<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑577/10</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62010CC0577</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:477">EU:C:2012:477</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ CRUZ VILLALÓN – ΥΠΟΘΕΣΗ C-577/10</P><P>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΒΕΛΓΙΟΥ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Pedro Cruz Villalón</HT></P><P>της <DATE ISO="20120719">19ης Ιουλίου 2012</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C-577/10</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκή Επιτροπή</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Βασιλείου του Βελγίου</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Παράβαση κράτους μέλους</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 56 ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών</KEYWORD><KEYWORD>Εθνική ρύθμιση που επιβάλλει υποχρέωση προηγούμενης δηλώσεως στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη</KEYWORD><KEYWORD>Αυτοαπασχολούμενοι</KEYWORD><KEYWORD>Δυσμενής διάκριση</KEYWORD><KEYWORD>Αντικειμενικά δικαιολογούμενη διαφοροποίηση</KEYWORD><KEYWORD>Περιορισμός στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών</KEYWORD><KEYWORD>Ποινικές κυρώσεις</KEYWORD><KEYWORD>Δικαιολογίες</KEYWORD><KEYWORD>Πρόληψη της απάτης</KEYWORD><KEYWORD>Προστασία από τον αθέμιτο ανταγωνισμό</KEYWORD><KEYWORD>Προστασία των εργαζομένων</KEYWORD><KEYWORD>Οικονομικά εξαρτημένοι αυτοαπασχολούμενοι</KEYWORD><KEYWORD><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Οιονεί αυτοαπασχολούμενοι<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Αναλογικότητα</KEYWORD><KEYWORD>Αρχή της συνεκτικότητας</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Με την παρούσα προσφυγή για τη διαπίστωση παραβάσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να κρίνει ότι το σύστημα που θέσπισε το Βασίλειο του Βελγίου, δυνάμει του οποίου επιβάλλεται στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος υποχρέωση προηγούμενης δηλώσεως (το αποκαλούμενο σύστημα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Limosa<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Ακρωνύμιο του ολλανδικού όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Landenoverschrijdend Informatiesysteem ten behoeve van Migratieonderzoek bij de Sociale Administratie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/> («διασυνοριακό σύστημα πληροφοριών για την έρευνα στον τομέα της μετανάστευσης εκ μέρους των αρχών κοινωνικών ασφαλίσεων).</P></NOTE>, δεν συνάδει με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών κατά την έννοια του άρθρου 56 ΣΛΕΕ. Η Επιτροπή φρονεί, κυρίως, ότι το εν λόγω σύστημα συνιστά δυσμενή διάκριση η οποία δεν δικαιολογείται από λόγους δημόσιας τάξεως, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας, κατά την έννοια του άρθρου 52 ΣΛΕΕ. Επικουρικώς, εντούτοις, εξετάζει αν το σύστημα μπορεί να δικαιολογηθεί λόγω του σκοπού γενικού συμφέροντος τον οποίο επικαλείται το Βασίλειο του Βελγίου και οι οποίοι συνίστανται στην ανάγκη πραγματοποιήσεως των ελέγχων που είναι απαραίτητοι για την τήρηση επιτακτικών απαιτήσεων γενικού συμφέροντος και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, εν πάση περιπτώσει, το επίδικο σύστημα δεν είναι αναγκαίο για την επίτευξη των εν λόγω σκοπών, ενώ παράλληλα είναι δυσανάλογο.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι είναι αδύνατον να αμφισβητηθεί ευχερώς ότι το σύστημα Limosa δεν εφαρμόζεται αδιακρίτως, κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου, η δυσκολία έγκειται στο να προσδιοριστεί αν η κρινόμενη υπόθεση μπορεί να εξεταστεί υπό το πρίσμα της αναλύσεως την οποία προβάλλει επικουρικώς η Επιτροπή, όπως έχει ήδη πράξει το Δικαστήριο στην περίπτωση μέτρων που επηρεάζουν την παροχή υπηρεσιών με απόσπαση μισθωτών.</TXT></NP><?PAGE NO="2"?><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Πράγματι, η ιδιομορφία της κρινόμενης υποθέσεως έγκειται στο ότι, αντιθέτως προς συναφείς ή παρόμοιες υποθέσεις τις οποίες έχει κρίνει μέχρι σήμερα το Δικαστήριο και οι οποίες αφορούσαν μέτρα που επηρέαζαν τους παρέχοντες υπηρεσίες στο μέτρο που λειτουργούσαν μέσω της αποσπάσεως των μισθωτών τους σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος εγκαταστάσεώς τους, η Επιτροπή στρέφεται κατά του συστήματος Limosa στο μέτρο που επηρεάζει τους ίδιους τους παρέχοντες υπηρεσίες ως αυτοαπασχολούμενους.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Με τις παρούσες προτάσεις μου προτείνω στο Δικαστήριο να προσεγγίσει την κρινόμενη προσφυγή για τη διαπίστωση παραβάσεως, η οποία αφορά αυτοαπασχολούμενους, κατά τρόπο συγκρίσιμο με τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τις υποθέσεις που αφορούν αποσπασμένους μισθωτούς, και συνεπώς να παραμερίσει το επιχείρημα ότι το σύστημα Limosa συνεπάγεται δυσμενείς διακρίσεις και δεν δικαιολογείται από τους σκοπούς που αναφέρονται στο άρθρο 52 ΣΛΕΕ, εντάσσοντας στην ανάλυση στην οποία θα προβεί την εξέταση των επιτακτικών απαιτήσεων γενικού συμφέροντος τις οποίες επικαλείται το Βασίλειο του Βελγίου. Θα πρέπει, ειδικότερα, να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η πραγματική κατάσταση των αυτοαπασχολούμενων μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να υποκρύπτει καταστάσεις που είναι εξίσου άξιες προστασίας με την κατάσταση των μισθωτών, ιδίως στην περίπτωση των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>οικονομικά εξαρτημένων αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, οι οποίοι καμιά φορά χαρακτηρίζονται και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>οικονομικά εξαρτημένοι ανεξάρτητοι εργαζόμενοι<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/> ή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>εν τοις πράγμασι μισθωτοί<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Σχετικά με αυτούς τους εργαζομένους, βλ., ιδίως, Πράσινη βίβλο της Επιτροπής <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/><HT TYPE="ITALIC">Εκσυγχρονισμός του εργατικού δικαίου για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα</HT><QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/> [COM(2006) 708 τελικό]· Antonmattei, P.-H., και Sciberras, J.-C, <HT TYPE="ITALIC">Le travail économiquement dépendant: quelle protection,</HT> Rapport à M. le Ministre du travail, des relations sociales de la famille et de la solidarité, Νοέμβριος 2008.</P></NOTE>, αλλά και φαινόμενα περισσότερο παράτυπα, τυπική περίπτωση των οποίων αποτελεί το φαινόμενο των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>. Εντούτοις, στον βαθμό κατά τον οποίο το σύστημα Limosa θεσπίζει γενική προηγούμενη υποχρέωση για την παροχή μεγάλου αριθμού υπηρεσιών, απαιτεί εξαιρετικά αυστηρή εξέταση της αναγκαιότητας και της αναλογικότητάς του, καθώς και, εν τέλει, της συνεκτικότητάς του.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η εθνική νομοθεσία</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Οι εθνικές διατάξεις στις οποίες θεμελιώνει η Επιτροπή την προσφυγή λόγω παραβάσεως είναι τα άρθρα 137, σημείο 8, 138, τρίτη περίπτωση, 153 και 157, σημείο 3, του νόμου-προγράμματος της <DATE ISO="20061227">27ης Δεκεμβρίου 2006</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> της <DATE ISO="20061228">28ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σ. 75178 (στο εξής: επίδικος νόμος-πρόγραμμα).</P></NOTE>, όπως ισχύει από την <DATE ISO="20070401">1η Απριλίου 2007</DATE>, τα οποία περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο VIII που διέπει την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>προηγούμενη δήλωση των αποσπασμένων μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>. Η εν λόγω προηγούμενη δήλωση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο δημιουργίας υπηρεσίας μιας στάσης για το σύνολο των ενεργειών που συνδέονται με την εργασία στο Βέλγιο, δηλαδή το σύστημα Limosa.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 137 του επίδικου νόμου-προγράμματος ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Για την εφαρμογή του παρόντος κεφαλαίου και των σχετικών εκτελεστικών διαταγμάτων νοείται ως:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>7°</NO.P><TXT>αυτοαπασχολούμενος: κάθε φυσικό πρόσωπο που ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα για την οποία δεν προσλαμβάνεται βάσει συμβάσεως εργασίας ή κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως·</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>8°</NO.P><TXT>αποσπασμένος αυτοαπασχολούμενος:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>το πρόσωπο του σημείου 7° το οποίο ασκεί, στο πλαίσιο προσωρινής ή μερικής απασχολήσεως, μία ή περισσότερες ανεξάρτητες δραστηριότητες στο Βέλγιο χωρίς να κατοικεί μονίμως στη χώρα και το οποίο εργάζεται συνήθως στο έδαφος μιας ή περισσότερων χωρών εκτός του Βελγίου,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>το πρόσωπο που μεταβαίνει στο Βέλγιο, προερχόμενο από το εξωτερικό, με σκοπό να ασκήσει προσωρινά στη χώρα ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητα ή να εγκατασταθεί προσωρινώς στη χώρα ως αυτοαπασχολούμενος.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 138 του επίδικου νόμου-προγράμματος διευκρινίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Το παρόν κεφάλαιο εφαρμόζεται:</P><P>[…]</P><P>στους αποσπασμένους αυτοαπασχολούμενους·</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 153 του επίδικου νόμου-προγράμματος ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Πριν από την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, ο αποσπασμένος στο Βέλγιο αυτοαπασχολούμενος ή ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπός του υποχρεούται να υποβάλει ηλεκτρονικά στο Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 154, το περιεχόμενο της οποίας καθορίζεται από τον Βασιλέα.