<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-862/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0862</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:877">EU:C:2020:877</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>21</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υπόθεση C‑862/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Τσεχική Δημοκρατία κατά Επιτροπής</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20201029">29ης Οκτωβρίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑862/19 P</HT></P><P>Τσεχική Δημοκρατία</P><P>κατά</P><P>Ευρωπαϊκής Επιτροπής</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Αίτηση αναιρέσεως</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ)</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ)</KEYWORD><KEYWORD>Μερική ακύρωση ενισχύσεων για επιχειρησιακά προγράμματα στην Τσεχική Δημοκρατία</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2004/18/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 16, στοιχείο βʹ</KEYWORD><KEYWORD>Ειδική εξαίρεση</KEYWORD><KEYWORD>Δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών σχετικές με προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση από ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η αίτηση αναιρέσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040331">31ης Μαρτίου 2004</DATE>, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="134" PAGE.FIRST="114" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 134, σ. 114</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, κατά το οποίο η οδηγία αυτή δεν εφαρμόζεται σε δημόσιες συμβάσεις οι οποίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οι αρχές της Τσεχικής Δημοκρατίας προέβησαν σε άμεση ανάθεση ορισμένων συμβάσεων που συγχρηματοδοτήθηκαν με πόρους από το ΕΤΠΑ και το ΕΚΤ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.</P></NOTE> και αφορούσαν την παραγωγή τηλεοπτικών διαφημίσεων περί προώθησης της χρήσης ευρωπαϊκών ταμείων. Η Επιτροπή έκρινε ότι οι αναθέσεις αυτές δεν ήταν δυνατόν να υπαχθούν στο άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 και, ως εκ τούτου, προέβη στην κατάλληλη δημοσιονομική διόρθωση, με απόφαση κατά της οποίας η Τσεχική Δημοκρατία άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Με την απόφαση της <DATE ISO="20190912">12ης Σεπτεμβρίου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>T‑629/17</NO.CASE>, <NAME.CASE>Τσεχική Δημοκρατία κατά Επιτροπής (μη δημοσιευθείσα</NAME.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:596">EU:T:2019:596</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).</P></NOTE>, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της Τσεχικής Δημοκρατίας, η οποία ασκεί πλέον αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Δύο είναι οι αντικρουόμενες απόψεις εν προκειμένω: α) κατά την Τσεχική Δημοκρατία, κάθε αναθέτουσα αρχή μπορεί να επικαλεστεί την επίμαχη εξαίρεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Προς αποφυγήν επαναλήψεων, στο εξής θα τη μνημονεύω ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>εξαίρεση<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, χωρίς άλλον επιθετικό προσδιορισμό.</P></NOTE> με γνώμονα το αντικείμενο των συμβάσεων· β) κατά την Επιτροπή, η εξαίρεση αφορά μόνον τις συμβάσεις που αναθέτουν οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί και η περίσταση αυτή δεν συνέτρεχε στην υπό κρίση υπόθεση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Χωρίς να αμφισβητείται η χρησιμότητα του προσδιορισμού της ερμηνείας που πρέπει να υπερισχύσει μεταξύ των δύο προαναφερθεισών, το πρόβλημα (και η λύση του) δεν έχουν πλέον ιδιαίτερη γενική σημασία, καθώς, κατά την άποψή μου, η νέα οδηγία 2014/24/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140226">26ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, σχετικά με τις δημόσιες προμήθειες και την κατάργηση της οδηγίας 2004/18/ΕΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="094" PAGE.FIRST="65" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 94, σ. 65</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> έλαβε θέση υπέρ της άποψης της Επιτροπής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Βλ. σημεία 53 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">H οδηγία 92/50/ΕΟΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Οδηγία του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920618">18ης Ιουνίου 1992</DATE>, για το συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="209" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">ΕΕ 1992, L 209, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής όριζε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>οι δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών: είναι συμβάσεις εξ επαχθούς αιτίας συναπτόμενες εγγράφως μεταξύ ενός παρέχοντος υπηρεσίες και μιας αναθέτουσας αρχής, με εξαίρεση:</TXT><P>[…]</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>iv)</NO.P><TXT>τις συμβάσεις αγοράς, ανάπτυξης, παραγωγής ή συμπαραγωγής προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς καθώς και τις συμβάσεις για το χρόνο μετάδοσης εκπομπών,</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">H οδηγία 2004/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 25 διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Η σύναψη των δημόσιων συμβάσεων για ορισμένες οπτικοακουστικές υπηρεσίες στον τομέα της ραδιοφωνίας θα πρέπει να μπορεί να λαμβάνει υπόψη προβληματισμούς που έχουν πολιτιστική και κοινωνική σημασία, οι οποίοι καθιστούν απρόσφορη την εφαρμογή των κανόνων σύναψης των συμβάσεων. Για τους λόγους αυτούς, πρέπει συνεπώς, να προβλεφθεί εξαίρεση για τις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών που αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων έτοιμων προς χρησιμοποίηση και άλλων προπαρασκευαστικών υπηρεσιών, όπως οι συμβάσεις που αφορούν σενάρια ή καλλιτεχνικές επιδόσεις αναγκαίες για την παραγωγή του προγράμματος καθώς και οι συμβάσεις που αφορούν τον χρόνο μετάδοσης εκπομπών. Ωστόσο, η εξαίρεση αυτή δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στην προμήθεια του τεχνικού υλικού που είναι αναγκαίο για την παραγωγή, τη συμπαραγωγή και την εκπομπή αυτών των προγραμμάτων. Ως εκπομπή θα πρέπει να νοείται η μετάδοση και διανομή μέσω κάθε είδους ηλεκτρονικού δικτύου.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 16:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών, οι οποίες:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς καθώς και συμβάσεις για τον χρόνο μετάδοσης.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></P></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2014/24</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 23 έχει ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Για την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων με αντικείμενο την παροχή ορισμένων οπτικοακουστικών και ραδιοφωνικών υπηρεσιών από παρόχους υπηρεσιών μέσων ενημέρωσης θα πρέπει να επιτρέπεται η συνεκτίμηση πτυχών με πολιτιστική ή κοινωνική σημασία οι οποίες καθιστούν απρόσφορη την εφαρμογή των κανόνων περί προμηθειών. Για τους λόγους αυτούς, θα πρέπει συνεπώς να προβλεφθεί εξαίρεση για τις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών που ανατίθενται από τους ίδιους τους παρόχους υπηρεσιών μέσων ενημέρωσης για την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων έτοιμων προς χρησιμοποίηση και άλλων προπαρασκευαστικών υπηρεσιών, όπως εκείνων που αφορούν σενάρια ή καλλιτεχνικές υπηρεσίες που είναι απαραίτητες για την παραγωγή του προγράμματος. Θα πρέπει, επίσης, να διευκρινιστεί ότι η εξαίρεση αυτή θα εφαρμόζεται τόσο στις υπηρεσίες ραδιοτηλεοπτικών μέσων όσο και στις κατά παραγγελία υπηρεσίες (μη γραμμικές υπηρεσίες). Ωστόσο, η εξαίρεση αυτή δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στην προμήθεια του τεχνικού υλικού που είναι αναγκαίο για την παραγωγή, τη συμπαραγωγή και την εκπομπή αυτών των προγραμμάτων.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 10 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών για:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>την απόκτηση, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή υλικού προγραμμάτων που προορίζεται για υπηρεσίες οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων τις οποίες αναθέτουν πάροχοι υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων ή στις συμβάσεις για τον χρόνο μετάδοσης ή την παροχή προγραμμάτων που ανατίθενται σε παρόχους υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 6 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως και μπορεί να συνοψισθεί ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>με τις αποφάσεις C(2007) 5113, της <DATE ISO="20071012">12ης Οκτωβρίου 2007</DATE>, C(2007) 6920, της <DATE ISO="20071227">27ης Δεκεμβρίου 2007</DATE>, και C(2008) 5344, της <DATE ISO="20080925">25ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, η Επιτροπή ενέκρινε αντιστοίχως τα επιχειρησιακά προγράμματα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Εκπαίδευση για την Ανταγωνιστικότητα<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Έρευνα και Ανάπτυξη για την Καινοτομία<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Τεχνική υποστήριξη εφαρμογής<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>, τα οποία είχε προτείνει η Τσεχική Δημοκρατία δυνάμει του άρθρου 32 του κανονισμού (ΕΚ) 1083/2006<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20060711">11ης Ιουλίου 2006</DATE>, περί καθορισμού γενικών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το Ταμείο Συνοχής και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1260/1999 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="210" PAGE.FIRST="25" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 210, σ. 25</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P>Τον Απρίλιο του 2014, στο πλαίσιο των ως άνω επιχειρησιακών προγραμμάτων, η Επιτροπή διενήργησε έλεγχο επί των δημόσιων συμβάσεων που αφορούσαν τις υπηρεσίες ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης που η Τσεχική Δημοκρατία συγχρηματοδότησε με πόρους του ΕΤΠΑ και του ΕΚΤ. Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και το Υπουργείο Παιδείας, Νεολαίας και Αθλητισμού είχαν προβεί σε άμεση ανάθεση τεσσάρων από τις συμβάσεις αυτές, χωρίς να δημοσιεύσουν σχετική προκήρυξη.</P></ITEM><ITEM><P>Κατά την Επιτροπή, η άμεση ανάθεση δεν επιτρεπόταν, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστεί στις συμβάσεις αυτές η προβλεπόμενη στο άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 εξαίρεση, η οποία ίσχυε μόνον για τις αναθέτουσες αρχές που αποτελούν ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς.</P></ITEM><ITEM><P>Κατά τη διαδικασία δημοσιονομικής διόρθωσης που κίνησε η Επιτροπή στις <DATE ISO="20160617">17 Ιουνίου 2016</DATE>, η Τσεχική Δημοκρατία υποστήριξε ότι η εξαίρεση μπορούσε να εφαρμοστεί σε κάθε αναθέτουσα αρχή.</P></ITEM><ITEM><P>Τέλος, η Επιτροπή, με την εκτελεστική απόφαση C(2017) 4682 τελικό, της <DATE ISO="20170706">6ης Ιουλίου 2017</DATE>, ακύρωσε εν μέρει την ενίσχυση του ΕΚΤ για το επιχειρησιακό πρόγραμμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Εκπαίδευση για την Ανταγωνιστικότητα<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> και εν μέρει την ενίσχυση του ΕΤΠΑ για τα επιχειρησιακά προγράμματα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Έρευνα και Ανάπτυξη για την Καινοτομία<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Τεχνική Υποστήριξη Εφαρμογής<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>, εγκρίνοντας τις κατάλληλες δημοσιονομικές διορθώσεις εις βάρος της Τσεχικής Δημοκρατίας.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης της Επιτροπής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, εκθέτοντας εκ νέου την ερμηνεία της για το άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18. Η Δημοκρατία της Πολωνίας παρενέβη υπέρ της Τσεχικής Δημοκρατίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η προσφυγή απορρίφθηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η εξαίρεση, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Σκέψεις 29 και 30 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>, προβλεπόταν ήδη στο άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50, το οποίο το Δικαστήριο ερμήνευσε με την απόφαση Bayerischer Rundfunk κ.λπ.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071213">13ης Δεκεμβρίου 2007</DATE> (<NO.CASE>C‑337/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:786">EU:C:2007:786</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Bayerischer Rundfunk).</P></NOTE> κατά τρόπο που επιβεβαιώνει τη θέση της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, κατά το Γενικό Δικαστήριο, σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η εξαίρεση βασίζεται στην αποστολή δημόσιας υπηρεσίας των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών και, επομένως, δεν αφορά τις αναθέτουσες αρχές οι οποίες δεν επιτελούν τη συγκεκριμένη αυτή αποστολή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Κατά το Γενικό Δικαστήριο, το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρούνταν από τα επιχειρήματα της Τσεχικής Δημοκρατίας. Η Τσεχική Δημοκρατία ισχυρίστηκε ότι η απόφαση Bayerischer Rundfunk δεν ασκούσε καμία επιρροή στην υπό κρίση υπόθεση και υποστήριξε, επιπλέον, ότι, λαμβανομένων υπόψη κριτηρίων γραμματικής, συστηματικής και τελολογικής ερμηνείας, η διάταξη δεν περιόριζε το πεδίο εφαρμογής της εξαίρεσης στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη λυσιτέλεια της απόφασης Bayerischer Rundfunk, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, παρότι το Δικαστήριο αποφάνθηκε σε αυτήν επί ζητημάτων διαφορετικών από το επίμαχο στην υπό κρίση υπόθεση, προσδιόρισε τις δημόσιες συμβάσεις οι οποίες υπάγονται στο δίκαιο της Ένωσης. Η διευκρίνιση του Δικαστηρίου, κατά την οποία η εξαίρεση ισχύει μόνον σε περιπτώσεις συμβάσεων αναθέτουσας αρχής κατά την έννοια της οδηγίας 92/50, δεν σημαίνει ότι αυτή εφαρμόζεται σε όλες τις αναθέτουσες αρχές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Σκέψεις 46 και 47 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, επιπλέον, ότι στην απόφαση εκείνη το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι το άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50 είναι παρόμοιο με το άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 και ότι τούτο σημαίνει ότι είναι σκόπιμο να εφαρμοστεί στο δεύτερο η νομολογία που διαμορφώθηκε σε σχέση με το πρώτο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι είναι αληθές ότι η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> δεν υπήρχε στο άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50. Εντούτοις, από την εξέταση των προπαρασκευαστικών εργασιών συνάγεται ότι η προσθήκη αυτή ανταποκρινόταν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>στη βούληση του νομοθέτη να αναφερθεί ρητώς στις δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών που αναθέτουν ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί σχετικά με προγράμματα προοριζόμενα για μετάδοση σε κάθε δίκτυο ηλεκτρονικών επικοινωνιών, περιλαμβανομένου του διαδικτύου, και τούτο συνάδει προς το πνεύμα της τελευταίας περιόδου της αιτιολογικής σκέψης 25 της προμνησθείσας οδηγίας<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι οι υπηρεσίες που αποτελούν αντικείμενο των συμβάσεων τις οποίες αφορά η διάταξη ταυτίζονται με εκείνες που μνημονεύονται στην εξαίρεση που περιέχεται στην υποσημείωση 3 του παραρτήματος II B της οδηγίας 2004/18, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 213/2008<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Κανονισμός της Επιτροπής, της <DATE ISO="20071128">28ης Νοεμβρίου 2007</DATE>, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2195/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί του κοινού λεξιλογίου για τις δημόσιες συμβάσεις (CPV) και των οδηγιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2004/17/ΕΚ και 2004/18/ΕΚ περί των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων, όσον αφορά την αναθεώρηση του CPV (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="074" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 74, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, η οποία δεν περιέχει τη φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Εξ αυτού συνάγεται ότι, δεδομένου ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>για λόγους εσωτερικής συνεκτικότητας της οδηγίας, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 εξαίρεση και η εξαίρεση που περιέχεται στην υποσημείωση 3 του παραρτήματος II B της ίδιας οδηγίας έχουν την ίδια εμβέλεια, η μνημονευόμενη φράση <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> δεν μπορεί να έχει την έννοια ότι σκοπεί στη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της επίμαχης εξαίρεσης<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι το γράμμα του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>δεν παρέχει αφ’ εαυτού τη δυνατότητα μονοσήμαντης ερμηνείας της διάταξης αυτής και ότι υπάρχουν διάφορες δυνητικά ευλογοφανείς γραμματικές ερμηνείες της διάταξης αυτής<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Οι διαφορές που παρατηρούνται σε διάφορες γλωσσικές αποδόσεις της διάταξης αποδυναμώνουν τα επιχειρήματα που στηρίζονται στη γραμματική ερμηνεία του κανόνα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Σκέψη 56 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη συστηματική ερμηνεία, το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχεται ότι το αντικείμενο της σύμβασης είναι το μόνο κριτήριο που έλαβε υπόψη ο νομοθέτης για να θεσπίσει τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 16 της οδηγίας: θεσπίζονται, επίσης, υποκειμενικοί περιορισμοί, όπως στην περίπτωση της επίμαχης εξαίρεσης και της εξαίρεσης του στοιχείου δʹ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχεται ότι το γενικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη επιβάλλει να ορίζονται με ταυτόσημο τρόπο όλες οι συμβάσεις οι οποίες μνημονεύονται στο ίδιο στοιχείο του άρθρου 16 της οδηγίας 2004/18, ως προς το αντικείμενο, την αναθέτουσα αρχή ή τον πάροχό τους. Συνεπώς, οι αναθέτουσες αρχές που δεν είναι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί μπορούν να προβαίνουν σε άμεση ανάθεση συμβάσεων οι οποίες αφορούν τους χρόνους μετάδοσης εκπομπών, εν αντιθέσει προς ό,τι συμβαίνει με τις επίμαχες στην υπό κρίση υπόθεση συμβάσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την τελολογική ερμηνεία, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η εξαίρεση καταλαμβάνει μόνον τις δημόσιες συμβάσεις που συνάπτουν ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί, δεδομένου ότι σκοπός της είναι να διασφαλίζεται ειδικώς η εκπλήρωση της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας των οργανισμών αυτών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>. Δεν είναι δυνατόν να υπαχθούν στην εξαίρεση αυτή οι λοιποί δημόσιοι οργανισμοί, οι οποίοι επιτελούν άλλες αποστολές δημόσιας υπηρεσίας στον πολιτιστικό ή στον κοινωνικό τομέα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την τελευταία αυτή περίπτωση, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η ερμηνεία αυτή δεν στερεί από την επίμαχη διάταξη την πρακτική αποτελεσματικότητά της, δεδομένου ότι δεν εξαιρούνται όλες οι συμβάσεις οι οποίες αφορούν προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση, αλλά μόνον οι συμβάσεις παροχής υπηρεσιών οι οποίες ανάγονται στην ίδια τη λειτουργία των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών. Η εξαίρεση, η οποία πρέπει επιπλέον να ερμηνεύεται στενά, πρέπει να ισχύει αποκλειστικά και μόνον σε σχέση με τις τελευταίες αυτές συμβάσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που ο σκοπός της εξαίρεσης αφορά την αποστολή δημόσιας υπηρεσίας που χαρακτηρίζει τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, οι αναθέτουσες αρχές που δεν είναι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί δεν βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτούς και, επομένως, δεν μπορεί να διαπιστωθεί παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Σκέψη 70 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η οδηγία 2014/24, η οποία δεν εφαρμόζεται ratione temporis, δεν θα καθιστούσε δυνατή διαφορετική ερμηνεία της επίμαχης διάταξης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία άσκησε αναίρεση στις <DATE ISO="20191126">26 Νοεμβρίου 2019</DATE>, με αίτημα να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής, καθώς και να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί η Τσεχική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία προβάλλει έναν και μόνον λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Ο λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει τέσσερα σκέλη, τα οποία αφορούν, αντιστοίχως, το ιστορικό θέσπισης της επίμαχης διάταξης και τη γραμματική, τελολογική και συστηματική ερμηνεία της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Οι διάδικοι δεν ερίζουν επί των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς. Εντούτοις, η Τσεχική Δημοκρατία επισημαίνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>σε όλες τις δημόσιες συμβάσεις […] ήταν συμβαλλόμενος ένας ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός [Ceská televize] υπό την ιδιότητα του παρόχου προγραμμάτων. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε ποτέ ούτε από την Τσεχική Δημοκρατία ούτε από την Επιτροπή<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> (σημείο 8 του δικογράφου της αναιρέσεως). Η Επιτροπή αρνείται ότι πρόκειται για αδιαμφισβήτητο γεγονός, υποστηρίζοντας ότι μνημονεύθηκε ρητώς για πρώτη φορά στο δικόγραφο της αναιρέσεως και, επομένως, δεν αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης κατά την πρωτοβάθμια δίκη, ούτε εξετάστηκε από το Γενικό Δικαστήριο (σημείο 6 του υπομνήματος αντικρούσεως) και, ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να αξιολογηθεί στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης. Εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, έστω και αν ήταν συμβαλλόμενος σε συγκεκριμένες συμβάσεις ένας ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, μαζί με ιδιωτικές εταιρίες παραγωγής, κάθε σύμβαση για την παραγωγή των προγραμμάτων αποτέλεσε αντικείμενο άμεσης ανάθεσης σε εταιρία η οποία δεν ήταν ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός (σημείο 8 του υπομνήματος αντικρούσεως).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Όπως προεκτέθηκε, η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφωνία επικεντρώθηκε στο αν η εξαίρεση αφορούσε μόνον τις αναθέτουσες αρχές που είναι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί –όπως υποστηρίζει η Επιτροπή– ή αν, αντιθέτως, κάλυπτε και κάθε άλλη αναθέτουσα αρχή –όπως διατείνεται η Τσεχική Δημοκρατία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το αμφιλεγόμενο ζήτημα είναι απολύτως σαφές, οι δε προσεγγίσεις των διαδίκων, οι οποίοι στηρίζουν τις αντίστοιχες θέσεις τους με πειστικά επιχειρήματα, δεν θα μπορούσαν να αφίστανται περισσότερο μεταξύ τους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Επομένως, το Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα δύσκολο ερμηνευτικό ζήτημα σε ένα κανονιστικό πλαίσιο το οποίο είναι υπερβολικά απροσδιόριστο και ασαφές –έως και αντιφατικό, λόγω των διαφορών μεταξύ των διάφορων γλωσσικών αποδόσεων– για να επιτρέψει σαφή απάντηση.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: ιστορικό θέσπισης του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Θέσεις των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει, κατά πρώτον, ότι η πρόταση της Επιτροπής η οποία κατέληξε στην οδηγία 92/50 περιόριζε την εξαίρεση στην <HT TYPE="ITALIC">αγορά</HT> προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς. Η νομοθετική διαδικασία επεξέτεινε την εξαίρεση, υπάγοντας επίσης σε αυτή την <HT TYPE="ITALIC">ανάπτυξη</HT>, την <HT TYPE="ITALIC">παραγωγή</HT> ή τη <HT TYPE="ITALIC">συμπαραγωγή</HT> προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς. Επομένως, βάσει του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός είναι αυτός που παρέχει την υπηρεσία <HT TYPE="ITALIC">ανάπτυξης</HT>, <HT TYPE="ITALIC">παραγωγής</HT> ή <HT TYPE="ITALIC">συμπαραγωγής</HT> των προγραμμάτων και δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να είναι η αναθέτουσα αρχή, κάτι το οποίο θα διεύρυνε την εξαίρεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Σημεία 14 έως 16 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Κατά δεύτερον, η Τσεχική Δημοκρατία επισημαίνει ότι από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας 2004/18 προκύπτει ότι βούληση του νομοθέτη ήταν να δώσει πρωτίστως έμφαση στο αντικείμενο και στη χρήση της σύμβασης και όχι στο πρόσωπο της αναθέτουσας αρχής ή του παρόχου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Σημεία 17 έως 19 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Τέλος, η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η πρόταση της Επιτροπής (ρητός περιορισμός της εξαίρεσης στις αναθέτουσες αρχές που είναι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί) δεν ευοδώθηκε, επίσης, κατά την κατάρτιση της οδηγίας 2014/24, δεδομένου ότι το άρθρο της 10, στοιχείο βʹ, προβλέπει εξαίρεση η οποία δεν συνδέεται με το πρόσωπο της αναθέτουσας αρχής. Συμπερασματικά, κατά την Τσεχική Δημοκρατία, ο νομοθέτης όχι μόνον απέρριψε εκ νέου τις απόπειρες της Επιτροπής να περιορίσει την εξαίρεση, αλλά τάχθηκε υπέρ της επέκτασης αυτής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Σημεία 20 έως 22 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντιτάσσει ότι οι μεταβολές στα διαδοχικά κείμενα ανταποκρίνονται στην ανάγκη να ληφθούν υπόψη οι τεχνικές (επέκταση της μετάδοσης μέσω του διαδικτύου) και νομοθετικές εξελίξεις (θέση σε εφαρμογή ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τους φορείς παροχής υπηρεσιών επικοινωνίας), χωρίς αυτό να επιφέρει ουσιαστική μεταβολή του περιεχομένου τους. Κατά τα λοιπά, το περιεχόμενο ανταποκρίνεται κατ’ αρχήν στην αρχική πρόταση της Επιτροπής όσον αφορά τον κύκλο των αναθετουσών αρχών που μπορούν να υπαχθούν στην εξαίρεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Σημεία 16 έως 28 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Στο πρώτο αυτό σκέλος του λόγου αναιρέσεως, η Τσεχική Δημοκρατία εκθέτει τις παρατηρήσεις της όσον αφορά το νομοθετικό ιστορικό της διάταξης, πλην όμως δεν επισημαίνει τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως τις οποίες επικρίνει. Επομένως, αυτό το σκέλος του λόγου αναιρέσεως θα μπορούσε να κριθεί απαράδεκτο, δεδομένου ότι δεν ανταποκρίνεται<?PAGE NO="9"?> στην απαίτηση να διευκρινίζονται τα σημεία της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως τα οποία θεωρείται ότι ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο. Για την περίπτωση που το σκέλος αυτό ήθελε κριθεί παραδεκτό, θα εξετάσω το περιεχόμενό του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Η αμέσως προηγούμενη διάταξη του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 είναι το άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50, δυνάμει του οποίου εξαιρούνταν από την έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>δημόσιων συμβάσεων [παροχής] υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/> που υπάγονταν στην οδηγία αυτή οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>συμβάσεις αγοράς, ανάπτυξης, παραγωγής ή συμπαραγωγής προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς καθώς και [οι] συμβάσεις για το χρόνο μετάδοσης εκπομπών<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Η αρχική πρόταση της Επιτροπής αφορούσε μόνον την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>αγορά προγραμμάτων<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>, χωρίς να περιέχει μνεία στην ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Εξαιρούνταν οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>[συμβάσεις] προμήθειας τηλεοπτικών προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς […], καθώς και [οι συμβάσεις] για τον χρόνο μετάδοσης εκπομπών που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον […]<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>. COM(1990) 372 τελικό, άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iii.</P></NOTE>. Σκοπός της ήταν να εφαρμόζεται η οδηγία στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς μόνον όταν αυτοί ασκούν δραστηριότητες που δεν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>εμπίπτουν στον τομέα της μετάδοσης εκπομπών<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Στην αιτιολογική σκέψη 32 της αιτιολογικής έκθεσης της πρότασης της Επιτροπής επισημαινόταν ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[κ]ατ’ αρχήν, οι συμβάσεις που δεν έχουν σχέση με την οπτικοακουστική παραγωγή, όπως είναι οι συμβάσεις για ενημέρωση, εκπαίδευση και διαφημιστικούς σκοπούς, θα πρέπει να καλύπτονται. Ωστόσο, οι δραστηριότητες των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών απαιτούν ειδική προσοχή. Οι δραστηριότητες αυτές θα πρέπει να καλύπτονται από την προτεινόμενη οδηγία μόνον <HT TYPE="ITALIC">ενόσω δεν εμπίπτουν στον τομέα της μετάδοσης εκπομπών</HT>. Και συγκεκριμένα, η ελευθερία τους να προμηθεύονται προγράμματα από οποιονδήποτε επιθυμούν και σύμφωνα με διαδικασίες που καθορίζουν αυτοί μόνοι τους είναι μεγάλης πολιτιστικής και κοινωνικής σημασίας. Επίσης, μόνον εκείνοι οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που είναι αναθέτουσες αρχές κατά την έννοια της οδηγίας, ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, θα πρέπει να καλύπτονται. Για τους λόγους αυτούς, η <HT TYPE="ITALIC">απόκτηση προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς θα πρέπει να εξαιρεθεί από την παρούσα οδηγία</HT> […]. Η παραχώρηση δικαιωμάτων για δραστηριότητες μετάδοσης εκπομπών εξαιρείται ρητά από τον ορισμό των δημοσίων συμβάσεων παραχώρησης υπηρεσιών για τους ίδιους λόγους<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, σκοπός της μεταγενέστερης ενσωμάτωσης των όρων <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>ανάπτυξη, παραγωγή ή συμπαραγωγή<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> ήταν η καλύτερη αποσαφήνιση <HT TYPE="ITALIC">των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον τομέα της