BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

19 april 2023 (*)

„Kort geding – Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Beperkende maatregelen met het oog op de situatie in de Democratische Republiek Congo – Bevriezing van tegoeden – Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging – Geen spoedeisendheid”

In zaak T‑6/23 R,

UC, vertegenwoordigd door P. Bekaert en S. Bekaert, advocaten,

verzoeker,

tegen

Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door B. Driessen en M.‑C. Cadilhac als gemachtigden,

verweerder,

geeft

DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

de navolgende

Beschikking

1        Met zijn verzoek op grond van de artikelen 278 en 279 VWEU vordert verzoeker, UC, de opschorting van de tenuitvoerlegging van uitvoeringsbesluit (GBVB) 2022/2398 van de Raad van 8 december 2022 tot uitvoering van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in de Democratische Republiek Congo (PB 2022, L 316 I, blz. 7) en van uitvoeringsverordening (EU) 2022/2397 van de Raad van 8 december 2022 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 1183/2005 betreffende beperkende maatregelen met het oog op de situatie in de Democratische Republiek Congo (PB 2022, L 316 I, blz. 1), voor zover deze handelingen hem betreffen (hierna gezamenlijk: „bestreden handelingen”).

 Voorgeschiedenis van het geding en conclusies van partijen

2        Verzoeker is een zakenman en voormalig directeur van African Gold Refinery Ltd., gevestigd in Uganda.

3        Op 18 juli 2005 heeft de Raad van de Europese Unie verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2005, L 193, blz. 1) vastgesteld.

4        Op 20 december 2010 heeft de Raad besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2008/369/GBVB vastgesteld (PB 2010, L 336, blz. 30).

5        Artikel 3, lid 2, van besluit 2010/788, zoals gewijzigd, bepaalt het volgende:

„De in artikel 4, lid 1, en artikel 5, leden 1 en 2, genoemde beperkende maatregelen worden opgelegd aan natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen die:

a)       een breed gedragen en vreedzame oplossing voor verkiezingen in de [Democratische Republiek Congo] belemmeren, onder meer door daden van geweld, onderdrukking of aanzetten tot geweld, of door ondermijning van de rechtsstaat;

b)       betrokken zijn bij het beramen, aansturen of plegen van handelingen die ernstige schendingen of misbruik van de mensenrechten in de [Democratische Republiek Congo] inhouden;

c)       verantwoordelijk zijn voor het in stand houden van het gewapend conflict, de instabiliteit of de onveiligheid in de [Democratische Republiek Congo];

d)       steun verlenen aan de in punt c) bedoelde natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen;

e)       [...] aanzetten tot geweld in verband met de in punten b), c) en d) genoemde acties;

f)       [...] het gewapend conflict, de instabiliteit of de onveiligheid in de [Democratische Republiek Congo] [exploiteren], onder meer door de illegale exploitatie van of handel in natuurlijke hulpbronnen en wilde dieren en planten;

g)       banden hebben met de in punt a), b), c), d), e) of f) bedoelde natuurlijke personen of rechtspersonen, entiteiten of lichamen;

op de lijst in bijlage II.”

6        Na de betrokken omstandigheden te hebben geëvalueerd en gezien de ernst van de situatie in de Democratische Republiek Congo heeft de Raad op 8 december 2022 de bestreden handelingen vastgesteld.

7        Bij uitvoeringsbesluit 2022/2398 is de naam van verzoeker toegevoegd aan de in bijlage II bij besluit 2010/788 opgenomen lijst van personen, entiteiten en lichamen.

8        Aan de plaatsing van de naam van verzoeker op de lijst van getroffen personen en entiteiten liggen de volgende redenen ten grondslag:

„[UC] is een zakenman en de uiteindelijke begunstigde en voormalig directeur van African Gold Refinery Ltd., gevestigd in Uganda.

African Gold Refinery Limited ontvangt, koopt, raffineert en verhandelt sinds 2016 illegaal goud van oorsprong uit mijnen in de [Democratische Republiek Congo] die worden gecontroleerd door niet-gouvernementele gewapende groeperingen, waaronder de Mai-Mai Yakutumba en Raia Mutomboki, die betrokken zijn bij destabiliserende activiteiten in de provincie Zuid-Kivu.

