'Ερωτήματα Α 1 καί 2. Οἱ αιτούσες στην κυρία δίκη φρονοῦν ὅτι ἡ έννοια τῆς δημοσίας τάξεως δύναται νά προσδιορισθεί βάσει τοῦ επιδιωκομένου σκοπού επιτρέπει στό κράτος νά παρεκκλίνει ἀπό τόν σεβασμό ἀπό τό κράτος καί τίς ἀρχές τῶν δικαιωμάτων τῶν ιδιωτών, ἐφ᾽ ὅσον, ἄν δέν ενεργήσει κατ' αυτόν τόν τρόπο, ἀπειλείται ή ύπαρξη ἡ ἡ ουσία τῆς κοινότητος δικαίου.

Λαμβανομένης ὑπ᾽ ὅψη τῆς νομολογίας τοῦ Δικαστηρίου, δύνανται νά διευκρινισθοῦν μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο τά ὅρια στην εκτίμηση τῶν Κρατών μελών, προκειμένου νά δύνανται νά κωλύουν τήν άσκηση τοῦ δικαιώματος διαμονής ἡ εγκαταστάσεως, πού εγγυάται ἡ συνθήκη, επικαλούμενα τήν δημοσία τάξη πρέπει να ἀπειλείται ἡ ἴδια ή δημοσία τάξη τοῦ ενδιαφερομένου κράτους ἡ ἀπειλή πρέπει νά άφορᾶ τό μέλλον, δεδομένου ὅτι δέν δύνανται νά επιβληθούν κυρώσεις γιά παρελθοῦσα συμπεριφορά, στηριζόμενες ἐπί τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως πρέπει νά ἀπορρέει ἀπό τήν ἀτομική συμπεριφορά τοῦ ενδιαφερομένου δέν δύναται νά γίνει επίκληση τῆς εννοίας τής δημοσίας τάξεως πρός ἐξυπηρέτηση οἰκονομικῶν σκοπών, χωρίς νά τεθοῦν σέ κίνδυνο οἱ 'ίδιοι οἱ στόχοι τῆς συνθήκης ή ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη πρέπει νά εἶναι πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή, δηλαδή νά άφορα θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας (πρβλ. ἀπόφαση στην υπόθεση 30/77, Bouchereau, Rec. σ. 1999) ή έννοια τῆς δημοσίας τάξεως πρέπει νά ἑρμηνεύεται αὐστηρώς καί περιοριστικῶς πρέπει νά εφαρμόζεται κατά τρόπο πού δέν εισάγει διακρίσεις δύναται νά ἀποτελεί ἀντικείμενο τῆς εξουσίας εκτιμήσεων τῶν Κρατών μελών, ἀσκούμενης ὑπό τόν έλεγχο τῶν κοινοτικών ὀργάνων δέν δύναται νά τεθεί σέ εφαρμογή παρά μόνον κατόπιν τηρήσεως ὁρισμένων κανόνων ὅσον άφορᾶ τους τύπους καί τίς διαδικασίες πρέπει ἡ συμπεριφορά τοῦ ενδιαφερομένου νά συνιστᾶ ἀπειλή γιά τήν ουσιαστική δημοσία τάξη τῶν Κρατών μελών γιά νά εἶναι δυνατή ἡ επίκληση τῆς ἐν λόγω εννοίας, πρέπει νά δύναται ἡ σχετική συμπεριφορά νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο ποινικής κυρώσεως τέλος, ἡ ἔννοια τῆς δημοσίας τάξεως δέν δύναται νά χρησιμεύσει πρός περιορισμό τῆς ἀσκήσεως των δημοσίων ελευθεριῶν στην επικράτεια της χώρας υποδοχῆς.

'Ερωτήματα A 3, 4, 5 καί 6. 'Από τήν προαναφερθείσα ἀπόφαση στην ὑπόθεση Bouchereau προκύπτει ὅτι ἡ ἐπικρινομένη συμπεριφορά, ἡ ὁποία συνιστά πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας, πρέπει νά δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο ποινικής καταδίκης. Πράγματι, ἄν τό συμφέρον δέν 'έχει καθιερωθεί νομοθετικώς, τό κράτος θά τό επικαλείται κατά τρόπο πού εἰσάγει διακρίσεις. Ή ἀπαίτηση τῆς προηγουμένης καθιερώσεως μέ ποινικό νόμο εἶναι, ἐξ άλλου, ὁ μόνος τρόπος γιά νά ἀποφευχθεί ἡ αυθαιρεσία τῶν Κρατών μελών, τήν ὁποία ἀπέκλεισε τό Δικαστήριο μέ τήν νομολογία του. Προκειμένου νά δημιουργηθεί σέ κάθε υποψήφιο μετανάστη τό αίσθημα ἀσφαλείας τοῦ δικαίου καί ή εμπιστοσύνη στό δικαίωμα διαμονής καί εγκαταστάσεως πού τοῦ παρέχει ή συνθήκη, θά πρέπει νά λεχθεί ὅτι δέν δύνανται νά ἀμφισβητηθούν τά δικαιώματά τους, παρά μόνον ἄν διαπράξουν Ιδιαιτέρως σοβαρές πράξεις, καί ὅτι τους παρέχεται ἡ ἐγγύηση ὅτι τίποτα δέν δύναται νά τους προσαφθεί, έκτός ἀπό τήν συμπεριφορά κατά τῆς ὁποίας εἶναι δυνατή, νομοθετικώς, ἡ επιβολή κυρώσεων, βάσει νόμου προϋπάρχοντος τῆς συμπεριφορᾶς. 'Επιτρέποντας τήν ἀπέλαση γιά κάθε μή ποινικώς τιμωρητέα συμπεριφορά, θά παρείχετο ή δυνατότης ἀπελάσεων, γιά συγκεκαλυμμένους λόγους. Ή ἀπέλαση ὅμως συνιστᾶ συχνά κύρωση πολύ σοβαρότερη γιά τους ενδιαφερομένους καί τήν οἰκογένειά τους ἀπό μιά ποινική κύρωση. Οἱ συνέπειες εἶναι τέτοιες, ώστε θά πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι στην πραγματικότητα ἡ ἐπιφύλαξη τῆς δημοσίας τάξεως τῶν άρθρων 48 καί 56 τῆς συνθήκης εισάγει στην κοινοτική έννομη τάξη κανόνες ποινικοῦ δικαίου.

Ή έκφραση ἰσοδύναμη πρακτική τοῦ κράτους πού περιέχεται στό 5ο ερώτημα ἀναφέρεται στην πρακτική τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου στήν υπόθεση 41/74 (Van Duyn, Rec. σ. 1377) ἡ νομοθεσία του δέν επέτρεπε τήν επιβολή κυρώσεων στους ὀπαδούς τῆς ἐπικρινομένης αἰρέσεως, ἀντι-μετωπίζετο ὅμως ήδη μία τροποποίηση τοῦ νόμου, πού θά επέτρεπε τήν επίκληση των θεμελιωδών συμφερόντων τοῦ κράτους. Ή κατάσταση εἶναι τελείως διαφορετική, ὅταν ἡ συμπεριφορά δέν έχει ἀμφισβητηθεί ποτέ ἀπό κανένα.

'Ερωτήματα Α 7 καί 8. Θά ήταν σκόπιμο νά ἀναφερθεῖ ἐδῶ ἡ άποψη τῆς διπλῆς ἀνα-λογικότητος. Πράγματι δέν ἀρκεῖ νά ἐξετασθεί αυτή καθ' ἐαυτή ἡ διατάραξη τῆς δημοσίας τάξεως, άλλά πρέπει ἐξ ἴσου νά ληφθεί ὑπ᾿ ὄψη ἡ προσωπική κατάσταση τοῦ υπηκόου τῆς Κοινότητος οἱ συνέπειες της ἀρνήσεως ἡ τῆς ανακλήσεως τῆς ἀδείας διαμονής ἡ εγκαταστάσεως εἶναι δραματικές γιά ένα ὁλόκληρο πληθυσμό πού έχει μεταναστεύσει στό Βέλγιο ἀπό ἀρκετές γενεές, κυρίως Ιταλικής Ιθαγενείας, καί καταλήγουν στό νά συνιστούν σκληρή ή ἀπάνθρωπη μεταχείριση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 3 τῆς ευρωπαϊκής συμβάσεως περί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τοῦ άρθρου 5 τῆς παγκοσμίου διακηρύξεως τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ διεθνοῦς συμφώνου τοῦ OHE, περί ἀστικών καί πολιτικῶν δικαιωμάτων.

'Ερώτημα Α 9. Ἐδώ ἐξετάζεται τόσο τό ζήτημα τῆς ουσιαστικῆς δημοσίας τάξεως ὅσο καί τό ζήτημα τοῦ σεβασμοί) τῆς Ιδιωτικῆς ζωής, τῆς ἐλευθερίας γνώμης καί εκφράσεως. 'Ενα κράτος δέν δύναται νά θεωρηθεί ὡς ἀπειλούμενο ἀπό συμπεριφορά ἀτόμου, ἡ ὁποία δέν δύναται νά προκαλέσει, ὑλικῶς καί ἀντικειμενικῶς, διαταράξεις πού εἶναι δυνατό νά διαπιστωθούν δημοσίως. 'Αλλά στην περίπτωση αύτη, λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψη ἡ ἀπειλή διαταράξεως καί ὄχι οἱ ίδιες οἱ πεποιθήσεις τοῦ ἀτόμου. Ή συνθήκη καί τό παράγωγο δίκαιο ἀπονέμουν στόν διακινούμενο εργαζόμενο ἕνα δικαίωμα μέ ευρύτερο περιεχόμενο ἀπό τό δικαίωμα εργασίας τό δικαίωμα νά ζήσει στην χώρα υποδοχής, ὅπως οἱ άλλοι εργαζόμενοι τῆς ἐν λόγω χώρας καί νά τυγχάνει των 'ίδιων δικαιωμάτων μέ αυτούς.

'Ερωτήματα Α10 καί 11. Οἱ αιτούσες στην κυρία δίκη επιθυμούν νά διευκρινίσουν ὅτι ἀμφισβητοῦν τό γεγονός ὅτι ἐκπορνεύονται, ὅτι δέν τίς βαρύνει ἐξ άλλου καμμία κατηγορία, ὅτι θά ήθελαν νά ἀσκούν άλλο επάγγελμα ἀπό εκείνο τῆς σερβιτόρας σέ μπάρ καί ὅτι ἀπό τήν δικογραφία ἀποδεικνύεται ὅτι ἀνεζήτησαν άλλη εργασία. Ἀφ᾽ ἑτερου, τό γεγονός ὅτι εκτίθενται σέ προθήκη ἀποτελεί τόσο μικρό κίνδυνο γιά τήν δημοσία τάξη, ώστε παρά πολλές κοινότητες στό Βέλγιο δέν τό ἀπαγορεύουν, ἐκεῖ δέ πού ἀπαγορεύεται, οἱ παραβάσεις τιμωρούνται μόνον μέ ἀστυνομικές ποινές. 'Εν πάση περιπτώσει, ἡ πορνεία δέν ἀπαγορεύεται στό Βέλγιο, ἀπαγορεύεται δέ μόνον ή πρόκληση πρός ἀκολασία συχνά ὑπό τήν μορφή προσελεύσεων πελατῶν δημοσίως. Οἱ βελγικές ἀρχές δέν ἀποκρύπτουν ὅτι ἀπελαύνουν συστηματικῶς ὅλες τίς γαλλίδες σερβιτόρες σέ μπαρ, 'ίσως επειδή ενδέχεται νά συνιστούν τό λογικό έρεισμα τοῦ γαλλικοῦ υπόκοσμου. Ή άρνηση, ὅμως, ἡ ἡ ἀνάκληση τῆς ἀδείας διαμονής ή ἐγκαταστάσεως γιά λόγους καταπολεμήσεως τῆς ἐγκληματικότητος επιβάλλει νά εξετάζεται επακριβώς κάθε ιδιαίτερη περίπτωση καί νά μή λαμβάνεται ἀρνητική ἀπόφαση παρά μόνο ἄν διαπιστώνεται οτι τό άτομο, γιά τό όποιο πρόκειται, έχει πράγματι σχέσεις μέ τόν ἐν λόγω υπόκοσμο.

'Ερώτημα Α 12. Ὁ θεμελιώδης χαρακτήρας τῆς ἀρχής τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων εντός τῆς Κοινότητος ἐπιβάλλει στά Κράτη μέλη τήν υποχρέωση, ὅταν ή ἀτομική συμπεριφορά ενός υπηκόου τῆς Κοινότητος δύναται νά θεωρηθεί ὡς ἀπειλούσα τήν εθνική δημοσία τάξη, νά χρησιμοποιούν κατά προτίμηση πρός διασφάλιση τους κάθε άλλο μέσο έκτός ἀπό τήν άρνηση ἡ τήν ἀνάκληση ἀδείας εγκαταστάσεως, ἡ ὁποία δέν δύναται νά εφαρμοσθεί παρά μόνο ὡς έσχατο μέσο καί ἐφ᾽ ὅσον υφίσταται πράγματι κατάσταση ἀνάγκης (πρβλ. ἀποφάσεις στην υπόθεση 36/75, Rutili, Rec. σ. 1219 καί στην προαναφερθείσα υπόθεση Bouchereau).

'Ερώτημα Α13. Στό Βέλγιο, γίνεται χρήση, ὡς πρός τους κοινοτικούς υπηκόους, έγγράφων μέ τόν τίτλο εντολή εγκαταλείψεως τῆς χώρας πού υπογράφονται ενίοτε ἀπό υπάλληλο τοῦ κέντρου ἀλλοδαπών ἐνίστε δέ ἁπλώς ἀπό ἀστυνομικούς ἡ δημοτικούς υπαλλήλους. Όμως, ὁ βελγικός νόμος τῆς 28ης Μαρτίου 1952 περί ἀστυνομεύσεως τῶν ἀλλοδαπών ὁρίζει ὅτι μόνον ὁ Υπουργός δύναται νά ἀποπέμψει ἀπό τήν επικράτεια τοῦ Βασιλείου έναν ἀλλοδαπό, ὁ όποιος εἰσῆλθε ἐκεῖ νομίμως, ἡ δέ εξουσία αυτή δέν δύναται νά ἀσκηθεί κατόπιν ἐξουσιοδοτήσεως. Οἱ βελγικές ἀρχές δικαιολογούνται κατά κανόνα Ισχυριζόμενες ὅτι εἶναι προτιμότερη ἡ έκδοση εντολῆς εγκαταλείψεως τῆς χώρας παρά υπουργικής ἀποφάσεως ἀποπομπής, λόγω τοῦ ὅτι ἡ τελευταία έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ὁριστική ἀπαγόρευση εἰσόδου στην ἐπικράτεια τοῦ ἀλλοδαπού, γιά τόν όποιο εξεδόθη. Ή δικαιολογία αυτή δέν εἶναι βάσιμη, διότι στην πρακτική διαπιστώνεται ὅτι, ὅταν εκδίδεται εἰς βάρος ἀλλοδαποῦ εντολή εγκαταλείψεως τῆς χώρας, οἱ βελγικές ἀρχές θεωρούν ὅτι δέν επιτρέπεται νά ἐπανέλθει στό Βέλγιο ὑπό τίς 'ίδιες συνθήκες. Αυτό συμβαίνει ἰδίως όταν ὁ κοινοτικός υπήκοος δέν ἀσκεῖ, εντός τῆς βρα-χυτάτης προθεσμίας τῶν 8 ήμερων, προσφυγή κατά τῆς ἀποφάσεως περί ἀρνήσεως τῆς ἀδείας εγκαταστάσεως ενώπιον τῆς συμβουλευτικής επιτροπής ἀλλοδαπῶν.

'Οπως ἐπεσήμανε καί τό Δικαστήριο ἰδίως στην προαναφερθείσα υπόθεση Bouchereau καί στην υπόθεση 131/79 (Santillo, Rec. 1980, σ. 1585), ἡ απειλή γιά τήν δημοσία τάξη πρέπει να εἶναι ἐνεστώσα ἀπειλή. Ἐξ αὐτοῦ συνάγεται τό δικαίωμα κάθε κοινοτικοῦ υπηκόου νά λάβει άδεια διαμονής ή εγκαταστάσεως σέ κάθε Κράτος μέλος, ἐφ᾿ ὅσον δέν υπάρχει φόβος ὅτι ἡ συμπεριφορά του συνιστᾶ ἐνεστῶσα ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη καί αυτό, έστω καί ἄν τό ἐν λόγω άτομο εἶχε κάποτε φυλακισθεί, καταδικασθεί, ἀπελαθεί ... Εἶναι επίσης παράνομη ἡ μεταχείριση τοῦ κοινοτικοῦ υπηκόου, στον όποιο δέν χορηγεῖται μία πρώτη άδεια διαμονής, διότι εἰσῆλθε ἀντικανο-νικῶς στό Βέλγιο, έστω καί ἄν φέρει έγκυρα εθνικά έγγραφα ταυτότητος.

'Ερώτημα Α14. Είναι αυτονόητο ὅτι γιά νά λάβουν γνώση τά ἐνδιαφερόμενα πρόσωπα τῶν λόγων πού δικαιολογοῦν τήν ἀπόφαση, πρέπει νά χρησιμοποιείται γλώσσα ἀντιληπτή ἀπό τόν ενδιαφερόμενο. Τό Δικαστήριο δύναται νά υπενθυμίσει ἐδῶ τήν διατύπωση τῆς ἀποφάσεως ἐπί τῆς προαναφερθείσης υποθέσεως Rutili.

Ἐρώτημα Β1. Τό Δικαστήριο πρέπει νά διευκρινίσει ὅτι οἱ δικονομικές εγγυήσεις θά πρέπει νά εἶναι οἱ ίδιες μέ αυτές πού παρέχονται στους ημεδαπούς ὅταν πρόκειται περί προσβολής τῆς ελευθερίας μετακινήσεως. Θά ἠδύνατο νά τονισθεί ὅτι ἄν ὁ κοινοτικός υπήκοος δέν διαθέτει τά μέσα ἀσκήσεως καί επιβολής τῶν δικαιωμάτων του στό κράτος υποδοχής, στερείται κάθε ουσίας τό ἴδιο τό περιεχόμενο τοῦ δικαιώματος του.