</ALINEA><ALINEA>Πριν από την έναρξη της πρακτικής εξασκήσεώς του στο έδαφος του Βελγίου, ο αποσπασμένος αυτοαπασχολούμενος ασκούμενος ή το ίδρυμα στο οποίο πραγματοποιεί τις σπουδές ή την επαγγελματική του κατάρτιση υποχρεούται να υποβάλει ηλεκτρονικά στο Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 154, το περιεχόμενο της οποίας καθορίζεται από τον Βασιλέα.</ALINEA><ALINEA>Αν ο αποσπασμένος αυτοαπασχολούμενος ή ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπός του ή ο αποσπασμένος αυτοαπασχολούμενος ασκούμενος ή το ίδρυμα στο οποίο πραγματοποιεί τις σπουδές ή την επαγγελματική του κατάρτιση αδυνατούν να υποβάλουν ηλεκτρονικά την εν λόγω δήλωση, μπορούν να την αποστείλουν με τηλεομοιοτυπία ή ταχυδρομικά στο Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, κατά τον τρόπο που ορίζει ο εν λόγω οργανισμός.</ALINEA><ALINEA>Μετά την υποβολή της δηλώσεως των προηγούμενων εδαφίων, ο δηλών λαμβάνει απόδειξη παραλαβής σύμφωνα με το άρθρο 3 του προαναφερθέντος νόμου της <DATE ISO="20030224">24ης Φεβρουαρίου 2003</DATE>. Αν η δήλωση υποβληθεί με τηλεομοιοτυπία ή ταχυδρομικά, το Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants αποστέλλει απόδειξη παραλαβής με τηλεομοιοτυπία ή ταχυδρομικά, σύμφωνα με υπόδειγμα που καθορίζει.</ALINEA><ALINEA>Η προθεσμία εντός της οποίας μπορεί να ακυρωθεί η προηγούμενη δήλωση ορίζεται από τον Βασιλέα.</ALINEA><ALINEA>Αν η απόσπαση παραταθεί πέραν της αρχικά προβλεπόμενης διάρκειας, ο δηλών υποχρεούται να υποβάλει νέα δήλωση πριν τη λήξη της αρχικά προβλεπόμενης διάρκειας αποσπάσεως<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 157 του επίδικου νόμου-προγράμματος ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Επιφυλασσομένων των διατάξεων των άρθρων 269 έως 274 του Ποινικού Κώδικα, επιβάλλεται φυλάκιση οκτώ ημερών έως ενός έτους και πρόστιμο 500 έως <FT TYPE="NUMBER">2500</FT> ευρώ ή μία μόνον από τις εν λόγω ποινές:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>3°</NO.P><TXT>στον αποσπασμένο αυτοαπασχολούμενο που δεν συμμορφώνεται με τις διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου και των εκτελεστικών του διαταγμάτων.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Με επιστολή της <DATE ISO="20070622">22ας Ιουνίου 2007</DATE>, η Επιτροπή επέστησε την προσοχή του Βασιλείου του Βελγίου στα προβλήματα που φαινόταν να προκαλεί, δυνάμει του άρθρου 49 ΕΚ (νυν άρθρο 56 ΣΛΕΕ), η υποχρέωση που επιβάλλεται στους αυτοαπασχολούμενους παρέχοντες υπηρεσίες να εγγράφονται και να δηλώνουν προηγουμένως τις δραστηριότητές τους στο πλαίσιο του συστήματος Limosa, και καλούσε το εν λόγω κράτος να της γνωστοποιήσει κάθε πληροφορία που θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για την κατανόηση του εν λόγω συστήματος, καθώς και τους λόγους που δικαιολογούν τη θέσπιση ενός τέτοιου γενικού συστήματος δηλώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Με επιστολή της <DATE ISO="20070712">12ης Ιουλίου 2007</DATE>, το Βασίλειο του Βελγίου εξέθεσε το πλαίσιο και τη φιλοσοφία του συστήματος Limosa, υπογραμμίζοντας ότι το σύστημα επιδίωκε διάφορους σύννομους σκοπούς, και ειδικότερα τη διοικητική απλοποίηση και τη συγκέντρωση αξιόπιστων στατιστικών πληροφοριών, καθώς και τη βελτίωση της εποπτείας και του ελέγχου των αλλοδαπών δραστηριοτήτων στο Βέλγιο.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η Επιτροπή, με έγγραφο οχλήσεως της <DATE ISO="20090202">2ας Φεβρουαρίου 2009</DATE>, εξέφρασε και πάλι τις ανησυχίες της σχετικά με το σύστημα Limosa και ζήτησε από το Βασίλειο του Βελγίου να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του σχετικά και να απαντήσει σε πολυάριθμες ερωτήσεις. Η Επιτροπή επισήμανε ότι οι διατάξεις του επίδικου νόμου-προγράμματος συνιστούσαν ασφαλώς περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, ή ακόμα και έμμεση διάκριση λόγω ιθαγένειας. Υποστήριξε, επίσης, ότι οι δικαιολογίες τις οποίες προέβαλλε το Βασίλειο του Βελγίου δεν αντιστοιχούσαν σε καμία από τις τρεις απαιτήσεις τις οποίες προβλέπει το άρθρο 46 ΕΚ, δεν συνιστούσαν επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και, εν πάση περιπτώσει, δεν συνάδουν με την αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Με επιστολή της <DATE ISO="20090331">31ης Μαρτίου 2009</DATE>, το Βασίλειο του Βελγίου απάντησε στις παρατηρήσεις που διατύπωσε η Επιτροπή με το έγγραφο οχλήσεως, επισημαίνοντας, πρώτον, ότι οι παρατηρήσεις της Επιτροπής αφορούσαν αποκλειστικά τους αυτοαπασχολούμενους παρέχοντες υπηρεσίες και όχι τις περιπτώσεις στις οποίες είναι εφαρμοστέα η οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961216">16ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="018" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1996">ΕΕ L 18, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Εξέθεσε ότι ο γενικός σκοπός της υποχρεώσεως δηλώσεως Limosa ήταν η εποπτεία και ο έλεγχος των αλλοδαπών δραστηριοτήτων στο Βέλγιο, για σκοπούς κοινωνικής προστασίας των έννομων συμφερόντων όλων των ενδιαφερομένων, η διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας των συστημάτων κοινωνικών ασφαλίσεων και η καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, της φοροδιαφυγής και του αθέμιτου ανταγωνισμού, καθώς και η συγκέντρωση αξιόπιστων στατιστικών πληροφοριών και η διοικητική απλοποίηση. Το σύστημα Limosa επιτρέπει, ιδίως, την αποτροπή του φαινομένου των οιονεί αυτοαπασχολούμενων, και ειδικότερα τις δόλιες ενέργειες καταστρατηγήσεως των στοιχειωδών κανόνων που προβλέπει η οδηγία 96/71 σε θέματα κοινωνικής προστασίας, με τις οποίες αποσπασμένοι εργαζόμενοι παρουσιάζονται ως αυτοαπασχολούμενοι.</TXT></NP><?PAGE NO="5"?><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Με αιτιολογημένη γνώμη της <DATE ISO="20091008">8ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, την οποία απέστειλε στις βελγικές αρχές με επιστολή της <DATE ISO="20091009">9ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, η Επιτροπή επανέλαβε τις αιτιάσεις της κατά της δηλώσεως Limosa, διευκρινίζοντας ότι θεωρούσε ασύμβατες με το άρθρο 56 ΣΛΕΕ, καθόσον αφορούν τους αυτοαπασχολούμενους παρέχοντες υπηρεσίες, τις διατάξεις των άρθρων 137, σημείο 8, 138, τρίτη περίπτωση, 153 και 157, σημείο 3, του επίδικου νόμου-προγράμματος, επιφυλασσόμενη να εξετάσει στη συνέχεια, εφόσον συντρέχει λόγος, την κατάσταση των αποσπασμένων εργαζομένων κατά την έννοια της οδηγίας 96/71.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου απάντησε στην αιτιολογημένη γνώμη με επιστολή της <DATE ISO="20091211">11ης Δεκεμβρίου 2009</DATE>, με την οποία επέμεινε καθ’ ολοκληρία στις θέσεις του. Συνέχισε να αρνείται ότι το σύστημα Limosa μπορεί να θεωρηθεί περιορισμός της ελεύθερης κυκλοφορίας των αυτοαπασχολούμενων και υπογράμμισε εκ νέου ότι ο περιορισμός αυτός ήταν, εν πάση περιπτώσει, δικαιολογημένος, μεταξύ άλλων, για λόγους κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων, διατηρήσεως της δημοσιονομικής ισορροπίας των κοινωνικών ασφαλίσεων και αποτελεσματικής προλήψεως της απάτης, ενώ αποτελούσε το λιγότερο περιοριστικό μέσο για την επίτευξη αυτών των σκοπών.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20101210">10 Δεκεμβρίου 2010</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Με την από <DATE ISO="20110411">11 Απριλίου 2011</DATE> διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, έγινε δεκτή η παρέμβαση του Βασιλείου της Δανίας υπέρ του Βασιλείου του Βελγίου.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου, το Βασίλειο της Δανίας και η Επιτροπή ανέπτυξαν προφορικώς τα επιχειρήματά τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20120329">29ης Μαρτίου 2012</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, θεσπίζοντας τα άρθρα 137, σημείο 8, 138, τρίτη περίπτωση, 153 και 157, σημείο 3, του επίδικου νόμου-προγράμματος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 56 ΣΛΕΕ, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να κηρύξει την προσφυγή αβάσιμη, λόγω του ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη της φερομένης παραβάσεως·</P></ITEM><ITEM><P>σε περίπτωση που κρίνει το αίτημα της Επιτροπής επαρκώς τεκμηριωμένο, να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, θεσπίζοντας τα άρθρα 137, σημείο 8, 138, τρίτη περίπτωση, 153 και 157, σημείο 3, του επίδικου νόμου-προγράμματος, δεν παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 56 ΣΛΕΕ, και</P></ITEM><ITEM><P>κατά συνέπεια, να απορρίψει την προσφυγή και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Συνοπτική παρουσίαση των επιχειρημάτων των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει, κυρίως, ότι το σύστημα Limosa συνιστά περιορισμό που προκαλεί δυσμενή διάκριση πλήττουσα την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών από αυτοαπασχολούμενους, ο οποίος μπορεί ενδεχομένως να δικαιολογηθεί μόνο για τους λόγους που απαριθμούνται στο άρθρο 52 ΣΛΕΕ και οι οποίοι αφορούν τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία. Εφόσον το Βασίλειο του Βελγίου δεν επικαλέστηκε κάποια από αυτές τις δικαιολογίες, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να κρίνει ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 56 ΣΛΕΕ. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι με τον κύριο λόγο προσφυγής της ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει την ύπαρξη παραβάσεως εκ μέρους του Βασιλείου του Βελγίου γι’ αυτόν μόνο τον λόγο.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή επιμένει, επίσης, ότι η προσφυγή της αφορά μόνο τους αυτοαπασχολούμενους και όχι τους αποσπασμένους μισθωτούς που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 96/71, με αποτέλεσμα η συναφής νομολογία, και ειδικότερα η απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="20060119">19ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Συλλογή 2006, σ. 885.