<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-508/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0508</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:337">EU:C:2019:337</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υποθέσεις C-508/18 και C-82/19 PPU</HT></P><P><HT TYPE="SC">O.G. και P.I. Εισαγγελιεσ του LÜBECK και του ZWICKAU</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του Γενικου Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20190430">30ής Απριλίου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE><NOTE TYPE="ENDNOTE" NUMBERING="roman" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Στο σημείο 6 των παρουσών προτάσεων επήλθε τροποποίηση τυπογραφικής φύσεως μετά την ανάρτηση του κειμένου στην ψηφιακή Συλλογή Νομολογίας.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-508/18 και C-82/19 PPU</HT></P><P>Minister for Justice and Equality</P><P>κατά</P><P>O.G.</P><P>και</P><P>P.I.</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αιτήσεις του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιρλανδία)<BR/>και του High Court (ανώτερου δικαστηρίου, Ιρλανδία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 6, παράγραφος 1</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως</KEYWORD><KEYWORD>Έννοια του όρου <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Εισαγγελική αρχή</KEYWORD><KEYWORD>Ανεξαρτησία έναντι της εκτελεστικής εξουσίας</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:783">EU:C:2016:783</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ανέφερα ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>[κ]αίτοι θα μπορούσε, με την ευκαιρία αυτή, να δοθεί γενική απάντηση στο ερώτημα κατά πόσον οι εισαγγελικές αρχές των κρατών μελών νομιμοποιούνται να εκδίδουν [ευρωπαϊκά εντάλματα συλλήψεως], φρονώ ότι η παρούσα προδικαστική παραπομπή δεν αποτελεί συναφώς ιδανική ευκαιρία<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, καθόσον, στο πλαίσιο της υποθέσεως εκείνης, ζητείτο να διευκρινιστεί εάν η εισαγγελική αρχή μπορούσε να εκδώσει εθνικό ένταλμα συλλήψεως κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 190, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 81, σ. 24</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: απόφαση-πλαίσιο).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η ευκαιρία παρουσιάζεται εν προκειμένω, στο πλαίσιο δύο αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως με τις οποίες ισάριθμα ιρλανδικά δικαστήρια ζητούν να μάθουν εάν η γερμανική εισαγγελική αρχή δύναται να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου και, ως τέτοια, να εκδώσει ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως (ΕΕΣ).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομοθετικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης. Η απόφαση-πλαίσιο 2002/584</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η πέμπτη, η έκτη και η δέκατη αιτιολογική σκέψη έχουν ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(5)</NO.P><TXT>Ο στόχος που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποτελέσει έναν χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, συνεπάγεται την κατάργηση της έκδοσης μεταξύ κρατών μελών και την αντικατάστασή της από σύστημα παράδοσης μεταξύ δικαστικών αρχών. […]</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης το οποίο προβλέπει η παρούσα απόφαση-πλαίσιο αποτελεί την πρώτη περίπτωση συγκεκριμένης εφαρμογής, στον τομέα του ποινικού δικαίου, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης που έχει χαρακτηρισθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>ακρογωνιαίος λίθος<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> της δικαστικής συνεργασίας.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Ο μηχανισμός του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης βασίζεται σε υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών. Η εφαρμογή του εν λόγω μηχανισμού δύναται να ανασταλεί μόνον στην περίπτωση σοβαρής και διαρκούς παραβίασης από κράτος μέλος των αρχών που διατυπώνονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 της [Σ]υνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία διαπιστώνεται από το Συμβούλιο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 1 της εν λόγω συνθήκης με τις συνέπειες που προβλέπονται στην παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 1 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Ορισμός και υποχρέωση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι δικαστική απόφαση η οποία εκδίδεται από κράτος μέλος προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαίσιο.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>H παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 6 της [Σ]υνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Προσδιορισμός των αρμόδιων αρχών<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος είναι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος που είναι αρμόδια για την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως δυνάμει του δικαίου αυτού του κράτους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η δικαστική αρχή εκτέλεσης είναι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκτέλεσης που είναι αρμόδια να εκτελέσει το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης δυνάμει του δικαίου αυτού του κράτους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει τη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου σχετικά με τη δικαστική αρχή που είναι αρμόδια σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το εθνικό δίκαιο. Gerichtsverfassungsgesetz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Νόμος περί του οργανισμού δικαστηρίων (στο εξής: GVG).</P></NOTE></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 146:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Οι υπάλληλοι της εισαγγελικής αρχής οφείλουν να συμμορφώνονται με τις υπηρεσιακές οδηγίες των προϊσταμένων τους.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 147 ορίζει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Αρμόδιοι για την άσκηση εποπτείας και διευθύνσεως είναι:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>το ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης, όσον αφορά την ομοσπονδιακή γενική εισαγγελία και τους ομοσπονδιακούς εισαγγελείς·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>η διοικητική αρχή του Land (ομόσπονδου κράτους) αρμόδια για τη δικαιοσύνη, όσον αφορά τους υπαλλήλους της εισαγγελίας του οικείου Land·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>ο προϊστάμενος της εισαγγελίας των ανώτερων περιφερειακών δικαστηρίων και των περιφερειακών πρωτοδικείων, όσον αφορά τους υπαλλήλους της εισαγγελίας του συγκεκριμένου περιφερειακού δικαστηρίου.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 150 διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Η εισαγγελία είναι ανεξάρτητη από τα δικαστήρια κατά την άσκηση των νομίμων καθηκόντων της.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 151 έχει ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Δεν επιτρέπεται η άσκηση δικαιοδοτικών καθηκόντων από τους εισαγγελείς. Δεν επιτρέπεται να ανατεθεί σε εισαγγελείς η άσκηση εποπτείας επί του έργου των δικαστών.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό των διαφορών και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η υπόθεση C-508/18</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20160513">13 Μαΐου 2016</DATE>, η εισαγγελία του Landgericht Lübeck (περιφερειακού πρωτοδικείου Lübeck, Γερμανία) εξέδωσε ΕΕΣ κατά του O.G., Λιθουανού υπηκόου, κατοίκου Ιρλανδίας, στο πλαίσιο της κατ’ αυτού ποινικής διώξεως για το αδίκημα της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, βαρείας σωματικής βλάβης<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>, που φέρεται να τέλεσε το 1995.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ο OG διαφώνησε με την παράδοσή του, προβάλλοντας ενώπιον του High Court (ανώτερου δικαστηρίου, Ιρλανδία), μεταξύ άλλων, ότι η εισαγγελία του Lübeck δεν είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20170320">20ής Μαρτίου 2017</DATE>, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) απέρριψε το προβληθέν από τον O.G. επιχείρημα με την αιτιολογία ότι το γερμανικό δίκαιο κατοχυρώνει την ανεξαρτησία της εισαγγελίας και ότι μόνον υπό εξαιρετικές περιστάσεις δύναται η εκτελεστική εξουσία να επηρεάσει την απόφαση εισαγγελίας, όπερ δεν συνέβη στην επίμαχη περίπτωση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε από το Court of Appeal (εφετείο, Ιρλανδία), το οποίο εφήρμοσε τα κριτήρια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>λειτουργικής ανεξαρτησίας<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> και της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>εν τοις πράγμασι ανεξάρτητης λειτουργίας<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>, στη γραμμή που είχε χαράξει το Supreme Court of the United Kingdom (Ανώτατο Δικαστήριο, Ηνωμένο Βασίλειο) στην υπόθεση Assange κατά Swedish Prosecution Authority<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20120513">13ης Μαΐου 2012</DATE>, [2012] UKSC 22.