'Ερώτημα Β2. Οἱ αἰτοῦσες στην κυρία δίκη φρονούν ὅτι πρέπει νά υπερακοντισθεί τό περιεχόμενο τῶν άρθρων 8 καί 9 τῆς ὁδηγίας 64/221, τό όποιο τους φαίνεται ἀνεπαρκές πρός εξασφάλιση τῆς πραγματοποιήσεως τῶν στόχων τῆς συνθήκης ἐν προκειμένω. Ἐφ᾿ ὅσον ἡ κοινοτική έννομη τάξη στηρίζεται στό δικαίωμα διαμονής καί εγκαταστάσεως, θά πρέπει νά ἀναγνωρισθεί λογικώς ὅτι τόσο σημαντικά δικαιώματα πρέπει νά προστατεύονται στά Κράτη μέλη ἀπό τήν δικαστική εξουσία, ή πρωταρχική λειτουργία τῆς ὁποίας συνίσταται στην εγγύηση τῶν θεμελιωδών δικαιωμάτων τοῦ άνθρωπου. Στό Βέλγιο, πλην τῆς δυνατότητος διοικητικής συλλήψεως σέ περίπτωση ἀνάγκης γιά πολύ μικρή διάρκεια, κανείς έκτός ἀπό τόν δικαστή δέν δύναται νά λάβει ἀπόφαση πού νά θίγει τήν ελευθερία μετακινήσεως τῶν πολιτών. Θά ενείχε, συνεπώς, διάκριση ή παραδοχή τῆς ἀπόψεως ὅτι τό δικαίωμα διαμονής καί εγκαταστάσεως τῶν κοινοτικῶν υπηκόων δύναται νά εμπίπτει στην ἁρμοδιότητα τῆς ἐκτελεστικῆς εξουσίας. 'Επί πλέον, θά ἠδύνατο νά γίνει λόγος γιά πραγματική ἀνεξαρτησία καί πραγματικό κῦρος, ἄν οἱ ἀρχές πού καλούνται νά λάβουν ἀπόφαση ἤ νά επιληφθούν προσφυγῆς κατ' αὐτῆς δέν άνηκαν σέ διαφορετικές εξουσίες;

'Ερώτημα Β 3. Στό Βέλγιο, τά τρία μέλη πού συμμετέχουν στην συμβουλευτική επιτροπή ἡ ὁποία θεωρείται ὡς ἡ προβλεπομένη στά άρθρα 8 καί 9 τῆς ὁδηγίας 64/221 ἀρχή, ὁρίζονται ἀπό τόν Υπουργό Δικαιοσύνης, ὁ όποιος εἶναι ἁρμόδιος πρός λήψη τῆς αποφάσεως περί ἀνακλήσεως ἡ ἀρνήσεως ἀδείας εγκαταστάσεως. Καθήκοντα γραμματέως τῆς συμβουλευτικῆς επιτροπῆς ασκεί υπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, ενίοτε ὁ Ιδιος πού ἠσχολήθη μέ τόν φάκελλο τοῦ προσφεύγοντος. Μόνο σέ ὁρισμένες περιπτώσεις δύναται ὁ ἀλλοδαπός, ὁ όποιος ἤσκησε τήν προσφυγή, νά ὁρίσει τό τρίτο μέλος τῆς συμβουλευτικής επιτροπής, άλλα ἀπό πίνακα πού καταρτίζει τό Ὑπουργείο Δικαιοσύνης. Συχνά, πρόεδρος τῆς Επιτροπής εἶναι μέλος τῆς εισαγγελικής ἀρχής, ἐνῶ, κατά τό βελγικό δικαιοδοτικό σύστημα, αύτη εξαρτάται ἱεραρχικῶς ἀπό τόν Ὑπουργό Δικαιοσύνης. Ό ἀλλοδαπός δέν λαμβάνει ποτέ τήν ἴδια τήν ἀπόφαση τῆς επιτροπής, άλλά μόνον μία περίληψη πού συντάσσει ὁ υπάλληλος τοῦ Υπουργείου Δικαιοσύνης, ὁ όποιος ἀσκεῖ καθήκοντα γραμματέως τῆς Ἐπιτροπής. Ἐπίσης, δέν λαμβάνει γνώση τῶν ὀνομάτων καί τῆς ιδιότητος τῶν προσώπων πού συγκροτούν τήν επιτροπή αυτή, τά όποια δέν ἀναφέρονται οὔτε καί στό κείμενο τῆς περιλήψεως πού τοῦ κοινοποιείται ἀπό τήν γραμματεία τῆς επιτροπής. Υπάρχει μία μόνο συμβουλευτική επιτροπή γιά ὁλόκληρο τό Βασίλειο, ἡ ὁποία ἑδρεύει στό Υπουργείο Δικαιοσύνης, στους χώρους πού έχουν διατεθεί στην ἀστυνομία ἀλλοδαπών. Οἱ ἀσχολούμενοι μέ τά ἐν λόγω θέματα δικηγόροι διαμαρτύρονται ὅτι, σχεδόν συστηματικῶς, οἱ γνώμες τῆς επιτροπής εἶναι εὐνοϊκές πρός τίς ἀπόψεις τῆς ἀστυνομίας ἀλλοδαπών.

'Ερώτημα Β 4. Στό Βέλγιο, τό Υπουργείο Δικαιοσύνης, ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση, εμφανίζεται ὡς ὁ μόνος κριτής τοῦ παραδεκτού προσφυγής: ὁ ἀλλοδαπός δέν έχει δικαίωμα νά προσφεύγει ἀπ᾽ ευθείας στην συμβουλευτική ἐπιτροπή. Στην πρακτική συμβαίνει, ὅταν δέν χορηγείται ή άδεια εγκαταστάσεως, νά ἀφαιρούνται ἀπό τόν ἀλλοδαπό ὅλα τά έγγραφα ταυτότητος πού έχουν ἐκδοθεί κατά τήν υποβολή τῆς αιτήσεως καί ἰδίως ἡ προσωρινή άδεια διαμονής, τοῦ ἀπομένει δέ ἀπλώς ἡ εντολή εγκαταλείψεως τῆ χώρας, ἡ ὁποία εκπνέει σέ τακτή ημερομηνία. Ἐφ᾽ ὅσον ἡ υπόθεση του δέν υποβάλλεται στην συμβουλευτική επιτροπή, ἡ εντολή αυτή ἀνανεώνεται ἀπό μήνα σέ μήνα. Στην περίπτωση τῆς σερβιτόρας μπάρ, τό Υπουργείο Δικαιοσύνης ἀπαιτεῖ μάλιστα νά μή ἀσκοῦν τό επάγγελμά τους πρό τῆς ἀνανεώσεως τῆς εντολής εγκαταλείψεως τῆς χώρας καί κατά τήν διάρκεια τῆς διαδικασίας, ἡ ὁποία έχει, ἐν τούτοις, ἀνασταλτικό ἀποτέλεσμα. Χωρίς ταυτότητα, εἶναι ἀδύνατο γιά ένα ἀλλοδαπό νά ἀνεύρει νέα εργασία, έκτος στους ἰδιαίτερους κύκλους, ὅπως τῶν μπάρ. Τό γεγονός ὅτι τό Υπουργείο Δικαιοσύνης καθυστερεί τήν διαδικασία ἐνώπιον της συμβουλευτικής επιτροπής έχει ὡς προφανή σκοπό τήν ἀποθάρρυνση τοῦ ἀλλοδαπού.

'Ερώτημα Β 5. Ἐπιβάλλεται νά δοθεί καταφατική ἀπάντηση.

'Ερώτημα Β 6. Πρέπει νά δοθεί καταφατική ἀπάντηση, ἐφ᾽ ὅσον ὁ επικαλούμενος λόγος εἶναι έγκυρος καί σοβαρός, πράγμα πού θά ἠδύνατο νά κρίνει ή άλλη ἀρχή, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι δέν πρόκειται γιά ἀρχή πού υπόκειται στην ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση.

'Ερώτημα Β 7. Στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας 64/221 γίνεται λόγος γιά τους διαδικαστικούς ὅρους πού προβλέπονται ἀπό τήν ἐθνική νομοθεσία. Σέ όλες τίς διαδικασίες στό Βέλγιο, κάθε διάδικος έχει τό δικαίωμα νά καταθέσει γραπτές παρατηρήσεις καί άλλα έγγραφα, καθώς καί νά εξαναγκάσει τά δικαιοδοτικά όργανα νά ἀπαντήσουν επακριβῶς στους νομικούς καί πραγματικούς Ισχυρισμούς πού προβάλλει θά έπρεπε νά συμβαίνει τό ἴδιο στό πλαίσιο τῆς ἐν λόγω διαδικασίας, δεδομένου ότι, εἶναι πρόδηλο τό δικαιοδοτικό έργο τῆς ἀρχής πού καλείται νά δώσει τήν γνώμη της.

'Ερώτημα Β 8. Ἡ περίπτωση τῆς προσφευ-γούσης στην ὑπόθεση 116/81 καταδεικνύει επαρκώς τήν σημασία τοῦ τεθέντος ερωτήματος. Προκαλεί κατάπληξη τό γεγονός ὅτι ή ενδιαφερομενη κατηγορείται ὅτι έπασχε ἀπό ἀφροδίσιο νόσημα καί αυτό χωρίς καμμία ἀπόδειξη, ἐνῶ έχει ἀναγνωρισθεῖ σήμερα ὅτι ὁ Ισχυρισμός αυτός ήταν ἀπολύτως ἀνακριβής. Προφανώς, τό Βελγικό Δημόσιο δέν ἐθεώρησε ὅτι ὤφειλε νά ἀποδείξει τό γεγονός καί ἠρκέσθη στό νά τό επικαλεσθεί. Συμβαίνει συχνά ἐν προκειμένω οι έρευνες τῆς ἀστυνομίας νά είναι σύντομες, ἡ δέ διαδικασία καί ἡ ἀπόφαση νά μή διαφέρουν ἀναλόγως μέ τό ἄν ἀπό τήν έρευνα τῆς ἀστυνομίας προέκυψαν πολλά ἡ ὀλίγα στοιχεία σχετικά μέ τήν ἀτομική συμπεριφορά τῆς ενδιαφερόμενης, τῆς ὁποίας ἀρκεῖ γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀπέλαση τό γεγονός καί μόνο ὅτι είναι γαλλίδα σερβιτόρα.

Ερώτημα Β9. Ἀρκεῖ νά σημειωθεί ὁ γενικός κανόνας τῆς τεκμαιρομένης ἀθωότητος (άρθρο 6 τῆς ευρωπαϊκής συμβάσεως περί προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, άρθρο 11 τῆς παγκόσμιας διακηρύξεως τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ἄρθο 14 τοῦ συμφώνου τοῦ OHE περί ἀστικών καί πολιτικών δικαιωμάτων).

Ερώτημα Β10. ΟΙ αἰτοῦσες στην κυρία δίκη ἀναφέρονται σέ ὅ,τι ελέχθη σχετικά μέ τό ἐρώτημα Α 9. Ή ἠθικότης τῆς ενδιαφερόμενης δέν συνιστᾶ τόν ἀπαιτούμενο ἀπό τά άρθρα 48 καί 56 λόγο δημοσίας τάξεως, ἐφ᾿ όσον δέν ὑφίστανται δυνατότητες γιά διαταράξεις, ὁλικώς καί ἀντικειμενικώς διαπιστώσιμες δημοσίως.

Ερωτήματα ΒII, 12, 13 καί 14. ΟΙ αιτούσες στην κυρία δίκη ζητοῦν ἀπό τό Δικαστήριο νά διευκρινίσει κατά τό πλέον λεπτομερή τρόπο τους δικονομικούς κανόνες πού πρέπει νά τηρηθούν. Ἐξαναγκάζονται νά τό ζητήσουν, διότι ἀπό τους κατατεθέντες φακέλλους ἀποδεικνύεται επαρκῶς ὅτι ἡ φυσιολογική τάση τῶν βελγικών διοικητικών ἀρχων εἶναι νά επιδιώκουν τόν περιορισμό τῶν δικονομικῶν εγγυήσεων, πού ὁ ἀλλοδαπός δύναται νά διεκδικήσει. Παρά τίς παρεμβάσεις των προέδρων τῶν δικηγορικών συλλόγων Βρυξελλών καί Λιέγης καί τῶν προτάσεων τῶν γενικών εισαγγελέων Capotorti καί Warner στην υπόθεση 98/79 (Pecastaing, Rec. 1980, σ. 691) καί στην προαναφερθεῖσα υπόθεση Cantillo, εξακολουθεί νά μή γίνεται δεκτή ή κοινοποίηση τῶν φακέλλων στό πλαίσιο τῆς ενώπιον τῆς συμβουλευτικής επιτροπής διαδικασίας. Τό γεγονός καί μόνο ὅτι ὁ ἀλλοδαπός εξαναγκάζεται νά μεταβεί στην πρωτεύουσα τοῦ κράτους υποδοχής, γιά νά προβάλει τά μέσα υπερασπίσεως του, δύναται ήδη νά προκαλέσει δυσχέρειες Ικανές νά θέσουν σέ κίνδυνο τό δικαίωμά του πρός άμυνα, χωρίς νά γίνει λόγος γιά τήν οἰκονομική κατάσταση, στην ὁποία ευρίσκεται κανονικώς κατόπιν τῆς ἀρνήσεως μιας πρώτης ἀδείας διαμονής.

'Ερώτημα Β15. Εἶναι προφανές ὅτι πρέπει νά δοθεί καταφατική ἀπάντηση.

'Ερωτήματα Α1, 2 και 3. Ἕνας υπερβολικά επακριβής ὁρισμός δημιουργεί τόν κίνδυνο παγιώσεως τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως, ἐνῶ φαίνεται σημαντικότερο τό νά δύναται ἡ ἐν λόγω ἔννοια νά εξελίσσεται, προκειμένου να προσαρμόζεται στην πρόοδο κάθε κοινωνίας. Α fortiori, φαίνεται ἀδύνατη ἡ ὁριοθέτηση κάθε ειδικότερης δημοσίας τάξεως, ἡ ὁποία συμπίπτει μέ τίς Ιδιομορφίες κάθε Κράτους μέλους. Δέν υφίσταται ἀντίφαση μεταξύ τῶν πορισμάτων της προαναφερθείσης ἀποφάσεως Van Duyn καί τῆς ἀρχῆς τῆς μη διακρίσεως. Οἱ παρατηρήσεις τοῦ Βελγικού Δημοσίου στά δύο πρῶτα ερωτήματα συμπίπτουν μέ τά πορίσματα τῆς αποφάσεως αυτής, στην ὁποία καθορίζεται μία ἀρχή καί τίθενται τά ὅρια εφαρμογῆς της. Πρέπει νά προστεθεί ὅτι τό περιεχόμενο τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως δέν συγκεκριμενοποιείται κατ' ἀνάγκη σέ ἕνα νομοθετικό κείμενο εντός τῶν εθνικῶν έννόμων τάξεων (υπόθεση 115/81).

'Ερωτήματα A4, 5 και 6. Τά ἐρωτήματα αυτά θέτουν ένα ενδιαφέρον ἀπό άποψη φιλοσοφίας τοῦ δικαίου ζήτημα, άλλά χωρίς επιρροή στην ὑπό κρίση υπόθεση. Ό βελγικός νόμος τῆς 21ης Αυγούστου 1948, μέ τόν ὁποῖο κατηργήθη ἡ επίσημη κανονιστική ρύθμιση τῆς πορνείας, ὁρίζει ὅτι δύνανται νά εκδίδονται συμπληρωματικοί κανονισμοί ἀπό τά δημοτικά συμβούλια, ἐφ᾿ ὅσον έχουν ως ἀντικείμενο τήν διασφάλιση τῶν δημοσίων ηθών καί τῆς κοινῆς ἡσυχίας. Μέ ἀστυνομική διάταξη τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τῆς Λιέγης, τῆς 24ης 'Οκτωβρίου 1977, τιμωρείται μέ ἀστυνομική ποινή ἡ έκθεση σέ προθήκη, συμπεριφορά πού εἶναι δυνατό νά κολασθεί ποινικώς καί πού δικαιολογεί ἀπομάκρυνση ἀπό τήν επικράτεια (υπόθεση 115/81). Τό Βελγικό Δημόσιο, στην υπόθεση 116/81 καί ὑπό τό ερώτημα Α 5, ἀναφέρει μόνον ὅτι ἡ έννοια τῆς δημοσίας τάξεως δύναται νά ποικίλλει ἀπό χώρα σε χώρα καί ἀπό μία εποχή σέ άλλη (πρβλ. προαναφερθείσα απόφαση Van Duyn καί ὅτι τό περιεχόμενό τῆς δέν συγκεκριμενοποιείται κατ' ἀνάγκη σέ νομοθετικό κείμενο.

Ερώτημα Α 7. 'Αν πρόκειται γιά τήν δημοσία τάξη, εἶναι προφανές ὅτι δέν πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψη ἡ ποικίλλουσα σέ κάθε πρόσωπο δυσχέρεια ἀπομα-κρύνσεως ἀπό τήν βελγική επικράτεια. 'Ανεξαρτήτως ἀπό τήν ἀντίληψη ἑνός έκάστου περί τοῦ περιεχομένου τῆς δημοσίας τάξεως, εἶναι ἐν πάση περιπτώσει προφανές ὅτι πρέπει νά ἐφαρμόζεται στην ἴδια κατηγορία προσώπων εντός τῆς 'ίδιας κοινωνίας, κατά τρόπο ὄχι εκλεκτικό (υπόθεση 115/81).

'Ερώτημα Α 8. Τό ερώτημα αυτό έχει ἁπλώς θεωρητικό ενδιαφέρον γιά τήν ὑπό κρίση υπόθεση. Δέν άφορᾶ ἀπ᾿ ευθείας τήν αἰτοῦσα στην κυρία δίκη, ἡ ὁποία είναι νεαρῆς ηλικίας, μέ καλή υγεία, ζει δέ ἀπό τά θέλγητρά της, χωρίς νά τήν ἀπασχολούν οἱ συνέπειες τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν επικράτεια πολυμελών οἰκογενειῶν, ηλικιωμένων καί ἀνηλίκων (υπόθεση 115/81).

Βεβαίως, ἐφ᾿ ὅσον ἀντιμετωπίζεται ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν χώρα, λαμβάνονται ὑπ᾿ ὄψη τά ἀτομικά καί/ἤ οικογενειακά συμφέροντα. Είναι ἀναμφίβολο ὅτι ένα μέτρο ἀπομακρύνσεως λαμβάνεται μόνο σέ εξαιρετικές περιστάσεις εἰς βάρος ὁρισμένων κατηγοριών ἀλλοδαπών, ὅπως π.χ. οἱ κατηγορίες πού ἀναφέρονται στό ερώτημα. Πάντως, δέν γίνεται ευκόλως κατανοητή ή ἀπαγόρευση κατά γενικό τρόπο σέ Κράτος μέλος νά λαμβάνει μέτρα ἀπομακρύνσεως σέ οἱασδήποτε περιστάσεις, εἰς βάρος ἀλλοδαπών πού ἀνήκουν στίς κατηγορίες αυτές. Τό ἄρθρο 21 τοῦ νόμου τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1980 ὁρίζει ὅτι ὁρισμένες κατηγορίες ἀλλοδαπών δέν δύνανται νά ἀπομακρυνθούν ἀπό την χώρα παρά μόνον ἄν έχουν προσβάλει σοβαρῶς την δημοσία τάξη ἡ την εθνική ἀσφάλεια (υπόθεση 116/81).

'Ερώτημα Α 9. Στην ὑπό κρίση υπόθεση, οἱ ὑλικῶς καί ἀντικειμενικώς διαπιστώσιμες διαταράξεις υφίστανται, ἐφ᾽ ὅσον ή αἰτοῦσα στην κυρία δίκη εκτίθεται σέ προθήκη ἐπί δημοσίας ὁδοῦ, κατά παράβαση τῆς προαναφερθείσης ἀστυνομικῆς διατάξεως, στην ὁποία προβλέπεται ποινική κύρωση (ὑπόθεση 115/81).

