<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑474/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CJ0474</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2096">EU:C:2014:2096</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>5</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>5</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20140717">17.7.2014</DATE> R. – SPRAWA C‑474/13</P><P>PHAM</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20140717">17 lipca 2014 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2008/115/WE</KEYWORD><KEYWORD>Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 16 ust. 1</KEYWORD><KEYWORD>Środki detencyjne w celu wydalenia</KEYWORD><KEYWORD>Zatrzymanie w zakładzie karnym</KEYWORD><KEYWORD>Możliwość umieszczenia obywatela państwa trzeciego, który udzielił zgody, w więzieniu wspólnie ze zwykłymi więźniami</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑474/13</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20130711">11 lipca 2013 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20130903">3 września 2013 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Thi Ly Pham</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><P>w składzie: V. Skouris, prezes, K. Lenaerts, wiceprezes, A. Tizzano, R. Silva de Lapuerta, T. von Danwitz, A. Borg Barthet i M. Safjan, prezesi izb, A. Rosas, G. Arestis (sprawozdawca), J. Malenovský, D. Šváby, C. Vajda i S. Rodin, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: Y. Bot,</P><P>sekretarz: K. Malacek, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20140408">8 kwietnia 2014 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu T. Pham przez M. Sacka, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik przez J. von Lackuma, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez M. de Ree, M. Bulterman oraz H. Stergiou, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez G. Wilsa oraz M. Condou-Durande, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20140430">30 kwietnia 2014 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wydalenia nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">Dz.U. L 348, s. 98</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między T. Pham a Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik (miastem Schweinfurt, biurem ds. meldunkowych i statystyki) w przedmiocie zgodności z prawem wydanej wobec T. Pham decyzji o zastosowaniu środka detencyjnego w celu jej wydalenia.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem motywu 17 dyrektywy 2008/115:</TXT><P><CONSID><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Obywateli państwa trzeciego, których umieszczono w ośrodku detencyjnym, należy traktować w sposób ludzki i godny, z poszanowaniem ich praw podstawowych i zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym. Bez uszczerbku dla początkowego zatrzymania dokonanego przez organy ścigania, regulowanego przez prawo krajowe, środek detencyjny powinien być stosowany co do zasady w specjalnym ośrodku detencyjnym<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></QUOT.S></CONSID></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozpatrywanej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>, brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Niniejsza dyrektywa określa wspólne normy i procedury, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, zgodnie z prawami podstawowymi jako zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego oraz prawa międzynarodowego, w tym z obowiązkami w zakresie ochrony uchodźców oraz praw człowieka<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 15 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Środek detencyjny<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="015.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>O ile w danej sprawie nie mogą zostać zastosowane wystarczające lecz mniej represyjne środki, państwa członkowskie mogą umieścić w ośrodku detencyjnym obywatela państwa trzeciego podlegającego procedurze powrotu tylko w celu przygotowania powrotu lub przeprowadzenia procesu wydalenia, w szczególności jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>istnieje ryzyko ucieczki, lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>dany obywatel państwa trzeciego unika lub utrudnia przygotowania do powrotu lub proces wydalenia.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Jakikolwiek środek detencyjny stosowany jest przez możliwie najkrótszy okres czasu i tylko dopóki trwają przygotowania do wydalenia oraz podlega wykonaniu z należytą starannością.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><P>[...]</P><PARAG IDENTIFIER="015.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Środek detencyjny jest utrzymany dopóki nie [zostaną spełnione] warunki określone w ust. 1 i jest to konieczne do zapewnienia skutecznego wydalenia. Każde państwo członkowskie określa maksymalny okres zastosowania środka detencyjnego, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="015.