<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-137/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0137</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:272">EU:C:2018:272</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Bot – Υπόθεση C‑137/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Van Gennip κ.λπ.</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του Γενικου Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves Bot</HT></P><P>της <DATE ISO="20180419">19ης Απριλίου 2018</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑137/17</HT></P><P>Van Gennip BVBA,</P><P>Antonius Johannes Maria ten Velde,</P><P>Original BVBA,</P><P>Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen<BR/>(πρωτοδικείου Αμβέρσας, Βέλγιο)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2006/123/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2007/23/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2013/29/ΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Διάθεση στην αγορά και ελεύθερη κυκλοφορία ειδών πυροτεχνίας</KEYWORD><KEYWORD>Ελευθερία εγκαταστάσεως</KEYWORD><KEYWORD>Περιοριστικά εθνικά μέτρα</KEYWORD><KEYWORD>Δημόσια τάξη</KEYWORD><KEYWORD>Ποινικές κυρώσεις</KEYWORD><KEYWORD>Σύστημα αδειών</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση, η οποία ανέκυψε από τις ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν κατά λιανοπωλητών ειδών πυροτεχνίας, παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποφανθεί ως προς το πεδίο εφαρμογής των σχετικών με τα είδη πυροτεχνίας οδηγιών, τη συμβατότητα με το δίκαιο της Ένωσης εθνικής νομοθεσίας περιορίζουσας την πώληση ειδών πυροτεχνίας των οποίων το περιεχόμενο σε πυροτεχνικά υλικά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Στο εξής: ΠΥ.</P></NOTE> υπερβαίνει το 1 κιλό καθώς και τη συμβατότητα με την οδηγία 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061212">12ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 376, σ. 36</REF.DOC.OJ>, στο εξής: οδηγία περί υπηρεσιών.</P></NOTE>, ενός συστήματος διττής άδειας για την αποθήκευση ειδών πυροτεχνίας.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία περί υπηρεσιών</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, παράγραφος 5, της οδηγίας περί υπηρεσιών ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Η παρούσα οδηγία δεν θίγει τους κανόνες ποινικού δικαίου των κρατών μελών. Ωστόσο, τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να περιορίζουν την ελευθερία παροχής υπηρεσιών εφαρμόζοντας διατάξεις ποινικού δικαίου οι οποίες ρυθμίζουν ειδικά ή επηρεάζουν την πρόσβαση σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών ή την άσκησή τους, κατά παρέκκλιση των κανόνων της παρούσας οδηγίας.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στις υπηρεσίες παρόχων εγκατεστημένων σε κράτος μέλος.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Στο κεφάλαιο III της εν λόγω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Ελευθερία εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, το άρθρο 9, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Συστήματα χορήγησης άδειας<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, ορίζει, στην παράγραφό του 1, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Τα κράτη μέλη δεν μπορούν να εξαρτούν την πρόσβαση σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και την άσκησή τους από σύστημα χορήγησης άδειας, παρά μόνον εάν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>το σύστημα χορήγησης άδειας δεν εισάγει διακρίσεις εις βάρος του παρόχου της υπηρεσίας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>η ανάγκη ύπαρξης συστήματος χορήγησης άδειας δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο δημόσιου συμφέροντος·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>ο επιδιωκόμενος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο περιοριστικό μέτρο, ιδίως επειδή οι εκ των υστέρων έλεγχοι θα λάμβαναν χώρα με πολύ μεγάλη καθυστέρηση για να είναι πραγματικά αποτελεσματικοί.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 10 της οδηγίας περί υπηρεσιών ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα συστήματα χορήγησης άδειας βασίζονται σε κριτήρια τα οποία δεν επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές να ασκούν την εξουσία τους αυθαίρετα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Τα κριτήρια της παραγράφου 1:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>δεν εισάγουν διακρίσεις·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>δικαιολογούνται από επιτακτικό λόγο δημόσιου συμφέροντος·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>είναι αναλογικά προς τον προαναφερόμενο στόχο δημόσιου συμφέροντος·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>είναι σαφή και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>είναι αντικειμενικά·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>έχουν δημοσιοποιηθεί εκ των προτέρων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>είναι διαφανή και προσβάσιμα.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Το παρόν άρθρο δεν θίγει την κατανομή των τοπικών ή περιφερειακών αρμοδιοτήτων των αρχών των κρατών μελών που εκδίδουν τις άδειες αυτές.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2007/23/ΕΚ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Κατά την αιτιολογική σκέψη 4 της οδηγίας 2007/23/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070523">23ης Μαΐου 2007</DATE>, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά ειδών πυροτεχνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">ΕΕ 2007, L 154, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Η οδηγία 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961209">9ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων ατυχημάτων σχετιζόμενων με επικίνδυνες ουσίες [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="010" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="1997">ΕΕ 1997, L 10, σ. 13</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>], ορίζει απαιτήσεις ασφαλείας για τις εγκαταστάσεις όπου υπάρχουν, μεταξύ άλλων επικίνδυνων πυροτεχνικών ουσιών, εκρηκτικές ουσίες.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η παρούσα οδηγία θεσπίζει κανόνες που αποσκοπούν στην ελεύθερη κυκλοφορία των ειδών πυροτεχνίας στην εσωτερική αγορά εξασφαλίζοντας, συγχρόνως, υψηλό επίπεδο της προστασίας της ανθρώπινης υγείας και της δημόσιας ασφαλείας και της προστασίας και της ασφαλείας των καταναλωτών και λαμβάνοντας υπόψη τα σχετικά ζητήματα που συνδέονται με την προστασία του περιβάλλοντος.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η παρούσα οδηγία καθιερώνει τις βασικές απαιτήσεις ασφαλείας τις οποίες πρέπει να τηρούν τα είδη πυροτεχνίας ενόψει της διάθεσής τους στην αγορά.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Είδος πυροτεχνίας<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> σημαίνει κάθε είδος που περιέχει εκρηκτικές ουσίες ή εκρηκτικό μείγμα ουσιών που έχουν σχεδιασθεί για να παράγουν θερμότητα, φως, ήχο, αέριο ή καπνό ή συνδυασμό αυτών των αποτελεσμάτων μέσα από εξώθερμη, αυτοσυντηρούμενη χημική αντίδραση.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Πυροτέχνημα<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> σημαίνει είδος πυροτεχνίας που προορίζεται για ψυχαγωγία.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Διανομέας<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> σημαίνει το φυσικό ή νομικό πρόσωπο στην εφοδιαστική αλυσίδα το οποίο καθιστά ένα είδος πυροτεχνίας διαθέσιμο στην αγορά στο πλαίσιο της επιχείρησής του.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 της οδηγίας 2007/23 ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη δεν απαγορεύουν, περιορίζουν ή παρεμποδίζουν τη διάθεση στην αγορά ειδών πυροτεχνίας τα οποία πληρούν τις απαιτήσεις της παρούσας οδηγίας.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν αποκλείουν, επίσης, τη λήψη μέτρων από κράτος μέλος τα οποία δικαιολογούνται για λόγους δημόσιας τάξης, ασφαλείας, ή προστασίας του περιβάλλοντος, και τα οποία αποσκοπούν στην απαγόρευση ή στον περιορισμό της κατοχής, της χρήσης ή/και της πώλησης στο ευρύ κοινό των πυροτεχνημάτων των κατηγοριών 2 και 3, των ειδών πυροτεχνίας για το θέατρο και άλλων ειδών πυροτεχνίας.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 20, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Τα κράτη μέλη θεσπίζουν κανόνες για τις κυρώσεις που επιβάλλονται στις παραβάσεις των διατάξεων του εθνικού δικαίου που θεσπίζονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία και εξασφαλίζουν την εφαρμογή τους. Οι προβλεπόμενες κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2013/29/ΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 45 της οδηγίας 2013/29/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20130612">12ης Ιουνίου 2013</DATE>, για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα στην αγορά ειδών πυροτεχνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="178" PAGE.FIRST="27" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 178, σ. 27</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Τα κράτη μέλη θεσπίζουν κανόνες για τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε οικονομικούς φορείς οι οποίοι παραβιάζουν διατάξεις του εθνικού δικαίου που θεσπίζονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία και λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο για να εξασφαλίζεται η επιβολή τους. Οι κανόνες αυτοί δύνανται να περιλαμβάνουν ποινικές κυρώσεις για σοβαρές παραβάσεις.