Ἕνα μέτρο ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν χώρα δέν δύναται νά ληφθεί παρά μόνον ὅταν ή ἠθικότης τοῦ ενδιαφερομένου εκδηλώνεται μέ τήν συμπεριφορά τοὺ, πράγμα πού προϋποθέτει ὅτι συνετελέσθησαν ὁρισμένες ὑλικῶς καί ἀντικειμενικώς διαπιστώσιμες πράξεις. Ἐν τούτοις, δέν πρέπει νά έχουν ήδη συντελεσθεί οἱ διαταράξεις αυτές, ἐφ᾽ ὅσον υφίσταται ὁ ενδεχόμενος κίνδυνος μιᾶς τέτοιας διαταράξεως, ἰδίως λόγω τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς τῶν ενδιαφερομένων (υπόθεση 116/81).

'Ερώτημα Α 10. Ἡ αἰτοῦσα στην κυρία δίκη δέν ἀπεμακρύνθη ἀπό τήν επικράτεια, διότι εἶχε σχέσεις με τόν διεθνή υπόκοσμο, ἀλλά διότι εἰργάζετο σέ ὕποπτο ἀπό άποψη ηθών μπάρ. Ὡς πρός τό πρόβλημα ουσίας πού τίθεται μέ τό ερώτημα αυτό, τό όποιο δέν εμπίπτει στην ἐξέταση τῆς υποθέσεως, θά πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι ή ἀτομική συμπεριφορά πού συνίσταται στην ὑπό ὁρισμένες συνθήκες ἐκπόρνευση ενισχύει τά κακοποιά στοιχεία, Ιδίως μέ τά χρήματα πού προμηθεύει σέ εκείνους πού εκμεταλλεύονται τίς πόρνες (υπόθεση 115/81).

Δέν εἶναι ἀναγκαῖο νά έχει μία πόρνη σχέσεις μέ τόν υπόκοσμο, πρίν καταστεί δυνατή ἡ λήψη εἰς βάρος τῆς τοῦ μέτρου ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν χώρα γιά λόγους δημοσίας τάξεως. Είναι αυτονόητο ὅτι ή πορνεία συνιστά ἀπό μόνη τῆς κίνδυνο γιά τήν δημοσία τάξη, ἄν ἀσκείται προκλητικῶς, ἄν π.χ. ἡ πόρνη ἐκτίθεται σέ προθήκη μπάρ κατά τρόπο άσεμνο ἡ ἄν προσελκύει πελάτες στόν δρόμο γύρω ἀπό τό μπάρ (ὑπόθεση 116/81).

'Ερώτημα Α11. Δέν δύναται νά προσαφθεί σέ Κράτος μέλος ὅτι ἀπελαύνει τους ἀλλοδαπούς πού υποπίπτουν στά ἀδικήματα τῆς προσελκύσεως πελατών καί τῆς εκθέσεως σέ προθήκη κατά παράβαση τῆς Ισχυούσης στό ἐν λόγω κράτος εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως καί τῶν χρηστών ηθών. 'Η διαφορά μεταχειρίσεως μεταξύ ημεδαπών καί ἀλλοδαπών εἶναι ἀναπόφευκτη ἐν προκειμένω, δεδομένου ὅτι ἕνα κράτος δέν δύναται βεβαίως νά ἀπελάσει τους πολίτες του. Δέν δύναται νά υποστηριχθεί ὅτι ἡ συνθήκη ἀπαγορεύει τήν ἀπέλαση τῶν ἐγκληματούντων ἀλλοδαπών, ὑπό τό πρόσχημα ὅτι οἱ ημεδαποί διαπράττουν τά 'ίδια αδικήματα χωρίς νά ἀπελαύνονται ἀπό τήν χώρα τους (υπόθεση 115/81).

Τό ερώτημα αυτό δύναται νά συνδεθεί μέ τό ερώτημα Α 3 καί ἡ διατύπωση του θά ήταν ἀρκετά διφορούμενη, ἄν δέν περιείχε, εὐτυχώς, τήν έννοια τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς, στην ὁποία τό Δικαστήριο προσέδωσε ουσιαστική σημασία στίς ἀποφάσεις του (ὑπόθεση 116/81).

Ἐρώτημα Α 12. Τό Βελγικό Δημόσιο παραπέμπει στίς παρατηρήσεις του ἐπί τῶν ερωτημάτων Α 7, 8 καί 9 (υπόθεση 115/81).

Ἐρώτημα Α13. Κατά τό μέτρο πού δέν γίνεται δεκτή ἡ χορήγηση ἀδείας διαμονής σέ ἕνα πρόσωπο γιά λόγους ἀτομικής συμπεριφορᾶς, εἶναι προφανές ὅτι ἡ άρνηση αυτή θά εξακολουθεί καθ' ὅλο τόν χρόνο πού διαρκεί ἡ ἀτομική συμπεριφορά, ή ὁποία δικαιολογεί τό μέτρο αὐτό (ὑπόθεση 115/81).

Ἐρώτημα Α14. Δεδομένου ὅτι ἡ αἰτοῦσα στην κυρία δίκη έχει τήν γαλλική Ιθαγένεια, κάθε ἀπόφαση τῆς ἐκοινοποιήθη στην γλώσσα της. 'Αφ' ἑτερου ἡ ἀπόφαση πού τῆς ἐκοινοποιήθη δέν περιείχε γενική καί στερεότυπη διατύπωση, ἀλλά ἀνεφέρετο στην συμπεριφορά τῆς in concreto (υπόθεση 115/81). Τό ερώτημα αυτό θά ἠδύ-νατο νά διατυπωθεί κατά τρόπο πλέον συγκεκριμένο ἄν ἐρωτᾶτο σέ ποιά γλώσσα πρέπει νά διατυπώνεται ἡ κοινοποιούμενη στόν κοινοτικό υπήκοο ἀπόφαση καί ή αιτιολογία της, στην ὁμιλούμενη ἡ επιλεγεῖσα ἀπό τόν ενδιαφερόμενο γλώσσα ἡ σέ μία ἀπό τίς ἐθνικές γλώσσες τοῦ κράτους πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση, κατ' επιλογή τοῦ ἐνδιαφερομένου; 'Επί πλέον, εἶναι προφανές ὅτι ἡ αἰτιολογία τῆς ληφθείσης ἀποφάσεως πρέπει νά ἀντιστοιχεί στην ἀτομική συμπεριφορά τοῦ ενδιαφερομένου (ὑπόθεση 116/81).

'Ερώτημα Β1. Οἱ δικονομικές εγγυήσεις διευκρινίζονται στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας 64/221 καί δύναται νά ἀναφερθοῦν σχηματικά ὡς έξῆς:

Ή διαδικασία πού προβλέπεται μέ τήν νέα κανονιστική ρύθμιση παρέχει πρακτικώς ταυτόσημες εγγυήσεις μέ εκείνες των ενδίκων προσφυγών (ἀνεξαρτησία μελών, σεβασμός τοῦ δικαιώματος υπερασπίσεως, ἀνακοίνωση τοῦ φακέλλου, ἀκρόαση μαρτύρων, συμμετοχή διερμηνέως). Δεδομένου ὅτι οἱ δικονομικές ἐγγυήσεις αὐξήθησαν, ἐνῶ ήταν ήδη Ικανοποιητικές, ἡ καθιερωθείσα εἰς εκτέλεση τοῦ ἄρθρου 9 τῆς ὁδηγίας διαδικασία παρέχει, συνεπώς, ὅλες τίς επιθυμητές εγγυήσεις.

'Ερώτημα Β 2. Όσον άφορᾶ τήν σύνθεση τῆς επιτροπής, ὁ παραπέμπων δικαστής έκρινε ὅτι ἡ σύνθεση αυτή ἐγγυᾶτο τήν δικαιοδοτική τῆς ἀνεξαρτησία, δεδομένου ὅτι τά μέλη πού συγκροτούν τήν άλλη ἀρχή δέν ὁρίζονται ἀπό τήν ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση, ούτε ἀπό τόν βασιλέα.

'Ερώτημα Β3. Ὑπό τό κράτος τοῦ νόμου τῆς 28ης Μαρτίου 1952, καθήκοντα γραμματέως τῆς επιτροπής δέν ἀσκεῖ υπάλληλος τῆς διοικητικῆς ἀρχής, στην ὁποία έχει ἀνατεθεί ἡ λήψη τῆς ἀποφάσεως, άλλά δημόσιος υπάλληλος άλλης υπηρεσίας. Τά άρθρα 33 καί 34 τοῦ νόμου τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1980 ὁρίζουν ὅτι ἡ προεδρία ἀσκείται ἀπό δύο ἐν ενεργεία, ἀφυπηρετήσαντες ή επίτιμους δικαστές. Όσον άφορα τόν ὁρισμό τῶν μελών τῆς διαφορετικῆς ἀρχής τό άρθρο 33 τοῦ νόμου αυτού ὁρίζει ὅτι τά μέλη τῆς επιτροπής ὁρίζονται γιά χρονική διάρκεια 3 ἐτῶν καί ὅτι ή θητεία τους δύναται νά ἀνανεωθεῖ. Τό ὕψος τῶν καταβαλλομένων στά μέλη τῆς επιτροπῆς ἀποζημιώσεων καθορίζεται ἀπό τόν βασιλέα καί ρυθμίζεται βάσει τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς 24ης Δεκεμβρίου 1964 περί καθορισμοί) τῶν ἀποζημιώσεων γιά δαπάνες διαμονῆς τῶν μελών τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ὑπουργείων καί ἀπό τό βασιλικό διάταγμα τῆς 18ης 'Ιανουαρίου 1965 περί γενικῆς κανονιστικής ρυθμίσεως των ὁδοιπορικῶν.

'Ερώτημα Β 4. Ἡ ἀρχή πού λαμβάνει την ἀπόφαση προσφεύγει στην διαφορετική ἀρχή στην περίπτωση πού ὁ νόμος τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1980 προβλέπει υποχρεωτικώς την προηγούμενη γνώμη τῆς συμβουλευτικής επιτροπής ἀλλοδαπών. Τήν γνώμη αὐτή δύναται νά ζητήσει μόνον ὁ Ὑπουργός Δικαιοσύνης. Ό ἀλλοδαπός πάντως δύναται νά υποβάλει αίτηση ἀναθεωρήσεως στον Ὑπουργό κατά τίς περιπτώσεις πού προβλέπονται στό άρθρο 44. Συνεπώς, πρέπει νά σημειωθεί ὅτι τό γεγονός ὅτι έχει ἀνατεθεί στην επιτροπή νά δίδει τήν γνώμη τῆς στόν Υπουργό Δικαιοσύνης ἀποτελεί εγγύηση γιά τόν ἀλλοδαπό, ή περίπτωση τοῦ ὁποίου εξετάζεται 'έτσι ἀπό ἀνεξάρτητο όργανο. Ή ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση δέν καλεί τόν ἀλλοδαπό. Οἱ κλήσεις ἀποστέλλονται μέ πρωτοβουλία τοῦ προέδρου διά τοῦ γραμματέως τῆς επιτροπής ἀνεξαρτήτου υπαλλήλου ὅπως διευκρινίσθη ἀνωτέρω.

'Ερώτημα Β 5. Τό άρθρο 62 τοῦ νόμου τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1980 περιέχει τόν γενικό κανόνα μέ τόν ὁποίο ἐπιβάλλεται ἡ αιτιολόγηση καί ἡ κοινοποίηση κάθε διοικητικής ἀποφάσεως. Ἑπομένως, αυτό συνεπάγεται ὅτι τό Συμβούλιο τῆς 'Επικρατείας ελέγχει τους λόγους πού ἀναφέρονται στίς γνώμες τῆς επιτροπής. Ό ἀλλοδαπός ελάμβανε ἀντίγραφο τῆς γνώμης πού εξέδιδε ή επιτροπή καί πρίν ἀπό τήν θέση σέ ἰσχύ τοῦ ἐν λόγω νόμου.

'Ερώτημα Β 6. Όπως συμβαίνει ενώπιον κάθε δικαιοδοτικοῦ ὀργάνου, ἡ επιτροπή

εξετάζει τό αἴτημα ἀναβολής καί ἀποφασίζει ἄν θά τό δεχθεί ἡ ὄχι, ἀναλόγως μέ τόν επικαλούμενο λόγο. Κάθε δικαστήριο δύναται νά κρίνει ὅτι ένα αἴτημα ἀναβολής, πού υποβάλλεται μετά ἀπό άλλα, είναι υπερβολικό καί, συνεπώς, νά ἀρνηθεί τήν χορήγηση ἀναβολής (υπόθεση 115/81). Ὁ πληρεξούσιος τῆς ἐνδιαφερομένης πχ. ἐζήτησε καί έλαβε ἀρκετές ἀναβολές, οἱ επικαλούμενοι δέ λόγοι ήταν εἴτε οἱ διακοπές εἴτε άλλες υποθέσεις πρός εκδίκαση ενώπιον άλλων δικαιοδοτικῶν ὀργάνων. Ή συμβουλευτική ἐπιτροπή ἠρνήθη τήν αιτηθείσα ἀναβολή κατά τήν συνεδρίαση τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 1980, ἀφοῦ είχε χορηγήσει ἀναβολές στίς 13 Σεπτεμβρίου 1979, στίς 29 Μαΐου 1980 καί στίς 21 Αυγούστου 1980 (υπόθεση 116/81).

Ἐρώτημα Β 7. Ἡ ἀπόφαση τῆς ἀποφασιζούσης ἀρχής πρέπει νά ἀναφέρεται επακριβώς καί επαρκώς σέ όλους τους νομικούς καί πραγματικούς ισχυρισμούς πού προέβαλε ὁ ἀλλοδαπός (υποχρέωση αιτιολογήσεως τοῦ ἄρθρου 62 τοῦ νόμου). 'Αφ' έτερου, οἱ δικηγόροι έχουν τήν δυνατότητα νά καταθέσουν σημειώματα, πράγμα πού ἀποτελεί ἐξ άλλου ἐπιβεβαίωση μιας συνήθειας πού εἶχε καθιερωθεί ἀπό μακροῦ χρόνου.

'Ερώτημα Β 8. Όσον άφορα τόν φάκελλο τῆς υποθέσεως, ἡ ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση υποχρεούται νά υποβάλει τόν σχετικό μέ τήν υπόθεση φάκελλο στόν πρόεδρο τῆς επιτροπής ὀκτώ τουλάχιστον εργάσιμες ήμερες πρό τῆς ημέρας τῆς συνεδριάσεως. 'Ο εἰσηγητής τῆς επιτροπής δικαιοσύνης τῆς Γερουσίας ἐτόνισε ὅτι τά άρθρα 34 καί 36 τοῦ νόμου συνεπάγονται ὅτι ἡ υπηρεσία ἀσφαλείας υποχρεούται νά κοινοποιεί πλήρη φάκελλο, συμπεριλαμβανομένων τῶν έγγράφων πού θεωρεί ὡς εμπιστευτικά. 'Αν ἡ ἐν λόγω υπηρεσία ἐπιθυμεῖ νά μη κοινοποιησοῦν ὁρισμένα έγγραφα στά μέλη τῆς επιτροπῆς καί στους διαδίκους, ζητεί ἀπό τόν πρόεδρο νά ἀποκλείσει τά ἐν λόγω ἔγγραφα ἀπό τόν φάκελλο, τά όποια, επομένως, δέν δύνανται νά διαδραματίσουν κανένα ρόλο στην ἀπόφαση τῆς ἐπιτροπής. Ἐτονίσθη ὅτι οἱ πάρεδροι δέν δύνανται νά λάβουν γνώση των έγγραφων πού ἀπεκλείσθησαν κατ' αυτόν τόν τρόπο. Λόγω τοῦ ὅτι τό Συμβούλιο της Επικρατείας ἐλέγχει τους λόγους πού ἀναφέρονται στην γνώμη, ὁ Ὑπουργός δέν δύναται νά επικαλεσθεί μή προσκομισθέντα έγγραφα, προκειμένου νά δικαιολογήσει την ἀπόφαση του, ἡ δέ διοίκηση δέν ἀναλαμβάνει τόν κίνδυνο νά μή δύναται νά υποστηρίξει την πρόταση της.

'Ερωτήματα Β 9 καί 10. Σύμφωνα μέ τήν διατύπωση τῆς προαναφερθείσης ἀποφάσεως Bouchereau, τό μέτρο ἀπομακρύνσεως συνεπάγεται ειδική ἐκτίμηση ὑπό τό πρίσμα τῶν συμφερόντων πού εἶναι ἀναπο-σπάστως συνδεδεμένα μέ τήν διαφύλαξη τοῦ δημοσίου συμφέροντος, τό όποιο δέν συμπίπτει κατ' ἀνάγκη μέ τίς εκτιμήσεις στίς όποιες ἐστηρίχθη ἡ ποινική καταδίκη. 'Ολίγο ενδιαφέρει τό γεγονός ὅτι γιά τά περιστατικά πού στοιχειοθετούν ποινικές παραβάσεις έχει επιβληθεί ποινική καταδίκη. Πρέπει ἡ άτομική συμπεριφορά τοῦ ενδιαφερομένου νά έχει προσβάλει τήν δημοσία τάξη.

Ἐρώτημα Β11. Τό Βελγικό Δημόσιο ἀναφέρεται στην ἀπάντηση ἐπί τοῦ ἐρωτήματος Β 8.

Ἐρώτημα Β12. Όταν ὁ δικηγόρος δύναται νά λαμβάνει γνώση τοῦ φακέλλου, δύναται επίσης νά λαμβάνει ἀντίγραφα μέ δικά του ἔξοδα.

'Ερωτήματα Β13 καί 15. Τό άρθρο 36 τοῦ νέου νόμου ὁρίζει ὅτι τά μέλη τῆς επιτροπής, ὁ ἀλλοδαπός καί ὁ δικηγόρος δύνανται νά λαμβάνουν γνώση τοῦ σχετικού μέ τήν υπόθεση φακέλλου τρεις εργάσιμες ήμερες πρό τῆς ημερομηνίας τῆς συνεδριάσεως. Γιά τήν ἀποστολή τῆς κλήσεως στον ενδιαφερόμενο προβλέπεται προθεσμία ενός μηνός. Στην κλήση επισυνάπτεται λεπτομερές σημείωμα, στό όποιο ἀναφέρονται οἱ λόγοι καί τά στοιχεῖα τοῦ φακέλλου. Ἐπί πλέον, ἡ υπεράσπιση διαθέτει περιοριστική προθεσμία τριῶν ήμερῶν γιά νά επαληθεύσει ἡ ἴδια, ἄν εἶναι ἀναγκαίο, τά στοιχεία τοῦ σημειώματος βάσει τοῦ φακέλλου. 'Αν ἡ υπεράσπιση κρίνει ὅτι πρέπει νά ἀμφισβητήσει τό κατά πόσο συμφωνούν τά στοιχεία τοῦ σημειώματος μέ τό περιεχόμενο τοῦ φακέλλου, δύναται ἐν πάση περιπτώσει να ζητήσει ἀναβολή, τήν ὁποία δικαιολογεί. Δεδομένου ὅτι ὁ δικηγόρος δύναται νά προετοιμάσει τήν υπεράσπιση τοῦ πελάτου ένα μήνα πρό τῆς εμφανίσεως του ἐνώπιον τῆς επιτροπής, ἡ προθεσμία τῶν τριών ήμερων είναι επαρκής, προκειμένου νά λάβει γνώση τοῦ φακέλλου.