</P></NOTE>, μολονότι μπορεί να αποτελέσει σημείο συγκρίσεως και αφετηρία σκέψεων, να μην είναι λυσιτελής εν προκειμένω, διότι οι ιδιομορφίες των αντίστοιχων καταστάσεων των παρεχόντων υπηρεσίες (αυτοαπασχολούμενων) και των αποσπασμένων μισθωτών καθιστούν αδύνατο τον συστηματικό παραλληλισμό τους.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η Επιτροπή επικουρικώς εξέτασε διά μακρών, με το εισαγωγικό δικόγραφο της προσφυγής της, τους διάφορους σκοπούς γενικού συμφέροντος τους οποίους επικαλέστηκε το Βασίλειο του Βελγίου προκειμένου να δικαιολογήσει το σύστημα Limosa, καθώς και την αναγκαιότητα και την αναλογικότητά του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το σύστημα αποτελεί, εν πάση περιπτώσει, αδικαιολόγητο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από αυτοαπασχολούμενους.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου, υποστηριζόμενο ως επί το πολύ από το Βασίλειο της Δανίας, φρονεί, αντιθέτως, ότι το εν λόγω σύστημα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προκαλεί δυσμενείς διακρίσεις, εφόσον, αφενός, ισχύει και για τους Βέλγους υπηκόους που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη, αφετέρου δε, εν πάση περιπτώσει, η κατάσταση των παρεχόντων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι στο Βέλγιο δεν μπορεί να συγκριθεί με την κατάσταση των παρεχόντων υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη. Υποστηρίζει επίσης ότι το σύστημα Limosa συνιστά ελάχιστο μόνον περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, ότι οι επιπτώσεις του στην ελευθερία αυτή είναι απολύτως έμμεσες και υποθετικές και, κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατόν να απαγορευθεί βάσει του άρθρου 56 ΣΛΕΕ, εν πάση δε περιπτώσει, δικαιολογείται από επιτακτικές απαιτήσεις γενικού συμφέροντος και συνάδει απολύτως με την αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί, πρώτον, ότι το Δικαστήριο είχε πολλές ευκαιρίες να κρίνει προσφυγές για τη διαπίστωση παραβάσεως ή να απαντήσει σε προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με διάφορες πτυχές της εφαρμογής στους αποσπασμένους μισθωτούς, τόσο της οδηγίας 96/71<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20050414">14ης Απριλίου 2005</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-341/02" PAGE.ECR="I-2733" YEAR="2005">C-341/02, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 2005, σ. I-2733)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20041012">12ης Οκτωβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-60/03" PAGE.ECR="I-9553" YEAR="2004">C-60/03, Wolff &amp; Müller (Συλλογή 2004, σ. I-9553)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20080403">3ης Απριλίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-346/06" PAGE.ECR="I-1989" YEAR="2008">C-346/06, Rüffert (Συλλογή 2008, σ. I-1989)</REF.DOC.ECR>, καθώς και της <DATE ISO="20110210">10ης Φεβρουαρίου 2011</DATE>, C-307/09 έως C-309/09, Vicoplus (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή). Για τις πτυχές της αποσπάσεως εργαζομένων που άπτονται των κοινωνικών ασφαλίσεων, βλ. απόφαση της <DATE ISO="20060126">26ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-2/05" PAGE.ECR="I-1079" YEAR="2006">C-2/05, Herbosch Kiere (Συλλογή 2006, σ. I-1079)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> όσο και του άρθρου 56 ΣΛΕΕ<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19991123">23ης Νοεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-369/96+C-376/96" PAGE.ECR="I-8453" YEAR="1999">C-369/96 και C-376/96, Arblade κ.λπ. (Συλλογή 1999, σ. I-8453)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20011025">25ης Οκτωβρίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-49/98+C-50/98+C-52/98+C-53/98+C-54/98+C-68/98+C-69/98+C-70/98+C-71/98" PAGE.ECR="I-7831" YEAR="2001">C-49/98, C-50/98, C-52/98 έως C-54/98 και C-68/98 έως C-71/98, Finalarte κ.λπ. (Συλλογή 2001, σ. I-7831)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20010315">15ης Μαρτίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-165/98" PAGE.ECR="I-2189" YEAR="2001">C-165/98, Mazzoleni και ISA (Συλλογή 2001, σ. I-2189)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20020124">24ης Ιανουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-164/99" PAGE.ECR="I-787" YEAR="2002">C-164/99, Portugaia Construções (Συλλογή 2002, σ. I-787)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20070718">18ης Ιουλίου 2007</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-490/04" PAGE.ECR="I-6095" YEAR="2007">C-490/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 2007, σ. I-6095)</REF.DOC.ECR>, καθώς και της <DATE ISO="20101007">7ης Οκτωβρίου 2010</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-515/08" PAGE.ECR="I-9133" YEAR="2010">C-515/08, dos Santos Palhota κ.λπ. (Συλλογή 2010, σ. I-9133)</REF.DOC.ECR>. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση της αποσπάσεως από επιχείρηση κράτους μέλους μισθωτών υπηκόων τρίτου κράτους σε άλλο κράτος μέλος, βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="20060119">19ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-244/04" PAGE.ECR="I-885" YEAR="2006">C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 2006, σ. I-885)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20060921">21ης Σεπτεμβρίου 2006</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-168/04" PAGE.ECR="I-9041" YEAR="2006">C-168/04, Επιτροπή κατά Αυστρίας (Συλλογή 2006, σ. I-9041)</REF.DOC.ECR>, καθώς και της <DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-219/08" PAGE.ECR="I-9213" YEAR="2009">C-219/08, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 2009, σ. I-9213)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, μερικές δε φορές και των δύο ταυτόχρονα<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20071218">18ης Δεκεμβρίου 2007</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-341/05" PAGE.ECR="I-11767" YEAR="2007">C-341/05, Laval un Partneri (Συλλογή 2007, σ. I-11767)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20080619">19ης Ιουνίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-319/06" PAGE.ECR="I-4323" YEAR="2008">C-319/06, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 2008, σ. I-4323)</REF.DOC.ECR>, διάταξη της <DATE ISO="20100616">16ης Ιουνίου 2010</DATE>, C-298/09, RANI Slovakia.</P></NOTE>. Αντιθέτως, αυτή είναι η πρώτη φορά που καλείται να κρίνει διαφορά της ίδιας φύσεως, η οποία όμως αφορά ειδικά τον ίδιο τον παρέχοντα υπηρεσίες ως αυτοαπασχολούμενο<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Εντούτοις, το Δικαστήριο έχει κρίνει υποθέσεις που αφορούσαν αυτοαπασχολούμενους· βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της <DATE ISO="19970605">5ης Ιουνίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-398/95" PAGE.ECR="I-3091" YEAR="1997">C-398/95, SETTG (Συλλογή 1997, σ. I-3091)</REF.DOC.ECR>, για τους ξεναγούς· της <DATE ISO="20020219">19ης Φεβρουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/99" PAGE.ECR="I-1577" YEAR="2002">C-309/99, Wouters κ.λπ. (Συλλογή 2002, σ. I-1577)</REF.DOC.ECR>, για τους δικηγόρους· διάταξη της <DATE ISO="20080619">19ης Ιουνίου 2008</DATE>, C-104/08, Kurt, για τις σχολές οδηγήσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Μολονότι είναι αυτονόητο, όπως υποστήριξε η Επιτροπή, ότι η νομολογία του Δικαστηρίου που αφορά ειδικά την οδηγία 96/71 δεν είναι ευθέως λυσιτελής, διότι δεν μπορεί να μεταφερθεί άνευ ετέρου στο πλαίσιο της κρινόμενης υποθέσεως, εντούτοις το σύνολο των προπαρατεθεισών αποφάσεων συνιστά ένα νομολογιακό πλαίσιο αναφοράς που μπορεί και πρέπει να επηρεάσει, τουλάχιστον εν μέρει, την απάντηση που θα δοθεί στο ζήτημα το οποίο θέτει η κρινόμενη υπόθεση.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το κυριότερο συμπέρασμα που απορρέει από αυτή τη νομολογία είναι ότι το Δικαστήριο ακολουθεί προσεκτική, κατά περίπτωση προσέγγιση, όταν κρίνει εθνικά μέτρα περιοριστικά της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών που μπορούν να δικαιολογηθούν λόγω της ανάγκης να εξασφαλισθεί, ιδίως, ο έλεγχος της τηρήσεως επιτακτικών απαιτήσεων γενικού συμφέροντος. Μολονότι τα μέτρα αυτά εκ φύσεως δεν είναι εφαρμοστέα αδιακρίτως και μπορεί να θεωρηθεί εκ προοιμίου ότι προκαλούν δυσμενείς διακρίσεις, το Δικαστήριο δεν τους αποδίδει συστηματικά ανάλογο χαρακτηρισμό, αλλά αντιθέτως προσπαθεί να εξετάσει εξαντλητικά το βάσιμο των δικαιολογητικών τους λόγων, εφόσον γίνεται σχετική επίκληση, καθώς και την αναγκαιότητα και την αναλογικότητά τους<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Βλ., συναφώς, ιδίως νομολογία για την απόσπαση εργαζομένων που παρατίθεται στο σημείο 25 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="8"?><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η προσέγγιση αυτή δεν είναι απολύτως συμβατή με την, περισσότερο ορθόδοξη σε τελική ανάλυση, προσέγγιση σύμφωνα με την οποία τα μέτρα που δεν εφαρμόζονται αδιακρίτως θεωρείται ότι ενέχουν δυσμενείς διακρίσεις. Η απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="20070718">18ης Ιουλίου 2007</DATE>, στην υπόθεση Επιτροπή κατά Γερμανίας<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Προπαρατεθείσα, σκέψεις 83 έως 88.