<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.7-->
  <head>
    <title>2021-02-202102C125201903890-00-TRA-DOC-NL-CONCL-C-0389-19-202008136-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="nl-NL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="11/08/2021 18:13:58" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="nl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="Osc9tADm+ELJTsDpUWjHXFvoQIhuHxlxnude4eqR/uj8xp/brem9Wc0SYdeI1V76h6OzMFZOZJGXL7GYul/Ao03G6cpLD49i0+/q5oc9LCydCSazrll4k2o7X/PuI0it+jHhz5DGcsIrZotznSNwsWTf6hWjS5u3tfnWpqBFkAE=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="avr" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0389" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2019" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="NL" name="Langue"/>
    <meta content="avr" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 30/11/2020 18:20:04" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="5a7c0f23d63d41dc9a42afd652f5dfbf" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0389" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="PV" name="NatureAff"/>
    <meta content="PV" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Conclusie van adv.-gen. Tanchev – Zaak C‑389/19 P</div>
      <div id="rId21" style="default">Commissie / Zweden</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      E. TANCHEV
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      van 29 oktober 2020  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Zaak C‑389/19 P
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      Europese Commissie
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      tegen
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Koninkrijk Zweden
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-8" title="page-1">
      „Hogere voorziening – Verordening (EG) nr. 1907/2006 (Reach-verordening) – Artikelen 56, 58 en 60 – Autorisatie – Zeer zorgwekkende stoffen – Besluit van de Commissie houdende verlening van een autorisatie voor het gebruik van loodsulfochromaat geel en loodchromaatmolybdaatsulfaat rood – Onderzoek naar het ontbreken van geschikte alternatieven – Beroep tot nietigverklaring – Handhaving van gevolgen”
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Inleiding</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In deze hogere voorziening verzoekt de Europese Commissie het Hof van Justitie om vernietiging van het arrest van 7 maart 2019, Zweden/Commissie (T‑837/16, EU:T:2019:144; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht uitvoeringsbesluit C(2016) 5644 final van de Commissie van 7 september 2016 houdende verlening van een autorisatie voor bepaalde toepassingen van loodsulfochromaat geel en loodchromaatmolybdaatsulfaat rood overeenkomstig verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad (hierna: „litigieus besluit”) nietig heeft verklaard en het verzoek van de Commissie om de gevolgen van dat besluit te handhaven tot de vervanging ervan door een nieuw besluit heeft afgewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (Reach), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">2</a>
</span>) (hierna: „Reach-verordening”) stelt een autorisatieregeling in voor stoffen die gelet op de risico’s ervan voor de gezondheid van de mens en voor het milieu zeer zorgwekkend zijn. Deze regeling houdt in het algemeen in dat een stof die is opgenomen in bijlage XIV bij die verordening na een bepaalde datum niet meer mag worden gebruikt of in de handel mag worden gebracht, tenzij de Commissie hiervoor een specifieke autorisatie verleent.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg stelt de onderhavige zaak het Hof in de gelegenheid om voor het eerst een uitspraak te doen over de voorwaarden waaronder de Commissie op grond van artikel 60 van de Reach-verordening een autorisatie mag verlenen voor een zeer zorgwekkende stof die in bijlage XIV bij die verordening is opgenomen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">3</a>
</span>) De belangrijkste kwestie die in deze zaak aan de orde is, betreft het door de Commissie verrichte onderzoek naar het ontbreken van geschikte alternatieven, dat een van de belangrijkste voorwaarden is voor de verlening van een autorisatie op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. Mocht het Hof de nietigverklaring van het litigieuze besluit bevestigen, dan werpt deze zaak ook de nieuwe vraag op of de gevolgen van dat besluit moeten worden gehandhaafd totdat de Commissie een nieuw besluit neemt, gelet op de overgangsregelingen in de artikelen 56 en 58 van de Reach-verordening.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Toepasselijke bepalingen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Titel VII van de Reach-verordening heeft als opschrift „Autorisaties”. Hoofdstuk 1 ervan betreft de „autorisatieplicht” en hoofdstuk 2 de „verlening van autorisaties”. Hoofdstuk 1 omvat onder meer de artikelen 56 en 58. Hoofdstuk 2 omvat in het bijzonder artikel 60.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 56 van de Reach-verordening, met het opschrift „Algemene bepalingen”, bepaalt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-4">
      „1. Een fabrikant, importeur of downstreamgebruiker mag een in bijlage XIV opgenomen stof niet voor een bepaald gebruik in de handel brengen of zelf gebruiken, tenzij:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-18" title="page-4">
      a) overeenkomstig de artikelen 60 tot en met 64 autorisatie is verleend voor de vormen van gebruik van die stof als zodanig of in een mengsel, of voor de opname van de stof in een voorwerp met het oog waarop de stof in de handel wordt gebracht of hij de stof zelf gebruikt; of 
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-4">
      [...]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-20" title="page-4">
      d) de in artikel 58, lid 1, onder c), i), bedoelde datum is gehaald en hij 18 maanden voor die datum een aanvraag heeft ingediend, maar nog geen besluit over de autorisatieaanvraag is genomen; [...]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-4">
      [...]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 58 van de Reach-verordening, met het opschrift „Opname van stoffen in bijlage XIV”, bepaalt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-23" title="page-4">
      „1. Wanneer wordt besloten stoffen als bedoeld in artikel 57 in bijlage XIV op te nemen, wordt dat besluit volgens de in artikel 133, lid 4, bedoelde procedure genomen. In het besluit worden van elke stof de volgende gegevens vermeld:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-24" title="page-4">
      [...]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-25" title="page-4">
      c) overgangsregelingen:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-26" title="page-4">
      i) de datum of data vanaf wanneer het in de handel brengen en het gebruik van de stof verboden is, tenzij daarvoor een autorisatie is verleend, hierna ‚de verbodsdatum’ genoemd, waarvoor, naargelang het geval, rekening moet worden gehouden met de voor dat gebruik omschreven productiecyclus;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-27" title="page-5">
      ii) een datum of data, ten minste 18 maanden vóór de verbodsdatum of ‑data, waarop aanvragen moeten zijn ontvangen indien de aanvrager de stof wil blijven gebruiken of voor een bepaald gebruik in de handel wil blijven brengen na de verbodsdatum of -data; de voortzetting van het gebruik na de verbodsdatum wordt toegestaan zolang geen besluit over de autorisatieaanvraag is genomen;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-5">
      [...]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 60 van de Reach-verordening heeft als opschrift „Verlening van autorisaties” en bepaalt in de leden 4 en 5:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-30" title="page-5">
      „4. Indien krachtens lid 2 geen autorisatie kan worden verleend, of in geval van in lid 3 bedoelde stoffen, kan een autorisatie alleen worden verleend wanneer wordt aangetoond dat de sociaaleconomische voordelen zwaarder wegen dan het risico voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van het gebruik van de stof en er geen geschikte alternatieve stoffen of technieken zijn. Hierover wordt besloten nadat de volgende elementen zijn overwogen en rekening is gehouden met de adviezen van het Comité risicobeoordeling en Comité sociaaleconomische analyse zoals vermeld in artikel 64, lid 4, onder a) en b):
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-31" title="page-5">
      a) het risico dat het gebruik van de stof met zich meebrengt, met inbegrip van de geschiktheid en de doeltreffendheid van de voorgestelde risicobeheersmaatregelen;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-32" title="page-5">
      b) de sociaaleconomische voordelen van het gebruik van de stof en de sociaaleconomische gevolgen van de weigering om een autorisatie te verlenen die de aanvrager of andere belanghebbende partijen aantonen;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-33" title="page-5">
      c) de door de aanvrager krachtens artikel 62, lid 4, onder e), ingediende analyse van de alternatieven of een eventueel door de aanvrager voorgelegd vervangingsplan krachtens artikel 62, lid 4, onder f), en eventuele krachtens artikel 64, lid 2, ingediende bijdragen van derden;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-34" title="page-5">
      d) de beschikbare informatie over de risico’s voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van eventuele alternatieve stoffen of technieken.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-5">
      5. Bij haar beoordeling van de vraag of er geschikte alternatieve stoffen of technieken beschikbaar zijn, houdt de Commissie rekening met alle relevante aspecten, met inbegrip van:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-36" title="page-5">
      a) de vraag of de overschakeling op alternatieven leidt tot verlaging van het algehele risico voor de gezondheid van de mens en het milieu, rekening houdend met de geschiktheid en de doeltreffendheid van risicobeheersmaatregelen;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-37" title="page-5">
      b) de vraag of alternatieven voor de aanvrager technisch en economisch haalbaar zijn.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorgeschiedenis van het geding</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De voorgeschiedenis van het geding, die is uiteengezet in de punten 1 tot en met 30 van het bestreden arrest, kan ten behoeve van de onderhavige zaak als volgt worden samengevat. Het is noodzakelijk enkele inleidende opmerkingen te maken over de Reach-verordening en de autorisatieregeling (deel A), alvorens aandacht te besteden aan de gebeurtenissen die hebben geleid tot de procedure bij het Gerecht (deel B).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Reach-verordening en autorisatieregeling</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Reach-verordening is een belangrijk rechtsinstrument voor de regelgeving inzake chemische stoffen in de Unie. Zoals het Hof heeft erkend, heeft die verordening blijkens artikel 1, lid 1, ervan tot doel een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu, inclusief de bevordering van alternatieve beoordelingsmethoden voor gevaren van stoffen alsmede het vrije verkeer van stoffen op de interne markt, te waarborgen en tegelijkertijd het concurrentievermogen en de innovatie te vergroten. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">4</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals onder meer in de overwegingen 69 en 70 van de Reach-verordening wordt beklemtoond, moet volgens die verordening met name aan zogenaamde „zeer risicovolle” stoffen zorgvuldig aandacht worden besteed. Op die stoffen is dus de autorisatieregeling van titel VII van de Reach-verordening van toepassing. Uit artikel 55 van die verordening volgt dat die regeling tot doel heeft „de goede werking van de interne markt te waarborgen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de risico’s van zeer zorgwekkende stoffen naar behoren worden beheerst en dat deze stoffen gestaag worden vervangen door geschikte alternatieve stoffen of technieken, mits die economisch haalbaar en technisch uitvoerbaar zijn.” (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">5</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De autorisatieregeling omvat drie fasen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">6</a>
</span>) De eerste fase betreft de procedure voor de identificatie van zeer zorgwekkende stoffen aan de hand van de criteria van artikel 57 van de Reach-verordening. De tweede fase bestaat in de opname van die stoffen in de lijst van autorisatieplichtige stoffen in bijlage XIV bij die verordening. De derde fase – die de context vormt voor de onderhavige zaak – betreft de procedure die, in voorkomend geval, leidt tot de verlening van een autorisatie voor een zeer zorgwekkende stof. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">7</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals uiteengezet in de artikelen 56 en 58 van de Reach-verordening kunnen zeer zorgwekkende stoffen die zijn opgenomen in bijlage XIV bij die verordening derhalve na een specifieke datum (hierna: „verbodsdatum”) niet worden gebruikt of in de handel worden gebracht voor gebruik door fabrikanten, importeurs of downstreamgebruikers, tenzij voor het gebruik autorisatie is verleend of tenzij er bepaalde beperkingen van toepassing zijn, zoals wanneer vóór de uiterste aanvraagdatum voor de betrokken stof een autorisatieaanvraag is ingediend maar de Commissie nog geen besluit heeft genomen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">8</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Fabrikanten en importeurs kunnen autorisatieaanvragen indienen om een stof in de handel te brengen, om een stof zelf te gebruiken, en om hun downstreamgebruikers het recht te verlenen om een stof te gebruiken. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">9</a>
