Overwegende dat verzoeksters concluderen

Overwegende dat verweerster concludeert dat het den Hove behage:

Overwegende dat de feiten welke aan het onderhavige geding ten grondslag liggen als volgt kunnen worden samengevat:

Bij beschikking 22-54 van 26 maart 1954 heeft de Hoge Autoriteit een vereveningsstelsel ingevoerd teneinde te verhinderen dat de schrootprijzen binnen de Gemeenschap zich zouden aanpassen aan de hogere prijzen van uit derde landen ingevoerd schroot.

De beschikkingen 14-55 en 2-57 handhaafden dit vereveningssysteem, doch vanaf 1 april 1955 diende de opbrengst van de heffing er toe om, behalve de verevening, ook het verlenen van premies op toegenomen verbruik van ruwijzer te financieren. De praktische toepassing van het systeem werd toevertrouwd aan het Gemeenschappelijk Bureau van Schrootverbruikers (G.B.S.V.) en aan het Vereveningsfonds voor Ingevoerd Schroot, welke organen onder controle stonden van de Hoge Autoriteit.

Volgens de beschikking 2-57 wordt de door iedere onderneming te betalen bijdrage berekend door toepassing, voor ieder afrekeningstijdvak, van een basistarief op het verbruik van aankoopschroot en eventueel van een aanvullend tarief op het extraverbruik van aankoopschroot van de onderneming. Het totale verbruik van schroot van een onderneming wordt omschreven als te zijn gelijk aan de som van het totaal aan eigen omloopschroot en de ontvangen hoeveelheden aankoopschroot, vermeerderd met de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn afgenomen, of verminderd met de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn toegenomen, en eventueel verminderd met afgeleverde hoeveelheden verkocht en/of afgestaan schroot. Het verbruik van aankoopschroot is dan gelijk aan het totale verbruik, verminderd met het totaal aan eigen omloopschroot, en de hoeveelheid waarmede de voorraden zijn afgenomen.

Op grond van deze definities hebben sommige ondernemingen de uitdrukking eigen omloopschroot opgevat in de zin van schroot dat niet van aankoop afkomstig is en hebben aan het Vereveningsfonds als eigen omloopschroot opgegeven al die hoeveelheden die zij hadden betrokken van dochterondernemingen welke een andere firmanaam droegen, doch waarvan zij een overwegend deel van de aandelen bezaten. Voor deze ondernemingen is dus concernschroot hetzelfde als eigen omloopschroot, en behoeft hierover niet de bijdrage betaald te worden welke op het verbruik van aankoopschroot wordt geheven.

Het G.B.S.V. heeft zich toen bij brief van 30 oktober 1957 tot de Hoge Autoriteit gewend met het verzoek overeenkomstig artikel 15, lid 2, van de beschikking 2-57 een beschikking te geven over deze kwestie. In haar antwoord van 18 december 1957, gepubliceerd in het Publikatieblad van de Gemeenschap van 1 februari 1958, gaf de Hoge Autoriteit als haar mening te kennen, dat het probleem niet juist was gesteld, daar er reeds een gevestigde opinie bestond volgens welke het toepassingsgebied van het begrip eigen omloopschroot met dat van het juridische begrip eigendom verbonden was.

Het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring van bovengenoemde brief van 18 december 1957.

Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:

Overwegende dat weliswaar de naam van de tweede verzoekster, Walzwerke A.G., niet in het verzoekschrift voorkomt, doch dat deze nalatigheid is hersteld voor de afloop van de termijn voorzien in artikel 33 van het Verdrag, terwijl verweerster op dit punt geen verweer heeft gevoerd.

Overwegende dat de brief van de Hoge Autoriteit d.d. 18 december 1957, voor zover betrekking hebbende op de definitie van het begrip eigen omloopschroot, een algemeen beginsel bevat;

dat deze brief is gepubliceerd in het Publikatieblad van de Gemeenschap van 1 februari 1958 en derhalve ter kennis is gebracht van alle ondernemingen van de Gemeenschap;

dat de Afdeling Markt deze brief als een beschikking heeft gekwalificeerd in een brief d.d. 19 februari 1958, welke het antwoord vormde op een formeel verzoek van de Deutsche Schrottverbraucher-Gemeinschaft aan de Hoge Autoriteit van 6 februari 1958;

Overwegende evenwel dat, in strijd met het betoog van verzoeksters, deze brief van 18 december 1957 rechtens niet als een beschikking in de zin van het Verdrag kan worden beschouwd;