'Ερώτημα Β14. Τό Βελγικό Δημόσιο επισημαίνει ὅτι έγγραφα πού έχουν ἀποκλεισθεί ἀπό τόν φάκελλο δέν δύνανται νά διαδραματίσουν κανένα ρόλο στην ἀπόφαση τῆς επιτροπής. Θά πρέπει νά περιβάλλεται μέ εμπιστοσύνη μία επιτροπή, ἡ σύνθεση τῆς οποίας παρέχει ὅλες τίς εγγυήσεις ἀντικειμενικότητος γιά νά κρίνει ὀρθώς ένα έγγραφο πού ὁ ἀλλοδαπός προσέβαλε ως πλαστό. Ή ἀπόφαση ὅτι γενικώς ένα προσβαλλόμενο ως πλαστό ἀπό τόν ενδιαφερόμενο έγγραφο πρέπει κατ' ἀνάγκη νά μή ληφθεί ὑπ᾿ ὄψη κατά τήν συζήτηση, ἰσοδυναμεῖ μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ δικαιώματος ἀμφισβητήσεως τῆς σοβα-ρότητος ὅλων τῶν ἐγγράφων τοῦ φακέλλου πού υποβάλλεται στην επιτροπή, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀποκλείονται τῆς συζητήσεως καί νά αἴρεται, έτσι, τό ουσιαστικό περιεχόμενο τοῦ φακέλλου. Ἔγγραφο πού καταθέτει ὁ ἀλλοδαπός δύναται ἐπίσης νά ἀμφισβητηθεί ὡς πλαστό ἀπό τόν εκπρόσωπο τῆς διοικήσεως, χωρίς αυτό νά σημαίνει προφανῶς ὅτι πρέπει αυτομάτως νά μή ληφθεί ὑπ᾽ ὄψη κατά την συζήτηση.

'Ερωτήματα Α 1 καί 2. Ἡ γαλλική κυβέρνηση θεωρεί ὅτι τό περιεχόμενο τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως πρέπει, γιά προφανείς λόγους, νά δύναται νά καθορίζεται ἀπό τίς εθνικές ἀρχές κάθε Κράτους μέλους, ὑπό τόν μόνο περιορισμό των κανόνων πού καθώρισε τό Δικαστήριο ἐπ᾽ ευκαιρία κάθε σχετικής υποθέσεως πού τοῦ υπεβλήθη. Φαίνεται ὅτι τό Δικαστήριο συνήγαγε ἀπό τήν ρητῶς ἀναγνωριζομένη στό άρθρο 56 τῆς συνθήκης ἀρμοδιότητα μία γενική ἀρμοδιότητα τῶν Κρατών μελών πρός προσδιορισμό τῶν επιταγών τῆς δημοσίας τάξεως. Προκειμένου πάντως νά διαφυλάξει τίς ἀρχές τῆς ἰσότητος καί τῆς μή διακρίσεως — θεμελίων τῆς συνθήκης — τό Δικαστήριο έθεσε ἕνα σημαντικό ὅριο στην ἀρχή αυτή, παρέχοντας στά όργανα τῆς Κοινότητος μία ελεγκτική ἐξουσία, παρόμοια μέ έναν ἐκ τῶν υστέρων έλεγχο καί ἡ ὁποία ἀσκείται κατά περίπτωση, λαμβανομένων ὑπ᾽ ὄψη τῶν περιστατικών τῆς συγκεκριμένης υποθέσεως. Στό τιθέμενο ἀπό τό άρθρο 48 τῆς συνθήκης γενικό πλαίσιο, τά Κράτη μέλη ἀπολαμβάνουν, ἑπομένως, τῆς εξουσίας καθορισμοῦ τῶν επιταγών τῆς δημοσίας τάξεως, ὑπό τήν επιφύλαξη τοῦ έλεγχου πού ἀσκείται ἀπό τά κοινοτικά όργανα.

Ἐρωτήματα Α 3, 10 καί 11. Ἡ κατανομή τῶν ἀρμοδιοτήτων πού επεχείρησε τό Δικαστήριο έχει ὡς σκοπό νά συμβιβάσει τήν κοινοτική ἀρχή τῆς μή διακρίσεως, πού έχει θεσπισθεί ἀπό τό άρθρο 7 τῆς συνθήκης, μέ τίς εθνικές απαντήσεις τής δημοσίας τάξεως. Τό άρθρο 48, εἰσάγοντας τήν ρήτρα τῆς εθνικής μεταχειρίσεως, επαναλαμβάνει τήν ἀρχή αυτή τῆς μή διακρίσεως, άλλά επιτρέπει επίσης στά Κράτη μέλη νά διατηρήσουν στην νομοθεσία καί στην πρακτική τίς εξαιρέσεις πού εφαρμόζονται στους κοινοτικούς υπηκόους. Στην προαναφερθείσα ἀπόφαση Van Duyn, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι τό Κράτος μέλος ἠδύνατο νά εναντιωθεί στην άσκηση ὁρισμένων δραστηριοτήτων ἀπό υπήκοο άλλου Κράτους μέλους, ἐνῶ κανένας ἀνάλογος περιορισμός δέν ἐπεβάλλετο στους δικούς του υπηκόους. 'Αντιθέτως, στην υπόθεση 67/74 (Bonsignore, Rec. 1975, σ. 297), τό Δικαστήριο έκρινε, κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 3 τῆς ὁδηγίας 64/221, ὅτι μόνον ή ἀτομική συμπεριφορά ἠδύνατο νά δικαιολογήσει τήν ἀπέλαση κοινοτικοῦ υπηκόου, ένα τέτοιο δέ μέτρο δέν δύναται νά στηρίζεται σέ λόγους γενικής προλήψεως. Φαίνεται ὅτι υπάρχει έτσι κατεύθυνση πρός τήν καθιέρωση μιᾶς διακρίσεως, μέ τήν ὁποία συμφωνεί ἡ γαλλική κυβέρνηση, μεταξύ διαφορετικής μεταχειρίσεως πού στηρίζεται στην ἀτομική συμπεριφορά — παρέκκλιση πού γίνεται δεκτή για λόγους δημοσίας τάξεως — καί διακρίσεως πού στηρίζεται σέ λόγους γενικής προλήψεως, ἡ ὁποία δέν δύναται νά γίνει δεκτή, χωρίς παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας.

Ἐρωτήματα Α 4 καί 5: Στην υπόθεση Bochereau, φαίνεται ὅτι τό Δικαστήριο ἐθεώρησε ὅτι ἡ ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη δέν προκύπτει ἀπό τήν ύπαρξη ποινικῆς καταδίκης, άλλά ἀπό περιστάσεις, ἐκ τῶν ὁποίων ἀπορρέει ἡ ύπαρξη ἀτομικῆς συμπεριφοράς. Συνεπῶς, ἡ ἀπειλή συνι-στᾶται ἀπό την ὑπό ὁρισμένες περιστάσεις ἀτομική συμπεριφορά, ἡ δέ ποινική καταδίκη δέν εἶναι παρά μία ἐνδεχομένη συνέπεια, κύρωση τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς. 'Αντιθέτως, τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη στην υπόθεση Van Duyn ὅτι ἡ έλλειψη νομίμου ἀπαγορεύσεως δέν ἠδύνατο νά ἐμποδίσει τήν επίκληση τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως. Έτσι, μία συμπεριφορά, μή κολάσιμη κατά τόν ποινικό νόμο τοῦ Κράτους μέλους στό όποιο επιδεικνύεται, δύναται πάντως νά στηρίξει ἐγκύρως τό μέτρο ἀπο-μακρύνσεως. Ή γαλλική νομολογία θεωρεί ὅτι ἡ ύπαρξη παραβάσεων εἶναι ἁπλώς ένα στοιχείο μεταξύ τῶν άλλων γιά νά εξετασθεί ἡ συμπεριφορά τοῦ ἐπικρινομένου ἀτόμου. Ή λύση αυτή, πού γίνεται δεκτή γιά τους μή κοινοτικούς ὑπηκόους, έχει βεβαίως εφαρμογή στους υπηκόους των Κρατῶν μελών. Συνεπώς, ἡ γαλλική κυβέρνηση φρονεί ὅτι πρέπει νά δοθεί καταφατική απάντηση, καθ' ὅσον, κατά κανόνα, μιά τέτοια συμπεριφορά δέν δύναται νά επιφέρει τήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀλλοδαποί) ἀπό τήν γαλλική ἐπικράτεια.

'Ερώτημα Α 6. Ἡ ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη πού εἶναι ἱκανή νά επιφέρει καί νά δικαιολογήσει τό μέτρο ἀπομακρύνσεως, στηρίζεται στην συμπεριφορά τοῦ ἀτόμου. Μέ τήν κατά νόμο κολάσιμη παράβαση ἁπλώς διαπιστώνεται καί κολάζεται ἡ συμπεριφορά, ἡ φύση τῆς ὁποίας ὅμως δέν δύναται νά επηρεασθεί. Τό μέτρο ἀπομα-κρύνσεως πού στηρίζεται στην ἀπειλή τῆς δημοσίας τάξεως απαιτεῖ, επομένως, χαρακτηρισμό τῆς φύσεως τῆς συμπεριφοράς. Τό μέτρο ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν επικράτεια δέν δύναται νά εξομοιωθεῖ μέ κύρωση, άλλά πρόκειται περί διοικητικής ἀποφάσεως. Ὡς ἐκ τούτου, δέν εἶναι ἀναγκαίο οἱ πράξεις πού τό δικαιολογούν νά στοιχειοθετούν προβλεπομένη κατά νόμο παράβαση.

'Ερωτήματα Α 7, 8, 9 καί 12. Ἐφ᾿ ὅσον εναπόκειται σέ κάθε Κράτος μέλος νά χαρακτηρίσει τήν συμπεριφορά τῶν κοινοτικών υπηκόων, ἀτομικώς καί γιά κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, εἶναι θεμιτό νά λαμβάνουν ὑπ᾿ ὄψη ὅλες τίς ἐνδεχόμενες ἐλαφρυντικές περιστάσεις, τῶν ὁποίων δύναται νά τύχει ὁ ἀλλοδαπός, ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ὁποίου ἀντιμετωπίζεται. Στην πρακτική, ή γαλλική κυβέρνηση εξετάζει κάθε περίπτωση ἀτομικώς, οἱ δέ εθνικές ἀρχές λαμβάνουν συνήθως ὑπ᾿ ὄψη ἀνθρωπιστικούς παράγοντες, Ιδίως δέ τους ενδεχόμενους οικογενειακούς δεσμούς, τους ὁποίους δύναται νά επικαλεσθεί ὁ ἀπειλούμενος μέ ἀπέλαση ἀλλοδαπός. Πάντως, σέ καμμία περίπτωση αυτό ἡ τό άλλο είδος καταστάσεως δέν δύναται νά γίνει δεκτό ὅτι ἀπαγορεύει ἀπό μόνο του στά Κράτη μέλη νά ἀποφασίζουν τήν ἀπομάκρυνση ἀλλοδαπού, ἡ ἀτομική συμπεριφορά τοῦ ὁποίου ἀπειλεί τήν δημοσία τάξη. Όσον άφορᾶ τόν δημόσιο χαρακτήρα τῆς διαταράξεως, έχει παγίως καθιερωθεί ὅτι τά Κράτη μέλη έχουν τό δικαίωμα νά λαμβάνουν ὑπ᾿ ὄψη ὅλα τά δεδομένα πού έχουν στην διάθεση τους. Συνεπώς, ἡ διατάραξη τῆς δημοσίας τάξεως δύναται κατά κανόνα νά διαπιστώνεται δημοσίως. 'Εν τούτοις, σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, ἡ εγκληματική συμπεριφορά πού επιδεικνύεται στην Ιδιωτική ζωή δύναται, ενδεχομένως, νά συνιστά έγκυρο λόγο γιά τήν λήψη τοῦ μέτρου ἀπο-μακρύνσεως. Σχετικά μέ τόν χαρακτηρισμό τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς (παρουσία πού έχει καταστεί ἀφόρητη) καί τῆς κυρώσεως (ἀναγκαία λύση), τό Δικαστήριο, στην υπόθεση Bonsignore, ἠρνήθη νά ἀκολουθήσει τήν γνώμη τοῦ γενικοί) εισαγγελέως, ὁ όποιος επιθυμούσε νά δοθεί κοινοτικός χαρακτηρισμός, επιβεβαίωσε δέ έτσι τήν θέληση του νά ἀφεθεί στά Κράτη μέλη ή άρμοδιότης νά προβαίνουν στόν καθορισμό τῆς έννοιας τῶν χαρακτηρισμῶν τοῦ είδους αὐτοῦ.

'Αποτελεί παγία πρακτική τῆς γαλλικής κυβερνήσεως ἡ διάκριση μεταξύ ἀρνήσεως διαμονής καί ἀπελάσεως. Ή άρνηση διαμονής ουδέποτε εἶναι οριστική, ὁ δέ ἀλλοδαπός δύναται πάντοτε νά επανέλθει, ἄν συκγεντρώνει τίς προϋποθέσεις. Ἀντιθέτως ὡς πρός τήν ἀπέλαση, ἐφ᾽ ὅσον ἡ ἀπόφαση δέν 'έχει ακυρωθεί, ἡ ἀπέλαση παραμένει ισχυρή. Πάντως, το μέτρο ἀπομακρύνσεως δύναται ἀνά πᾶσα στιγμή νά ἀνακληθεί, ἄν έπαυσε ἡ ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη. Ἐφ᾽ ὅσον ἡ άρνηση τακτοποιήσεως τῆς καταστάσεως τοῦ ἀλλοδαπού δέν συνοδεύεται μέ τό μέτρο ἀπελάσεως, δέν δύναται νά εμποδίσει τήν επάνοδο τοῦ ενδιαφερομένου, ή δέ κατάσταση του πρέπει νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο νέας εξετάσεως, ἄν ἐπανήρχετο μεταγενεστέρως στην Γαλλία.

Όσον άφορᾶ τήν θέση σέ εφαρμογή τῆς κατανομής ἁρμοδιοτήτων, ἡ ἀρχή των δικονομικών εγγυήσεων τίθεται ἀπό τήν ὁδηγία, άλλά οἱ διατάξεις εφαρμογής πού διέπουν τίς λεπτομέρειες τῶν ἐν λόγω εγγυήσεων υπάγονται στην ἁρμοδιότητα κάθε Κράτους μέλους. Τό Δικαστήριο εἶχε ήδη τήν εὐκαιρία νά ἀποφανθεί ἐπί τοῦ ζητήματος αυτού σχετικά μέ τά άρθρα 53 καί 62 τῆς συνθήκης (ἀπαγόρευση επιβολής νέων περιορισμών), κρίνοντας ὅτι δέν υφίσταται ἀντίφαση μεταξύ τῶν διατάξεων αὐτών καί τοῦ ἄρθρου 189 τῆς συνθήκης «Ή επιλογή τῶν τύπων καί τῶν μέσων δύναται νά διενεργηθεί μόνον μέ τήρηση τῶν διατάξεων καί τῶν ἀπαγορεύσεων τοῦ κοινοτικού δικαίου «(υπόθεση 48/75, Royer, Rec. 1976, σ. 497).

'Ερώτημα Α 14. Τό άρθρο 6 τῆς ὁδηγίας θέτει τήν ἀρχή τῆς ὑποχρεώσεως ἀνακοινώσεως τῆς αιτιολογίας τῆς ἀποφάσεως, ὁ δέ γαλλικός νόμος περί αιτιολογήσεως τῶν διοικητικών πράξεων (νόμος 79/587 της 11ης 'Ιουλίου 1979) συνεπλήρωσε τήν διάταξη αὐτή καί διεσφάλισε τήν τήρηση τῶν θεμελιωδών εγγυήσεων. 'Ως πρός τήν χρησιμοποιηθείσα γιά τήν έκθεση γλώσσα, τό ζήτημα αυτό δέν εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν επίλυση τῶν προκειμένων περιπτώσεων ἀφοῦ πρόκειται περί γαλλόφωνων διοικητικών ἀρχῶν, ἀπευθυνόμενων πρός γάλλους ὑπηκόους.

Ἐρώτημα Β 1. Ἡ ὀργάνωση τῆς προβλεπομένης στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας εγγυήσεως ὑπάγεται στην ἀρμοδιότητα τῶν Κρατών μελών, στά όποια καί εναπόκειται ἡ εξασφάλιση τῆς τηρήσεως της.

'Ερωτήματα Β 2 καί 3. Ἀπό τήν ἀπόφαση ἐπί τῆς υποθέσεως Santillo προκύπτει ὅτι ἐμπίπτει στην ἁρμοδιότητα κάθε Κράτους μέλους ὁ προσδιορισμός τῆς φύσεως τῆς άλλης ἀρχής, ἡ ὁποία δύναται νά επιληφθεί τῆς προσφυγής τῶν προσώπων, εἰς βάρος τῶν ὁποίων ἀντιμετωπίζεται ή λήψη τοῦ μέτρςυ ἀπομακρύνσεως, καθώς καί ὁ καθορισμός τοῦ ἄν ἡ ἐν λόγω άλλη ἀρχή πρέπει νά ἀνήκει ἡ ὄχι στην δικαστική εξουσία.

'Ερώτημα Β 4. 'Από τό άρθρο 9 εδάφιο 2 τής ὁδηγίας προκύπτει ὅτι τά Κράτη μέλη υποχρεοῦνται νά παρέχουν στους ενδιαφερομένους τήν δυνατότητα ἀπ᾽ εὐθείας προσφυγής στην άλλη ἀρχή.