[UC] exploiteert derhalve het gewapende conflict, de instabiliteit en de onveiligheid in de [Democratische Republiek Congo] door de illegale ontginning van en handel in natuurlijke hulpbronnen.”

9        Bij uitvoeringsverordening 2022/2397 is de naam van verzoeker om dezelfde redenen toegevoegd aan de in bijlage I bis bij verordening nr. 1183/2005 opgenomen lijst van personen, entiteiten en lichamen.

10      Op 9 december 2022 publiceerde de Raad in het Publicatieblad van de Europese Unie een kennisgeving aan de personen die onderworpen zijn aan de beperkende maatregelen van besluit 2010/788, als uitgevoerd bij uitvoeringsbesluit 2022/2398, en verordening nr. 1183/2005, als uitgevoerd bij uitvoeringsverordening 2022/2397 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in de Democratische Republiek Congo (PB 2022, C 469, blz. 32).

11      Bij een op 12 januari 2023 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift heeft verzoeker beroep tot nietigverklaring van de bestreden handelingen ingesteld, voor zover deze hem betreffen.

12      Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 5 februari 2023, heeft verzoeker het onderhavige verzoek in kort geding ingediend, waarin hij de president van het Gerecht in het bijzonder verzoekt:

–        de tenuitvoerlegging van de bestreden handelingen op te schorten, voor zover deze hem betreffen;

–        voor recht te verklaren dat, in geval van hogere voorziening, de gelaste opschorting wordt gehandhaafd in afwachting van de uitspraak van het Hof in het kader van de hogere voorziening;

–        de beslissing omtrent de kosten aan te houden.

13      In zijn op 15 februari 2023 ter griffie van het Gerecht neergelegde opmerkingen over het verzoek in kort geding heeft de Raad de president van het Gerecht verzocht:

–        het verzoek in kort geding af te wijzen;

–        verzoeker te verwijzen in de kosten.

 In rechte

 Algemene overwegingen

14      Uit de artikelen 278 en 279 VWEU enerzijds en artikel 256, lid 1, VWEU anderzijds, in onderlinge samenhang gelezen, blijkt dat de rechter in kort geding, indien hij van oordeel is dat de omstandigheden zulks vereisen, krachtens artikel 156 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht opschorting van de tenuitvoerlegging van een voor het Gerecht bestreden handeling kan gelasten of de noodzakelijke voorlopige maatregelen kan voorschrijven. In artikel 278 VWEU is echter het beginsel neergelegd dat een beroep geen schorsende werking heeft, omdat op de door de instellingen van de Europese Unie vastgestelde handelingen een vermoeden van geldigheid rust. De rechter in kort geding kan dus slechts bij wijze van uitzondering de opschorting van de tenuitvoerlegging van een voor het Gerecht bestreden handeling gelasten of voorlopige maatregelen voorschrijven (beschikking van 19 juli 2016, België/Commissie, T‑131/16 R, EU:T:2016:427, punt 12).

15      Artikel 156, lid 4, eerste volzin, van het Reglement voor de procesvoering bepaalt dat de verzoeken in kort geding een duidelijke omschrijving moeten bevatten van „het voorwerp van het geschil en van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt”.

16      De rechter in kort geding kan dus opschorting van de tenuitvoerlegging en andere voorlopige maatregelen toekennen indien vaststaat dat zij op het eerste gezicht feitelijk en rechtens gerechtvaardigd voorkomen (fumus boni juris) en spoedeisend zijn in die zin dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade aan de belangen van de verzoeker noodzakelijk is dat zij reeds vóór de beslissing in de hoofdzaak worden gelast en effect sorteren. Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat een verzoek om voorlopige maatregelen moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet wordt voldaan. De rechter in kort geding weegt in voorkomend geval ook de betrokken belangen tegen elkaar af (zie beschikking van 2 maart 2016, Evonik Degussa/Commissie, C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

17      In het kader van dit algemene onderzoek beschikt de rechter in kort geding over een ruime beoordelingsbevoegdheid en kan hij, met inachtneming van de bijzonderheden van de zaak, vrij bepalen hoe en in welke volgorde deze verschillende voorwaarden worden onderzocht, aangezien geen enkele rechtsregel hem een vooraf vastgesteld onderzoeksschema voor de beoordeling van de noodzaak van voorlopige maatregelen voorschrijft [zie beschikking van 19 juli 2012, Akhras/Raad, C‑110/12 P(R), niet gepubliceerd, EU:C:2012:507, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

18      De president van het Gerecht acht zich door de stukken in het dossier voldoende ingelicht om op het onderhavige verzoek in kort geding te kunnen beslissen zonder partijen vooraf in hun mondelinge verklaringen te horen.

