<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑558/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0558</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:785">EU:C:2016:785</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI – ΥΠΟΘΕΣΗ C 558/15</P><P>VIEIRA DE AZEVEDO κ.λπ.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του γενικου εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Paolo Mengozzi</HT></P><P>της <DATE ISO="20161019">19ης Οκτωβρίου 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑558/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Alberto José Vieira de Azevedo,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Maria da Conceição Ferreira da Silva,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Carlos Manuel Ferreira Alves,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Rui Dinis Ferreira Alves,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Vítor José Ferreira Alves,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">C.E.D. Portugal Unipessoal, Lda,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Instituto de Seguros de Portugal ‑ Fundo de Garantia Automóvel</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Tribunal da Relação do Porto (εφετείο Πόρτο, Πορτογαλία)</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</KEYWORD><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Ασφάλιση αστικής ευθύνης από αυτοκίνητα– Αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών</KEYWORD><KEYWORD>Ασφαλιστική επιχείρηση</KEYWORD><KEYWORD>Εξουσίες δικαστικής εκπροσωπήσεως</KEYWORD><KEYWORD>Ζημιωθέντες</KEYWORD><KEYWORD>Κράτος μέλος της κατοικίας</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20071017">17 Οκτωβρίου 2007</DATE>, συνέβη τροχαίο ατύχημα σε αυτοκινητόδρομο στην Ισπανία, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός προσώπου και τον τραυματισμό ενός άλλου. Ο οδηγός, Πορτογάλος υπήκοος και εργαζόμενος σε εταιρία εδρεύουσα στην Πορτογαλία, έχασε τον έλεγχο του μισθωμένου από την εν λόγω εταιρία οχήματος. Το όχημα που προκάλεσε το ατύχημα είχε ασφαλιστεί από τον ιδιοκτήτη του στην εταιρία Helvetia Seguros, με έδρα στην Ισπανία και με αντιπρόσωπο στην Πορτογαλία τη C.E.D. Portugal Unipessoal, Lda (στο εξής: C.E.D.). Οι εκκαλούντες της κύριας δίκης είναι, αφενός, το θύμα που έχει επιζήσει και, αφετέρου, οι διάδοχοι του θανόντος στο ατύχημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Προκειμένου να λάβουν αποζημίωση, ενώπιον του πορτογαλικού πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, για τη ζημία που υπέστησαν από το ατύχημα, οι εκκαλούντες της κύριας δίκης άσκησαν αγωγές στρεφόμενοι κυρίως κατά της C.E.D. και επικουρικώς κατά του Fundo de Garantia Automóvel. Εντούτοις, ερειδόμενος, μεταξύ άλλων, στο περιεχόμενο της συμβάσεως αντιπροσωπείας μεταξύ της C.E.D. και της Helvetia Seguros, ο δικαστής διαπίστωσε την έλλειψη παθητικής νομιμοποιήσεως της C.E.D. και απέρριψε τις αγωγές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Οι εκκαλούντες της κύριας δίκης άσκησαν έφεση κατά της ως άνω αποφάσεως ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου. Το τελευταίο κρίνει ότι δεν υπάρχει σαφής εθνική διάταξη νομιμοποιούσα παθητικώς τους Πορτογάλους αντιπροσώπους ασφαλιστικών επιχειρήσεων οι οποίοι ασκούν τη δραστηριότητά τους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους προκειμένου να ενάγονται ενώπιον<?PAGE NO="2"?> πορτογαλικού δικαστηρίου κατόπιν της ασκήσεως αγωγής αποζημιώσεως από το θύμα τροχαίου ατυχήματος που συνέβη εκτός του εδάφους του κράτους μέλους της διαμονής του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Μολονότι το εθνικό νομικό πλαίσιο δεν προκύπτει με σαφήνεια από τη δικογραφία, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει, ως κρίσιμη διάταξη που έχει εφαρμογή στη διαφορά της κύριας δίκης, το άρθρο 43 του νομοθετικού διατάγματος 522/85, της <DATE ISO="19851231">31ης Δεκεμβρίου 1985</DATE>, περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως αστικής ευθύνης από αυτοκίνητα, όπως τροποποιήθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 72-A/2003 (στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 522/85). Η διάταξη αυτή υποχρεώνει τις ασφαλιστικές εταιρίες που εδρεύουν στην Πορτογαλία και τις εταιρίες με έδρα σε τρίτο κράτος και θυγατρικές εγκατεστημένες στην Πορτογαλία να επιλέξουν έναν αντιπρόσωπο σε καθένα από τα λοιπά κράτη μέλη της Ένωσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>εντεταλμένο για τον χειρισμό και τον διακανονισμό στη χώρα διαμονής του θύματος, των ζημιών που προκλήθηκαν σε κράτος διαφορετικό από το κράτος διαμονής του θύματος<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> (άρθρο 43, παράγραφος 1, του νομοθετικού διατάγματος 522/85). Καθορίζει επίσης τις υποχρεώσεις τις οποίες ο εν λόγω αντιπρόσωπος οφείλει να εκπληρώνει, προβλέποντας ότι αυτός θα διαθέτει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>επαρκείς