'Ερωτήματα Β 6 ἕως 15. Ἡ σέ εθνικό ἐπίπεδο θέση σέ εφαρμογή τῶν κοινοτικών ἀρχων πού διατυπώνονται στην οδηγία ὅσον άφορᾶ τίς δικονομικές εγγυήσεις, καί ἰδίως ἡ ἀρχή τῆς κατ' ἀντιμωλίαν διαδικασίας καί τῶν δικαιωμάτων τῆς ὑπερασπίσεως, υπάγεται στίς εθνικές νομοθεσίες, ή δέ εφαρμογή τους στά εθνικά δικαστήρια. 'Ενδεικτικώς, ἡ γαλλική κυβέρνηση παρέχει ὁρισμένες πληροφορίες σχετικῶς μέ τίς λεπτομέρειες ὀργανώσεως, στην Γαλλία, της διαδικασίας πού προβλέπεται στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας ἀναφορικῶς πρός τίς ἐρωτήσεις πού υπέβαλε ὁ παραπέμπων δικαστής. 'Αν ὁ ἀλλοδαπός ἡ ὁ πληρεξούσιός του δέν ἠδυνήθησαν δικαιολογημένος νά εμφανισθούν ενώπιον τῆς ἐπιτροπῆς, ή ὁποία πρέπει νά κρίνει τήν υπόθεση, καλούνται σέ άλλη συνεδρίαση τῆς επιτροπῆς. Ό ἀλλοδαπός, ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ὁποίου ἀντιμετωπίζεται, έχει τό δικαίωμα, ἀφοῦ λάβει γνώση τοῦ φακέλλου του καί ἄν τό επιθυμεί, νά καταθέσει υπόμνημα. Ό κληθείς ενώπιον τῆς επιτροπῆς ἀλλοδαπός δύναται νά ἀναλύσει καί ενδεχομένως νά ἀμφισβητήσει τά περιστατικά πού τοῦ προσάπτονται. 'Αν αυτά ἀποδεικνύονται ἀνεπαρκώς θεμελιωμένα, ἡ ἐπιτροπή δύναται νά εκδώσει δυσμενή γνώμη. Μία ἁπλή ἀναφορά δέν δύναται νά δικαιολογήσει επαρκώς τήν λήψη αυστηρού μέτρου. Ό ενδιαφερόμενος δύναται, κατά τό μέτρο πού δέν υφίσταται επείγουσα ἀνάγκη, νά ζητήσει τήν ἀνακοίνωση τοῦ φακέλλου του. Ἔχει ελάχιστη προθεσμία 15 ήμερῶν, έκτός περιπτώσεως επειγούσης ἀνάγκης, γιά νά συμβουλευθεί τόν φάκελλό του. 'Αν προσετέθη κάποιο στοιχείο στό φάκελλό του, πράγμα πού φαίνεται δύσκολο νά συμβεῖ, ὁ ἐνδιαφερόμενος λαμβάνει υποχρεωτικώς γνώση τοῦ ἐν λόγω στοιχείου, ἐφ᾿ ὅσον γίνει σχετική επίκληση ἐνώπιον τῆς επιτροπής. Ἐλάχιστη προθεσμία 15 ήμερων προβλέπεται μεταξύ τῆς ημερομηνίας τῆς κλήσεως καί τῆς ημερομηνίας εμφανίσεως ενώπιον τῆς επιτροπῆς.

Ή γαλλική κυβέρνηση τονίζει ὅτι μόνον ἄν ὁ τρόπος ὀργανώσεως τῆς άλλης ἀρχῆς πού προβλέπεται στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας δέν επιτρέπει στον ἀλλοδαπό νά προβάλει τά μέσα υπερασπίσεως του καί γενικότερα θίγει τήν ἀπαραίτητη ἀνεξαρτησία της ἀρχῆς αυτής, δύναται, ἐνδεχομένως, οἱ εθνικοί κανόνες πού διέπουν τό έργο τῆς ἐν λόγω ἀρχής νά κριθούν ὡς ἀντίθετοι προς τό κοινοτικό δίκαιο ἀπό τά εθνικά δικαιο-δοτικά ὄργανα. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση πού ἡ υπόθεση τοῦ ἀλλοδαπού δέν υποβάλλεται σέ εξέταση διαφορετική ἀπό ἐκείνη στην ὁποία προέβη ἡ ἀρχή πού έχει εξουσιοδοτηθεί νά λαμβάνει, ενδεχομένως, τήν ἀπόφαση περί ἀρνήσεως χορηγήσεως ἀδείας διαμονής ἡ περί ἀπομακρύν-σεως. Συνεπώς, μόνο ἡ παρουσία, στους κόλπους τῆς ἀρχής, μέλους τῆς διοικητικής ἀρχής, στην ὁποία έχει ἀνατεθεί ἡ ενδεχόμενη λήψη τῆς ἀποφάσεως περί ἀπομα-κρύνσεως, ἡ δημοσίου υπαλλήλου πού ἀνήκει σέ άλλη διοικητική υπηρεσία, δέν δύναται αυτή καθαυτή νά θέσει ἐν ἀμφι-βόλω τήν ἀμεροληψία τῆς ἀρχής αυτής.

'Ερώτημα Α1. Δέν φαίνεται ὅτι τό Δικαστήριο δύναται νά καθορίσει τήν έννοια τῆς δημοσίας τάξεως (ή ὁποία ενδέχεται νά ποικίλλει ἀπό χώρα σέ χώρα καί ἀπό μία εποχή σέ άλλη) χωρίς νά προσφύγει ἐκ νέου στό γεγονός ὅτι ἡ δραστηριότης συνιστά κοινωνικό κίνδυνο, μή συνδεδεμένο κατ' ἀνάγκη μέ παράβαση ποινικού χαρακτήρα (υπόθεση Van Duyn). Ή έννοια αυτή διαφέρει ἀκριβώς ἀναλόγως μέ τήν χώρα καί ποικίλλει ἀναλόγως μέ τόν χρόνο.

'Ερώτημα Α 2. 'Αντιθέτως, οἱ περιορισμοί δύνανται νά εἶναι κοινοί στά Κράτη μέλη, πρόκειται ὅμως γιά περιορισμούς, δηλαδή γιά ὅρια, τά όποια δέν επιτρέπουν τήν υπέρβαση ἑνός σημείου, άλλά τά όποια δέν παρέχουν τόν ὁρισμό τῆς εννοίας. Οἱ περιορισμοί αυτοί έγκεινται στην τήρηση τῶν ειδικών κανόνων τοῦ κοινοτικοί) δικαίου ἐν προκειμένω, καθώς καί στην τήρηση τῶν γενικών ἀρχῶν τοῦ δικαίου, οἱ όποιες διασφαλίζουν τά θεμελιώδη δικαιώματα πού ρυθμίζουν μία δημοκρατική κοινωνία, ἀρχές πού χαρακτηρίζουν επίσης τό κοινοτικό δίκαιο καί επιβάλλουν, μεταξύ άλλων, νά ἔχουν οἱ περιορισμοί αὐτοί λογικό καί ἀναλογικό χαρακτήρα. Ἐξυπακούεται βεβαίως ὅτι οἱ περιορισμοί πρέπει νά ερμηνεύονται κατά τρόπο αὐστηρό.

'Ερώτημα Α 3. Είναι βέβαιο ὅτι οἱ περιορισμοί πού δικαιολογοῦνται γιά λόγους δημοσίας τάξεως δύνανται νά δημιουργήσουν γιά τόν ἀλλοδαπό μία κατάσταση διαφορετική ἀπό εκείνη τῶν ἡμεδαπών. Πάντως, τό νά γίνει δεκτό γιά τόν πολίτη άλλου Κράτους μέλους ὅτι δέν δύναται νά ἀπαγορευθεί ἡ είσοδος στην επικράτεια, ὅπως γιά τους ημεδαπούς, ισοδυναμεί μέ κατάργηση τῆς ρητής επιφυλάξεως τοῦ άρθρου 48 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης. Ή ἀρχή πού ἀναφέρεται στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης πρέπει νά ληφθεῖ καί νά ερμηνευθεί σέ συνδυασμό μέ τόν κανόνα καί την εξαίρεση τοῦ κανόνα πού προβλέπονται στά άρθρα 48 ἑπ.

'Ερώτημα Α 4. Είναι σκόπιμο νά διευκρινισθεί ὅτι ἡ δημοσία τάξη ἀναφέρεται στην πρόληψη (ειδική πρόληψη καί ὄχι γενική ὅπως διευκρίνισε τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση Bonsignore). Ή διατάραξη (σέ σχέση μέ την ὁποία μόνον ἡ παρουσία πραγματικής καί ἀρκετά σοβαρής ἀπειλής επιτρέπει την δικαιολόγηση τοῦ περιοριστικοῦ μέτρου) δέν πρέπει κατ' ἀνάγκη νά κολάζεται ποινικώς. Πράγματι, ἡ ποινική κύρωση δέν άφορα άναγκαίως τήν πλέον σοβαρή συμπεριφορά, άλλά καθορίζεται δυνάμει μιᾶς επιλογής τῆς νομοθετικής πολιτικής, ιδίως στίς περιπτώσεις κατά τίς όποιες, λόγω τῆς ιδιαίτερης φύσεως τῆς συμπεριφοράς, ἡ ἐν λόγω κύρωση θεωρείται ὡς τό πλέον ἀποτελεσματικό μέσο ἀποτροπής καί, ὀλιγότερο, καταστολής.

'Ερώτημα Α 5. Δέν δύναται νά προσδιορισθεί τό θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας μέ τήν ἀναζήτηση πάντοτε τοῦ εἰδκοῦ κανόνα πού προβλέπει τήν διασφάλιση καί τό μή σεβασμό τοῦ ἐν λόγω συμφέροντος, άλλά μέ τήν ἀνάλυση τοῦ συνόλου τῶν διατάξεων πού υφίστανται σέ ὁρισμένη χώρα καί τοῦ τρόπου πού ἑρμηνεύθησαν σέ μία ὁρισμένη εποχή σέ σχέση μέ τήν διασφάλιση τοῦ δημοσίου συμφέροντος.

Ἐρώτημα Α 6. Τό άρθρο 7 τῆς συμβάσεως περί προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὁρίζει ὅτι κανείς δέν δύναται νά καταδικασθεί γιά πράξη πού δέν στοιχειοθετεί παράβαση κατά τόν χρόνο πού συντελείται, τά δέ εἰς βάρος τοῦ ἀλλοδαποῦ περιοριστικά μέτρα δεν συνιστούν καταδίκη άλλά μέτρα προληπτικά τόσο όταν σκοπεύουν στην ἀπαγόρευση τής είσόδου στήν επικράτεια (καί δέν δύναται νά συμβαίνει διαφορετικά) ὅσο καί όταν σκοπεύουν στόν τερματισμό τῆς διαμονής. Τό μέτρο ἀπελάσεως ενδέχεται σέ ὁρισμένες περιπτώσεις νά εἶναι σοβαρότερο ἀπό μία ποινική καταδίκη, αὐτό όμως δέν είναι σημαντικό παρά μόνον ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ἡ διάταξη πού επιτρέπει τήν λήψη τοῦ μέτρου πρέπει νά ἑρμηνεύεται κατά τρόπο περιοριστικό καί συνετό, τηρώντας τίς ἀρχές πού εγγυώνται τόν λογικό καί ἀναλογικό χαρακτήρα, τοῦ ληφθέντος μέτρου.

Ἐρώτημα Α 8. Οἱ ἐπικαλούμενες περιστάσεις πρέπει νά εξετάζονται σοβαρῶς κατά την λήψη τοῦ μέτρου, επίσης δέ καί ιδίως ὡς πρός τό κατά πόσο έχει επιρροή ἐπί τοῦ επικινδύνου χαρακτῆρος τοῦ ἀτόμου.

'Ερώτημα Α 9. Δεδομένου ὅτι ἡ σφαίρα τῆς ιδιωτικής ηθικής ἀνήκει ἀποκλειστικῶς στό άτομο καί καμμία παρέμβαση ἀπό ὁποιαδήποτε κρατική ἀρχή δεν γίνεται δεκτή, ή ἠθικότης τοῦ καθενός δέν έχει σημασία ὅσον άφορᾶ τήν δημοσία τάξη παρά μόνον ἄν ἐκδηλώνεται μέ εξωτερική συμπεριφορά πού εμφανίζει τά χαρακτηριστικά τῆς ἀθεμίτου πράξεως (ή, σέ σχέση μέ τήν πρόληψη, μέ τόν κίνδυνο πού ἀντιπροσωπεύει ἡ συμπεριφορά αυτή) ἡ τουλάχιστον τοῦ κοινωνικοῦ κινδύνου.

'Ερώτημα AIO. Δέν δύναται νά ἀποκλεισθεί, κατ' ἀρχήν, ὅτι, σέ σχέση μέ τό άτομο, τό όποιο τυγχάνει γενικῶς τῆς εγγυήσεως πού παρέχει τό κοινοτικό δίκαιο, πού επιδίδεται στην πορνεία, δύναται νά κριθεί ή συμπεριφορά του ὡς συνιστώσα κοινωνικό κίνδυνο, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ή κρίση αυτή στηρίζεται στην ἀτομική συμπεριφορά τοῦ ενδιαφερομένου.

'Ερώτημα Α11. Ἡ πορνεία δύναται, ἀπό ἀφηρημένης ἀπόψεως καί ἀναλόγως τῆς εκτιμήσεως κάθε κράτους σέ διάφορες εποχές, νά θεωρηθεί, τουλάχιστον ὡς πρός ὁρισμένες ἀπό τίς εκδηλώσεις της, ὡς επικίνδυνο γιά τήν κοινωνία φαινόμενο, πού ενδέχεται νά συνιστά πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή καί θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοιωνίας, ἄν καί ἀπό κοινωνικοπολιτική άποψη εἶναι δυνατό νά θεωρηθεί γενικώς ὡς μή σκόπιμη ἡ λήψη κατασταλτικών τῆς δραστηριότητος αυτής μέτρων. Ἀπό συγκεκριμένης ἀπόψεως ἐξ άλλου καί δεδομένου ὅτι ἡ πορνεία ἀποτελεί γενικευμένο καί ἀνεκτό σέ ὅλα τά Κράτη μέλη φαινόμενο, εἶναι δυσχερές νά θεωρηθεί ἡ ενδεχομένως διακριτική καί επιφυλακτική μεμονωμένη άσκηση τῆς δραστηριότητος αυτής ὡς σοβαρή ἀπειλή τῆς δημοσίας τάξεως. Στό πλαίσιο τῶν ἐν λόγω σκέψεων, θά πρέπει νά υπογραμμισθεί ὅτι ἡ ἐφαρμογή ἑνός αυστηρότάτου κριτηρίου δύναται εὐκολώτατα νά ὁδηγήσει σέ καταχρήσεις, ἐν ὄψει τῆς εξαιρετικής δυσχέρειας εκτιμήσεως τοῦ βαθμοῦ τῆς σεξουαλικής ἠθικότητος.

'Ερώτημα Α12. Οἱ εκφράσεις πού ἐχρησι-μοποίησε ὁ γενικός εἰσαγγελεύς Mayras στίς προτάσεις του στην υπόθεση Bonsignore, παρουσία πού καθίσταται ἀφόρητη καί ἀναγκαία λύση, δίνουν βεβαίως τόν βαθμό τῆς σοβαρότητος τῆς ἀπειλῆς γιά τήν δημοσία τάξη, άλλά συνδέονται πάντοτε μέ τήν εκτίμηση τῆς δημοσίας τάξεως ἐκ μέρους τῶν εθνικών άρχων.

'Ερώτημα Α13. Ὁ περιορισμός πού τό άρθρο 48 παράγραφος 3 επιτρέπει νά επιβληθεί πρέπει νά δικαιολογείται ἀπό λόγους προλήψεως (εἰδικῆς) καί ὄχι καταστολής ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη εκλείψει, δέν ὑφίσταται πλέον κανείς λόγος νά διατηρηθεί ἡ νά παραταθεί ένα αντίθετο πρός τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων περιοριστικό μέτρο, καί ή κατάσταση τοῦ ενδιαφερομένου δύναται βεβαίως νά επανεξετασθεί.

'Ερώτημα Α14. Τά περιοριστικά μέτρα πρέπει βεβαίως νά αιτιολογούνται, ἡ δέ αιτιολόγηση πρέπει νά εἶναι πραγματική καί ὄχι φαινομενική. 'Αντιθέτως, δέν είναι ἀναγκαίο νά συντάσσεται στην μητρική γλώσσα τοῦ ενδιαφερομένου, κατά τό μέτρο πού αὐτό δέν φαίνεται πράγματι ἀπαραίτητο, γιά νά δύναται ὁ ἐνδιαφερόμενος νά λάβει ὁ ίδιος γνώση τῶν ληφθέντων μέτρων.

'Ερώτημα Β 1. Ἀπάντηση ἀνάλογη μέ εκείνη τῆς προαναφερθείσης υποθέσεως Pecastaing πρέπει νά δοθεῖ καί σέ ὅ,τι άφορη τό άρθρο 9 τῆς οδηγίας, μέ τό όποιο υποδεικνύεται ἤδη ὅτι οἱ εγγυήσεις πρέπει νά ἐγκεινται εἴτε στην δυνατότητα ενδίκου προσφυγής, ἡ ὁποία δέν πρέπει νά περιορίζεται στόν έλεγχο τῆς νομιμότητος καί ή ὁποία πρέπει νά 'έχει ἀνασταλτικό ἀποτέλεσμα, εἴτε στην γνώμη τῆς αρμοδίας ἀρχής τοῦ κράτους υποδοχής, ενώπιον τῆς ὁποίας ὁ ενδιαφερόμενος πρέπει πράγματι νά δύναται νά προβάλει τά μέσα ὑπερασπίσεως του (ἀρχή πού δύναται επίσης νά εἶναι διοικητική, ἐφ᾽ ὅσον εἶναι διαφορετική καί ἀνεξάρτητη σέ σχέση μέ εκείνη πού έλαβε τό μέτρο, ὁπως διευκρίνισε τό Δικαστήριο στην υπόθεση Santillo). Δέν φαίνεται ὅτι δύνανται νά διευκρινισθούν περισσότερο οἱ δικονομικές εγγυήσεις πού τά Κράτη μέλη ὀφείλουν νά παρέχουν στόν ἀσκούντα τήν προσφυγή, διότι εἶναι επαρκές νά εἶναι ένδικη ἡ προσφυγή αυτή, νά μή περιορίζεται μόνο στόν έλεγχο τῆς νομιμότητος καί νά έχει ἀνασταλτικό ἀποτέλεσμα. Οἱ κανόνες διαδικασίας πού εφαρμόζονται στην προσφυγή δέν δύνανται παρά νά εἶναι οἱ εθνικοί κανόνες διαδικασίας, διαφορετικοί ἀπό ένα κράτος σέ άλλο.

'Ερώτημα Β 2. Τό Δικαστήριο έχει ήδη ἀπαντήσει μερικῶς στην ἀπόφαση Santillo. Μόνον ὁ διορισμός τῶν μελών δέν συνεπάγεται ἱεραρχική εξάρτηση καί δέν θίγει τήν ἀνεξαρτησία τοῦ ὁρισθέντος μέλους. 'Αντιθέτως, τό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας ἀναφέρει τήν προσφυγή σέ δικαιοδοτικό όργανο μόνον δέ στην περίπτωση πού δέν ὑφίσταται τέτοια προσφυγή ἡ ὁδηγία ἀπαιτεί γνώμη ἀρχής άλλης ἀπό εκείνη πού έλαβε τό ἀμφισβητούμενο μέτρο.

'Ερώτημα Β 3. Είναι φυσικό, ὁπως στην 'Ιταλία, ἡ επιτροπή νά συνεδριάζει στην διοικητική υπηρεσία (τοῦ Υπουργείου Εσωτερικών) πού, γενικώς, ἀσχολείται μέ τά σχετικά προβλήματα καί ορισμένα μέλη της νά ἀνήκουν, γιά λόγους ειδικής ικανότητος, στην ἴδια διοικητική υπηρεσία. Σέ ένα κράτος δικαίου, ἡ τυπική πράξη διορισμοί) ἀπό τόν υπουργό εσωτερικών δέν θέτει βεβαίως ὑπό ἀμφισβήτηση τήν ἀνεξαρτησία τοῦ ὀργάνου.

