In de zaak:
naamloze vennootschap naar Duits recht, gevestigd te Bochum, vertegenwoordigd door haar Raad van Beheer, naamloze vennootschap naar Duits recht, gevestigd te Duisburg, vertegenwoordigd door haar Raad van Beheer, naamloze vennootschap naar Duits recht, gevestigd te Geisweid (Siegen), vertegenwoordigd door haar Raad van Beheer,
te dezer zake domicilie gekozen hebbende ten kantore van
mr. W. von Simson, aanvankelijk te Capellen, later te Bertrange,
bijgestaan door mr. W. von Simson,
advocaat te Düsseldorf,
HOGE AUTORITEIT VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL,
te dezer zake domicilie gekozen hebbende Place de Metz 2, Luxemburg,
vertegenwoordigd door mr. F. van Houten,
juridisch adviseur bij de Hoge Autoriteit,
als gemachtigde,
bijgestaan door mr. W. Schneider,
advocaat te Frankfort, betreffende het beroep tot nietigverklaring van de brief van
HET HOF VAN JUSTITIE
samengesteld als volgt:
A. M. Donner,
O. Riese,
L. Delvaux
Advocaat-Generaal: M. Lagrange;
Griffier: A. Van Houtte,
wijst het volgende
Overwegende dat
Overwegende dat
Overwegende dat de feiten welke aan het onderhavige geding ten grondslag liggen als volgt kunnen worden samengevat:
Bij beschikking 22-54 van
De beschikkingen 14-55 en 2-57 handhaafden dit vereveningssysteem, doch vanaf
Volgens de beschikking 2-57 wordt de door iedere onderneming te betalen bijdrage berekend door toepassing, voor ieder afrekeningstijdvak, van een basistarief op het verbruik van aankoopschroot en eventueel van een aanvullend tarief op het extraverbruik van aankoopschroot van de onderneming. Het totale verbruik van schroot van een onderneming wordt omschreven als te zijn gelijk aan de som van het totaal aan eigen omloopschroot en de ontvangen hoeveelheden aankoopschroot, vermeerderd met de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn afgenomen, of verminderd met de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn toegenomen, en eventueel verminderd met afgeleverde hoeveelheden verkocht en/of afgestaan schroot. Het verbruik van aankoopschroot is dan gelijk aan het totale verbruik verminderd met het totaal aan eigen omloopschroot, en de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn afgenomen.
Op grond van deze definities hebben sommige ondernemingen de uitdrukking
Het G.B.S.V. heeft zich toen bij brief van
Het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring van bovengenoemde brief van
Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:
Indien de bestreden brief een beschikking is, is het een individuele beschikking, gelet op het feit dat de brief is gericht tot de voorzitter van het G.B.S.V.; de brief heeft betrekking op verzoeksters, daar haar verplichtingen uit hoofde van de verevening aanzienlijk worden vergroot. Verzoeksters beschikken derhalve over alle middelen van artikel 33, lid 1, van het Verdrag.
Verzoeksters stellen dat, volgens artikel 15, lid 2, van de beschikking 2-57, de Hoge Autoriteit alleen een beslissing kan nemen, indien het Bestuur van het G.B.S.V. niet tot een eenparig besluit heeft kunnen komen betreffende de maatregelen, voorzien in de artikelen 3 tot 11, eerste lid, van genoemde beschikking. In casu gaat het om de definitie van het begrip onderneming. Artikel 2 van de beschikking definieert dit begrip als
Zij voegen hieraan toe dat volgens artikel 53, lid 1, sub
Daar verweerster van mening is dat het middel onbevoegdheid niet kan worden opgeworpen (zie boven onder Ontvankelijkheid), antwoordt zij dus slechts subsidiair op de stellingen welke verzoeksters ter ondersteuning van dit middel hebben aangevoerd.
Zij stelt dat door de bestreden brief geen wijzigingen zijn aangebracht in haar vroegere beschikkingen 22-54, 14-55 en 2-57 en dat de tussenkomst van de Raad van Ministers derhalve niet was vereist. Op verzoek van het G.B.S.V. heeft de Hoge Autoriteit de interpretatie welke het Bureau tot dusver aan het begrip
De in de bestreden brief toegestane afwijkingen bevatten evenmin wijzigingen van de vroegere beschikkingen. Immers, elk hoger geplaatst overheidsorgaan heeft tot taak de grenzen van een beschikking aan te geven door toepassing van objectief gedefinieerde en algemeen geldende criteria. De eenheid van plaats is een criterium dat aan deze voorwaarden voldoet.