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie nie mogą przedłużać okresu, o którym mowa w ust. 5, z wyjątkiem przedłużenia na ograniczony okres czasu nieprzekraczający kolejnych dwunastu miesięcy zgodnie z prawem krajowym, jeżeli pomimo wszelkich rozsądnych starań wydalenie może potrwać dłużej ze względu na:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>brak współpracy ze strony danego obywatela państwa trzeciego, lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>opóźnienia w uzyskiwaniu niezbędnej dokumentacji od państw trzecich<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 16 dyrektywy 2008/115, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Warunki pobytu w ośrodku detencyjnym<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, przewiduje w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Przetrzymywanie odbywa się z reguły w specjalnych ośrodkach detencyjnych. Jeżeli państwo członkowskie nie może zapewnić obywatelom państw trzecich pobytu w specjalnym ośrodku detencyjnym i zmuszone [jest] do wykorzystania w tym celu zakład karny [zakładu karnego], obywatele państw trzecich, wobec których zastosowano środek detencyjny, przetrzymywani są oddzielnie od zwykłych więźniów<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Paragraf 62a ust. 1 Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (ustawy o pobycie, działalności zarobkowej i integracji obcokrajowców na terytorium federalnym) z dnia <DATE ISO="20040730">30 lipca 2004 r.</DATE> (BGBl. 2004 I, s. 1950), ze zmianami (BGBl. 2011 I, s. 2258) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>AufenthG<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>), który dokonuje transpozycji do prawa krajowego art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Zatrzymanie w celu wydalenia odbywa się co do zasady w specjalnych ośrodkach detencyjnych. Jeżeli w kraju związkowym nie ma specjalnych ośrodków detencyjnych, może ono odbywać się w innych zakładach detencyjnych tego kraju; osoby zatrzymane w oczekiwaniu na wydalenie należy w takim przypadku umieścić oddzielnie od więźniów. […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Thi Ly Pham, obywatelka wietnamska, wjechała do Niemiec bez dokumentów tożsamości i zezwolenia na pobyt. W dniu <DATE ISO="20120329">29 marca 2012 r.</DATE> wydano wobec niej decyzję o zastosowaniu środka detencyjnego w celu wydalenia do dnia <DATE ISO="20120628">28 czerwca 2012 r.</DATE> W dniu <DATE ISO="20120330">30 marca 2012 r.</DATE> wyraziła ona pisemną zgodę na umieszczenie w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami, gdyż pragnęła kontaktu ze znajdującymi się w tym zakładzie rodakami.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20120625">25 czerwca 2012 r.</DATE> Amtsgericht Nürnberg (sąd rejonowy w Norymberdze) przedłużył zastosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia T. Pham do dnia <DATE ISO="20120710">10 lipca 2012 r.</DATE> Zażalenie, które T. Pham wniosła na to postanowienie, zostało oddalone postanowieniem Landgericht Nürnberg (sądu okręgowego w Norymberdze) z dnia <DATE ISO="20120705">5 lipca 2012 r.</DATE> Po tym, jak została faktycznie wydalona do Wietnamu w dniu <DATE ISO="20120710">10 lipca 2012 r.</DATE>, T. Pham w skardze do Bundesgerichtshof (federalnego sądu najwyższego) wniosła o stwierdzenie, że wskazane postanowienia w sprawie przedłużenia jej zatrzymania w tym zakładzie karnym naruszyły jej prawa.</TXT></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Zdaniem Bundesgerichtshof w obliczu ingerencji w szczególnie istotne prawo podstawowe środki prawne przeciw pozbawieniu wolności pozostają dopuszczalne również po jego wykonaniu, gdyż objęta nim osoba ma podlegający ochronie interes w stwierdzeniu, że środek pozbawienia wolności był niezgodny z prawem nawet po tym, gdy zostanie on już wykonany.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Sąd ten zasadniczo wskazuje, że umieszczenie podlegającego procedurze powrotu obywatela państwa trzeciego w zakładzie karnym wraz ze zwykłymi więźniami jest sprzeczne z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 oraz § 62a AufenthG, który dokonuje transpozycji tego przepisu do prawa krajowego. Umieszczenie to byłoby jednak zgodne z prawem, jeżeli art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 interpretowano by w ten sposób, że państwa członkowskie dysponują pewnym zakresem swobody przy stosowaniu tego przepisu, mają one bowiem możliwość wzięcia pod uwagę zgody tego obywatela na umieszczenie ze wspomnianymi więźniami.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Bundesgerichtshof wskazał, że po pierwsze, zachodzi niebezpieczeństwo obejścia obowiązku oddzielenia, w szczególności gdy dane władze regularnie dają obywatelom państw trzecich, do których odnosi się dyrektywa 2008/115, przygotowane wcześniej deklaracje zgody do podpisu lub nalegają na wyrażenie przez nich zgody na umieszczenie w zakładzie karnym ze zwykłymi więźniami. Po drugie, sąd ten wskazuje, że obowiązek oddzielenia ma na celu poprawę sytuacji obywateli państw trzecich i że obywatele ci powinni mieć możliwość zrezygnowania z niego, jeżeli – po otrzymaniu pouczenia o przysługującym im prawie do oddzielenia – życzą sobie wspólnego umieszczenia z więźniami, względnie wyraźnie wyrażają na nie zgodę, w szczególności – jak w rozpatrywanej sprawie – ze względu na sposobność pozostawania w kontakcie z rodakami lub rówieśnikami. W tym zakresie w prawie niemieckim przy areszcie prewencyjnym, w którym to przypadku również jest wymagane oddzielne umieszczenie objętych nim osób, orzecznictwo Bundesverfassungsgericht (federalnego sądu konstytucyjnego) uwzględnia zgodę takiej osoby na wspólne umieszczenie z innymi więźniami.