'Ερωτήματα Β 4 καί 5. Είναι σαφές ὅτι οἱ κανόνες διαδικασίας πρέπει νά εἶναι οί εθνικοί κανόνες, οἱ όποιοι πρέπει, νά διασφαλίζουν τήν αποτελεσματικότητα τῆς ἐκφερομένης γνώμης. Είναι επίσης σαφές ὅτι ἡ γνώμη, ἀκριβώς επειδή εἶναι γνώμη, πρέπει νά αιτιολογείται, ἄν καί δέν φαίνεται ἀναγαῖο νά περιέχει τίς υπογραφές των μελών τῆς ἀρχής, καθώς καί τό ὄνομα καί τήν ιδιότητά τους.

'Ερωτήματα Β 6, 7 καί 8. Στό εθνικό δίκαιο ἀνήκει ἡ ρύθμιση τῆς ἀκολουθούμενης διαδικασίας, ἡ ὁποία πρέπει ἁπλώς νά παρέχει τίς ἀνωτέρω ἀναφερθείσες εγγυήσεις. Ἀπό τίς ἀρχές αυτές διαπνέεται ή ιταλική κανονιστική ρύθμιση, μέ τήν οποία ετέθη σέ εφαρμογή ἡ ὁδηγία. Πράγματι, τό προεδρικό διάταγμα 1656 τοῦ 1965 ορίζει ἰδίως ὅτι οἱ λόγοι δημοσίας τάξεως γνωστοποιοῦνται στόν ἐνδιαφερόμενο, έκτός ἄν λόγοι ἀσφαλείας τοῦ κράτους ἀντιτίθενται στην γνωστοποίηση αυτή. Ή ἀπόφαση περί εκδόσεως τῆς ἀδείας διαμονής καί περί ἀρνήσεως εκδόσεως πρέπει νά λαμβάνονται εντός έξι μηνών ἀπό τῆς υποβολῆς τῆς αιτήσεως. 'Επιτρέπεται στόν ενδιαφερόμενο νά παραμείνει προσωρινῶς στό εθνικό ἔδαφος, μέχρις ὅτου ληφθεί ή ἀπόφαση περί χορηγήσεως ἡ μή τῆς ἀδείας διαμονής. Ή τασσομένη σέ υπήκοο Κράτους μέλους προθεσμία γιά νά εγκαταλείψει τό εθνικό έδαφος δέν δύναται νά εἶναι κατώτερη ἀπό 15 ἡμέρες σέ περίπτωση ἀρνήσεως ἀδείας διαμονής καί ἀπό ένα μήνα σέ περίπτωση ἀρνήσεως ἀνανεώσεως ἤ ἀπελάσεως ἀπό τό εθνικό έδαφος, ἐκτός ἄν υφίστανται λόγοι επειγούσης ἀνάγκης. Ἐκτός επίσης επειγούσης ἀνάγκης, ἡ ἀπόφαση μέ την ὁποία οἱ ἀρχές ἀρνούνται τήνἀανανέωση τῆς ἀδείας διαμονής ἡ ἀπελαύνουν ἀπό τό εθνικό έδαφος πρόσωπο, στό όποιο έχει ήδη επιτραπεί νά διαμένει ἐκεῖ, λαμβάνεται μετά ἀπό γνώμη τῆς ἁρμοδίας ἐν προκειμένω ἀρχής, ενώπιον τῆς ὁποίας ὁ ενδιαφερόμενος δύναται νά ἐπικουρεῖται ἤ νά ἀντιπροσωπεύεται ἀπό πρόσωπα τῆς εμπιστοσύνης του. Κατόπιν αιτήσεως τοῦ ενδιαφερομένου, εξετάζεται ἀπό τήν επιτροπή ἡ απόφαση περί ἀρνήσεως εκδόσεως ἀδείας διαμονής ή ἀπελάσεως ἀπό τό εθνικό έδαφος, ἡ ὁποία εκδίδεται πρίν ἀπό τήν χορήγηση τῆς ἀδείας διαμονής. Στην περίπτωση αυτή, δύναται νά επιτραπεί, στόν ενδιαφερόμενο νά προβάλει προσωπικώς τά μέσα υπερασπίσεως του.

'Ερώτημα Β 9. Ή απάντηση πρέπει νά είναι ἀρνητική.

'Ερώτημα Β 10. Ἡ λήψη περιοριστικών μέτρων δέν δύναται νά στηριχθεί στην ηθικότητα τοῦ προσώπου, ἐφ᾽ ὅσον δέν υφίσταται συμπεριφορά ἡ κίνδυνος (κατά τρόπο προληπτικό) συγκεκριμένης ἀτομικής συμπεριφοράς, πού νά δύναται νά συνιστᾶ ἀπειλή γιά τήν δημοσία τάξη.

'Ερώτημα Β 11. Τά έγγραφα πού λαμβάνονται ὑπ᾽ ὄψη ἀπό τήν ἐπιτροπή πού λαμβάνει τό μέτρο πρέπει νά διαβιβάζονται ἐξ ὁλοκλήρου στην ἀρχή πού εκδίδει τήν γνώμη καί νά δύνανται νά ἀνακοινωθούν στόν ενδιαφερόμενο.

'Ερωτήματα Β 12 καί 13. 'Εναπόκειται στό εθνικό δίκαιο νά ρυθμίσει τήν ἀναφερομένη στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας διαδικασία, ούτως ώστε οἱ ἐν λόγω κανόνες νά επιτρέπουν στον ενδιαφερόμενο νά ἀμυνθεί κατά τόν προσήκοντα τρόπο καί ἐντός τῶν ὁρίων τῆς λογικής, ἐπιβαρυνόμενος μέ δαπάνες πού ἀνταποκρίνονται στην ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος.

'Ερώτημα Β 14. Κατά μείζονα λόγο πρέπει να εἶναι δυνατή, γιά λόγους ἀσφαλείας τοῦ κράτους, ἡ ἀπόκρυψη ἀπό τόν ενδιαφερόμενο τοῦ ὀνόματος πληροφοριοδότου τῆς ἀστυνομίας, ἐνῶ ἡ σημασία ἑνός ἐγγράφου ἀμφισβητουμένου ὡς πλαστού πρέπει νά ρυθμίζεται ἀπό τους κανόνες κάθε κράτους, μέχρις ὅτου ὁ ἁρμόδιος δικαστής ἀποφανθεί ἐπί τῆς αὐθεντικότητός του.

Ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση φρονεί ὅτι τά ἀναφερόμενα ὑπό τό στοιχείο Α ερωτήματα εγείρουν τέσσαρα ζητήματα στενῶς συνδεδεμένα μεταξύ τους, τά όποια, ὅσον άφορα τίς ἀρχές, ενδιαφέρουν τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος.

Ή σημασία τῆς εξαιρέσεως δημοσίας τάξεως πού περιέχεται στά άρθρα 48 παράγραφος 3 καί 56 παράγραφος 1.

Δέν δύναται νά δοθεί γενικός ὁρισμός τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως, δεδομένου ὅτι καλύπτει διάφορα συμφέροντα πού τό κράτος ἡ τά ἀρμόδια κρατικά ὄργανα θεω-ροῦν ὡς θεμελιώδη δημόσια συμφέροντα, τά όποια ὀφείλουν νά προστατεύουν. Τό Δικαστήριο επέβαλε στό ἀναγνωριζόμενο στά Κράτη μέλη περιθώριο εκτιμήσεως περιορισμούς ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ένας, σημαντικός περιορισμός συστηματικοῦ χαρα-κτῆρος ἀναφερόμενος στό περιεχόμενο τοῦ ὁρισμού, προκύπτει ἀπ᾿ ευθείας ἀπό τό άρθρο 2 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας 64/221 δέν εἶναι δυνατή ἡ επίκληση της εξαιρέσεως τῆς δημοσίας τάξεως γιά οικονομικούς σκοπούς. 'Ενας άλλος περιορισμός πού ἀπορρέει ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος, ὁ όποιος ἐφηρμόσθη στίς υποθέσεις Rutili, 8/77 (Sagulo, Rec. σ. 1435) καί Bouchereau. 'Ενας τελευταίος περιορισμός προκύπτει ἀπό την ἀρχή τῆς μή διακρίσεως, ἡ μόνη δέ εξαίρεση άφορᾶ τους υπηκόους τῶν άλλων Κρατῶν μελών, οἱ όποιοι δύνανται νά ἀπελαθούν ἡ νά μή γίνει δεκτή ἡ εἴσοδός τους στην ἐπικράτεια. Ή ἐν λόγω εξαίρεση λογική αύτη καθαυτή, διέπεται πάντως ἀπό ὁρισμένους συγκεκριμμένους κανόνες πού ἑρμηνεύονται αυστηρώς.

Τό σχετικό μέ τήν ἔννοια τῆς δημοσίας τάξεως κοινό συμφέρον κατά τό εθνικό δίκαιο

Τά συμφέροντα πού οἱ εθνικές ἀρχές θεωροῦν ὡς χρήζοντα προστασίας πρέπει νά περιέχονται σέ νομοθετικούς κανόνες, των ὁποίων οἱ πολίτες νά δύνανται νά λαμβάνουν γνώση, ούτως ώστε νά δύνανται τά δικαστήρια νά εκτιμήσουν ἄν γίνεται επίκληση τῆς εξαιρέσεως τῆς δημοσίας τάξεως πρός ἐξυπηρέτηση συμφερόντων άλλων ἀπό εκεῖνα ἀπό τά όποια εξαρτάται. Δέν θά έπρεπε νά συναχθεί ἀπό αυτό τό συμπέρασμα ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ εσωτερικού δικαίου, πού προστατεύουν τά συμφέροντα τῆς κοινωνίας, πρέπει πάντοτε νά ἐπιβάλουν ποινική κύρωση, δεδομένου ὅτι τά θεμελιώδη δημόσια συμφέροντα δύνανται επίσης νά συνδυάζονται μέ κύρωση διοικητικού ἡ καί ιδιωτικού δικαίου. Τό πρώτο κριτήριο γιά νά εκτιμηθεί κατά πόσο ἡ συμπεριφορά συνιστά πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας, παρέχεται ἀπό τόν κατά νόμο ὁρισμό τῶν συμφερόντων, τά όποια εμπίπτουν στην έννοια της δημοσίας τάξεως. Θά πρέπει ἐπίσης νά ληφθεί ὑπ᾿ ὄψη ἡ de facto συμπεριφορά πού προσβάλλει τήν δημοσία τάξη. Μία κολάσιμη πράξη, ἡ ὁποία δέν εἶναι σοβαρή αυτή καθαυτή, ενδέχεται, λόγω τῶν ἰδιαιτέρων περιστάσεων ὑπό τίς όποιες συνετελέσθη, ἐπί παραδείγματι σέ περίπτωση υποτροπῆς νά θίγει ουσιώδη συμφέροντα τῆς κοινωνίας κατά τρόπο πού δέν δύναται λογικώς νά γίνει ἀνεκτός. Είναι άλλωστε ἐσφαλμένη ἡ ἀντίληψη ὅτι μόνον ἡ δυναμένη νά καταλήξει σέ δημόσιες παροχές συμπεριφορά συνιστά προβολή τῆς δημοσίας τάξεως. Στην ἰδιωτική ζωή επίσης, ενδέχεται νά θιγούν σοβαρῶς συμφέροντα πού τό κράτος θεωρεί ὡς δημόσια. Συνεπώς, δέν εἶναι πρόσφορο τό κριτήριο κατά τό όποιο ή ἐπικρινομένη συμπεριφορά πρέπει νά εκδηλώνεται δημοσίως.

Οἱ συνέπειες τῆς εξαιρέσεως τῆς δημοσίας τάξεως

Ή ἀπέλαση ἡ ἡ άρνηση χορηγήσεως ἀδείας διαμονῆς δέν πρέπει νά θεωρηθεί ὡς κύρωση, άλλά ὡς διοικητικό μέτρο πού ἀποβλέπει στην προάσπιση τῶν δημοσίων συμφερόντων. Ἐφ᾿ ὅσον οἱ κανόνες τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου εξουσιοδοτοῦν τίς εθνικές ἀρχές νά λάβουν ένα τέτοιο μέτρο, σ᾽ αυτές εναπόκειται νά ἀποφασίσουν ἄν θά λάβουν πράγματι τό μέτρο αυτό ἤ ὄχι. 'Ως πρός τό κατά πόσο ὀφείλουν νά λάβουν στην περίπτωση αύτη ὑπ᾽ ὄψη τίς ιδιαίτερες συνθῆκες πού συντρέχουν στό πρόσωπο τοῦ ενδιαφερομένου, πρόκειται ἐδῶ κατ' ἀρχήν γιά ζήτημα ρυθμιζόμενο ἀπό τό εθνικό δίκαιο. Αυτό εἶναι τό πόρισμα τῆς ἀποφάσεως Royer. Πάντως, ἡ ἁρμοδιότης αυτή παύει νά υφίσταται ὅταν ἐξαφανισθούν οἱ λόγοι πού την δικαιολογούν ὅταν ὁ κοινοτικός υπήκοος γιά τόν όποιο πρόκειται δέν ἀντιπροσωπεύει πλέον άμεσο καί σοβαρό κίνδυνο γιά τά θεμελιώδη συμφέροντα τῆς κοινωνίας, θά πρέπει νά εἶναι ἐκ νέου σέ θέση νά ἀσκεῖ τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας. Δέν προκύπτει καθόλου ὅτι δύναται νά καθορισθεί κατά τρόπο γενικό σέ ποιες περιπτώσεις οἱ εθνικές ἀρχές υποχρεούνται νά δεχθούν ὅτι, σέ μία συγκεκριμένη περίπτωση, δέν υφίστανται πλέον ἀποχρῶντες λόγοι πρός περιορισμό τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ. Περαιτέρω τό γεγονός ὅτι ὁ πολίτης πρέπει νά δύναται νά λαμβάνει γνώση, κατά τόν προσήκοντα τρόπο, τῶν λόγων πού δικαιολογούν την λήψη τοῦ εἰς βάρος του περιοριστικού μέτρου, συνιστᾶ ἀρχή τῆς χρηστής διοικήσεως πού γίνεται κατά κανόνα δεκτή στίς Κάτω Χώρες. Ἀπό τά ἀνωτέρω συνεπάγεται ὅτι ενδεχομένως καί, ὑπό ὁρισμένες συνθήκες, οἱ λόγοι αυτοί πρέπει νά τοῦ κοινοποιούνται στην μητρική του γλώσσα, έκτός ἄν κατέχει τήν γλώσσα τοῦ τόπου διαμονής του.

Οἱ ἀρχές τῆς ἀναλογικότητος καί τῆς μή διακρίσεως

Ἀπό τήν ἀπόφαση Bonsignore συνάγεται ὅτι οἱ περιορισμοί τοῦ δικαιώματος τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας πρέπει νά ἐπιβάλονται, ἀφοῦ ληφθούν ὑπ᾽ ὄψη οἱ συνθήκες τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως. Δέν επιτρέπεται νά τερματισθεί ἡ άσκηση τοῦ δικαιώματος διαμονής ἡ νά μή γίνει δεκτό τό δικαίωμα αυτό γιά λόγους πού δύνανται βεβαίως νά ἀναφέρονται στην προστασία τῆς δημοσίας τάξεως, άλλα δέν δύνανται νά συνδεθούν ἀμέσως μέ τήν συμπεριφορά τοῦ προσώπου, ἔναντι τοῦ ὁποίου λαμβάνεται τό ἐν λόγω μέτρο. Ή ἀρχή τῆς μή διακρίσεως δέν άφορᾶ μόνο τίς τυπικές ἀνισότητες. Ή ουσιαστική άνιση μεταχείριση επίσης συνεπάγεται κατ' επιλογή προστασίαν τῆς δημοσίας τάξεως πού στηρίζεται στην ιθαγένεια καί συνιστᾶ, συνεπώς, ἀπαγορευομένη διάκριση.

Ἡ έννοια τῆς δημοσίας τάξεως. 'Η κυβέρνηση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου φρονεί καί εκείνη ὅτι δέν εἶναι αναγκαίο ούτε κἄν δυνατό νά δοθεί ὁ ὁρισμός τῆς δημοσίας τάξεως αυτής καθαυτής. 'Ο ὅρός δύναται μόνο νά ἑρμηνεύεται ἐν ὄψει των περιστάσεων τῆς συγκεκριμένης υποθέσεως. Δέν δύνανται επίσης νά ἀποκλεισθούν τοῦ περιεχομένου τῆς εννοίας της ὁρισμένα στοιχεία γιά τόν μόνο λόγο ὅτι δέν δύνανται νά στοιχειοθετούν ποινικές παραβάσεις (πρβλ. υποθέσεις Van Duyn καί Rutili). 'Η διαδικασία τοῦ ἄρθρου 177 καί οἱ ἀποφάσεις πού ἐξέδωσε μέχρι τώρα τό Δικαστήριο, συνδυαζόμενες μέ τίς άλλες εγγυήσεις πού προβλέπει τό κοινοτικό δίκαιο επιτρέπουν μία ἀπολύτως ικανοποιητική προσέγγιση τῆς εννοίας. Τά στοιχεία αὐτά επιτρέπουν νά επιτευχθεί μέ περίσκεψη μία ισορροπία μεταξύ των ἀναγκών καί τῶν στόχων κάθε Κράτους μέλους, τό όποιο επιδιώκει τήν προστασία των θεμιτῶν συμφερόντων του (καί τῶν συμφερόντων τῶν ἀτόμων) εντός τῶν συνόρων του, ἀφ᾽ ενός, καί τῶν ἀναγκών τῆς Κοινότητος καί τῶν υπηκόων τῶν Κρατών μελών εντός τῆς Κοινότητος, ἀφ᾽ έτερου.

Δικονομικές εγγυήσεις. Ὡς πρός τό γενικότερο ερώτημα τῆς φύσεως τῶν εγγυήσεων πού τά Κράτη μέλη ὀφείλουν νά προβλέπουν, ἡ ἀπάντηση ευρίσκεται στίς διατάξεις τῆς ὁδηγίας 64/221 καί τίς ἀποφάσεις πού εξέδωσε τό Δικαστήριο βάσει αὐτῆς. Τά λεπτομερή ερωτήματα τοῦ παραπέ-μποντος δικαστού φαίνεται ὅτι τείνουν προς τήν παραδοχή τῆς ἀπόψεως, κατά τήν ὁποία ἡ γνώμη πού ἀναφέρεται στό άρθρο 9 τῆς ὁδηγίας πρέπει νά δίδεται κατά τρόπο ἀμερόληπτο. Τά δικαιοδοτικά όργανα τῶν Κρατῶν μελών εἶναι ἁρμόδια γιά νά κρίνουν τό κύρος τῆς εκτιμήσεως μιᾶς συγκεκριμένης περιπτώσεως χωρίς νά είναι ἀνάγκη νά δοθούν ειδικές ἀπαντήσεις στά ἐν λόγω ερωτήματα. 'Επί πλέον, επειδή ή διαδικασία πρός ὀρθή ἀπονομή δικαίου δέν δύναται νά εκτιμηθεί παρά μόνον στό πλαίσιο τῶν περιστατικών κάθε εἰδικῆς περιπτώσεως λαμβανομένων ὑπ᾿ ὄψη ὅλων τῶν στοιχείων τῆς καί επειδή ἡ φύση της ἁρμοδίας ἀρχῆς καί τῆς ἀκολουθητέας ενώπιον τῆς διαδικασίας ποικίλλουν ἀναλόγως τῶν Κρατών μελών, δέν εἶναι σκόπιμο νά καθορίσει τό Δικαστήριο ρητούς καί γενικούς κανόνες διαδικασίας πού νά βαίνουν πέραν τῶν ορίων πού προβλέπονται στήν ὁδηγία.