</ALINEA><ALINEA>Οι προβλεπόμενες κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το βελγικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 5 του wet betreffende ontplofbare en voor de deflagratie vatbare stoffen en mengsels en de daarmede geladen tuigen (νόμου περί εκρηκτικών και εύφλεκτων υλικών και μειγμάτων καθώς και των φορτωμένων με αυτά οχημάτων)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT>, <DATE ISO="19560609">9 Ιουνίου 1956</DATE>, σ. 3990.</P></NOTE>, της <DATE ISO="19560528">28ης Μαΐου 1956</DATE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Οι παραβάσεις των διατάξεων που εκδίδονται βάσει του άρθρου 1 τιμωρούνται με ποινή φυλακίσεως δεκαπέντε ημερών έως δύο ετών και πρόστιμο εκατό έως χιλίων βελγικών φράγκων, ή με μία μόνο από τις δύο αυτές ποινές.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Το άρθρο 200 του koninklijk besluit houdende algemeen reglement betreffende het fabriceren, opslaan, onder zich houden, verkopen, vervoeren en gebruiken van springstoffen (βασιλικού διατάγματος περί κατασκευής, αποθηκεύσεως, κατοχής, πωλήσεως, μεταφοράς και χρήσεως εκρηκτικών)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT>, <DATE ISO="19581222">22 Δεκεμβρίου 1958</DATE>, σ. 9075 (στο εξής: ARS).</P></NOTE>, της <DATE ISO="19580923">23ης Σεπτεμβρίου 1958</DATE>, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Δεν επιτρέπεται η διατήρηση εκρηκτικών σε ποσότητες που υπερβαίνουν εκείνες τις οποίες κάθε ένας δύναται να κατέχει δυνάμει του άρθρου 265, ει μη μόνο σε αποθήκες ή αποθηκευτικούς χώρους για τους οποίους έχει χορηγηθεί σχετική άδεια.<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 257 του εν λόγω διατάγματος:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Η πώληση εκρηκτικών σε ποσότητες που υπερβαίνουν εκείνες τις οποίες κάθε ένας δύναται να κατέχει και οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 265 επιτρέπεται μόνον αν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>1°</NO.P><TXT>ο αγοραστής διαθέτει άδεια μεταφοράς, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 72·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2°</NO.P><TXT>ο αγοραστής διαθέτει άδεια αποθηκεύσεως ή προσωρινής κατοχής των εν λόγω προϊόντων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3°</NO.P><TXT>ο αγοραστής αποδεικνύει ότι ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα στον τομέα των εκρηκτικών ως κατασκευαστής, έμπορος ή χρήστης εκρηκτικών.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>Η προβλεπόμενη στο σημείο 2 προϋπόθεση εφαρμόζεται μόνον αν τα αγορασθέντα εμπορεύματα προορίζονται για αποθήκευση ή προσωρινή κατοχή στη βελγική επικράτεια.</ALINEA><ALINEA>Ο πωλητής ελέγχει και αρχειοθετεί όλα τα έγγραφα που του παραδίδουν οι αγοραστές προς απόδειξη της εκπληρώσεως των προβλεπόμενων στο πρώτο εδάφιο υποχρεώσεων. Τα εν λόγω έγγραφα τηρούνται, για διάστημα τουλάχιστον τριών ετών, στη διάθεση των υπαλλήλων της Algemene Directie Kwaliteit en Veiligheid van de Federale Overheidsdienst Economie, K.M.O., Middenstand en Energie [(Γενικής Διευθύνσεως Ποιότητας και Ασφάλειας του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομίας, Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, Μεσαίων Τάξεων και Ενέργειας)] και των αστυνομικών και δικαστικών αρχών στους χώρους στους οποίους πραγματοποιούνται οι πωλήσεις.<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Το άρθρο 260 του ARS προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Οι λιανοπωλητές οφείλουν να διαθέτουν πάντοτε άδεια αποθηκεύσεως· δεν μπορούν να κατέχουν ή να πωλούν ούτε σε ελάχιστη ποσότητα εκρηκτικά διαφορετικά από τα μνημονευόμενα στο άρθρο 261.</ALINEA><ALINEA>Οι αποθήκες τους πρέπει να διευθετούνται και να τηρούνται κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 251.<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 261 του εν λόγω διατάγματος:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Η φύση και οι ποσότητες των εκρηκτικών τα οποία μπορούν να διατηρούν οι λιανοπωλητές καθορίζονται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση με την απόφαση χορηγήσεως άδειας, ανάλογα με τον βαθμό ασφάλειας κάθε αποθήκης.</ALINEA><ALINEA><P>Τα εν λόγω προϊόντα δεν διατηρούνται πέραν των ακόλουθων ποσοτήτων:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>2°</NO.P><TXT>εορταστικά πυροτεχνήματα και βεγγαλικά με συνολικό περιεχόμενο 50 κιλών [ΠΥ]·</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 265 του εν λόγω διατάγματος ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Ουδεμία άδεια απαιτείται για την κατοχή:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>7°</NO.P><TXT>ποσότητας εορταστικών πυροτεχνημάτων και βεγγαλικών με συνολικό περιεχόμενο [1] κιλού [ΠΥ].<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το άρθρο 300, πρώτο εδάφιο, του ARS προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Οι παραβάσεις των διατάξεων του παρόντος διατάγματος, εξαιρουμένου του άρθρου 295, των αποφάσεων που εκδίδονται σε εκτέλεση των διατάξεων αυτών καθώς και των διατάξεων των αποφάσεων χορηγήσεως άδειας τιμωρούνται με τις ποινές που προβλέπονται στον νόμο της <DATE ISO="19560528">28ης Μαΐου 1956</DATE>.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της υποθέσεως της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, οι κατηγορούμενοι είναι οι εταιρίες Van Gennip BVBA και Original BVBA καθώς και ο Antonius ten Velde και ο Antonius van der Schoot.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η Original, επιχείρηση της οποίας η έδρα βρίσκεται στο Olen (Βέλγιο), όχι μακριά από τις Κάτω Χώρες, ασκεί δραστηριότητες εισαγωγής, χονδρεμπορίου και διανομής εορταστικών πυροτεχνημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, διαθέτει, ειδικότερα, στο Baarle-Hertog (Βέλγιο), κοινότητα ευρισκόμενη εν μέρει στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης (Κάτω Χώρες) και περικλειόμενη από την κοινότητα Baarle-Nassau (Κάτω Χώρες), δύο σημεία πωλήσεως τα οποία εκμεταλλεύεται η Van Gennip, με έδρα στο Baerle-Hertog. O Α. ten Velde και ο Α. van der Schoot, Ολλανδοί υπήκοοι, είναι οι υπεύθυνοι των εν λόγω σημείων πωλήσεως, ήτοι του Zena-Tabak-O-Tiek και του Zena-De Bunker, αντιστοίχως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Κατ’ ουσίαν, οι τέσσερις κατηγορούμενοι στην υπόθεση της κύριας δίκης διώκονται, ως λιανοπωλητές ειδών πυροτεχνίας, για την αποθήκευση εορταστικών πυροτεχνημάτων των οποίων το βάρος σε ΠΥ υπερέβαινε το μέγιστο βάρος που αναγραφόταν στις άδειες που τους είχαν χορηγήσει οι βελγικές αρχές, για την αποθήκευση εορταστικών πυροτεχνημάτων σε μη επιτρεπόμενους χώρους αποθηκεύσεως και για την πώληση ποσότητας εορταστικών πυροτεχνημάτων των οποίων το βάρος υπερέβαινε το 1 κιλό σε ΠΥ σε ιδιώτη μη διαθέτοντα κατάλληλη άδεια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι ο Α. ten Velde και ο Α. van der Schoot υποστήριξαν ότι η προβλεπόμενη από τη βελγική νομοθεσία ποινικοποίηση των παραβάσεων αντιβαίνει στο άρθρο 45 της οδηγίας 2013/29, κατά το οποίο οι ποινικές κυρώσεις προορίζονται για σοβαρές παραβάσεις, και ότι ουδεμία από τις πράξεις που τους προσάπτονται συνιστά παράβαση τέτοιας φύσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Κατά την απόφαση περί παραπομπής, οι κατηγορούμενοι και η openbaar ministerie (εισαγγελική αρχή, Βέλγιο) διαφωνούν για το αν η υποχρέωση κατοχής ταυτόχρονα ομοσπονδιακής άδειας εκρηκτικών και περιφερειακής περιβαλλοντικής άδειας συνάδει με τις οδηγίες 2007/23 και 2013/29, καθώς και με την οδηγία περί υπηρεσιών. Ειδικότερα, ορισμένοι κατηγορούμενοι υποστηρίζουν ότι, δεδομένου ότι η βελγική νομοθεσία προσκρούει στο δίκαιο της Ένωσης, ορισμένες από τις πράξεις που τους προσάπτονται δεν μπορούν να θεωρηθούν άδικες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης μπορεί να έχει συνέπειες ως προς το αξιόποινο ή μη των πράξεων για τις οποίες κατηγορούνται οι κατηγορούμενοι.