</P></NOTE>, εκφράζει σαφέστατα αυτή τη δυαδικότητα και την ιδιαίτερη προσοχή που αποδίδει το Δικαστήριο στις δικαιολογίες τις οποίες προβάλλουν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της εξετάσεως αυτών των επιτακτικών λόγων ελέγχου<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Πράγματι, στην υπόθεση εκείνη το Δικαστήριο είχε κληθεί να εξετάσει δύο πτυχές της γερμανικής νομοθεσίας σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων. Αφενός, έκρινε ότι το μέτρο το οποίο επέβαλλε στον εργοδότη να διατηρεί ορισμένα έγγραφα στη γερμανική γλώσσα, και συνεπώς επέβαλλε υποχρέωση μεταφράσεως στους εργοδότες που δεν ήταν εγκατεστημένοι σε γερμανόφωνο κράτος μέλος, ήταν δικαιολογημένο λόγω της ανάγκης να καθίστανται δυνατοί οι αναγκαίοι έλεγχοι προς διασφάλιση της τηρήσεως των έννομων υποχρεώσεων που απέρρεαν από την εν λόγω ρύθμιση. Αφετέρου, έκρινε ότι το μέτρο με το οποίο είχε επιβληθεί στις επιχειρήσεις προσωρινής απασχολήσεως που ήταν εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη η υποχρέωση να παρέχουν εγγράφως ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τη διάθεση εργαζομένου σε επιχείρηση στη Γερμανία δεν ήταν εφαρμοστέο αδιακρίτως, δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί από λόγους δημόσιας τάξεως, δημόσιας ασφάλειας και δημόσιας υγείας τους οποίους προβλέπει το άρθρο 52 ΣΛΕΕ και συνεπώς ήταν αντίθετο προς το άρθρο 56 ΣΛΕΕ.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Μολονότι είναι αλήθεια ότι η γενική προσέγγιση που ακολούθησε το Δικαστήριο στις διάφορες προαναφερθείσες υποθέσεις οι οποίες είναι ανάλογες με την κρινόμενη δεν φαίνεται να είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνεπής με την υπόλοιπη νομολογία για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών ή με τη νομολογία που αφορά τις λοιπές ελευθερίες, εντούτοις η προσέγγιση αυτή εξηγείται και δικαιολογείται από ορισμένες παραδοχές θεμελιώδους σημασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Συναφώς, θα πρέπει να υπογραμμίσει κανείς ότι το Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα ότι αναγνωρίζει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ελέγχουν την τήρηση των διατάξεων του εθνικού δικαίου και του δικαίου της Ένωσης στον τομέα της παροχής υπηρεσιών<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Αυστρίας (σκέψη 43), και της <DATE ISO="20060119">19ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, Επιτροπή κατά Γερμανίας (σκέψη 36).</P></NOTE> ή ότι δέχεται το βάσιμο μέτρων ελέγχου που είναι αναγκαία για να εξακριβωθεί η τήρηση απαιτήσεων οι οποίες δικαιολογούνται βάσει λόγων γενικού συμφέροντος<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Αποφάσεις Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα, σκέψη 39), της <DATE ISO="20011025">25ης Οκτωβρίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-493/99" PAGE.ECR="I-8163" YEAR="2001">C-493/99, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 2001, σ. I-8163</REF.DOC.ECR>, σκέψη 20), dos Santos Palhota κ.λπ. (προπαρατεθείσα, σκέψη 48). Βλ., μεταξύ άλλων, Gardenés Santiago, M., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Le détachement transnational de travailleurs dans le cadre des prestations de services: un sujet spécialement difficile pour le marché intérieur<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>, σε <HT TYPE="ITALIC">Mélanges en l’honneur du Professeur Joël Molinier</HT>, LGDJ, εκδ. Lextenso, 2012, σ. 255, 259.</P></NOTE>, διευκρινίζοντας όμως ότι οι έλεγχοι αυτοί πρέπει να τηρούν τα όρια που επιβάλλει το δίκαιο της Ένωσης<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19900327">27ης Μαρτίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-113/98" PAGE.ECR="I-1417" YEAR="1990">C-113/98, Rush Portuguesa (Συλλογή 1990, σ. Ι-1417)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καθιστούν πλασματική την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Όσον αφορά αυτό το <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>κριτήριο<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>, βλ., εκτός από την προπαρατεθείσα απόφαση C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας (σκέψη 36), προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Léger (σημείο 71) στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Αυστρίας και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi (σημείο 63) στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="20100908">8ης Σεπτεμβρίου 2010</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-46/08" PAGE.ECR="I-8149" YEAR="2010">C-46/08, Carmen Media Group (Συλλογή 2010, σ. I-8149)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Με την απόφαση dos Santos Palhota<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Προπαρατεθείσα, σκέψεις 26 και 27.</P></NOTE>, ειδικότερα, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι τα κράτη μέλη παραμένουν ελεύθερα να καθορίζουν, τηρουμένης της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των γενικών αρχών του δικαίου, τους διοικητικούς κανόνες εφαρμογής που προορίζονται να καθιστούν δυνατή την εξακρίβωση της τηρήσεως των ουσιαστικού δικαίου εθνικών κανονιστικών ρυθμίσεων σχετικά με τους όρους εργασίας και απασχολήσεως των αποσπώμενων εργαζομένων, οι οποίες συντονίζονται με την οδηγία 96/71<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ., επίσης, προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γερμανίας (σκέψη 19), καθώς και Laval un Partneri (σκέψη 60).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Σε ένα ελαφρώς διαφορετικό πλαίσιο, το Δικαστήριο δέχθηκε επίσης ότι το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί, εντός ορισμένων ορίων και με απόλυτο σεβασμό του δικαίου της Ένωσης, να λάβει μέτρα προκειμένου να εμποδίσει την καταστρατήγηση της ελευθερίας την οποία εγγυάται το άρθρο 56 ΣΛΕΕ ή τη χρησιμοποίησή της από παρέχοντα υπηρεσίες για τη διάπραξη απάτης<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Σχετικά, βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="19741203">3ης Δεκεμβρίου 1974</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="33/74" PAGE.ECR="513" YEAR="1974">33/74, van Binsbergen (Συλλογή τόμος 1974, σ. 513</REF.DOC.ECR>, σκέψη 13), της <DATE ISO="19751126">26ης Νοεμβρίου 1975</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="39/75" PAGE.ECR="485" YEAR="1975">39/75, Coenen κ.λπ. (Συλλογή τόμος 1975, σ. 485</REF.DOC.ECR>, σκέψη 9), της <DATE ISO="19861204">4ης Δεκεμβρίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="205/84" PAGE.ECR="3755" YEAR="1986">205/84, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1986, σ. 3755</REF.DOC.ECR>, σκέψη 22), της <DATE ISO="19890927">27ης Σεπτεμβρίου 1989</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="130/88" PAGE.ECR="3039" YEAR="1989">130/88, van de Bijl (Συλλογή 1989, σ. 3039</REF.DOC.ECR>, σκέψη 26), καθώς και της <DATE ISO="19921216">16ης Δεκεμβρίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-211/91" PAGE.ECR="I-6757" YEAR="1992">C-211/91, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1992, σ. I-6757</REF.DOC.ECR>, σκέψη 12).</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="9"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου, όπως και το Βασίλειο της Δανίας, υποστηρίζει κυρίως ότι η διαφοροποίηση μεταξύ των δύο κατηγοριών παρεχόντων υπηρεσίες την οποία θεσπίζει ο επίδικος νόμος-πρόγραμμα δικαιολογείται αντικειμενικά λόγω της διαφορετικής καταστάσεως στην οποία βρίσκονται οι δύο κατηγορίες όσον αφορά τους ελέγχους τους οποίους τα δύο κράτη μέλη φρονούν ότι πρέπει να μπορούν να συνεχίσουν να πραγματοποιούν, ελλείψει εναρμονίσεως των εθνικών νομοθεσιών, ιδίως στον τομέα της απασχολήσεως και της εργασίας<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Προπαρατεθείσα απόφαση Finalarte κ.λπ. (σκέψη 73).</P></NOTE>, και οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την προστασία των επιτακτικών απαιτήσεων γενικού συμφέροντος, τις οποίες επικαλείται το Βασίλειο του Βελγίου, σχετικά με την αποτροπή της απάτης γενικά και του φαινομένου των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> ειδικότερα, με την πρόληψη του αθέμιτου ανταγωνισμού και του κοινωνικού ντάμπινγκ, καθώς και με την προστασία των εργαζομένων.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ακολουθώντας τη γενική κατεύθυνση που υποδεικνύει η νομολογία, θα εξετάσω διαδοχικά αν το σύστημα Limosa συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (υπό 1), αν μπορεί, ενδεχομένως, να δικαιολογηθεί για επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος (υπό 2) και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν είναι απολύτως σύμφωνο με τις απαιτήσεις που απορρέουν από την αρχή της αναλογικότητας (υπό 3).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εξέταση του συστήματος Limosa υπό το πρίσμα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ένα αποτρεπτικό σύστημα που συνιστά εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σύστημα Limosa συνιστά εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, τόσο από την άποψη των παρεχόντων υπηρεσίες, οι οποίοι πλήττονται από αυτό, όσο και από την άποψη των αποδεκτών των εν λόγω υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι στο Βέλγιο.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Το επίκεντρο του συστήματος Limosa, με άλλα λόγια η φιλοσοφία η οποία το ενέπνευσε, παρουσιάζει, κατ’ αρχάς, χαρακτηριστικά που αποθαρρύνουν τους παρέχοντες υπηρεσίες οι οποίοι επιθυμούν να ασκήσουν τις δραστηριότητές τους στο Βέλγιο, για τον απλό λόγο ότι τους επιβάλλει, αφενός, να εγγραφούν δημιουργώντας λογαριασμό και, αφετέρου, να δηλώνουν κανονικά πριν από κάθε παροχή υπηρεσίας, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του εν λόγω λογαριασμού, ορισμένες λεπτομερείς πληροφορίες, μεταξύ των οποίων η ημερομηνία και η διάρκεια, η φύση και ο τόπος παροχής της υπηρεσίας, καθώς και τα στοιχεία ταυτοποιήσεως του πελάτη που είναι εγκατεστημένος στο Βέλγιο. Οι ενέργειες αυτές συνιστούν ασφαλώς μη αμελητέα διοικητική επιβάρυνση, ιδίως για τους βιοτέχνες και τις μικρές επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν προσωπικό ικανό να τις διεκπεραιώσει, και πολύ περισσότερο για την παροχή υπηρεσιών πολύ μικρής διάρκειας η οποία απαιτεί ταχύτατη παρέμβαση.