εξουσίες για να εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση έναντι των ζημιωθέντων […] και να ικανοποιεί ολοσχερώς τις αξιώσεις τους αποζημιώσεως<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/> (άρθρο 43, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος 522/85), ότι θα συγκεντρώνει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για τον διακανονισμό των εν λόγω ζημιών<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/> και ότι θα λαμβάνει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>τα αναγκαία μέτρα για τη διαπραγμάτευση του διακανονισμού τους<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/> (άρθρο 43, παράγραφος 4, του νομοθετικού διατάγματος 522/85).</P><P>Μολονότι δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να καθορίσει ποιο είναι το εθνικό δίκαιο που εφαρμόζεται στα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι το άρθρο 43 του νομοθετικού διατάγματος 522/85 προορίζεται να ρυθμίσει το καθεστώς των εγκατεστημένων στο έδαφος άλλων κρατών μελών αντιπροσώπων των ασφαλιστικών εταιριών οι οποίες έχουν την έδρα τους ή θυγατρική στην Πορτογαλία, όπως επιτάσσει η αιτιολογική σκέψη 15 της οδηγίας 2000/26. Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά αντιπρόσωπο ασφαλιστικής επιχειρήσεως με έδρα στην Ισπανία, επιφορτισμένο, στην Πορτογαλία, με τον διακανονισμό των ζημιών. Το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρει διάταξη καθορίζουσα, αυτά καθεαυτά, το καθεστώς και την έκταση των καθηκόντων των αντιπροσώπων που βρίσκονται στην πορτογαλική επικράτεια.</P></NOTE> και στο οποίο εμπλέκεται όχημα ασφαλισμένο από μια εκ των ως άνω επιχειρήσεων. Το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά επίσης ότι αυτό το σημείο αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας στην πορτογαλική νομολογία και θεωρία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο σημειώνει επίσης ότι η υποχρέωση που υπέχουν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους σε ένα από τα κράτη μέλη της Ένωσης να ορίσουν, για καθένα από τα λοιπά κράτη μέλη, έναν αντιπρόσωπο ερείδεται στην οδηγία 2000/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000516">16ης Μαΐου 2000</DATE>, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου (τέταρτη οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="181" PAGE.FIRST="65" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 181, σ. 65</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/26 ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>[ο] αντιπρόσωπος για το διακανονισμό των ζημιών συγκεντρώνει, όσον αφορά τις σχετικές αξιώσεις, όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για το διακανονισμό των αξιώσεων και λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για τη διαπραγμάτευση του διακανονισμού των ζημιών. Ο υποχρεωτικός διορισμός αντιπροσώπου για το διακανονισμό των ζημιών δεν εμποδίζει το ζημιωθέντα ή την ασφαλιστική επιχείρησή του να στρέφονται απευθείας κατά του υπαιτίου του ατυχήματος ή της ασφαλιστικής επιχείρησής του<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26 ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>[ο] αντιπρόσωπος για το διακανονισμό των ζημιών διαθέτει επαρκείς εξουσίες για να εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση έναντι των ζημιωθέντων στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 και να ικανοποιεί ολοσχερώς τις αξιώσεις τους. Πρέπει να είναι σε θέση να εξετάσει την υπόθεση στην ή στις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους διαμονής του ζημιωθέντος<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 8, της οδηγίας 2000/26 τροποποιήθηκε με την οδηγία 2005/14/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20050511">11ης Μαΐου 2005</DATE>, για τροποποίηση των οδηγιών 72/166/ΕΟΚ, 84/5/ΕΟΚ, 88/357/ΕΟΚ και 90/232/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία οχημάτων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2005">ΕΕ 2005 L 149, σ. 14</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, και ορίζει πλέον ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>[ο] διορισμός αντιπροσώπου υπευθύνου για το διακανονισμό των ζημιών δεν συνιστά αφ’ εαυτού άνοιγμα υποκαταστήματος κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ [του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920618">18ης Ιουνίου 1992</DATE>, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ<?PAGE NO="3"?