Wat betreft de grief dat artikel 15 van de beschikking 2-57 niet doelt op artikel 2 van dezelfde beschikking en dat bijgevolg de Hoge Autoriteit zich niet kan uitspreken over het begrip onderneming bedoeld in lid 2, deze grief bevat een dubbele vergissing. Want in de eerste plaats gaat het hier niet om de uitleg van het begrip
Verzoeksters stellen dat de bestreden brief met algemene stemmen had moeten worden goedgekeurd door de Raad van Ministers. Immers, hierdoor worden wijzigingen aangebracht in de beschikking 2-57, daar het criterium
Voorts is, in strijd met het voorschrift van artikel 15, lid 1, van het Verdrag, de brief niet met redenen omkleed.
Daar
Verweerster stelt dat de grief van gebrekkige motivering niet gegrond is. De derde alinea van de bestreden brief geeft deze motivering weer, welke steunt op het begrip eigendom en op een letterlijke en logische interpretatie van de omstreden uitdrukking. Een meer gedetailleerde motivering zou alleen dan vereist zijn geweest, indien de Hoge Autoriteit van de gebruikelijke betekenis van de woorden was afgeweken. Volgens algemeen geldende rechtsbeginselen is de gegeven motivering voldoende.
Verzoeksters betogen, dat de bijlagen van het Verdrag, de beschikkingen van de Hoge Autoriteit en de in de Lid-Staten algemeen erkende rechtsbeginselen uitvoeringsregelingen van het Verdrag zijn.
Verweerster is van mening dat het middel schending van het Verdrag in casu niet kan worden opgeworpen (zie boven onder Ontvankelijkheid). Zij antwoordt dus slechts subsidiair op de stellingen welke verzoeksters ter ondersteuning van dit middel hebben aangevoerd.
Volgens verweerster verwarren verzoeksters de begrippen economische eenheid en juridische eenheid. Alleen de laatste is bepalend voor de toepassing van de beschikkingen nopens de schrootverevening. Volgens artikel 2 van de beschikking 2-57 zijn aan de heffing onderworpen
Verweerster stelt dat, indien zij zou ingaan op de door verzoeksters geformuleerde eisen, waarbij het begrip
De verschillende behandeling van concentraties welke eenzelfde rechtspersoon vormen enerzijds en van de ondernemingen welke op organisatorisch, economisch en financieel terrein met elkander verbonden zijn anderzijds, berust op een juridische grondslag, namelijk de eigendom op het ogenblik van de verkrijging; een dergelijke grondslag kan geen discriminatoir karakter hebben.
Wat betreft de aan Hoogovens en aan Breda toegestane afwijkingen, deze zijn gebaseerd op het criterium van het bestaan van eenzelfde plaatselijk geïntegreerd industrieel complex. Dit criterium kan in alle soortgelijke gevallen objectief worden toegepast.
Het in de bestreden brief omschreven criterium is niet een administratieve handeling met terugwerkende kracht, doch uitsluitend de constatering van wat de administratie steeds als rechtsregel heeft beschouwd. Het is juist, dat de uitdrukking
De tegenstrijdigheden in de bestreden brief, waar verzoeksters op wijzen, bestaan in werkelijkheid niet. Dat de Hoge Autorteit verklaarde dat het niet nodig was de bestaande procedure te wijzigen, en terzelfder tijd het Fonds uitnodigde de achterstallige bijdragen te innen, deed zij omdat de betrokken hoeveelheden ten onrechte als eigen omloopschroot waren geboekt. Nu verzoeksters ten gevolge van een verkeerde interpretatie een onjuiste opgave hebben ingediend, moeten zij deze rectificeren. Het Fonds kan niet weten, of bepaalde ondernemingen te veel schroot als
Wat betreft de grief, dat de Hoge Autoriteit artikel 5 van het Verdrag niet in acht zou hebben genomen, volgens hetwelk zij verplicht is bij het vervullen van haar taak zo weinig mogelijk rechtstreeks in te grijpen, doet verweerster opmerken, dat zij wel degelijk gerechtigd is in interne aangelegenheden in te grijpen, bijvoorbeeld op het gebied van produktie en investeringen. Zoveel te minder treft haar het verwijt, dat zij op onwettige wijze schrootleveranties tussen afzonderlijke rechtspersonen aan de bijdrage heeft onderworpen.