</span>) Hoewel die aanvragen worden ingediend bij het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">10</a>
</span>), dat bij die verordening is opgericht om de bepalingen van de verordening mede uit te voeren, wordt het besluit genomen door de Commissie (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">11</a>
</span>). Autorisatiebesluiten vermelden onder meer de vormen van gebruik waarvoor autorisatie wordt verleend, de herbeoordelingstermijn en de voorwaarden die op de herbeoordeling van toepassing zijn. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">12</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Er zij op gewezen dat in artikel 60 van de Reach-verordening twee mogelijke trajecten worden vastgesteld waarlangs een autorisatie door de Commissie kan worden verleend: ten eerste het traject van afdoende beheersing op grond van artikel 60, lid 2, van de Reach-verordening, waarbij het risico van het gebruik van de stof afdoende wordt beheerst, en ten tweede het hier aan de orde zijnde sociaaleconomische traject op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, dat vereist dat aan twee cumulatieve criteria wordt voldaan, namelijk (i) dat de sociaaleconomische voordelen zwaarder wegen dan het risico voor de gezondheid van de mens of voor het milieu van het gebruik van de stof en (ii) dat er geen geschikte alternatieve stoffen of technieken zijn. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">13</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening draagt de Commissie op het besluit te nemen nadat verschillende elementen zijn overwogen, waaronder met name de door de aanvrager ingediende analyse van de alternatieven (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">14</a>
</span>) en eventuele in het kader van de procedure ingediende bijdragen van derden, samen met de adviezen van het Comité risicobeoordeling en het Comité sociaaleconomische analyse. Voorts wordt in artikel 60, lid 5, van de Reach-verordening bepaald dat de Commissie bij haar beoordeling van de vraag of er geschikte alternatieven beschikbaar zijn rekening moet houden met alle relevante aspecten, met inbegrip van ten eerste de vraag of de overschakeling op alternatieven leidt tot verlaging van het algehele risico voor de gezondheid van de mens en het milieu en ten tweede de vraag of alternatieven voor de aanvrager technisch en economisch haalbaar zijn.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband neemt de Commissie het besluit volgens de in artikel 64 van de Reach-verordening uiteengezette procedure. Dit brengt overeenkomstig artikel 64, lid 2, van die verordening met name een openbare raadpleging met zich mee, die derden in de gelegenheid stelt om informatie te verstrekken over alternatieve stoffen of technieken. Op grond van artikel 64, leden 3 en 4, van de Reach-verordening moeten het Comité risicobeoordeling en het Comité sociaaleconomische analyse, eenheden binnen ECHA voor het verrichten van verschillende taken (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">15</a>
</span>), hun adviezen uitbrengen over relevante aspecten van de aanvraag, waaronder – in geval van het Comité sociaaleconomische analyse – de beschikbaarheid van alternatieven. Op grond van artikel 64, lid 8, van de Reach-verordening stelt de Commissie binnen drie maanden na ontvangst van die adviezen een ontwerpbesluit op en neemt zij het uiteindelijke besluit volgens de toepasselijke comitologieprocedure. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">16</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gebeurtenissen die hebben geleid tot de procedure bij het Gerecht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Loodsulfochromaat geel (C.I. Pigment Yellow 34) en loodchromaatmolybdaatsulfaat rood (C.I. Pigment Red 104) (hierna gezamenlijk: „aan de orde zijnde stoffen”) zijn stoffen die bestaan uit lood en chroom-VI. Vanwege hun lange levensduur, felle kleur en glans werden deze stoffen toegepast in met name lak en verf (voor bijvoorbeeld bruggen en ijzeren en stalen constructies), voor signaleringsdoeleinden (zoals op waarschuwingsborden) en voor gele wegmarkeringen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij verordening (EU) nr. 125/2012 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">17</a>
</span>) zijn de aan de orde zijnde stoffen vanwege hun kankerverwekkende en voor de menselijke voortplanting giftige eigenschappen opgenomen in de lijst van zeer zorgwekkende stoffen in bijlage XIV bij de Reach-verordening. Als gevolg daarvan was na 21 mei 2015 (de verbodsdatum) een autorisatie vereist voor het gebruik en het in de handel brengen van deze stoffen. De uiterste aanvraagdatum was 21 november 2013.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 19 november 2013 heeft DCC Maastricht BV (hierna: „DCC Maastricht” of „aanvrager”) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">18</a>
</span>), die de aan de orde zijnde stoffen levert aan ongeveer honderd downstreamgebruikers in de Unie, een autorisatieaanvraag (hierna: „autorisatieaanvraag”) ingediend met het oog op het in de handel brengen van deze stoffen voor de volgende zes toepassingen, die voor beide stoffen identiek zijn:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het in een industriële omgeving doseren en mengen van pigmentpoeder in oplosmiddelhoudende verf die niet bestemd is voor gebruik door consumenten (hierna: „toepassing 1”);</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de industriële toepassing van verf op metalen ondergronden (machines, voertuigen, constructies, bewegwijzering, straatmeubilair, laklijnen enz.) (hierna: „toepassing 2”);</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de professionele toepassing (niet bestemd voor gebruik door consumenten) van verf op metalen ondergronden (machines, voertuigen, constructies, bewegwijzering, straatmeubilair enz.) of de toepassing ervan voor wegmarkeringen (hierna: „toepassing 3”);</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het in een industriële omgeving doseren en mengen van pigmentpoeder in niet voor gebruik door consumenten bestemde vloeibare of vaste voorgemengde mengsels voor het kleuren van kunststof of geplastificeerde producten (hierna: „toepassing 4”);</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de industriële toepassing van niet voor gebruik door consumenten bestemde pigmenthoudende gekleurde vloeibare of vaste voorgemengde mengsels en compounds voor het kleuren van kunststof of geplastificeerde producten (hierna: „toepassing 5”), en</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de professionele toepassing van pigmenthoudende gekleurde vloeibare of vaste voorgemengde mengsels en compounds op thermoplast wegmarkeringen (hierna: „toepassing 6”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de overeenkomstig artikel 64, lid 2, van de Reach-verordening gehouden openbare raadpleging hebben fabrikanten, downstreamgebruikers van de aan de orde zijnde stoffen, brancheorganisaties, lidstaten en niet-gouvernementele organisaties opmerkingen ingediend met betrekking tot de autorisatieaanvraag. Deze downstreamgebruikers hebben met name verklaard dat mogelijke alternatieve stoffen niet dezelfde voordelen hadden en in de meeste gevallen duurder waren. Leden van de verf- en coatingsbranche hebben echter verklaard dat er veiligere en geschikte alternatieve stoffen waren die tegen redelijke kosten konden worden gebruikt. DCC Maastricht heeft in reactie daarop gesteld dat een aantal ondernemingen de aan de orde zijnde stoffen nodig had voor de vervaardiging van specifieke, voor bepaalde „nichetoepassingen” bestemde producten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 11 december 2014 hebben het Comité risicobeoordeling en het Comité sociaaleconomische analyse twaalf geconsolideerde adviezen uitgebracht over elk van de zes toepassingen voor de twee aan de orde zijnde stoffen. In zijn adviezen heeft het Comité sociaaleconomische analyse „bevestigd dat er geen alternatieven lijken te zijn die in termen van technische en economische haalbaarheid geschikt zijn voor de aanvrager”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tijdens bijeenkomsten op 7 en 8 juli 2015, op 22 en 23 september 2015, op 3 en 4 februari 2016, en op 6 en 7 februari 2016 is de autorisatieaanvraag onderzocht door het krachtens artikel 133 van de Reach-verordening ingestelde comitologiecomité (hierna: „Reach-comité”). Met name twee lidstaten en het Koninkrijk Noorwegen hebben aangegeven dat de aan de orde zijnde stoffen niet werden gebruikt voor gele wegmarkeringen. In een van die lidstaten werd dat gebruik twintig jaar geleden verboden. Het Reach-comité heeft uiteindelijk een positief advies uitgebracht over het ontwerpbesluit van de Commissie; drieëntwintig lidstaten hebben vóór het ontwerpbesluit gestemd, drie lidstaten, waaronder het Koninkrijk Zweden, hebben ertegen gestemd en twee lidstaten hebben zich van stemmen onthouden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 7 september 2016 heeft de Commissie het litigieuze besluit vastgesteld. Bij dit besluit heeft de Commissie DCC Maastricht op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening een autorisatie verleend voor de aan de orde zijnde stoffen met betrekking tot de zes aangevraagde toepassingen, met inachtneming van bepaalde voorwaarden en beperkingen (hierna: „autorisatie”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de overwegingen 8 en 9 van het litigieuze besluit heeft de Commissie verklaard dat de autorisatie eerder moest worden herbeoordeeld dan het Comité sociaaleconomische analyse adviseerde, omdat „het moeilijk met zekerheid was aan te tonen dat er geen technisch haalbare alternatieven bestonden voor de gehele reikwijdte van die [...] toepassingen”. Ook merkte de Commissie in overweging 9 van dat besluit op dat uit nieuwe correspondentie met de lidstaten bleek dat de toepassing van de aan de orde zijnde stoffen in de wegmarkeringssector in bepaalde lidstaten wel en in andere lidstaten niet was vervangen of verboden. Volgens de Commissie was het dan ook passend om de herbeoordelingstermijn voor de toepassingen 1, 2, 4 en 5 vast te stellen op zeven jaar in plaats van twaalf jaar en voor de toepassingen 3 en 6 op vier jaar in plaats van zeven jaar.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In overweging 12 van het litigieuze besluit heeft de Commissie het volgende verklaard:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-65" title="page-11">
      „Aangezien moeilijk met zekerheid is aan te tonen dat er voor alle in de aanvraag beoogde toepassingen inderdaad geen technisch haalbaar alternatief bestaat, is een nadere specificatie vereist van het toegestane gebruik, waarbij moet worden aangegeven welke technische prestatiekenmerken – die wel met de twee stoffen, maar niet met enige andere geschikte alternatieve stof of techniek kunnen worden verkregen ‐ worden verlangd van zowel pigmenthoudende voorgemengde mengsels, verf en voorgemengde compounds als eindproducten met die pigmenten. De autorisatie zou dus afhankelijk moeten worden gesteld van de voorwaarde dat de houder ervan een verslag indient over de geschiktheid en de beschikbaarheid van alternatieven voor zijn downstreamgebruikers en op die basis de omschrijving van het toegestane gebruik verfijnt. [...]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In artikel 1, leden 1 en 2, van het litigieuze besluit heeft de Commissie een autorisatie verleend voor de zes in de aanvraag genoemde toepassingen van de aan de orde zijnde stoffen, „op voorwaarde dat de prestaties van de met [de aan de orde zijnde stoffen] samengestelde, gekleurde voorgemengde mengsels, verf en gekleurde voorgemengde compounds, dan wel van de eindproducten met die stoffen qua functionaliteit, kleurintensiteit, opaciteit (dekkend vermogen), dispergeerbaarheid, weerbestendigheid, thermische stabiliteit en niet-uitloging, of een combinatie daarvan, enkel technisch haalbaar zijn bij gebruik van de genoemde stoffen, en die prestaties noodzakelijk zijn voor het beoogde gebruik”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In artikel 1, lid 3, onder d), van het litigieuze besluit wordt aan de autorisatie de voorwaarde verbonden dat de downstreamgebruikers van de autorisatiehouder ECHA uiterlijk 30 juni 2017 informeren over de geschiktheid en de verkrijgbaarheid van alternatieven voor hun toepassing, waarbij zij een gedetailleerde rechtvaardiging moeten geven van de noodzaak om de aan de orde zijnde stoffen te gebruiken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In artikel 1, lid 3, onder e), van het litigieuze besluit wordt aan de autorisatie de voorwaarde verbonden dat de houder ervan uiterlijk 31 december 2017 bij de Commissie een verslag indient waarin de in artikel 1, lid 3, onder d), van dat besluit genoemde gegevens zijn opgenomen. De houder van de autorisatie moet in dat verslag de omschrijving van het toegestane gebruik verfijnen op basis van de door zijn downstreamgebruikers verstrekte informatie over alternatieven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten slotte bepaalt artikel 3, onder b), van het litigieuze besluit dat de downstreamgebruikers op verzoek van de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat moeten onderbouwen waarom de voorwaarden van artikel 1, leden 1 en 2, van toepassing zijn en waarom de prestatieparameters noodzakelijk zijn voor het beoogde gebruik.