19      In de omstandigheden van het onderhavige geval dient eerst te worden onderzocht of is voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid.

 Voorwaarde van spoedeisendheid

20      Bij de beoordeling van de vraag of de gevorderde voorlopige maatregelen spoedeisend zijn, moet in herinnering worden geroepen dat de procedure in kort geding ertoe strekt de volle werking van de toekomstige definitieve uitspraak te waarborgen, teneinde een lacune in de door de Unierechter verzekerde rechtsbescherming te voorkomen. In het licht van die doelstelling hangt het bestaan van spoedeisendheid in het algemeen af van het antwoord op de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Het staat aan die partij om te bewijzen dat zij ernstige en onherstelbare schade zou lijden indien zij de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak zou moeten afwachten (zie beschikking van 14 januari 2016, AGC Glass Europe e.a./Commissie, C‑517/15 P-R, EU:C:2016:21, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

21      Voorts bepaalt artikel 156, lid 4, tweede volzin, van het Reglement voor de procesvoering dat verzoeken in kort geding „al het beschikbare bewijs en de bewijsaanbiedingen ter rechtvaardiging van de toekenning van de voorlopige maatregelen [bevatten]”.

22      Zo moet een verzoek in kort geding op zich volstaan om de verwerende partij in staat te stellen om haar opmerkingen voor te bereiden en om de rechter in kort geding in staat te stellen om op dit verzoek te beslissen, in voorkomend geval zonder nadere informatie, daar de wezenlijke elementen, zowel feitelijk als rechtens, waarop het is gebaseerd, uit de tekst zelf van dit verzoek moeten blijken (zie beschikking van 6 september 2016, Inclusion Alliance for Europe/Commissie, C‑378/16 P-R, niet gepubliceerd, EU:C:2016:668, punt 17 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

23      Aan de hand van deze criteria moet worden onderzocht of verzoeker erin slaagt de spoedeisendheid aan te tonen.

24      In casu voert verzoeker in de eerste plaats aan dat de bevriezing van de activa, middelen en tegoeden die hij in de Unie bezit een verregaande ingreep is in het genot van zijn eigendom, waarvan de gevolgen desastreus kunnen zijn, en zijn activiteit als zaakvoerder en aandeelhouder in drie vennootschappen in België nadelig beïnvloedt.

25      In de tweede plaats betoogt verzoeker dat hem wegens de plaatsing van zijn naam op de betrokken lijsten de toegang tot en de doorreis via het grondgebied van de Unie, daaronder begrepen het grondgebied van de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit, wordt geweigerd, hoewel hij onderdaan van een lidstaat van de Unie is. Volgens verzoeker zorgt een dergelijke beperking van de fundamentele rechten ervoor dat de zaak per definitie spoedeisend is.

26      In de derde plaats voert verzoeker aan dat de Raad enkel algemene en beknopte overwegingen heeft geformuleerd ter rechtvaardiging van de plaatsing van zijn naam op de lijsten in de bestreden handelingen, hem niet de gegevens heeft aangeleverd op basis waarvan werd beslist om zijn naam op de betrokken lijsten te plaatsen en hem de mogelijkheid heeft ontnomen om bij de vaststelling van de bestreden handelingen naar behoren zijn recht om te worden gehoord en daarmee ook zijn rechten van verdediging te doen gelden.