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Κατόπιν αιτήσεως αναιρέσεως που ασκήθηκε ενώπιον του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιρλανδία), το δικαστήριο αυτό υπέβαλε στο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, τα ακόλουθα ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1)</NO.P><TXT>Πρέπει η ανεξαρτησία της εισαγγελίας από την εκτελεστική εξουσία να κρίνεται βάσει του ρόλου της στο οικείο εθνικό νομικό σύστημα; Εάν όχι, ποια είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων πρέπει να κρίνεται η ανεξαρτησία της από την εκτελεστική εξουσία;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Είναι η εισαγγελία η οποία, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, λαμβάνει ενδεχομένως οδηγίες ή εντολές, άμεσα ή έμμεσα, από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, επαρκώς ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία ώστε να θεωρείται δικαστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, πρέπει η εισαγγελία να είναι επίσης λειτουργικά ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία και ποια είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων πρέπει να κρίνεται η λειτουργική ανεξαρτησία;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Εάν είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία, θεωρείται <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, εισαγγελία της οποίας ο ρόλος περιορίζεται στην κίνηση και τη διεξαγωγή ανακριτικών πράξεων και στη διασφάλιση της αντικειμενικής και νόμιμης διενέργειας των πράξεων αυτών, στην απαγγελία κατηγοριών, στην εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων και στη δίωξη των εγκλημάτων, χωρίς να έχει αρμοδιότητα για έκδοση εθνικών ενταλμάτων ή για άσκηση δικαιοδοτικών καθηκόντων;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Είναι η εισαγγελία του Lübeck δικαστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου […];<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η υπόθεση C-82/19 PPU</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180315">15 Μαρτίου 2018</DATE>, η εισαγγελία του Zwickau (Γερμανία) εξέδωσε ΕΕΣ κατά του P.I. στο πλαίσιο της κατ’ αυτού ποινικής διώξεως για τη φερόμενη διάπραξη επτά συνολικώς αδικημάτων ληστείας, τα οποία επισείουν σωρευτική ποινή ανώτατης διάρκειας δέκα ετών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180912">12 Σεπτεμβρίου 2018</DATE>, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) διέταξε την εκτέλεση του ΕΕΣ, με αποτέλεσμα ο P.I. να συλληφθεί στις <DATE ISO="20181015">15 Οκτωβρίου 2018</DATE> και να παραμείνει έκτοτε υπό καθεστώς στερήσεως της ελευθερίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Ο P.I διαφωνεί με την παράδοσή του ισχυριζόμενος ότι η εισαγγελία του Zwickau δεν είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) υπέβαλε στο Δικαστήριο πέντε προδικαστικά ερωτήματα, ταυτόσημα με αυτά που είχε υποβάλει το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο) στην υπόθεση C-508/18, με τη μόνη διαφορά ότι το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα αναφέρεται στην εισαγγελία του Zwickau.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20180806">6 Αυγούστου 2018</DATE> και στις <DATE ISO="20190205">5 Φεβρουαρίου 2019</DATE>, αντιστοίχως. Εκδικάσθηκαν κατά προτεραιότητα (C-508/18) ή με την επείγουσα διαδικασία (C-82/19 PPU).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις, πέραν της Επιτροπής, υπέβαλαν ο O.G., ο P.I., το Minister for Justice and Equality (Υπουργείο Δικαιοσύνης και Ισότητας, Ιρλανδία), καθώς και η Γερμανική, η Αυστριακή, η Γαλλική, η Ουγγρική, η Λιθουανική, η Ολλανδική και η Πολωνική Κυβέρνηση. Κατά τη διεξαχθείσα από κοινού με την υπόθεση C-509/18 επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20190326">26ης Μαρτίου 2019</DATE>, πέραν όσων υπέβαλαν γραπτές παρατηρήσεις –εξαιρουμένης της Ουγγρικής και Πολωνικής Κυβερνήσεως– παρέστησαν το Minister for Justice and Equality, ο P.F., η Δανική και η Ιταλική Κυβέρνηση.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Τα τέσσερα πρώτα προδικαστικά ερωτήματα, υποβληθέντα υπό ταυτόσημους όρους από το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο) και από το High Court (ανώτερο δικαστήριο), συνοψίζονται στο πέμπτο ερώτημα αμφοτέρων των αιτήσεων, ήτοι: εάν οι εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau μπορούν να χαρακτηριστούν ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>δικαστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τα δύο αιτούντα δικαστήρια, το βασικό στοιχείο προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η ανεξαρτησία της εισαγγελικής αρχής έναντι της εκτελεστικής εξουσίας. Ζητούν, ως εκ τούτου, να μάθουν ποιοι παράγοντες είναι κρίσιμοι κατά την εκτίμηση της ανεξαρτησίας αυτής, παραθέτοντας τους ακόλουθους:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>τη θέση της βάσει του εθνικού δικαίου (πρώτο προδικαστικό ερώτημα)·</P></ITEM><ITEM><P>την υποχρέωση συμμορφώσεως προς τυχόν οδηγίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης (δεύτερο προδικαστικό ερώτημα)· και</P></ITEM><ITEM><P>τον βαθμό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>λειτουργικής ανεξαρτησίας<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/> από το Υπουργείο Δικαιοσύνης (τρίτο προδικαστικό ερώτημα).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Στην περίπτωση που η εισαγγελική αρχή κριθεί ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία, τα αιτούντα δικαστήρια ζητούν να μάθουν, επιπλέον, εάν η γερμανική εισαγγελική αρχή, ως όργανο που ερευνά, ασκεί την ποινική δίωξη και εκτελεί δικαστικές αποφάσεις, δεν εκδίδει, όμως, εθνικά εντάλματα συλλήψεως ούτε ασκεί δικαστικά καθήκοντα, είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου (τέταρτο προδικαστικό ερώτημα).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Η ανεξαρτησία αποτελεί, ασφαλώς, το βασικό θεσμικό χαρακτηριστικό της δικαστικής αρχής σε ένα κράτος δικαίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Μεταξύ άλλων συγγραφέων εγνωσμένου κύρους, D. Simon, <HT TYPE="ITALIC">Die Unabhängigkeit des Richters</HT>, WBG, Darmstadt, 1975.</P></NOTE>. Πρόκειται για ιδιότητα που έχει απονεμηθεί στα δικαστήρια (και είναι απαιτητή από αυτά) προκειμένου να επιτελούν δεόντως τη συγκεκριμένη λειτουργία που, κατά τρόπο αποκλειστικό, τους αναθέτει το κράτος, σύμφωνα με την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών. Πρόκειται για οργανική ιδιότητα, συμπληρωματική της λειτουργίας την οποία υπηρετεί, ουσιώδη, όμως, για την ύπαρξη ενός πραγματικού κράτους δικαίου.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η εισαγγελική αρχή αποτελεί δικαστική αρχή, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, θα πρέπει να εξεταστεί, πρώτον, εάν ασκεί καθήκοντα ταυτόσημα κατ’ ουσίαν με αυτά που ανατίθενται στη δικαστική εξουσία. Σε καταφατική περίπτωση, θα πρέπει να εξεταστεί εάν τελεί υπό συνθήκες που της επιτρέπουν να ασκεί τα εν λόγω καθήκοντα με ανεξαρτησία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Η ανεξαρτησία δεν ισοδυναμεί με δράση απλώς αντικειμενική ή μη αυθαίρετη. Άλλες δημόσιες εξουσίες, όπως η Διοίκηση, πρέπει επίσης ενεργούν σύμφωνα τις αρχές της αντικειμενικότητας και αμεροληψίας, χωρίς εξ αυτών να μπορεί να συναχθεί το χαρακτηριστικό της ανεξαρτησίας. Η τελευταία αποτελεί ίδια θεσμική εγγύηση η οποία επιτρέπει στη δικαστική εξουσία να ενεργεί υποκείμενη αποκλειστικά στον νόμο. Η δικαστική ανεξαρτησία δεν εξομοιώνεται με το καθεστώς άλλων θεσμών οι οποίοι οφείλουν να συμβιβάζουν τη δράση τους εντός του νόμου με υπαγωγή στην πολιτική καθοδήγηση της νόμιμης κυβερνήσεως, όπερ είναι εγγενές στη λειτουργία του δημοκρατικού κράτους.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Στις αποφάσεις του Δικαστηρίου επί του ζητήματος αυτού μπορούν να παρατηρηθούν ορισμένες ασάφειες (ενίοτε απλώς ορολογικές) οι οποίες έχουν προκαλέσει, τουλάχιστον εν μέρει, τις αμφιβολίες των δύο αιτούντων δικαστηρίων. Φρονώ ότι οι αμφιβολίες αυτές μπορούν να αρθούν εάν, όπως προτείνω, ληφθεί, κατά κύριο λόγο, υπόψη το τυπικό περιεχόμενο της δικαιοδοτικής λειτουργίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Εξετάζοντας τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι αυτός <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο αυτοτελή και ομοιόμορφο σε όλη την Ένωση<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Poltorak, σκέψη 32).</P></NOTE>, χωρίς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>το νόημα και το εύρος [του να μπορούν] να επαφίενται στην κρίση εκάστου των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 31). Όλα αυτά για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 24 έως 30 της εν λόγω αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Κατά την οριοθέτηση της αυτοτελούς αυτής έννοιας, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι στο εννοιολογικό περιεχόμενο του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>εμπίπτουν όχι μόνον οι δικαστές ή τα δικαιοδοτικά όργανα κράτους μέλους, αλλά, ευρύτερα, οι αρχές που καλούνται να μετάσχουν στην απονομή της δικαιοσύνης στην οικεία έννομη τάξη<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 33), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Kovalkovas, σκέψη 34).