μετάδοσης εκπομπών</HT>. Συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής ότι ο νομοθέτης δεν διεύρυνε την επίμαχη εξαίρεση από υποκειμενική άποψη, αλλά περιορίστηκε να επιβάλει ως προϋπόθεση την ιδιότητα του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού στις αναθέτουσες αρχές που επιθυμούν να αναθέσουν συμβάσεις τόσο αγοράς προγραμμάτων όσο και ανάπτυξης, παραγωγής ή συμπαραγωγής προγραμμάτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την οδηγία 2004/18, η πρόταση της Επιτροπής εξαιρούσε τις συμβάσεις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>με αντικείμενο την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς καθώς και συμβάσεις για το[ν] χρόνο μετάδοσης εκπομπών<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>COM(2000) 275 τελικό, άρθρο 18, στοιχείο βʹ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Το περιεχόμενο αυτό –το οποίο ταυτιζόταν σχεδόν με εκείνο του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50– περιλαμβάνεται πλέον στην οριστική απόδοση του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18, με την προσθήκη της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, μετά τη λέξη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>προγραμμάτων<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Από την προσθήκη αυτή προέκυψαν τα προβλήματα ερμηνείας της διάταξης. Η διάταξη μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς (απόδοση στη γερμανική γλώσσα) ή ότι χαρακτηρίζει απλώς τα προγράμματα των οποίων η αγορά, ανάπτυξη παραγωγή ή συμπαραγωγή ανατίθενται μέσω σύμβασης (απόδοση στη ισπανική γλώσσα και, βεβαίως, αποδόσεις στις οποίες δεν ενσωματώθηκε η προσθήκη αυτή)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ. σημεία 70 έως 77 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η εισαγωγή της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> δικαιολογείται όχι πλέον από τους λόγους που εκθέτει το Γενικό Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Κατά τη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, η φράση αυτή ανταποκρίνεται στη βούληση του νομοθέτη να παραπέμψει στα προγράμματα που προορίζονται να μεταδοθούν από όλα τα μέσα ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης, περιλαμβανομένου του διαδικτύου.</P></NOTE>, αλλά διότι αντικατοπτρίζει την αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18, στην οποία γίνεται λόγος για τη αναγκαιότητα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>να προβλεφθεί εξαίρεση για τις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών που αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή <HT TYPE="ITALIC">προγραμμάτων έτοιμων προς χρησιμοποίηση</HT><QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι, δεδομένου ότι πρόκειται για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>οπτικοακουστικές υπηρεσίες στον τομέα της ραδιοφωνίας<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/>, κατά την πρώτη περίοδο αυτής της αιτιολογικής σκέψης, τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/><HT TYPE="ITALIC">έτοιμα προς χρησιμοποίηση</HT><QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> προγράμματα είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>προγράμματα <HT TYPE="ITALIC">έτοιμα προς μετάδοση</HT><QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>, ήτοι προς εκπλήρωση του φυσικού σκοπού τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η διευκρίνιση εξηγείται από το γεγονός ότι η αιτιολογική σκέψη περιορίζει την εξαίρεση στα προγράμματα και σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>άλλ[ες] προπαρασκευαστικ[ές] υπηρεσ[ίες], όπως οι συμβάσεις που αφορούν σενάρια ή καλλιτεχνικές επιδόσεις αναγκαίες για την παραγωγή του προγράμματος καθώς και οι συμβάσεις που αφορούν τον χρόνο μετάδοσης εκπομπών<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/>, όχι όμως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>στην προμήθεια του τεχνικού υλικού που είναι αναγκαίο για την παραγωγή, τη συμπαραγωγή και την εκπομπή αυτών των προγραμμάτων<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Επομένως, η εξαίρεση πρέπει να περιοριστεί στα προγράμματα αυτά καθεαυτά και στις προπαρασκευαστικές <HT TYPE="ITALIC">δραστηριότητες</HT>, όχι όμως στο <HT TYPE="ITALIC">υλικό</HT> που είναι απαραίτητο για την υλοποίησή τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>, του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18, είναι τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>έτοιμα προς χρησιμοποίηση<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> προγράμματα που μνημονεύονται στην αιτιολογική σκέψη 25. Υπ’ αυτή την έννοια, η προσθήκη στην αρχική πρόταση της Επιτροπής πρέπει να θεωρηθεί ότι προσδιορίζει τα ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα και δεν αφορά τους οργανισμούς μετάδοσης των προγραμμάτων αυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, η εξέταση του ιστορικού νομοθετικής θέσπισης της εξαίρεσης δεν οδηγεί σε αξιόπιστα αποτελέσματα, παρότι κλίνω προς την άποψη της Επιτροπής. Εάν η ερμηνεία μου του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50 είναι ορθή, η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> παραπέμπει μάλλον στο <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενο</HT> των εξαιρούμενων συμβάσεων παρά στα συμβαλλόμενα <HT TYPE="ITALIC">υποκείμενα</HT> (τα οποία είναι αποκλειστικά και μόνον <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Η οδηγία 2014/24 επιβεβαιώνει εκ των υστέρων την ερμηνεία αυτή. Καίτοι δεν εφαρμόζεται ratione temporis, μπορεί να είναι χρήσιμο να ληφθεί υπόψη το περιεχόμενό της, στο μέτρο που συνιστά το τελευταίο στάδιο της <HT TYPE="ITALIC">εξέλιξης</HT> της εξαίρεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με την πρόταση της Επιτροπής, εξαιρούνταν οι συμβάσεις που είχαν ως αντικείμενο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για υπηρεσίες οπτικοακουστικών μέσων, οι οποίες ανατίθενται από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, καθώς και οι συμβάσεις για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>τον χρόνο μετάδοσης που ανατίθενται σε παρόχους υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>COM(2011) 896 τελικό, άρθρο 10, στοιχείο βʹ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή δεν έκρινε αναγκαίο να επεκταθεί στους λόγους που δικαιολογούσαν την πρότασή της και η παράλειψη αυτή θα ήταν αδικαιολόγητη, εάν με την πρόταση αυτή τροποποιούνταν ουσιαστικά το καθεστώς των εξαιρέσεων που ίσχυε βάσει της οδηγίας 2004/18.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Κατά τη διάταξη που ενέκρινε τελικώς ο νομοθέτης (άρθρο 10, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/24), η οδηγία αυτή δεν εφαρμόζεται στις δημόσιες συμβάσεις για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>την απόκτηση, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή υλικού προγραμμάτων που προορίζεται για υπηρεσίες οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων <HT TYPE="ITALIC">τις οποίες αναθέτουν πάροχοι υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων</HT>, ή στις συμβάσεις για τον χρόνο μετάδοσης ή την παροχή προγραμμάτων που ανατίθενται σε παρόχους υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Εν αντιθέσει προς ό,τι συνέβαινε με την προϊσχύσασα διάταξη (της οδηγίας 2004/18), φρονώ ότι ο νέος κανόνας διασκεδάζει τις αμφιβολίες που υπήρχαν προηγουμένως, δεδομένου ότι περιορίζει την εξαίρεση στις συμβάσεις που συνάπτουν οι αναθέτουσες αρχές οι οποίες έχουν την ιδιότητα του οργανισμού παροχής υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Αμφιβολία δεν δημιουργείται ούτε στην απόδοση στη γερμανική γλώσσα, η οποία εξαιρεί τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/><HT TYPE="ITALIC">von Anbietern von audiovisuellen oder Hörfunkmediendiensten vergebene Aufträge</HT> über den Erwerb, die Entwicklung, Produktion oder Koproduktion von Sendematerial, das für audiovisuelle Mediendienste oder Hörfunkmediendienste bestimmt ist […]<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Εάν ο νομοθέτης πίστευε ότι, με τον νέο κανόνα, εισήγε ριζική μεταβολή σε σχέση με τον προϊσχύσαντα, θα είχε προβεί στη σχετική επισήμανση στην αιτιολογική σκέψη 23, στην οποία εκτίθενται οι λόγοι της εξαίρεσης. Εντούτοις, δεν χωρεί αμφιβολία ότι αυτή η αιτιολογική σκέψη επαναλαμβάνει κατ’ ουσίαν το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψης 25 της οδηγίας 2004/18.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Υπάρχει, εντούτοις, μία διαφορά: ενώ στην αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18 γινόταν λόγος για την αναγκαιότητα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>να προβλεφθεί εξαίρεση για τις […] συμβάσεις […] που αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/> –χωρίς να μνημονεύονται οι ενδεχόμενες αναθέτουσες αρχές–, στην αιτιολογική σκέψη 23 της οδηγίας 2014/24 γίνεται λόγος για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων με αντικείμενο την παροχή ορισμένων οπτικοακουστικών και ραδιοφωνικών υπηρεσιών από παρόχους υπηρεσιών μέσων ενημέρωσης<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/>, με την προσθήκη ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>θα πρέπει […] να προβλεφθεί εξαίρεση για τις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών που ανατίθενται από τους ίδιους τους παρόχους υπηρεσιών μέσων ενημέρωσης για την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων […]<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Επομένως, υπήρξε μεταβολή της διατύπωσης η οποία δεν πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να ερμηνευθεί ως μεταβολή κριτηρίου, αλλά μάλλον ως διευκρίνιση όσον αφορά την έννοια που ήδη είχε η εξαίρεση στην οδηγία 2004/18.