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (πρωτοδικείο Αμβέρσας, Βέλγιο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>1)</NO.P><TXT>Δύνανται οι ακόλουθες παραβιάσεις της βελγικής νομοθεσίας περί ειδών πυροτεχνίας να χαρακτηριστούν ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>σοβαρές παραβάσεις<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> κατά την έννοια του άρθρου 45 της οδηγίας 2013/29:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>πώληση ειδών πυροτεχνίας 2,666 κιλών [ΠΥ] συνολικά, δηλαδή παράβαση των άρθρων 265, σημείο 7, και 257 του [ARS], το οποίο απαγορεύει την πώληση ειδών πυροτεχνίας σε ποσότητα που υπερβαίνει το 1 κιλό ΠΥ, αν ο καταναλωτής δεν διαθέτει ατομική διοικητική άδεια για την κατοχή μεγαλύτερης ποσότητας ειδών πυροτεχνίας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>υπέρβαση του καθορισμένου ορίου αποθηκεύσεως και μη χρήση των χώρων αποθηκεύσεως που προβλέπονται σε ομοσπονδιακή άδεια πυροτεχνημάτων, ενώ ήδη υπήρχε περιφερειακή περιβαλλοντική άδεια για την αποθήκευση των όντως μεγαλύτερων ποσοτήτων στους σχετικούς χώρους·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>πολύ προσωρινή αποθήκευση πολύ μικρών ποσοτήτων ειδών πυροτεχνίας σε διάφορους χώρους μη οριζόμενους από την άδεια για την αποθήκευση, εντός της περιμέτρου καταστήματος λιανικού εμπορίου ειδών πυροτεχνίας, το οποίο διαθέτει τόσο ομοσπονδιακή άδεια πυροτεχνημάτων όσο και περιφερειακή περιβαλλοντική άδεια;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Αντιτίθεται η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των ειδών πυροτεχνίας, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2007/23 (νυν άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/29), εν ανάγκη σε συνδυασμό με το άρθρο 10 της οδηγίας [περί υπηρεσιών], σε εθνική ρύθμιση η οποία συνδέει τους χώρους αποθηκεύσεως των σύμφωνων με την οδηγία [2007/23] ειδών πυροτεχνίας, που αποτελούν αντικείμενο λιανικού εμπορίου, με τη διττή προϋπόθεση κατοχής, αφενός, άδειας χορηγηθείσας κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας περί κατασκευής, αποθηκεύσεως, κατοχής, πωλήσεως, μεταφοράς και χρήσεως εκρηκτικών υλών και, αφετέρου, άδειας χορηγηθείσας κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας περί περιβαλλοντικών αδειών για εγκαταστάσεις προκαλούσες οχλήσεις, ενώ αμφότερα τα συστήματα για τη χορήγηση άδειας έχουν στην ουσία τον ίδιο στόχο (την πρόληψη κινδύνων για την ασφάλεια), και ένα από τα δύο αυτά συστήματα για τη χορήγηση άδειας (εν προκειμένω, αυτό που αφορά τα εκρηκτικά) θέτει ένα (πολύ) χαμηλό ανώτατο όριο για την αποθήκευση εορταστικών πυροτεχνημάτων (συνολικά 50 κιλά ΠΥ, δηλαδή ενεργών υλικών);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Αντιτίθεται η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας ειδών πυροτεχνίας, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/29 […] και στο άρθρο 6, παράγραφος [1], της οδηγίας 2007/23 […] (εν ανάγκη σε συνδυασμό με τα άρθρα 34, 35 και 36 ΣΛΕΕ) και σε συνδυασμό με την αρχή της αναλογικότητας, σε εθνική ρύθμιση η οποία απαγορεύει την κατοχή ή χρήση και την πώληση σε καταναλωτές εορταστικών πυροτεχνημάτων (πυροτεχνημάτων των κατηγοριών 2 και 3 κατά την έννοια της οδηγίας 2007/23) τα οποία περιέχουν πάνω από 1 κιλό ΠΥ;<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν οι παραβάσεις για τις οποίες διώκονται οι κατηγορούμενοι της κύριας δίκης συνιστούν σοβαρές παραβάσεις κατά την έννοια του άρθρου 45 της οδηγίας 2013/29.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Συναφώς, όπως διάφοροι μετέχοντες στη διαδικασία επισήμαναν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι πράξεις για τις οποίες διώκονται οι κατηγορούμενοι της κύριας δίκης έλαβαν χώρα από τις <DATE ISO="20101122">22 Νοεμβρίου 2010</DATE> έως τις <DATE ISO="20130127">27 Ιανουαρίου 2013</DATE> και, ως εκ τούτου, είναι προγενέστερες της εκδόσεως και της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2013/29<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η οδηγία 2013/29 εκδόθηκε στις <DATE ISO="20130612">12 Ιουνίου 2013</DATE>, ότι, βάσει του άρθρου της 49, τέθηκε σε ισχύ την επομένη της δημοσιεύσεώς της στην <HT TYPE="ITALIC">Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης</HT> και ότι, βάσει του άρθρου της 48, η οδηγία 2007/23 καταργήθηκε με ισχύ από την <DATE ISO="20150701">1η Ιουλίου 2015</DATE>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Επιπλέον, εν αντιθέσει προς το άρθρο 45 της οδηγίας 2013/29, το άρθρο 20 της οδηγίας 2007/23 δεν ορίζει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις για τις σοβαρές παραβάσεις, αλλά περιορίζεται να ορίσει ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν κανόνες για τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παραβάσεως των διατάξεων του εθνικού δικαίου που θεσπίζονται σύμφωνα με την οδηγία αυτή και ότι οι εν λόγω κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, εκτιμώ ότι παρέλκει η ερμηνεία της έννοιας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>σοβαρές παραβάσεις<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/> η οποία περιέχεται μόνο στην οδηγία 2013/29, δεδομένου ότι η οδηγία αυτή δεν έχει εφαρμογή ratione temporis στην υπόθεση της κύριας δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ακόμη και αν ήθελε υποστηριχθεί ότι το άρθρο 45 της οδηγίας 2013/29 αποτελεί lex melior η οποία πρέπει να εφαρμοστεί αναδρομικώς επειδή, εν αντιθέσει προς το άρθρο 20 της οδηγίας 2007/23, επιτρέπει στα κράτη μέλη να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις μόνο για τις σοβαρές παραβάσεις, εκτιμώ ότι το επιχείρημα αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι από κάθε μία από τις διατάξεις αυτές απορρέει ότι όχι μόνο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να προβλέπουν κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παραβάσεως των διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας που θεσπίστηκαν βάσει των οδηγιών 2007/23 και 2013/29, αλλά επίσης ότι οι κυρώσεις αυτές πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Σχετικά με τον αποτελεσματικό, αναλογικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα των κυρώσεων που τα κράτη μέλη πρέπει να θεσπίζουν βάσει του δικαίου της Ένωσης, βλ. Hagueneau-Moizard, C., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Sanction nationale du droit communautaire: <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Βρυξέλλες, 2009, σ. 205 έως 223.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Η υποχρέωση αυτή των κρατών μελών απορρέει από τις ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με την εφαρμογή και την εκτέλεση του δικαίου της Ένωσης. Συγκεκριμένα, η εφαρμογή και η εκτέλεση επαφίενται σε μεγάλο βαθμό στα κράτη μέλη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Βλ., συναφώς, δήλωση υπ’ αριθ. 43, προσαρτημένη στην τελική πράξη της Συνθήκης του Άμστερνταμ, κατά την οποία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>η εφαρμογή του […] δικαίου [της Ένωσης], σε επίπεδο διοίκησης, είναι καταρχήν έργο των κρατών μελών και επιτελείται σύμφωνα με τους συνταγματικούς κανόνες εκάστου<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="140" DATE.PUB="1997">ΕΕ 1997, C 340, σ. 140</REF.DOC.OJ>). Όπως επισημαίνει ο Jean-Paul Jacqué, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[η] εφαρμογή του […] δικαίου [της Ένωσης] από τα κράτη μέλη έχει κεφαλαιώδη σημασία. Συγκεκριμένα, η [Ένωση] δεν διαθέτει τις αναγκαίες αρμοδιότητες για την άμεση εφαρμογή του […] δικαίου [της Ένωσης] εντός των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> (Jacqué, J.-P., <HT TYPE="ITALIC">Droit institutionnel de l’Union européenne</HT>, 5η έκδοση, Dalloz, Παρίσι, 2009, σ. 601).</P></NOTE> και, προκειμένου να διασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα της νομοθεσίας περί των ειδών πυροτεχνίας, αυτή πρέπει να συνοδεύεται από καθεστώς κυρώσεων, το οποίο στα κράτη μέλη εναπόκειται να καθορίσουν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Κατά την Catherine Hagueneau-Moizard, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>[ο]ι πραγματικές συνέπειες του […] δικαίου [της Ένωσης] εξαρτώνται από την εφαρμογή του από τα κράτη<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/> (Hagueneau-Moizard, C., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Sanction nationale du droit communautaire: <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Βρυξέλλες, 2009, σ. 205 έως 223, ιδίως σ. 207). Εξάλλου, αυτή η υποχρέωση των κρατών μελών ενισχύεται από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, δεδομένου ότι η αρχή αυτή επιβάλλει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν κάθε μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίζει την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης [βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890921">21ης Σεπτεμβρίου 1989</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ελλάδας</NAME.CASE> (<NO.CASE>68/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:339">EU:C:1989:339</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Επομένως, διατάξεις όπως αυτές του άρθρου 20 της οδηγίας 2007/23 ή του άρθρου 45 της οδηγίας 2013/29 είναι συνήθεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ., για παράδειγμα, άρθρο 15 της οδηγίας 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000629">29ης Ιουνίου 2000</DATE>, περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 180, σ. 22</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> στο δίκαιο της Ένωσης, καθόσον απλά αντικατοπτρίζουν τη sui generis φύση της εφαρμογής και της εκτελέσεως του δικαίου της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Για τον λόγο αυτόν, η Catherine Hagueneau-Moizard χαρακτηρίζει τυποποιημένη διάταξη (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>disposition standard<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/>) τη διάταξη οδηγίας η οποία προβλέπει ότι οι κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές (Hagueneau-Moizard, C., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>Sanction nationale du droit communautaire: <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Βρυξέλλες, 2009, σ. 205 έως 223, ιδίως σ. 210).