Ter ondersteuning van dit middel voeren
Verweerster antwoordt dat zij de bevoegdheden die het Verdrag haar verleent niet heeft misbruikt. Haar gedragslijn is haar ingegeven door overwegingen van juridische, economische en administratieve aard, welke alle aandacht verdienen. Zij heeft zich steeds de haar voorgeschreven doelstellingen voor ogen gehouden en zij heeft haar bevoegdheden niet gebruikt om doeleinden na te streven welke in strijd zijn met het Verdrag.
Voorts kunnen de verschillende schendingen van het Verdrag welke verzoeksters als détournement de pouvoir hebben voorgedragen, alleen als zodanig worden aangevoerd, derhalve als schending van het Verdrag, en niet uit het oogpunt van détournement de pouvoir.
De verwerende partij merkt voorts op dat het twijfelachtig is dat in casu een eventuele détournement de pouvoir eveneens zou zijn begaan
Voor het antwoord op de verschillende stellingen waarop verzoeksters het détournement de pouvoir baseren, verwijst verweerster naar haar uiteenzettingen naar aanleiding van de drie eerste middelen.
Overwegende dat de brief van de Hoge Autoriteit d.d.
dat deze brief is gepubliceerd in het
dat de Afdeling Markt deze brief als een
Overwegende evenwel dat, in strijd met het betoog van verzoeksters, deze brief van
Overwegende immers, dat deze brief van
dat hieruit volgt dat de Hoge Autoriteit niet de bedoeling had een beschikking te geven, hetgeen haar formeel was verzocht, doch slechts de beginselen te bevestigen, waarvan zij terecht of ten onrechte van mening was, dat deze logisch uit de basisbeschikking 2-57 voortvloeiden;
Overwegende dat deze opvatting bevestigd wordt door het feit, dat een wijziging van de beschikking 2-57, volgens artikel 53, lid 1, sub
Overwegende dat deze overwegingen niet worden ontzenuwd door het feit dat, in antwoord op een formeel verzoek van de Deutsche Schrottverbraucher-Gemeinschaft aan de Hoge Autoriteit d.d.
dat immers dit antwoord van de Afdeling Markt slechts de mening van een ambtenaar van de Hoge Autoriteit tot uitdrukking brengt en op zichzelf in dit geval niet noodzakelijkerwijs de bedoeling van deze laatste weergeeft; wel moet worden opgemerkt, dat dit antwoord voor verzoeksters de aanleiding kan zijn geweest, zo niet de oorzaak, om tegen deze zogenaamde beschikking in rechte te ageren, zulks uit de gerechtvaardigde voorzorg, haar belangen veilig te stellen;
Overwegende echter dat de verschillende bovengenoemde subjectieve elementen op zichzelf niet beslissend kunnen zijn voor de vaststelling van het rechtskarakter van de brief van
Overwegende dat bedoelde brief een richtlijn van interne aard vormt, afkomstig van een hogere overheidsinstantie en gericht tot een orgaan dat aan haar bevoegdheid is onderworpen, met het doel leiding te geven aan de werkzaamheden van dit orgaan;
dat, indien uit deze brief rechtstreekse verplichtingen zouden voortvloeien, deze alleen betrekking zouden kunnen hebben op het orgaan tot hetwelk de brief zich richt en niet op de schrootverbrui-kende ondernemingen, welke mening bovendien nog wordt versterkt door het feit dat deze brief, welke is gedateerd op
dat bijgevolg de brief van
Overwegende dat derhalve het beroep niet ontvankelijk is;
Overwegende dat volgens artikel 60 van het Reglement van het Hof van Justitie van de E.G.K.S. de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen; dat in casu de vordering niet ontvankelijk is en verzoeksters derhalve in het ongelijk zijn gesteld;
Overwegende evenwel dat, nu de brief van verweerster van
HET HOF VAN JUSTITIE
Verwerpende al hetgeen meer of anders is gevorderd,
Verklaart en beslist als volgt:
Het beroep is niet ontvankelijk.
De kosten worden gecompenseerd in dier voege dat iedere partij haar eigen kosten draagt.
Aldus door het Hof gewezen en ondertekend te Luxemburg op zes juli negentienhonderd negenenvijftig.
Uitgesproken ter openbare zitting gehouden te Luxemburg op zeventien juli negentienhonderd negenenvijftig.