ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 28ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1985. - ANNICK GREGOIRE-FOULON ΚΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ - ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ - ΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 19/85.
Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1985 σελίδα 03771
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διαδικασία — Προσφυγή που κατέστη χωρίς αντικείμενο — Νέο αίτημα προφανώς απαράδεκτο — Διαγραφή
( Κανονισμός διαδικασίας , άρθρο 92 , παράγραφος 2 )
Στην υπόθεση 19/85 ,
Annick Gregoire-Foulon , υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , κάτοικος Bertrange , 227 , rue des Romains , εκπροσωπούμενη από τον Fernand Entringer , δικηγόρο Λουξεμβούργου , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον ίδιο δικηγόρο , 2 , rue du Palais de justice ,
προσφεύγουσα ,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , εκπροσωπούμενου από τους H.-J . Opitz , γενικό γραμματέα , και Manfred Peter , προϊστάμενο τμήματος , επικουρούμενος από τον Alex Bonn , δικηγόρο Λουξεμβούργου , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Bonn , 22 , Cote d’Eich ,
καθού ,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της απόφασης της συμβουλευτικής επιτροπής προαγωγών του Κοινοβουλίου να μη περιλάβει την προσφεύγουσα στον πίνακα των προακτέων υπαλλήλων για το έτος 1984 ,
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Ιανουαρίου 1985 , η προσφεύγουσα Annick Gregoire-Foulon , υπάλληλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1972 , με βαθμό B 2 από το 1979 , άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί , κυρίως , την ακύρωση της απόφασης της συμβουλευτικής επιτροπής να μη την περιλάβει στον πίνακα προακτέων υπαλλήλων για το έτος 1984 . Επικουρικώς , με την προσφυγή ζητείται ουσιαστικά από το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι η συμβουλευτική επιτροπή οφείλει να τηρήσει τους στοιχειώδεις κανόνες υπερασπίσεως , κυρίως την ακρόαση του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου πριν λάβει τη βλαπτική απόφαση , να αιτιολογήσει την απόφαση σε περίπτωση απορρίψεως της αίτησής της που θεωρείται ως μεταβολή προς το χειρότερο της υπαλληλικής της καταστάσεως και , κατά τα λοιπά , να διατάξει όλες τις κατά νόμο επιβαλλόμενες σχετικές υποχρεώσεις .
2 Από το φάκελο προκύπτει ότι το 1982 ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου εξέδωσε « εσωτερική οδηγία περί της συνθέσεως και λειτουργίας της συμβουλευτικής επιτροπής προαγωγών » με σκοπό να « συμβουλεύει την ΑΔΑ για τις πραγωγές τόσο στα πλαίσια της ίδιας σταδιοδρομίας όσο και από μια σταδιοδρομία σε άλλη » . H επιτροπή αυτή ίσης εκπροσώπησης αποτελείται από πρόεδρο χωρίς δικαίωμα ψήφου , από ένα τακτικό μέλος προερχόμενο από κάθε γενική διεύθυνση και ισάριθμους αντιπροσώπους της επιτροπής προσωπικού . Για τις προαγωγές από μια σταδιοδρομία σε άλλη , η επιτροπή καταρτίζει πίνακα υπαλλήλων που έχουν δικαίωμα προαγωγής , πίνακας ο οποίος δημοσιεύεται και ισχύει μέχρι το τέλος του έτους . Προβλέπεται ότι η επιτροπή « λαμβάνει υπόψη όλους τους υπαλλήλους που έχουν δικαίωμα προαγωγής » βάσει των στοιχείων των προσωπικών τους φακέλων και ότι οι υπάλληλοι που δεν προήχθησαν πριν από την 31η Δεκεμβρίου εγγράφονται αυτοδικαίως στους αντίστοιχους πίνακες του επομένου έτους , εκτός αντίθετης αιτιολογημένης αποφάσεως της επιτροπής .