> και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής)] και ο αντιπρόσωπος που είναι υπεύθυνος για το διακανονισμό των ζημιών δεν θεωρείται εγκατάσταση κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ της οδηγίας 88/357/ΕΟΚ […] ούτε κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Απλώς και μόνον το γράμμα των διατάξεων της οδηγίας 2000/26 δεν παρέχει επομένως στο αιτούν δικαστήριο τη δυνατότητα να επιλύσει τις εκκρεμείς ενώπιόν του διαφορές χωρίς τις διευκρινίσεις του Δικαστηρίου, καθώς η έννοια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>επαρκείς εξουσίες<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/> τις οποίες πρέπει να διαθέτει ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών δεν είναι αρκετά σαφής προκειμένου να προσδιοριστεί αν περιλαμβάνει τη δυνατότητα των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων να ενάγουν ευθέως τον εν λόγω αντιπρόσωπο ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου διαμονής τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το Tribunal da Relação do Porto (εφετείο Porto, Πορτογαλία), αντιμετωπίζοντας δυσχέρειες ως προς την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και, με απόφαση η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20151102">2 Νοεμβρίου 2015</DATE>, να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.P><TXT>Επιτρέπουν η αιτιολογική σκέψη 16α [που προστέθηκε στην οδηγία 2000/26 με την οδηγία 2005/14] και [οι] παράγραφοι 4, 5 και 8, του άρθρου 4 της [οδηγίας 2000/26] την άσκηση αγωγής κατά του αντιπροσώπου ασφαλιστικής εταιρίας η οποία δεν ασκεί δραστηριότητες στη χώρα όπου ασκείται αγωγή αποζημιώσεως λόγω τροχαίου ατυχήματος, βάσει της ασφαλίσεως αστικής ευθύνης από αυτοκίνητα που συνήφθη σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, εξαρτάται η εν λόγω δυνατότητα ασκήσεως αγωγής κατά του αντιπροσώπου από τους συγκεκριμένους όρους της συναφθείσας μεταξύ αυτού και της ασφαλιστικής εταιρίας συμβάσεως;<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Για το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα κατατέθηκαν γραπτές παρατηρήσεις από το Fundo de Garantia Automóvel, την Πορτογαλική Κυβέρνηση καθώς και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομική ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ποιά είναι η σημασία της διατάξεως κατά την οποία ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών, δυνάμει της οδηγίας 2000/26, διαθέτει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>επαρκείς εξουσίες για να εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση έναντι των ζημιωθέντων […] και να ικανοποιεί ολοσχερώς τις αξιώσεις τους<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>; Επιθυμούσε ο νομοθέτης της Ένωσης να συμπεριλάβει, υπέρ των θυμάτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής, τη δυνατότητα να τον ενάγουν ευθέως ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους της διαμονής τους; Αυτό είναι το βασικό νομικό ζήτημα που θέτουν τα υποβληθέντα από το αιτούν δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα τα οποία θα εξετάσω από κοινού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26ης Μαρτίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Litaksa</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑556/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:202">EU:C:2015:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>. Κατ’ αρχάς, θα αναλύσω το καθεστώς του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών όπως ορίζεται στις οδηγίες 2000/26 και 2005/14. Η γραμματική ανάλυση θα πρέπει να συμπληρωθεί, ακολούθως, από ανάλυση του γενικού πλαισίου, καθώς και από τελολογική και συστηματική ανάλυση της υπό εξέταση νομοθεσίας.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">Α –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών στις οδηγίες 2000/26 και 2005/14</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Όπως η Ευρώπη, έτσι ακριβώς και η νομοθεσία σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων δεν διαμορφώθηκε σε μία μέρα, γεγονός που καταδεικνύεται και από τις οδηγίες που θεσπίστηκαν διαδοχικά προκειμένου να ανταποκρίνονται στους εξελισσόμενους προβληματισμούς του νομοθέτη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Προς υπενθύμιση, η πρώτη οδηγία είναι η οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19720424">24ης Απριλίου 1972</DATE>, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής (ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 1). Ακολουθούν η δεύτερη οδηγία 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19831230">30ής Δεκεμβρίου 1983</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="008" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="1984">ΕΕ 1984, L 8, σ. 17</REF.DOC.OJ>), κατόπιν η τρίτη οδηγία του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19900514">14 Μαΐου 1990</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="129" PAGE.FIRST="33" DATE.PUB="1990">ΕΕ 1990, L 129, σ. 33</REF.DOC.OJ>), καθώς και η οδηγία 2000/26. Οι οδηγίες αυτές θα τροποποιήθηκαν, εξάλλου, με την οδηγία 2005/14 προτού κωδικοποιηθούν από την οδηγία 2009/103/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090916">16ης Σεπτεμβρίου 2009</DATE>, σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="263" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 263, σ. 