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Πάντως, η προτεινόμενη από τους κατηγορουμένους της κύριας δίκης ερμηνεία των διατάξεων αυτών τείνει να τους προσδώσει περιεχόμενο το οποίο δεν προσιδιάζει σε αυτές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι εν λόγω διατάξεις δεν καθορίζουν ούτε τον αξιόποινο χαρακτήρα ούτε τις εφαρμοστέες κυρώσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>κύρωση<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> νοείται εν προκειμένω υπό ευρύτατη έννοια, καθόσον περιλαμβάνει κυρώσεις κάθε είδους.</P></NOTE>, αλλά περιορίζονται να αναφέρουν ότι τα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση να προβλέπουν τέτοιες κυρώσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Συναφώς, επισημαίνεται ότι οι οδηγίες 2007/23 και 2013/29 βασίζονται στο άρθρο 95 ΕΚ (νυν άρθρο 114 ΣΛΕΕ) και στο άρθρο 114 ΣΛΕΕ, αντιστοίχως, και όχι στο άρθρο 83 ΣΛΕΕ. Επομένως, εν αντιθέσει προς τα νομοθετήματα που βασίζονται στην τελευταία αυτή διάταξη, οι οδηγίες 2007/23 και 2013/29 θεσπίζουν κανόνες που στοχεύουν στη διασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ειδών πυροτεχνίας στην εσωτερική αγορά και όχι κανόνες που στοχεύουν στη θέσπιση ελάχιστων κανόνων σε θέματα ποινικών κυρώσεων για ορισμένες πράξεις ή συμπεριφορές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ., ιδίως, οδηγία 2014/57/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140416">16ης Απριλίου 2014</DATE>, περί ποινικών κυρώσεων για την κατάχρηση αγοράς (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="173" PAGE.FIRST="179" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 173, σ. 179</REF.DOC.OJ>), της οποίας το άρθρο 1, παράγραφος 1, ορίζει τα εξής: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>Με την παρούσα οδηγία θεσπίζονται ελάχιστοι κανόνες σε θέματα ποινικών κυρώσεων για πράξεις προσώπων που κατέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες, για παράνομη δημοσιοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών και για τη χειραγώγηση της αγοράς, για να διασφαλισθεί η ακεραιότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ένωση και να ενισχυθεί η προστασία και η εμπιστοσύνη των επενδυτών στις εν λόγω αγορές<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Εξάλλου, δεδομένου ότι το άρθρο 20 της οδηγίας 2007/23 δεν διευκρινίζει τη φύση των κυρώσεων που μπορούν να προβλέπουν τα κράτη μέλη, το γράμμα της εν λόγω διατάξεως επιτρέπει αναμφίβολα στα κράτη μέλη να καθορίζουν τη φύση των κυρώσεων και, ως εκ τούτου, να επιβάλλουν ποινικές κυρώσεις σε περίπτωση παραβάσεως των εθνικών διατάξεων που θεσπίζονται βάσει της οδηγίας 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080710">10ης Ιουλίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Feryn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑54/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:397">EU:C:2008:397</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Τέλος, κατά την άποψή μου, η ερμηνεία αυτή δεν τίθεται εν αμφιβόλω από την αλλαγή της διατυπώσεως στην οποία ο νομοθέτης προέβη κατά την κατάρτιση του άρθρου 45 της οδηγίας 2013/29, καθόσον αυτή δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια τον περιορισμό του περιθωρίου εκτιμήσεως των κρατών μελών όσον αφορά τη φύση των κυρώσεων που προβλέπουν βάσει του άρθρου 20 της οδηγίας 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Συναφώς, αξίζει να σημειωθεί ότι η ρητή αναγνώριση της δυνατότητας των κρατών μελών να θεσπίζουν ποινικές κυρώσεις για περίπτωση σοβαρής παραβάσεως προβλέφθηκε αρχικά στο άρθρο 41 του κανονισμού (ΕΚ) 765/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080709">9ης Ιουλίου 2008</DATE>, για τον καθορισμό των απαιτήσεων διαπίστευσης και εποπτείας της αγοράς όσον αφορά την εμπορία των προϊόντων και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 339/93 του Συμβουλίου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="218" PAGE.FIRST="30" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 218, σ. 30</REF.DOC.OJ>), και ότι, έκτοτε, πολλές οδηγίες περί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>νέας προσεγγίσεως στο θέμα της τεχνικής εναρμονίσεως και τυποποιήσεως<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> περιέχουν διατάξεις των οποίων το γράμμα είναι ανάλογο αυτού του άρθρου 45 της οδηγίας 2013/29, ήτοι, ιδίως, το άρθρο 42 της οδηγίας 2014/31/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140226">26ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα στην αγορά οργάνων ζύγισης μη αυτόματης λειτουργίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="096" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 96, σ. 107</REF.DOC.OJ>), το άρθρο 46 της οδηγίας 2014/53/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140416">16ης Απριλίου 2014</DATE>, σχετικά με την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα ραδιοεξοπλισμού στην αγορά και την κατάργηση της οδηγίας 1999/5/ΕΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="153" PAGE.FIRST="62" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 153, σ. 62</REF.DOC.OJ>), ή το άρθρο 47 της οδηγίας 2014/68/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140515">15ης Μαΐου 2014</DATE>, για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα του εξοπλισμού υπό πίεση στην αγορά (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="189" PAGE.FIRST="164" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 189, σ. 164</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, υπενθυμίζεται ότι το γεγονός ότι ένα εθνικό δικαστήριο διατύπωσε, από τυπικής απόψεως, προδικαστικό ερώτημα αναφερόμενο σε ορισμένες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να παράσχει στο εν λόγω δικαιοδοτικό όργανο όλα τα ερμηνευτικά στοιχεία που μπορούν να είναι χρήσιμα για την εκδίκαση της επίδικης υποθέσεως, ανεξαρτήτως του αν το τελευταίο αναφέρθηκε σε αυτά κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων του. Συναφώς, στο Δικαστήριο εναπόκειται να εξαγάγει, από το σύνολο των στοιχείων που παρέσχε το εθνικό δικαστήριο και ιδίως από το σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής, εκείνα τα στοιχεία του δικαίου της Ένωσης που χρήζουν ερμηνείας, υπό το πρίσμα του αντικειμένου της διαφοράς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Essent Energie Productie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑91/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:312">EU:C:2014:312</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση, πρώτον, ότι, δεδομένου ότι οι πράξεις για τις οποίες διώκονται οι κατηγορούμενοι της κύριας δίκης ανάγονται στην περίοδο από τις <DATE ISO="20101122">22 Νοεμβρίου 2010</DATE> έως τις <DATE ISO="20130127">27 Ιανουαρίου 2013</DATE>, εφαρμοστέα ratione temporis είναι η οδηγία 2007/23. Ως εκ τούτου, εκτιμώ ότι, για να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, το προδικαστικό ερώτημα πρέπει να αναδιατυπωθεί προκειμένου να διαπιστωθεί αν το άρθρο 20 της οδηγίας αυτής επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν ποινικές κυρώσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Πάντως, όπως επισημαίνεται στο σημείο 37 των παρουσών προτάσεων, η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αναμφίβολα καταφατική. Πάντως, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει ότι οι κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Δεύτερον, από το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο δεν αποκλείει να εμπίπτει στην οδηγία περί υπηρεσιών το βελγικό σύστημα διττής άδειας για την αποθήκευση ειδών πυροτεχνίας με σκοπό την πώληση. Επιπλέον, δύο από τις μνημονευόμενες στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα παραβάσεις είναι παραβάσεις των αδειών που χορηγήθηκαν βάσει του εν λόγω συστήματος διττής άδειας. Ως εκ τούτου, πρέπει να εξακριβωθεί αν τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις σε περίπτωση παραβάσεως της εθνικής νομοθεσίας που ρυθμίζει την πρόσβαση στις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών ή την άσκηση των δραστηριοτήτων αυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Πάντως, δεδομένου ότι το άρθρο 1, παράγραφος 5, της οδηγίας περί υπηρεσιών ορίζει ότι η οδηγία αυτή δεν θίγει τους κανόνες ποινικού δικαίου των κρατών μελών, εφόσον δεν συνιστούν παρέκκλιση από τους κανόνες της εν λόγω οδηγίας, η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καταφατική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των παρατηρήσεων αυτών, εκτιμώ ότι στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, χωρίς να είναι αναγκαίο να καθοριστεί αν οι επίμαχες παραβάσεις είναι σοβαρές παραβάσεις, το άρθρο 20 της οδηγίας 2007/23 και το άρθρο 1, παράγραφος 5, της οδηγίας περί υπηρεσιών έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις εφόσον, σε σχέση με την οδηγία 2007/23, οι κυρώσεις αυτές είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές και, σε σχέση με την οδηγία περί υπηρεσιών, οι εθνικές διατάξεις δεν συνιστούν παρέκκλιση από τους κανόνες της εν λόγω οδηγίας, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των ειδών πυροτεχνίας, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2007/23, εν ανάγκη σε συνδυασμό με το άρθρο 10 της οδηγίας περί υπηρεσιών, εθνική ρύθμιση η οποία εξαρτά την αποθήκευση των σύμφωνων με την οδηγία 2007/23 ειδών πυροτεχνίας, που αποτελούν αντικείμενο λιανικού εμπορίου, από την κατοχή διττής άδειας η οποία προϋποθέτει, αφενός, άδεια χορηγηθείσα κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας περί κατασκευής, αποθηκεύσεως, κατοχής, πωλήσεως, μεταφοράς καθώς και χρήσεως εκρηκτικών υλών και, αφετέρου, άδεια χορηγηθείσα κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας περί<?PAGE NO="11"?