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 28 november 2016 heeft het Koninkrijk Zweden beroep tot nietigverklaring van het litigieuze besluit ingesteld bij het Gerecht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Commissie heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep. Zij heeft het Gerecht tevens verzocht om in het geval van nietigverklaring van het litigieuze besluit de gevolgen ervan te handhaven totdat het werd vervangen door een nieuw besluit.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij beslissingen van 24 maart en 3 mei 2017 heeft de president van de Vijfde kamer van het Gerecht het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Europees Parlement toegelaten tot interventie ter ondersteuning van de conclusies van het Koninkrijk Zweden. Bovendien werd bij beschikking van 20 juli 2017 ECHA toegelaten tot interventie ter ondersteuning van de conclusies van de Commissie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht het tweede onderdeel van het eerste middel van het Koninkrijk Zweden, waarmee het aanvoerde dat de Commissie artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening had geschonden door de autorisatie te verlenen zonder dat naar behoren was aangetoond dat er voor de in de autorisatieaanvraag beoogde toepassingen geen geschikte alternatieven voor de aan de orde zijnde stoffen bestonden, aanvaard en het litigieuze besluit nietig verklaard (punten 57‑106 van het bestreden arrest). (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">19</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft tevens het verzoek van de Commissie om de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven totdat het werd vervangen door een nieuw besluit afgewezen (punten 107‑112 van het bestreden arrest).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Procedure bij het Hof en conclusies van partijen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij de onderhavige hogere voorziening, ingesteld op 20 mei 2019, verzoekt de Commissie het Hof het bestreden arrest te vernietigen, het beroep van het Koninkrijk Zweden te verwerpen en het Koninkrijk Zweden te verwijzen in de kosten. Subsidiair verzoekt de Commissie het Hof de zaak voor een nieuwe beoordeling terug te verwijzen naar het Gerecht, de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aan te houden, en de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">ECHA, dat in eerste aanleg heeft geïntervenieerd aan de zijde van de Commissie, ondersteunt de conclusies van de Commissie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden verzoekt om verwerping van de hogere voorziening en om verwijzing van de Commissie in de kosten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Parlement, interveniënten in eerste aanleg aan de zijde van het Koninkrijk Zweden, ondersteunen de conclusies van het Koninkrijk Zweden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij beschikking van 21 november 2019 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">20</a>
</span>) heeft de vicepresident van het Hof het verzoek van de Commissie om voorlopige maatregelen om de tenuitvoerlegging van het bestreden arrest op te schorten tot de uitspraak in de hogere voorziening tegen dat arrest toegewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ter terechtzitting van 7 juli 2020 hebben het Koninkrijk Denemarken, het Koninkrijk Zweden, het Parlement, de Commissie en ECHA pleidooi gehouden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">VI.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Analyse</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Commissie voert vier middelen aan. Het eerste middel berust op de onjuiste beoordeling van het bewijsniveau inzake het ontbreken van geschikte alternatieven op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. Het tweede middel betreft het verzuim om rekening te houden met de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om in het kader van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven vast te stellen. Het derde middel berust op de onjuiste toepassing van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening wat betreft de beperkte omvang en de voorwaarden van de autorisatie in het litigieuze besluit. Het vierde middel betreft de onjuiste beoordeling van het verzoek om de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om de hieronder vermelde redenen ben ik van mening dat het eerste, het tweede en het derde middel ongegrond zijn, terwijl het vierde middel gegrond is. In deze omstandigheden ben ik van mening dat punt 2 van het dictum van het bestreden arrest moet worden vernietigd en dat het Hof de gevolgen van het litigieuze besluit moet handhaven totdat het is vervangen door een nieuw besluit.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Eerste middel (met betrekking tot het bewijsniveau dat van toepassing is op het ontbreken van geschikte alternatieven)</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Samenvatting van de opmerkingen van partijen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar eerste middel voert de Commissie, in het algemeen ondersteund door ECHA, in wezen aan dat het Gerecht in de punten 79, 81, 85, 86, 90 en 101 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het bewijsniveau dat van toepassing is op het ontbreken van geschikte alternatieven in de zin van artikel 60, lid 4, van de REACH-verordening.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats voert de Commissie aan dat het Gerecht een onmogelijk bewijsniveau heeft opgelegd door van de aanvrager van de autorisatie en de Commissie te verlangen dat zij alle wetenschappelijke onzekerheden wegnemen om aan te tonen dat er geen geschikte alternatieven in de zin van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening zijn. Naar de mening van de Commissie houdt de evaluatie van alternatieven een wetenschappelijke beoordeling in die wordt gekenmerkt door substantiële onzekerheid, met als gevolg dat het vereiste om al deze onzekerheden weg te nemen een „probatio diabolica” (dat wil zeggen een wettelijke verplichting om bewijs te verstrekken dat onmogelijk kan worden verkregen) vormt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats bekritiseert de Commissie de vaststelling van het Gerecht dat er op de datum van vaststelling van het litigieuze besluit nog significante onzekerheden met betrekking tot het ontbreken van geschikte alternatieven bestonden. Zij voert aan dat uit de bewijskracht van de informatie, met inbegrip van onzekerheden, bleek dat de alternatieven niet hetzelfde niveau van technische prestaties behaalden als de aan de orde zijnde stoffen. Daarom kon zij, op basis van haar toepassing van een nuldrempel voor het verlies van technische prestaties, met recht tot de slotsom komen dat de alternatieven niet technisch haalbaar waren en derhalve ongeschikt waren voor de toegestane toepassingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dat verband heeft de Commissie ter terechtzitting onderstreept dat haar argument betreffende de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven ontvankelijk is, omdat het een rechtsvraag betreft, die verband houdt met de beoordeling van alternatieven door de Commissie op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, en het geen nieuw argument betreft, omdat het onder andere is genoemd in haar schriftelijke pleidooien voor het Gerecht. Ook voert de Commissie aan dat haar hogere voorziening tegen de beoordelingen van het Gerecht ertoe noopt dat argument nader uit te werken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken en het Parlement, voert aan dat het eerste middel niet-ontvankelijk is. Het Koninkrijk Zweden betoogt dat de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven door de Commissie een nieuw argument betreft, dat niet voor het Gerecht is aangevoerd en derhalve niet in hogere voorziening door het Hof kan worden beoordeeld. Voor het Koninkrijk Denemarken en het Parlement heeft dit middel betrekking op de feitelijke beoordelingen van het Gerecht, die niet in het kader van een hogere voorziening door het Hof kunnen worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Parlement, voert voorts aan dat het eerste middel ongegrond is. Zij zijn van mening dat het Gerecht geen onmogelijk bewijsniveau inzake de beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven heeft opgelegd en dat de beweringen van de Commissie zijn gegrond op een onjuiste lezing van het bestreden arrest. Het Koninkrijk Zweden bestrijdt tevens de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven door de Commissie, omdat deze niet blijkt uit het litigieuze besluit of andere documenten in het dossier van de zaak en niet in overeenstemming is met artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. De reden daarvoor is met name dat de toepassing van een nuldrempel er geen rekening mee houdt dat technische prestaties noodzakelijk moeten zijn om een specifieke functie te vervullen in de toepassing waarvoor autorisatie wordt gevraagd. Het vereiste van het ontbreken van alternatieven wordt daarmee van betekenis ontdaan, omdat geen enkele stof precies dezelfde technische eigenschappen heeft als een andere.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beoordeling van het eerste middel</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ontvankelijkheid</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats stellen het Koninkrijk Denemarken en het Parlement in wezen dat het eerste middel niet-ontvankelijk is omdat het betrekking heeft op de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal door het Gerecht, op grond waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de Commissie het ontbreken van geschikte alternatieven niet overeenkomstig artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening deugdelijk had vastgesteld. Aangezien er niet wordt beweerd dat de feiten en het bewijsmateriaal onjuist zijn opgevat, kan die beoordeling niet in het kader van een hogere voorziening door het Hof worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening kan deze exceptie van niet-ontvankelijkheid niet slagen. Voor de vraag of het Gerecht heeft gedwaald met betrekking tot het bewijsniveau dat van toepassing is op het ontbreken van geschikte alternatieven in de zin van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening is het van belang of het Gerecht een juist juridisch criterium heeft toegepast als grondslag voor zijn beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal, wat een rechtsvraag is die in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">21</a>
</span>) Bovendien heeft de vraag of het Gerecht op basis van de aan het Gerecht voorgelegde feiten en bewijselementen terecht kon oordelen dat de Commissie het recht verkeerd had toegepast bij haar beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, betrekking op de juridische kwalificatie van de feiten van de zaak, die in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">22</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats stelt het Koninkrijk Zweden dat het eerste middel niet-ontvankelijk is wat betreft de beweringen van de Commissie over de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven, omdat dit een nieuw argument betreft dat niet voor het Gerecht is aangevoerd en derhalve niet in hogere voorziening door het Hof kan worden beoordeeld.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening kan deze exceptie van niet-ontvankelijkheid evenmin slagen. Volgens vaste rechtspraak mag een rekwirant een hogere voorziening instellen waarin hij middelen aanvoert die uit het bestreden arrest zelf voortvloeien en ertoe strekken de gegrondheid daarvan in rechte te betwisten (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">23</a>