27      Volgens de Raad daarentegen is niet voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid.

28      Wat in de eerste plaats de schade betreft die volgens verzoeker voortvloeit uit de beperking van het genot van zijn activa, middelen en tegoeden, en uit de inperking van de uitoefening van de activiteit als zaakvoerder en aandeelhouder in drie vennootschappen in België, dient er, voor zover hij daarmee wil stellen dat hij financiële schade leidt wegens de bevriezing van zijn tegoeden, ten eerste aan te worden herinnerd dat volgens vaste rechtspraak een voorlopige maatregel – in geval van financiële schade – gerechtvaardigd is indien blijkt dat de verzoekende partij zich bij gebreke van die maatregel in een situatie zal bevinden waarin haar financiële positie in gevaar komt, omdat zij niet over de middelen beschikt om het hoofd te kunnen bieden aan alle uitgaven die noodzakelijk zijn om tot het moment van de beslissing in de hoofdzaak in haar basisbehoeften te voorzien (zie beschikking van 2 oktober 2019, FV/Raad, T‑542/19 R, niet gepubliceerd, EU:T:2019:718, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

29      Voorts volgt uit vaste rechtspraak dat financiële schade als onherstelbaar wordt beschouwd indien deze schade niet kan worden becijferd; dat wil zeggen wanneer reeds bij de beoordeling door de rechter in kort geding duidelijk blijkt dat de aangevoerde schade, gelet op de aard ervan en de wijze waarop zij zich naar verwachting zal voordoen, niet op passende wijze zal kunnen worden vastgesteld en becijferd indien zij optreedt, en dat zij dus in de praktijk niet via een beroep tot schadevergoeding, ingesteld op grond van de artikelen 268 en 340 VWEU, zal kunnen worden hersteld [zie beschikking van 13 februari 2014, Luxembourg Pamol (Cyprus) en Luxembourg Industries/Commissie, T‑578/13 R, niet gepubliceerd, EU:T:2014:103, punt 90 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

30      Daartoe moet de rechter in kort geding beschikken over concrete en nauwkeurige aanwijzingen die worden gestaafd door gedetailleerde en gewaarmerkte schriftelijke bewijsstukken waaruit blijkt in welke situatie de partij die om de voorlopige maatregelen verzoekt zich bevindt en op basis waarvan kan worden beoordeeld wat waarschijnlijk de gevolgen zouden zijn indien de gevraagde maatregelen niet worden toegekend. Het staat dus in beginsel aan die partij – met name wanneer zij stelt dat er sprake is van financiële schade – om, met stukken onderbouwd, de inlichtingen te verschaffen op basis waarvan een getrouw en algemeen beeld van haar financiële situatie kan worden geschetst (zie beschikking van 10 juli 2018, Synergy Hellas/Commissie, T‑244/18 R, niet gepubliceerd, EU:T:2018:422, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

31      In casu moet worden vastgesteld dat verzoeker geen enkel bewijs levert van de schade die hij of zijn vennootschappen zouden lijden, en evenmin van het causale verband tussen de bestreden handelingen en die schade.

32      Bovendien spreekt verzoeker zich niet uit over het onherstelbare karakter van eventuele financiële schade. Hij zet dus niet uiteen waarom hij in geval van nietigverklaring van de bestreden handelingen vervolgens geen financiële vergoeding zou kunnen verkrijgen door middel van een beroep tot schadevergoeding krachtens de artikelen 268 en 340 VWEU, daar de enkele mogelijkheid om een dergelijke vordering in te stellen, volstaat om aan te tonen dat die schade in beginsel herstelbaar is (zie in die zin beschikking van 21 september 2015, Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe e.a./Commissie, T‑437/15 R, niet gepubliceerd, EU:T:2015:666, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

33      Bij gebreke van enige aanwijzing op basis waarvan de omvang van de schade, de aard ervan en de waarschijnlijkheid van het intreden van de schade kunnen worden beoordeeld, kan niet worden geconcludeerd dat verzoeker erin is geslaagd aan te tonen dat door de bevriezing van zijn tegoeden ernstige en onherstelbare financiële schade dreigt te ontstaan.

34      Ten tweede dient erop te worden gewezen dat verzoeker met zijn betoog beoogt factoren die in feite verband houden met de fumus boni juris te laten beoordelen in het kader van het vereiste van spoedeisendheid.