'Η έννοια τῆς δημοσίας τάξεως καί τά ὅριά της (ἐρωτήματα Α 1 καί 2). Ὁ κοινοτικός νομοθέτης δέν προσεπάθησε νά δώσει ἕνα ὁρισμό τῆς δημοσίας τάξεως, άλλα νά ὁριοθετήσει τήν συμπεριφορά τῶν εθνικών άρχων καθορίζοντας ὁρισμένα κριτήρια, κυρίως ἀρνητικά. Στά Κράτη μέλη ἀφέθη ή εξουσία, όχι νά καθορίζουν κατά τρόπο ἀφηρημένο άλλά νά δίδουν συγκεκριμένο περιεχόμενο στην έννοια τῆς δημοσίας τάξεως ἐφαρμόζοντάς την. 'Από τά ἀνωτέρω προκύπτει μία σημαντική συνέπεια ὡς πρός τήν ἁρμοδιότητα τοῦ Δικαστηρίου στό πλαίσιο τῆς προδικαστικῆς διαδικασίας' δέν δύναται νά κρίνει τήν συγκεκριμένη περίπτωση εφαρμογῆς, ἀναφορικῶς μέ τήν ὁποία οἱ ἀρχές Κράτους μέλους έλαβαν μέτρο δημοσίας τάξεως. Πράγματι, στά εθνικά δικαιοδοτικά όργανα ἐναπόκεινται νά εξετάσουν κατά πόσο συμφωνούν οἱ ἀτομικές ἀποφάσεις μέ τίς διατάξεις τοῦ κοινοτικού δικαίου (πρβλ. ἀπόφαση Rutili).

Ή 'Επιτροπή κρίνει προτιμότερο νά ἀναφέρει τίς νομικές βάσεις, ἐπί τῶν ὁποίων θεμελιώνονται οἱ περιορισμοί κοινοτικού δικαίου, στους ὁποίους υπόκεινται τά μέτρα δημοσίας τάξεως πού λαμβάνονται ἀπό τίς εθνικές ἀρχές παρά νά επιχειρήσει μία εξαντλητική ἀπαρίθμηση τῶν ἐν λόγω περιορισμών, οἱ όποιοι δύνανται νά διακριθούν σέ τέσσερις κατηγορίες. Κατ' ἀρχάς, υφίστανται οἱ περιορισμοί πού ἀπορρέουν ἀπό τήν 'ίδια τήν φύση τῶν μέτρων δημοσίας τάξεως στό κοινοτικό πλαίσιο, οἱ ὁποιοι πρέπει νά ἑρμηνεύονται αυστηρώς (πρβλ. υπόθεση Van Duyn). 'Ακολούθως, υφίστανται περιορισμοί πού ἀφορούν τήν τήρηση τῶν θεμελιωδών ἀρχων τῆς κοινοτικής έννόμου τάξεως, κυρίως δέ τῆς ἀρχῆς της μή διακρίσεως. Ἡ 'Επιτροπή φρονεί ὅτι πρέπει νά καθορισθεί τό σημείο ισορροπίας μεταξύ τῆς εφαρμογής τῆς ἀρχής τῆς μή διακρίσεως, προϋπόθεση τῆς ὁποίας παραμένει βεβαίως ὅτι πρόκειται γιά ἀντικειμενικώς δεκτικές συγκρίσεως καταστάσεις, καί τῆς ευχέρειας πού ἀναγνωρίζεται στά Κράτη μέλη νά λαμβάνουν μέτρα δημοσίας τάξεως, τά όποια περιορίζουν τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων καί εφαρμόζονται, συνεπώς, κατά τρόπο ειδικό, στους κοινοτικούς υπηκόους. Πάντως, τά μέτρα πού λαμβάνονται στήν περίπτωση εφαρμογής τῶν άρθρων 48 παράγραφος 3 καί 56 τῆς συνθήκης ὑπόκεινται στην δεύτερη θεμελιώδη ἀρχή τῆς κοινοτικής έννομου τάξεως, τήν ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος. Πράγματι, πρέπει ὄχι μόνο νά ελεγχθεῖ ἄν τό μέτρο εἶναι ὄντως ἀναγκαίο πρός προστασία τῆς δημοσίας τάξεως, πράγμα πού ἰσοδυναμεῖ μέ αυστηρή ερμηνεία τῆς διατάξεως, άλλά πρέπει ἐπί πλέον νά ελεγχθεί ἄν ή ἀπειλή εἶναι ἀρκετά σοβαρή γιά νά δικαιολογήσει τό μέτρο πού ἀντιμετωπίζεται. Μέ άλλα λόγια, ἡ εξέταση δέν ἀναφέρεται μόνο στόν δικαιολογημένο χαρακτήρα τοῦ μέτρου αυτού καθαυτού (ἀπόφαση Rutili), ἀλλά άφορᾶ επίσης τήν σύγκρουση τῶν δύο συμφερόντων γιά τά όποια πρόκειται, τῆς προστασίας τῆς εθνικής δημοσίας τάξεως, ἀφ᾽ ενός, καί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν προσώπων, ἀφ᾽ ἑτερου, λαμβανομένου ὑπ᾽ ὄψη τοῦ θεμελιώδους χαρακτῆρος τῆς ἀρχής τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας πού τό Δικαστήριο ἐτόνισε ἐκ νέου ιδίως στίς προαναφερθείσες υποθέσεις Royer καί Sagulo καί στην υπόθεση 118/75 (Watson, Rec. 1976, σ. 1185). Κατά γενικότερο τρόπο, τό Δικαστήριο ἐδέχθη στην υπόθεση Bouchereau ὅτι ἡ προσφυγή ἐκ μέρους ἐθνικής αρχής στην έννοια τῆς δημοσίας τάξεως προὔποθέτει, ἐν πάση περιπτώσει, τήν ύπαρξη, έκτος τῆς διαταράξεως τῆς κοινωνικής τάξεως πού συνιστά κάθε παράβάση τοῦ νόμου, πραγματικής καί ἀρκετά σοβαρής ἀπειλής πού θίγει θεμελιῶδες συμφέρον τῆς κοινωνίας. Τέλος, τελευταίος περιορισμός κοινοτικού δικαίου, ὅσον άφορᾶ τήν λήψη εθνικῶν μέτρων δημοσίας τάξεως ὁ ενδιαφερόμενος πρέπει νά διαθέτει τίς κατάλληλες δικονομικές εγγυήσεις γιά νά προβάλει τά μέσα υπερασπίσεως του. Αυτό ἀκριβώς έγινε δεκτό στην ἀπόφαση Royer καί ἀπετέλεσε ἀντικείμενο των ἀποφάσεων Rutili, Bouchereau, Pecastaing καί Santillo.

'Εκταση εφαρμογῆς τῆς αρχής τῆς μή διακρίσεως (ερώτημα Α 3). Ἡ ἀρχή αυτή δέν λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψη ὅταν οἱ καταστάσεις ή τά ἀντιμετωπιζόμενα μέτρα δέν δύνανται νά συγκριθοῦν. Ἐπί πλέον, δέν εφαρμόζεται παρά μόνον ὑπό τήν επιφύλαξη τῶν ειδικών διατάξεων τῆς συνθήκης, καθώς καί τῶν κανονισμών καί ὁδηγιών πού εκδίδονται πρός εφαρμογή τῆς (ἀπόφαση Sagulo).

Ἔκταση ἐφαρμογής τῆς αρχής τῆς ἀναλογικότητος (ἐρωτήματα Α 7 καί 8). Ἡ εξέταση στην ὁποία υποβάλλεται τό μέτρο δημοσίας τάξεως ὡς πρός τήν τήρηση τῆς ἀρχής αὐτής, ἀναφέρεται, κατά πρώτον, στην παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς ἐλεύθερης κυκλοφορίας ἀπό τό ἀντιμετωπιζόμενο μέτρο. Στην ἀπόφαση Watson καί Beimann έγινε δεκτό ὅτι, μεταξύ τῶν κυρώσεων πού συνδέονται μέ τήν μή τήρηση τῶν προαναφερθεισῶν διατυπώσεων γιά τήν δήλωση καί τήν καταχώρηση στά μητρώα, ἡ ἀπέλαση δέν συμβιβάζεται βεβαίως, ὅσον ἀφορᾶ τά προστατευόμενα ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο πρόσωπα, μέ τίς διατάξεις τῆς συνθήκης, δεδομένου ὅτι ένα τέτοιο μέτρο συνιστά άρνηση τοῦ ἴδιου τοῦ δικαιώματος πού παρέχει καί εγγυάται ἡ συνθήκη. Αυτό δέν ἀποκλείει βεβαίως τό ενδεχόμενο ἡ ἀπομάκρυνση, ἡ ὁποία συνιστά ιδιαιτέρως σοβαρή κύρωση, νά έχει ἐπί πλέον, στην συγκεκριμένη περίπτωση καί ἐν ὄψει τών συνθηκών, σημαντικές γιά τόν ενδιαφερόμενο προσωπικές συνέπειες.

'Ερμηνεία τῆς εννοίας τῆς αρκετά σοβαρᾶς απειλής (ερώτημα Α 12). Στίς προτάσεις του στην υπόθεση Bonsignore, ὁ γενικός είσαγγελεύς Mayras διετύπωσε κατ᾽ άλλο τρόπο τήν ἀπαίτηση πού καθώρισε τό Δικαστήριο καί κατά τήν ὁποία, ἀφ᾽ ενός, ή παρέκκλιση πρέπει νά ἑρμηνεύεται αυστηρώς καί συνεπώς, ἀπαιτείται πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας (ἀπόφαση Boucheron) καί, ἀφ᾽ έτερου, τό ἀντιμετωπιζόμενο μέτρο πρέπει νά είναι ἀναγκαίο πρός διασφάλιση τῶν καθιερωμένων ἀναγκών σέ μιά δημοκρατική κοινωνία (ἀπόφαση Rutili).

Πρέπει ἡ ἀτομική συμπεριφορά, που δικαιολογεί τό μέτρο, νά ἀποτελεί ἀντικείμενο ποινικῆς κυρώσεως; (ἐρωτήματα Α 4, 5 και 6). Οἱ ἀποφάσεις Van Duyn, Watson καί Beimann, Sagulo καί Bouchereau δεικνύουν σαφώς ὅτι δέν υφίσταται κανείς ἀναγκαίος σύνδεσμος μεταξύ τῆς ποινικῆς κολασίμου απειλῆς τῆς δημοσίας τάξεως, ή ὁποία προέρχεται ἀπό κοινοτικό υπήκοο καί τῆς ἀπαιτήσεως νά εἶναι ἡ ἀπειλή αύτη ἀρκετά σοβαρή. Προκειμένου γιά συμπεριφορά πού δέν κολάζεται ποινικῶς καί ἐν ὄψει τοῦ περιθωρίου εκτιμήσεως πού 'έχει ἀφεθεί στά Κράτη μέλη πρός καθορισμό τοῦ περιεχομένου τῆς εννοίας τῆς δημοσίας τάξεως, ὁ ἀναγκαίος έλεγχος τῶν ὀργάνων της Κοινότητος δέν εἶναι δυνατός παρά μόνον ἄν τό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος ἔχει καταστήσει έκδηλο, ὑπό τήν μία ἡ ὑπό την άλλη μορφή καί κατά τρόπο σαφή καί μή επιδεχόμενο ἀμφισβήτηση, τό πῶς ἐκτιμᾶ τόν επιβλαβή χαρακτήρα τῆς συμπεριφορᾶς ἡ τῆς δραστηριότητος γιά τήν ὁποία πρόκειται καί τήν πρόθεση του νά λάβει μέτρα έναντι τῶν ἀλλοδαπών υπηκόων. Ή 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι πρόκειται ἐδῶ, τουλάχιστον κατ᾽ ἀναλογία μέ τό άρθρο 7 τῆς ευρωπαϊκής συμβάσεως περί τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων γιά μιά γενική επιταγή σύμφωνα μέ τήν ὁποία δέν δύνανται νά ληφθούν κατά τῆς συμπεριφοράς κατασταλτικά μέτρα, ἄν δέν εἶναι ἐκ τῶν προτέρων γνωστά.

Ἔρμηνεία τοῦ μέτρου γενικής προλήψεως (ἐρώτημα Α 10). Τά λαμβανόμενα ὑπό τις ἀναφερθείσες περιστάσεις μέτρα δέν εμπίπτουν στην γενική πρόληψη, ὅπως αυτή νοείται στην ἀπόφαση Bonsignore. Τό γεγονός ὅτι ένα μέτρο δικαιολογείται ἀπό τό ὅτι τό άτομο ἀνήκει σέ κατηγορία ἡ σέ ὁμάδα, ἡ δράση τῆς ὁποίας θεωρείται ως προσβάλλουσα τήν δημοσία τάξη δέν προσδίδει στό μέτρο αυτό τόν χαρακτήρα γενικής προλήψεως ἐφ᾽ ὅσον εφαρμόζεται σέ κάθε ἀτομική περίπτωση, κατά τήν οποία θεωρείται ἀποκλειστικώς ὅτι τό συμμετέχον στην ἐν λόγω ὁμάδα άτομο συνιστά, μέ τήν παρουσία ἡ τήν έστω παρελθοῦσα δράση του (πρβλ. ἀπόφαση Bouchereau), πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας. Θά ὑφίστατο γενική πρόληψη ἄν, ἐπί πλέον ἤ ἀποκλειστικώς, στόχος τοῦ περιοριστικοῦ μέτρου ἦταν ἡ δημιουργία αποτρεπτικού ἀποτελέσματος στην κατηγορία τῶν ενδιαφερομένων προσώπων. 'Εφ ὅσον τό μέτρο δικαιολογείται ἀποκλειστικώς εἴτε διότι διεταράχθη σοβαρῶς ή δημοσία τάξη λόγω τῶν συντελεσθεισῶν πράξεων εἴτε διότι υπάρχει φόβος επαναλήψεως τῶν ἀντικοινωνικών πράξεων ἐκ μέρους τοῦ ενδιαφερομένου (προτάσεις τοῦ γενικού εισαγγελέως Mayras στην ὑπόθεση Bonsignore), δέν πρόκειται περί γενικής προλήψεως.

'Ερμηνεία τῆς ἐννοίας τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς (ερώτημα Α 11). 'Αν τό μέτρο στηρίζεται στό γεγονός ὅτι αυτές πού ἀσκούν τό ἐπάγγελμα τῆς πόρνης συμβάλλουν σέ ὁρισμένες χώρες στην εγκληματικότητα, δέν ικανοποιείται ἡ ἀπαίτηση διαπιστώσεως τῆς ἀτομικής συμπεριφοράς πού συνίσταται στον έλεγχο τοῦ κατά πόσο τέτοιες σχέσεις υφίστανται ή υπήρχαν στην συγκεκριμένη περίπτωση τοῦ ενδιαφερομένου.

Δύναται νά ληφθεί υπ' ὄφη ἡ ἰδιωτική συμπεριφορά; (ἐρώτημα Α 9). Δέν δύναται νά διατυπωθεί μιά πρόσφορη ἀρχή ὡς πρός τήν εκτίμηση ἑνός μέτρου δημοσίας τάξεως στό κοινοτικό δίκαιο, ἡ ὁποία νά ἀναφέρεται στόν ἰδιωτικό ἡ δημόσιο χαρακτήρα ὁρισμένης συμπεριφορᾶς. Ἐφ᾿ ὅσον μία συμπεριφορά, αποτελοῦσα τμῆμα τῆς Ιδιωτικῆς ζωής θεωρείται ἀπό την εθνική ἀρχή ὡς έχουσα επιπτώσεις έκτός αυτής, τό ἐνδιαφερόμενο Κράτος μέλος δύναται, κατ' εφαρμογή τῶν άρχων πού καθώρισε τό Δικαστήριο, νά θεωρήσει ὅτι ἀπαιτείται ή επέμβαση του πρός προστασία τῆς δημοσίας τάξεως. Αὐτό συμβαίνει ἰδίως στον τομέα τῶν ηθών ὑπάρχουν συμπεριφορές, σεξουαλικές ἡ άλλες, καθαρῶς ιδιωτικές, οἱ όποιες ἀποτελούν ἀντικείμενο εκτιμήσεων πού διαφέρουν πολύ ἀπό ένα Κράτος μέλος σέ άλλο καί μάλιστα, εντός ἑνός Κράτους μέλους, ἀπό μία χρονική περίοδο σέ άλλη.

Δύναται τό μέτρο ἀπομακρύνσεως νά είναι οριστικό; (ἐρώτημα Α13). Ἡοριστική ἀπόφαση ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν επικράτεια συνιστᾶ ἀναμφισβητήτως μέτρο εξαιρετικῶς σοβαρό, δεδομένου ὅτι εκμηδενίζεται γιά πάντα ἕνα δικαίωμα πού κοινοτικός υπήκοος έλκει ἀπ᾿ ευθείας ἀπό τήν συνθήκη (ἀπόφαση Watson καί Beimann). Κάθε μέτρο δημοσίας τάξεως πού λαμβάνεται εἰς βάρος κοινοτικοῦ υπηκόου πρέπει νά δικαιολογείται ἀπό τήν πραγματική καί ἀρκετά σοβαρή ἀπειλή πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας (ἀπόφαση Bouchereau). Μιά τέτοια εκτίμηση εξαρτᾶται κατ' ἀνάγκη ἀπό ένα σύνολο ειδικῶν περιστάσεων, οἱ όποιες, ἐξ ὁρισμοῦ, ποικίλλουν ἀπό μία εποχή σέ άλλη (ἀπόφαση Van Duyn). Ή παρελθοῦσα συμπεριφορά τοῦ ἐνδιαφερομένου δύναται νά δικαιολογήσει παρέμβαση τῆς ἀρχής, καθ' ὅσον υφίσταται ἐνεστῶσα ἀπειλή (ἀπόφαση Bouchereau). Συνεπώς, ἡ ὁριστική ἀπόφαση περί ἀπομα-κρύνσεως, ἀνεξαρτήτως τῆς συμπεριφορᾶς ἐπί τῆς ὁποίας στηρίζεται, παραβιάζει τήν ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος καί δέν τηρεί τήν ἀρχή τῆς περιοριστικής ερμηνείας τῆς παρεκκλίσεως τοῦ ἄρθρου 48 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης. 'Αντιθέτως, δέν ἀποκλείεται ἡ δυνατότης νά επαναλαμβάνεται τό μέτρο ἀπαγορεύσεως εισόδου στην επικράτεια μετά ἀπό κάθε νέα αίτηση, ἐφ᾿ ὅσον ἡ εθνική ἀρχή δύναται νά προβάλει αἰτιολογημένως ὅτι κάθε μέτρο ἀρνήσεως τηρεί τά βάσει τοῦ κοινοτικού δικαίου ὅρια πού ἀνεφέρθησαν ἀνωτέρω.