</span>), zoals in casu het geval is. Met haar argument betreffende de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven tracht de Commissie aan te tonen dat er om die reden geen significante onzekerheden waren met betrekking tot het ontbreken van alternatieven en dat zij een gedegen beoordeling van dat vereiste op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening had verricht. Met dit argument wordt derhalve beoogd de gegrondheid van de toepassing van die bepaling door het Gerecht in het bestreden arrest in rechte te betwisten. Bovendien was dit argument door de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen voor het Gerecht aangevoerd met betrekking tot met name het tweede onderdeel van het eerste middel van het Koninkrijk Zweden, dat de basis vormde voor de nietigverklaring van het litigieuze besluit door het Gerecht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve ben ik van mening dat het eerste middel ontvankelijk is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten gronde</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar eerste middel betoogt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een onmogelijk bewijsniveau op te leggen in het kader van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, door van de aanvrager van de autorisatie en de Commissie te verlangen dat zij alle substantiële onzekerheden wegnemen met betrekking tot de vraag of er geen geschikte alternatieven zijn. In dit verband stelt zij dat, gelet op haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven, haar beoordeling van geschikte alternatieven geen significante onzekerheden bevatte op het moment dat het litigieuze besluit werd genomen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik ben van mening dat het eerste middel van de hogere voorziening moet worden afgewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn idee is de lezing van de punten 79, 81, 85, 86, 90 en 101 van het bestreden arrest door de Commissie niet overtuigend. Deze punten moeten worden gelezen in hun juiste context. Het eerste middel lijkt dus te zijn gebaseerd op een onjuiste lezing van het bestreden arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om te beginnen is het duidelijk dat het Gerecht in de punten 79, 81, 85, 86, 90 en 101 van het bestreden arrest, gelezen in samenhang met met name de punten 77, 78, 84, 87 tot en met 98 ervan, niet heeft verlangd dat alle wetenschappelijke onzekerheden door de aanvrager van de autorisatie of de Commissie werden weggenomen. Integendeel, het Gerecht heeft in die punten naar mijn mening een redelijk bewijsniveau gehanteerd dat de Commissie moet toepassen wanneer zij haar verplichting op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening nakomt om, rekening houdend met de in de autorisatieprocedure verstrekte informatie, aan te tonen dat er geen geschikte alternatieven zijn. Het Gerecht heeft in punt 86 van het bestreden arrest immers geoordeeld dat de Commissie had verzuimd vóór het verlenen van de autorisatie substantiële informatie te onderzoeken om te kunnen vaststellen dat er voor alle aangevraagde toepassingen geen alternatieven bestonden, dan wel dat de nog bestaande onzekerheden „verwaarloosbaar” waren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals blijkt uit punt 77 van het bestreden arrest vloeit in dat verband de vaststelling van het Gerecht in punt 79 van het bestreden arrest – namelijk dat de aanvrager van de autorisatie het risico draagt van een eventuele onmogelijkheid om vast te stellen dat er geen alternatieven bestaan en dat hem bijgevolg geen autorisatie kan worden verleend indien er nog onzekerheid bestaat – voort uit de formulering van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, gelezen in samenhang met overweging 69 daarvan, volgens welke de bewijslast in dit verband op de aanvrager van de autorisatie rust en deze derhalve het risico draagt indien het vereiste bewijs niet wordt geleverd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals het Koninkrijk Zweden heeft opgemerkt, kan ook de vaststelling van het Gerecht in punt 81 van het bestreden arrest dat de Commissie geen autorisatiebesluit kan vaststellen op basis van loutere veronderstellingen, niet aldus worden opgevat dat daarmee aan de Commissie een onmogelijk bewijsniveau wordt opgelegd. Uit die vaststelling volgt dat niet aan de voorwaarde is voldaan wanneer er enkel veronderstellingen zijn over het ontbreken van geschikte alternatieven, terwijl wel aan de voorwaarde is voldaan wanneer de Commissie over informatie beschikt die bevestigt dat er geen geschikte alternatieven zijn.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorts zij er op gewezen dat het Gerecht in punt 85 van het bestreden arrest, gelezen in samenhang met punt 84 ervan, heeft geoordeeld – naar mijn idee terecht – dat het aan de Commissie staat om, indien de door de aanvrager van de autorisatie in zijn analyse van alternatieven verstrekte informatie in tegenspraak is met de informatie die door derden of door lidstaten is verstrekt, diepgaander onderzoek te verrichten naar de voorwaarde betreffende het ontbreken van alternatieven, zodat niet aan die voorwaarde is voldaan indien er na een dergelijk onderzoek nog onzekerheden bestaan en de Commissie dan geen autorisatie mag verlenen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op die grond heeft het Gerecht in punt 86 van het bestreden arrest vastgesteld dat de Commissie op de datum van de vaststelling van het litigieuze besluit haar onderzoek naar het ontbreken van alternatieven niet naar behoren had afgerond en dat bij gebreke van een diepgaander onderzoek naar die voorwaarde de autorisatie niet kon worden verleend. Het is duidelijk dat die vaststelling was gebaseerd op verschillende overwegingen, die zijn uiteengezet in de punten 87 tot en met 98 van het bestreden arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft in punt 90 van het bestreden arrest, gelezen in samenhang met de punten 88 en 89 ervan, met name geoordeeld dat de door een van de actoren ingediende informatie ernstige twijfels opriep over de bewering van de aanvrager van de autorisatie in zijn analyse van alternatieven dat de aan de orde zijnde stoffen werden gekenmerkt door hoogwaardige technische prestaties die door geen van de alternatieven zouden worden gerealiseerd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft in punt 101 van het bestreden arrest ook het argument van de Commissie dat zij aanvullende analysen naar het ontbreken van geschikte alternatieven had verricht, van de hand gewezen op grond dat die analysen bestonden uit aanvullende informatie van de aanvrager die geen opheldering verschafte over de toepassingen waarvoor geen alternatieven bestonden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In die omstandigheden zijn de argumenten van de Commissie betreffende haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven niet overtuigend, aangezien het Gerecht over die kwestie geen standpunt heeft ingenomen in de punten van het bestreden arrest waar de Commissie tegen opkomt. Los van de toepassing van een dergelijke drempel door de Commissie, vormen argumenten in die zin geen onderbouwing voor de bewering dat het Gerecht een onmogelijk bewijsniveau heeft opgelegd in het kader van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. Zoals uit de punten 86, 90 en 101 van het bestreden arrest blijkt, heeft het Gerecht, gelet op de informatie over de technische prestaties van de aan de orde zijnde stoffen, geoordeeld – mijns inziens terecht – dat er duidelijk bewijs was dat de beoordeling van het ontbreken van alternatieven door de Commissie niet was afgerond en dat de Commissie niet voldoende had uitgelegd waarom zij de alternatieven ongeschikt achtte.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve geef ik in overweging het eerste middel in hogere voorziening ongegrond te verklaren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tweede middel (met betrekking tot de nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven)</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Samenvatting van de opmerkingen van partijen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar tweede middel voert de Commissie, in het algemeen ondersteund door ECHA, in wezen aan dat het Gerecht in de punten 86, 90 en 96 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting door geen rekening te houden met de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om een drempelwaarde inzake de technische en economische haalbaarheid bij de beoordeling van alternatieven op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening vast te stellen. Als gevolg daarvan is de Commissie van mening dat het Gerecht een onjuist criterium voor rechterlijke toetsing heeft toegepast en zich in de plaats van de Commissie heeft gesteld door de relevante sociale, economische en technische aspecten af te wegen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Commissie voert aan dat het litigieuze besluit is gebaseerd op haar toepassing van een nuldrempel voor het verlies van technische prestaties en dat geen enkel alternatief aan die drempel voldeed. De Commissie is van mening dat het Gerecht in zijn benadering heeft verzuimd om hiermee rekening te houden en deze twee elementen heeft verward. Volgens de Commissie heeft zij het recht niet verkeerd toegepast door een nuldrempel vast te stellen en vervolgens de alternatieven in het licht van die drempel te beoordelen, omdat het onmogelijk is de technische haalbaarheid van een alternatief te beoordelen zonder te besluiten tot welke hoogte een verlies van prestaties aanvaardbaar is, hetgeen evenzo geldt voor de economische haalbaarheid. Dat besluit valt binnen de beslissingsvrijheid van de Commissie en vereist dat zij verschillende aspecten afweegt. Haar beoordeling van alternatieven valt daarom binnen de reikwijdte van rechterlijke toetsing op kennelijke beoordelingsfouten, zoals het Gerecht in zijn arrest van 4 april 2019, ClientEarth/Commissie (T‑108/17, EU:T:2019:215), terecht heeft geoordeeld maar heeft verzuimd in het bestreden arrest toe te passen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken, stelt dat het tweede middel om twee redenen niet-ontvankelijk is. In de eerste plaats hebben de vaststellingen van het Gerecht waartegen bezwaar wordt gemaakt betrekking op een feitenkwestie. In de tweede plaats is de toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven door de Commissie niet voor het Gerecht aangevoerd en vormt dit dus een nieuw argument, dat niet in hogere voorziening kan worden ingeroepen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Parlement, voert voorts aan dat het tweede middel ongegrond is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats voeren het Koninkrijk Zweden en het Parlement aan dat de nuldrempelbenadering van de Commissie niet blijkt uit het litigieuze besluit en dat de Commissie dit argument evenmin heeft aangevoerd voor het Gerecht. Het Koninkrijk Zweden stelt dat er dus geen bewijs is ter onderbouwing van de bewering van de Commissie dat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met deze kwestie en met de discretionaire bevoegdheid van de Commissie. Het Parlement voert aan dat het, omdat dit argument neerkomt op een louter „retroactieve reconstructie”, hoe dan ook niet relevant is of de Commissie een dergelijke drempel heeft vastgesteld, omdat het Gerecht zich heeft gebaseerd op het feit dat de Commissie het ontbreken van alternatieven niet definitief had kunnen vaststellen en in haar litigieus besluit toegeeft dat het niet duidelijk is of er alternatieven zijn die aan de gestelde criteria voldoen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats stelt het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Parlement, dat de nuldrempelbenadering van de Commissie in strijd is met de Reach-verordening. Het Koninkrijk Zweden voert aan dat het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat alternatieven concreet moeten worden beoordeeld op basis van hun beoogde gebruik en dat de Commissie derhalve, door een drempel vast te stellen voor verlies van prestaties zonder rekening te houden met de functie waarvoor die prestaties noodzakelijk waren met het oog op het beoogde gebruik, niet had voldaan aan artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. Het Koninkrijk Denemarken en het Parlement onderstrepen dat een dergelijke benadering niet overeenstemt met de bewoordingen en doelstellingen van de Reach-verordening en het vereiste van het ontbreken van alternatieven kan uithollen, omdat deze benadering vervanging van de betrokken stof door alternatieven met gelijkwaardige eigenschappen beperkt. De Republiek Finland is tevens van mening dat de technische prestaties afzonderlijk voor elke toepassing moeten worden beoordeeld en dat de benadering van de Commissie te gemakkelijk resulteert in autorisaties voor zeer zorgwekkende stoffen, hetgeen de autorisatieregeling ondermijnt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beoordeling van het tweede middel</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ontvankelijkheid</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats voert het Koninkrijk Zweden, samen met het Koninkrijk Denemarken, in wezen aan dat het tweede middel niet-ontvankelijk is omdat het betrekking heeft op de beoordeling door het Gerecht van de feiten en het bewijsmateriaal op basis waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de Commissie het ontbreken van geschikte alternatieven niet naar behoren had vastgesteld, hetgeen, nu niet is aangevoerd dat de feiten en het bewijsmateriaal onjuist zijn opgevat, niet in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik ben het met deze exceptie van niet-ontvankelijkheid niet eens. Zoals ik in punt 50 van deze conclusie heb aangegeven, heeft de vraag of het Gerecht op basis van de aan het Gerecht voorgelegde feiten en bewijselementen terecht kon oordelen dat de Commissie het recht verkeerd had toegepast bij haar beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven, betrekking op de juridische kwalificatie van de feiten van de zaak, die in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats voert het Koninkrijk Zweden, samen met het Koninkrijk Denemarken, aan dat het tweede middel niet-ontvankelijk is omdat de beweringen van de Commissie over haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven een nieuw argument vormen, dat niet voor het Gerecht was aangevoerd en derhalve niet in hogere voorziening door het Hof kan worden beoordeeld.