> περιβαλλοντικών αδειών για εγκαταστάσεις προκαλούσες οχλήσεις, ενώ αμφότερα τα συστήματα για τη χορήγηση άδειας επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, ήτοι την πρόληψη κινδύνων για την ασφάλεια, και ένα εκ των δύο αυτών συστημάτων για τη χορήγηση άδειας θέτει χαμηλό ανώτατο όριο για την αποθήκευση εορταστικών πυροτεχνημάτων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Συναφώς, μολονότι το αιτούν δικαστήριο μνημονεύει την οδηγία 2007/23 καθώς και την οδηγία περί υπηρεσιών, εκτιμώ ότι η επίμαχη εθνική νομοθεσία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της πρώτης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, η οδηγία 2007/23 ρυθμίζει τη μεταχείριση των ειδών πυροτεχνίας προ της διαθέσεώς τους στην αγορά καθώς και τη διάθεσή τους στην αγορά. Αντιθέτως, ρυθμίζει την αποθήκευση μόνο στο μέτρο που έχει άμεσες συνέπειες για τα χαρακτηριστικά και για την ασφάλεια των ειδών αυτών. Συγκεκριμένα, από την αιτιολογική σκέψη 4 της οδηγίας 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Η αιτιολογική σκέψη 7 της οδηγίας 2013/29 είναι ακόμη πιο σαφής στο μέτρο που επισημαίνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>[η] ασφάλεια κατά την αποθήκευση διέπεται από την οδηγία 96/82 […], η οποία ορίζει απαιτήσεις ασφαλείας για τις εγκαταστάσεις όπου υπάρχουν, μεταξύ άλλων επικίνδυνων πυροτεχνικών ουσιών, εκρηκτικές ουσίες<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/>.</P></NOTE> και από το άρθρο της 14, παράγραφοι 1 και 2, προκύπτει ότι η αποθήκευση εμπίπτει στο εν λόγω νομοθέτημα μόνο στο μέτρο που οι συνθήκες αποθηκεύσεως δεν θίγουν τη συμφωνία του είδους πυροτεχνίας με τις βασικές απαιτήσεις ασφάλειας που προβλέπονται στην εν λόγω οδηγία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Πάντως, η εθνική νομοθεσία αφορά την αποθήκευση των σύμφωνων με τις απαιτήσεις της οδηγίας 2007/23 ειδών πυροτεχνίας που προορίζονται να πωληθούν στο λιανικό εμπόριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Επιπλέον, μολονότι αληθεύει ότι το σύστημα διττής άδειας το οποίο μνημονεύεται στο σημείο 23 των παρουσών προτάσεων αφορά τυπικά την αποθήκευση των ειδών πυροτεχνίας και όχι την πρόσβαση στη δραστηριότητα λιανικού εμπορίου των ειδών αυτών, ή την άσκηση της εν λόγω δραστηριότητας, η οποία συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>υπηρεσία<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> για τους σκοπούς εφαρμογής της οδηγίας περί υπηρεσιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30ής Ιανουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>X και Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 και C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η αποθήκευση των ειδών πυροτεχνίας που προορίζονται να πωληθούν συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση της εν λόγω δραστηριότητας λιανικού εμπορίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, αφενός, από τη δικογραφία που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο προκύπτει ότι οι επίμαχες διατάξεις του ARS αφορούν τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>λιανοπωλητές<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> και, επομένως, την αποθήκευση με σκοπό την πώληση. Αφετέρου, η εξάρτηση της ποσότητας ειδών πυροτεχνίας, που μπορεί να αποθηκευθεί στο πλαίσιο δραστηριότητας λιανικού εμπορίου, από τη χορήγηση άδειας έχει αναμφίβολα συνέπειες τόσο για την πρόσβαση στην εν λόγω δραστηριότητα όσο και για την άσκησή της. Επομένως, η έλλειψη άδειας αποθηκεύσεως ή η χορήγηση άδειας για πολύ μικρή ποσότητα μπορούν εκ των πραγμάτων να περιορίσουν την πρόσβαση στη δραστηριότητα αυτή ή την άσκησή της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, εκτιμώ ότι το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να απαντηθεί με γνώμονα την οδηγία περί υπηρεσιών, και ιδίως το άρθρο της 10<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Συναφώς, η επίμαχη εθνική νομοθεσία, η οποία εξαρτά την αποθήκευση από τη χορήγηση άδειας, εμπίπτει στη διάταξη αυτή και δεν συνιστά απαίτηση προβλεπόμενη στην αιτιολογική σκέψη 9 της οδηγίας περί υπηρεσιών [βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30ής Ιανουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>X και Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 και C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0123">123</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Εξάλλου, έστω και αν ήθελε υποστηριχθεί ότι όλα τα στοιχεία της υποθέσεως της κύριας δίκης περιορίζονται στο εσωτερικό ενός και μόνου κράτους μέλους, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μια τέτοια περίσταση δεν θα έθετε εν αμφιβόλω τη δυνατότητα εφαρμογής του κεφαλαίου III της οδηγίας περί υπηρεσιών [βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30ής Ιανουαρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>X και Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 και C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0110">110</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Επισημαίνεται επίσης ότι το περιεχόμενο του ερωτήματος του αιτούντος δικαστηρίου είναι, in fine, περιορισμένο δεδομένου ότι αφορά τη συμβατότητα του βελγικού συστήματος διττής άδειας με το δίκαιο της Ένωσης και όχι τη συμβατότητα του περιφερειακού και του ομοσπονδιακού συστήματος με το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Συναφώς, η επιχειρηματολογία των κατηγορουμένων της κύριας δίκης, κατά την οποία τα δύο συστήματα χορηγήσεως άδειας επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, στηρίζεται σε εσφαλμένη προκείμενη.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, από τις επεξηγήσεις που η Βελγική Κυβέρνηση παρέσχε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση προκύπτει ότι, όσον αφορά τους κατηγορουμένους της κύριας δίκης, η αποθήκευση ειδών πυροτεχνίας με σκοπό την πώληση των ειδών αυτών απαιτεί τη λήψη δύο αδειών. Αφενός, στις τοπικές αρχές, οι οποίες είναι αρμόδιες για την προστασία του περιβάλλοντος, εναπόκειται να χορηγήσουν περιβαλλοντική άδεια βάσει της οποίας επιτρέπεται η αποθήκευση ορισμένης ποσότητας ειδών πυροτεχνίας τα οποία περιέχουν ορισμένη ποσότητα ΠΥ. Αφετέρου, δεδομένου ότι είναι υπεύθυνες για την ασφάλεια και την υγεία του πληθυσμού, οι ομοσπονδιακές αρχές χορηγούν άδεια αποθηκεύσεως ορισμένης ποσότητας ειδών πυροτεχνίας τα οποία περιέχουν ορισμένη ποσότητα ΠΥ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, εν αντιθέσει προς τα όσα υποστήριξαν οι κατηγορούμενοι της κύριας δίκης, τα εν λόγω συστήματα χορηγήσεως άδειας επιδιώκουν κατ’ ανάγκη διαφορετικούς σκοπούς και η εξασφάλιση κάθε μιας εκ των αδειών εξαρτάται από διαφορετικά κριτήρια. Συναφώς, μολονότι δεν αμφισβητείται ότι οι επιτρεπόμενες βάσει των αδειών αυτών ποσότητες μπορεί να διαφέρουν, τα συστήματα αυτά δεν είναι αντιφατικά, δεδομένου ότι η τήρηση της άδειας που καθορίζει την κατώτερη ποσότητα συνεπάγεται κατ’ ανάγκη την τήρηση της άλλης άδειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη συμβατότητα του επίμαχου συστήματος διττής άδειας με το άρθρο 10 της οδηγίας περί υπηρεσιών, η παράγραφος 1 της διατάξεως αυτής απαιτεί να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>βασίζονται [τα συστήματα χορηγήσεως άδειας] σε κριτήρια τα οποία δεν επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές να ασκούν την εξουσία τους αυθαίρετα<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, ενώ η παράγραφος 2 ορίζει τα κριτήρια αυτά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Εκτιμώ ότι το βελγικό σύστημα τηρεί τα κριτήρια αυτά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, πρώτον, λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριακών στοιχείων που διαθέτει το Δικαστήριο, τα κριτήρια στα οποία στηρίζεται το βελγικό σύστημα δικαιολογούνται, κατά την άποψή μου, από επιτακτικό λόγο δημόσιου συμφέροντος, ήτοι την προστασία της δημόσιας ασφάλειας και του περιβάλλοντος και, δεδομένης της δημοσιεύσεως των ομοσπονδιακών και περιφερειακών νομοθετικών ρυθμίσεων, έχουν δημοσιοποιηθεί εκ των προτέρων και είναι διαφανή και προσβάσιμα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Δεύτερον, κατά την άποψή μου, τα κριτήρια αυτά είναι σαφή και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Συναφώς, όπως ήδη επισημάνθηκε, τα δύο συστήματα χορηγήσεως άδειας δεν επικαλύπτονται μεταξύ τους και τείνουν στην προστασία διαφορετικών δημόσιων συμφερόντων και, επομένως, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η παρέμβαση των ομοσπονδιακών και των περιφερειακών αρχών κλονίζει την εκτίμηση αυτή. Επιπλέον, η υποχρέωση για τους ενδιαφερομένους να κατέχουν ταυτόχρονα ομοσπονδιακή άδεια και περιφερειακή άδεια δεν μπορεί να συνιστά αφ’ εαυτής λόγο ασυμβατότητας με την οδηγία περί υπηρεσιών, δεδομένου ότι ο νομοθέτης της Ένωσης σαφώς όρισε στο άρθρο 10, παράγραφος 7, της εν λόγω οδηγίας ότι το άρθρο αυτό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>δεν θίγει την κατανομή των τοπικών ή περιφερειακών αρμοδιοτήτων των αρχών των κρατών μελών που εκδίδουν τις άδειες