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ανακεφαλαιώνοντας, κατόπιν ανάλυσης της εξέλιξης της εξαίρεσης από την οδηγία 92/50 και την οδηγία 2004/18, η οποία τυγχάνει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση, έως την ισχύουσα σήμερα οδηγία 2014/24, κλίνω υπέρ της θέσης που υποστηρίζει η Επιτροπή, η οποία προκρίθηκε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Επομένως, το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως, στο οποίο η Τσεχική Δημοκρατία περιορίζεται να υποστηρίξει ότι η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>δεν συνάδει με το αποτέλεσμα της νομοθετικής διαδικασίας και τη δεδηλωμένη βούληση του νομοθέτη<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Σημείο 22 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>, δεν μπορεί να γίνει δεκτό.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: γραμματική ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Θέσεις των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Κατά την Τσεχική Δημοκρατία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>οι όροι <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/><HT TYPE="ITALIC">ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί</HT><QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> και <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/><HT TYPE="ITALIC">προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση</HT><QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> συνδέονται μεταξύ τους στη γερμανική απόδοση, πλην όμως όχι μόνον σε αυτήν<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>, παρά την αντίθετη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Σημεία 24 έως 27 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν ήταν ορθή η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, η εξαίρεση δεν θα αφορούσε μόνον τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που έχουν την ιδιότητα αναθέτουσας αρχής, δεδομένου ότι, εάν αυτός που αναπτύσσει, παράγει ή συμπαράγει τα προγράμματα είναι ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, ο εν λόγω οργανισμός δεν μπορεί να είναι η αναθέτουσα αρχή της δημόσιας σύμβασης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Σημεία 28 έως 30 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Τέλος, η Τσεχική Δημοκρατία αμφισβητεί την ερμηνεία του άρθρου 10, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/24 την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Σημεία 31 και 32 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει, πρώτον, ότι η εισαγωγή της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/> είχε ως αποτέλεσμα να καταστούν αμφίσημες, από γραμματικής απόψεως, οι περισσότερες γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18. Επομένως, λόγω των γλωσσικών διαφορών, η αξία της γραμματικής ερμηνείας της διάταξης καθίσταται σχετική<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Σημεία 30 έως 38 του υπομνήματος αντικρούσεως της Επιτροπής.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η Επιτροπή αντικρούει το επιχείρημα ότι η εξαίρεση αφορά τις περιπτώσεις στις οποίες ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός παρέχει μια από τις χαρακτηριστικές υπηρεσίες του και δεν θα μπορούσε, επομένως, να είναι αναθέτουσα αρχή. Η Επιτροπή διατείνεται ότι το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο και, επιπλέον, καταλήγει σε αποτελέσματα οξύμωρα, τα οποία δεν συνάδουν προς τη λειτουργία της αγοράς οπτικοακουστικών υπηρεσιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Σημείο 39 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, εάν η βούληση του νομοθέτη ήταν να εφαρμοστεί η εξαίρεση όπως προτείνει η Τσεχική Δημοκρατία, θα παρείλκε η προσθήκη της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/>. Επιπλέον, εάν η φράση αυτή αφορούσε τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>, θα δημιουργούνταν οξύμωρη κατάσταση στην περίπτωση της μετάδοσης μέσω του διαδικτύου: η αναθέτουσα αρχή η οποία δεν θα ήταν ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός θα μπορούσε να προβεί σε άμεση ανάθεση της παραγωγής προγράμματος που θα προοριζόταν να μεταδοθεί<?PAGE NO="13"?> από ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό (τηλεόραση ή ραδιόφωνο), ενώ δεν θα μπορούσε να προβεί σε άμεση ανάθεση σύμβασης εάν επιθυμούσε να παραγάγει το ίδιο πρόγραμμα για μετάδοση μέσω του διαδικτύου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Σημεία 43 και 44 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Εν αντιθέσει προς ό,τι συνέβη σε σχέση με το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως, η Τσεχική Δημοκρατία διευκρινίζει στο δεύτερο σκέλος τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως τις οποίες θεωρεί επικριτέες. Εντούτοις, όπως θα εκθέσω εν συνεχεία, οι αιτιάσεις της δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αποδοχή του λόγου αναιρέσεως, δεδομένου ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε τελικώς το Γενικό Δικαστήριο στην περίπτωση αυτή είναι ορθό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Δύσκολα μπορεί να εντοπιστεί κανόνας του δικαίου της Ένωσης του οποίου η έννοια να ποικίλλει σε τόσο μεγάλο βαθμό ανάλογα με τη γλώσσα στην οποία συντάχθηκε.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Από την απόδοση του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 στην ισπανική γλώσσα, λαμβανομένης υπόψη της συντακτικής δομής της περιόδου, συνάγεται: α) ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>η αγορά, η ανάπτυξη, η παραγωγή ή η συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/> προσδιορίζονται στο σύνολό τους από το <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενο</HT> των εξαιρούμενων συμβάσεων· και β) ότι συνιστούν, επίσης, το <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενο</HT> αυτό οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>συμβάσεις για τον χρόνο μετάδοσης<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Επομένως, το <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενο</HT> των εξαιρούμενων συμβάσεων είναι διττό: αφενός, η αγορά, η ανάπτυξη, η παραγωγή ή η συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση· αφετέρου, ο χρόνος μετάδοσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Το <HT TYPE="ITALIC">υποκείμενο</HT> των πράξεων που συνιστούν το αντικείμενο των εξαιρούμενων συμβάσεων είναι επίσης διττό: αφενός, οι <HT TYPE="ITALIC">ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί</HT>, οι οποίοι μνημονεύονται ειδικώς, στο σύνολό τους, σε σχέση με την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση· αφετέρου, κάθε άλλος <HT TYPE="ITALIC">οργανισμός</HT>, πλην όμως μόνο σε σχέση με τις συμβάσεις οι οποίες αφορούν τον χρόνο μετάδοσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Συνεπώς, η γραμματική ανάλυση του κανόνα στην απόδοσή του στην ισπανική γλώσσα υποστηρίζει την ερμηνεία που προτείνει η Επιτροπή και την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Εντούτοις, εάν ληφθεί υπόψη η απόδοση στη γερμανική γλώσσα, υπερισχύει η αντίθετη ερμηνεία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Κατά τη γλωσσική αυτή απόδοση, η εξαίρεση εφαρμόζεται στις δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών οι οποίες έχουν ως αντικείμενο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>Kauf, Entwicklung, Produktion oder Koproduktion von Programmen, die zur Ausstrahlung durch Rundfunk- oder Fernsehanstalten bestimmt sind, sowie die Ausstrahlung von Sendungen<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/>.</P></NOTE>. Σε αυτήν, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί (Rundfunk- oder Fernsehanstalten) δεν είναι τα <HT TYPE="ITALIC">υποκείμενα</HT> τα οποία αγοράζουν, αναπτύσσουν, παράγουν ή συμπαράγουν προγράμματα που προορίζονται για μετάδοση, αλλά τα πρόσωπα που μεταδίδουν τα προγράμματα αυτά. Το <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενο</HT> των εξαιρούμενων συμβάσεων παραμένει διττό (δεδομένου ότι στην αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων προστίθεται ο χρόνος μετάδοσης), πλην όμως το υποκείμενο είναι ενιαίο και στις δύο περιπτώσεις, καθώς μπορεί να πρόκειται για οποιονδήποτε οργανισμό. Η εξαίρεση ορίζεται μόνον βάσει του <HT TYPE="ITALIC">αντικειμένου</HT> της και αυτή είναι ακριβώς η άποψη που υποστηρίζει η Τσεχική Δημοκρατία.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, οι αποδόσεις στη γαλλική<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>[C]oncernant l’achat, le développement, la production ou la coproduction des programmes destinés à la diffusion par des organismes de radiodiffusion et concernant les temps de diffusion<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>.</P></NOTE>, στην αγγλική<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>[T]he acquisition, development, production or co-production of programme material intended for broadcasting by broadcasters and contracts for broadcasting time<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/>.</P></NOTE>, στην ιταλική<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>[A]venti per oggetto l’acquisto, lo sviluppo, la produzione o coproduzione di programmi destinati alla trasmissione da parte di emittenti radiotelevisive e appalti concernenti il tempo di trasmissione<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/>.</P></NOTE> και στην πορτογαλική<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>À aquisição, desenvolvimento, produção ou co-produção de programas destinados a emissão por parte de organismos de radiodifusão e a tempos de antena.<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/></P></QUOT.S></NOTE> γλώσσα είναι ανάλογες αυτής στη γερμανική γλώσσα, καίτοι το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι ιδίως οι αποδόσεις στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα μπορούν, επίσης, να έχουν την έννοια που υποστηρίζει η Επιτροπή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στην οποία επισημαίνεται ότι η αμφισημία αυτή χαρακτηρίζει, επίσης, τις αποδόσεις στην τσεχική, τη σλοβακική, την ελληνική, την ουγγρική, τη λιθουανική, την πολωνική και τη ρουμανική γλώσσα. Εντούτοις, η Τσεχική Δημοκρατία διατείνεται, στο σημείο 25 του δικογράφου της αναιρέσεως, ότι μερικές από τις αποδόσεις αυτές (στη σλοβακική, στη γαλλική, στην ελληνική, στην ουγγρική, στην αγγλική, στη λιθουανική, στην πολωνική και στη ρουμανική γλώσσα) επιδέχονται μόνον την ερμηνεία που υποστηρίζει η ίδια, προσθέτει δε στον κατάλογο τις αποδόσεις στην τσεχική, στην κροατική και στην ολλανδική γλώσσα.