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το σύστημα Limosa αποθαρρύνει επίσης τους αποδέκτες των υπηρεσιών, καθόσον τους επιβάλλει να αναφέρουν τους παρέχοντες υπηρεσίες οι οποίοι δεν τους επιδεικνύουν την απόδειξη παραλαβής από την οποία προκύπτει η υποβολή της δηλώσεως Limosa, με την απειλή ποινικών κυρώσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το Βασίλειο του Βελγίου υποστήριξε ότι οι επιπτώσεις του συστήματος Limosa στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών είναι εντελώς αμελητέες ή εντελώς έμμεσες και τυχαίες, με αποτέλεσμα το σύστημα να μην μπορεί να χαρακτηριστεί περιορισμός.</TXT></NP><?PAGE NO="10"?><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Τα δύο αυτά επιχειρήματα πρέπει να απορριφθούν. Ανεξαρτήτως του ότι το Δικαστήριο ουδέποτε δέχθηκε, στο πλαίσιο της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, επιχειρήματα αυτού του είδους, επισημαίνεται απλώς ότι, όπως υποστήριξε η Επιτροπή, παρά το ότι η σημασία ή η ένταση του περιοριστικού αποτελέσματος μέτρου για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών δύνανται ενδεχομένως να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο της εξετάσεως της αναλογικότητάς του, εντούτοις δεν δύνανται να αποτρέψουν τον χαρακτηρισμό του μέτρου ως περιοριστικού<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας (σκέψη 33).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το σύστημα Limosa μπορεί να γίνει δεκτό μόνον υπό την προϋπόθεση να δικαιολογείται από επιτακτικές απαιτήσεις γενικού συμφέροντος, υπό την επιφύλαξη ότι το προστατευόμενο συμφέρον δεν προστατεύεται από τη νομοθεσία του κράτους μέλους εγκαταστάσεως, ότι ανταποκρίνεται απολύτως στις απαιτήσεις σαφήνειας, ασφάλειας δικαίου<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Προπαρατεθείσα απόφαση C-319/06, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (σκέψεις 77 έως 82).</P></NOTE> και συνεκτικότητας και ότι είναι απολύτως αναλογικό, δηλαδή δεν υπερβαίνει το αντικειμενικώς αναγκαίο προς τούτο και ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο αναγκαστικούς κανόνες<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Αποφάσεις 205/84, Επιτροπή κατά Γερμανίας (προπαρατεθείσα, σκέψεις 27 και 29), της <DATE ISO="19910226">26ης Φεβρουαρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-180/89" PAGE.ECR="I-709" YEAR="1991">C-180/89, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1991, σ. I-709</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 17 και 18), της <DATE ISO="19920520">20ής Μαΐου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-106/91" PAGE.ECR="I-3351" YEAR="1992">C-106/91, Ramrath (Συλλογή 1992, σ. I-3351</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 30 και 31), καθώς και της <DATE ISO="20111027">27ης Οκτωβρίου 2011</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-255/09" PAGE.ECR="I-10547" YEAR="2011">C-255/09, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας (Συλλογή 2011, σ. Ι-10547</REF.DOC.ECR>, σκέψη 72).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Πειστικές δικαιολογίες</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από τα κυριότερα επιχειρήματα που προέβαλε το Βασίλειο του Βελγίου, καθώς και από τις απαντήσεις της Επιτροπής, ο περιορισμός της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών τον οποίο συνιστά το σύστημα Limosa ενδέχεται να δικαιολογείται από σκοπούς γενικού συμφέροντος που άπτονται, κατ’ αρχάς, της προστασίας των αυτοαπασχολούμενων, αλλά και, ευρύτερα, της προστασίας των οικονομικά εξαρτώμενων αυτοαπασχολούμενων, καθώς και της προστασίας των μισθωτών, μέσω της αποτροπής του φαινομένου των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>, όπως θα αναλύσω στη συνέχεια.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Πράγματι, το Βασίλειο του Βελγίου επικαλέστηκε τρεις σειρές δικαιολογιών, από τις οποίες η πρώτη αφορούσε την πρόληψη του αθέμιτου ανταγωνισμού στην κοινωνική του διάσταση, η οποία περιλαμβάνει την καταπολέμηση του κοινωνικού ντάμπινγκ<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Το Βασίλειο του Βελγίου παραπέμπει συναφώς στις προπαρατεθείσες αποφάσεις Wolff &amp; Müller και Laval un Partneri.</P></NOTE>, η δεύτερη τη διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας των κοινωνικών ασφαλίσεων, καθώς και την ανάγκη να προληφθεί η απάτη και να καταπολεμηθούν οι καταχρήσεις, ειδικότερα δε να αποτραπεί το φαινόμενο των οιονεί αυτοαπασχολούμενων, και η τρίτη την ανάγκη να εξασφαλιστεί η προστασία των ίδιων των αυτοαπασχολούμενων, οι όροι απασχόλησης και εργασίας τους, και ιδίως η υγεία και η ασφάλειά τους, στο πλαίσιο της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ., ιδίως, σύσταση 2003/134/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030218">18ης Φεβρουαρίου 2003</DATE>, για τη βελτίωση της προστασίας της υγείας και της ασφάλειας κατά την εργασία στους αυτοαπασχολούμενους (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="053" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2003">ΕΕ L 53, σ. 45</REF.DOC.OJ>)· βλ., επίσης, οδηγία 92/57/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920624">24ης Ιουνίου 1992</DATE>, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας που πρέπει να εφαρμόζονται στα προσωρινά ή κινητά εργοτάξια (όγδοη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="245" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="1992">ΕΕ L 245, σ. 6</REF.DOC.OJ>, διορθωτικό <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="041" PAGE.FIRST="50" DATE.PUB="19930218">ΕΕ L 41, 18 Φεβρουαρίου 1993, σ. 50</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, όπως υπογράμμισε το Βασίλειο της Δανίας.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υπογράμμισε, συναφώς, ότι το Βασίλειο του Βελγίου απλώς επικαλέστηκε τους σκοπούς της καταπολέμησης της απάτης και τον κίνδυνο καταστρατηγήσεως των κανόνων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων από τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενους<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>, χωρίς να προβάλει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο που να επιτρέπει να εκτιμηθεί η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα των ληφθέντων μέτρων. Με το επιχείρημα αυτό, η Επιτροπή δέχεται κατ’ αρχήν, όπως υπογράμμισε το Βασίλειο του Βελγίου, το βάσιμο των μέτρων ελέγχου που είναι απαραίτητα για την καταπολέμηση της απάτης και των καταχρήσεων, αλλά αμφισβητεί αν το σύστημα Limosa, λαμβανομένης υπόψη της φιλοσοφίας και του συγκεκριμένου τρόπου εφαρμογής του, πληροί τα κριτήρια της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.</TXT></NP><?PAGE NO="11"?><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, αναμφίβολα, η ανάγκη να εξασφαλιστεί η προστασία της υγείας, της ασφάλειας και της υγιεινής των αυτοαπασχολούμενων και, ευρύτερα, οι όροι απασχολήσεως και εργασίας τους<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Γενικά, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, το κρίσιμο εν προκειμένω είναι ο έλεγχος της τηρήσεως των θεμελιωδών εθνικών, ευρωπαϊκών και διεθνών κανόνων εργασίας. Συναφώς θα αναφέρω απλώς την οδηγία 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20031104">4ης Νοεμβρίου 2003</DATE>, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2003">ΕΕ L 299, σ. 9</REF.DOC.OJ>.), η οποία άπτεται της κοινωνικής πολιτικής της Ένωσης και της οποίας το υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής δεν καθορίζεται βάσει του δεσμού εξαρτήσεως που συνδέει τον εργαζόμενο με τον εργοδότη.</P></NOTE> συνιστά σκοπό άξιο προστασίας που διακρίνεται από τις εξαιρέσεις της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών για λόγους δημόσιας υγείας ή δημόσιας ασφάλειας, οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 46 ΕΚ, και ότι, εφόσον οι νομοθεσίες δεν έχουν εναρμονιστεί ως προς το σημείο αυτό<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Όσον αφορά τον καταμερισμό αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών και της Ένωσης στον τομέα αυτό, βλ. γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/91" PAGE.ECR="I-1061" YEAR="1993">2/91, της <DATE ISO="19930319">19ης Μαρτίου 1993</DATE> (Συλλογή 1993, σ. I-1061</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 13 έως 21), σχετικά με την Σύμβαση 170 της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας για την ασφάλεια κατά τη χρησιμοποίηση χημικών προϊόντων στην εργασία. Επισημαίνεται ότι, στην προαναφερθείσα Πράσινη βίβλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Εκσυγχρονισμός του εργατικού δικαίου για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>, η Επιτροπή υπογράμμισε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>το πρόβλημα των προσώπων που εμφανίζονται ως αυτοαπασχολούμενοι προκειμένου να καταστρατηγήσουν την εθνική νομοθεσία πρέπει να αντιμετωπιστεί κατά κύριο λόγο από τα κράτη μέλη<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</P></NOTE>, συνιστά επιτακτική απαίτηση δημοσίου συμφέροντος που μπορεί να δικαιολογήσει περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Συναφώς, αρκεί να υπενθυμιστεί ότι το πρωτογενές δίκαιο, και ιδίως οι διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 3, ΣΕΕ, του άρθρου 9 ΣΛΕΕ και του άρθρου 31 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγγυώνται πλέον υψηλό επίπεδο κοινωνικής προστασίας του εργαζομένου, χωρίς να κάνουν πάντοτε διάκριση μεταξύ μισθωτών και μη, καθώς και ότι, όπως έχω εκθέσει με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Santos Palhota κ.λπ.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Σκέψεις 51 έως 53.</P></NOTE>, οι διατάξεις αυτές πρέπει πλέον να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία των νομοθετικών διατάξεων του πρωτογενούς δικαίου που ορίζουν τις ελευθερίες.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι το υψηλό επίπεδο προστασίας το οποίο πρέπει να επιδιώκει η Ένωση πρέπει να ωφελεί το σύνολο των εργαζομένων, τόσο τους μισθωτούς όσο και τους αυτοαπασχολούμενους, αλλά και όλους τους εργαζομένους που βρίσκονται σε ενδιάμεση κατάσταση, καθώς και ότι επιβάλλεται ιδιαίτερη επαγρύπνηση όσον αφορά τους οικονομικά εξαρτημένους αυτοαπασχολούμενους ή τις κατηγορίες που εξομοιώνονται με αυτούς<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Συναφώς, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι ο χαρακτηρισμός του αυτοαπασχολούμενου εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, μολονότι το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι ο τυπικός χαρακτηρισμός του μη μισθωτού εργαζομένου σε σχέση με το εθνικό δίκαιο δεν αποκλείει να πρέπει ένα πρόσωπο να χαρακτηρισθεί ως εργαζόμενος υπό την έννοια του άρθρου 141, παράγραφος 1, EΚ εάν η ανεξαρτησία του είναι πλασματική, καλύπτουσα έτσι μια εργασιακή σχέση υπό την έννοια του εν λόγω άρθρου· βλ. απόφαση της <DATE ISO="20040113">13ης Ιανουαρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-256/01" PAGE.ECR="I-873" YEAR="2004">C-256/01, Allonby (Συλλογή 2004, σ. I-873</REF.DOC.ECR>, σκέψη 71).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ως επιτακτική απαίτηση γενικού συμφέροντος που είναι ικανή να δικαιολογήσει περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών την αποτροπή της απάτης γενικά, μεταξύ άλλων στον τομέα των τυχερών παιχνιδιών<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της <DATE ISO="20030911">11ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-6/01" PAGE.ECR="I-8621" YEAR="2003">C-6/01, Anomar κ.λπ. (Συλλογή 2003, σ. I-8621</REF.DOC.ECR>, σκέψη 75), της <DATE ISO="20070306">6ης Μαρτίου 2007</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-338/04+C-359/04+C-360/04" PAGE.ECR="I-1891" YEAR="2007">C-338/04, C-359/04 και C-360/04, Placanica κ.λπ. (Συλλογή 2007, σ. I-1891</REF.DOC.ECR>, σκέψη 46), της <DATE ISO="20090908">8ης Σεπτεμβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-42/07" PAGE.ECR="I-7633" YEAR="2009">C-42/07, Liga Portuguesa de Futebol Profissional και Bwin International (Συλλογή 2009, σ. I-7633</REF.DOC.ECR>, σκέψη 56), καθώς και της <DATE ISO="20100603">3ης Ιουνίου 2010</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-203/08" PAGE.ECR="I-4695" YEAR="2010">C-203/08, Sporting Exchange (Συλλογή 2010, σ. I-4695</REF.DOC.ECR>, σκέψη 26).</P></NOTE>, ή την αποτροπή της φοροδιαφυγής ειδικότερα<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20071011">11ης Οκτωβρίου 2007</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-451/05" PAGE.ECR="I-8251" YEAR="2007">C-451/05, ELISA (Συλλογή 2007, σ. I-8251</REF.DOC.ECR>, σκέψη 81), της <DATE ISO="20090611">11ης Ιουνίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-155/08+C-157/08" PAGE.ECR="I-5093" YEAR="2009">C-155/08 και C-157/08, X και Passenheim-van Schoot (Συλλογή 2009, σ. I-5093</REF.DOC.ECR>, σκέψη 45), και της <DATE ISO="20091006">6ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-153/08" PAGE.ECR="I-9735" YEAR="2009">C-153/08, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 2009, σ. I-9735</REF.DOC.ECR>, σκέψη 36).</P></NOTE>, αλλά δεν είχε μέχρι σήμερα την ευκαιρία να εξετάσει την εν λόγω δικαιολογία σε ένα πλαίσιο όπως αυτό της κρινόμενης υποθέσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="12"?><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Μολονότι, κατά τα φαινόμενα, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν έκρινε μέχρι σήμερα ότι οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενοι<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/> συνιστούν ειδικό πρόβλημα<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ., εντούτοις, ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 96/71 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="313E" PAGE.FIRST="452" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, C 313 E, σ. 452</REF.DOC.OJ>), με το οποίο το Κοινοβούλιο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>ζητεί να ενθαρρυνθούν οι ανταλλαγές μεταξύ των υπηρεσιών επιθεώρησης εργασίας των κρατών μελών, προκειμένου να καταστεί δυνατή η κοινή εκστρατεία για την καταπολέμηση της ψευδοαυτοαπασχόλησης, ιδίως με ανταλλαγή πληροφοριών<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>· ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της <DATE ISO="20090506">6ης Μαΐου 2009</DATE> σχετικά με την ανανεωμένη κοινωνική ατζέντα (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="212E" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2010">ΕΕ 2010, C 212 E, σ. 11</REF.DOC.OJ>, σκέψη 33), με το οποίο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>καλεί την Επιτροπή να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν σε σαφή διάκριση μεταξύ των εργοδοτών, των πραγματικά αυτοαπασχολούμενων και των μικρών επιχειρηματιών, αφενός, και των εργαζομένων, αφετέρου<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>. Βλ., ιδίως, απάντηση της Επιτροπής στη γραπτή ερώτηση E-5333/2009 του κ. De Rossa, με θέμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Πρωτοβουλία της ΕΕ για σαφή διάκριση μεταξύ πραγματικής αυτοαπασχόλησης και ψευδούς αυτοαπασχόλησης<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="010E" DATE.PUB="2011">ΕΕ 2011, C 10 E</REF.DOC.OJ>), στην οποία αναφέρει τις μελέτες που διεξάγονται για όλα αυτά τα θέματα και παραπέμπει στην ανακοίνωση της Επιτροπής στο Συμβούλιο, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και στην Επιτροπή των Περιφερειών, της <DATE ISO="20071024">24ης Οκτωβρίου 2007</DATE>, σχετικά με τα αποτελέσματα της δημόσιας διαβούλευσης για την Πράσινη βίβλο της Επιτροπής <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Εκσυγχρονισμός του εργατικού δικαίου για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, [COM(2007) 627 τελικό, σ. 7 και 8].</P></NOTE>, ούτε ότι προσπάθησε να προσδιορίσει τι μπορεί να υποκρύπτει αυτή η πραγματικότητα<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Εντούτοις, βλ., συναφώς, την οδηγία 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061212">12ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2006">ΕΕ L 376, σ. 36</REF.DOC.OJ>), με την [87η] αιτιολογική σκέψη της οποίας αναγνωρίζεται στα κράτη μέλη το δικαίωμα να κάνουν διάκριση μεταξύ αυτοαπασχολούμενων και μισθωτών, συμπεριλαμβανομένων των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>οιονεί αυτοαπασχολούμενων<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>, και διευκρινίζεται ότι πρέπει να καθορίζεται ως δραστηριότητα που ασκείται στο πλαίσιο αυτοαπασχολήσεως, κατά την έννοια των άρθρων 43 ΕΚ (49 ΣΛΕΕ) και 49 ΕΚ (56 ΣΛΕΕ) <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>κάθε δραστηριότητα του εν λόγω προσώπου εκτός της σχέσης εξάρτησης<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>. Κατά συνέπεια, μπορεί να θεωρηθεί ότι οιονεί αυτοαπασχολούμενος είναι το πρόσωπο που ασκεί δραστηριότητα στο πλαίσιο σχέσεως εξαρτήσεως με τρίτο, ενώ παρουσιάζει τον εαυτό του ή παρουσιάζεται από τον εργοδότη ως αυτοαπασχολούμενος με σκοπό την καταστρατήγηση των στοιχειωδών κανόνων τους οποίους προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71. Πέραν τούτου, είναι αυτονόητο ότι το καθεστώς του αυτοαπασχολούμενου παρουσιάζει πολυάριθμες διαφορές, από κοινωνική, οικονομική και φορολογική άποψη, από το καθεστώς του μισθωτού.</P></NOTE>, εντούτοις το φαινόμενο αυτό αναφέρεται σε πολλά έγγραφα<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ., εκτός από την Πράσινη βίβλο της Επιτροπής <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Εκσυγχρονισμός του εργατικού δικαίου για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> και την ανακοίνωση της Επιτροπής που την ακολούθησε (προπαρατεθείσες), απόφαση της <DATE ISO="20081222">22ας Δεκεμβρίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-161/07" PAGE.ECR="I-10671" YEAR="2008">C-161/07, Επιτροπή κατά Αυστρίας (Συλλογή 2008, σ. I-10671)</REF.DOC.ECR>· ανακοίνωση της Επιτροπής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, της <DATE ISO="20120418">18ης Απριλίου 2012</DATE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Στοχεύοντας σε μια ανάκαμψη με άφθονες θέσεις απασχόλησης<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> [COM(2012) 173 τελικό, σημείο 2.1.1]· Λευκή βίβλο της Επιτροπής, της <DATE ISO="20110701">1ης Ιουλίου 2011</DATE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Χάρτης πορείας για έναν Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Μεταφορών – Για ένα ανταγωνιστικό και ενεργειακά αποδοτικό σύστημα μεταφορών<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>, [COM(2011) 144 τελικό, σημείο 8]· γνωμοδότηση πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Νέες τάσεις στον τομέα της αυτοαπασχόλησης – η ειδική περίπτωση της οικονομικά εξαρτώμενης αυτοαπασχόλησης<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="018" PAGE.FIRST="44" DATE.PUB="2011">ΕΕ 2011, C 18, σ. 44</REF.DOC.OJ>), η οποία αποκλείει από το αντικείμενο της έρευνάς της τους οιονεί αυτοαπασχολούμενους. Βλ. επίσης, όσον αφορά την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία των οιονεί αυτοαπασχολούμενων, γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής σχετικά με την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών – <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>Βελτίωση της ποιότητας και της παραγωγικότητας στην εργασία: κοινοτική στρατηγική 2007-2012 για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/> [COM(2007) 62 τελικό] (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="224" PAGE.FIRST="88" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, C 224, σ. 88</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και μπορούν να βρεθούν αριθμητικά στοιχεία που μαρτυρούν τη σημασία του<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Γνωμοδότηση πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Εργασία και φτώχεια: η αναγκαιότητας μιας σφαιρικής προσέγγισης<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="318" PAGE.FIRST="52" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, C 318, σ. 52</REF.DOC.OJ>), στην οποία αναφέρεται, μεταξύ των παραγόντων της φτώχειας των εργαζομένων, το επισφαλές καθεστώς της εργασιακής σχέσεως, σημαντική εκδήλωση του οποίου είναι το φαινόμενο των οιονεί αυτοαπασχολούμενων, που αφορά περίπου 29 εκατομμύρια άτομα, κυρίως στον κλάδο της οικοδομής και των δημοσίων έργων. Εντούτοις, η Επιτροπή υπογραμμίζει με τα υπομνήματά της ότι τα σχετικά στοιχεία είναι σπάνια, όπως αποδεικνύεται από έκθεση που εκπονήθηκε από τον καθηγητή Yves Jorens, <HT TYPE="ITALIC">Travail indépendant et faux travail indépendant dans le secteur de la construction</HT>, Fédération européenne des travailleurs du bâtiment et du bois. Βλ., επίσης, Grignon, F., <HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>Le BTP français face à l’élargissement de l’Europe<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/></HT>, ενημερωτική έκθεση 28 (2006-2007), Γερουσία, <DATE ISO="20061018">18 Οκτωβρίου 2006</DATE> (www.senat.fr).</P></NOTE>, πράγμα που επιτρέπει να εκτιμηθεί ευχερώς η δικαιολογία την οποία επικαλείται το Βασίλειο του Βελγίου.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ανάγκη να αποτραπεί το φαινόμενο των οιονεί αυτοαπασχολούμενων και να διεξάγονται οι απαραίτητοι για τον σκοπό αυτό έλεγχοι συνιστά επιτακτική απαίτηση γενικού συμφέροντος που είναι ικανή να δικαιολογήσει περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών. Η απαίτηση αυτή, η οποία επιτρέπει, ιδίως, να εξασφαλιστεί η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων της οδηγίας 96/71, συνδέεται με την προστασία των εργαζομένων, την οποία το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει εδώ και πολύ καιρό ως επιτακτική απαίτηση γενικού συμφέροντος<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Mazzoleni και ISA (σκέψη 27), Portugaia Construções (σκέψη 20), καθώς και Wolff &amp; Müller (σκέψη 35).</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="13"?><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ο σκοπός της αποτροπής του φαινομένου των οιονεί αυτοαπασχολούμενων μπορεί επίσης να συνδεθεί με τον σκοπό της προλήψεως του αθέμιτου ανταγωνισμού, τον οποίο το Δικαστήριο έχει χαρακτηρίσει επιτακτική απαίτηση γενικού συμφέροντος<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Wolff &amp; Müller (σκέψη 41), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι η αποφυγή του αθέμιτου ανταγωνισμού εκ μέρους επιχειρήσεων που αμείβουν τους εργαζομένους τους σε επίπεδο χαμηλότερο από τον κατώτατο μισθό μπορεί να ληφθεί υπόψη ως επιτακτική απαίτηση.</P></NOTE>, και ευρύτερα με τον σκοπό της προλήψεως του κοινωνικού ντάμπινγκ, τον οποίο επικαλείται το Βασίλειο του Βελγίου<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Βλ. γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα την Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Προς μια καλύτερη λειτουργία της ενιαίας αγοράς υπηρεσιών με την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της διαδικασίας αμοιβαίας αξιολόγησης σύμφωνα με την οδηγία για τις υπηρεσίες<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> [COM(2011) 20 τελικό] (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="318" PAGE.FIRST="109" DATE.PUB="2011">ΕΕ 2011, C 318, σ. 109</REF.DOC.OJ>, σημεία 4.4 και 4.11). Στον τομέα των μεταφορών, βλ. γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>Οδικές μεταφορές – χρόνος εργασίας των αυτοαπασχολούμενων οδηγών<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" PAGE.FIRST="49" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, C 27, σ. 49</REF.DOC.OJ>, σημεία 1.4, 3.3, 4.8, 4.14)· γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 2002/15/ΕΚ για την οργάνωση του χρόνου εργασίας των εκτελούντων κινητές δραστηριότητες οδικών μεταφορών (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="228" PAGE.FIRST="78" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, C 228, σ. 78</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, εφόσον, όπως υπογράμμισε η Επιτροπή με τα υπομνήματά της, συμβάλλει στην επίτευξη του σκοπού της κοινωνικής προστασίας των εν τοις πράγμασι μισθωτών οι οποίοι παρουσιάζονται ως οιονεί αυτοαπασχολούμενοι.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Μολονότι μπορεί να γίνει δεκτό ότι το σύστημα Limosa ανταποκρίνεται σε επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, όπως η προστασία της ασφάλειας και της υγείας των αυτοαπασχολούμενων και η αποτροπή του φαινομένου των οιονεί αυτοαπασχολούμενων, οι περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών τους οποίους συνεπάγεται δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί παρά μόνον αν το σύστημα είναι απολύτως αναλογικό, δηλαδή αν είναι ικανό να εξασφαλίσει την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκει και δεν υπερβαίνει το απαραίτητο για την επίτευξή τους μέτρο.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Απαιτήσεις δυσανάλογες σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, εν πάση περιπτώσει και πέραν των διακρίσεων τις οποίες συνεπάγεται, το σύστημα Limosa, λόγω της φιλοσοφίας του, του πεδίου και του τρόπου εφαρμογής του, υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του ανεκτού από το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Υπογραμμίζει, πρώτον, ότι το σύστημα Limosa ανατρέπει τον κανόνα, δηλαδή την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, και την εξαίρεσή του και ότι, λόγω του εξαιρετικά εκτεταμένου και οριζόντιου πεδίου εφαρμογής του και του προληπτικού του χαρακτήρα, δημιουργεί γενικό τεκμήριο απάτης, που δεν στηρίζεται σε κανένα στατιστικό στοιχείο. Επίσης, εκφράζει αμφιβολίες για τη συνεκτικότητα του συστήματος Limosa και για το κατά πόσον το σύστημα είναι ικανό να επιτύχει τους σκοπούς τους οποίους διακηρύσσει το Βασίλειο του Βελγίου, δεδομένου ότι αποκλείεται η δυνατότητα αιφνίδιων επιτόπιων ελέγχων στις περιπτώσεις στις οποίες οι παρέχοντες υπηρεσίες είτε απαλλάσσονται από την υποχρέωση δηλώσεως είτε τους επιβάλλεται η υποχρέωση υποβολής απλοποιημένης δηλώσεως. Τέλος, φρονεί ότι, λαμβανομένων υπόψη των υποχρεώσεων διοικητικής συνεργασίας που βαρύνουν τα κράτη μέλη, και ιδίως των υποχρεώσεων τις οποίες προβλέπει η οδηγία 2006/123, το σύστημα Limosa δεν είναι αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού της αποτροπής της απάτης, γενικά, και του φαινομένου των οιονεί αυτοαπασχολούμενων ειδικότερα.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Κατ’ αρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι, αφενός, η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας 2006/123 έληγε στις <DATE ISO="20091228">28 Δεκεμβρίου 2009</DATE>, ήτοι σε ημερομηνία μεταγενέστερη της εκδόσεως της αιτιολογημένης γνώμης, ενώ, αφετέρου, όπως υπογράμμισε το Βασίλειο του Βελγίου, ο μηχανισμός τον οποίο θεσπίζει κατέστη πραγματικά λειτουργικός μόνο μετά την έναρξη ισχύος των πρακτικών μέτρων εφαρμογής<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Απόφαση 2009/739/ΕΚ της Επιτροπής, της <DATE ISO="20091002">2ας Οκτωβρίου 2009</DATE>, περί καθορισμού των πρακτικών ρυθμίσεων για την ανταλλαγή πληροφοριών με ηλεκτρονικά μέσα μεταξύ κρατών μελών βάσει του κεφαλαίου VI της οδηγίας 2006/123 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="263" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2009">ΕΕ C 263, σ. 32</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Κατά συνέπεια, η εν λόγω οδηγία δεν μπορεί να συνεκτιμηθεί στο πλαίσιο της αξιολογήσεως της κρινόμενης προσφυγής για τη διαπίστωση παραβάσεως. Έτσι, η αναλογικότητα του συστήματος Limosa θα εξεταστεί κατά κύριο λόγο υπό το πρίσμα των πορισμάτων της νομολογίας του Δικαστηρίου, λαμβανομένου υπόψη ότι, καίτοι ο μηχανισμός συνεργασίας τον οποίο θεσπίζει η οδηγία<?PAGE NO="14"?> 2006/123 μπορεί ενδεχομένως να αποτελέσει σημείο αναφοράς<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Όπως και οι εργασίες που διεξάγονται στο πλαίσιο της αναθεωρήσεως του νομοθετικού πλαισίου που διέπει την απόσπαση εργαζομένων· βλ. πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20120321">21ης Μαρτίου 2012</DATE>, για την επιβολή της οδηγίας 96/71/ΕΚ σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών [COM(2012) 131 τελικό], καθώς και έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής, Impact asessment, Revision of the legislative framework on the posting of workers in the context of provision of services [SWD(2012) 63 τελικό].</P></NOTE>, εντούτοις, εκείνο που κυρίως αποδεικνύει είναι η ανάγκη να θεσπιστούν μέσα που να επιτρέπουν στα κράτη μέλη να ασκούν τις ελεγκτικές αρμοδιότητές τους με απόλυτο σεβασμό, μεταξύ άλλων, της αρχής της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και της αρχής της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Θα πρέπει να υπογραμμιστεί, εξάλλου, ότι η Επιτροπή υποστηρίζει ότι αυτό που πρέπει να χαρακτηριστεί μη απαραίτητο και/ή δυσανάλογο είναι το ίδιο το σύστημα Limosa, δηλαδή η φιλοσοφία και η λειτουργία του, και όχι ορισμένες μόνο πτυχές του, όπως για παράδειγμα οι κυρώσεις από τις οποίες συνοδεύεται ή η υποχρέωση του παρέχοντος υπηρεσίες να επιδείξει την απόδειξη παραλαβής από την οποία προκύπτει ότι έχει εκπληρώσει τις διατυπώσεις της προηγούμενης δηλώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Συναφώς, θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένα, σε υποθέσεις που αφορούσαν απόσπαση μισθωτών, ότι η απαίτηση απλής προηγούμενης δηλώσεως είναι δυνατόν να αποτελεί απαραίτητο και πρόσφορο μέσο που επιτρέπει στο κράτος μέλος, στο έδαφος του οποίου παρέχεται η υπηρεσία, να ελέγχει ότι η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών δεν χρησιμοποιείται για σκοπό διαφορετικό από την παροχή της οικείας υπηρεσίας ή ότι οι εργαζόμενοι τελούν σε σύννομη κατάσταση, ιδίως όσον αφορά τους όρους κατοικίας, άδειας εργασίας και κοινωνικοασφαλιστικής καλύψεως, στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο παρέχων την υπηρεσία<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="20041021">21ης Οκτωβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-445/03" PAGE.ECR="I-10191" YEAR="2004">C-445/03, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 2004, σ. I-10191</REF.DOC.ECR>, σκέψη 46), C-244/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας (προπαρατεθείσα, σκέψη 41), καθώς και C-219/08, Επιτροπή κατά Βελγίου (προπαρατεθείσα, σκέψη 16).