αυτές<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Τρίτον, τα στοιχεία που διαθέτει το Δικαστήριο δεν παρέχουν τη δυνατότητα να αξιολογηθεί αν τα κριτήρια εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις, είναι αναλογικά και αντικειμενικά και, ως εκ τούτου, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει κάτι τέτοιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των σκέψεων αυτών, εκτιμώ ότι το βελγικό σύστημα διττής άδειας για την αποθήκευση ειδών πυροτεχνίας δεν είναι ασύμβατο με το άρθρο 10 της οδηγίας περί υπηρεσιών, με την επιφύλαξη ότι τα κριτήρια στα οποία βασίζεται η άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως των αρμόδιων αρχών δεν εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις, είναι αναλογικά και αντικειμενικά, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Με το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των ειδών πυροτεχνίας που απορρέει από τις οδηγίες 2007/23 και 2013/29, ενδεχομένως σε συνδυασμό με τα άρθρα 34, 35 και 36 ΣΛΕΕ, καθώς και με την αρχή της αναλογικότητας, εθνική ρύθμιση απαγορεύουσα την κατοχή ή τη χρήση από τους καταναλωτές και την πώληση σε αυτούς εορταστικών πυροτεχνημάτων με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Κατά πρώτον, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου υποστηρίχθηκε ότι η βελγική νομοθεσία αποτελεί τεχνικό κανόνα κατά την έννοια της οδηγίας 98/34/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19980622">22ας Ιουνίου 1998</DATE>, για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και κανονισμών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, L 204, σ. 37</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της <DATE ISO="19980720">20ής Ιουλίου 1998</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="217" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, L 217, σ. 18</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: οδηγία 98/34).</P></NOTE> και ότι, ελλείψει κοινοποιήσεως στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η εν λόγω νομοθεσία δεν μπορούσε να εφαρμοστεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071108">8ης Νοεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Schwibbert</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑20/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:652">EU:C:2007:652</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10ης Ιουλίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Ivansson κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2058">EU:C:2014:2058</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Βελγική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι, δεδομένου ότι η εθνική νομοθεσία αποτελεί μέτρο αναγκαίο προκειμένου τα κράτη μέλη να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>εξασφαλίσουν την προστασία του κοινού, και ιδιαίτερα των εργαζομένων, κατά τη χρήση προϊόντων<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 1 της οδηγίας 98/34, η οδηγία αυτή δεν έχει εφαρμογή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Το επιχείρημα αυτό δεν με πείθει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, μολονότι είναι σαφές, όπως θα καταδειχθεί, ότι η βελγική νομοθεσία αποσκοπεί στην προστασία της δημόσιας ασφάλειας και της ασφάλειας των προσώπων, δεν αφορά τη χρήση των προϊόντων αλλά την πώλησή τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Η Βελγική Κυβέρνηση υποστήριξε επίσης ότι, στο μέτρο που η προγενέστερη νομοθεσία εξαρτούσε την πώληση ειδών πυροτεχνίας από την κατοχή άδειας εκ μέρους του αγοραστή όταν το επίμαχο προϊόν περιείχε 500 γραμμάρια ΠΥ, η επίμαχη εν προκειμένω νομοθεσία συνιστά άμβλυνση προγενέστερου μέτρου της οποίας η κοινοποίηση δεν ήταν υποχρεωτική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τροποποιήσεις οι οποίες επήλθαν σε σχέδιο τεχνικού κανόνα ήδη γνωστοποιηθέν στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 98/34, οι οποίες συνίστανται, σε σχέση με το γνωστοποιηθέν σχέδιο, απλώς και μόνο στη θέσπιση ελαστικότερων προϋποθέσεων χρήσεως του οικείου προϊόντος και οι οποίες επομένως μειώνουν τον ενδεχόμενο αντίκτυπο του τεχνικού κανόνα στο εμπόριο, δεν αποτελούν σημαντική τροποποίηση του σχεδίου και, επομένως, δεν ισχύει για τις τροποποιήσεις αυτές η υποχρέωση προηγούμενης γνωστοποιήσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100415">15ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Sandström</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑433/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:184">EU:C:2010:184</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Πάντως, εν προκειμένω, τα στοιχεία που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο δεν παρέχουν τη δυνατότητα να διαπιστωθεί μετά βεβαιότητας αν η προγενέστερη πιο περιοριστική νομοθεσία είχε κοινοποιηθεί στην Επιτροπή βάσει της οδηγίας 98/34.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, εκτιμώ ότι στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να διαπιστώσει αν συνέβη κάτι τέτοιο και αν, επομένως, η Βελγική Κυβέρνηση μπορούσε να μην κοινοποιήσει τη νέα νομοθεσία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, κατά την άποψή μου, η βελγική νομοθεσία δεν συνιστά τεχνικό κανόνα, κατά την έννοια του άρθρου 1, σημείο 11, της οδηγίας 98/34.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Κατά το Δικαστήριο, η έννοια του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>τεχνικού κανόνα<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> καλύπτει τέσσερις κατηγορίες μέτρων, ήτοι, πρώτον, την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>τεχνική προδιαγραφή<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>, κατά την έννοια του άρθρου 1, σημείο 3, της οδηγίας 98/34, δεύτερον, την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>άλλη απαίτηση<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/>, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 1, σημείο 4, της οδηγίας αυτής, τρίτον, τον κατά το άρθρο 1, σημείο 5, της εν λόγω οδηγίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>κανόνα σχετικά με τις υπηρεσίες<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> και, τέταρτον, τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις των κρατών μελών που απαγορεύουν την κατασκευή, εισαγωγή, εμπορία ή χρήση ενός προϊόντος και την παροχή ή χρήση μιας υπηρεσίας ή την εγκατάσταση για την παροχή των υπηρεσιών αυτών<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/>, κατά την έννοια του άρθρου 1, σημείο 11, της ως άνω οδηγίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170201">1ης Φεβρουαρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Município de Palmela</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑144/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:76">EU:C:2017:76</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Συναφώς, πρώτον, εκτιμώ ότι η επίμαχη ρύθμιση δεν εμπίπτει στην κατηγορία των κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες, δεδομένου ότι δεν αφορά υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας, κατά την έννοια του άρθρου 1, σημείο 2, της ως άνω οδηγίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>τεχνικής προδιαγραφής<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/> αφορά την προδιαγραφή που περιέχεται σε έγγραφο στο οποίο ορίζονται τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά ενός προϊόντος, όπως η ονομασία πωλήσεως, η συσκευασία, το ετικετάρισμα, καθώς και οι διαδικασίες αξιολογήσεως της πιστότητας. Κατά το Δικαστήριο, η έννοια αυτή προϋποθέτει ότι το εθνικό μέτρο αναφέρεται κατ’ ανάγκην σε αυτό καθ’ εαυτό το προϊόν ή σε αυτή καθ’ εαυτήν τη συσκευασία του και, επομένως, καθορίζει ένα από τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά του προϊόντος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10ης Ιουλίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Ivansson κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2058">EU:C:2014:2058</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>. Πάντως, η βελγική νομοθεσία δεν αναφέρεται σε αυτό καθ’ εαυτό το προϊόν ή σε αυτή καθ’ εαυτήν τη συσκευασία του και, επομένως, όπως υποστήριξε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η νομοθεσία αυτή δεν καθορίζει ένα από τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά του προϊόντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Τρίτον, το Δικαστήριο έχει ήδη διευκρινίσει ότι, για να μπορούν να χαρακτηριστούν ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>άλλη απαίτηση<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/>, τα επίμαχα εθνικά μέτρα πρέπει να αποτελούν όρους δυνάμενους να επηρεάσουν σημαντικά τη σύνθεση, τη φύση ή την εμπορία του οικείου προϊόντος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27ης Οκτωβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>James Elliott Construction</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑613/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:821">EU:C:2016:821</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Η επίμαχη νομοθεσία, η οποία εξαρτά από την κατοχή άδειας την πώληση ειδών πυροτεχνίας με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό, δεν συνιστά απαίτηση επιβαλλόμενη στο ίδιο το προϊόν, αλλά απαίτηση επιβαλλόμενη στους οικονομικούς