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ook met deze exceptie van niet-ontvankelijkheid ben ik het niet eens. Op basis van de analyse in punt 52 van deze conclusie moet het argument van de Commissie betreffende haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven overeenkomstig de rechtspraak van het Hof als ontvankelijk worden beschouwd, omdat het ertoe strekt in rechte op te komen tegen de gegrondheid van de conclusie van het Gerecht dat de Commissie heeft verzuimd op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening een gedegen beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven te verrichten, en is gebaseerd op argumenten die de Commissie heeft aangevoerd in de procedure bij het Gerecht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve ben ik van mening dat het tweede middel ontvankelijk is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten gronde</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met dit tweede middel betoogt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de discretionaire bevoegdheid die de Commissie heeft bij het vaststellen van de drempel voor de technische en economische haalbaarheid van alternatieven in het kader van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening en de maatstaf voor rechterlijke toetsing van haar besluiten op grond van die bepaling onjuist uit te leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals in punt 61 van deze conclusie is vermeld, heeft het Gerecht in punt 86 van het bestreden arrest geoordeeld dat de Commissie op de datum van de vaststelling van het litigieuze besluit niet naar behoren had vastgesteld dat er geen alternatieven waren in de zin van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening. Dat oordeel was gebaseerd op verschillende overwegingen, die zijn uiteengezet in de punten 87 tot en met 98 van het bestreden arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft in punt 90 van het bestreden arrest met name overwogen dat de door een van de actoren ingediende informatie erop wees dat er, onder bepaalde voorwaarden, op de Uniemarkt alternatieven beschikbaar waren voor alle in de autorisatieaanvraag genoemde toepassingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In punt 96 van het bestreden arrest heeft het Gerecht tevens geoordeeld dat uit de overwegingen 8, 9 en 12 van het litigieuze besluit bleek dat de Commissie nog twijfels koesterde over het ontbreken van technisch haalbare alternatieven voor alle in de autorisatieaanvraag beoogde toepassingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening geven die vaststellingen geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om te beginnen merk ik op dat noch in het litigieuze besluit, noch in het bestreden arrest – niet in de samenvatting van de argumenten van de Commissie in de punten 51 tot en met 56 van dat arrest en evenmin in het oordeel van het Gerecht – melding wordt gemaakt van de vaststelling van een drempelwaarde voor de technische of economische haalbaarheid van alternatieven door de Commissie. In het bestreden arrest wordt inderdaad geen algemeen standpunt ingenomen over de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om de technische of economische haalbaarheid van alternatieven te beoordelen. Zoals door het Koninkrijk Zweden en het Parlement is opgemerkt, lijkt er bijgevolg geen bewijsmateriaal te zijn dat de bewering van de Commissie staaft volgens welke het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen rekening te houden met haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische prestaties in het litigieuze besluit en voorbij te gaan aan de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om drempels vast te stellen voor de technische en economische haalbaarheid van alternatieven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien is de vaststelling van het Gerecht met betrekking tot de overwegingen 8, 9 en 12 van het litigieuze besluit in punt 96 van het bestreden arrest naar mijn mening niet vatbaar voor kritiek. Zoals in de punten 24 en 25 van deze conclusie is opgemerkt, heeft de Commissie in de overwegingen 8, 9 en 12 van het litigieuze besluit erkend dat „het moeilijk met zekerheid was aan te tonen dat er geen technisch haalbare alternatieven bestonden voor de gehele reikwijdte” van de in de aanvraag beoogde toepassingen. Derhalve vloeit de vaststelling van het Gerecht voort uit de bewoordingen van die overwegingen. De beweringen van de Commissie dat zij een nuldrempel inzake technische haalbaarheid heeft toegepast en heeft geconcludeerd dat er geen alternatieven waren die aan die drempel voldeden, doen daaraan niet af.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voor zover de Commissie beweert dat het litigieuze besluit gebaseerd is op haar toepassing van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven, zij daarbij aangetekend dat dit de vraag opwerpt of een dergelijke benadering in overeenstemming is met de Reach-verordening. Zoals ik die benadering opvat, is een geschikt alternatief enkel technisch haalbaar indien het voor de beoogde toepassingen dezelfde technische prestaties biedt als de aan de orde zijnde stoffen. Op die grond ben ik van mening dat er, zoals het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland, het Koninkrijk Zweden en het Parlement hebben opgemerkt, in het licht van de bewoordingen en doelstellingen van de Reach-verordening sterke aanwijzingen zijn dat een dergelijke benadering niet overeenstemt met de autorisatieregeling die in die verordening is vastgesteld. Evenmin is zij in overeenstemming met het bestreden arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband moet erop worden gewezen dat het Gerecht in de punten 70 tot en met 76 van het bestreden arrest zijn uitlegging van het begrip „geschikt alternatief” voor de doeleinden van de Reach-verordening heeft uiteengezet. Het heeft met name opgemerkt dat een alternatief, volgens door ECHA uitgegeven richtsnoeren, een mogelijke vervanging is voor de betrokken stof, die de functie van die stof moet kunnen vervangen. Naar zijn mening is een geschikt alternatief niet alleen veiliger, maar ook „economisch haalbaar en technisch uitvoerbaar” in de zin van artikel 55 van de Reach-verordening. Dit zinsdeel houdt volgens het Gerecht in dat geschikte alternatieven zich niet beperken tot het bestaan van alternatieve stoffen of technologieën in abstracto of in omstandigheden die louter uitzonderlijk zijn, maar dat de analyse ervan moet worden uitgevoerd vanuit de invalshoek van zowel de productiecapaciteit van die stoffen als de haalbaarheid van die technieken, alsook in het licht van de wettelijke en feitelijke voorwaarden voor het in de handel brengen ervan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft voorts opgemerkt dat er bij de beoordeling van geschikte alternatieven op grond van artikel 60, lid 5, onder b), van de Reach-verordening ook rekening moet worden gehouden met een subjectief criterium, namelijk of de alternatieven technisch en economisch haalbaar zijn „voor de aanvrager” van de autorisatie, zodat, wanneer een alternatief wel in het algemeen maar nog niet voor een aanvrager beschikbaar is, de autorisatie toch kan worden verleend indien die aanvrager een vervangingsplan indient, zoals in die verordening bepaald, om de stof uiteindelijk te vervangen door het alternatief.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit het bestreden arrest volgt dat het in artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening neergelegde vereiste van het ontbreken van geschikte alternatieven een concrete beoordeling met zich meebrengt, waarbij rekening wordt gehouden met objectieve en subjectieve criteria, van de vraag of het alternatief kan dienen als vervanging van de functie van de zeer zorgwekkende stof in verband met de door de aanvrager van de autorisatie beoogde toepassingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ook moet erop worden gewezen dat de Reach-verordening weliswaar geen definities bevat van de begrippen „geschikt alternatief” of „technische en economische haalbaarheid”, maar dat uit de bewoordingen van deze verordening, namelijk dat alternatieven voor de toepassing van artikel 60, leden 4 en 5, van die verordening „geschikt” en „haalbaar” moeten zijn, kan worden afgeleid dat zij, op basis van een redelijke beoordeling van de kosten, beschikbaarheid en doeltreffendheid, de functie van de betreffende stof moeten kunnen uitvoeren. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">24</a>
</span>) Dit vindt met name steun in artikel 60, lid 4, onder d) („eventuele alternatieve stoffen of technieken”), en artikel 60, lid 5 („alle relevante aspecten”), van de Reach-verordening, die aantonen dat het begrip „geschikt alternatief” dat de stof zou kunnen vervangen ruim is en niet beperkt is tot perfect verwisselbare (drop in) substituten. Dit wordt tevens weerspiegeld in richtsnoeren van ECHA, waarin wordt aangegeven dat de technische haalbaarheid van een alternatief afhangt van de vraag of het alternatief de functie van de stof vervult of vervangt, terwijl de economische haalbaarheid zich richt op de wijzigingen in de uitgaven en inkomsten van de aanvrager van de autorisatie als gevolg van de overschakeling op het alternatief. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">25</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien moet bij de beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven met name rekening worden gehouden met de door de Reach-verordening nagestreefde doelstelling om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu te waarborgen overeenkomstig artikel 1, lid 1, van deze verordening, samen met de in artikel 55 ervan uiteengezette specifieke doelstelling van de autorisatieregeling om ervoor te zorgen dat zeer zorgwekkende stoffen gestaag worden vervangen door geschikte alternatieven, mits die economisch haalbaar en technisch uitvoerbaar zijn (zie de punten 9 en 10 van deze conclusie).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In het licht van deze overwegingen komt het mij voor dat de toepassing door de Commissie van een nuldrempel inzake de technische haalbaarheid van alternatieven zoals beschreven in punt 84 van deze conclusie niet in overeenstemming is met de ruime opvatting van het begrip „geschikte alternatieven” die in de Reach-verordening tot uitdrukking komt en met het oordeel van het Gerecht dat de beoordeling van geschikte alternatieven concreet moet worden verricht in het licht van de relevante omstandigheden en de capaciteit van het alternatief om de functie van de stof voor de in de aanvraag beoogde toepassingen te vervullen. Door een drempel voor verlies van technische prestaties vast te stellen zonder rekening te houden met de door de stof te vervullen functie waarvoor die prestaties noodzakelijk zijn in de in de aanvraag beoogde toepassingen, gaat een dergelijke benadering eraan voorbij dat de technische haalbaarheid van het alternatief moet worden beoordeeld aan de hand van de te verrichten functie voor de beoogde toepassing en niet aan de hand van de prestaties van de zeer zorgwekkende stof. Bijgevolg kan met deze benadering het vereiste van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening dat er geen geschikte alternatieven zijn worden uitgehold, omdat zij het aanbod aan mogelijke alternatieven op ongeoorloofde wijze beperkt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een dergelijke benadering lijkt dus in strijd te zijn met de doelstelling van de Reach-verordening om de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen, aangezien zij tot gevolg kan hebben dat autorisaties worden verleend in situaties waarin feitelijk wel geschikte alternatieven beschikbaar kunnen zijn. Om dezelfde reden ondermijnt deze benadering de in artikel 55 van de Reach-verordening genoemde doelstelling van de autorisatieregeling om de gestage vervanging van zeer zorgwekkende stoffen te bevorderen, aangezien zij tot gevolg kan hebben dat vervanging uitsluitend wordt toegestaan in de uitzonderlijke gevallen waarin dat niet leidt tot enig verlies van doeltreffendheid.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten slotte zijn de bezwaren betreffende de maatstaf voor rechterlijke toetsing van het litigieuze besluit mijns inziens niet overtuigend. Met name de verwijzing van de Commissie naar het arrest van het Gerecht van 4 april 2019, ClientEarth/Commissie (T‑108/17, EU:T:2019:215) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">26</a>
</span>), lijkt mij misplaatst. Zoals de Republiek Finland heeft opgemerkt, wijken de omstandigheden van de onderhavige zaak af van die in dat arrest, vooral omdat dat arrest geen betrekking had op de toetsing door het Gerecht van een autorisatiebesluit van de Commissie op basis van de Reach-verordening, maar op de toetsing van een besluit van de Commissie tot afwijzing van een verzoek tot interne herziening van het autorisatiebesluit op grond van artikel 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">27</a>
</span>), waarbij de verplichtingen van het Verdrag van Aarhus ten uitvoer worden gelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien heeft het Gerecht in dat arrest geoordeeld dat zijn toetsing op kennelijke fouten betrekking heeft op de beoordeling van complexe feiten door een instelling van de Unie, zodat het door de aanvrager aangevoerde bewijs moet volstaan om de feitelijke beoordelingen in de door die instelling vastgestelde handeling ongeloofwaardig te maken. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">28</a>