Ὑποχρεώσεις αιτιολογήσεως (ἐρώτημα Α 14). Ἡ ἀπαίτηση αιτιολογήσεως, πού τονίζεται στίς ἀποφάσεις Rutili καί Royer, ἰδίως, ἐκ μέρους τοῦ ενδιαφερομένου κράτους, κοινοποίηση τῆς αιτιολογίας τῆς ἀποφάσεως κατά τρόπο σαφή καί πλήρη, προκειμένου νά δυνηθεί ὁ ενδιαφερόμενος νά προβάλει επωφελώς τά μέσα υπερασπίσεως του. Ἀπό τά ἀνωτέρω έπεται ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται στην ἐν λόγω ἀπάντηση μία διατύπωση γενικής αἰτιολογίας, ή ὁποία δέν συνδέεται ευθέως καί επακριβώς μέ τήν συμπεριφορά τοῦ κοινοτικού υπηκόου γιά τόν όποιο πρόκειται. Ὡς πρός τήν χρησιμοποιούμενη γλώσσα, ἡ πραγματική ἀπόλαυση τῆς εγγυήσεως πού παρέχεται μέ τήν υποχρέωση αιτιολογήσεως δέν δύναται νά διασφαλισθεί μετά βεβαιότητος παρά μόνον ἄν ἡ αιτιολογία κοινοποιείται στην εθνική γλώσσα τῶν ενδιαφερομένων ή, στην περίπτωση υπηκόων Κρατών μελών μέ περισσότερο επίσημες γλώσσες, σέ εκείνη ἀπό τις ἐθνικές τους γλώσσες, τήν ὁποία ὁμιλοῦν.

Ἐλάχιστες δικονομικές εγγυήσεις (ἐρώτημα Β1). Ἡ ἀνεπάρκεια τῆς προστασίας εμφανίζεται σέ τρεις περιπτώσεις: στην έλλειψη ενδίκου προσφυγής κατά τῶν ἀποφάσεων πού ἀναφέρονται στό άρθρο 8 τῆς ὁδηγίας ὅταν υφίστανται τέτοιες ἔνδικες προσφυγές, ἀλλα δέν επιτρέπουν παρά τόν έλεγχο τῆς νομιμότητος τῆς ἀποφάσεως, ἀποκλείοντας τόν ἐπί τῆς ουσίας έλεγχο ὅταν τέτοιες προσφυγές, ἔστω καί ἀφορῶσες τήν ουσία, δέν έχουν ανασταλτικό ἀποτέλεσμα (πρβλ. προτάσεις τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως Capotorti στην υπόθεση Pecastaing καί ἀπόφαση Santillo).

'Ερώτημα Β2 καί 3. Ἡ ἀπαίτηση διαβουλεύσεως μέ μία διαφορετική ἀρχή δέν θά ἐπετύγχανε νά εξασφαλίσει τήν τήρηση των ελαχίστων κανόνων διαδικασίας, παρά μόνον ἄν ἀπέβλεπε στην εξασφάλιση τῆς ἀνεξαρτησίας τῶν μελών τῆς ἀρχής αυτής σέ σχέση μέ τήν ἀρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση. Ἡ Ἐπιτροπή τάσσεται υπέρ τῆς ἀπόψεως τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως Capotorti κατά τήν ὁποία, γιά νά εἶναι πραγματική ἡ ἀνεξαρτησία αυτή, πρέπει τό πρόσωπο ἤ τά πρόσωπα πού ἀποτελούν τό συμβουλευτικό όργανο νά μή έχουν κανενός είδους σύνδεσμο μέ τήν ἀρχή πού καλείται νά λάβει τήν ἀπόφαση (υπόθεση Pecastaing). 'Επισημαίνεται, ὅπως εδέχθη τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση Santillo, ὅτι ή ὁδηγία ἀφήνει στά Κράτη μέλη ένα περιθώριο εκτιμήσεως γιά τόν ὁρισμό τῆς αρμοδίας ἀρχής. Δύναται νά θεωρηθεί ὡς ἀρμοδία κάθε δημοσία ἀρχή ἀνεξάρτητη τῆς ἀρχής πού καλείται νά λάβει ένα ἀπό τά προβλεπόμενα στην ὁδηγία μέτρα, ὀργανωμένη κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ὁ ενδιαφερόμενος νά έχει τό δικαίωμα νά ἐκπροσωπείται καί νά προβάλει ενώπιόν της τά μέσα υπερασπίσεως του. Ή 'Επιτροπή σημειώνει ὅτι, καθ' ὅσον γνωρίζει, ή συμβουλευτική επιτροπή ἀλλοδαπών δέν περιλαμβάνει ποτέ, μεταξύ τῶν μελῶν πού συμμετέχουν στην λήψη τῆς ἀποφάσεως, υπαλλήλους τοῦ 'Υπουργείου Δικαιοσύνης. Τό γεγονός ὅτι καθήκοντα γραμματέως τῆς επιτροπής ἀσκεῖ υπάλληλος τοῦ ἐν λόγω 'Υπουργείου δέν εἶναι ἱκανό νά θέσει σέ κίνδυνο τήν ἀμεροληψία τῆς επιτροπής, δεδομένου ὅτι τά καθήκοντα γραμματέως είναι εκτελεστικά καί ὄχι καθήκοντα λήψεως ἀποφάσεων. Εἶναι ἀληθές ὅτι τό άρθρο 10 τοῦ νόμου τῆς 28ης Μαρτίου 1952 δέν ἀποκλείει τήν δυνατότητα συμμετοχής στην συμβουλευτική επιτροπή ἑνός μέλους τῆς εισαγγελικής ἀρχής. 'Η κατάσταση αυτή δύναται νά θέσει ὑπό ἀμφισβήτηση τήν ἀμεροληψία τῆς επιτροπής, δεδομένου ὅτι ενδέχεται νά κληθεί ἡ εἰσαγγελική ἀρχή νά παρέμβει σέ προγενέστερο τῆς διαβουλεύσεως μέ τήν ἐπιτροπή στάδιο διώξεων. Τό γεγονός ὅτι ἡ ἀρχή πού λαμβάνει τίς ἀποφάσεις εἶναι αυτή πού ἀμείβει τά μέλη τῆς επιτροπής δέν φαίνεται, ἀντιθέτως, νά θέτει ἐν ἀμφιβόλω τήν ἀμεροληψία τῆς τελευταίας, ἐφ᾽ ὅσον συμβαίνει τό ἴδιο σχετικά μέ τους δικαστές πού συμμετέχουν σέ πολιτικά ἡ ποινικά δικαστήρια. Τέλος, ὅσον άφορα τήν ενώπιον τῆς επιτροπής διαδικασία, ὁ υπάλληλος τῆς υπηρεσίας δημοσίας ἀσφαλείας ή ὁ εκπρόσωπός του συμμετέχει στίς συζητήσεις καί ὄχι στίς διασκέψεις.

'Ερωτήματα σχετικά με τήν ἐνώπιον τής σνμβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς διαδικασία (ἐρωτήματα Β 4, 5, 6, 7, 12, 13, 14 καί 15). Τό άρθρο 9 παράγραφος 1 τοῦ βελγικοῦ νόμου ὁρίζει ὅτι σέ περίπτωση υποχρεωτικής παρεμβάσεως τῆς συμβουλευτικής επιτροπής, ὁ ενδιαφερόμενος πρέπει νά δύναται νά προβάλλει τά μέσα υπερασπίσεως του καί νά ἐπικουρεῖται ἡ νά εκπροσωπείται κατά τους ὅρούς διαδικασίας πού προβλέπονται ἀπό τήν εθνική νομοθεσία. 'Η 'ίδια διευκρίνιση δέν περιέχεται στην παράγραφο 2 τοῦ ἄρθρου 9, πού άφορᾶ τήν διαβούλευση, κατόπιν αιτήσεως τοῦ ενδιαφερομένου, μέ τήν ἀνεξάρτητη ἀρχή. 'Η 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι ἐφ᾽ ὅσον, κατ' αυτό τόν τρόπο, γίνεται ρητώς αναφορά στους ἐθνικούς κανόνες διαδικασίας, οταν διακυβεύονται συγκριτικῶς σημαντικότερα συμφέροντα (άρνηση ἀνανεώσεως ἀδείας διαμονής ἡ ἀπόφαση περί ἀπομακρύνσεως τοῦ κατόχου ἀδείας παραμονής), ὁ 'ίδιος κανόνας θά πρέπει νά Ισχύει στην περίπτωση πού ἡ παρέμβαση τῆς συμβουλευτικής επιτροπῆς άφορᾶ σχετικῶς λιγότερο σημαντικά συμφέροντα (άρνηση χορηγήσεως πρώτης ἀδείας διαμονής). Δεδομένου ὅτι ἡ ὁδηγία δέν δεσμεύει τό Κράτος μέλος στό όποιο ἀπευθύνεται παρά μόνο ὡς πρός τό επιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα, πρέπει, κατά συνέπεια, τό κράτος νά πραγματοποιήσει τόν σκοπό του· άρθρου 9 παράγραφος 2, δηλαδή τήν διαβούλευση, κατόπιν αιτήσεως τοῦ ενδιαφερομένου, μέ τήν ἀνεξάρτητη ἀρχή, άλλά παραμένει ελεύθερο ὡς πρός τόν καθορισμό τῶν κανόνων διαδικασίας πού ρυθμίζουν τήν διαβούλευση αυτή. Ή ἀρχή αύτη ἐπιβεβαιώθη, σέ γενικότερο πλαίσιο, μέ τίς ἀποφάσεις ἐπί των υποθέσεων 33/76 (Rewe, Rec. σ. 1989) καί 45/76 (Cornet, Rec. σ. 2043), στίς όποιες ἐκρίθη ὅτι ἐφ᾿ ὅσον δέν υφίσταται σχετική κοινοτική ρύθμιση, ἐναπόκειται στην ἐσωτερική έννομη τάξη κάθε Κράτους μέλους νά ὁρίζει τά ἀρμόδια δικαιοδοτικά όργανα καί νά ρυθμίζει τίς διαδικαστικές λεπτομέρειες τῶν μέσων παροχής έννομου προστασίας πού προορίζονται νά ἐξασφαλίσουν τήν προστασία τῶν δικαιωμάτων πού έλκουν οἱ πολίτες ἀπό τό άμεσο ἀποτέλεσμα τοῦ κοινοτικοί) δικαίου. Πάντως, οἱ δύο αυτές ἀποφάσεις παρέχουν δύο σημαντικές διευκρινίσεις ἐν προκειμένω: οἱ εθνικές λεπτομέρειες εφαρμογής δέν δύνανται νά εἶναι ὀλιγότερο ευνοϊκές ἀπό αυτές πού ἀφοροῦν παρόμοιες προσφυγές εσωτερικής φύσεως (πρβλ. τίς προτάσεις τοῦ γενικού εισαγγελέως Capotorti στην υπόθεση Pecastaing) καί ἡ εφαρμογή των εθνικών κανόνων διαδικασίας δέν δύναται νά καταστήσει πραγματικῶς ἀδύνατη τήν άσκηση τῶν δικαιωμάτων πού τά εθνικά δικαιοδοτικά όργανα υποχρεούνται νά διασφαλίζουν. 'Επομένως, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι πρέπει νά δοθεί ἀπάντηση στά ερωτήματα μόνον κατά τό μέτρο πού ή εφαρμογή περιοριστικών κανόνων καθιστά πρακτικώς ἀδύνατη τήν προβλεπομένη στό άρθρο 9 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας διαβούλευση καί τήν προβολή τῶν μέσων υπερασπίσεως. Αυτό ισχύει ἰδίως ὅσον άφορᾶ τό ερώτημα 136, δεδομένου ὅτι ενδέχεται σέ ὁρισμένες περιπτώσεις νά χρησιμοποιηθεί ή ἐν λόγω διάταξη γιά νά περιορισθεί δικαίωμα πού ὁ ἐνδιαφερόμενος έλκει ἀπ᾿ ευθείας ἀπό κοινοτική διάταξη. 'Επίσης, ὅσον άφορᾶ τό ερώτημα Β 7, εἶναι λογικό νά δεχθεί κανείς ὅτι ἐφ᾿ ὅσον τό άρθρο 9 παράγραφος 2 επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο νά προβάλει τά μέσα υπερασπίσεως του, ἀναγκαία συνέπεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι τά μέσα αυτά πρέπει νά εξετάζονται καί νά κρίνονται ἀπό τήν ἀνεξάρτητη ἀρχή, ή γνώμη τῆς ὁποίας ζητείται. Τέλος, τό αυτό ισχύει ὡς πρός τά ερωτήματα Β 11, 12 καί 13 πού ἀφορούν τήν ἀνακοίνωση τοῦ φακέλλου. Ή 'Επιτροπή παραπέμπει στίς προτάσεις τοῦ γενικού εισαγγελέως Capotorti στην υπόθεση Pecastaing. Ή πρόσβαση τοῦ ενδιαφερομένου ἀπ᾿ ευθείας ἡ μέσω τοῦ δικηγόρου του σέ ὁλόκληρο τόν φάκελλο τῆς υποθέσεως, ὁπως κοινοποιείται στην συμβουλευτική επιτροπή, συνιστά βασικό στοιχείο τῆς υπερασπίσεως. Τό μόνο γεγονός πού δύναται νά περιορίσει τήν πρόσβαση στόν φάκελλο εἶναι ή ενδεχόμενη ύπαρξη λόγων ἀσφαλείας τοῦ κράτους, περίπτωση κατά τήν ὁποία ή διοικητική ἀρχή ὀφείλει νά δικαιολογήσει τήν ύπαρξη τέτοιων λόγων στην ἀνεξάρτητη ἀρχή. Ή διαδικασία μελέτης τοῦ φακέλλου πρέπει λογικώς νά επιτρέπει στον κοινοτικό υπήκοο τήν προβολή τῶν μέσων υπερασπίσεως του, αυτό δέ άφορα τόσο τήν προθεσμία γιά τήν μελέτη ὅσο καί τά έξοδα ενδεχομένης μετακινήσεως. Ή ἀπάντηση στό ερώτημα Β 15 εντάσσεται στην ἴδια προοπτική.

Στην υπόθεση 116/81, ἡ 'Επιτροπή προσθέτει ὅτι ἡ προσφυγή, μέ πρωτοβουλία τοῦ κέντρου ἀλλοδαπών, πρός τήν συμβουλευτική ἐπιτροπή, ἐνῶ ὁ ενδιαφερόμενος δέν έχει λάβει άδεια διαμονῆς ὑπερακοντίζει τόν στόχο τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας.

Πάντως, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι ἡ διάταξη αύτη ἀποβλέπει στό νά εξασφαλίσει στόν κοινοτικό υπήκοο τίς ελάχιστες εγγυήσεις καί ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο δέν ἀντιτίθεται στό νά τοῦ παρέχει, πράγματι, τό Κράτος μέλος ευρύτερες εγγυήσεις ζητώντας αυτεπαγγέλτως τήν γνώμη τῆς συμβουλευτικής επιτροπής, ἀκόμη καί γιά τά μέτρα πού πρόκειται νά ληφθοῦν εἰς βάρος προσώπων πού δέν εἶναι ἀκόμη κάτοχοι ἀδείας διαμονής. Μία τέτοια πρακτική γενικευόμενη, ενδέχεται νά παρακινήσει τους κοινοτικούς υπηκόους νά μή τηρούν τήν προθεσμία πού τάσσεται μέ τό άρθρο 4 τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς 27ης Δεκεμβρίου 1969, καί συνιστά, συνεπώς, προσβολή τῶν δικαιωμάτων τους, κατά τό μέτρο πού θά τους ἀντιτάσσετο, μεταγενεστέρως, ἡ ἀπώλεια τοῦ δικαιώματος. Διαδικαστικά ζητήματα σχετικά μέ τό βάρος τῆς αποδείξεως (ερωτήματα Β 8, 9 καί 10). Ἡ ὁδηγία προβλέπει στό άρθρο 9 παράγραφος 2, υπέρ τοῦ κοινοτικοί) υπηκόου, τήν ευχέρεια νά ζητηθεί ἡ γνώμη μιας ανεξάρτητης ἀρχής προκειμένου νά είναι δυνατός ὁ έλεγχος όχι μόνον τῆς νομιμότητος ἀλλά καί τῆς σκοπιμότητος τοῦ ἀντιμετωπιζόμενου μέτρου πρό τῆς ὁριστικής λήψεως τῆς ἀποφάσεως (απόφαση Pecastaing). Ἀπό αυτό προκύπτει λογικώς οτι ἡ αρχή πού λαμβάνει τήν ἀπόφαση ὀφείλει νά υποβάλει στην ἀνεξάρτητη ἀρχή φάκελλο, στόν όποιο νά θεμελιώνεται, κατά τρόπο πλήρη καί ἀναμφισβήτητο, ή φύση τῶν προσαπτομένων πράξεων, ή ἀνάγκη λήψεως τῶν προτεινομένων μέτρων καί ὁ ἀνάλογος σέ σχέση μέ τήν προβαλλόμενη ἀπειλή χαρακτήρας τους (ἀπόφαση Santillo). 'Από τήν ἀπόφαση Royer προκύπτει ὅτι ἐφ᾽ ὅσον ἡ εἴσοδος καί ἡ διαμονή σέ ένα Κράτος μέλος εἶναι δικαίωμα τοῦ μισθωτού ἡ ἀνεξάρτητου εργαζομένου κοινοτικού υπηκόου, τό βάρος ἀποδείξεως φέρει ἡ ἀρχή. Ή Ἐπιτροπή φρονεῖ ὅτι ὁ καθορισμός τῆς ἀποδεικτικῆς δυνάμεως προηγουμένων κοινοτικών καταδικών πρέπει νά ρυθμίζεται ἀπό τό εθνικό δίκαιο. Ἀπό τήν ἀπόφαση Bouchereau προκύπτει ὅτι ἡ ύπαρξη ἐνεστώσης γιά τήν δημοσία τάξη ἀπειλής δύναται νά θεμελιωθεί γιά κάθε ποινικώς κολάσιμη στό κράτος καταγωγής συμπεριφορά, έστω καί ἄν δέν υφίσταται ποινική καταδίκη. Τέλος, ή έκθεση περί ἠθικότητος πού καταρτίζει ή ἀστυνομία τοῦ τόπου διαμονής τοῦ ενδιαφερομένου καί ἐκθέτει, βάσει γενικών πληροφοριών, σειρά στοιχείων πού ἀφορούν τήν συμπεριφορά του κτλ. δέν ἀρκεῖ ἀπό μόνη τῆς νά θεμελιώσει βασίμως τήν ύπαρξη πραγματικής καί ἀρκετά σοβαρής απειλής πού θίγει θεμελιώδες συμφέρον τῆς κοινωνίας.