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Bundesgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Czy umieszczenie osoby aresztowanej w celu wydalenia wspólnie [ze zwykłymi] więźniami jest zgodne z art. 16 ust. 1 dyrektywy [2008/115], jeżeli wyraża ona zgodę na to wspólne umieszczenie?<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Przez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na umieszczenie obywatela państwa trzeciego w celu wydalenia w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami w przypadku wyrażenia przez tego obywatela zgody na to umieszczenie.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Na wstępie należy wskazać, że z akt sprawy przekazanych Trybunałowi przez sąd odsyłający wynika, iż T. Pham została umieszczona w zakładzie karnym na podstawie § 62a ust. 1 AufenthG.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Tymczasem z pkt 28–31 wyroku Bero i Bouzalmate (C‑473/13 i C‑514/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2095">EU:C:2014:2095</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) wynika, że racja odwołująca się do braku specjalnego ośrodka detencyjnego w kraju związkowym Republiki Federalnej Niemiec nie może sama w sobie uzasadnić zastosowania art. 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/115.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>W odniesieniu do wykładni tego przepisu w postępowaniu głównym z jego brzmienia wynika, że nakłada on bezwarunkowy obowiązek oddzielenia przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich od zwykłych więźniów, gdy państwo członkowskie nie może umieścić tych obywateli w specjalnych ośrodkach detencyjnych.</TXT></NP><?PAGE NO="5"?><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W tym względzie rząd niemiecki, popierany przez rząd niderlandzki, podnosi, że zważywszy, iż ten obowiązek oddzielenia ma na celu ochronę interesów i dobrostanu przebywającego nielegalnie obywatela państwa trzeciego, obywatel ten może z niego zrezygnować m.in. w sytuacji takiej jak ta występująca w postępowaniu głównym, w której zainteresowana pragnęła pozostawać w kontakcie z rodakami.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że obowiązek oddzielenia przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich od zwykłych więźniów nie jest opatrzony żadnym wyjątkiem i że stanowi on gwarancję poszanowania praw wyraźnie przyznanych tym obywatelom przez prawodawcę Unii w zakresie warunków umieszczenia w celu wydalenia w zakładach karnych.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Trybunał orzekł już bowiem, że celem dyrektywy 2008/115 jest wprowadzenie skutecznej polityki wydalania i repatriacji opartej na wspólnych normach, aby objęte nią osoby wydalane były w sposób ludzki oraz z pełnym poszanowaniem ich praw podstawowych, a także ich godności (wyroki: El Dridi, C‑61/11 PPU, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:268">EU:C:2011:268</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 31; Arslan, C‑534/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:343">EU:C:2013:343</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 42).</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>W tym względzie obowiązek oddzielenia przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich od zwykłych więźniów przewidziany w art. 16 ust. 1 zdanie drugie tej dyrektywy nie jest tylko zwykłą regułą techniczną w zakresie umieszczania obywateli państw trzecich w zakładach karnych i stanowi on zasadniczy warunek tego umieszczenia, bez którego dochowania umieszczenie to co do zasady nie byłoby zgodne z tą dyrektywą.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Wobec tego państwo członkowskie nie może brać pod uwagę woli zainteresowanego obywatela państwa trzeciego.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>W konsekwencji z powyższych rozważań wynika, że na postawione pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, iż art. 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na umieszczenie obywatela państwa trzeciego w celu wydalenia w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami nawet w przypadku wyrażenia przez tego obywatela zgody na to umieszczenie.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wydalenia nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na umieszczenie obywatela państwa trzeciego w celu wydalenia w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami nawet w przypadku wyrażenia przez tego obywatela zgody na to umieszczenie.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>