3 Με επιστολή της 11ης Ιουλίου 1984 , ο δικηγόρος της προσφεύγουσας απευθύνθηκε στον πρόεδρο του Κοινοβουλίου υπό την ιδιότητά του ως ΑΔΑ , βάσει του άρθρου 90 , παράγραφος 2 , του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης , για να επιστήσει την προσοχή του στο γεγονός ότι το 1984 , κατ’ αντίθεση προς το προηγούμενο έτος , η προσφεύγουσα δεν περιλαμβανόταν στον πίνακα προακτέων υπαλλήλων , όπως ο πίνακας αυτός καταρτίστηκε από τη συμβουλευτική επιτροπή . Όμως , η απόφαση αυτή έχει ληφθεί χωρίς ακρόαση της προσφεύγουσας· επομένως , προσβάλλει το δικαίωμα υπερασπίσεως και συνιστά συγκαλυμμένη παράνομη πειθαρχική ποινή , διότι επιβλήθηκε χωρίς πειθαρχική διαδικασία . Κατόπιν αιτήσεως του γενικού διευθυντή διοικήσεως , προσωπικού και οικονομικών , η ίδια η προσφεύγουσα απηύθυνε στο γενικό διευθυντή στις 6 Σεπτεμβρίου 1984 επιστολή ταυτόσημη με εκείνη της 11ης Ιουλίου 1984 . Τέλος , στις 23 Ιουλίου 1985 , η προσφεύγουσα , επικαλούμενη σιωπηρή απορριπτική απόφαση της διοικητικής ενστάσεως , άσκησε την παρούσα προσφυγή .
4 Με έγγραφο της 17ης Ιουλίου 1985 , η συμβουλευτική επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι , κατά την έκτακτη συνεδρίασή της της 10ης Ιουλίου 1985 , η επιτροπή , αφού εξέτασε εκ νέου την περίπτωση της προσφεύγουσας , αποφάσισε να ανακαλέσει την απόφασή της περί διαγραφής της προσφεύγουσας από τον πίνακα των προακτέων υπαλλήλων που κατάρτισε για το 1984 , και ότι , συνεπώς , η προσφεύγουσα είχε επανεγγραφεί στον πίνακα αυτόν και ότι περιλαμβανόταν επίσης , λόγω παρατάσεως της ισχύος του πίνακα στον πίνακα του 1985 .
5 Υπό τις συνθήκες αυτές , το Κοινοβούλιο πρότεινε στο Δικαστήριο να διαγράψει την υπόθεση , εφόσον η προσφυγή κατέστη χωρίς αντικείμενο . Δήλωσε δε ότι συμφωνεί να φέρει τα δικαστικά έξοδα .
6 Με την απάντησή της , η προσφεύγουσα διαπίστωσε ότι η απόφαση του Κοινοβουλίου , « αποδεχόμενη στο ακέραιο την άποψη της προσφεύγουσας , αποτελεί ομολογία ότι η προηγούμενη άποψη του Κοινοβουλίου συνιστούσε κατάχρηση δικαιώματος » και , συνεπώς , το κοινοτικό όργανο οφείλει να αποκαταστήσει τη ζημία που λόγω υπαιτιότητάς του υπέστη η προσφεύγουσα . H ζημία αυτή συνίσταται , αφενός , στην υλική ζημία και ηθική βλάβη λόγω προσβολής της σταδιοδρομίας της , της επαγγελματικής της υπόληψης και λόγω επανειλημμένης αρνήσεως να της χορηγηθεί θέση ( υπολογιζό- μενη σε 350 000 BFR ) και , αφετέρου , στην υλική ζημία και ηθική βλάβη λόγω της προ- σφυγής κατά της ΑΔΑ ενώπιον του Δικαστηρίου ( υπολογιζόμενη σε 150 000 BFR ), πλέον τόκων . Σχετικά , η προσφεύγουσα εφιστά την προσοχή σε δύο έντυπα που επισυνάπτει στο υπόμνημά της και που την πληροφορούν ότι η υποψηφιότητά της για δύο καθορισμένες θέσεις δεν έγινε δεκτή . Εξάλλου , παρατηρεί ότι το Κοινοβούλιο αποφάσισε , τον Ιούλιο 1985 , να εφαρμόσει εις βάρος της τη διαδικασία θέσεώς της σε κατάσταση αναπηρίας που προβλέπει το άρθρο 78 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης και ότι , συνεπώς , το « έγγραφο » στο οποίο αναφέρεται το Κοινοβούλιο « είναι πρόφαση που επιτρέπει στην ΑΔΑ να υποχωρήσει για να επανέλθει δριμύτερη » . H προσφεύγουσα θεωρεί , επομένως , ότι δεν είναι καθόλου περιττό να συνεχιστεί η διαδικασία .
