<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0900307901.case.xml"><NO.CASE>269/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0269</NO.CELEX><NO.SEQ>0008.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>3080</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>3095</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19811216">16. 12. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 269/80</LEFT><RIGHT>REGINA / ΤΥΜΕΝ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στήν υπόθεση 269/80,</P><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο αίτηση τοῦ Court of Appeal, Criminal Division, πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ την ὁποία ζητείται, στό πλαίσιο τῆς δίκης πού εκκρεμεί ενώπιον τοῦ αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Regina</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Robert Tymen,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 102 της πράξεως τῆς <DATE ISO="19720122">22ας Ίανουαρίου 1972</DATE> περί τῶν ὅρών προσχωρήσεως καί προσαρμογών τῶν συνθηκών, καθώς καί ὁρισμένων ἄλλων κανόνων κοινοτικοῦ δικαίου, σέ σχέση μέ εθνικά μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας,</P><?PAGE NO="3081"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Menens de Wilmars, πρόεδρο, G. Bosco, A. Touffait καί Ο. Due, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart, A. O'Keeffe, T. Koopmans, U. Everling, Α. Χλωρό καί F. Grévisse, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς: Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οἱ παρατηρήσεις πού κατετέθησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Προωτοκόλλου περί τοῦ Ὀ\ργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, έχουν συνοπτικῶς ὡς έξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στό Ἡνωμένο Βασίλειο, τό <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Fishing Net (North-East Atlantic) Order 1977 (SI 1977 n<HT TYPE="SUP">o</HT> 440)<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, πού ετέθη σέ ἰσχύ την <DATE ISO="19770401">1η Ἀπριλίου 1977</DATE>, ἀπαγορεύει, εντός καθορισμένης ζώνης τοῦ Ἀτλαντικοῦ καί τοῦ Ἀρ-κτικοῦ Ὠκεανοο καί τῶν γειτνιαζουσῶν Θαλασσών, την ύπαρξη ἐπί τῶν βρετανικών καί μή βρετανικῶν ἁλιευτικών πλοίων, πού διασχίζουν τίς ἁλιευτικές ζῶνες τοῦ Ήνωμένου Βασιλείου, ὁρισμένων δικτύων μικροῦ μεγέθους <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>ματιών<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> (βροχίδων). Τό κατώτατο μέγεθος ματιών ποικίλλει ἀνάλογα μέ τά οἰκεῖα ὕδατα. Τό ἐν λόγω διάταγμα επιτρέπει τήν μεταφορά δικτύων μέ μικρά <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>μάτια<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> γιά τήν ἁλίευση ορισμένων μή προστατευομένων εἰδών.</TXT><P>Ειδικότερα, τό άρθρο 5 τοῦ ἀνωτέρω διατάγματος, σέ συνδυασμό μέ τό παράρτημα 1, ἀπαγορεύει τήν ὕπαρξη ἐπί κάθε ἁλιευτικοί) πλοίου, ἐν ὄψει τῆς ἁλιείας θαλασσίων ψαριών εντός τῶν υδάτων ὅπού ἁλίευσε τό πλοίο τοῦ ἐκκαλοῦντος, δικτύου τοῦ ὁποίου ὁποιοδήποτε μέρος, κατασκευασμένο ἀπό διπλό νῆμα καί μή περιέχον οὔτε ἀγκύλιον ἁλύσεως ούτε ἀγάβη τήν άκαμπτο, <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> μέγεθος ματιών κάτω τῶν 75 χιλιοστών. Γιά τήν ἁλιεία τοῦ ἀστακοί) Νορβηγίας επιτρέπεται πάντως μέγεθος ματιών 40 έως 50 χιλιοστών.