11</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Έπρεπε να εκδοθεί η οδηγία 2000/26, δηλαδή η τέταρτη επί του ζητήματος αυτού, προκειμένου να προβλεφθεί αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να καλυφθούν τα κενά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Βλ. αιτιολογική σκέψη 8 της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE> των προηγούμενων οδηγιών διά της θεσπίσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>ειδικ[ών] διατάξε[ων] σχετικ[ών] με τους ζημιωθέντες που δικαιούνται αποζημίωση για οιαδήποτε ζημία ή σωματική βλάβη τις οποίες υπέστησαν λόγω ατυχήματος που συνέβη σε κράτος μέλος εκτός του κράτους μέλους διαμονής του ζημιωθέντος, και οι οποίες προκλήθηκαν από την κυκλοφορία οχημάτων ασφαλισμένων και συνήθως σταθμευόντων σε κράτος μέλος<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Άρθρο 1 της οδηγίας 2000/26. Βλ. επίσης αιτιολογική σκέψη 11 της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>. Υπό την προοπτική αυτή, όλες οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις ορίζουν ελεύθερα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Η ελεύθερη επιλογή του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών διασφαλίζεται από το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>, σε κάθε κράτος μέλος εκτός εκείνου εντός του οποίου έχουν λάβει τη διοικητική άδειά τους, αντιπρόσωπο για τον διακανονισμό των ζημιών, ο οποίος έχει τη διαμονή ή εγκατάστασή του στο κράτος μέλος στο οποίο έχει οριστεί και του οποίου η αποστολή είναι να αναλαμβάνει τη διαχείριση και τον διακανονισμό των ζημιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/26</P></NOTE>. Προς τον σκοπό αυτό, πρέπει να συγκεντρώνει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες, να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για τη διαπραγμάτευση του διακανονισμού των ζημιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/26. Βλ., επίσης, αιτιολογική σκέψη 15 της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE> και να διαθέτει επαρκείς εξουσίες για να εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση έναντι των ζημιωθέντων καθώς και να ικανοποιεί <HT TYPE="ITALIC">ολοσχερώς</HT> τις αξιώσεις τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Συγχρόνως, ο νομοθέτης της Ένωσης έκρινε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>ο υποχρεωτικός διορισμός αντιπροσώπου για το διακανονισμό των ζημιών <HT TYPE="ITALIC">δεν εμποδίζει</HT> το ζημιωθέντα ή την ασφαλιστική επιχείρησή του να στρέφονται απευθείας κατά του υπαιτίου του ατυχήματος ή της ασφαλιστικής επιχείρησής του<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/26. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Αυτή η διευκρίνιση δεν θα είχε καμία χρησιμότητα, αν ο νομοθέτης δεν είχε θεωρήσει δυνατή μια αγωγή κατά του ίδιου του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Τέλος, ο νομοθέτης έκρινε σημαντικό να διευκρινίσει ότι ο διορισμός αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών δεν συνιστά, αυτός καθεαυτόν, ίδρυση υποκαταστήματος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 92/49 (βλ. άρθρο 4, παράγραφος 8, της οδηγίας 2000/26).</P></NOTE> και ότι ο αντιπρόσωπος δεν θεωρείται ότι αποτελεί εγκατάσταση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ. άρθρο 4, παράγραφος 8, της οδηγίας 2000/26, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2005/14.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η αποστολή, οι αρμοδιότητες και τα καθήκοντα του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών έμειναν αμετάβλητα στην οδηγία 2009/103<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 34 έως 40, 43, 47 και 50, καθώς και άρθρα 21 και 22 της οδηγίας 2009/103. Πρέπει να σημειωθεί ότι το περιεχόμενο του άρθρου 4 της οδηγίας 2000/26 έχει μόνο ανακατανεμηθεί και χωριστεί σε δύο διαφορετικά άρθρα στην οδηγία 2009/103.</P></NOTE>, η οποία άλλωστε είναι μόνον οδηγία κωδικοποιήσεως. Αυτό σημαίνει ότι καμία διευκρίνιση δεν έγινε, στο κείμενο, σχετικά με το περιεχόμενο της έννοιας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>επαρκείς εξουσίες<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26 και του άρθρου 21, παράγραφος 5, της οδηγίας 2009/103.</P></NOTE> και ότι ο νομοθέτης, χωρίς να το αποκλείει, δεν έλαβε ρητώς θέση επί του αν ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών μπορούσε να εναχθεί ευθέως, από τους ζημιωθέντες εκ του ατυχήματος που συνέβη εκτός της εθνικής επικράτειας, ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου διαμονής τους. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο, σχετικά με το άρθρο 21, παράγραφος 5, της οδηγίας 2009/103, κατά το οποίο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>η διάταξη αυτή, που καθορίζει με τον τρόπο αυτό τους σκοπούς της εν λόγω αντιπροσωπεύσεως, δεν διευκρινίζει το ακριβές περιεχόμενο των προς τούτο απονεμηθεισών εξουσιών<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, είναι επομένως κάλλιστα εφαρμοστέο κατ’ αναλογίαν και στην περίπτωση του άρθρου 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26. Η ερμηνεία μέσω της αναλύσεως του γενικού πλαισίου, καθώς και μέσω της τελολογικής και συστηματικής αναλύσεως φαίνεται επομένως απαραίτητη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">Β –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ανάλυση του γενικού πλαισίου, καθώς και τελολογική και συστηματική ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Η γραμματική ανάλυση της οδηγίας 2000/26 κατέδειξε ότι οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>επαρκείς εξουσίες<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών πρέπει να ορίζονται κατά τρόπον ώστε να του επιτρέπουν να εκπληρώνει τις δύο ουσιώδεις αποστολές που του έχουν ανατεθεί, δηλαδή να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση έναντι των ζημιωθέντων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> και να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>ικανοποιεί <HT TYPE="ITALIC">ολοσχερώς</HT> τις αξιώσεις [των θυμάτων]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Η παρουσίαση αυτή του γράμματος της οδηγίας 2000/26 δεν θα ήταν ωστόσο πλήρης αν δεν λαμβάνονταν υπόψη επίσης ορισμένες διευκρινίσεις που προκύπτουν από τις αιτιολογικές της σκέψεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, ο νομοθέτης της Ένωσης διευκρίνισε ότι με το σύστημα του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>δεν θίγεται ούτε το ουσιαστικό δίκαιο που πρέπει να εφαρμόζεται στην εκάστοτε περίπτωση ούτε το ζήτημα της δικαιοδοσίας<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Αιτιολογική σκέψη 13 της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>. Ακόμη μία φορά, από τη διευκρίνιση αυτή ως προς το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο και ως προς τον καθορισμό της δικαιοδοσίας προκύπτει ότι μπορεί να ανατεθεί στον αντιπρόσωπο αυτόν η άσκηση κάποιας λειτουργίας ενώπιον των δικαστηρίων. Στο ίδιο πνεύμα, διευκρινίζεται επίσης ότι η δραστηριότητα του εν λόγω αντιπροσώπου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>δεν αρκεί για να απονείμει δικαιοδοσία στα δικαστήρια στο κράτος μέλος όπου διαμένει ο ζημιωθείς, εάν δεν την προβλέπουν οι σχετικοί κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου περί απονομής δικαιοδοσίας<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Αιτιολογική σκέψη 16 της οδηγίας 2000/26.</P></NOTE>. Επομένως, ουδόλως αποκλείεται η συμμετοχή του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών σε ενδεχόμενες δίκες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Παράλληλα προς τις προφυλάξεις που έλαβε ο νομοθέτης σε σχέση με τις συνέπειες τις οποίες ενδέχεται να έχει επί του καθορισμού των κανόνων δικαιοδοσίας και του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου η ανάμειξη του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών, αναγνωρίζεται στα θύματα δικαίωμα ασκήσεως ευθείας αγωγής κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως που βρίσκεται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Όμως, το εν λόγω δικαίωμα ασκήσεως αγωγής παρουσιάζεται όχι ως αποκλειστικό μέσο δικαστικής αποκαταστάσεως των ζημιών αλλά μόνον ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/><HT TYPE="ITALIC">λογικό συμπλήρωμα</HT> του διορισμού [του εν λόγω] αντιπροσώπου και […] <HT TYPE="ITALIC">βελτιώνει τη νομική θέση</HT> των [θυμάτων]<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Αιτιολογική σκέψη 14 της οδηγίας 2000/26. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Το προοίμιο της οδηγίας εμπλουτίστηκε, εξάλλου, μετά τη θέσπιση του κανονισμού 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε<?PAGE NO="6"?> αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, με την αιτιολογική σκέψη 16α<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Το οποίο προστέθηκε στην οδηγία 2000/26 με το άρθρο 5 της οδηγίας 2005/14.</P></NOTE> σύμφωνα με την οποία, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, τα θύματα <HT TYPE="ITALIC">δύνανται</HT> να ασκήσουν αγωγή <HT TYPE="ITALIC">κατά του ασφαλιστή</HT> αστικής ευθύνης στο κράτος μέλος της κατοικίας τους. Συνεπώς, κατ’ αρχήν, τα θύματα θα μπορούν επίσης να ενάγουν τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους διαμονής τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το γράμμα των διατάξεων της οδηγίας όπως και των αιτιολογικών της σκέψεων, η άσκηση αγωγής από τους ζημιωθέντες φαίνεται επιτρεπτή τόσο ευθέως κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως όσο και κατά του αντιπροσώπου της, καθώς ο νομοθέτης της Ένωσης μάλλον επέτρεψε και τις δύο αγωγές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το γράμμα των αιτιολογικών σκέψεων διαφωτίζει κάπως την εσωτερική λογική της οδηγίας 2000/26. Ωστόσο, πρέπει ακόμη να εξακριβωθεί