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η δυνατότητα <HT TYPE="ITALIC">διευρύνσεως</HT> του περιεχομένου του όρου αυτού δεν εξικνείται, ωστόσο, μέχρι του σημείου να συμπεριληφθούν σε αυτόν οι αστυνομικές υπηρεσίες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 34).</P></NOTE> ή όργανα της εκτελεστικής εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Απόφαση Kovalkovas (σκέψη 35).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Κατά την παράθεση των λόγων που εμποδίζουν τον χαρακτηρισμό της αστυνομίας ή ενός οργάνου της εκτελεστικής εξουσίας ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει δύο ιδιότητες που πρέπει να συντρέχουν σε ορισμένο θεσμό για τον χαρακτηρισμό του ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Το Δικαστήριο προσφεύγει, για τον σκοπό αυτόν, στο πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου και στους σκοπούς της τελευταίας. Αυτά αποτελούν τα δύο ερμηνευτικά κριτήρια που, από κοινού με το γράμμα του, είθισται να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης. Ούτως, έναντι πολλών, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180417">17ης Απριλίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Egenberger</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-414/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:257">EU:C:2018:257</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Πρώτον, πρέπει να πρόκειται για αρχές που <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>μετέχουν στην απονομή της δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>, όπερ σημαίνει ότι αποκλείονται, σύμφωνα με την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών, οι προαναφερθείσες κυβερνητικές ή αστυνομικές αρχές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 35) και απόφαση Kovalkovas (σκέψη 36).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P>Δεύτερον, πρέπει να τελούν υπό συνθήκες ικανές να διασφαλίσουν ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>οι σχετικές με το [ΕΕΣ] αποφάσεις περιβάλλονται με όλες τις εγγυήσεις που προσιδιάζουν σε τέτοιου είδους αποφάσεις, ιδίως δε με εκείνες οι οποίες απορρέουν από τα θεμελιώδη δικαιώματα<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/> ούτως ώστε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>κάθε διαδικασία παραδόσεως μεταξύ κρατών μελών […] να διεξάγεται υπό δικαστικό έλεγχο<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση Kovalkovas (σκέψη 37).</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Το τελευταίο είναι κρίσιμο διότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>παρέχει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως την εγγύηση ότι η έκδοση του […] [ΕΕΣ] ελέγχθηκε δικαστικώς<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 45).</P></NOTE>. Διασφαλίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η προκείμενη η οποία αποτελεί τη βάση της κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου αρχής της αμοιβαίας αναγνωρίσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Απόφαση Kovalkovas (σκέψη 43).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η πρώτη εκ των απαιτήσεων αυτών, ήτοι, η <HT TYPE="ITALIC">συμμετοχή</HT> στην απονομή της δικαιοσύνης, αρκεί για τον μη χαρακτηρισμό ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>δικαστικών αρχών<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> θεσμών καταφανώς συνδεόμενων με την εκτελεστική εξουσία (εκ νέου, η αστυνομία, ή κάποια υπηρεσία της ιδίας της κυβερνήσεως). Ωστόσο, πέραν του ότι χρησιμοποιείται για να οριοθετήσει την εξωτερική περίμετρο του όρου (για να τον ορίσει, συνεπώς, με αρνητικούς όρους), η χρησιμότητά της ως προς τη δημιουργία θετικής έννοιας (για να ορίσει τι εμπίπτει σε αυτήν) συνδέεται με τη δεύτερη απαίτηση: τη σχετική με τη διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που εμπλέκονται στη διαδικασία εκδόσεως και εκτελέσεως ενός ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η συμμετοχή στην απονομή της δικαιοσύνης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Κατά την κυριολεκτική του έννοια, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>απονομή δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> ισοδυναμεί με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>άσκηση δικαιοδοσίας<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>, ήτοι, με δικαιοδοτική κρίση (ius dicere), η οποία, σε ένα κράτος δικαίου, επιφυλάσσεται, αποκλειστικώς, στους δικαστές και τα δικαστήρια που συνθέτουν τη δικαστική εξουσία του κράτους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Αυτό υπογραμμίζει η Επιτροπή στο σημείο 28 των γραπτών παρατηρήσεών της στην υπόθεση C-508/18. Ομοίως η Γαλλική Κυβέρνηση στο σημείο 25 των δικών της παρατηρήσεων στην ίδια υπόθεση, όπως και η Ουγγρική Κυβέρνηση επισημαίνοντας, ακριβώς, τον ρόλο της εισαγγελικής αρχής στη δομή του δικαστικού συστήματος (σημείο 26 των γραπτών παρατηρήσεων της Ουγγρικής Κυβερνήσεως).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Στις ποινικές υποθέσεις, η άσκηση της δικαιοδοσίας από τους δικαστές και τα δικαστήρια ενδέχεται, ωστόσο, να εξαρτάται, από την παρέμβαση άλλων υποκειμένων ή θεσμών. Παραδείγματος χάριν, ο ιδιώτης που υποβάλλει έγκληση ή η αστυνομική αρχή που διενεργεί την ανάκριση (ή, κατά μείζονα λόγο, που εκτελεί δικαστικό ένταλμα προσαγωγής ή οποιοδήποτε άλλο δικαστικό ένταλμα) δεν μετέχουν στην απονομή της δικαιοσύνης, παρά μόνο <HT TYPE="ITALIC">συνεργάζονται</HT> κατά την άσκησή της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η λειτουργία της εισαγγελικής αρχής είναι ποιοτικώς διαφορετική αυτής των ως άνω υποκειμένων, καθόσον ασκεί προνομίες δημόσιας εξουσίας και, στον βαθμό αυτόν, νομιμοποιείται βάσει νόμου να επεμβαίνει, εντός ορισμένων ορίων, στην έννομη κατάσταση των πολιτών, είτε περιστέλλοντας τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους, είτε, αντιθέτως, συμβάλλοντας στην απόλαυσή τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Όπως υποστήριξα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:783">EU:C:2016:783</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ένα διακριτικό γνώρισμα της εισαγγελικής αρχής είναι η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>δυνατότητά της –όταν αυτό προβλέπεται στο Σύνταγμα ή στους νόμους του οικείου κράτους μέλους– να μετέχει στην απονομή της δικαιοσύνης, ως όργανο του κράτους που ασκεί ποινικές διώξεις και, στο πλαίσιο αυτό, να εκδίδει επίσης, τουλάχιστον προσωρινά και για περιορισμένα χρονικά διαστήματα, εντάλματα αστυνομικής κρατήσεως και συλλήψεως ή αντίστοιχες αποφάσεις, έως ότου οι κρατούμενοι παραπεμφθούν ενώπιον του δικαστηρίου που πρέπει να αποφασίσει εάν θα αφεθούν ελεύθεροι ή θα φυλακισθούν<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Οι τρόποι της εν λόγω συμμετοχής της εισαγγελικής αρχής στην απονομή της δικαιοσύνης είναι ποικίλοι, ενδείκνυται δε λύσεις που έχουν προβλεφθεί για ορισμένα πεδία να μη μεταφέρονται, κατά τρόπο αυτόματο ή μηχανικό, σε πεδία διαφορετικής φύσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Επομένως, παραδείγματος χάριν, το άρθρο 2 της οδηγίας 2014/41/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 130, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Η Αυστριακή και η Πολωνική Κυβέρνηση αναφέρονται σε αυτήν με τις γραπτές παρατηρήσεις τους στην υπόθεση C-508/18 (σημεία 35 και 17, αντιστοίχως).</P></NOTE> αναφέρει τους εισαγγελείς μεταξύ των αρχών που νομιμοποιούνται να εκδίδουν ευρωπαϊκή εντολή έρευνας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Το άρθρο 1 της οδηγίας 2014/41 ορίζει την ευρωπαϊκή εντολή έρευνας σε ποινικές υποθέσεις ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>[…] δικαστική απόφαση την οποία εκδίδει ή επικυρώνει δικαστική αρχή κράτους μέλους (<QUOT.START CODE="201C" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>κράτος έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>) με σκοπό την εκτέλεση ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων σε άλλο κράτος μέλος (<QUOT.START CODE="201C" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>κράτος εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>) για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων βάσει της παρούσας οδηγίας<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/>. Κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας αυτής, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>[κ]ατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως […] αρχή έκδοσης […] δικαστής, δικαστήριο, ανακριτής ή <HT TYPE="ITALIC">εισαγγελέας με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση</HT> […]<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Η οδηγία (ΕΕ) 2016/800<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20160511">11ης Μαΐου 2016</DATE>, σχετικά με τις δικονομικές εγγυήσεις για τα παιδιά που είναι ύποπτοι ή κατηγορούμενοι στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="132" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, L 132, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> χαρακτηρίζει, στην αιτιολογική της σκέψη 47, την εισαγγελική αρχή ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/>, μόνον, όμως, προκειμένου να ζητηθεί από γνήσιο δικαιοδοτικό όργανο η περιοδική επανεξέταση της κρατήσεως παιδιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Στην αιτιολογική αυτή σκέψη εξαγγέλλεται ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>[η] κράτηση των παιδιών θα πρέπει να υπόκειται σε περιοδική επανεξέταση από δικαστήριο, το οποίο θα μπορούσε επίσης να είναι μονομελές. Θα πρέπει να είναι δυνατό να διεξαχθεί η εν λόγω περιοδική επανεξέταση αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο ή κατόπιν αιτήσεως του παιδιού, του δικηγόρου του παιδιού ή <HT TYPE="ITALIC">δικαστικής αρχής η οποία δεν είναι δικαστήριο, ιδίως του εισαγγελέα</HT><QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Οι αναφορές αυτές πρέπει να εξετάζονται με προσοχή. Όπως υποστήριξα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:783">EU:C:2016:783</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>[η] δράση της εισαγγελικής αρχής σε έναν τομέα (αυτόν της ελευθερίας, η οποία θίγεται από τη σύλληψη των προσώπων) δεν δύναται […] να εξομοιώνεται, άνευ ετέρου, με τη δράση της σε άλλον τομέα (εκείνον της εξασφαλίσεως αποδεικτικών στοιχείων). Το γεγονός ότι η εισαγγελική αρχή αναγνωρίζεται ως δικαστική αρχή στην οδηγία 2014/41/ΕΕ, για τις εντολές έρευνας, δεν υπαγορεύει κατ’ ανάγκην την επέκταση της αναγνωρίσεως αυτής ομοίως στην απόφαση-πλαίσιο για τα ΕΕΣ<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Πρόκειται, όπως εξηγούσα στο πλαίσιο της υποθέσεως εκείνης, για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>κανονιστικό […] [εντούτοις] στοιχείο που αποτελεί σημαντικό επιχείρημα υπέρ της θέσεως που υποστηρίζει ευρεία ερμηνεία της έννοιας της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, επιτρέπουσας να θεωρηθεί η εισαγγελική αρχή ως τέτοια, στις επιμέρους πτυχές της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις (συμπεριλαμβανομένης αυτής του ΕΕΣ) που μνημονεύονται στο άρθρο 82 ΣΛΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Όπ.π. (σημείο 51).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Η εισαγγελική αρχή δύναται, επομένως, να παρεμβαίνει, κατά τον πλέον έγκυρο τρόπο σε δικαστική διαδικασία ποινικού χαρακτήρα, είτε θέτοντας πρόσωπα στη διάθεση του δικαστή, υπό τους όρους στους οποίους ευθύς αμέσως αναφέρομαι, είτε παρέχοντας στον δικαστή το αποδεικτικό υλικό που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση καταδίκης. Στην πρώτη περίπτωση, χρησιμοποιεί τις προνομίες δημόσιας εξουσίας προκειμένου να λάβει, μόνον προσωρινώς, μέτρα περιοριστικά της ελευθερίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Όλες αυτές οι ενέργειες πρέπει να γίνονται τηρουμένης της αρχής της νομιμότητας και με μέριμνα για τον σεβασμό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Παραδείγματος χάριν, οι γραπτές παρατηρήσεις της Ουγγρικής Κυβερνήσεως (σημείο 26).</P></NOTE>, ιδίως, των ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία η εισαγγελική αρχή οφείλει να σταθμίζει δεόντως όταν λαμβάνει μέτρα που περιορίζουν την άσκησή τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, αυτό που έχει εν προκειμένω σημασία είναι εάν η <HT TYPE="ITALIC">δικαστική</HT> φύση της εισαγγελικής αρχής, αδιαμφισβήτητη στο πεδίο της συλλογής αποδεικτικού υλικού (ή σε άλλους τομείς της ποινικής συνεργασίας), υφίσταται και στην περίπτωση της εκδόσεως ΕΕΣ, ήτοι στο πλαίσιο του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Η απάντηση, κατά την άποψή μου, πρέπει να είναι αρνητική.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι το Δικαστήριο, με την απόφασή του της <DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) (στο εξής: απόφαση Özçelik).</P></NOTE>, έκρινε ότι ΕΕΣ που εκδίδεται από την εισαγγελική αρχή αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>δικαστική απόφαση<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, εφόσον πρόκειται για απόφαση που εκδίδεται από όργανο δυνάμενο να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Το Δικαστήριο δέχθηκε, όπως επισήμανα με της προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:782">EU:C:2016:782</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>υφίσταται στενός δεσμός μεταξύ της φύσεως μιας δικαστικής αποφάσεως και της ιδιότητας του εκδότη αυτής ως δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Είναι επίσης αληθές ότι η κρίση αυτή βασίστηκε στην ανάγκη να διασφαλιστεί η συνοχή μεταξύ του ως άνω άρθρου και του άρθρου 6, παράγραφος 1, της ιδίας αποφάσεως-πλαισίου. Όσον αφορά το τελευταίο, το Δικαστήριο, με παράθεση της αποφάσεως Poltorak, υπενθύμιζε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> […] πρέπει να νοείται […] ως δηλώνων τις αρχές που μετέχουν στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης στα κράτη μέλη, εξαιρουμένων των αστυνομικών υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Απόφαση Özçelik (σκέψη 32).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ωστόσο, με την απόφαση Poltorak, αυτό στο οποίο πράγματι προέβη το Δικαστήριο ήταν η αρνητική οριοθέτηση του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση Poltorak (σκέψη 38).</P></NOTE>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, προκειμένου να τον εφαρμόσει κατά την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της ιδίας αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, όσον αφορά τον θετικό προσδιορισμό του περιεχομένου του εν λόγω όρου, φρονώ ότι η απόφαση Özçelik δεν μπορούσε να στηριχθεί στην απόφαση Poltorak. Ως προς το σημείο αυτό, μόνον η απόφαση Özçelik κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, δεδομένου ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>η εισαγγελική αρχή αποτελεί αρχή που καλείται να μετάσχει στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης σε κράτος μέλος […], η απόφαση μιας τέτοιας αρχής πρέπει να θεωρείται δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως‑πλαισίου<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση Özçelik (σκέψη 34).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ωστόσο, κατά την κρίση μου, πέραν της περιπτώσεως αποκλεισμού των αστυνομικών υπηρεσιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Καθώς και της σχετικής με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>όργανα της εκτελεστικής εξουσίας κράτους μέλους, όπως υπουργεία<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>, σύμφωνα με την απόφαση Kovalkovas (σκέψη 35).</P></NOTE>, αυτό που ισχύει σε σχέση με το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, δεν ισχύει κατ’ ανάγκην για το άρθρο 6, παράγραφος 1, της ιδίας αποφάσεως-πλαισίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Την άποψη αυτή έχει όμως η Γερμανική Κυβέρνηση, η οποία στο σημείο 76 των γραπτών παρατηρήσεών της στην υπόθεση C-508/18 υποστηρίζει ότι με την απόφαση Özçelik εκρίθη εμμέσως ότι η εισαγγελική αρχή αποτελεί δικαστική αρχή κατά την έννοια (του συνόλου) της αποφάσεως-πλαισίου. Παρεμφερής είναι η θέση της Ολλανδικής Κυβερνήσεως στο σημείο 14 των γραπτών παρατηρήσεών της στην υπόθεση C-508/18. Ιδιαιτέρως επικριτικός ως προς τη δυνατότητα αυτή, Rodríguez-Piñero y Bravo-Ferrer, M., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>Resolución judicial y autoridad judicial en la orden de detención europea<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/>, <HT TYPE="ITALIC">Diario La Ley</HT>, αριθ. 8876, 2016.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Θέλω να διευκρινίσω ότι, καίτοι χωρίς δυσκολία προσυπογράφω ότι η εισαγγελική αρχή, στον βαθμό κατά τον οποίον μετέχει στην απονομή της δικαιοσύνης, μπορεί να χαρακτηριστεί ως αρχή που εκδίδει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>δικαστική απόφαση<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/> με τα χαρακτηριστικά του εθνικού εντάλματος συλλήψεως, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, δεν έχει κατ’ ανάγκην την ιδιότητα αυτή για τους σκοπούς του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου. Τουναντίον, δεν πρέπει να την έχει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Με άλλα λόγια, εάν όπως αντιλαμβάνομαι, σύμφωνα με όσα υποστήριξα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Özçelik, η εισαγγελική αρχή δύναται να εκδίδει εθνικό ένταλμα συλλήψεως, φρονώ επίσης ότι δεν μπορεί να εκδίδει ΕΕΣ. Εάν, εκ πρώτης όψεως, η θέση αυτή φαίνεται να αποκλίνει εκείνης την οποία είχα τότε υποστηρίξει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Ορισμένοι από τους παρεμβαίνοντες στην παρούσα προδικαστική διαδικασία προέβησαν σε ερμηνεία των προτάσεών μου στην υπόθεση Özçelik η οποία δεν ανταποκρίνεται στο πραγματικό περιεχόμενό τους.