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Στα προεκτεθέντα προστίθεται το γεγονός ότι, όπως παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>, οι αποδόσεις στη βουλγαρική και στη σλοβενική γλώσσα δεν περιέχουν καν τη φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Στο σημείο 27 του δικογράφου αναιρέσεως, η Τσεχική Δημοκρατία επικρίνει το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο επικαλέστηκε το στοιχείο αυτό για να δικαιολογήσει την απόρριψη της ερμηνείας της. Στην πραγματικότητα, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι πρόκειται για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>ατυχή<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> παράλειψη, όπως είχε ήδη επισημάνει η ίδια η Τσεχική Δημοκρατία κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Εντούτοις, δεν είναι αληθές ότι το Γενικό Δικαστήριο στήριξε την απόρριψη της γραμματικής ερμηνείας που υποστήριξε η Τσεχική Δημοκρατία σε στοιχείο το οποίο η Τσεχική Δημοκρατία χαρακτηρίζει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>πρόδηλη πλάνη<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/>. Το Γενικό Δικαστήριο δέχεται ότι πρόκειται περί σφάλματος, πλην όμως η απόρριψή του βασίζεται στο γεγονός ότι, κατά τα φαινόμενα, οι περισσότερες γλωσσικές αποδόσεις επιδέχονται αμφίσημη ερμηνεία και, επομένως, το κριτήριο της γραμματικής ερμηνείας δεν μπορεί να είναι καθοριστικό. Τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>σφάλματα<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/> στις αποδόσεις στη βουλγαρική και στη σλοβενική γλώσσα επιβεβαιώνουν απλώς την περιορισμένη χρησιμότητα της γραμματικής ερμηνείας.</P></NOTE>. Η παράλειψη αυτή αυξάνει τις διαφορές ως προς τη διατύπωση της διάταξης στις διάφορες γλώσσες και μειώνει περαιτέρω, ως εκ περισσού, τη χρησιμότητα της γραμματικής ερμηνείας του κανόνα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Επιπροσθέτως, η Επιτροπή επέστησε την προσοχή στο γράμμα της τσεχικής νομοθεσίας περί μεταφοράς της εξαίρεσης στο εθνικό δίκαιο. Όπως εκθέτει η Επιτροπή στο σημείο 83 του υπομνήματος αντικρούσεως, το άρθρο 18, παράγραφος 2, στοιχείο d, του τσεχικού νόμου 137/2006, περί δημόσιων συμβάσεων, προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>[ε]ξαιρουμένων των δημόσιων συμβάσεων στους τομείς της άμυνας ή της ασφάλειας, η αναθέτουσα αρχή δεν μπορεί, επίσης, να συνάψει δημόσιες συμβάσεις βάσει του παρόντος νόμου όταν […] οι δημόσιες συμβάσεις <HT TYPE="ITALIC">που συνάπτει η αναθέτουσα αρχή</HT> συνίστανται στην αγορά, στην προετοιμασία, στην παραγωγή ή στη συμπαραγωγή <HT TYPE="ITALIC">προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση</HT> ή για διανομή, ή οι δημόσιες συμβάσεις αφορούν τους χρόνους μετάδοσης<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> (η υπογράμμιση της Επιτροπής). Κατά την Επιτροπή, η παράλειψη της μνείας στους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/> και η εισαγωγή, αντ’ αυτής, της φράσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>δημόσιες συμβάσεις που συνάπτει η αναθέτουσα αρχή<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/> μπορεί να οδηγήσει σε ερμηνεία ευρύτερη από την επιτρεπόμενη από την εξαίρεση. Εντούτοις, η ερμηνεία αυτή δεν θα είναι δυνατή στο πλαίσιο των κανόνων περί μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο που θέσπισαν κράτη μέλη τα οποία, όπως η Σλοβακική Δημοκρατία, στηρίχθηκαν σε γλωσσική απόδοση της οδηγίας 2004/18 η οποία, κατά την Τσεχική Δημοκρατία, επιδέχεται μόνον την ερμηνεία που αυτή προτείνει (σημεία 85 και 86 του υπομνήματος αντικρούσεως της Επιτροπής).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Πράγματι, η διαφορά μεταξύ των γλωσσικών αποδόσεων είναι τόσο σημαντική, ώστε να καθιστά άσκοπη κάθε απόπειρα χρησιμοποίησης του γράμματος οποιασδήποτε από αυτές τις αποδόσεις του κανόνα ως σημείου αναφοράς για την <HT TYPE="ITALIC">αποκρυπτογράφηση</HT> της πραγματικής έννοιάς του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η αμιγώς γραμματική ερμηνεία μίας ή περισσότερων γλωσσικών αποδόσεων νομοθετήματος της Ένωσης εκδοθέντος σε πολλές γλώσσες δεν μπορεί να υπερισχύσει των άλλων γλωσσικών αποδόσεων άνευ ετέρου, καθώς η ομοιόμορφη εφαρμογή των κανόνων της Ένωσης απαιτεί την ερμηνεία τους υπό το πρίσμα της απόδοσής τους σε όλες τις γλώσσες. Βλ., μεταξύ πολλών, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130926">26ης Σεπτεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ισπανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑189/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:587">EU:C:2013:587</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Έτσι έκρινε, ορθώς, το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο ουδόλως υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όταν επισήμανε ότι, λαμβανομένων υπόψη των διαφορών (τις οποίες θα μπορούσε να έχει χαρακτηρίσει ακόμη και αντιφάσεις) μεταξύ των διάφορων γλωσσικών αποδόσεων, δεν έπρεπε να προκριθεί η προτεινόμενη από την Τσεχική Δημοκρατία ερμηνεία, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιηθούν και τα άλλα ερμηνευτικά κριτήρια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, σε περίπτωση διάστασης μεταξύ των αποδόσεων διάταξης του δικαίου της Ένωσης στις διάφορες γλώσσες, αυτή πρέπει να ερμηνεύεται βάσει της όλης οικονομίας της και του σκοπού που επιδιώκεται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί στοιχείο. Βλ., αντί άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131024">24ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Drozdovs</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑277/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:685">EU:C:2013:685</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Επομένως, το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: τελολογική ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Θέσεις των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει, κατά πρώτον, ότι ο σκοπός της εξαίρεσης εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18, στην οποία δεν μνημονεύονται οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί, όπως θα έπρεπε εάν μόνον οι οργανισμοί αυτοί μπορούσαν να είναι αναθέτουσες αρχές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Σημείο 35 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Κατά δεύτερον, η Τσεχική Δημοκρατία αμφισβητεί τη θέση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/> αποδίδει την πρόθεση ρητής παραπομπής στις συμβάσεις παροχής υπηρεσιών που συνάπτουν ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί σε σχέση με προγράμματα που προορίζονται να μεταδοθούν από οποιοδήποτε δίκτυο ηλεκτρονικών επικοινωνιών, περιλαμβανομένου του διαδικτύου. Κατά την Τσεχική Δημοκρατία, το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς να είναι απαραίτητο να προστεθεί η φράση αυτή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Σημεία 38 και 39 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Κατά τρίτον, η Τσεχική Δημοκρατία διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε τον σκοπό της εξαίρεσης από μια ερμηνεία της απόφασης Bayerischer Rundfunk, χωρίς να λάβει υπόψη το πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Σημεία 40 έως 53 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, κατά την αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18, σκοπός της εξαίρεσης είναι να ληφθούν υπόψη προβληματισμοί που έχουν πολιτιστική και κοινωνική σημασία, οι οποίοι καθιστούν απρόσφορη την εφαρμογή των κανόνων σύναψης των συμβάσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή της, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί οι οποίοι είναι αναθέτουσες αρχές –ήτοι τα δημόσια μέσα ενημέρωσης– παρέχουν ειδική υπηρεσία γενικού συμφέροντος, κατά την υλοποίηση της οποίας πρέπει να τηρούνται οι αρχές της αντικειμενικότητας, της ανεξαρτησίας, της αμεροληψίας και της ουδετερότητας. Επομένως, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί βρίσκονται σε πολύ ιδιαίτερη θέση, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη άλλων αναθετουσών αρχών οι οποίες, χωρίς να είναι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί, προωθούν ή παράγουν προγράμματα κατά το μάλλον ή ήττον περιστασιακά και χωρίς να χρειάζεται να λαμβάνουν αυστηρά υπόψη (όπως συμβαίνει στην περίπτωση των δημόσιων μέσων ενημέρωσης) παράγοντες κοινωνικού,<?PAGE NO="16"?> πολιτιστικού, πολιτικού, εκπαιδευτικού, καλλιτεχνικού κ.λπ. χαρακτήρα. Για αυτές τις άλλες αναθέτουσες αρχές αρκεί η προστασία της αντικειμενικότητας και της πολυφωνίας που παρέχουν οι κανόνες περί δημόσιων συμβάσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Σημεία 46 έως 54 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/>, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η άποψη της Τσεχικής Δημοκρατίας δεν συνάδει προς το ιστορικό θέσπισης του κανόνα. Όπως επισημαίνεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η συμπερίληψή της υπαγορεύθηκε από τη βούληση να διασφαλιστεί η ασφάλεια δικαίου σε σχέση με τη μετάδοση μέσω του διαδικτύου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Σημεία 57 έως 59 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Τέλος, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι παραπομπές του Γενικού Δικαστηρίου στην απόφαση Bayerischer Rundfunk εντάσσονται στο πλαίσιο της ανάλυσης πολλαπλών ζητημάτων και ότι η απόφαση δεν βασίζεται αποκλειστικά και μόνον στην απόφαση Bayerischer Rundfunk. Κατά τα λοιπά, η Επιτροπή συντάσσεται με την ερμηνεία της απόφασης αυτής από το Γενικό Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Σημεία 60 έως 66 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Αφού παρατήρησε ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, οι εξαιρέσεις από το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης στον τομέα των δημόσιων συμβάσεων πρέπει να ερμηνεύονται στενά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στην οποία μνημονεύεται η απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171206">6ης Δεκεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑408/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:940">EU:C:2017:940</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Γενικό Δικαστήριο, στηριζόμενο στην απόφαση Bayerischer Rundfunk, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σκοπός της εξαίρεσης είναι να διασφαλίζεται η υλοποίηση της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι η εκτίμηση αυτή είναι κατ’ ουσίαν ορθή, έστω και αν (όπως επιμένει να υποστηρίζει η Τσεχική Δημοκρατία) στην αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18 δεν μνημονεύονται ρητώς οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί. Εξάλλου, η απόφαση Bayerischer Rundfunk, καίτοι δεν είναι <HT TYPE="ITALIC">απολύτως</HT> καθοριστική για την επίλυση της διαφοράς στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι εκδόθηκε σε διαφορετικό πλαίσιο, παρέχει στοιχεία για την κατανόηση της εξαίρεσης, τα οποία θα εκθέσω εν συνεχεία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Βλ. σημεία 117 και 118 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που οι εξαιρέσεις από το πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης πρέπει να ερμηνεύονται στενά, συνάγεται εύλογα το συμπέρασμα ότι οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>προβληματισμοί που έχουν πολιτιστική και κοινωνική σημασία<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/> οι οποίοι, κατά την αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18, δικαιολογούν την επιλογή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>να προβλεφθεί εξαίρεση<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/> για τις δημόσιες συμβάσεις που έχουν ως αντικείμενο συγκεκριμένη δραστηριότητα, έχουν σημασία μόνον σε σχέση με τα υποκείμενα που ασκούν την εν λόγω δραστηριότητα ως κύρια ή συνήθη δραστηριότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι, de lege ferenda, κανένα στοιχείο δεν θα εμπόδιζε την εφαρμογή της εξαίρεσης όχι μόνον στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, αλλά και σε άλλους δημόσιους φορείς (αναθέτουσες αρχές), οι οποίοι θα μπορούσαν να αναθέτουν περιστασιακά συμβάσεις παροχής υπηρεσιών αγοράς, ανάπτυξης, παραγωγής ή συμπαραγωγής προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση. Αυτοί οι δημόσιοι φορείς ενδέχεται να ενδιαφέρονται, θεμιτώς, για τη μετάδοση ή τη δημοσιοποίηση ορισμένων προγραμμάτων τα οποία θεωρούν αναγκαία για πολιτιστικούς ή κοινωνικούς λόγους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η υποχρέωση στενής ερμηνείας των εξαιρέσεων από την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης επιβάλλει να θεωρηθεί ότι η εξαίρεση δεν προορίζεται για τις συμβάσεις που αφορούν οποιαδήποτε αποστολή δημόσιας υπηρεσίας, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>αλλά, [για εκείνες που αφορούν] ειδικώς, την αποστολή δημόσιας υπηρεσίας των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, κατά την επιλογή του σκοπού που επιδιώκεται με την εξαίρεση υπερίσχυσε το υποκειμενικό και όχι το αντικειμενικό στοιχείο. Η εφαρμογή των κοινών κανόνων της οδηγίας 2004/18 στις συμβάσεις που προσιδιάζουν περισσότερο σε αυτές τις αναθέτουσες αρχές οι οποίες δραστηριοποιούνται συνήθως στον τομέα της ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης θεωρήθηκε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>απρόσφορη<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/> και, ως εκ τούτου, παρασχέθηκε σε αυτές μεγαλύτερη ευελιξία στον τομέα αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Εκτιμώ ότι ο σκοπός αυτός δεν εκτείνεται στους λοιπούς δημόσιους φορείς, οι οποίοι χρειάζονται με πολύ μικρότερη συχνότητα να συνάψουν συμβάσεις παροχής υπηρεσιών για την απόκτηση (ή την ανάπτυξη, την παραγωγή και τη συμπαραγωγή) οπτικοακουστικών προγραμμάτων με σκοπό τη μετάδοσή τους. Σε σχέση με τους λοιπούς δημόσιους φορείς δεν συντρέχουν οι ίδιοι λόγοι <HT TYPE="ITALIC">απρόσφορου</HT> ώστε να εξαιρεθούν από το καθεστώς της οδηγίας 2004/18.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Κατά τα λοιπά, όπως υποστηρίζει και η Επιτροπή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Σημείο 72 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>, για τους συνήθεις δημόσιους φορείς υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα που παρέχει το άρθρο 31, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18: μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη διαδικασία με διαπραγμάτευση, χωρίς προηγούμενη δημοσίευση σχετικής προκήρυξης, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>εάν, για λόγους τεχνικούς, καλλιτεχνικούς ή σχετικούς με την προστασία αποκλειστικών δικαιωμάτων, η σύμβαση μπορεί να ανατεθεί μόνο σε συγκεκριμένο οικονομικό φορέα<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει, επίσης, ότι, έστω και αν γίνει δεκτή η ερμηνεία που προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο, κανένα στοιχείο δεν δικαιολογεί το να μην καλύπτει η εξαίρεση και τις περιπτώσεις στις οποίες οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί δεν είναι αναθέτουσες αρχές, αλλά πάροχοι προγραμμάτων που προορίζονται για μετάδοση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Συναφώς, συντάσσομαι με την άποψη της Επιτροπής ότι το ενδεχόμενο να αναλάβουν οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί τον ρόλο παρόχων υπηρεσιών δεν αναιρεί το συμπέρασμα ότι, όσον αφορά τις αναθέτουσες αρχές, η εξαίρεση εφαρμόζεται μόνο στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και όχι σε οποιεσδήποτε άλλες αναθέτουσες αρχές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Σημείο 68 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>, ζήτημα επί του οποίου ερίζουν οι διάδικοι στην υπό κρίση υπόθεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Εκτιμώ, συνεπώς, ότι η τελολογική ερμηνεία της εξαίρεσης την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο ουδεμία πλάνη περί το δίκαιο ενέχει. Επομένως, το τρίτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="18"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ε.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του τέταρτου σκέλους του μόνου λόγου αναιρέσεως: συστηματική ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Θέσεις των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Κατά την Τσεχική Δημοκρατία, η πλάνη στην ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου καταδεικνύεται από το γεγονός ότι η διάταξη αυτή προβλέπει επίσης εξαίρεση για τις συμβάσεις που αφορούν τον χρόνο μετάδοσης: σε σχέση με τις συμβάσεις αυτές <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός δεν χρειάζεται να έχει την ιδιότητα αναθέτουσας αρχής, αλλά αυτήν του παρόχου της συνήθους παροχής, ήτοι του δικού του χρόνου μετάδοσης<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Σημείο 54 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Επομένως, ο σκοπός του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18, στο σύνολό του, δεν μπορεί να περιοριστεί στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που είναι αναθέτουσες αρχές, δεδομένου ότι ένα μέρος, τουλάχιστον, του κανόνα δεν επιτρέπει τον περιορισμό αυτόν. Κατά την ίδια, το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>η δραστηριότητα των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών πρέπει επίσης να εμπίπτει στην εξαίρεση όταν ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός παρέχει ο ίδιος τη συνήθη παροχή και, στο πλαίσιο διαγωνισμού, δεν θα έχει την ιδιότητα της αναθέτουσας αρχής, αλλά του υποψηφίου<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Σημείο 55 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντιτάσσει ότι τα επιχειρήματα της Τσεχικής Δημοκρατίας πρέπει να απορριφθούν για τους λόγους που εκτίθενται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Παρατηρεί, επιπλέον, ότι στο δικόγραφο της αναιρέσεως η Τσεχική Δημοκρατία δεν εξετάζει την έννοια της υποσημείωσης 3 του παραρτήματος II B της οδηγίας 2004/18, η οποία επιβεβαιώνει τη θέση του Γενικού Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Σημεία 78 και 79 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, το γενικό κανονιστικό πλαίσιο επιβεβαιώνει τη θέση αυτή. Συγκεκριμένα, η οδηγία 2004/17/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040331">31ης Μαρτίου 2004</DATE>, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="134" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 134, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> δεν προβλέπει την εξαίρεση, παρά το γεγονός ότι οι αναθέτουσες αρχές των τομέων τους οποίους αφορά η οδηγία αυτή θα μπορούσαν, επίσης, να ενδιαφέρονται να συνάψουν συμβάσεις για την παραγωγή προγραμμάτων: παραδείγματος χάριν, δεν είναι σπάνια τα διαφημιστικά μηνύματα δημόσιων ή ημικρατικών εταιριών που προωθούν προϊόντα και υπηρεσίες στον τομέα της ενέργειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Σημεία 80 και 81 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Όπως και στην περίπτωση του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, ούτε στο παρόν σκέλος η Τσεχική Δημοκρατία προσδιορίζει τα σημεία της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως τα οποία θεωρεί ότι ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο. Επιπλέον, μνημονεύει μόνον τη σκέψη 61 της εν λόγω αποφάσεως για να υποστηρίξει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εξετάζει συγκεκριμένη εκτίμηση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Για την περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε εκτιμήσει ότι αυτή η πλημμέλεια δεν καθιστά απαράδεκτο το τελευταίο αυτό σκέλος του λόγου αναιρέσεως, θα εξετάσω το περιεχόμενό του από δύο απόψεις: α) ως προς την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έκανε δεκτή ερμηνεία η οποία δεν συνάδει με το άρθρο 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 και β) ως προς την ερμηνεία της εξαίρεσης στο συνολικό πλαίσιο της οδηγίας 2004/18.