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, μπορεί κατ’ αρχήν να γίνει δεκτό ότι η προηγούμενη δήλωση της ημερομηνίας και του τόπου παροχής υπηρεσιών, καθώς και του ονόματος του αποδέκτη των υπηρεσιών αυτών, την οποία επιβάλλει το σύστημα Limosa στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος διαφορετικό από το Βασίλειο του Βελγίου είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση των ελέγχων διά των οποίων εξασφαλίζεται η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων της οδηγίας 96/71 για την κοινωνική προστασία (η αποτροπή του φαινομένου των οιονεί αυτοαπασχολούμενων) και των όρων απασχολήσεως και εργασίας των αυτοαπασχολούμενων (η προστασία των πραγματικά αυτοαπασχολούμενων). Πράγματι, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, χωρίς αυτές τις πληροφορίες, είναι πρακτικά αδύνατον για το κράτος μέλος υποδοχής να διενεργήσει αιφνίδιους ελέγχους επιτόπου. Εξάλλου, ελλείψει μηχανισμών διοικητικής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών και αντιθέτως προς ό,τι ισχύει για τους αυτοαπασχολούμενους που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφός του, είναι πρακτικά αδύνατον για το κράτος μέλος υποδοχής να αναζητήσει και να συγκεντρώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την πραγματοποίηση ανάλογων ελέγχων.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το γεγονός ότι ένας μηχανισμός προηγούμενης δηλώσεως, όπως το σύστημα Limosa, είναι απαραίτητος για τη διενέργεια των ελέγχων που είναι αναγκαίοι για την εξασφάλιση της τηρήσεως επιτακτικών απαιτήσεων γενικού συμφέροντος δεν αρκεί για να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι συνάδει απολύτως με την αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Ένα τέτοιο σύστημα θα πρέπει, κατ’ αρχάς, να είναι ικανό να εγγυηθεί πλήρως την επίτευξη των επιδιωκόμενων σκοπών, ενώ οι υποχρεώσεις που επιβάλλει δεν πρέπει να συνεπάγονται υπερβολική επιβάρυνση των οικείων<?PAGE NO="15"?> επιχειρήσεων σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς. Διευκρινίζεται επίσης ότι οι εν λόγω σκοποί πρέπει να μην μπορούν να πραγματοποιηθούν με λιγότερο περιοριστικούς κανόνες. Πρέπει επίσης να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της σαφήνειας και της ασφάλειας δικαίου<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Προπαρατεθείσα απόφαση της <DATE ISO="20080619">19ης Ιουνίου 2008</DATE>, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (σκέψεις 77 έως 82).</P></NOTE> και να συνάδει με την αρχή της συνεκτικότητας<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Όπως έχει κρίνει επανειλημμένα το Δικαστήριο, εθνική νομοθεσία είναι κατάλληλη να διασφαλίσει την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού μόνον αν σκοπεί πράγματι στην επίτευξή του με συνοχή και συστηματικότητα· βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="20090310">10ης Μαρτίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-169/07" PAGE.ECR="I-1721" YEAR="2009">C-169/07, Hartlauer (Συλλογή 2009, σ. I-1721</REF.DOC.ECR>, σκέψη 55)· της <DATE ISO="20100112">12ης Ιανουαρίου 2010</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-341/08" PAGE.ECR="I-47" YEAR="2010">C-341/08, Petersen (Συλλογή 2010, σ. I-47</REF.DOC.ECR>, σκέψη 53), καθώς και της <DATE ISO="20110721">21ης Ιουλίου 2011</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-159/10+C-160/10" PAGE.ECR="I-6919" YEAR="2011">C-159/10 και C-160/10, Fuchs και Köhler (Συλλογή 2011, σ. Ι-6919</REF.DOC.ECR>, σκέψη 85). Όσον αφορά τη νομολογία για τα τυχερά παιχνίδια, βλ. σημείο 38 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Α. La Pergola στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19990921">21ης Σεπτεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-124/97" PAGE.ECR="I-6067" YEAR="1999">C-124/97, Läärä κ.λπ. (Συλλογή 1999, σ. I-6067)</REF.DOC.ECR>, καθώς και, μεταξύ άλλων, αποφάσεις της <DATE ISO="19991021">21ης Οκτωβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-67/98" PAGE.ECR="I-7289" YEAR="1999">C-67/98, Zenatti (Συλλογή 1999, σ. I-7289</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 35 και 36)· της <DATE ISO="20031106">6ης Νοεμβρίου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-243/01" PAGE.ECR="I-13031" YEAR="2003">C-243/01, Gambelli κ.λπ. (Συλλογή 2003, σ. I-13031</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 62 και 67), και Placanica κ.λπ., προπαρατεθείσα (σκέψη 53). Σε διαφορετικά πλαίσια, βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="20080717">17ης Ιουλίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-500/06" PAGE.ECR="I-5785" YEAR="2008">C-500/06, Corporación Dermoestética (Συλλογή 2008, σ. I-5785</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 39 και 40)· της <DATE ISO="20090519">19ης Μαΐου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-171/07+C-172/07" PAGE.ECR="I-4171" YEAR="2009">C-171/07 και C-172/07, Apothekerkammer des Saarlandes κ.λπ. (Συλλογή 2009, σ. I-4171</REF.DOC.ECR>, σκέψη 42)· της <DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-28/09" PAGE.ECR="I-13525" YEAR="2011">C-28/09, Επιτροπή κατά Αυστρίας (Συλλογή 2011, σ. Ι-13525</REF.DOC.ECR>, σκέψη 126), καθώς και της <DATE ISO="20120510">10ης Μαΐου 2012</DATE>, C-357/10 έως C-359/10, Duomo Gpa κ.λπ. (σκέψη 47). Για το ίδιο θέμα, βλ. Mathisen, G., <HT TYPE="ITALIC">Consistency and coherence as conditions for justification of Member States measures restricting free movement</HT>, CMLR, 2010, σ. 1021.</P></NOTE>, σημείο που πρέπει να εξεταστεί πριν από οτιδήποτε άλλο.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, πρώτον, η υποχρέωση προηγούμενης δηλώσεως την οποία επιβάλλει το σύστημα Limosa συνοδεύεται από μεγάλο αριθμό εξαιρέσεων, χωρίς να καθίστανται σαφείς οι λόγοι που δικαιολογούν τις εξαιρέσεις αυτές ή τα κριτήρια βάσει των οποίων καθορίζονται, ενώ το Βασίλειο του Βελγίου δεν παρέσχε οποιαδήποτε εξήγηση για τον λόγο υπάρξεώς τους, υπό το πρίσμα των επιδιωκόμενων σκοπών.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Εντούτοις, αν η ανάγκη εξασφαλίσεως των όρων που επιτρέπουν τη διεξαγωγή αιφνίδιων ελέγχων επιτόπου επιβάλλεται για λόγους προστασίας των εργαζομένων, η ίδια απαίτηση θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να ισχύει για το σύνολο των παρεχόντων υπηρεσίες, εκτός αν προσδιοριστεί σαφώς διαφοροποίηση βασιζόμενη σε αντικειμενική διαφορά που άπτεται, για παράδειγμα, της φύσεως των παρεχομένων υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το Βασίλειο του Βελγίου δεν έδωσε καμία εξήγηση σχετικά, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι οι επιλογές στις οποίες προέβη δεν συνάδουν με τους διακηρυσσόμενους σκοπούς, ότι το σύστημα Limosa δεν επιτρέπει την πλήρη επίτευξη των εν λόγω σκοπών και ότι οι περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών τους οποίους συνεπάγεται δεν συνάδουν, κατά συνέπεια, με τις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Εξάλλου, δεύτερον, οι απαιτήσεις του συστήματος Limosa ελαφρύνονται ουσιαστικά σε ορισμένες περιπτώσεις, δεδομένου ότι οι αυτοαπασχολούμενοι παρέχοντες υπηρεσίες που ασκούν ουσιαστικό μέρος των δραστηριοτήτων τους στο Βέλγιο υποχρεούνται, σύμφωνα με τις εξηγήσεις που παρέσχε το Βασίλειο του Βελγίου, να υποβάλουν απλοποιημένη μόνο δήλωση, η οποία ισχύει για δώδεκα μήνες, και όχι προηγούμενη δήλωση πριν από κάθε παροχή υπηρεσίας. Διευκρινίζεται ότι η δυνατότητα αυτή δεν ισχύει για τους κλάδους των οικοδομών και των κατασκευών.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Αν και το σύστημα Limosa αποδεικνύεται, και από αυτή την άποψη, ότι δεν συνάδει απολύτως με τους επιδιωκόμενους σκοπούς, επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι η πρόβλεψη απλοποιημένης δηλώσεως γεννά αμφιβολίες όσον αφορά την απόλυτη αναλογικότητα, ή ακόμα και την αναγκαιότητα της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>κανονικής<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/> δηλώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, φρονώ ότι το σύστημα Limosa, όπως προβλέπεται από τον επίδικο νόμο-πρόγραμμα όσον αφορά τους αυτοαπασχολούμενους, δεν συνάδει με το άρθρο 56 ΣΛΕΕ και ότι, συνεπώς, η προσφυγή για τη διαπίστωση παραβάσεως την οποία άσκησε η Επιτροπή πρέπει να γίνει δεκτή.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Θα πρέπει επίσης, κατά συνέπεια, να καταδικαστεί το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, προτείνω στο Δικαστήριο να κρίνει ως εξής:</TXT><P><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Το Βασίλειο του Βελγίου, θεσπίζοντας τα άρθρα 137, σημείο 8, 138, τρίτη περίπτωση, 153 και 157, σημείο 3, του νόμου-προγράμματος της <DATE ISO="20061227">27ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, όπως ισχύει από την <DATE ISO="20070401">1η Απριλίου 2007</DATE>, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 56 ΣΛΕΕ.</TXT></NP></P><P><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>