35      In dit verband zij eraan herinnerd dat de voorwaarde inzake het ernstige en onherstelbare karakter van de gestelde schade verschilt van de voorwaarde inzake de fumus boni juris, al is niet uitgesloten dat opschorting van de tenuitvoerlegging of andere voorlopige maatregelen worden gelast op de enkele grond dat de bestreden handeling kennelijk onwettig is, bijvoorbeeld wanneer de bestreden handeling zelfs maar een schijn van wettigheid ontbeert en de tenuitvoerlegging ervan derhalve terstond moet worden opgeschort (zie in die zin beschikkingen van 7 juli 1981, IBM/Commissie, 60/81 R en 190/81 R, EU:C:1981:165, punten 7 en 8, en 26 maart 1987, Hoechst/Commissie, 46/87 R, EU:C:1987:167, punten 31 en 32).

36      Hoewel blijkens punt 110 van de beschikking van 23 februari 2001, Oostenrijk/Raad (C‑445/00 R, EU:C:2001:123), het feit dat er sprake is van een bijzonder sterke fumus boni juris van invloed is op de beoordeling van de spoedeisendheid, neemt dit niet weg dat het ingevolge artikel 156, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering om twee afzonderlijke voorwaarden gaat die aan het verkrijgen van opschorting van de tenuitvoerlegging of van andere voorlopige maatregelen voorafgaan. Het staat derhalve aan de partij die om de voorlopige maatregelen verzoekt om aan te tonen dat ernstige en moeilijk te herstellen of zelfs onherstelbare schade imminent is, en het enkele bewijs van het bestaan van – een zelfs bijzonder sterke – fumus boni juris kan het volledig ontbreken van het bewijs van spoedeisendheid niet verhelpen, behalve in zeer bijzondere omstandigheden (zie in die zin beschikking van 2 mei 2007, IPK International – World Tourism Marketing Consultants/Commissie, T‑297/05 R, niet gepubliceerd, EU:T:2007:118, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

37      In casu beperkt verzoeker zich in wezen tot een beschrijving van de rechtsgevolgen die de beperkende maatregelen volgens verordening nr. 1183/2005 en besluit 2010/788, zoals gewijzigd, hebben, zonder op enigerlei wijze te verduidelijken op welke wijze en in welke mate de grondrechten en fundamentele vrijheden volgens hem zijn geschonden. Bijgevolg kan de rechter in kort geding niet onderzoeken of verzoeker aantoont dat de schade die volgens hem verband houdt met de mogelijke inbreuk op zijn grondrechten en fundamentele vrijheden, ernstig en moeilijk te herstellen of zelfs niet te herstellen is.

38      Ten derde moet worden benadrukt dat grondrechten volgens vaste rechtspraak geen absolute gelding hebben en de uitoefening ervan aan beperkingen kan worden onderworpen, voor zover deze gerechtvaardigd zijn uit hoofde van doeleinden van algemeen belang, en dat elke sanctiemaatregel per definitie gevolgen heeft die het recht van eigendom en het recht van vrije beroepsuitoefening aantasten, hetgeen in beginsel zelfs aanzienlijke negatieve gevolgen voor bepaalde marktdeelnemers kan rechtvaardigen (zie in die zin arrest van 30 juli 1996, Bosphorus, C‑84/95, EU:C:1996:312, punten 21‑23 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

39      In het bijzonder genieten de door verzoeker aangevoerde grondrechten, te weten de vrijheid van ondernemerschap en het recht van eigendom, dat door de bevriezing van tegoeden wordt geraakt, volgens de rechtspraak geen absolute bescherming, noch in de context van het Unierecht, noch in de context van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Het recht van vrije beroepsuitoefening en het recht van eigendom kunnen dus aan beperkingen worden onderworpen, mits deze beperkingen werkelijk beantwoorden aan door de Unie nagestreefde doelstellingen van algemeen belang en gelet op het nagestreefde doel niet zijn te beschouwen als een onevenredige en onduldbare ingreep waardoor de gewaarborgde rechten in hun kern worden aangetast (zie in die zin arresten van 16 november 2011, Bank Melli Iran/Raad, C‑548/09 P, EU:C:2011:735, punten 89 en 114, en 28 maart 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, punt 148 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

40      In dit verband is het juist dat de beperkende maatregelen per definitie gevolgen hebben die het recht van eigendom en het recht van vrije beroepsuitoefening aantasten, waardoor schade wordt berokkend aan partijen die op geen enkele wijze verantwoordelijk zijn voor de situatie naar aanleiding waarvan de sancties zijn ingesteld (zie in die zin arrest van 28 maart 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, punt 149 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