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εξαίρεση στο πλαίσιο του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Κατά το Γενικό Δικαστήριο (σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως), κανένα στοιχείο δεν εμποδίζει να μπορούν να οριστούν οι διάφορες συμβάσεις που μνημονεύονται σε καθένα από τα επιμέρους στοιχεία του άρθρου 16 της οδηγίας 2004/18 σε σχέση με το αντικείμενο, την αναθέτουσα αρχή ή τον πάροχό τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Στο ίδιο πνεύμα, το Γενικό Δικαστήριο εξηγεί (σκέψη 59 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως) ότι το αυτό ισχύει επίσης για το σύνολο των στοιχείων της διάταξης, δεδομένου ότι μερικές συμβάσεις ορίζονται αποκλειστικά και μόνον βάσει του αντικειμένου τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Στοιχείο γʹ: συμβάσεις οι οποίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>αφορούν τις υπηρεσίες διαιτησίας και συμβιβασμού<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/>.</P></NOTE>, άλλες βάσει του παρόχου τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Στοιχείο δʹ: συμβάσεις οι οποίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>αφορούν χρηματοοικονομικές υπηρεσίες σχετικές με την έκδοση, την αγορά, την πώληση και τη μεταβίβαση τίτλων ή άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων, ιδίως με διαδικασίες προμήθειας χρημάτων ή κεφαλαίων στις αναθέτουσες αρχές, και υπηρεσίες που παρέχονται από κεντρικές τράπεζες<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/>.</P></NOTE> και, τέλος, άλλες τόσο βάσει του αντικειμένου τους όσο και διά παραπομπής στις ιδιαίτερες ιδιότητες της αναθέτουσας αρχής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Στοιχείο στʹ: συμβάσεις οι οποίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>αφορούν υπηρεσίες έρευνας και ανάπτυξης, πλην εκείνων τα προϊόντα των οποίων ανήκουν αποκλειστικά στην αναθέτουσα αρχή για ιδία χρήση κατά την άσκηση της δραστηριότητάς της, εφόσον η αμοιβή για την παροχή της υπηρεσίας καταβάλλεται εξ ολοκλήρου από την αναθέτουσα αρχή<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η απάντηση του Γενικού Δικαστηρίου είναι ορθή και διασκεδάζει κάθε υπόνοια περί έλλειψης συνεκτικότητας στην κανονιστική διάρθρωση του άρθρου 16 της οδηγίας 2004/18 γενικώς και σε αυτήν του στοιχείου βʹ ειδικώς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Διαφορετικό είναι το ζήτημα ότι, βάσει του γενικού αυτού πλαισίου, η εξαίρεση δεν περιλαμβάνει τις περιπτώσεις στις οποίες οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί δεν είναι αναθέτουσες αρχές, αλλά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>υποψήφιοι<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/>. Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η ουσία της αιτίασης της Τσεχικής Δημοκρατίας, όταν επικρίνει τη βλάβη που συνεπάγεται η λύση του Γενικού Δικαστηρίου από την άποψη της συστηματικής ερμηνείας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Σημεία 54 και 55 του δικογράφου της αναιρέσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Εντούτοις, φρονώ ότι η αντίρρηση αυτή σχετίζεται κυρίως με την τελολογική συλλογιστική της ερμηνείας που εφάρμοσε το Γενικό Δικαστήριο, την οποία ανέλυσα ήδη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, εκτιμώ ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν θίγει το εσωτερικό γενικό πλαίσιο του άρθρου 16 της οδηγίας 2004/18, ήτοι την εσωτερική συνεκτικότητά του. Θα εξετάσω, επομένως, εάν η λύση που έδωσε το Γενικό Δικαστήριο σέβεται την οδηγία στο σύνολό της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εξαίρεση στο γενικό πλαίσιο της οδηγίας 2004/18</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 δεν πρέπει να διαχωριστεί από το υπόλοιπο κανονιστικό περιεχόμενό της. Συγκεκριμένα, πρέπει να ληφθούν υπόψη:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>αφενός, η αιτιολογική σκέψη 25, την οποία έχω ήδη εξετάσει·</P></ITEM><ITEM><P>αφετέρου, η υποσημείωση 3 του παραρτήματος II B της οδηγίας 2004/18, κατά την οποία εξαιρούνται από την έννοια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>δημόσια σύμβαση υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/>, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της ίδιας οδηγίας, οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>συμβάσεις αγοράς, ανάπτυξης, παραγωγής ή συμπαραγωγής υλικού προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς και [οι] συμβάσεις χρόνου μετάδοσης<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Η <HT TYPE="ITALIC">υποσημείωση</HT> αυτή δεν περιέχει τη φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>που προορίζονται για μετάδοση<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/> και, επομένως, η ερμηνεία της μπορεί να στηριχθεί σε εκείνη του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50. Ως εκ τούτου, η εμβέλεια της εξαίρεσης περιορίζεται στις συμβάσεις που αναθέτουν ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή και όπως έκανε δεκτό το Γενικό Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Εάν, λόγω των ανυπέρβλητων διαφορών μεταξύ των διάφορων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 16, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18, η γραμματική ερμηνεία της διάταξης για τον καθορισμό της εμβέλειας της εξαίρεσης καθίσταται σχετική, θα πρέπει να ερμηνευθούν με συνεκτικό τρόπο η αιτιολογική σκέψη 25 και η υποσημείωση 3 του παραρτήματος II B.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η υποσημείωση (η οποία έχει την ίδια κανονιστική ισχύ με εκείνη της υπόλοιπης οδηγίας 2004/18) δεν αφήνει περιθώριο για αμφιβολίες: εξαιρούνται μόνον οι συμβάσεις τις οποίες αναθέτουν ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί. Είναι η υποσημείωση αυτή ασυμβίβαστη με την αιτιολογική σκέψη 25 ή θα πρέπει να αναζητηθεί ένας αρμονικός συνδυασμός αυτών; Σε τέτοια περίπτωση, η συστηματική ερμηνεία της μίας και της άλλης θα οδηγήσει στην αποδοχή του κοινού περιεχομένου τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Ορθώς η Τσεχική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η αιτιολογική σκέψη 25 της οδηγίας 2004/18 δίνει κατ’ ουσίαν έμφαση στο αντικείμενο και όχι στο υποκείμενο των εξαιρούμενων συμβάσεων. Όμως, όπως ήδη επισήμανα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Σημεία 90 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, το αντικείμενο αυτό αφορά δραστηριότητες οι οποίες είναι χαρακτηριστικές και ίδιες των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών. Επομένως, η αιτιολογική σκέψη 25 περιορίζει εμμέσως το πεδίο της εξαίρεσης ειδικότερα στους οργανισμούς αυτούς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Αυτό εκτίμησε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, στηριζόμενο στην απόφαση Bayerischer Rundfunk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Παρότι δεν αφορούσε την ερμηνεία της επίμαχης στην υπό κρίση υπόθεση εξαίρεσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Συγκεκριμένα, το ερώτημα αφορούσε το <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>αν οι γερμανικοί δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί […] αποτελούν αναθέτουσες αρχές για τους σκοπούς της εφαρμογής των κοινοτικών κανόνων περί συνάψεως δημοσίων συμβάσεων<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/>. Απόφαση Bayerischer Rundfunk (σκέψη 2).</P></NOTE>, η απόφαση εκείνη εξέτασε την εμβέλεια της εξαίρεσης που προβλέπεται στο άρθρο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, της οδηγίας 92/50. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι η εν λόγω οδηγία δεν εφαρμόζεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>στις δημόσιες συμβάσεις που έχουν ως αντικείμενο τις υπηρεσίες που αφορούν την καθεαυτό λειτουργία των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών, δηλαδή τη δημιουργία και υλοποίηση προγραμμάτων, για λόγους πολιτιστικής και κοινωνικής φύσεως που μνημονεύονται στην<?PAGE NO="21"?> ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 92/50 και, εκτενέστερα, στην εικοστή πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2004/18, οι οποίοι καθιστούν ακατάλληλη μια τέτοια εφαρμογή<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00BB" ID="QE0087"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Όπ.π. (σκέψη 62). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Κατά το Δικαστήριο, η εξαίρεση αυτή σκοπεί στην <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>εγγύηση της εκπληρώσεως από τους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς της αποστολής της ραδιοτηλεοπτικής μεταδόσεως ως δημόσιας υπηρεσίας με κάθε ανεξαρτησία και αμεροληψία<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="00BB" ID="QE0088"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Όπ.π. (σκέψη 63).</P></NOTE>. Επομένως, ο νομοθέτης έλαβε υπόψη τα ιδιαίτερα καθήκοντα των οργανισμών αυτών ως κριτήριο για την οριοθέτηση του πεδίου της εξαίρεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Αυτή η ερμηνεία της αιτιολογικής σκέψης 25 της οδηγίας 2004/18 καθιστά το περιεχόμενό της συνεπές προς εκείνο της υποσημείωσης 3 του παραρτήματος II B, καθώς και προς το περιεχόμενο των γλωσσικών αποδόσεων που περιορίζουν την εμβέλεια της εξαίρεσης ανάλογα με το <HT TYPE="ITALIC">υποκείμενο</HT> της δημόσιας σύμβασης και όχι ανάλογα με το <HT TYPE="ITALIC">αντικείμενό</HT> της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι, θεωρητικά και μεμονωμένα, θα μπορούσε, επίσης, να ισχύει η ερμηνεία της αιτιολογικής σκέψης 25 που προτείνει η Τσεχική Δημοκρατία. Εντούτοις, η θέση την οποία υποστηρίζει η Επιτροπή και προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο είναι αυτή που αποφεύγει με τον καλύτερο τρόπο την αντίφαση μεταξύ της αιτιολογικής σκέψης 25 και της υποσημείωσης 3 του παραρτήματος II B. Επομένως, από την άποψη της συστηματικής ερμηνείας της οδηγίας 2004/18, το τέταρτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και, μαζί με αυτό, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση στο σύνολό της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Δικαστικά έξοδα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, προτείνω στο Δικαστήριο να καταδικάσει την Τσεχική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Τσεχική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>