</span>) De punten van het bestreden arrest waartegen wordt opgekomen betreffen daarentegen niet de geloofwaardigheid van de feitelijke beoordelingen door de Commissie die de grondslag voor autorisatie vormden, maar veeleer de niet-nakoming van haar verplichting op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening om een beoordeling uit te voeren teneinde het ontbreken van geschikte alternatieven vast te stellen. Evenmin zie ik een grond voor de bewering dat het Gerecht zich in de plaats van de Commissie heeft gesteld door de beschikbaarheid van alternatieven te beoordelen, aangezien het Gerecht in die punten over die kwestie geen uitspraak heeft gedaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve geef ik in overweging het tweede middel in hogere voorziening ongegrond te verklaren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">C.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derde middel (met betrekking tot de beperkte omvang en de voorwaarden van de autorisatie in het litigieuze besluit)</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Samenvatting van de opmerkingen van partijen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar derde middel voert de Commissie, in het algemeen ondersteund door ECHA, aan dat het Gerecht in de punten 86, 97 en 98 van het bestreden arrest met betrekking tot het litigieuze besluit blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting. Dit middel bevat twee onderdelen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In het eerste onderdeel van het derde middel stelt de Commissie dat het Gerecht niet in aanmerking heeft genomen dat het litigieuze besluit geen autorisatie verleende voor alle in de autorisatieaanvraag beoogde toepassingen, maar veeleer een gedeeltelijke autorisatie vormde voor bepaalde toepassingen van de aan de orde zijnde stoffen, waarin de technische prestaties van die stoffen noodzakelijk waren voor het beoogde gebruik. Zij betoogt dus dat het litigieuze besluit niet aldus kan worden uitgelegd dat er niet was voldaan aan de vereisten van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening voor een gedeeltelijke autorisatie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In het tweede onderdeel van het derde middel betwist de Commissie de vaststelling van het Gerecht dat bepaalde voorwaarden in het litigieuze besluit erop wezen dat de in artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening bedoelde beoordeling van het ontbreken van alternatieven niet was afgerond. Volgens de Commissie is het mogelijk de omvang van de autorisatie te beperken door middel van objectieve criteria en de geautoriseerde toepassingen te beschrijven door te verwijzen naar de nagestreefde functionaliteiten, zoals in artikel 1, leden 1 en 2, van het litigieuze besluit is gebeurd. Volgens de Commissie waren de voorwaarden die in artikel 1, lid 3, onder d) en e), van dat besluit waren uiteengezet met betrekking tot de rapportagevereisten voor de autorisatiehouder en zijn downstreamgebruikers bedoeld om de informatie die in de beoordelingsfase of zelfs eerder voor ECHA en de Commissie beschikbaar was te verbeteren. Ook voert zij aan dat zij de discretionaire taak van het beoordelen van alternatieven overeenkomstig artikel 3, onder b), van het litigieuze besluit niet heeft overgedragen aan de bevoegde instanties van de lidstaat. Gelet op de bepalingen van de Reach-verordening betreffende de rol van de lidstaten bij de tenuitvoerlegging en handhaving van die verordening, zoals de artikelen 122, 125 en 126 en de overwegingen 119 tot en met 121 daarvan, is de Commissie van mening dat het in strijd is met de in die verordening vastgelegde verdeling van bevoegdheden als het de lidstaten niet wordt toegestaan toezicht op de naleving te houden en controletaken te verrichten in het kader van autorisatie, en dat dit nadelige gevolgen kan hebben voor de gezondheid van de mens en het milieu. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Denemarken voert aan dat het derde middel niet-ontvankelijk is omdat het is gebaseerd op de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal door het Gerecht, die niet in hogere voorziening kan worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland en het Parlement, voert aan dat het derde middel voorts ongegrond is. Zij zijn van mening dat het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat de Commissie niet tot een gevolgtrekking was gekomen wat betreft het ontbreken van alternatieven, en dat dit blijkt uit de voorwaarden in het litigieuze besluit waarin van de autorisatiehouder en zijn downstreamgebruikers wordt verlangd dat zij informatie verstrekken over de beschikbaarheid van geschikte alternatieven en van de downstreamgebruikers wordt verlangd dat zij afzien van het gebruik van de aan de orde zijnde stoffen indien zij een alternatief vinden. Zij onderstrepen dat de Commissie, hoewel het wellicht mogelijk is de omvang van de autorisatie door middel van objectieve criteria te beperken, geen voorwaarden kan formuleren die overeenkomen met de vereisten die zij op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening dient te beoordelen. Het Koninkrijk Zweden voert tevens aan dat de Commissie de op grond van de Reach-verordening aan haar toevertrouwde taken niet kan delegeren aan bevoegde instanties van de lidstaten. Die instanties hebben de bevoegdheid autorisatiebesluiten te handhaven maar kunnen geen standpunt innemen over de vraag of aan de vereisten in artikel 60, lid 4, van die verordening is voldaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beoordeling van het derde middel</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ontvankelijkheid</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Denemarken voert in wezen aan dat het derde middel niet-ontvankelijk is omdat het betrekking heeft op de beoordeling van de feiten door het Gerecht, op grond waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de Commissie het ontbreken van geschikte alternatieven niet naar behoren had vastgesteld op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening, hetgeen niet in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening kan deze exceptie van niet-ontvankelijkheid niet slagen. Zoals ik in de punten 50 en 73 van deze conclusie heb aangegeven, heeft de vraag of het Gerecht op grond van de aan het Gerecht voorgelegde feiten en bewijselementen terecht kon oordelen dat de Commissie bij haar beoordeling van het ontbreken van geschikte alternatieven het recht verkeerd had toegepast betrekking op de juridische kwalificatie van de feiten van de zaak, die in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve ben ik van mening dat het derde middel in hogere voorziening ontvankelijk is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten gronde</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar derde middel in hogere voorziening stelt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening onjuist toe te passen op het litigieuze besluit. In het eerste onderdeel van dit middel voert de Commissie aan dat het Gerecht ten onrechte heeft overwogen dat zij voor alle in de autorisatieaanvraag genoemde toepassingen een autorisatie had verleend, terwijl zij slechts een gedeeltelijke autorisatie had verleend. In het tweede onderdeel van dit middel betwist de Commissie de vaststelling van het Gerecht dat bepaalde voorwaarden in het litigieuze besluit erop wijzen dat zij de autorisatie had verleend voordat zij het ontbreken van alternatieven voldoende had onderzocht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om te beginnen moet worden opgemerkt dat het eerste onderdeel van het derde middel naar mijn mening feitelijk onjuist is. Anders dan de Commissie betoogt, heeft het Gerecht in punt 97 van het bestreden arrest, gelezen in samenhang met de punten 54 tot en met 56 ervan, geoordeeld dat het litigieuze besluit geen autorisatie verleende voor alle gevraagde toepassingen, maar werd „beperkt tot enkel de gevallen” waarin de prestatie-eigenschappen van de aan de orde zijnde stoffen noodzakelijk waren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Niettemin is het juist dat het Gerecht, zoals de Commissie in het eerste en het tweede onderdeel van het derde middel aanvoert, in de punten 97 en 98 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de voorwaarden die de Commissie aan de autorisatie had verbonden zijn vaststelling in punt 86 van het bestreden arrest – namelijk dat de Commissie op de datum van de vaststelling van het litigieuze besluit het ontbreken van alternatieven niet naar behoren had vastgesteld – bevestigden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Gerecht heeft in punt 97 van het bestreden arrest geoordeeld dat de voorwaarde in artikel 1, leden 1 en 2, van het litigieuze besluit, volgens welke de Commissie de autorisatie beperkte tot enkel de gevallen waarin de prestaties van de met de aan de orde zijnde stoffen samengestelde mengsels echt noodzakelijk waren, neerkwam op een verklaring dat de downstreamgebruiker, iedere keer dat hij een alternatief vond, zou moeten afzien van het gebruik van de aan de orde zijnde stoffen. Het Gerecht was van oordeel dat die voorwaarde een sterke aanwijzing vormde voor het feit dat de Commissie op de datum van de vaststelling van het litigieuze besluit het onderzoek naar het ontbreken van alternatieven niet voltooid achtte.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorts heeft het Gerecht in punt 98 van het bestreden arrest geoordeeld dat de voorwaarden van artikel 1, lid 3, onder d) en e), van het litigieuze besluit – volgens welke de downstreamgebruikers van de autorisatiehouder gedetailleerde informatie over beschikbare geschikte alternatieven moesten verstrekken ter rechtvaardiging van de noodzaak van het gebruik van de aan de orde zijnde stoffen en de autorisatiehouder een verslag moest indienen waarin hij de omschrijving van het toegestane gebruik moest verduidelijken op basis van de alternatieven die waren verstrekt door de downstreamgebruikers ervan – elementen waren waaruit bleek dat het door de Commissie verrichte onderzoek naar het ontbreken van alternatieven nog niet was voltooid.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">108.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze overwegingen geven naar mijn mening geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">109.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Er zij aan herinnerd dat ingevolge artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening het ontbreken van geschikte alternatieven een voorafgaande voorwaarde is voor autorisatie op grond van die bepaling en dat de beoordeling van dat vereiste derhalve moest zijn afgerond voordat het litigieuze besluit werd genomen. Hoewel de Reach-verordening in het algemeen vereist dat er voorwaarden worden verbonden aan autorisaties (zie punt 13 van deze conclusie) en, zoals de Commissie opmerkt, niet in de weg lijkt te staan aan het beperken van de omvang van de autorisatie door middel van objectieve criteria, volgt uit artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening dat de Commissie een autorisatie niet afhankelijk kan stellen van voorwaarden die zij op grond van die bepaling dient te beoordelen. Zoals het Gerecht, mijns inziens terecht, in de punten 82 en 83 van het bestreden arrest heeft geoordeeld, kan de mogelijkheid om voorwaarden aan een autorisatie te verbinden met name niet worden toegepast als middel om de Commissie de mogelijkheid te bieden geen antwoord te geven op de vraag of aan de vereisten van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening is voldaan dan wel om tekortkomingen te verhelpen in de beoordeling die zij op grond van die bepaling dient te verrichten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">110.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg komt het mij voor dat de Commissie op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening een autorisatie niet afhankelijk mag stellen van het vereiste dat er geen geschikte alternatieven voor een bepaalde stof zijn, dat tot uitdrukking komt in de voorwaarde in artikel 1, leden 1 en 2, van het litigieuze besluit dat de prestaties enkel met behulp van de aan de orde zijnde stoffen technisch uitvoerbaar moeten zijn en dat die prestaties noodzakelijk zijn voor het beoogde gebruik (zie punt 26 van deze conclusie). Naar mijn mening laat deze voorwaarde het in wezen aan de autorisatiehouder en zijn downstreamgebruikers om voor zichzelf te beslissen of er een geschikt alternatief is. Zoals het Gerecht terecht heeft geoordeeld, houdt deze voorwaarde dus in dat de Commissie de op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening vereiste beoordeling niet had afgerond.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">111.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik ben het tevens eens met de lezing van het Gerecht van de voorwaarden van artikel 1, lid 3, onder d) en e), van het litigieuze besluit. Artikel 1, lid 3, onder d), van dat besluit verplicht downstreamgebruikers met name informatie te verstrekken over de beschikbaarheid van alternatieven en de noodzaak van het gebruik van de aan de orde zijnde stoffen aan te tonen, terwijl in artikel 1, lid 3, onder e), van dat besluit de autorisatiehouder wordt verplicht over die door zijn downstreamgebruikers ingediende informatie te rapporteren en de beschrijving van de op basis van die informatie toegestane toepassingen te verfijnen (zie de punten 27 en 28 van deze conclusie). Naar mijn mening houden deze voorwaarden in wezen in dat de autorisatiehouder en zijn downstreamgebruikers wordt gevraagd informatie te verschaffen die bedoeld is om het ontbreken van alternatieven voor de toepassingen van de aan de orde zijnde stoffen te beoordelen nadat voor die toepassingen door de Commissie een autorisatie is verleend. Derhalve komt het mij voor dat ook die voorwaarde erop wijst dat de beoordeling van het ontbreken van alternatieven door de Commissie niet was afgerond.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">112.