</P></NOTE>, θα επιχειρήσω να εξηγήσω για ποιο λόγο δεν ισχύει κάτι τέτοιο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο πρωταγωνιστικός ρόλος των δικαστικών αρχών στο πλαίσιο της διαδικασίας της αποφάσεως-πλαισίου</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση Özçelik ζητείτο να διευκρινιστεί εάν απόφαση της ουγγρικής εισαγγελικής αρχής, η οποία επικύρωνε ένταλμα συλλήψεως που είχε εκδοθεί από την αστυνομία, μπορούσε να χαρακτηριστεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>δικαστική απόφαση<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως‑πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι το Δικαστήριο απεφάνθη επί του ερωτήματος αυτού υπό θετικούς όρους οφείλετο στο ότι, υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>η επικύρωση του [αστυνομικού] εντάλματος συλλήψεως από την εισαγγελική αρχή παρέχει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως την εγγύηση ότι το [ΕΕΣ] βασίζεται σε απόφαση η οποία υποβλήθηκε σε δικαστικό έλεγχο<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Απόφαση Özçelik (σκέψη 36).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, ο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>δικαστικός έλεγχος<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> στον οποίον μπορεί να προβεί η εισαγγελική αρχή σε σχέση με ένταλμα συλλήψεως που έχει εκδοθεί από την αστυνομία περιορίζεται απλώς στο να διαπιστωθεί εάν πληρούνται οι όροι του νόμου προκειμένου, χωρίς ρητή δικαστική εντολή, να τεθεί υπό κράτηση ορισμένο πρόσωπο. Κατά κανόνα, σε όλα τα κράτη μέλη η διατασσόμενη από την εισαγγελική αρχή σύλληψη ή κράτηση είναι δυνατή μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα, προτού ο κρατούμενος αφεθεί ελεύθερος ή του επιβληθούν περιοριστικοί όροι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Οι όροι αυτοί, στους οποίους αναφέρθηκα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:783">EU:C:2016:783</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), ισχύουν κατ’ ουσίαν για το σύνολο των κρατών μελών.</P></NOTE>. Με άλλα λόγια, η εισαγγελική αρχή δεν μπορούσε, κατά την άποψή μου, να επικυρώσει ένα αστυνομικό ένταλμα οι όροι και τα αποτελέσματα του οποίου έβαιναν πέραν εκείνων που ισχύουν για τα εντάλματα που η ίδια δύναται να εκδώσει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η εισαγγελική αρχή, ως εγγυητής της νομιμότητας και, κατ’ επέκταση, των ατομικών δικαιωμάτων, είναι σε θέση να διασφαλίσει ότι το πρόσωπο που καταζητείται για την άσκηση ποινικής διώξεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>δεν αποστερήθηκε, σε ένα πρώτο στάδιο της διαδικασίας, τις δικονομικές εγγυήσεις και τα θεμελιώδη δικαιώματα, την προστασία των οποίων πρέπει να εξασφαλίζει η δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος, κατά το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο, ιδίως κατά την έκδοση ενός εθνικού εντάλματος συλλήψεως<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Ωστόσο, στην πρώτη ή αρχική αυτή εγγύηση πρέπει να προστεθεί μια δεύτερη, ήτοι η έκδοση του ΕΕΣ. Σύμφωνα με τη διατύπωση της αποφάσεως Bob-Dogi, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>στη δικαστική προστασία που προβλέπεται στο πρώτο επίπεδο, κατά την έκδοση εθνικής δικαστικής αποφάσεως όπως το εθνικό ένταλμα συλλήψεως, προστίθεται και εκείνη που εξασφαλίζεται στο δεύτερο επίπεδο, κατά την έκδοση του [ΕΕΣ], η οποία μπορεί κατά περίπτωση να λαμβάνει χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά την έκδοση της εν λόγω εθνικής δικαστικής αποφάσεως<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Όπ.π. (σκέψη 56).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Η προστασία που πρέπει να παρέχεται στο δεύτερο αυτό επίπεδο –αυτό της εκδόσεως του ΕΕΣ– πρέπει, ωστόσο, να λαμβάνει υπόψη έναν κρίσιμο παράγοντα ο οποίος δεν συντρέχει κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας: το ενδεχόμενο μιας πιο παρατεταμένης χρονικά στερήσεως της ελευθερίας στο κράτος μέλος εκτελέσεως. Πρόκειται για κρίσιμη περίσταση η οποία καθιστά, per se, αναγκαία την κατ’ αποκλειστικότητα ανάθεση της αρμοδιότητας εκδόσεως του ΕΕΣ στους δικαστές και τα δικαστήρια, αποκλειομένης της εισαγγελικής αρχής, όπως εν συνεχεία εξηγώ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Κατά την απόφαση-πλαίσιο, το πρόσωπο κατά του οποίου εκδίδεται ΕΕΣ μπορεί να κρατηθεί στο κράτος μέλος εκτελέσεως για διάστημα που, υπό ορισμένες περιστάσεις, εκτείνεται έως τις εκατόν είκοσι ημέρες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Εάν το οικείο πρόσωπο δεν συναινεί στην παράδοσή του, μπορεί να παραμείνει υπό καθεστώς στερήσεως της ελευθερίας έως εξήντα ημέρες μετά τη σύλληψή του (άρθρο 17, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου), διάστημα που μπορεί να παραταθεί για τριάντα ακόμη ημέρες (άρθρο 17, παράγραφος 4, της αποφάσεως-πλαισίου). Στο χρονικό αυτό διάστημα πρέπει να προστεθεί περίοδος δέκα ημερών για την πραγματοποίηση της παραδόσεως με αφετηρία την έκδοση οριστικής αποφάσεως για την εκτέλεση του ΕΕΣ (άρθρο 23, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου), η οποία μπορεί να παραταθεί έως είκοσι ακόμη ημέρες (άρθρο 23, παράγραφοι 3 και 4, της αποφάσεως-πλαισίου).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Πρόκειται, επομένως, για διάστημα που υπερβαίνει καταφανώς αυτό που, κατά κανόνα, συνεπάγονται οι διατασσόμενες από την εισαγγελική αρχή συλλήψεις, οι οποίες υπόκεινται πάντοτε σε σχεδόν άμεση απόφαση δικαστή ή δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Δεν είναι, κατά την άποψή μου, ζήτημα ελάσσονος σημασίας. Το Minister for Justice and Equality (Υπουργείο Δικαιοσύνης και Ισότητας) έχει υποστηρίξει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Σημείο 30 των γραπτών παρατηρήσεών του στην υπόθεση C-508/18. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η θέση αυτή υποστηρίχθηκε και από άλλους διαδίκους.</P></NOTE> ότι, χωρίς να υποτιμάται η σημασία της ανεξαρτησίας οποιουδήποτε οργάνου εκδίδει ΕΕΣ, οι όροι εκδόσεώς του πρέπει να είναι λιγότερο αυστηροί ως προς το σημείο αυτό απ’ ό, τι εάν επρόκειτο για απόφαση περί της ενοχής ή της αθωότητας του οικείου προσώπου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή. Εκτιμώ ότι το ενδεχόμενο μιας τόσο παρατεταμένης στερήσεως της ελευθερίας, όπως αυτή που μπορεί να προκαλέσει η εκτέλεση ενός ΕΕΣ, αρκεί ώστε να απαιτείται από τον εκδότη του ανεξαρτησία τόσο αυστηρή όσο αυτή που μόνον τα εν στενή εννοία δικαστικά όργανα μπορούν να διασφαλίζουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Στην περίπτωση του εθνικού εντάλματος συλλήψεως, η αρχικώς διατασσόμενη από την εισαγγελική αρχή στέρηση της ελευθερίας υπόκειται σε έλεγχο και αναθεώρηση από δικαστή ή δικαστήριο εντός σύντομου χρονικού διαστήματος. Τα τελευταία, επιπλέον, εξετάζουν απευθείας και άμεσα τα πραγματικά περιστατικά και τις περιστάσεις που δικαιολογούν την απόφαση για τη στέρηση της ελευθερίας του προσώπου που προσάγεται ενώπιόν τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, στην περίπτωση του ΕΕΣ, κύρια μέριμνα της δικαστικής αρχής του κράτους μέλους εκτελέσεως, όσον αφορά την προσωπική κατάσταση του εκζητουμένου, πρέπει να είναι η διασφάλιση της παραδόσεως. Ασφαλώς, η απόφαση περί της προσωρινής απολύσεως θα πρέπει να ληφθεί σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο του κράτους μέλους εκτελέσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Άρθρο 12 της αποφάσεως-πλαισίου. Όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190212">12ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>TC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-492/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:108">EU:C:2019:108</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>καίτοι το άρθρο 12 της αποφάσεως-πλαισίου […] παρέχει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τη δυνατότητα προσωρινής απολύσεως του συλληφθέντος βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, εντούτοις ούτε η διάταξη αυτή ούτε κάποια άλλη διάταξη της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει ότι, μετά την πάροδο των προβλεπομένων στο άρθρο 17 αυτής προθεσμιών, η δικαστική αρχή εκτελέσεως οφείλει να προβεί σε τέτοια προσωρινή απόλυση ή, κατά μείζονα λόγο, σε άνευ όρων απόλυση του προσώπου αυτού<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> καθόσον κάτι τέτοιο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>ενδέχεται να περιορίσει την αποτελεσματικότητα του συστήματος παραδόσεως που καθιερώνει η απόφαση-πλαίσιο και, ως εκ τούτου, να παρακωλύσει την επίτευξη των σκοπών που αυτή επιδιώκει<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> (όπ.π., σκέψη 47).</P></NOTE>, σε σχέση όμως με τη βαρύτητα των λόγων που στηρίζουν το εθνικό ένταλμα συλλήψεως, η δικαστική αρχή εκτελέσεως δεν μπορεί παρά να εμπιστευθεί την κρίση εκείνου ο οποίος, αφού αποδέχθηκε και υιοθέτησε το εθνικό ένταλμα συλλήψεως, αποφάσισε να εκδώσει ένα ΕΕΣ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Πρόκειται εν προκειμένω για την <HT TYPE="ITALIC">εμπιστοσύνη</HT> (αιτιολογική σκέψη 10 της αποφάσεως-πλαισίου) η οποία αποτελεί τη βάση της αρχής της <HT TYPE="ITALIC">αμοιβαίας αναγνωρίσεως</HT>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>ακρογωνιαίου λίθου<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> της δικαστικής συνεργασίας.