7 Πρέπει να υπομνηστεί ότι κατά το εισαγωγικό δικόγραφο η προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης της συμβουλευτικής επιτροπής να μη περιλάβει την προσφεύγουσα στον πίνακα προακτέων υπαλλήλων για το έτος 1984 . Εφόσον η απόφαση αυτή ανακλήθηκε με μεταγενέστερη απόφαση της επιτροπής , η προσφυγή , όπως διαμορφώθηκε με το εισαγωγικό δικόγραφο , κατέστη προφανώς χωρίς αντικείμενο .
8 H προσφεύγουσα δεν διευκρίνισε αν το νέο αίτημα περί αποζημιώσεως στηρίζεται στο ίδιο περιστατικό όπως και τα αρχικά αιτήματα , δηλαδή στην απόφαση να μη περιληφθεί η προσφεύγουσα στον πίνακα προακτέων υπαλλήλων , ή σε νέα περιστατικά , δηλαδή στις αποφάσεις με τις οποίες δεν έγινε δεκτή η υποψηφιότητά της σε δύο ορισμένες θέσεις και στην απόφαση με την οποία η περίπτωσή της υποβάλλεται στην επιτροπή αναπηρίας . Πάντως , στην πρώτη περίπτωση , το αίτημα διατυπώθηκε οψίμως και , στη δεύτερη , είναι πρόωρο υπό την έννοια ότι δεν προηγήθηκε η διαδικασία υποβολής διοικητικής ενστάσεως που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης . Επομένως , στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης , το αίτημα αυτό είναι , εν πάση περιπτώσει , προφανώς απαράδεκτο .
9 Υπό τις συνθήκες αυτές , το Δικαστήριο το οποίο , κατά το άρθρο 92 , παράγραφος 2 , του κανονισμού διαδικασίας μπορεί οποτεδήποτε να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το απαράδεκτο για λόγους δημοσίας τάξεως , αποφάσισε να αποφανθεί επί των παρεμπιπτόντων της διαδικασίας , σύμφωνα με το άρθρο 91 , παράγραφοι 3 και 4 , του εν λόγω κανονισμού , χωρίς να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία .
10 Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι τα αρχικά αιτήματα κατέστησαν χωρίς αντικείμενο και ότι το νέο αίτημα είναι απαράδεκτο . Επομένως , η υπόθεση πρέπει να διαγραφεί από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου .
Επί των δικαστικών εξόδων
11 Κατά το άρθρο 69 , παράγραφος 5 , του κανονισμού διαδικασίας , αν η εκδίκαση της υπόθεσης δεν καταλήξει στην έκδοση αποφάσεως επί της ουσίας το Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του . Το Δικαστήριο κρίνει , χωρίς να εξετάσει αν οι προβληθέντες ισχυρισμοί προς στήριξη της προσφυγής ήταν βάσιμοι και παρά το προφανώς απαράδεκτο του ενός από τα αιτήματα , ότι , από τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης και την εξέλιξη της διαφοράς , υπάρχουν αποχρώντες λόγοι για να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστικών εξόδων .
Για τους λόγους αυτούς
TO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα ),
μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα ,
διατάσσει :
1 ) Δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί επί των αιτημάτων του εισαγωγικού δικογράφου .
2 ) Απορρίπτει ως απαράδεκτα τα αιτήματα που περιέχονται στην απάντηση .
3 ) Διατάσσει τη διαγραφή της υπόθεσης 19/85 από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου .
4 ) Καταδικάζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα .