<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-137/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0137</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:272">EU:C:2018:272</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia Y. Bota – Sprawa C‑137/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Van Gennip i in.</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves’A Bota</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20180419">19 kwietnia 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑137/17</HT></P><P>Van Gennip BVBA,</P><P>Antonius Johannes Maria ten Velde,</P><P>Original BVBA,</P><P>Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sąd pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2006/123/WE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2007/23/WE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2013/29/UE</KEYWORD><KEYWORD>Wprowadzanie do obrotu i swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych</KEYWORD><KEYWORD>Swoboda przedsiębiorczości</KEYWORD><KEYWORD>Krajowe środki ograniczające</KEYWORD><KEYWORD>Porządek publiczny</KEYWORD><KEYWORD>Sankcje karne</KEYWORD><KEYWORD>System zezwoleń</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa, która rozpoczęła się od postępowania karnego przeciwko sprzedawcom detalicznym wyrobów pirotechnicznych, daje Trybunałowi okazję do wypowiedzenia się co do zakresu stosowania dyrektyw odnoszących się do wyrobów pirotechnicznych, w przedmiocie zgodności z prawem Unii ustawodawstwa krajowego ograniczającego sprzedaż wyrobów pirotechnicznych zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Zwanych dalej także <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>MPT<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></NOTE> oraz w przedmiocie zgodności systemu podwójnego zezwolenia na składowanie wyrobów pirotechnicznych z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> dotyczącą usług na rynku wewnętrznym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 376, s. 36</REF.DOC.OJ>, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>dyrektywą <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>usługową<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00AB" ID="QE0003"/><QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>usługowa<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa karnego państw członkowskich. Państwa członkowskie nie mogą jednak, obchodząc przepisy niniejszej dyrektywy, ograniczać swobody świadczenia usług poprzez stosowanie przepisów prawa karnego, które szczególnie regulują lub wpływają na podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do usług świadczonych przez usługodawców prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W ramach rozdziału III rzeczonej dyrektywy, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, art. 9, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Systemy zezwoleń<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej od jakiegokolwiek systemu zezwoleń, chyba że spełnione są następujące warunki:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>system zezwoleń nie dyskryminuje danego usługodawcy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>potrzeba wprowadzenia systemu zezwoleń jest uzasadniona nadrzędnym interesem publicznym;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wyznaczonego celu nie można osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na fakt, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, by odnieść rzeczywisty skutek<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 10 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> wskazuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Systemy zezwoleń opierają się na kryteriach, które wykluczają możliwość korzystania przez właściwe organy z przyznanego im uznania w sposób arbitralny.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Kryteria określone w ust. 1 muszą być:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>niedyskryminacyjne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>proporcjonalne do danego celu związanego z interesem publicznym;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>jasne i jednoznaczne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>obiektywne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>podane z wyprzedzeniem do publicznej wiadomości;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>przejrzyste i łatwo dostępne.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł nie narusza podziału kompetencji na szczeblu lokalnym lub regionalnym pomiędzy wydającymi zezwolenia organami państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2007/23/WE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Motyw 4 dyrektywy 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070523">23 maja 2007 r.</DATE> w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 154, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> wskazuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia <DATE ISO="19961209">9 grudnia 1996 r.</DATE> w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="010" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, L 10, s. 13</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>] ustanawia wymagania bezpieczeństwa dla zakładów, w których znajdują się materiały wybuchowe, w tym materiały pirotechniczne<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 1 tej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy opracowane w celu osiągnięcia swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych na rynku wewnętrznym oraz ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony ludzkiego zdrowia, bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony i bezpieczeństwa konsumentów, przy uwzględnieniu odpowiednich aspektów związanych z ochroną środowiska.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa określa zasadnicze wymagania w zakresie bezpieczeństwa, które muszą spełnić wyroby pirotechniczne, aby można je było wprowadzić do obrotu.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 2 rzeczonej dyrektywy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Do celów niniejszej dyrektywy:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>wyrób pirotechniczny<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00AB" ID="QE0016"/> oznacza każdy wyrób zawierający substancje wybuchowe bądź wybuchowe mieszanki substancji stworzonych w celu wygenerowania ciepła, światła, dźwięku, gazu bądź dymu, bądź też kombinacji takich efektów w drodze samopodtrzymującej, egzotermicznej reakcji chemicznej;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>wyrób pirotechniczny widowiskowy<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00AB" ID="QE0017"/> oznacza wyrób pirotechniczny przeznaczony do celów rozrywkowych;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>dystrybutor<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00AB" ID="QE0018"/> oznacza jakąkolwiek osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia wyrób pirotechniczny na rynku w ramach prowadzonej przez siebie działalności;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 6 dyrektywy 2007/23 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie nie zabraniają, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Przepisy niniejszej dyrektywy nie uniemożliwiają państwom członkowskim przyjęcia środków uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ochrony środowiska, służących zakazowi lub ograniczeniu posiadania, korzystania z lub sprzedaży ludności wyrobów pirotechnicznych widowiskowych klasy 2 i 3, wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego i innych wyrobów pirotechnicznych.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 20 akapit pierwszy tej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Państwa członkowskie określają zasady dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów krajowego prawodawstwa transponującego niniejszą dyrektywę i zapewniają ich stosowanie. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2013/29/UE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 45 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="178" PAGE.FIRST="27" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 178, s. 27</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przez podmioty gospodarcze przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich egzekwowanie. Takie zasady mogą obejmować sankcje karne w przypadku poważnych naruszeń.</ALINEA><ALINEA>Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne<BR/>i odstraszające<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo belgijskie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 5 wet betreffende ontplofbare en voor de deflagratie vatbare stoffen en mengsels en de daarmede geladen tuigen (ustawy w sprawie materiałów wybuchowych i łatwopalnych, mieszanek i załadowanych nimi urządzeń)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT> z dnia <DATE ISO="19560609">9 czerwca 1956 r.</DATE>, s. 3990.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="19560528">28 maja 1956 r.</DATE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Naruszenia postanowień przyjętych na podstawie art. 1 są zagrożone karą od 15 dni do dwóch lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 100 do 1000 franków lub tylko jedną ze wskazanych kar<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 200 koninklijk besluit houdende algemeen reglement betreffende het fabriceren, opslaan, onder zich houden, verkopen, vervoeren en gebruiken van springstoffen (dekretu królewskiego w sprawie ogólnego uregulowania produkcji, składowania, posiadania, sprzedaży, transportu i wykorzystywania materiałów wybuchowych)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT> z dnia <DATE ISO="19581222">22 grudnia 1958 r.</DATE>, s. 9075 (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>ARS<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>).</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="19580923">23 września 1958 r.</DATE> stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Materiały wybuchowe w ilości większej niż ta, którą każdy może posiadać na podstawie art. 265, mogą być przechowywane jedynie w należycie wyznaczonych magazynach lub miejscach składowania<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 257 tego dekretu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Sprzedaż każdego materiału wybuchowego w ilości przekraczającej tę, którą jednostka może posiadać, i wskazaną w art. 265, może mieć miejsce jedynie przy spełnieniu następujących warunków:</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>nabywca posiada zezwolenie przewozowe, o którym mowa w art. 72;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>nabywca posiada zezwolenie na składowanie lub tymczasowe przechowywanie tych produktów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>nabywca udowodni, że prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie materiałów wybuchowych jako producent, pośrednik lub użytkownik materiałów wybuchowych.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>Warunek wskazany w pkt 2 ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy sprzedawany towar jest przeznaczony do składowania lub tymczasowego przechowywania na terytorium Belgii.</ALINEA><ALINEA>Sprzedawca sprawdza i archiwizuje wszystkie dokumenty przekazane przez nabywców celem udowodnienia przestrzegania obowiązków wskazanych w akapicie pierwszym. Dokumenty te będą przechowywane przez co najmniej trzy lata w lokalach, w których odbywa się sprzedaż, do dyspozycji pracowników Direction générale Qualité et Sécurité du Service public fédéral Économie, P.M.E., Classes moyennes et Énergie [dyrekcji generalnej ds. jakości i bezpieczeństwa przy federalnej służbie publicznej ds. gospodarki, małych i średnich przedsiębiorstw, samozatrudnionych i energii], organów policji i wymiaru sprawiedliwości<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 260 ARS stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Sprzedawcy detaliczni są zobowiązani do posiadania zezwolenia na składowanie; nie mogą przechowywać ani sprzedawać nawet w małych ilościach materiałów wybuchowych innych niż te wskazane w art. 261.</ALINEA><ALINEA>Ich miejsca składowania muszą być przygotowane i utrzymane zgodnie z wymaganiami art. 251<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 261 tego dekretu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Charakter oraz ilości materiałów wybuchowych, które mogą być przechowywane przez sprzedawców detalicznych, są w każdym przypadku określane w decyzji w sprawie zezwolenia, uwzględniając poziom bezpieczeństwa prezentowany przez każde miejsce składowania.</ALINEA><ALINEA><P>Te materiały nie mogą być przechowywane w ilościach większych niż:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>sztuczne ognie i race sygnalizacyjne zawierające do 50 kg [materiałów pirotechnicznych];</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Artykuł 265 rzeczonego dekretu wskazuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Zezwolenie nie jest wymagane do przechowywania:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>sztucznych ogni i rac sygnalizacyjnych zawierających do 1 kg [materiałów pirotechnicznych]<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Artykuł 300 akapit pierwszy ARS przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Naruszenia przepisów niniejszej regulacji, z wyjątkiem art. 295, aktów wykonawczych przyjętych celem realizacji tych przepisów, jak również zezwoleń, podlegają karom przewidzianym w ustawie z dnia <DATE ISO="19560528">28 maja 1956 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W ramach sporu w postępowaniu głównym oskarżonymi są Van Gennip BVBA, Original BVBA, jak również Antonius ten Velde i Antonius van der Schoot.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Original jest przedsiębiorstwem mającym siedzibę w Olen (Belgia), niedaleko Niderlandów, zajmującym się importem, sprzedażą hurtową oraz dystrybucją sztucznych ogni. W związku z tym dysponuje ono dwoma punktami sprzedaży w Baerle-Duc (Belgia), gminie położonej częściowo w regionie Brabancji Północnej (Niderlandy) i oddzielonej [od Belgii] gminą Baarle-Nassau (Niderlandy), które to punkty są obsługiwane przez przedsiębiorstwo Van Gennip, mające siedzibę w Baerle-Duc. Antonius Johannes Maria ten Velde i Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot, dwaj obywatele niderlandzcy, są odpowiedzialni za przedmiotowe punkty sprzedaży, a mianowicie, odpowiednio, za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Zena-Tabak-O-Tiek<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Zena-De Bunker<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Czworgu oskarżonym w postępowaniu głównym postawiono zarzuty jako sprzedawcom detalicznym wyrobów pirotechnicznych za składowanie sztucznych ogni o masie MPT przekraczającej maksymalną masę wskazaną w zezwoleniach wydanych przez władze belgijskie, magazynowanie sztucznych ogni w niedozwolonych miejscach składowania oraz sprzedaż sztucznych ogni, w których masa materiałów pirotechnicznych przekracza 1 kg, osobie fizycznej nieposiadającej odpowiedniego zezwolenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Jak wynika z postanowienia odsyłającego, A.J.M. ten Velde i A.C.I.M. van der Schoot podnieśli, że karalność naruszeń takich jak przewidziane przez ustawodawstwo belgijskie jest sprzeczna z art. 45 dyrektywy 2013/29, zgodnie z którą to dyrektywą sankcje karne mogą zostać nałożone jedynie za ciężkie naruszenia, a żaden z czynów im zarzucanych nie stanowi naruszenia o takim charakterze.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zgodnie z postanowieniem odsyłającym oskarżeni oraz openbaar ministerie (prokuratura w Belgii) spierają się co do tego, czy obowiązek posiadania jednocześnie federalnego zezwolenia dotyczącego materiałów wybuchowych, jak również gminnego zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska jest zgodny z dyrektywą 2007/23 oraz dyrektywą 2013/29, a także z dyrektywą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>usługową<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>. Część oskarżonych podkreśla w szczególności, że ze względu na sprzeczność ustawodawstwa belgijskiego z prawem Unii niektóre zarzucane im czyny nie mogą być uznane za niezgodne z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Wykładnia prawa Unii może mieć wpływ na to, czy czyny zarzucane oskarżonym zostaną uznane za karalne, czy też nie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sąd pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>1)</NO.P><TXT>Czy następujące naruszenia belgijskich przepisów dotyczących materiałów pirotechnicznych kwalifikują się jako <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>[poważne] naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00AB" ID="QE0034"/> w rozumieniu art. 45 dyrektywy 2013/29:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>sprzedaż wyrobów pirotechnicznych zawierających 2,666 kg materiałów pirotechnicznych, stanowiąca naruszenie art. 265 pkt 7 i art. 257 [dekretu królewskiego], zabraniających sprzedaży wyrobów pirotechnicznych zawierających ponad 1 kg materiałów pirotechnicznych, jeżeli konsument nie posiada uzyskanego indywidualnie zezwolenia administracyjnego na posiadanie większej ilości materiałów pirotechnicznych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>przekroczenie ustalonego limitu dla składowania i nieprzestrzeganie miejsc składowania ustalonych w federalnym zezwoleniu dotyczącym wyrobów pirotechnicznych, mimo że wydano już gminne zezwolenie wydane w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska na przechowywanie we wskazanych miejscach rzeczywiście składowanych większych ilości;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>krótkoterminowe tymczasowe składowanie bardzo niewielkich ilości wyrobów pirotechnicznych w różnych, nieobjętych konkretnie zezwoleniem miejscach w ramach posesji zajmowanej przez sklep detaliczny prowadzący sprzedaż wyrobów pirotechnicznych, będący w posiadaniu zarówno federalnego zezwolenia wydanego na podstawie ww. dekretu królewskiego z 1953 r., jak i gminnego zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23 (obecnie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/29), w odnośnym przypadku w związku z art. 10 dyrektywy <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00AB" ID="QE0035"/>, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w odniesieniu do miejsc składowania zgodnych z dyrektywą wyrobów pirotechnicznych w kontekście handlu detalicznego ustanawia podwójny wymóg uzyskania z jednej strony zezwolenia wydanego na podstawie przepisów dotyczących produkcji, składowania, posiadania, sprzedaży, transportu i wykorzystywania materiałów wybuchowych, a z drugiej strony zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska w stosunku do szkodliwych przedsiębiorstw, mimo iż obydwa systemy wydawania zezwoleń w istocie dążą do realizacji tego samego celu (prewencyjnej oceny zagrożenia bezpieczeństwa), a jeden z tych dwóch systemów (mianowicie ten dotyczący materiałów wybuchowych) przewiduje (bardzo) niską górną granicę dla składowania sztucznych ogni (50 kg materiałów pirotechnicznych, tzn. aktywnych substancji)?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/29 […] oraz art. 6 ust. [1] dyrektywy 2007/23 […] (w odnośnym przypadku w związku z art. 34, 35 i 36 TFUE), w związku z zasadą proporcjonalności, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zabrania konsumentom posiadania sztucznych ogni lub wykorzystywania ich oraz sprzedaży na ich rzecz sztucznych ogni (wyrobów pirotechnicznych należących do klas 2 i 3 w rozumieniu dyrektywy 2007/23) zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych?<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy naruszenia zarzucane oskarżonym w postępowaniu głównym stanowią poważne naruszenia w rozumieniu art. 45 dyrektywy 2013/29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W tym zakresie, jak podkreślała część uczestników podczas rozprawy, czyny zarzucane oskarżonym w postępowaniu głównym miały miejsce między <DATE ISO="20101122">22 listopada 2010 r.</DATE> a <DATE ISO="20130127">27 stycznia 2013 r.</DATE>, a zatem zostały dokonane przed przyjęciem i wejściem w życie dyrektywy 2013/29<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>W tym zakresie przypominam, że dyrektywa 2013/29 została uchwalona w dniu <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE> i że na podstawie jej art. 49 weszła w życie dnia następnego po jej publikacji w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> oraz że zgodnie z jej art. 48 dyrektywa 2007/23 została uchylona ze skutkiem na dzień <DATE ISO="20150701">1 lipca 2015 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ponadto, w przeciwieństwie do art. 45 dyrektywy 2013/29, art. 20 dyrektywy 2007/23 nie wskazuje, że państwa członkowskie mogą wprowadzić sankcje karne za poważne naruszenia, a ogranicza się do stwierdzenia, że mogą one wprowadzić normy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia przepisów ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z tą dyrektywą oraz że rzeczone sankcje muszą mieć charakter skuteczny, proporcjonalny i odstraszający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam, że nie ma podstaw do interpretowania pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>poważnych naruszeń<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> występującego jedynie w dyrektywie 2013/29, jako że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ponadto gdyby stwierdzono, iż art. 45 dyrektywy 2013/29 stanowi lex melior stosowane retroaktywnie, jako że w przeciwieństwie do art. 20 dyrektywy 2007/23 umocowuje państwa członkowskie do przyjęcia sankcji karnych jedynie za poważne naruszenia, w mojej ocenie nie można zgodzić się z takim stwierdzeniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Na wstępie należy podkreślić, że z każdego z omawianych przepisów wynika nie tylko to, że państwa członkowskie mają obowiązek wprowadzić sankcje karne za naruszenie przepisów ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywami 2007/23 i 2013/29, ale również, że te sankcje muszą być efektywne, proporcjonalne i odstraszające<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Co do charakteru skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego sankcji, które państwa członkowskie muszą przyjąć zgodnie z prawem Unii, zob.: C. Hagueneau-Moizard, <HT TYPE="ITALIC">Sanction nationale du droit communautaire: Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives</HT>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Bruksela 2009, s. 205–223.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Ten obowiązek państw członkowskich wynika ze specyfiki związanej z wdrażaniem i egzekwowaniem prawa Unii. W rezultacie te ostatnie działania spoczywają w przeważającej mierze na państwach członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz w tym zakresie Deklarację nr 43 dołączoną do aktu końcowego traktatu Amsterdamskiego, zgodnie z którą: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>wprowadzenie w życie, na płaszczyźnie administracyjnej, prawa [Unii] ciąży co do zasady na państwach członkowskich stosownie do ich wymogów konstytucyjnych<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="140" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, C 340, s. 140</REF.DOC.OJ>). Jak to podkreślił J.P. Jacqué: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>[l]a mise en œuvre du droit [de l’Union] par les États membres revêt une importance capitale. En effet, [l’Union] ne dispose pas des compétences nécessaires à la mise en œuvre directe du droit [de l’Union] au sein des États membres (wprowadzenie w życie prawa [Unii] przez państwa członkowskie ma kluczowe znaczenie. Otóż [Unia] nie posiada niezbędnych kompetencji do bezpośredniego wprowadzenia w życie prawa [Unii] w obrębie państw członkowskich)<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, w: J.P. Jacqué, <HT TYPE="ITALIC">Droit institutionnel de l’Union européenne</HT>, edycja 5, Dalloz, Paryż 2009, s. 601.</P></NOTE>, a celem zapewnienia skuteczności uregulowania dotyczącego wyrobów pirotechnicznych musi mu towarzyszyć zagrożenie sankcjami, których określenie pozostaje w gestii państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Według Catherine Hagueneau-Moizard <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>[l]’effet réel du droit [de l’Union] dépend de son application par les États (rzeczywisty skutek prawa [Unii] zależy od jego implementacji przez państwa członkowskie)<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> (C. Hagueneau-Moizard, <HT TYPE="ITALIC">Sanction nationale du droit communautaire: Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives</HT>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Bruksela 2009, s. 205–223, w szczególności s. 207). Ten obowiązek spoczywający na państwach członkowskich jest dodatkowo wzmocniony przez zasadę lojalnej współpracy, jako że zasada ta wymaga od państw członkowskich, by podejmowały wszelkie odpowiednie środki do zapewnienia stosowania i skuteczności prawodawstwa Unii [zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890921">21 września 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>68/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:339">EU:C:1989:339</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W związku z tym przepisy takie jak art. 20 dyrektywy 2007/23 czy art. 45 dyrektywy 2013/29 są standardowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Przykładowo zob. art. 15 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia <DATE ISO="20000629">29 czerwca 2000 r.</DATE> wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 180, s. 22</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> dla prawa Unii, ponieważ są one zawsze jedynie odzwierciedleniem charakteru sui generis wprowadzenia w życie i egzekwowania prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Przepis dyrektywy przewidujący, że sankcje winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, jest również kwalifikowany jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>przepis standardowy<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> przez Catherine Hagueneau-Moizard (C. Hagueneau-Moizard, <HT TYPE="ITALIC">Sanction nationale du droit communautaire: Sanctions effectives, proportionnées et dissuasives</HT>, <HT TYPE="ITALIC">L’exécution du droit de l’Union, entre mécanismes communautaires et droits nationaux</HT>, Bruylant, Bruksela 2009, s. 205–223, w szczególności s. 210).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Tymczasem wykładnia omawianych przepisów proponowana przez oskarżonych w postępowaniu głównym ma na celu przyznanie tym przepisom zbyt szerokiego zakresu zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>A zatem należy stwierdzić, że przedmiotowe przepisy nie określają ani odpowiedzialności karnej, ani mających zastosowanie sankcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>sankcji<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> jest tu rozumiane bardzo szeroko, jako że obejmuje sankcje wszelkiego rodzaju.</P></NOTE>, a ograniczają się do wskazania, że ich wprowadzenie jest obowiązkiem państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W tym zakresie warto podkreślić, że dyrektywy 2007/23 i 2013/29 są oparte, odpowiednio, na art. 95 WE (obecnie art. 114 TFUE) i art. 114 TFUE, a nie na art. 83 TFUE. Dlatego też, w przeciwieństwie do aktów opartych na tym ostatnim przepisie, dyrektywy 2007/23 i 2013/29 ustanawiają zasady mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych na rynku wewnętrznym, a nie zasady, których celem jest wprowadzenie minimalnych standardów w zakresie sankcji karnych mających zastosowanie do określonych czynów lub zachowań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz w szczególności dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia <DATE ISO="20140416">16 kwietnia 2014 r.</DATE> w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="173" PAGE.FIRST="179" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 173, s. 179</REF.DOC.OJ>), której art. 1 ust. 1 stanowi: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>Niniejsza dyrektywa ustanawia normy minimalne dotyczące sankcji karnych za wykorzystywanie informacji poufnych, bezprawne ujawnianie informacji poufnych oraz manipulacje na rynku w celu zapewnienia integralności rynków finansowych w Unii oraz zwiększenia ochrony inwestorów i ich zaufania do tych rynków<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Ponadto, jako że art. 20 dyrektywy 2007/23 nie określa charakteru sankcji, jakie państwa członkowskie mogą wprowadzić, brzmienie tego przepisu pozwala niewątpliwie tym państwom na ustalenie charakteru sankcji i w konsekwencji – na nałożenie sankcji karnych na wypadek naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z dyrektywą 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080710">10 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Feryn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑54/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:397">EU:C:2008:397</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Wreszcie, wykładni tej nie podważa w mojej ocenie zmiana brzmienia wprowadzona przez prawodawcę przy sporządzaniu art. 45 dyrektywy 2013/29, ponieważ brzmienie to nie powinno skutkować ograniczeniem zakresu uprawnień dyskrecjonalnych państw członkowskich co do charakteru sankcji wprowadzanych na podstawie art. 20 dyrektywy 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>W tym zakresie znaczące jest to, że wyraźne uznanie możliwości wprowadzenia przez państwa członkowskie sankcji karnych w przypadku poważnego naruszenia zostało pierwotnie przewidziane w art. 41 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia <DATE ISO="20080709">9 lipca 2008 r.</DATE> ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszącego się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 339/93 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="218" PAGE.FIRST="30" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 218, s. 30</REF.DOC.OJ>) i że od tego czasu wiele dyrektyw w ramach <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>nowego podejścia do harmonizacji technicznej i normalizacji<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> zawiera przepisy, których brzmienie jest analogiczne do brzmienia art. 45 dyrektywy 2013/29, a mianowicie w szczególności art. 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia <DATE ISO="20140226">26 lutego 2014 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="096" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 96, s. 107</REF.DOC.OJ>), art. 46 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia <DATE ISO="20140416">16 kwietnia 2014 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylającej dyrektywę 1999/5/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="153" PAGE.FIRST="62" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 153, s. 62</REF.DOC.OJ>) lub art. 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia <DATE ISO="20140515">15 maja 2014 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="189" PAGE.FIRST="164" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 189, s. 164</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Z drugiej strony należy przypomnieć, że okoliczność, iż sąd odsyłający w pytaniu prejudycjalnym powołał się formalnie na określone przepisy prawa Unii, nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał przekazał temu sądowi wszelkie wskazówki dotyczące wykładni, które mogą być pomocne w rozstrzygnięciu rozpatrywanej przez niego sprawy, niezależnie od tego, czy sąd odsyłający powołał się na nie w treści pytań. W tym względzie do Trybunału należy wskazanie na podstawie całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności na podstawie uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa Unii, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Essent Energie Productie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑91/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:312">EU:C:2014:312</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W tym zakresie należy, po pierwsze, stwierdzić, że czyny zarzucane oskarżonym w postępowaniu głównym, które miały miejsce między dniem <DATE ISO="20101122">22 listopada 2010 r.</DATE> a <DATE ISO="20130127">27 stycznia 2013 r.</DATE>, podlegają ratione temporis dyrektywie 2007/23. W rezultacie uważam, że celem udzielenia sądowi odsyłającemu przydatnej odpowiedzi należy przeformułować pytanie prejudycjalne tak, aby ustalić, czy art. 20 przedmiotowej dyrektywy pozwala państwom członkowskim na nałożenie sankcji karnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Tymczasem, tak jak podkreśliłem w pkt 37 niniejszej opinii, odpowiedź na to pytanie jest bezsprzecznie twierdząca. Jednakże na sądzie odsyłającym spoczywa ocena, czy wprowadzone sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Po drugie, z drugiego pytania prejudycjalnego wynika, że sąd odsyłający nie wyklucza, iż belgijski system podwójnego zezwolenia na składowanie wyrobów pirotechnicznych w celu ich sprzedaży podlega dyrektywie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. Ponadto naruszenia wskazane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym stanowią naruszenia zezwoleń wydanych na podstawie omawianego systemu podwójnego zezwolenia. A zatem należy ustalić, czy państwa członkowskie mogą wprowadzać sankcje karne w przypadku naruszenia ustawodawstwa krajowego regulującego prowadzenie lub dostęp do działalności usługowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Otóż ze względu na art. 1 ust. 5 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, stanowiący, że dyrektywa ta nie wpływa na normy prawa karnego państw członkowskich, pod warunkiem iż nie powodują one obejścia norm wprowadzonych w omawianej dyrektywie, odpowiedź na postawione wyżej pytanie jest twierdząca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Mając na względzie całokształt powyższych rozważań, uważam, że na pierwsze pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć – bez konieczności ustalania, czy rozpatrywane naruszenia są poważnymi naruszeniami – iż art. 20 dyrektywy 2007/23 oraz art. 1 ust. 5 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> powinny być interpretowane w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wprowadzić sankcje karne, pod warunkiem że w odniesieniu do dyrektywy 2007/23 sankcje te będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, a w odniesieniu do dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> przepisy krajowe nie będą powodowały obejścia norm tejże dyrektywy, czego weryfikacja spoczywa na sądzie odsyłającym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W drugim pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający pyta Trybunał, czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23, w odnośnym przypadku, w związku z art. 10 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w odniesieniu do miejsc składowania zgodnych z dyrektywą 2007/23 w kontekście handlu detalicznego ustanawia podwójny wymóg uzyskania, po pierwsze, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów dotyczących produkcji, składowania, posiadania, sprzedaży, transportu i wykorzystywania materiałów wybuchowych, a po drugie, zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska w stosunku do szkodliwych przedsiębiorstw, podczas gdy obydwa systemy wydawania zezwoleń dążą do realizacji tego samego celu, a mianowicie prewencyjnej oceny zagrożenia bezpieczeństwa, a jeden z tych dwóch systemów przewiduje niską górną granicę dla składowania sztucznych ogni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W tym zakresie, chociaż sąd odsyłający wspomina o dyrektywie 2007/23, jak również o dyrektywie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, uważam, że przedmiotowe ustawodawstwo krajowe nie podlega zakresowi stosowania pierwszej z dyrektyw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Otóż dyrektywa 2007/23 reguluje traktowanie wyrobów pirotechnicznych przed ich wprowadzeniem do obrotu, jak również samo ich wprowadzenie do obrotu. Natomiast reguluje ona składowanie, o ile ma ono bezpośredni wpływ na właściwości i bezpieczeństwo tych wyrobów. Jak wynika w szczególności z motywu 4 dyrektywy 2007/23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Motyw 7 dyrektywy 2013/29 mówi o tym jeszcze wyraźniej, wskazując: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>[b]ezpieczeństwo podczas przechowywania jest uregulowane przepisami dyrektywy [96/82] […], która ustanawia wymagania bezpieczeństwa dla zakładów, w których znajdują się materiały wybuchowe, w tym substancje pirotechniczne<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>.</P></NOTE> oraz art. 14 ust. 1 i 2 owej dyrektywy, składowanie podlega temu aktowi jedynie w zakresie, w jakim może zagrozić zgodności wyrobu pirotechnicznego z niezbędnymi wymogami bezpieczeństwa ustanowionymi w rzeczonej dyrektywie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Tymczasem ustawodawstwo krajowe odnosi się do składowania wyrobów pirotechnicznych zgodnych z wymogami dyrektywy 2007/23 i przeznaczonych do sprzedaży detalicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ponadto jeśli nie ma wątpliwości co do tego, że system podwójnego zezwolenia, o którym mowa w pkt 23 niniejszej opinii, dotyczy od strony formalnej składowania wyrobów pirotechnicznych, a nie dostępu do działalności w zakresie sprzedaży detalicznej tych wyrobów lub prowadzenia tej działalności, stanowiącego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>usługę<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>, do której stosuje się dyrektywę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>usługową<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>X i Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 i C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, składowanie wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do sprzedaży stanowi wstępny i konieczny warunek prowadzenia sprzedaży detalicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>A zatem z jednej strony z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że rozpatrywane przepisy dekretu ARS dotyczą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>sprzedawców detalicznych<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, a w rezultacie – składowania celem sprzedaży. Z drugiej strony konieczność uzyskania zezwolenia na składowanie danej ilości wyrobów pirotechnicznych w zakresie sprzedaży detalicznej ma niewątpliwy wpływ zarówno na dostęp do takiej działalności, jak i na jej wykonywanie. Tym samym brak zezwolenia na składowanie lub zezwolenie na składowanie bardzo małych ilości mogą de facto ograniczać dostęp do takiej działalności lub jej wykonywanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W rezultacie uważam, że na drugie pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć w świetle dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, a w szczególności jej art. 10<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>W tym zakresie rozpatrywane ustawodawstwo krajowe uzależniające składowanie od posiadania zezwolenia podlega temu przepisowi i nie stanowi wymogu, o którym mowa w motywie 9 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> [zob. w tym kontekście wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>X i Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 i C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0123">123</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Ponadto, nawet jeśli stwierdzono by, że wszystkie elementy sprawy w postępowaniu głównym nie wykraczają poza jedno państwo członkowskie, Trybunał orzekł, że taka okoliczność nie podważa zastosowania rozdziału III dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> [zob. w tym kontekście wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>X i Visser</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑360/15 i C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0110">110</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Zauważam również, że zakres pytania postawionego przez sąd odsyłający ogranicza się, in fine, do pytania o zgodność belgijskiego systemu podwójnego zezwolenia z prawem Unii, a nie o zgodność systemów regionalnego i federalnego z prawem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W tym względzie argumentacja oskarżonych w postępowaniu głównym, zgodnie z którą oba systemy zezwoleń służą realizacji tego samego celu, oparta jest na błędnym założeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Otóż z wyjaśnień złożonych przez rząd belgijski podczas rozprawy wynika, że w odniesieniu do oskarżonych w postępowaniu głównym składowanie wyrobów pirotechnicznych celem ich sprzedaży wymaga uzyskania dwóch zezwoleń. Z jednej strony władze lokalne, odpowiedzialne za ochronę środowiska, wydają zezwolenie środowiskowe uprawniające do składowania określonej ilości wyrobów pirotechnicznych zawierających określoną ilość materiałów pirotechnicznych. Z drugiej strony na władzach federalnych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i zdrowie ludności, spoczywa ciężar wydawania zezwolenia na składowanie określonej ilości wyrobów pirotechnicznych zawierających określoną ilość materiałów pirotechnicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W rezultacie, przeciwnie do twierdzeń podnoszonych przez oskarżonych w postępowaniu głównym, omawiane systemy zezwoleń służą realizacji różnych celów, a uzyskanie każdego z zezwoleń podlega odrębnym kryteriom. W tym zakresie, skoro nie ma wątpliwości co do tego, że ilości dopuszczone na podstawie przedmiotowych zezwoleń mogą się różnić, omawiane systemy o tyle nie są ze sobą sprzeczne, że przestrzeganie zezwolenia wskazującego mniejszą ilość materiałów pirotechnicznych pociąga za sobą w sposób konieczny przestrzeganie drugiego z zezwoleń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Odnośnie do zgodności przedmiotowego systemu podwójnego zezwolenia z art. 10 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>, art. 10 ust. 1 owej dyrektywy wymaga, aby systemy zezwoleń <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>opierały się na kryteriach, które wykluczają możliwość korzystania przez właściwe organy z przyznanego im uznania w sposób arbitralny<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>, podczas gdy art. 10 ust. 2 określa te kryteria.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Uważam, że system belgijski spełnia omawiane kryteria.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Otóż, po pierwsze, w świetle informacji posiadanych przez Trybunał kryteria, na których opiera się system belgijski, są w mojej ocenie uzasadnione przez nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, a mianowicie bezpieczeństwo publiczne i środowiskowe, a z uwagi na publikację ustawodawstwa federalnego i regionalnego są one podawane do publicznej wiadomości z wyprzedzeniem, w sposób przejrzysty i dostępny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Po drugie, kryteria te są w mojej ocenie klarowne i jednoznaczne. W tym względzie, jak już podkreśliłem, dwa systemy zezwoleń nie dublują się i dążą do ochrony odrębnych interesów publicznych, a w konsekwencji nie można przyjąć, że interwencja władz federalnych i regionalnych podważa tę ocenę. Ponadto obowiązek posiadania jednocześnie zezwolenia federalnego i zezwolenia regionalnego nie może sam w sobie stanowić przyczyny niezgodności z dyrektywą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>usługową<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>, jako że prawodawca Unii wskazał wyraźnie w art. 10 ust. 7 tej dyrektywy, iż przedmiotowy artykuł <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>nie narusza podziału kompetencji na szczeblu lokalnym lub regionalnym pomiędzy wydającymi zezwolenia organami państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Po trzecie, informacje posiadane przez Trybunał nie pozwalają mi na dokonanie oceny, czy omawiane kryteria mają charakter niedyskryminacyjny, proporcjonalny i obiektywny, a w konsekwencji dokonanie tej oceny leży w gestii sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Mając na względzie całokształt powyższych rozważań, uważam, że belgijski system podwójnego zezwolenia na składowanie wyrobów pirotechnicznych nie jest niezgodny z art. 10 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>, z zastrzeżeniem, że kryteria wyznaczające zakres uprawnień dyskrecjonalnych właściwych władz mają charakter niedyskryminacyjny, proporcjonalny i obiektywny, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W trzecim pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych wynikająca z dyrektyw 2007/23 i 2013/29, w odnośnym przypadku, w związku z art. 34, 35 i 36 TFUE i w związku z zasadą proporcjonalności, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zabrania konsumentom posiadania lub wykorzystywania tych wyrobów oraz sprzedaży na rzecz tych konsumentów sztucznych ogni zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Przede wszystkim w toku postępowania przed Trybunałem podniesiono, że ustawodawstwo belgijskie stanowi przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980622">22 czerwca 1998 r.</DATE> ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 204, s. 37</REF.DOC.OJ>), zmieniona dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980720">20 lipca 1998 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="217" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 217, s. 18</REF.DOC.OJ>) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>dyrektywą 98/34<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>).</P></NOTE> oraz że wobec braku notyfikacji Komisji ustawodawstwo to nie ma zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071108">8 listopada 2007 r.</DATE> <NAME.CASE>Schwibbert</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑20/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:652">EU:C:2007:652</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ivansson i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2058">EU:C:2014:2058</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy rząd belgijski podniósł, że wobec tego, iż ustawodawstwo krajowe stanowi środek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>niezbędny dla ochrony osób, a w szczególności pracowników, podczas stosowania produktów<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 98/34, dyrektywa ta nie ma zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Argumentacja ta mnie nie przekonuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Otóż, o ile jest jasne, jak zostanie to wykazane poniżej, że ustawodawstwo belgijskie ma na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego oraz bezpieczeństwa osób, o tyle nie dotyczy ono używania produktów, a ich sprzedaży.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Rząd belgijski podkreślił również, że w zakresie, w jakim wcześniejsze ustawodawstwo uzależniało sprzedaż wyrobów pirotechnicznych od faktu posiadania przez nabywcę zezwolenia, gdy przedmiotowy wyrób zawierał 500 g materiałów pirotechnicznych, omawiane w niniejszej sprawie ustawodawstwo stanowi złagodzenie wcześniejszych środków, którego notyfikacja nie jest obowiązkowa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł, że zmiana dokonana w notyfikowanym już Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34 projekcie przepisów technicznych, która zawiera jedynie złagodzenie w stosunku do tego projektu warunków użytkowania danego produktu i która w konsekwencji zmniejsza ewentualny wpływ przepisów technicznych na wymianę handlową, nie stanowi istotnej zmiany projektu i nie podlega obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100415">15 kwietnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sandström</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑433/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:184">EU:C:2010:184</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie informacje przekazane Trybunałowi nie pozwalają na stwierdzenie z całą pewnością, czy wcześniejsze bardziej restrykcyjne ustawodawstwo zostało notyfikowane Komisji na podstawie dyrektywy 98/34.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam, że to na sądzie odsyłającym spoczywa ciężar ustalenia, czy tak było w istocie oraz w konsekwencji – czy rząd belgijski mógł nie notyfikować nowych przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Niezależnie od powyższego regulacja belgijska nie stanowi w mojej ocenie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Według Trybunału pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>przepisów technicznych<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> obejmuje cztery kategorie środków, to znaczy, po pierwsze, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>specyfikację techniczną<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34, po drugie, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>inne wymagania<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> zdefiniowane w art. 1 pkt 4 tej dyrektywy, po trzecie, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>zasady dotyczące usług<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>, o których mowa w art. 1 pkt 5 wskazanej dyrektywy, oraz po czwarte, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> w rozumieniu art. 1 pkt 11 przedmiotowej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170201">1 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Município de Palmela</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑144/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:76">EU:C:2017:76</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W tym względzie, po pierwsze, uważam, że przedmiotowa regulacja nie wchodzi w zakres zasad dotyczących usług, jako że nie dotyczy usług społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 2 omawianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Po drugie, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>specyfikacji technicznej<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: nazwa, pod jaką sprzedawany jest produkt, opakowanie, etykietowanie, jak również procedury oceny zgodności. Dla Trybunału pojęcie to zakłada, iż środek krajowy w sposób konieczny odnosi się do produktu lub jego opakowania jako takich i określa w związku z tym jedną z obowiązkowych cech produktu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ivansson i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2058">EU:C:2014:2058</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Tymczasem ustawodawstwo belgijskie nie odnosi się do produktu lub jego opakowania jako takich, jako że, jak to zostało podniesione przez Komisję podczas rozprawy, ustawodawstwo to nie określa żadnej z obowiązkowych cech produktu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Po trzecie, Trybunał sprecyzował już, że aby rozpatrywane środki krajowe móc zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>inne wymagania<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>, muszą one stanowić warunki, które mogą mieć istotny wpływ na skład lub charakter danego produktu bądź na jego sprzedaż<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>James Elliott Construction</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑613/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:821">EU:C:2016:821</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Omawiana regulacja, uzależniająca sprzedaż wyrobów pirotechnicznych o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kg od uzyskania zezwolenia, nie stanowi wymogu nałożonego na produkt jako taki, a wymóg nałożony na podmioty gospodarcze, i z tego względu nie może zostać zakwalifikowana jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>inne wymaganie<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> w rozumieniu dyrektywy 98/34<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz w tym kontekście wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050421">21 kwietnia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lindberg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑267/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:246">EU:C:2005:246</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161013">13 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>M. i S.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑303/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:771">EU:C:2016:771</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Po czwarte, w odniesieniu do kategorii określonej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, czyli zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu, z orzecznictwa wynika, że ta kategoria przepisów technicznych zakłada, iż odpowiednie przepisy krajowe będą miały zakres, który wyraźnie wykracza poza zacieśnienie możliwości używania spornego produktu do pewnych możliwych zastosowań, a zatem nie będą sprowadzać się do zwykłego ograniczenia używania tego produktu. W rezultacie ta kategoria przepisów technicznych dotyczy w szczególności przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, jakiego można by rozsądnie oczekiwać<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050421">21 kwietnia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lindberg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑267/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:246">EU:C:2005:246</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120719">19 lipca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fortuna i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑213/11, C‑214/11 i C‑217/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:495">EU:C:2012:495</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Tymczasem należy stwierdzić, że omawiana regulacja krajowa nie zabrania sprzedaży wyborów pirotechnicznych zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych, ale uzależnia ją od posiadania zezwolenia przez kupującego. W konsekwencji przedmiotowe produkty mogą być sprzedawane konsumentom posiadającym odpowiednie zezwolenie, jak również profesjonalistom, co w mojej ocenie oznacza, że omawiana regulacja daje możliwość wprowadzenia do obrotu w stopniu większym niż marginalny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, celem odpowiedzi na pytania sądu odsyłającego, należy ustalić, czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych wynikająca z dyrektyw 2007/23 i 2013/29, w odnośnym przypadku, w związku z art. 34, 35 i 36 TFUE, i w związku z zasadą proporcjonalności, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zabrania konsumentom posiadania tych wyrobów lub wykorzystywania ich oraz sprzedaży na rzecz tych konsumentów sztucznych ogni zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>W tym zakresie, po pierwsze, należy przypomnieć, że A.C.I.M. van der Schoot jest oskarżony w szczególności o sprzedaż sztucznych ogni i rac sygnalizacyjnych w ilości przekraczającej 1 kg materiałów pirotechnicznych osobie fizycznej nieposiadającej wymaganego zezwolenia, że zarzucane mu naruszenie, które miało miejsce w dniu <DATE ISO="20121223">23 grudnia 2012 r.</DATE>, podlega ratione temporis dyrektywie 2007/23 oraz że zgodnie z postanowieniem odsyłającym przedmiotowe sztuczne ognie stanowią udostępnione na rynku wyroby klasy 2 i 3 w rozumieniu dyrektywy 2007/23.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Po drugie, ze względu na to, że dyrektywa 2007/23 dokonała kompleksowej harmonizacji warunków, zarówno materialnych, jak i proceduralnych, które muszą zostać spełnione przez wyroby pirotechniczne celem ich wprowadzenia na rynek, a w szczególności ze względu na art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, gwarantujący nie tylko pierwsze wprowadzenie na rynek, ale również swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wynika to w moim rozumieniu z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:815">EU:C:2016:815</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a w szczególności z wykładni dokonanej na podstawie zakresu art. 2 pkt 2 oraz art. 6 dyrektywy 2007/23. Pragnę również podkreślić, że w tym względzie Trybunał odrzucił argumentację niemiecką, zgodnie z którą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>państwa członkowskie są uprawnione do regulowania wszystkich późniejszych etapów dystrybucji [wyrobów pirotechnicznych], aż do sprzedaży detalicznej na rzecz konsumenta końcowego<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.</P></NOTE>, odnośna regulacja belgijska podlega ocenie w świetle przepisów przedmiotowej dyrektywy, a nie przepisów prawa pierwotnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140910">10 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vilniaus energija</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑423/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2186">EU:C:2014:2186</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Po trzecie, nie ma wątpliwości, że rozpatrywane ustawodawstwo ze swojej natury ogranicza w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2007/23 posiadanie wyrobów pirotechnicznych widowiskowych zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych, korzystanie z tych wyrobów lub ich sprzedaż jednostkom. Jednakże uważam, że przedmiotowe ustawodawstwo ma na celu, jak to podniósł rząd belgijski, ochronę istotnych interesów wskazanych w art. 6 ust. 2, a w szczególności porządku, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony publicznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>W prawie Unii rzadko używa się pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>ochrony publicznej<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> [<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>sûreté publique<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>]. Ponadto, pojęcie to nie jest w sposób klarowny oddzielone od pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>bezpieczeństwa publicznego<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>, na co zwrócił uwagę prawodawca Unii w motywie 41 dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>usługowej<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>, wskazując, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>pojęcie bezpieczeństwa publicznego obejmuje kwestie ochrony publicznej<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o trafność omawianego ustawodawstwa w zakresie ochrony porządku, bezpieczeństwa publicznego i ochrony publicznej, moim zdaniem zastosowane środki są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji tych celów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Uważam, że należy zbadać, czy środek krajowy jest odpowiedni dla zagwarantowania realizacji wyznaczonego celu i czy nie wykracza on poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tego celu, mimo że wymóg proporcjonalności nie został określony sensu stricto w art. 6 dyrektywy 2007/23. Otóż biorąc pod uwagę fakt, że zasada proporcjonalności naznacza, jako ogólna zasada prawa, całokształt prawa Unii oraz że środki stosowane przez państwa członkowskie, które ograniczają swobody przepływu chronione przez traktat, podlegają kontroli w zakresie proporcjonalności, uważam, że środki przyjęte na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 2007/23 powinny również wyjątkowo podlegać takiej kontroli.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie art. 4 TUE i art. 72 TFUE państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne za utrzymanie porządku publicznego na swoim terytorium. Również to one mają swobodę w ustalaniu środków służących utrzymaniu porządku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz w tym zakresie moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Josemans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:433">EU:C:2010:433</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0116">116</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, jak również przypis na s. 61).</P></NOTE> lub ochronie bezpieczeństwa publicznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Rozważania przedstawione przez rzecznika generalnego H. Mayrasa w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>van Duyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>41/74</NO.CASE>, niepublikowanej, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:123">EU:C:1974:123</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, s. 1358), zgodnie z którymi: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>państwa członkowskie korzystają, z wyjątkami przewidzianymi precyzyjnie w określonych przepisach [Unii] […], z kompetencji do wprowadzania środków mających na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego na ich terytorium i do oceny, co może temu bezpieczeństwu zagrażać<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>, jako że bezpieczeństwo publiczne <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>ma, przynajmniej aktualnie, wymiar krajowy i jest to zgodne ze stanem rzeczywistym o tyle, że wymagania bezpieczeństwa publicznego są różne w różnych państwach członkowskich, w zależności od czasu i miejsca<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>, są w mojej ocenie w pełni aktualne.</P></NOTE>, zgodnie z krajowymi potrzebami i z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań związanych z czasem i miejscem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Niemniej jednak przywołanie wyjątku związanego z porządkiem, bezpieczeństwem lub ochroną publiczną stanowi odstępstwo od fundamentalnej zasady swobody przepływu, które powinno być interpretowane ściśle i którego zakres nie może być określony jednostronnie przez państwa członkowskie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060131">31 stycznia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:74">EU:C:2006:74</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Zakres uznania, jakim dysponują państwa członkowskie, musi być zatem realizowany w ramach zakreślonych przez prawo Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19741204">4 grudnia 1974</DATE>, <NAME.CASE>van Duyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>41/74</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:133">EU:C:1974:133</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, że aby móc powoływać się na porządek i bezpieczeństwo publiczne jako uzasadnienie, musi istnieć rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie podstawowych interesów społeczeństwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981029">29 października 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑114/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:519">EU:C:1998:519</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku nie ma wątpliwości, że fakt uzależnienia sprzedaży jednostkom wyrobów pirotechnicznych zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych od uzyskania zezwolenia ma na celu zapobieżenie naruszeniom porządku i bezpieczeństwa publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>W rezultacie wyroby pirotechniczne, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>które z natury są niebezpieczne<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑220/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:534">EU:C:2016:534</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, mogą, ze względu na swój skład, w szczególności wyroby zawierające więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych, stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób. Ponadto ze względu na ich samą naturę i zgodnie z okolicznościami, w jakich są używane, wyroby te mogą zakłócać porządek publiczny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Ponadto, jako że ochrona porządku, bezpieczeństwa publicznego i ochrony publicznej jest, jak to wynika również z pkt 84 niniejszej opinii, fundamentalnie związana z okolicznościami czasu i miejsca, nie można ignorować faktu, że nieodłączne niebezpieczeństwo związane z wyrobami pirotechnicznymi zawierającymi więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych jest aktualnie nasilone w związku z zagrożeniem terrorystycznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach jest w mojej ocenie uzasadnione, że państwa członkowskie nakładają obowiązek posiadania zezwolenia na zakup przez osoby fizyczne wyrobów, w których zawartość materiałów pirotechnicznych przekracza określony poziom, bowiem, po pierwsze, nie jest wykluczone, że przedmiotowe wyroby zostaną, same lub w połączeniu z innymi produktami, wykorzystane do celów innych niż rozrywkowe, a po drugie, zwykłe użycie wyrobów pirotechnicznych o dużej zawartości materiałów pirotechnicznych może w aktualnym kontekście wywołać zamieszanie i panikę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>A zatem rozpatrywane ustawodawstwo krajowe jest bezsprzecznie odpowiednie dla ochrony porządku, bezpieczeństwa publicznego i ochrony publicznej, jako że pozwala kontrolować, a w stosownym przypadku ograniczać ilość materiałów pirotechnicznych posiadanych przez osobę fizyczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Co się tyczy niezbędności rozpatrywanego ustawodawstwa krajowego, biorąc pod uwagę niewystarczający charakter odesłania prejudycjalnego oraz fakt, że to na sądzie odsyłającym spoczywa ciężar oceny, czy i, w odnośnym przypadku, w jakim stopniu ustawodawstwo krajowe jest współmierne do celu leżącego w interesie publicznym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz w tym kontekście wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031023">23 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schönheit i Becker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑4/02 i C‑5/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:583">EU:C:2003:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ale również fakt, że Trybunał może przekazać sądowi odsyłającemu wskazówki związane z aktami sprawy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100413">13 kwietnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bressol i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑73/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:181">EU:C:2010:181</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, ograniczę się do stworzenia ram analitycznych, w świetle których sąd odsyłający będzie musiał ocenić, czy ustawodawstwo wykracza poza to, co niezbędne dla ochrony porządku, bezpieczeństwa publicznego i ochrony publicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Po pierwsze, art. 6 ust. 2 dyrektywy 2007/23 jest zredagowany w taki sposób, że przyznaje państwom członkowskim istotny zakres uznania co do środków określonych w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W rezultacie zakres zastosowania rzeczonego przepisu jest bardzo szeroki, jako że ewentualne cele realizowane przez państwa członkowskie są zróżnicowane. Omawiane środki mogą być nie tylko środkami zakazującymi, ale również środkami ograniczającymi, i mogą dotyczyć zarówno posiadania, jak i używania oraz sprzedaży określonych wyrobów pirotechnicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Taka wykładnia jest w moim rozumieniu wzmocniona przez to, że motyw 10 dyrektywy 2007/23 ustanawia związek przyczynowy między faktem, iż używanie wyrobów pirotechnicznych, a w szczególności sztucznych ogni, jest regulowane przez rozbieżne zwyczaje i tradycje kulturalne państw członkowskich a potrzebą pozwolenia państwom członkowskim na przyjęcie środków krajowych celem ograniczenia, ze względu na porządek i bezpieczeństwo publiczne, używania przez osoby fizyczne lub sprzedaży tym osobom określonych kategorii sztucznych ogni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Po drugie, rozpatrywane ustawodawstwo krajowe, nie nakładając żadnego absolutnego zakazu sprzedaży, ale uzależniając tę sprzedaż od posiadania przez konsumenta uprzedniego zezwolenia, ma na celu ograniczenie sprzedaży konsumentom określonych produktów. Ponadto przedmiotowy środek ograniczający nie ma zastosowania do wszelkich wyrobów pirotechnicznych, a jedynie do wyrobów zawierających określoną gramaturę niebezpiecznego związku, jakim jest materiał pirotechniczny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Po trzecie, w aktualnym kontekście mniej restrykcyjne środki, takie jak następcza rejestracja zakupu wyrobów zawierających określoną masę materiałów pirotechnicznych, nie są w mojej ocenie wystarczająco skuteczne dla ochrony omawianych podstawowych interesów. W rezultacie, gdyby taki wymóg formalny określał ilość materiałów pirotechnicznych nabywaną przez konsumenta, nie pozwalałby on na ograniczenie tej ilości ani w konsekwencji na skuteczną walkę z działaniami zagrażającymi podstawowym interesom przywołanym przez rząd belgijski.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>W świetle całokształtu powyższych rozważań uważam, że po pierwsze, ustawodawstwo belgijskie nie stanowi przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34, a po drugie, ustawodawstwo to ogranicza w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2007/23 swobodny przepływ sztucznych ogni, jednak zostało ono przyjęte ze względu na porządek, bezpieczeństwo publiczne i ochronę publiczną, a sprawdzenie, czy nie wykracza ono poza to, co niezbędne do ochrony rzeczonych interesów, spoczywa na sądzie odsyłającym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, aby na pytania prejudycjalne przedłożone przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sąd pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia) odpowiedział następująco:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 20 dyrektywy 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070523">23 maja 2007 r.</DATE> w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> dotyczącej usług na rynku wewnętrznym powinny być interpretowane w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wprowadzić sankcje karne pod warunkiem, że sankcje te będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz że przepisy krajowe nie będą powodowały obejścia norm tej drugiej dyrektywy, czego weryfikacja spoczywa na sądzie odsyłającym.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Rozpatrywany w postępowaniu głównym belgijski system podwójnego zezwolenia na składowanie wyrobów pirotechnicznych nie jest niezgodny z art. 10 dyrektywy 2006/123, z zastrzeżeniem, że kryteria wyznaczające zakres uprawnień dyskrecjonalnych właściwych władz mają charakter niedyskryminacyjny, proporcjonalny i obiektywny, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="18"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Ustawodawstwo uzależniające sprzedaż wyrobów pirotechnicznych zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych od posiadania przez nabywcę zezwolenia nie stanowi przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980622">22 czerwca 1998 r.</DATE>, ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980720">20 lipca 1998 r.</DATE> Ustawodawstwo to ogranicza swobodny przepływ sztucznych ogni w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2007/23, ale ma na celu ochronę porządku, bezpieczeństwa publicznego i ochronę publiczną, a sprawdzenie, czy nie wykracza ono poza to, co niezbędne do ochrony wskazanych interesów, spoczywa na sądzie odsyłającym.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>