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Προκειμένου το ΕΕΣ να παράσχει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως τις απαραίτητες εγγυήσεις, επιβάλλεται σε αυτόν που το εκδίδει να βρίσκεται σε θέση να πιστοποιήσει την απόλυτη κανονικότητα του εθνικού εντάλματος συλλήψεως επί του οποίου εδράζεται· συγκεκριμένα, ότι έχει εκδοθεί τηρουμένων δεόντως των δικονομικών εγγυήσεων και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπερ επαφίεται μόνο στους δικαστές.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, όσον αφορά το πρώτο επίπεδο προστασίας –το σχετικό με την έκδοση του εθνικού εντάλματος συλλήψεως–, η εισαγγελική αρχή δύναται να παράσχει ορισμένες εγγυήσεις προς τον σκοπό αυτόν, μόνον, όμως, προσωρινού χαρακτήρα και ενόσω η απόφασή της δεν επικυρώνεται από δικαστή ή δικαστήριο, ήτοι από τη μοναδική αρχή που είναι ικανή να παράσχει την αποτελεσματική δικαστική προστασία του άρθρου 47 του Χάρτη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Η αποτελεσματική δικαστική προστασία είναι, κατ’ ουσίαν, η προστασία που προέρχεται από εκείνον που ασκεί δικαιοδοσία. Ήτοι, από εκείνη την αρχή η οποία, εφαρμόζοντας αμετάκλητα το δίκαιο στη συγκεκριμένη περίπτωση, διασφαλίζει ότι η νομοθετική και δικαιοδοτική διαδικασία που οδηγεί στην τελική εφαρμογή των νομοθετικών διατάξεων της έννομης τάξεως (ius dicere) πραγματοποιείται σύμφωνα με τον προβλεπόμενο από την τάξη αυτή τρόπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Στο κράτος δικαίου, η αρμοδιότητα αυτή ανήκει αποκλειστικά στους δικαστές και τα δικαστήρια και όχι σε άλλες αρχές, συμπεριλαμβανομένων αυτών που μετέχουν στην απονομή της δικαιοσύνης, όπως είναι η εισαγγελική αρχή. Οι τελευταίες δεν υπόκεινται, όπως ο δικαστής, αποκλειστικά στον νόμο και δεν είναι ανεξάρτητες στον ίδιο βαθμό με τους δικαστές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Δεν είναι ανεξάρτητες αρχές υπό την έννοια ότι μόνον η δικαστική εξουσία μπορεί να είναι ανεξάρτητη. Ως προς το σημείο αυτό παραπέμπω στις προτάσεις μου στην υπόθεση C-509/18 που παρουσιάζονται επίσης κατά την ίδια ημερομηνία. Βλ., συναφώς, σημεία 73 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, πέραν του ότι τελούν πάντοτε υπό τον τελευταίο λόγο της δικαιοσύνης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Ομοίως, de Otto, , I., <HT TYPE="ITALIC">Estudios sobre el Poder Judicial</HT>, Obras completas, Universidad de Oviedo και CEPC, Μαδρίτη, 2010, και Requejo Pagés, J. L., <HT TYPE="ITALIC">Jurisdicción e independencia judicial</HT>, CEPC, Μαδρίτη, 1989.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Εάν το εθνικό ένταλμα συλλήψεως εκτελείται στο ίδιο κράτος μέλος, η δράση της εισαγγελικής αρχής μπορεί να ελεγχθεί εκ των υστέρων από τον δικαστή ή από το δικαστήριο ενώπιον του οποίου προσάγεται ο κρατούμενος, εφόσον δεν έχει προηγουμένως αφεθεί ελεύθερος. Εάν το εθνικό ένταλμα συλλήψεως δεν μπορεί να εκτελεστεί διότι το καταζητούμενο πρόσωπο βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος, και απαιτείται ΕΕΣ, ο δικαστικός έλεγχος ως προς την κανονικότητα του εθνικού εντάλματος συλλήψεως ασκείται κατά τον χρόνο κατά τον οποίον εξετάζεται η σκοπιμότητα εκδόσεως ενός ΕΕΣ. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η κατοχυρούμενη από το άρθρο 47 του Χάρτη δικονομική εγγύηση παρέχεται καθ’ ολοκληρία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, εάν η εισαγγελική αρχή νομιμοποιείτο να εκδώσει ΕΕΣ, το δεύτερο επίπεδο προστασίας της διαδικασίας που προβλέπει η απόφαση-πλαίσιο θα λάμβανε χώρα υπό επείγοντες και προσωρινούς όρους, στοιχεία χαρακτηριστικά των εγγυήσεων που παρέχει η εισαγγελική αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Επιπλέον, θα ήταν δυνατόν απόφαση η οποία, όπως το ΕΕΣ, μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική στέρηση της ελευθερίας του εκζητούμενου προσώπου στο κράτος μέλος εκτελέσεως, να εκδοθεί από κάποιον ο οποίος, στο κράτος εκδόσεως, δεν νομιμοποιείται να διατάξει την ίδια αυτή σύλληψη παρά μόνο για πολύ περιορισμένο διάστημα και υπό την επιφύλαξη άμεσου δικαστικού ελέγχου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Στο ανωτέρω προστίθεται ότι μόνον ο δικαστής ή το δικαστήριο είναι σε θέση να σταθμίσει ορθώς την αναλογικότητα κατά την έκδοση ΕΕΣ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Όπως με τις προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:782">EU:C:2016:782</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), παραπέμπω, ως προς την αναλογικότητα στο πλαίσιο του ΕΕΣ, στις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Υ. Bot στην υπόθεση Aranyosi και Căldăraru (C-404/15 και C-659/15 PPU, EU:2016:140, σημεία 137 επ.), ιδίως, όσον αφορά τη δικαστική αρχή εκδόσεως, σημεία 145 έως 155.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, όπως δε διημείφθη κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το εκδιδόμενο από την εισαγγελική αρχή ΕΕΣ θα μπορούσε να προσβληθεί ενώπιον δικαστηρίου του ιδίου του κράτους εκδόσεως. Ωστόσο, το ενδεχόμενο αυτό θα επαγόταν συνέπειες οι οποίες, κατά την κρίση μου, το καθιστούν μη επιθυμητό.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Πρώτον, λόγω των δυσχερειών τις οποίες θα επαγόταν για τον εκζητούμενο, από απόψεως ασκήσεως του δικαιώματος άμυνας. Αφενός, διότι, λόγω της απουσίας του, το πλέον πιθανόν είναι να λάβει γνώση της εκδόσεως ΕΕΣ μόνον κατά τον χρόνο συλλήψεώς του στο κράτος μέλος εκτελέσεως. Αφετέρου, διότι θα πρέπει να ασκήσει το δικαίωμά του άμυνας χωρίς την εγγύηση της αμεσότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Δεύτερον, διότι η δυνατότητα αυτή αναθεωρήσεως θα επαγόταν πρόσθετη επιβράδυνση της διαδικασίας παραδόσεως, με συνακόλουθες επιπτώσεις στην ελευθερία του εκζητούμενου προσώπου, εφόσον έχει ήδη παραληφθεί το ΕΕΣ και έχει εκδοθεί, για τους σκοπούς της εκτελέσεώς του, ένταλμα προσωρινής κρατήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Όλες αυτές οι δυσκολίες μπορούν να παρακαμφθούν, με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο, εάν αντί να ανατίθεται στα δικαστήρια του κράτους εκδόσεως απλώς εξουσία αναθεωρήσεως ενός ΕΕΣ που έχει εκδοθεί από εισαγγελική αρχή, τους ανατίθεται απευθείας αρμοδιότητα προς έκδοσή του, όπερ ανταποκρίνεται στον σκοπό από τον οποίον διαπνέεται η απόφαση-πλαίσιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Τα αιτούντα δικαστήρια εκκινούν από την παραδοχή ότι η γερμανική εισαγγελική αρχή δεν μπορεί να εκδώσει εθνικό ένταλμα συλλήψεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Ούτως αναφέρεται στο σημείο 4.3 της διατάξεως περί παραπομπής του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου), με παράθεση των άρθρων 150 και 151 του GVG.</P></NOTE>. Η Γερμανική Κυβέρνηση το επιβεβαίωσε ρητώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εμμένοντας ότι η δυνατότητα αυτή ανήκει αποκλειστικά στα δικαστήρια. Επομένως, εάν, στη Γερμανία, η εισαγγελική αρχή δεν δύναται να εκδίδει εθνικά εντάλματα συλλήψεως ούτε να ασκεί δικαστικά καθήκοντα, δεν αντιλαμβάνομαι πώς θα μπορούσε να εκδώσει μια απόφαση τα αποτελέσματα της οποίας μπορούν να οδηγήσουν, στο κράτος μέλος εκτελέσεως, σε σημαντική στέρηση της ελευθερίας του εκζητούμενου προσώπου, όπως συμβαίνει με το ΕΕΣ. Θα ήταν παράδοξο να αποκλείεται το έλασσον (έκδοση εθνικού εντάλματος συλλήψεως για μικρό χρονικό διάστημα) και να επιτρέπεται το μείζον (έκδοση ΕΕΣ που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ πιο παρατεταμένη κράτηση).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Εάν, αντιθέτως, όπως, εξάλλου, ισχύει σε άλλα κράτη μέλη, η γερμανική εισαγγελική αρχή νομιμοποιείτο να διατάξει την κράτηση ενός προσώπου, έστω και υπό εξαιρετικές συνθήκες και εντός ορισμένων ορίων, η απαλλαγή από τις δεσμεύσεις αυτές για την έκδοση ΕΕΣ θα σήμαινε ότι η εισαγγελική αρχή θα μπορούσε να πράττει στο κράτος μέλος εκτελέσεως περισσότερα από όσα επιτρέπονται στο κράτος μέλος εκδόσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Εν τέλει, και υπό άλλη οπτική γωνία, όπως είχα την ευκαιρία να εκθέσω με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-453/16 PPU</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:783">EU:C:2016:783</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και πρόκειται να υπενθυμίσω με τις προτάσεις μου στην υπόθεση C-509/18<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Υπόθεση Minister for Justice and Equality και P.F. (C-509/18).</P></NOTE>, από τα προπαρασκευαστικά έγγραφα του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου φαίνεται να προκύπτει ότι βούληση του νομοθέτη ήταν ο αποκλεισμός της εισαγγελικής αρχής από την έννοια της δικαστικής αρχής για τους σκοπούς του άρθρου αυτού. Καίτοι αναγνωρίζω τη βασιμότητα των επιχειρημάτων όσων υποστηρίζουν το αντίθετο, υπό την έννοια ότι η απαλοιφή της αναφοράς στην εισαγγελική αρχή, την οποία περιελάμβανε η αρχική διατύπωση του άρθρου, θα μπορούσε να συνιστά διεύρυνση του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/>, είναι, εντούτοις, κατά την άποψή μου, πιο εύλογο η εν λόγω απαλοιφή να ερμηνευθεί ως περιορισμός των όρων αυτών.