Overwegende immers, dat deze brief van 18 december 1957 weliswaar het antwoord vormde op een verzoek van het G.B.S.V., hetwelk inhield dat, nu de leden van dit orgaan niet tot overeenstemming konden komen omtrent de betekenis van de woorden eigen omloopschroot, de Hoge Autoriteit op grond van artikel 15, lid 2, van de beschikking 2-57 een definitie zou geven van dit begrip, doch dat de Hoge Autoriteit niettemin heeft geantwoord dat het probleem dat het G.B.S.V. haar aldus had voorgelegd, niet juist gesteld was, gezien het feit dat dit orgaan van meet af… het begrip eigen omloopschroot stilzwijgend had aanvaard volgens de letterlijke betekenis welke daaraan moet worden gehecht en dat dit criterium moest worden gehandhaafd;

dat hieruit volgt dat de Hoge Autoriteit niet de bedoeling had een beschikking te geven, hetgeen haar formeel was verzocht, doch slechts de beginselen te bevestigen, waarvan zij terecht of ten onrechte van mening was, dat deze logisch uit de basisbeschikking 2-57 voortvloeiden;

Overwegende dat deze opvatting bevestigd wordt door het feit, dat een wijziging van de beschikking 2-57, volgens artikel 53, lid 1, sub b), van het Verdrag, tevoren de instemming van de Raad van Ministers, bij eenstemmigheid bepaald, behoefde, welke voorwaarde in casu niet is vervuld; dat er overigens geen enkele reden is voor de veronderstelling, dat de Hoge Autoriteit dit dwingende voorschrift welbewust zou hebben geschonden;

Overwegende dat deze overwegingen niet worden ontzenuwd door het feit dat, in antwoord op een formeel verzoek van de Deutsche Schrottverbraucher-Gemeinschaft aan de Hoge Autoriteit d.d. 6 februari 1958, de Afdeling Markt bij brief van 19 februari 1958 heeft geantwoord, dat de brief van 18 december 1957 inderdaad een beschikking was;

dat immers dit antwoord van de Afdeling Markt slechts de mening van een ambtenaar van de Hoge Autoriteit tot uitdrukking brengt en op zichzelf in dit geval niet noodzakelijkerwijs de bedoeling van deze laatste weergeeft; wel moet worden opgemerkt, dat dit antwoord voor verzoeksters de aanleiding kan zijn geweest, zo niet de oorzaak, om tegen deze zogenaamde beschikking in rechte te ageren, zulks uit de gerechtvaardigde voorzorg, haar belangen veilig te stellen;

Overwegende echter dat de verschillende bovengenoemde subjectieve elementen op zichzelf niet beslissend kunnen zijn voor de vaststelling van het rechtskarakter van de brief van 18 december 1957, daar de aard van een handeling in de eerste plaats afhangt van haar doel en inhoud;

Overwegende dat bedoelde brief een richtlijn van interne aard vormt, afkomstig van een hogere overheidsinstantie en gericht tot een orgaan dat aan haar bevoegdheid is onderworpen, met het doel leiding te geven aan de werkzaamheden van dit orgaan;

dat, indien uit deze brief rechtstreekse verplichtingen zouden voortvloeien, deze alleen betrekking zouden kunnen hebben op het orgaan tot hetwelk de brief zich richt en niet op de schrootverbruikende ondernemingen, welke mening bovendien nog wordt versterkt door het feit dat deze brief, welke is gedateerd op 18 december 1957, eerst op 1 februari 1958 in het Publikatieblad van de Gemeenschap is gepubliceerd;

dat bijgevolg de brief van 18 december 1957 geen beschikking is in de zin van het Verdrag;

Overwegende dat derhalve het beroep niet ontvankelijk is;

Overwegende dat volgens artikel 60 van het Reglement van het Hof van Justitie van de E.G.K.S. de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen; dat in casu de vordering niet ontvankelijk is en verzoeksters derhalve in het ongelijk zijn gesteld;

Overwegende evenwel dat, nu de brief van verweerster van 19 februari 1958 voor verzoeksters de aanleiding is geweest, zo niet de oorzaak, om in rechte te ageren tegen de zogenaamde beschikking, vervat in de brief van 18 december 1957, er aanleiding toe bestaat de kosten te compenseren in dier voege dat iedere partij haar eigen kosten draagt;