φορείς και, επομένως, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>άλλη απαίτηση<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> κατά την έννοια της οδηγίας 98/34<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050421">21ης Απριλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Lindberg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑267/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:246">EU:C:2005:246</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161013">13ης Οκτωβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>M. και S</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑303/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:771">EU:C:2016:771</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Τέταρτον, όσον αφορά την προβλεπόμενη στο άρθρο 1, σημείο 11, της οδηγίας 98/34 κατηγορία, ήτοι την απαγόρευση κατασκευής, εισαγωγής, εμπορίας ή χρήσεως προϊόντος, από τη νομολογία προκύπτει ότι αυτή η κατηγορία τεχνικών κανόνων προϋποθέτει ότι το περιεχόμενο των επίμαχων εθνικών διατάξεων σαφώς βαίνει πέραν του περιορισμού ορισμένων πιθανών χρήσεων του επίμαχου προϊόντος και ότι οι επίμαχες εθνικές διατάξεις δεν περιορίζονται απλώς και μόνο στον περιορισμό της χρήσεως του εν λόγω προϊόντος. Συγκεκριμένα, η κατηγορία αυτή αφορά, ειδικότερα, εθνικά μέτρα που δεν αφήνουν περιθώριο για καμία άλλη χρήση πλην των ευλόγως αναμενόμενων για το οικείο προϊόν αμιγώς περιθωριακών χρήσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050421">21ης Απριλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Lindberg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑267/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:246">EU:C:2005:246</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120719">19ης Ιουλίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Fortuna κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑213/11, C‑214/11 και C‑217/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:495">EU:C:2012:495</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η επίμαχη εθνική νομοθεσία δεν απαγορεύει την πώληση ειδών πυροτεχνίας με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό, αλλά την εξαρτά από την κατοχή άδειας εκ μέρους του αγοραστή. Ως εκ τούτου, τέτοια προϊόντα μπορούν να πωλούνται σε καταναλωτές που διαθέτουν τέτοια άδεια καθώς και σε επαγγελματίες και, συνεπώς, εκτιμώ ότι η εν λόγω ρύθμιση αφήνει περιθώριο για διάθεση στο εμπόριο η οποία δεν είναι αμιγώς περιθωριακή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Κατά δεύτερον, για να δοθεί απάντηση στους προβληματισμούς του αιτούντος δικαστηρίου, πρέπει να καθοριστεί αν αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των ειδών πυροτεχνίας που απορρέει από τις οδηγίες 2007/23 και 2013/29, ενδεχομένως σε συνδυασμό με τα άρθρα 34, 35 και 36 ΣΛΕΕ, καθώς και με την αρχή της αναλογικότητας, εθνική ρύθμιση απαγορεύουσα την κατοχή ή τη χρήση από τους καταναλωτές και την πώληση σε αυτούς εορταστικών πυροτεχνημάτων με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Συναφώς, πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο Α. van der Schoot διώκεται ειδικότερα επειδή πώλησε εορταστικά πυροτεχνήματα και βεγγαλικά σε ιδιώτη τα οποία υπερβαίνουν σε περιεχόμενο το 1 κιλό πυροτεχνικών υλικών χωρίς να διαθέτει την αναγκαία σχετική άδεια, ότι, δεδομένου ότι η παράβαση για την οποία διώκεται ο εν λόγω κατηγορούμενος τελέστηκε στις <DATE ISO="20121223">23 Δεκεμβρίου 2012</DATE>, η οδηγία 2007/23 έχει εφαρμογή ratione temporis και ότι, κατά την απόφαση περί παραπομπής, τα επίμαχα εορταστικά πυροτεχνήματα είναι πυροτεχνήματα των κατηγοριών 2 και 3 κατά την οδηγία 2007/23 τα οποία διατέθηκαν στην αγορά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Δεύτερον, δεδομένου ότι η οδηγία 2007/23 εναρμόνισε με διεξοδικό τρόπο τις προϋποθέσεις, τόσο ουσιαστικές όσο και διαδικαστικές, τις οποίες πρέπει να πληρούν τα είδη πυροτεχνίας για τους σκοπούς της διαθέσεως στην αγορά, και δεδομένου ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας δεν διασφαλίζει μόνο την πρώτη διάθεση στην αγορά αλλά και την ελεύθερη κυκλοφορία των ειδών πυροτεχνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Κατά την άποψή μου, αυτό συνάγεται από την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27ης Οκτωβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:815">EU:C:2016:815</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και, ιδίως, από την ερμηνεία που δόθηκε στο περιεχόμενο του άρθρου 2, σημείο 2, και του άρθρου 6 της οδηγίας 2007/23. Τονίζεται επίσης ότι, για τον σκοπό αυτόν, το Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>τα κράτη μέλη […] είναι αρμόδια να ρυθμίζουν όλα τα μεταγενέστερα στάδια της διανομής των ειδών [πυροτεχνίας], μέχρι τη λιανική πώληση προς τον τελικό καταναλωτή<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/>.</P></NOTE>, το σχετικό βελγικό μέτρο πρέπει να εκτιμηθεί υπό το πρίσμα των διατάξεων της εν λόγω οδηγίας και όχι υπό το πρίσμα του πρωτογενούς δικαίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140910">10ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Vilniaus energija</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑423/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2186">EU:C:2014:2186</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Τρίτον, αναμφίβολα, εκ φύσεως, η επίμαχη νομοθεσία περιορίζει, κατά την έννοια του άρθρου 6 της οδηγίας 2007/23, την κατοχή, τη χρήση και/ή την πώληση, σε ιδιώτες, πυροτεχνημάτων με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό. Εντούτοις, εκτιμώ ότι η εν λόγω νομοθεσία αποσκοπεί, όπως υποστήριξε η Βελγική Κυβέρνηση, στην προστασία των θεμελιωδών συμφερόντων που μνημονεύονται στο άρθρο 6, παράγραφος 2, και ιδίως της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>ΣτΜ: η παρούσα υποσημείωση δεν αφορά το ελληνικό κείμενο.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την ικανότητα της νομοθεσίας να προστατεύσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, εκτιμώ ότι το επίμαχο μέτρο είναι ικανό να διασφαλίσει την επίτευξη των σκοπών αυτών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Φρονώ ότι πρέπει να διαπιστωθεί ότι το εθνικό μέτρο είναι ικανό να διασφαλίσει την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού και ότι δεν υπερβαίνει το αναγκαίο όριο για την επίτευξή του, και τούτο έστω και αν η απαίτηση αναλογικότητας δεν προβλέπεται stricto sensu στο άρθρο 6 της οδηγίας 2007/23. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι, ως γενική αρχή του δικαίου, η αρχή της αναλογικότητας εφαρμόζεται στο σύνολο του δικαίου της Ένωσης και ότι τα μέτρα των κρατών μελών που περιορίζουν τις προστατευόμενες από τη Συνθήκη ελευθερίες κυκλοφορίας υπόκεινται σε έλεγχο αναλογικότητας, εκτιμώ ότι τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 2007/23 πρέπει, ως εξαιρέσεις, να υποβάλλονται σε τέτοιον έλεγχο.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει των άρθρων 4 ΣΕΕ και 72 ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να ευθύνονται για την τήρηση της δημόσιας τάξεως στο έδαφός τους. Επομένως, παραμένουν ελεύθερα να καθορίζουν τα κατάλληλα μέτρα για την τήρησή της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ., συναφώς, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Josemans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:433">EU:C:2010:433</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0116">116</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> καθώς και υποσημείωση 61).</P></NOTE> ή για την προστασία της δημόσιας ασφάλειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Εκτιμώ ότι οι σκέψεις που διατύπωσε ο γενικός εισαγγελέας H. Mayras στις προτάσεις του στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>van Duyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>41/74</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσες, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:123">EU:C:1974:123</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σ. 1358), κατά τις οποίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>μόνο τα κράτη έχουν, υπό την επιφύλαξη ακριβώς ορισμένων […] διατάξεων [της Ένωσης] […], την εξουσία να λαμβάνουν τα μέτρα που επιβάλλονται για την προστασία της δημοσίας ασφαλείας στο έδαφός τους και να εκτιμούν με ποιους τρόπους θα μπορούσε να διακυβευτεί αυτή η ασφάλεια<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/>, με αποτέλεσμα η δημόσια ασφάλεια να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>παραμένει, τουλάχιστον επί του παρόντος, εθνική, τούτο δε είναι σύμφωνο με την πραγματικότητα, στο μέτρο που οι επιταγές της δημοσίας ασφαλείας ποικίλλουν στον χώρο και τον χρόνο, από ένα κράτος μέλος σε άλλο<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>, είναι απολύτως επίκαιρες.</P></NOTE>, σύμφωνα με τις εθνικές τους ανάγκες και ανάλογα με τις συγκεκριμένες χρονικές και τοπικές περιστάσεις.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η επίκληση μιας εξαιρέσεως δημόσιας τάξεως ή δημόσιας ασφάλειας συνιστά παρέκκλιση από τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά και το περιεχόμενο της οποίας δεν μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από τα κράτη μέλη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060131">31ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ισπανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:74">EU:C:2006:74</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ως εκ τούτου, το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτουν τα κράτη μέλη πρέπει να ασκείται εντός των ορίων που θέτει το δίκαιο της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19741204">4ης Δεκεμβρίου 1974</DATE>, <NAME.CASE>van Duyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>41/74</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:133">EU:C:1974:133</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι η επίκληση της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας ως δικαιολογητικού λόγου υποθέτει την ύπαρξη πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981029">29ης Οκτωβρίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ισπανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑114/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:519">EU:C:1998:519</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η εξάρτηση από την κατοχή άδειας της πωλήσεως στους ιδιώτες ειδών πυροτεχνίας με περιεχόμενο σε ΠΥ το οποίο υπερβαίνει το 1 κιλό είναι ικανή να αποτρέψει προσβολές της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>είναι εγγενώς επικίνδυνα<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:534">EU:C:2016:534</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, τα είδη πυροτεχνίας μπορούν, λαμβανομένης υπόψη της συνθέσεώς τους, και ιδίως τα είδη με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό, να θίξουν την ασφάλεια των προσώπων. Επιπλέον, λόγω της φύσεώς τους και ανάλογα με τις περιστάσεις της χρήσεώς τους, τα είδη αυτά μπορούν να διαταράξουν τη δημόσια τάξη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Επιπλέον, δεδομένου ότι η προστασία της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας συνδέεται εκ βάθρων, όπως προκύπτει από το σημείο 84 των παρουσών προτάσεων, με τις χρονικές και τοπικές περιστάσεις, δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι ο εγγενώς επικίνδυνος χαρακτήρας των ειδών πυροτεχνίας με περιεχόμενο σε ΠΥ που υπερβαίνει το 1 κιλό επιτείνεται στις παρούσες συνθήκες λόγω της τρομοκρατικής απειλής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, εκτιμώ ότι είναι θεμιτό τα κράτη μέλη να εξαρτούν από την κατοχή άδειας την αγορά από ιδιώτες ειδών των οποίων το περιεχόμενο σε ΠΥ υπερβαίνει ορισμένο ανώτατο όριο, επειδή, αφενός, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο η χρήση των ειδών αυτών, μόνων ή με άλλα προϊόντα, να εκτραπεί προς μη εορταστικούς σκοπούς και, αφετέρου, η απλή χρήση ειδών πυροτεχνίας με υψηλή περιεκτικότητα σε ΠΥ μπορεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, να προκαλέσει κινήσεις πλήθους και πανικό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Πάντως, η εθνική νομοθεσία είναι αναμφίβολα ικανή να προστατεύσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, καθόσον επιτρέπει τον έλεγχο και, ενδεχομένως, τον περιορισμό της ποσότητας ΠΥ που κατέχει ένα πρόσωπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την αναγκαιότητα της επίμαχης εθνικής νομοθεσίας, λαμβανομένων υπόψη των κενών στην απόφαση περί παραπομπής και του γεγονότος ότι στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να διαπιστώσει αν, και ενδεχομένως σε ποιον βαθμό, η εθνική νομοθεσία είναι αναλογική με τον επιδιωκόμενο σκοπό δημόσιου συμφέροντος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031023">23ης Οκτωβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Schönheit και Becker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑4/02 και C‑5/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:583">EU:C:2003:583</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, μολονότι το Δικαστήριο δύναται να του παράσχει στοιχεία βασισμένα στη δικογραφία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100413">13ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Bressol κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑73/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:181">EU:C:2010:181</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>, θα περιοριστώ να εκθέσω στο αιτούν δικαστήριο ένα πλαίσιο αναλύσεως βάσει του οποίου θα πρέπει να εκτιμήσει αν η νομοθεσία υπερβαίνει το αναγκαίο όριο για τους σκοπούς προστασίας της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Πρώτον, η διατύπωση του άρθρου 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 2007/23 είναι τέτοια ώστε παρέχει στα κράτη μέλη σημαντικό περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τα μέτρα που προβλέπονται στη διάταξη αυτή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής είναι ευρύτατο, δεδομένου ότι οι στόχοι που ενδεχομένως επιδιώκουν τα κράτη μέλη ποικίλλουν. Τα μέτρα μπορούν να είναι όχι μόνο μέτρα απαγορεύσεως, αλλά και μέτρα περιορισμού και μπορούν να αφορούν τόσο την κατοχή όσο και τη χρήση και την πώληση ορισμένων ειδών πυροτεχνίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η αιτιολογική σκέψη 10 της οδηγίας 2007/23 δημιούργησε σχέση αιτίας και αποτελέσματος μεταξύ, αφενός, του γεγονότος ότι η χρήση των ειδών πυροτεχνίας, ιδίως των πυροτεχνημάτων, υπόκειται σε εμφανώς διαφορετικές πολιτιστικές συνήθειες και παραδόσεις στα αντίστοιχα κράτη μέλη και, αφετέρου, της αναγκαιότητας να επιτραπεί στα κράτη μέλη να λαμβάνουν εθνικά μέτρα για τον περιορισμό της χρήσεως ή της πωλήσεως ορισμένων κατηγοριών πυροτεχνημάτων στο ευρύ κοινό για λόγους δημόσιας τάξεως και ασφάλειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Δεύτερον, δεδομένου ότι δεν θεσπίζει καμία απόλυτη απαγόρευση πωλήσεως, αλλά εξαρτά την πώληση αυτή από την προηγούμενη χορήγηση άδειας στον καταναλωτή, η επίμαχη εθνική νομοθεσία αποσκοπεί στον περιορισμό της πωλήσεως ορισμένων προϊόντων στον καταναλωτή. Επιπλέον, το περιοριστικό αυτό μέτρο δεν εφαρμόζεται σε όλα τα είδη πυροτεχνίας, αλλά μόνο στα προϊόντα που περιέχουν συγκεκριμένη ποσότητα της επικίνδυνης χημικής ενώσεως που είναι ένα ΠΥ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Τρίτον, εκτιμώ ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, λιγότερο περιοριστικά μέτρα, όπως η καταχώριση κατόπιν αγοράς προϊόντων που περιέχουν ΠΥ ορισμένου βάρους, δεν είναι εξίσου αποτελεσματικά για την προστασία των επίμαχων θεμελιωδών συμφερόντων. Συγκεκριμένα, μολονότι μια τέτοια διατύπωση καθιστά εφικτό τον καθορισμό της ποσότητας ΠΥ που αγόρασε ο καταναλωτής, δεν επιτρέπει τον περιορισμό της ποσότητας αυτής ούτε, επομένως, την αποτελεσματική καταπολέμηση προσβολών των θεμελιωδών συμφερόντων που επικαλέστηκε η Βελγική Κυβέρνηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των παρατηρήσεων αυτών, εκτιμώ, αφενός, ότι η βελγική νομοθεσία δεν αποτελεί τεχνικό κανόνα κατά την έννοια της οδηγίας 98/34 και, αφετέρου, ότι η νομοθεσία αυτή περιορίζει, κατά την έννοια του άρθρου 6 της οδηγίας 2007/23, την ελεύθερη κυκλοφορία των εορταστικών πυροτεχνημάτων, αλλά θεσπίστηκε για λόγους δημόσιας τάξεως και ασφάλειας και δεν υπερβαίνει το αναγκαίο όριο για τους σκοπούς προστασίας των συμφερόντων αυτών, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των σκέψεων που προεκτέθηκαν, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα του rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (πρωτοδικείου Αμβέρσας, Βέλγιο) ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Το άρθρο 20 της οδηγίας 2007/23/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20070523">23ης Μαΐου 2007</DATE>, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά ειδών πυροτεχνίας, και το άρθρο 1, παράγραφος 5, της οδηγίας 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061212">12ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ποινικές κυρώσεις, εφόσον οι κυρώσεις αυτές είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές και οι εθνικές διατάξεις δεν συνιστούν παρέκκλιση από τους κανόνες της δεύτερης ως άνω οδηγίας, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα διττής άδειας για την αποθήκευση ειδών πυροτεχνίας δεν είναι ασύμβατο με το άρθρο 10 της οδηγίας 2006/123, με την επιφύλαξη ότι τα κριτήρια στα οποία βασίζεται η άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως των αρμόδιων αρχών δεν εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις, είναι αναλογικά και αντικειμενικά, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="18"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Η νομοθεσία που εξαρτά την πώληση ειδών πυροτεχνίας με περιεχόμενο σε πυροτεχνικά υλικά που υπερβαίνει το 1 κιλό από την κατοχή άδειας από τον αγοραστή δεν αποτελεί τεχνικό κανόνα κατά την έννοια της οδηγίας 98/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19980622">22ας Ιουνίου 1998</DATE>, για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και κανονισμών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της <DATE ISO="19980720">20ής Ιουλίου 1998</DATE>. Η εν λόγω νομοθεσία περιορίζει την ελεύθερη κυκλοφορία των εορταστικών πυροτεχνημάτων κατά την έννοια του άρθρου 6 της οδηγίας 2007/23, αλλά αποσκοπεί στην προστασία της δημόσιας τάξεως και ασφάλειας και δεν υπερβαίνει το αναγκαίο όριο για τους σκοπούς προστασίας των συμφερόντων αυτών, πράγμα που στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>