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hieraan zou kunnen worden toegevoegd dat vergelijkbare gevolgtrekkingen kunnen worden gemaakt met betrekking tot artikel 3, onder b), van het litigieuze besluit, waarin wordt bepaald dat de downstreamgebruikers van de autorisatiehouder op verzoek van de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat moeten onderbouwen waarom de voorwaarden van artikel 1, leden 1 en 2, van dat besluit van toepassing zijn en waarom de prestatieparameters noodzakelijk zijn voor het beoogde gebruik (zie punt 29 van deze conclusie). Naar mijn mening wordt in artikel 3, onder b), in wezen bepaald dat de bevoegde instanties van de lidstaten dienen na te gaan of downstreamgebruikers terecht hebben vastgesteld dat er geen beschikbare alternatieven zijn voor de toepassingen van de aan de orde zijnde stoffen. Die bepaling kan dus worden beschouwd als een verdere aanwijzing dat de Commissie haar beoordeling van het ontbreken van alternatieven niet had afgerond. Anders dan de Commissie betoogt, suggereert niets in de bepalingen van de Reach-verordening betreffende de rol van de lidstaten bij de tenuitvoerlegging en handhaving van die verordening dat zij taken kunnen verrichten die tot de beoordelingsverplichting van de Commissie op grond van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening behoren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">113.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik geef dus in overweging om het derde middel in hogere voorziening ongegrond te verklaren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">D.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Vierde middel (met betrekking tot de handhaving van de gevolgen van het litigieuze besluit)</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Samenvatting van de opmerkingen van partijen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">114.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar vierde, subsidiair aangevoerde middel voert de Commissie, in het algemeen ondersteund door ECHA, aan dat punt 2 van het dictum van het bestreden arrest, waarbij het Gerecht heeft geweigerd de gevolgen van het bestreden arrest te handhaven, is gebaseerd op een kennelijk onjuiste rechtsopvatting in punt 112 van dat arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">115.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats betoogt de Commissie dat punt 112 van het bestreden arrest is gebaseerd op het onjuiste uitgangspunt – dat zij erkent ook in haar schriftelijke opmerkingen voor het Gerecht te hebben gehanteerd – dat de nietigverklaring van het litigieuze besluit resulteert in een verbod op het in de handel brengen van de aan de orde zijnde stoffen. Naar haar mening heeft de nietigverklaring van het litigieuze besluit tot gevolg dat de vóór de vaststelling van dat besluit bestaande rechtssituatie wordt hersteld, hetgeen inhoudt dat, gelet op de overgangsmaatregelen in artikel 56, lid 1, onder d), van de Reach-verordening, de aanvrager en zijn downstreamgebruikers de aan de orde zijnde stoffen kunnen blijven gebruiken en in de handel kunnen blijven brengen voor de aangevraagde toepassingen, totdat de Commissie een nieuw besluit over de autorisatieaanvraag neemt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">116.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats voert de Commissie aan dat het onmiddellijke effect van de nietigverklaring van het litigieuze besluit een aanzienlijk verhoogd risico voor de gezondheid van de mens en voor het milieu vormt, aangezien de aan de orde zijnde stoffen zouden kunnen worden gebruikt en in de handel gebracht zonder te zijn gebonden aan de in het litigieuze besluit vastgestelde voorwaarden en beperkingen. Daarom stelt zij dat het Hof, ook al zouden de andere middelen worden afgewezen, punt 2 van het dictum van het bestreden arrest dient te vernietigen en de gevolgen van het litigieuze besluit dient te handhaven totdat het is vervangen door een nieuw besluit.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">117.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden, ondersteund door het Koninkrijk Denemarken en de Republiek Finland, voert aan dat het vierde middel ongegrond is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">118.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Zweden stelt, samen met de Republiek Finland, dat de gevolgen van de nietigverklaring van het litigieuze besluit weliswaar anders zijn dan het Gerecht had voorzien, maar dat de afwijzing van het verzoek van de Commissie door het Gerecht niettemin gegrond was omdat er niet aan de voorwaarden voor handhaving van de gevolgen van het litigieuze besluit was voldaan. Deze lidstaten betogen met name dat de nietigverklaring van dat besluit geen ernstige gevolgen voor DCC Maastricht met zich meebrengt, aangezien deze onderneming de aan de orde zijnde stoffen voor de aangevraagde toepassingen in de handel kan blijven brengen totdat de Commissie een nieuw besluit neemt. Ook brengt de nietigverklaring geen risico voor de gezondheid van de mens en voor het milieu met zich mee, aangezien er Unieregelgeving bestaat om werknemers te beschermen tegen blootstelling aan de aan de orde zijnde stoffen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">29</a>
</span>) Evenmin heeft de Commissie aangetoond dat de hoeveelheden waarvoor bij het litigieuze besluit een autorisatie is verleend lager zijn dan de in de autorisatieaanvraag genoemde hoeveelheden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">119.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Koninkrijk Denemarken voert aan dat de overgangsmaatregelen in artikel 56, lid 1, onder d), van de Reach-verordening verstrijken zodra de Commissie haar besluit neemt en niet opnieuw kunnen worden toegepast wanneer dat besluit nietig wordt verklaard, zoals in casu het geval is, omdat dat in strijd zou zijn met de doelstelling van die verordening om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu te waarborgen. Naar zijn mening voorziet deze bepaling in een uitzondering op het algemene verbod op het gebruik en het in de handel brengen van zeer zorgwekkende stoffen en moet deze dus restrictief worden uitgelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beoordeling van het vierde middel</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">120.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met haar vierde, subsidiair aangevoerde middel betoogt de Commissie dat het Gerecht blijkt heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door haar verzoek om de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven, af te wijzen. De Commissie verzoekt het Hof punt 2 van het dictum van het bestreden arrest te vernietigen en de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven totdat de Commissie een nieuw besluit over de autorisatieaanvraag heeft genomen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">121.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Opgemerkt moet worden dat het Hof enkel over dit middel hoeft te oordelen indien het de andere middelen afwijst en de nietigverklaring van het litigieuze besluit handhaaft, zoals ik in overweging geef.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">122.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om te beginnen merk ik op dat het vierde middel in hogere voorziening gegrond is. Deze slotsom berust op de volgende gronden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">123.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voor ogen moet worden gehouden dat de nietigverklaring van een Uniehandeling er in het algemeen toe leidt dat deze vanaf de datum waarop die handeling in werking is getreden, dat wil zeggen met terugwerkende kracht (ex tunc), uit de rechtsorde van de Unie verdwijnt. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">30</a>
</span>) Volgens vaste rechtspraak, zoals genoemd in de punten 109 tot en met 111 van het bestreden arrest, is het de Unierechter evenwel op grond van artikel 264, tweede alinea, VWEU toegestaan de terugwerkende kracht van nietigverklaring te verzachten, omdat daarin is bepaald dat hij, zo hij dit nodig acht, mag bepalen welke gevolgen van de nietig verklaarde handeling als definitief moeten worden beschouwd. Deze bepaling is met name aldus uitgelegd dat het, om redenen van rechtszekerheid, maar ook om verslechtering bij de uitvoering van beleidsmaatregelen van de Unie, zoals die welke betrekking hebben op de volksgezondheid en de bescherming van het milieu, te voorkomen, mogelijk is om de gevolgen van een nietig verklaarde Uniehandeling te handhaven totdat de instelling of het orgaan van de Unie in kwestie passende maatregelen treft. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-31" href="#t-31">31</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">124.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In punt 112 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat de nietigverklaring met onmiddellijke ingang van het litigieuze besluit waarschijnlijk ernstige negatieve gevolgen voor DCC Maastricht kon hebben, omdat zij de aan de orde zijnde stoffen dan niet meer in de handel kon brengen. Het Gerecht heeft er evenwel op gewezen dat de nietigverklaring van het litigieuze besluit was gebaseerd op gronden die verband houden met de materiële wettigheid ervan. Ook was het van oordeel dat de handhaving van de gevolgen van dat besluit niet verenigbaar was met de doelstelling van de Reach-verordening om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en van het milieu te waarborgen. Om die redenen heeft het Gerecht in punt 2 van het dictum van het bestreden arrest geweigerd de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">125.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening geeft het oordeel van het Gerecht in punt 112 van het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">126.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De nietigverklaring van het litigieuze besluit heeft immers geleid tot terugkeer naar de overgangsregels in artikel 56, lid 1, onder d), gelezen in samenhang met artikel 58, lid 1, onder c), ii), van de Reach-verordening, die bepalen dat een aanvrager de betrokken stof na de verbodsdatum in de handel kan blijven brengen voor de aangevraagde toepassingen totdat een besluit over de autorisatieaanvraag is genomen, mits die aanvraag vóór de in bijlage XIV bij die verordening genoemde uiterste aanvraagdatum voor de stof is ingediend (zie de punten 5, 6 en 12 van deze conclusie).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">127.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de onderhavige zaak had DCC Maastricht de autorisatie binnen de voorgeschreven termijn aangevraagd en profiteerde zij derhalve van die overgangsmaatregelen (zie de punten 18, 19 en 23 van deze conclusie). Aangezien de nietigverklaring van het litigieuze besluit tot gevolg had dat van de Commissie werd verlangd dat zij de autorisatieaanvraag opnieuw beoordeelde, verkrijgt DCC Maastricht volgens mij opnieuw het voordeel van die overgangsmaatregelen totdat de Commissie een nieuw besluit over die aanvraag neemt. Anders dan het Koninkrijk Denemarken heeft betoogd, blijkt niet uit de bewoordingen van die bepalingen dat zij niet van toepassing zijn in de situatie waarin een autorisatiebesluit nietig is verklaard.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">128.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve komt het mij voor dat het Gerecht in punt 112 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de overgangsregels in artikel 56, lid 1, onder d), en artikel 58, lid 1, onder c), ii), van de Reach-verordening niet in aanmerking te nemen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">129.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien is het juist dat het Hof in de in punt 111 van het bestreden arrest genoemde vaste rechtspraak heeft geoordeeld dat met het oog op de rechtszekerheid de gevolgen van een nietig verklaarde Uniehandeling gehandhaafd kunnen blijven, met name wanneer de rechtmatigheid van die handeling niet vanwege het doel of de inhoud van de handeling wordt aangevochten, maar wegens onbevoegdheid van degene die de handeling heeft vastgesteld, of schending van wezenlijke vormvoorschriften. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-32" href="#t-32">32</a>
</span>) Hoewel dat element kan worden beschouwd als beletsel voor het Hof om in sommige gevallen de handhaving van de gevolgen van een Uniehandeling te gelasten (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-33" href="#t-33">33</a>
</span>), blijkt uit nadere bestudering van de rechtspraak van het Hof dat het Hof in andere zaken de gevolgen van een Uniehandeling die nietig was verklaard op gronden die verband hielden met de materiële wettigheid ervan, heeft gehandhaafd (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-34" href="#t-34">34</a>