ότι το ενδιάμεσο συμπέρασμά μου, που ερείδεται στην γραμματική ανάλυση και στην ανάλυση των γενικού πλαισίου της οδηγίας αυτής, δεν ανατρέπεται από την τελολογική ερμηνεία που πρέπει να γίνει δεκτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Σκοπός της οδηγίας 2000/26 είναι η εξασφάλιση παρόμοιας μεταχειρίσεως στους ζημιωθέντες σε περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων, ανεξαρτήτως του τόπου προκλήσεως των ατυχημάτων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η διαφορά της αντικειμενικής καταστάσεως στην οποία βρίσκονται τα θύματα τροχαίων ατυχημάτων που συμβαίνουν εκτός της επικράτειας του κράτους μέλους στο οποίο διαμένουν τα θύματα αυτά, προκειμένου δε να αντισταθμιστεί η διαφορά αυτή, πρέπει να διευκολύνονται τα θύματα ως προς τα διαβήματα στα οποία προβαίνουν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Βλ., απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η διευκόλυνση των διαβημάτων αυτών αποτελεί, κατά το Δικαστήριο, το ουσιώδες καθήκον του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Συναφώς, το σύστημα που θεσπίζει η οδηγία 2000/26 προβλέπει, για παράδειγμα, ότι τα αιτήματα είναι δυνατό να υποβάλλονται στη γλώσσα του θύματος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Όπ.π.</P></NOTE> προς τον εν λόγω αντιπρόσωπο, ενώπιον του οποίου είναι δυνατόν να διενεργηθούν όλα τα διαβήματα που προηγούνται της αποζημιώσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Είναι αυτονόητο ότι η αναγνώριση της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>παθητικής νομιμοποιήσεως<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/> του αντιπροσώπου προς διευθέτηση των ενδίκων διαφορών, δηλαδή η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>δυνατότητά του να αποτελεί τον καθού<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Μ. Darmon στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>302/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1988:263">EU:C:1988:263</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> θα εξυπηρετούσε πλήρως τον σκοπό που επιδιώκεται από την οδηγία. Πράγματι, ενώπιον του αντιπροσώπου αυτού διενεργούνται όλες οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>διαδικασίες<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> που κινούν τα θύματα, είναι δε πιθανό αυτός να είναι ο μοναδικός τους συνομιλητής. Ως εκ τούτου, η λογική συνέχεια, το επόμενο στάδιο, είναι να αναγνωριστεί ότι η αγωγή που ασκείται από τα θύματα αυτά παραδεκτώς στρέφεται κατά του αντιπροσώπου της ασφαλιστικής επιχειρήσεως, κατά μείζονα λόγο διότι του έχει ανατεθεί η άσκηση ενεργού λειτουργίας στο πλαίσιο της διαδικασίας αποζημιώσεως. Φρονώ ότι η πλήρης ικανοποίηση των αξιώσεων αποζημιώσεως, που είναι μία από τις αποστολές που ανατίθενται από την οδηγία 2000/26 στον αντιπρόσωπο για τον διακανονισμό των ζημιών, απαιτεί να του παρασχεθεί μια θέση –όχι δε οποιαδήποτε– στην ένδικη διαδικασία: αυτή του εναγομένου.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Κατά τον τρόπο αυτόν επίσης αντιλαμβάνομαι τη βελτίωση της νομικής καταστάσεως των θυμάτων, την οποία επιδιώκει η αιτιολογική σκέψη 14 της οδηγίας 2000/26. Στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει κατανοητό, για τα θύματα αυτά, ότι η αγωγή τους θα απορριφθεί για τον κάπως τυπολατρικό λόγο –λαμβανομένων υπόψη των στενών δεσμών που συνδέουν την ασφαλιστική επιχείρηση με τον αντιπρόσωπο που έχει ορισθεί για τον διακανονισμό των ζημιών– ότι στρέφεται κατά του εν λόγω αντιπροσώπου και όχι κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως αυτής καθεαυτήν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Εξάλλου, οι περισσότεροι από τους ενδιαφερομένους που συμμετείχαν στην έγγραφη διαδικασία επέμειναν πολύ στο γεγονός ότι το Δικαστήριο έκρινε, στην απόφαση της <DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, Spedition Welter<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ότι η εντολή του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών είναι περιορισμένη και ότι ο περιορισμός αυτός σημαίνει ότι ο εν λόγω αντιπρόσωπος δεν μπορεί να εναχθεί ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους διαμονής των ζημιωθέντων. Η άποψη αυτή βασίζεται, κατά τη γνώμη μου, σε μια ατελή κατανόηση της εν λόγω αποφάσεως επί της οποίας θα πρέπει επομένως να επανέλθω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση εκείνη, ετέθη το ζήτημα αν η έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>επαρκών εξουσιών<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> έπρεπε να περιλάβει την εξουσία του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών να παραλαμβάνει εγκύρως την κοινοποίηση δικογράφων που είναι απαραίτητα για την κίνηση διαδικασίας αποζημιώσεως ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Συναφώς, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>ζημιωθέντες πρέπει να μπορούν να προβάλουν, εντός