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η εγγύηση της ανεξαρτησίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι, για το Δικαστήριο, το κρίσιμο κριτήριο δεν είναι τόσο η απόλυτη ανεξαρτησία της εισαγγελικής αρχής, αλλά η ένταξή της στη δικαστική εξουσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Σημείο 95 των γραπτών παρατηρήσεών της στην υπόθεση C-508/18.</P></NOTE>. Κατά την άποψή της, η ανεξαρτησία της εισαγγελικής αρχής δεν πρέπει να συγχέεται με την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, καθόσον, εν αντιθέσει προς ό, τι ισχύει με τις δραστηριότητες του δικαστή, οι δραστηριότητες της εισαγγελικής αρχής δεν προϋποθέτουν πλήρη διαχωρισμό τους από τη δραστηριότητα της εκτελεστικής εξουσίας, υπό την έννοια ότι απαγορεύονται η εποπτεία ή οι οδηγίες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Όπ.π. (σημείο 97).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Κατά τον ίδιον τρόπο με τον οποίον, όπως υποστήριξα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:782">EU:C:2016:782</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>υφίσταται στενός δεσμός μεταξύ της φύσεως μιας δικαστικής αποφάσεως και της ιδιότητας του εκδότη αυτής ως δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/>, υφίσταται επίσης στενός δεσμός μεταξύ της ανεξαρτησίας της οικείας αρχής και της <HT TYPE="ITALIC">ποιότητας</HT> των αποφάσεών της. Με άλλα λόγια, η <HT TYPE="ITALIC">ποιότητα των δικαστικών αποφάσεων</HT> της οικείας αρχής τελεί σε συνάρτηση με τη φύση και το εύρος της ανεξαρτησίας της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι ο απαιτούμενος βαθμός ανεξαρτησίας τελεί σε συνάρτηση με τη δραστηριότητα για την οποία ζητείται. Η ανεξαρτησία που ζητείται από την αρχή που εκδίδει ένα εθνικό ένταλμα συλλήψεως δεν μπορεί να είναι τόσο αυστηρή όσο αυτή που απαιτείται από ένα δικαστικό όργανο, ακριβώς διότι το εθνικό ένταλμα συλλήψεως υπόκειται σε κάθε περίπτωση σε τελικό και άμεσο δικαστικό έλεγχο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Η έκδοση ενός ΕΕΣ σηματοδοτεί την κίνηση διαδικασίας η οποία, όπως έχω επανειλημμένως αναφέρει, μπορεί να οδηγήσει σε κατάφωρη παρέμβαση στο πεδίο της ελευθερίας του θιγόμενου προσώπου. Ο διενεργούμενος στο κράτος μέλος εκτελέσεως του ΕΕΣ δικαστικός έλεγχος δεν μπορεί να διαθέτει τον ίδιο βαθμό ταχύτητας, εξαντλητικότητας και εντάσεως με αυτόν που ασκεί ο δικαστής εκδόσεως σε σχέση με το αποτελούν τη βάση του ΕΕΣ εθνικό ένταλμα συλλήψεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Η ανεξαρτησία αυτού που εκδίδει ΕΕΣ πρέπει, ως εκ τούτου, να είναι η μέγιστη. Τόση όση μόνον ένα εν στενή εννοία δικαστικό όργανο μπορεί να διαθέτει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Η ανεξαρτησία της δικαστικής αρχής, όπως και η ίδια η δικαιοδοσία, αποσκοπεί αποκλειστικώς στη διαφύλαξη της ακεραιότητας της έννομης τάξεως. Αντιθέτως, η ανεξαρτησία που αναμένεται από άλλους θεσμούς πρέπει να συνδέεται με τη διαφύλαξη συγκεκριμένων συμφερόντων, όπως η προάσπιση της νομιμότητας ή της αντικειμενικότητας της διοικητικής δράσεως. Πρόκειται για συγκριμένα συμφέροντα που μπορούν να επιδιωχθούν νομίμως μόνον εντός της έννομης τάξεως, χωρίς, όμως, να έχουν κατ’ ανάγκην ως ίδιο και αποκλειστικό αντικείμενο την προάσπιση της τελευταίας. Εάν για τα συγκεκριμένα αυτά συμφέροντα η έννομη τάξη είναι το μέσο που επιτρέπει την πραγματοποίησή τους, για το υπηρετούμενο από τα δικαστήρια συμφέρον η έννομη τάξη είναι ο μοναδικός κρίσιμος σκοπός και, ως εκ τούτου, η διαφύλαξή του χρήζει ανεξαρτησίας που δεν επιδέχεται εξαιρέσεις ή αμβλύνσεις.</P></NOTE>. Είναι δε αναγκαία η ανεξαρτησία αυτή διότι η δικαστική αρχή εκτελέσεως μπορεί να υιοθετήσει μόνον ένα ΕΕΣ που παρέχει όλες τις εγγυήσεις μιας δικαστικής αποφάσεως. Ήτοι, αποφάσεως που εκδίδεται από δικαιοδοτικό όργανο το οποίο, ως τέτοιο, χαίρει της χαρακτηριστικής –και αποκλειστικής– ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο ήταν ιδιαιτέρως αυστηρό υποστηρίζοντας, με την απόφαση της <DATE ISO="20180725">25ης Ιουλίου 2018</DATE>, Minister for Justice and Equality (Πλημμέλειες του δικαστικού συστήματος), ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>πρέπει να λαμβάνεται από δικαστική αρχή όχι μόνον η απόφαση περί εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, αλλά και εκείνη που αφορά την έκδοση ενός τέτοιου εντάλματος [κατά τρόπο ώστε να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας –μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η εγγύηση περί ανεξαρτησίας–]<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Απόφαση Minister for Justice and Equality (Πλημμέλειες του δικαστικού συστήματος) (υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Η ίδια αυτή απόφαση περιλαμβάνει ορισμένες σαφείς κρίσεις ως προς την ανεξαρτησία των αρχών που παρεμβαίνουν στην έκδοση και την παραλαβή των ΕΕΣ:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>Ο αυξημένος βαθμός εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών, στον οποίο ερείδεται ο μηχανισμός του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, βασίζεται […] στην παραδοχή ότι τα ποινικά δικαστήρια των λοιπών κρατών μελών […] πληρούν τις προδιαγραφές αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται η ανεξαρτησία και η αμεροληψία των δικαστηρίων<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Όπ.π. (σκέψη 58).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>Για τη διασφάλιση της προστασίας αυτής, η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας ενός τέτοιου οργάνου έχει πρωταρχική σημασία, όπως επιβεβαιώνεται και από το άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη, το οποίο ανάγει την πρόσβαση σε <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>ανεξάρτητο<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> δικαστήριο σε μία από τις απαιτήσεις που συνδέονται με το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27ης Φεβρουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Όπ.π. (σκέψη 53).</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/>.</P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Εξάλλου, η ανεξαρτησία αυτή της εθνικής αρχής που εκδίδει το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως προϋποθέτει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>το σχετικό όργανο ασκεί τα καθήκοντά του με πλήρη αυτονομία, <HT TYPE="ITALIC">χωρίς να υπόκειται σε οποιαδήποτε ιεραρχική σχέση ή σχέση υπαγωγής έναντι οποιουδήποτε φορέα και χωρίς να λαμβάνει εντολές ή οδηγίες οποιασδήποτε προελεύσεως</HT> και ότι, ως εκ τούτου, προστατεύεται από εξωτερικές παρεμβάσεις ή πιέσεις οι οποίες θα μπορούσαν να θίξουν την ανεξάρτητη κρίση των μελών του και να επηρεάσουν τις αποφάσεις τους<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Όπ.π. (σκέψη 63). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Οι κρίσεις αυτές, τόσο κατηγορηματικές όσο και επιβεβλημένες έναντι καταστάσεων στις οποίες η δικαστική ανεξαρτησία θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο, δεν μπορούν να παραμεριστούν οσάκις πρόκειται για δικαστικές αποφάσεις που θίγουν την ελευθερία προσώπων. Θα ήταν παράδοξο, μετά τις πρόσφατες αποφάσεις του Δικαστηρίου σε σχέση με τη δικαστική ανεξαρτησία, <HT TYPE="ITALIC">να μειωθεί το επίπεδο</HT> απαιτήσεων και να αναγνωριστεί ως ανεξάρτητη δικαστική αρχή κάποιος ο οποίος ενδέχεται να είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί οδηγίες άλλων εξουσιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Σημείο 38 του υπομνήματος της Επιτροπής στην υπόθεση C-82/19 PPU.</P></NOTE>, η απαίτηση να μην υπόκειται ο εκδότης ΕΕΣ σε οδηγίες ή εντολές δεν απορρέει τόσο από την ανάγκη να πρόκειται για αρχή περιβαλλόμενη τη δικαστική ανεξαρτησία (η οποία, κατά την άποψή της, δεν εμπίπτει στην έννοια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/> της αποφάσεως-πλαισίου), όσο από τη βούληση του νομοθέτη της οδηγίας-πλαισίου να αποπολιτικοποιήσει τη διαδικασία του ΕΕΣ σε σχέση με την κλασική διαδικασία εκδόσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Πράγματι, η απόφαση-πλαίσιο έχει ως σκοπό την αντικατάσταση του παραδοσιακού συστήματος εκδόσεως, χαρακτηριζόμενου από έντονο πολιτικό στοιχείο σκοπιμότητας, από ένα σύστημα παραδόσεως μεταξύ δικαστικών αρχών, το οποίο στηρίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως και στον υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Γενικώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16ης Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Laningan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-237/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:474">EU:C:2015:474</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Το ζεύγος εννοιών δικαστική αρχή/ανεξαρτησία μπορεί να διαχωριστεί μόνο σε εκείνα τα στάδια της διαδικασίας εκδόσεως ενός ΕΕΣ στα οποία είναι επαρκείς οι εγγυήσεις που παρέχει ορισμένη αρχή η οποία, χωρίς να είναι δικαιοδοτική, μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/> για τους εκτιθέμενους στα σημεία 36 έως 50 των παρουσών προτάσεων σκοπούς. Στην περίπτωση αυτή, αρκούν η αμεροληψία και η αντικειμενικότητα, χαρακτηριστικά ίδια της εισαγγελικής αρχής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Ωστόσο, όταν