</span>). Uit de rechtspraak van het Hof tot nu toe blijkt dus dat dat element geen vereiste vormt waaraan in elke zaak moet worden voldaan, maar veeleer afhankelijk is van de specifieke situatie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">130.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Naar mijn mening kan in de omstandigheden van de onderhavige zaak niet worden uitgesloten dat de afwijzing van het verzoek van de Commissie om de gevolgen van het litigieuze besluit te handhaven, risico’s voor de gezondheid van de mens en het milieu met zich mee kan brengen. Anders dan de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden betogen, worden in het litigieuze besluit voorwaarden en beperkingen vastgesteld die het gebruik van de aan de orde zijnde stoffen effectief beperken en gelden naast de regelgeving van de Unie die werknemers beschermt tegen blootstelling aan die stoffen, zoals genoemd in punt 118 van deze conclusie. Deze omvatten met name het specifieke programma inzake persoonlijke beschermingsmiddelen en training van werknemers dat is genoemd in artikel 1, lid 3, onder b), en overweging 10 van het litigieuze besluit, samen met de jaarlijkse tonnagebeperkingen die zijn genoemd in artikel 1, lid 3, onder c), en overweging 13 van dat besluit, om ervoor te zorgen dat de hoeveelheden van de aan de orde zijnde stoffen niet de in de autorisatieaanvraag genoemde hoeveelheden overschrijden. Bovendien zouden de beperkte beoordelingstermijnen in artikel 2 van het litigieuze besluit verdwijnen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-35" href="#t-35">35</a>
</span>) Per saldo is het met het oog op de bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu dus te prefereren dat de gevolgen van het litigieuze besluit worden gehandhaafd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">131.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Daarom geef ik het Hof in overweging punt 2 van het dictum van het bestreden arrest te vernietigen en te gelasten dat de gevolgen van het litigieuze besluit worden gehandhaafd totdat de Commissie een nieuw besluit over de autorisatieaanvraag heeft genomen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">VII.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kosten</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">132.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens artikel 184, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is of wanneer het Hof, bij gegrondheid ervan, de zaak zelf afdoet. Op grond van artikel 138, lid 3, van dat Reglement, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op hogere voorzieningen, draagt elke partij haar eigen kosten indien partijen onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Indien dit gelet op de omstandigheden van de zaak gerechtvaardigd voorkomt, kan het Hof evenwel beslissen dat een partij behalve in haar eigen kosten ook in een deel van de kosten van de andere partij wordt verwezen. Aangezien de Commissie slechts met betrekking tot haar subsidiaire conclusie in het gelijk is gesteld, lijkt het redelijk dat de Commissie vier vijfde van de door het Koninkrijk Zweden gemaakte kosten draagt, terwijl het Koninkrijk Zweden een vijfde van de door de Commissie gemaakte kosten draagt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">133.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op grond van artikel 140, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op hogere voorzieningen, dragen lidstaten en instellingen van de Unie die in het geding hebben geïntervenieerd hun eigen kosten. Krachtens artikel 184, lid 4, van dat Reglement kan het Hof besluiten dat een partij die in eerste aanleg heeft geïntervenieerd en deelneemt aan de hogere voorziening haar eigen kosten draagt. Het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland, het Europees Parlement en ECHA dragen derhalve hun eigen kosten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">VIII.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Conclusie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">134.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">punt 2 van het dictum van het arrest van 7 maart 2019, Zweden/Commissie (T‑837/16, EU:T:2019:144), te vernietigen;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de hogere voorziening voor het overige af te wijzen;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Europese Commissie te verwijzen in vier vijfde van haar eigen kosten en vier vijfde van de kosten van het Koninkrijk Zweden;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het Koninkrijk Zweden te verwijzen in een vijfde van zijn eigen kosten en een vijfde van de kosten van de Europese Commissie, en</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het Koninkrijk Denemarken, de Republiek Finland, het Europees Parlement en het Europees Agentschap voor chemische stoffen te verwijzen in hun eigen kosten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Oorspronkelijke taal: Engels.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">2</a>
</span>) PB 2006, L 396, blz. 1, met rectificatie in PB 2007, L 136, blz. 3.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">3</a>
</span>) Bij het Hof is nog een zaak aanhangig waarin vergelijkbare, doch niet identieke kwesties aan de orde zijn die met name verband houden met het onderzoek van de Commissie naar alternatieven in het kader van haar afwijzing van een verzoek tot interne herziening van een autorisatiebesluit: zie ClientEarth/Commissie, C‑458/19 P (zie ook de punten 92 en 93 van deze conclusie). Ook bij het Gerecht is een zaak aanhangig betreffende de afwijzing door de Commissie van een verzoek tot interne herziening van het litigieuze besluit: zie ClientEarth e.a./Commissie, T‑436/17.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">4</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arrest van 15 maart 2017, Polynt/ECHA (C‑323/15 P, EU:C:2017:207, punt 20).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">5</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arrest van 25 oktober 2017, PPG en SNF/ECHA (C‑650/15 P, EU:C:2017:802, punt 55).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">6</a>
</span>) Zie voor een gedetailleerde bespreking bijvoorbeeld Herbatschek, N., e.a., „The REACH Programmes and Procedures”, in Bergkamp, L. (red.), The European Union REACH Regulation for Chemicals: Law and Practice, Oxford University Press, 2013, blz. 83‑170, op blz. 133‑146.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">7</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arrest van 25 oktober 2017, PPG en SNF/ECHA (C‑650/15 P, EU:C:2017:802, punt 56).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">8</a>
</span>) Zie de Reach-verordening, artikel 56, lid 1, onder a) en d), en artikel 58, lid 1, onder c), ii).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">9</a>
</span>) Zie de Reach-verordening, artikel 56, lid 1, onder e), en lid 2, en artikel 62, leden 2 en 3.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">10</a>
</span>) Zie de Reach-verordening, artikel 62, lid 1.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">11</a>
</span>) Zie de Reach-verordening, artikel 60, lid 1.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">12</a>
</span>) Zie de Reach-verordening, artikel 60, leden 8 en 9, en artikel 61; overweging 72.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">13</a>
</span>) Zie ook de Reach-verordening, overwegingen 22 en 69.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">14</a>
</span>) Volgens artikel 62, lid 4, onder e), van de Reach-verordening moet een autorisatieaanvraag onder meer een analyse bevatten van de alternatieven waarin de risico’s van die alternatieven en de technische en economische haalbaarheid van vervanging worden beoordeeld.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">15</a>
</span>) Zie met name de Reach-verordening, artikel 76, lid 1, onder c) en d), artikel 77, lid 3, en artikel 85.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">16</a>
</span>) Zie ook de Reach-verordening, overweging 83.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">17</a>
</span>) Zie verordening van de Commissie van 14 februari 2012 tot wijziging van bijlage XIV bij verordening nr. 1907/2006 (PB 2012, L 41, blz. 1), overwegingen 6 en 7; bijlage, vermelding nrs. 11 en 12.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">18</a>
</span>) Zoals in punt 5 van het bestreden arrest is aangegeven, is DCC Maastricht de enige vertegenwoordiger van een buiten de Unie gevestigde (Canadese) fabrikant van de aan de orde zijnde stoffen in de zin van artikel 8 van de Reach-verordening, zodat zij deze vertegenwoordigt met het oog op de registratie van zijn stoffen op grond van die verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">19</a>
</span>) Het Gerecht heeft het niet nodig geacht de andere in deze zaak aangevoerde argumenten en middelen te onderzoeken (punten 46, 47 en 106 van het bestreden arrest).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">20</a>
</span>) Commissie/Zweden (C‑389/19 P-R, niet gepubliceerd, EU:C:2019:1007). Zie verder voetnoot 35 van deze conclusie en begeleidende tekst.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">21</a>
</span>) Zie in die zin arresten van 25 oktober 2011, Solvay/Commissie (C‑109/10 P, EU:C:2011:686, punt 51), en 25 oktober 2011, Solvay/Commissie (C‑110/10 P, EU:C:2011:687, punt 46); zie ook de conclusie van advocaat-generaal Jääskinen in de zaak Denemarken/Commissie (C‑417/12 P, EU:C:2014:286, punt 55).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">22</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arrest van 25 juli 2018, Commissie/Spanje e.a. (C‑128/16 P, EU:C:2018:591, punt 31).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">23</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arrest van 6 september 2018, Tsjechië/Commissie (C‑4/17 P, EU:C:2018:678, punt 24).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">24</a>
</span>) Zie in dit verband het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de vergunningverlening en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (Reach), tot oprichting van een Europees Chemicaliënagentschap en tot wijziging van richtlijn 1999/45/EG en verordening (EG) {inzake persistente organische stoffen}, COM(2003) 644 def., 29 oktober 2003, Toelichting, ontwerp van artikel 57, tweede alinea.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">25</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld ECHA, Richtsnoeren voor het opstellen van een autorisatieaanvraag (PB 2011, C 28, blz. 1), met name de punten 3.6 en 3.8. Zie ook, meer recent, ECHA, How to apply for authorisation, oktober 2017, beschikbaar op https://echa.europa.eu/, punt 3.3.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">26</a>
</span>) Tegen dit arrest is een hogere voorziening aanhangig: zie voetnoot 3 van deze conclusie.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">27</a>
</span>) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">28</a>
</span>) Zie arrest van 4 april 2019, ClientEarth/Commissie (T‑108/17, EU:T:2019:215, met name de punten 246, 248, 249 en 259‑262).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">29</a>
</span>) In dit verband verwijzen die lidstaten naar richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (tiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (PB 1992, L 348, blz. 1); richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico’s van chemische agentia op het werk (14e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (PB 1998, L 131, blz. 11), en richtlijn 2004/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico’s van blootstelling aan carcinogene of mutagene agentia op het werk (zesde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad) (PB 2004, L 158, blz. 50).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">30</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arresten van 26 april 1988, Asteris e.a./Commissie (97/86, 99/86, 193/86 en 215/86, EU:C:1988:199, punt 30), en 12 februari 2008, CELF en Ministre de la Culture et de la Communication (C‑199/06, EU:C:2008:79, punt 61). </p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-31" href="#c-31">31</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arresten van 25 februari 1999, Parlement/Raad (C‑164/97 en C‑165/97, EU:C:1999:99, punten 22‑24); 16 april 2015, Parlement/Raad (C‑317/13 en C‑679/13, EU:C:2015:223, punten 72‑74), en 13 december 2018, Ville de Paris, Ville de Bruxelles en Ayuntamiento de Madrid/Commissie (T‑339/16, T‑352/16 en T‑391/16, EU:T:2018:927, punt 160). Zie voor een gedetailleerde bespreking bijvoorbeeld Rosenkranz, F., „Temporal Effects of CJEU Judgments”, in Riesenhuber, K. (red.), European Legal Methodology, Intersentia, 2017, blz. 561‑590.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-32" href="#c-32">32</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arresten van 26 november 2014, Parlement en Commissie/Raad (C‑103/12 en C‑165/12, EU:C:2014:2400, punt 90), en 28 juli 2016, Raad/Commissie (C‑660/13, EU:C:2016:616, punt 51).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-33" href="#c-33">33</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arresten van 1 december 2015, Parlement en Commissie/Raad (C‑124/13 en C‑125/13, EU:C:2015:790, punt 89), en 7 september 2016, Duitsland/Parlement en Raad (C‑113/14, EU:C:2016:635, punt 84).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-34" href="#c-34">34</a>
</span>) Zie bijvoorbeeld arresten van 7 september 2006, Spanje/Raad (C‑310/04, EU:C:2006:521, punten 138‑141, gelezen in samenhang met de punten 135‑137), en 3 september 2008, Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie (C‑402/05 P en C‑415/05 P, EU:C:2008:461, punten 373‑376, gelezen in samenhang met de punten 333‑372).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-35" href="#c-35">35</a>
</span>) Zie in dit verband de beschikking van de vicepresident van het Hof van 21 november 2019, Commissie/Zweden (C‑389/19 P-R, niet gepubliceerd, EU:C:2019:1007, punten 77‑80).</p>
</body>
</html>