του κράτους μέλους διαμονής τους, το δικαίωμά τους αποζημιώσεως <HT TYPE="ITALIC">έναντι του αντιπροσώπου</HT> για τον διακανονισμό των ζημιών που ορίστηκε στο εν λόγω κράτος από την ασφαλιστική επιχείρηση του υπαιτίου<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Συνέχισε διαπιστώνοντας ότι η αιτιολογική σκέψη 37 της οδηγίας 2009/103 –αντίστοιχη προς την αιτιολογική σκέψη 15 της οδηγίας 2000/26– υποχρέωνε τα κράτη μέλη να παρέχουν στους ως άνω αντιπροσώπους επαρκείς εξουσίες εκπροσωπήσεως της ασφαλιστικής επιχειρήσεως όχι μόνον έναντι των θυμάτων αλλά επίσης και έναντι των εθνικών αρχών, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>συμπεριλαμβανομένων, οσάκις χρειάζεται, των δικαστηρίων εφόσον αυτό συμβιβάζεται με τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>χωρίς να θιγεί η τήρηση των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, […] καλύπτει η αντιπροσώπευση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων όπως προβλέπεται [από την οδηγία 2000/26] και τη δυνατότητα των ζημιωθέντων να αξιώσουν βασίμως αποζημίωση ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Οι διαπιστώσεις αυτές είναι πολύ σημαντικές για την υπόθεσή μας όσον αφορά το ζήτημα της παθητικής νομιμοποιήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ωστόσο, κατόπιν αυτής της αναγνωρίσεως προφανώς ευρειών εξουσιών του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών, το Δικαστήριο, απηχώντας τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, διευκρίνισε στη συνέχεια ότι από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας 2000/26 προέκυπτε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>βούληση του νομοθέτη ήταν να περιλαμβάνει η εξουσία αντιπροσωπεύσεως την οποία ασκεί μια ασφαλιστική επιχείρηση στο κράτος διαμονής του ζημιωθέντος την εξουσία αντικλήτου, <HT TYPE="ITALIC">έστω και σε περιορισμένο βαθμό</HT> προκειμένου να μη θιγούν οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου περί απονομής δικαιοδοσίας<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131010">10ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:650">EU:C:2013:650</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Η τελευταία αυτή διαπίστωση ισχύει επομένως μόνον όσον αφορά την ειδικότερη εξουσία του αντιπροσώπου να παραλαμβάνει κοινοποιήσεις που απευθύνονται στην ασφαλιστική επιχείρηση όταν η αγωγή στρέφεται εναντίον της.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση αφορά περίπτωση αισθητά διαφορετική. Ειδικότερα, δεν πρόκειται για αγωγή που ασκείται κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως διά του αντιπροσώπου της, την κοινοποίηση της οποίας αυτός παραλαμβάνει, αλλά πρόκειται για τη δυνατότητα των θυμάτων να στρέψουν την αγωγή τους κατά του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών. Η λεπτή αυτή διαφορά είναι σημαντική. Στην πρώτη περίπτωση, μπορούν βασίμως να τεθούν λεπτά ζητήματα σε σχέση με τη θέση της ασφαλιστικής επιχειρήσεως ως εναγομένης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Στις προτάσεις του στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:359">EU:C:2013:359</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ο γενικός εισαγγελέας Ρ. C. Villalón επισήμανε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>η εξουσία αντικλήτου […] δεν αφορά την άμυνα σε δίκη, ούτε τη γενική εκπροσώπηση […] ενώπιον των […] δικαστηρίων. Η εν λόγω εκπροσώπηση […] περιορίζεται στην παραλαβή δικογράφων και δεν επηρεάζει καθόλου την ιδιότητα της [ασφαλιστικής επιχειρήσεως] ως εναγομένης, ούτε τους όρους υπό τους οποίους θα προβάλλει την άμυνά της<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> (σημείο 17 των εν λόγω προτάσεων). Εντούτοις, στην υπόθεση Spedition Welter, η αγωγή κατόπιν της οποίας ανέκυψε το προδικαστικό ερώτημα σαφώς στρεφόταν μόνον κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως.</P></NOTE>, γεγονός που πράγματι δικαιολογεί, όπως έπραξε το Δικαστήριο, να αναγνωριστεί στον αντιπρόσωπο για τον διακανονισμό των ζημιών μόνον περιορισμένη εξουσία εκπροσωπήσεως. Στη δεύτερη περίπτωση, τουλάχιστον αρχικά, πρόκειται για μια απλούστερη έννομη σχέση μεταξύ δύο πρωταγωνιστών, δηλαδή μεταξύ του θύματος (ενάγοντος) και του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών ως προς τον οποίο πρέπει να καθοριστεί αν μπορεί παραδεκτώς να παραστεί ως εναγόμενος στη θέση της ασφαλιστικής επιχειρήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό της αναλύσεώς μου προκύπτει ότι, αντιθέτως προς ό,τι υπονοεί το αιτούν δικαστήριο με το δεύτερο ερώτημά του, το ζήτημα της παθητικής νομιμοποιήσεως του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών είναι απολύτως ανεξάρτητο, αποσυνδεδεμένο από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της εντολής που συνδέει τον αντιπρόσωπο αυτόν με την ασφαλιστική επιχείρηση. Προκειμένου να καταλήξει σε παρόμοια μεταχείριση των θυμάτων και να διευκολύνει τα διαβήματά