πρόκειται για τη λήψη μέτρων που μπορούν να θίξουν εντονότερα την ελευθερία των προσώπων, η διαδικασία λήψεώς τους μπορεί να είναι μόνο δικαιοδοτικής φύσεως υπό την καθαυτή έννοια του όρου και, κατά συνέπεια, υπ’ ευθύνη της δικαστικής εξουσίας, ήτοι, μιας εν στενή εννοία ανεξάρτητης εξουσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Με άλλα λόγια, η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/> ισοδυναμεί με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>δικαστική εξουσία<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/> (ήτοι, ανεξάρτητη εξουσία) όταν η άσκηση δημόσιας εξουσίας μπορεί να θίξει σε τέτοιο βαθμό την ατομική ελευθερία όπως συμβαίνει με τη διαδικασία εκτελέσεως ενός ΕΕΣ, το οποίο έλκει κατ’ ανάγκην την προέλευσή του από τη δικαστική αρχή που το έχει εκδώσει. Εάν ο εν λόγω όρος μπορεί να διευρυνθεί για να συμπεριλάβει άλλους θεσμούς, όπως η εισαγγελική αρχή, κάτι τέτοιο θα είναι δυνατό όταν η δράση της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο σχετικώς άμεσο, όπως συμβαίνει με τα εθνικά εντάλματα συλλήψεως (όχι, όμως, όταν εκδίδεται ΕΕΣ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Η δικαστικοποίηση της διαδικασίας της αποφάσεως-πλαισίου, σε αντιπαραβολή προς την πολιτική φύση της κλασικής εκδόσεως, επάγεται ακριβώς την ανάθεση της διαδικασίας αποκλειστικώς –κατ’ αρχήν– στη δικαστική εξουσία, όπερ σημαίνει ότι εμπίπτει, εξ ορισμού, στην αρμοδιότητα (απολύτως) ανεξάρτητης εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Στο σημείο 73, υποσημείωση 53, των προτάσεών μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft (Συνθήκες κρατήσεως στην Ουγγαρία)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-220/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:547">EU:C:2018:547</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), επισήμαινα ότι το γερμανικό σύστημα παραδόσεως φαίνεται να διαπνέεται «από την ίδια διαδικασία και από τις ίδιες αρχές που διέπουν την έκδοση. Όπως έχει ήδη σημειωθεί σε έκθεση της <DATE ISO="20090331">31ης Μαρτίου 2009</DATE>, υποβληθείσα από το Συμβούλιο στα κράτη μέλη μετά τον τέταρτο γύρο αμοιβαίων αξιολογήσεων σε σχέση με την πρακτική εφαρμογή των ΕΕΣ, οι διατάξεις [της γερμανικής νομοθεσίας στον τομέα αυτόν, ακόμη και μετά τη μεταρρύθμιση του 2006, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>δεν συμβάλλουν στην κατανόηση ότι η παράδοση βάσει ΕΕΣ δεν αποτελεί απλώς ελαφρώς διαφορετική παραλλαγή της κλασικής εκδόσεως, αλλά νέο είδος συνδρομής βασιζόμενης σε απολύτως διαφορετικές αρχές […] Υπό τις συνθήκες αυτές, οι ειδικοί εκτιμούν ότι υφίσταται κίνδυνος προσφυγής από τις [γερμανικές] δικαστικές αρχές στη νομοθεσία και στη νομολογία σχετικά με την έκδοση […]<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> (ST 7058 2009 REV 2, της <DATE ISO="20090430">30ής Απριλίου 2009</DATE>, Evaluation report on the fourth round of mutual evaluations <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>The practical application of the European arrest warrant and corresponding surrender procedures between Member States», report on Germany, σ. 35)<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>».</P></NOTE>. Τούτο δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι, υπό την επιφύλαξη δικαστικού ελέγχου, συγκεκριμένα στάδια της διαδικασίας δεν μπορούν να ανατίθενται σε άλλους θεσμούς. Αυτή θα ήταν, παραδείγματος χάριν, η περίπτωση της εκδόσεως του εθνικού εντάλματος συλλήψεως το οποίο πρέπει να προηγείται κάθε ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Εξάλλου, η Γερμανική Κυβέρνηση παραδέχεται ανοικτά ότι, όσο εξαιρετικό και αν είναι στην πράξη, η εισαγγελική αρχή δύναται να λάβει οδηγίες και εντολές από την εκτελεστική εξουσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Το θεωρητικό αυτό ενδεχόμενο δεν προκύπτει μόνον από την υφιστάμενη μεταξύ του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της εισαγγελίας θεσμική σχέση, αλλά, ειδικότερα, από το γεγονός ότι, σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο η εισαγγελία ενεργεί, στο πεδίο αυτό, κατ’ ανάθεση εξουσίας από το εν λόγω υπουργείο (ή των αντίστοιχών του στα Länder). Πράγματι, όπως επισήμανα στο σημείο 73, υποσημείωση 52, των προτάσεων <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft (Συνθήκες κρατήσεως στην Ουγγαρία)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-220/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:547">EU:C:2018:547</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>[κατά] το διαβιβασθέν από τη Γερμανική Κυβέρνηση στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου σημείωμα, της <DATE ISO="20060807">7ης Αυγούστου 2006</DATE> (ST 12509 2006 INIT, της <DATE ISO="20060907">7ης Σεπτεμβρίου 2006</DATE>), <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>οι αρμόδιες σύμφωνα με το άρθρο 6 [της αποφάσεως-πλαισίου] δικαστικές αρχές είναι το ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης και τα αντίστοιχα υπουργεία των ομόσπονδων κρατών (Länder)<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/><QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/>. Τούτο επιβεβαιώνεται στο σημείο 2.7 της διατάξεως περί παραπομπής.</P></NOTE>. Το ενδεχόμενο αυτό αρκεί από μόνο του ώστε να αποκλειστεί ότι χαίρει δικαστικής ανεξαρτησίας, εννοιολογικά ασυμβίβαστης με οποιαδήποτε υπόνοια οδηγιών ή εντολών, όσο θεωρητικές ή εξαιρετικές και αν είναι καθώς και ανεξαρτήτως του εάν δίδονται στο πλαίσιο διαδικασιών προβλεπομένων προς τον σκοπό αυτόν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Η ανεξαρτησία, όπως έχει ήδη εκτεθεί, είναι ασυμβίβαστη με οποιαδήποτε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>ιεραρχική σχέση ή σχέση εξαρτήσεως έναντι οποιουδήποτε<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/>. Οι φορείς της δικαστικής εξουσίας είναι επίσης ανεξάρτητοι έναντι των ανώτερων βαθμών δικαιοδοσίας, οι οποίοι, ναι μεν μπορούν να αναθεωρήσουν και να ακυρώσουν τις αποφάσεις τους μεταγενέστερα, δεν μπορούν, όμως, να τους επιβάλουν πώς πρέπει να αποφανθούν.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η ιεραρχική διάρθρωση της εισαγγελικής αρχής στη Γερμανία αποδεικνύει την ύπαρξη σχέσεως εξαρτήσεως: κατά το άρθρο 147 του GVG, το ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης ή τα ομόλογά του στα Länder εποπτεύουν και κατευθύνουν τη δράση της εισαγγελικής αρχής, στα αντίστοιχα γεωγραφικά επίπεδα. Οι ιεραρχικά ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι σε κάθε εισαγγελία των ανώτερων ή περιφερειακών δικαστηρίων, από πλευράς τους, εποπτεύουν και κατευθύνουν τη δράση των ιεραρχικά κατώτερων δημοσίων υπαλλήλων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση έγινε αναφορά στο ενδεχόμενο εισαγγελέας που δεν συμμορφώνεται προς τις οδηγίες να εξαιρεθεί, ενδεχομένως, από την υπόθεση ή να υποστεί, στο μέλλον, αρνητικές συνέπειες σε σχέση με τη σταδιοδρομία του. Ως προς το σημείο αυτό παρατηρείται διχογνωμία στους γερμανικούς δικαστικούς κύκλους.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Όπως κατεδείχθη κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ιδιαιτέρως αξιοσημείωτες είναι οι διαφορές μεταξύ των Länder όσον αφορά τη θεσμική πολιτική από την οποία διέπεται η εισαγγελική αρχή. Εκτός από τα Länder στα οποία οι οδηγίες προς την εισαγγελική αρχή μπορούν να δίδονται μόνο γραπτώς και δημοσίως, σε άλλα επιτρέπονται και οι προφορικές. Υφίστανται, επίσης, Länder, που έχουν προτείνει να μη γίνεται, σε καμία περίπτωση, χρήση της δυνατότητας αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Η ως άνω διαφοροποίηση προστίθεται σε εκείνη που παρατηρείται μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά τη θεσμική και λειτουργική αυτονομία της εισαγγελικής αρχής. Καίτοι, ως προς το σημείο αυτό, εμβαθύνω με τις προτάσεις μου στην υπόθεση C-509/18<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Υπόθεση Minister for Justice and Equality και P.F. (C-509/18, σημεία 32 έως 35).</P></NOTE>, η ύπαρξη, εντούτοις, διαφορετικών καθεστώτων θα υποχρέωνε τη δικαστική αρχή εκτελέσεως να εξετάζει, σε κάθε περίπτωση, αναλόγως του κράτους μέλους προελεύσεως του ΕΕΣ, τον βαθμό ανεξαρτησίας της εισαγγελικής αρχής εκδόσεως. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να εξετάζεται εάν υφίσταται δυνατότητα του Υπουργείου Δικαιοσύνης να απευθύνει οδηγίες και εάν έχει γίνει χρήση της δυνατότητας αυτής στο συγκεκριμένο ΕΕΣ του οποίου επιλαμβάνεται. Αναπόφευκτη συνέπεια θα ήταν η συστηματική καθυστέρηση της διαδικασίας εκτελέσεως του ΕΕΣ (με ενδεχόμενες επιπτώσεις στον χρόνο στερήσεως της ελευθερίας του κρατουμένου) και η προσθήκη ενός σταδίου που έρχεται σε αντίθεση με την απλότητα που ο νομοθέτης ήθελε να προσδώσει στον εν λόγω μηχανισμό δικαστικής συνεργασίας.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Βάσει των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο, Ιρλανδία) και στο High Court (ανώτερο δικαστήριο, Ιρλανδία) ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE>, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> δεν περιλαμβάνει τον θεσμό της εισαγγελικής αρχής.<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>