41      Gelet op het belang van de met de bestreden handelingen nagestreefde doelstellingen, te weten in de Democratische Republiek Congo een overgang en stabilisatie van de situatie mogelijk maken door de regering ertoe aan te zetten de eerbiediging van de rechtsstaat te verzekeren teneinde te zorgen voor een klimaat dat gunstig is om verkiezingen te houden, om de eerbiediging van de mensenrechten te verzekeren en om de daders van ernstige schendingen van die rechten voor een onafhankelijke rechterlijke instantie te brengen (arrest van 12 mei 2022, Boshab/Raad, C‑242/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:375, punt 95), welke doelstellingen onderdeel zijn van de ruimere doelstelling om overeenkomstig de in artikel 21 VEU genoemde doelstellingen van het externe optreden van de Unie de vrede en internationale veiligheid in stand te houden, blijkt evenwel op het eerste gezicht dat het nastreven van deze doelstellingen zelfs aanzienlijke negatieve gevolgen kan rechtvaardigen voor bepaalde partijen die op geen enkele wijze verantwoordelijk zijn voor de situatie naar aanleiding waarvan de sancties zijn ingesteld (zie in die zin arrest van 28 maart 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, punt 150).

42      Wat in de tweede plaats verzoekers argument betreft dat het verbod van toegang tot en doorreis via het grondgebied van de Unie, daaronder begrepen het grondgebied van de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit, de spoedeisendheid per definitie rechtvaardigt, moet worden benadrukt dat de bestreden handelingen niet vereisen dat het Koninkrijk België, de lidstaat waarvan verzoeker onderdaan is, hem de toegang tot of de doorreis via zijn grondgebied verbiedt. Blijkens artikel 4, lid 2, van besluit 2010/788 zijn de lidstaten immers niet verplicht hun eigen onderdanen te beletten hun grondgebied binnen te komen.

43      Bovendien moet hieraan worden toegevoegd dat, zoals de Raad terecht heeft opgemerkt, verzoeker niet aantoont of zelfs maar stelt dat hem sinds de inwerkingtreding van de bestreden handelingen de toegang tot of de doorreis via het grondgebied van de Unie, daaronder begrepen het Belgische grondgebied, is geweigerd op grond van de bestreden handelingen.

44      Wat in de derde plaats verzoekers argument betreft dat de Raad de plaatsing van zijn naam op de betrokken lijsten ontoereikend heeft gemotiveerd, hem niet de gegevens heeft aangeleverd op basis waarvan werd beslist zijn naam op die lijsten te plaatsen en hem de nodige procedurele waarborgen heeft ontnomen, moet worden opgemerkt dat verzoeker de spoedeisendheid enkel afleidt uit de vermeende onregelmatigheid van de bestreden handelingen, hetgeen erop neerkomt dat de fumus boni juris wordt verward met het risico van ernstige en onherstelbare schade, terwijl uit artikel 156, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering blijkt dat het om twee afzonderlijke voorwaarden gaat, zoals volgt uit de in punt 36 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak. De gestelde niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van de rechten van de verdediging in het kader van de administratieve procedure die heeft geleid tot de vaststelling van de bestreden handelingen, kan immers het ontbreken van bewijzen waarmee wordt beoogd aan te tonen dat verzoeker ernstige en onherstelbare schade lijdt als gevolg van de tenuitvoerlegging van de bestreden handelingen, niet verhelpen.

45      Uit een en ander volgt dat het verzoek in kort geding moet worden afgewezen, nu verzoeker niet heeft aangetoond dat aan de voorwaarde inzake spoedeisendheid is voldaan, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de voorwaarde inzake het bestaan van een fumus boni juris en zonder dat er een belangenafweging hoeft te worden verricht.

46      Overeenkomstig artikel 158, lid 5, van het Reglement voor de procesvoering moet de beslissing omtrent de kosten worden aangehouden.

DE PRESIDENT VAN HET GERECHT

beschikt:

1)      Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

2)      De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

Luxemburg, 19 april 2023.

*      Procestaal: Nederlands.