τους, ακόμη και όταν πρόκειται περί επιχειρήσεων ενώπιον δικαστηρίων, η παθητική νομιμοποίηση του αντιπροσώπου για τον διακανονισμό των ζημιών δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να εξαρτάται από τον συμβατικό δεσμό που τον συνδέει με την ασφαλιστική επιχείρηση. Το ισχύει ως προς τη δυνατότητα προβλέψεως των ενδίκων βοηθημάτων και των διαδικασιών αποζημιώσεως που θεσπίζονται από την οδηγία 2000/26 προς όφελος των θυμάτων. Άλλως ειπείν, η οδηγία αυτή καθιέρωσε ένα είδος νόμιμης αντιπροσωπεύσεως η οποία δεν μπορεί να τεθεί εκποδών με μόνη τη βούληση των μερών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Αν το Δικαστήριο απαντούσε καταφατικά στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα που τέθηκε από το αιτούν δικαστήριο, αυτό δεν θα έθετε σε κίνδυνο, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>ευαίσθητη ισορροπία των διατάξεων περί διεθνούς δικαιοδοσίας και του εφαρμοστέου νόμου στις περιπτώσεις αγωγών αποζημιώσεως από οδικά ατυχήματα διασυνοριακού χαρακτήρα<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ρ. C. Villalón στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Spedition Welter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:359">EU:C:2013:359</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Δεν πιστεύω ότι πρόκειται περί αυτού. Οι ανησυχίες του νομοθέτη σε σχέση με τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και τον καθορισμό της δικαιοδοσίας είναι θεμιτές εφόσον η αγωγή ασκείται κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως. Το ζήτημα που έχει τεθεί ενώπιόν μας σήμερα είναι ωστόσο διαφορετικό, καθώς δεν αφορά ούτε το αρμόδιο δικαστήριο ούτε το εφαρμοστέο στη διαφορά δίκαιο. Πρέπει απλώς να προσδιοριστεί αν ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών μπορεί να νομιμοποιηθεί παθητικώς. Εξάλλου, η απάντηση που το Δικαστήριο θα δώσει στο αιτούν δικαστήριο ουδόλως προδικάζει τη διαπίστωση περί υπάρξεως δικαιοδοσίας των πορτογαλικών δικαστηρίων, όπως εμφαίνει το γεγονός ότι αυτή αποτελεί αντικείμενο αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων της κύριας δίκης, λόγω της αβεβαιότητας ως προς το κράτος μέλος της πραγματικής διαμονής ενός εκ των εναγόντων. Η παθητική νομιμοποίηση αποτελεί επομένως έννοια διαφορετική από αυτήν της δικαιοδοσίας. Ακόμα και αν υποστηριζόταν το αντίθετο, η διάταξη του άρθρου 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26, σύμφωνα με την οποία ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό<?PAGE NO="9"?> των ζημιών πρέπει να διαθέτει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>επαρκείς εξουσίες<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> για να ικανοποιεί ολοσχερώς τις αξιώσεις αποζημιώσεως των θυμάτων, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ειδική διάταξη –σιωπηρής– απονομής δικαιοδοσίας σε σχέση με τους κανόνες που ρυθμίζουν τη διεθνή δικαιοδοσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Άλλως ειπείν, η επιταγή να διαθέτει ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών επαρκείς εξουσίες προκειμένου να ικανοποιήσει ολοσχερώς τις αξιώσεις των θυμάτων είναι τόσο έντονη που θα έχανε τη σημασία της αν ερμηνευόταν κατά τρόπο που θα απέκλειε τη δυνατότητα των θυμάτων να ενάγουν τον εν λόγω αντιπρόσωπο.</P></NOTE>. Πάντως, λαμβανομένης υπόψη της επιμονής του νομοθέτη, είναι φρόνιμο να υπομνησθεί το όριο αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Για όλους τους ανωτέρω λόγους, φρονώ ότι το άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, στις επαρκείς εξουσίες τις οποίες οφείλει να διαθέτει ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών, περιλαμβάνεται η δυνατότητα να εναχθεί, ως παθητικώς νομιμοποιούμενος, στο πλαίσιο αγωγής που ασκείται από θύματα τροχαίων ατυχημάτων κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/26 υπό τους όρους που προβλέπει η οδηγία αυτή, οι δε όροι της συναφθείσας μεταξύ της ασφαλιστικής επιχειρήσεως και του αντιπροσώπου συμβάσεως δεν μπορούν να επηρεάσουν την παθητική νομιμοποίηση του τελευταίου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα ερωτήματα του Tribunal da Relação do Porto (εφετείου Porto, Πορτογαλία) ως εξής:</TXT><P>Το άρθρο 4, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000516">16ης Μαΐου 2000</DATE>, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου (τέταρτη οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, στις επαρκείς εξουσίες τις οποίες πρέπει να διαθέτει ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών, περιλαμβάνεται η δυνατότητα να στραφεί κατ’ αυτού, ως εναγομένου, η αγωγή που ασκείται από θύματα τροχαίων ατυχημάτων κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπει η εν λόγω οδηγία, οι δε όροι της συναφθείσας μεταξύ της ασφαλιστικής επιχειρήσεως και του αντιπροσώπου συμβάσεως δεν μπορούν να επηρεάσουν την παθητική νομιμοποίηση του τελευταίου.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>