</P><P>Τό ἀνωτέρω διάταγμα ἀπετέλεσε τό ἀντικείμενο τῆς ἀπό <DATE ISO="19791004">4ης Όκτωβρίου 1979</DATE> ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου (Γαλλία κατά Ήνωμένου Βασιλείου, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="2923">141/78, ECR 1979, σ. 2923</REF.DOC.ECR>), μέ τήν ὁποία τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι τό Ήνωμένο Βασίλειο, θέτοντας σέ<?PAGE NO="3082"?> ἰσχύ τό ἐν λόγω διάταγμα την <DATE ISO="19770401">1η Ἀπριλίου 1977</DATE>, παρέβη τίς δυνάμει τῆς συνθήκης ΕΟΚ υποχρεώσεις του. Ή ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου ἐθεμελιώθη ἐπί τοῦ γεγονότος ὅτι τό Ἡνωμένο Βασίλειο είχε παραλείψει νά πληροφορήσει προηγουμένως τά άλλα Κράτη μέλη καί τήν Ἐπιτροπή περί τοῦ ληφθέντος μέτρου καί νά επιδιώξει την έγκριση τῆς Ἐπιτροπής.</P><P>Τό διάταγμα τοῦ 1977 ἐτροποποιήθη μέ τό <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SI 1979 n<HT TYPE="SUP">o</HT> 744)<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, πού ετέθη σέ ἰσχύ τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE>. Σύμφωνα μέ τά στοιχεία πού παρέχει τό παραπέμπον δικαστήριο, τό ἐν λόγω διάταγμα ἐτροποποίησε τό παράρτημα Ι τοῦ διατάγματος τοῦ 1979, αὐξάνοντας τό κατώτατο επιτρεπόμενο μέγεθος ματιῶν ἀπό 75 σέ 80 χιλιοστά γιά δίκτυα διπλοῦ νήματος.</P><P>Τό ἀνωτέρω διάταγμα τοῦ 1979 ἀπετέλεσε ἐν τω μεταξύ, μαζί μέ άλλα βρετανικά μέτρα, τό ἀντικείμενο τῆς ἀπό <DATE ISO="19810505">5ης Μαΐου 1981</DATE> ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου (Ἐπιτροπή κατά Ἡνωμένου Βασιλείου, 804/79, μή δημοσιευθείσα ἀκόμη στην Συλλογή). Μέ τήν ἀπόφαση αυτή, πού εξεδόθη κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι τό Ἡνωμένο Βασίλειο παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ, λόγω τοῦ ὅτι, μεταξύ άλλων, έθεσε σέ ἰσχύ τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE> τό ἀνωτέρω διάταγμα, χωρίς προηγουμένη κατάλληλη διαβούλευση καί παρά τίς ἀντιρρήσεις τῆς Επιτροπής.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Στίς <DATE ISO="19791016">16 Όκτωβρίου 1979</DATE>, ὁ Robert Tymen, γάλλος υπήκοος καί κύριος γαλλικού ἁλιευτικού πλοίου συνελήφθη ἐνῶ ἁλίευε ἀστακούς Νορβηγίας σέ ἀπόσταση 50 περίπου μιλλίων νοτιοδυτικά τῆς ἀκτής τοῦ Pembrokeshire, ἐντός τῆς αλιευτικής ζώνης τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου. Στό πλοίο του ευρέθησαν δύο δίκτυα διπλοῦ νήματος, μέ μέσο μέγεθος ματιών, ὅπως διεπιστώθη, 62 ως 63 χιλιοστών, άρα μικρότερο τοῦ κατωτάτου μεγέθους, πού επιτρέπεται ἀπό τους ἰσχύοντες στό Ήνωμένο Βασίλειο κανόνες περί ἁλιείας.</TXT><P>Γιά τόν λόγο αυτό, ὁ Tymen κατεδικάσθη ἀπό τό Crown Court τοῦ Cardiff, γιά παράβαση τῶν βρετανικών κανόνων, σέ χρηματική ποινή 250 λιρών καί στή δήμευση τῶν δικτύων.</P><P>Κατόπιν εφέσεως, τό Court of Appeal, Criminal Division, γιά νά δυνηθεί νά εκτιμήσει τό ἄν συμβιβάζονται οἱ βρετανικοί κανόνες πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ἀνέβαλε τήν έκδοση ὁριστικής του ἀποφάσεως καί υπέβαλε στό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τά ἀκόλουθα ἐρωτήματα:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ἐχουν τά Κράτη μέλη εξουσία νά θεσπίζουν καί νά θέτουν ἐν ἰσχύι μέτρο περί διατηρήσεως τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου, πού επιβάλλει κατώτατο όριο μεγέθους βροχίδων (ματιών) δικτύων γιά τήν ἁλιεία ἀστακών Νορβηγίας τοῦ είδους πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τοῦ <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SI 1979 No 744)<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>, μέτα τήν λήξη τῆς περιόδου πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, δηλαδή μετά τήν <DATE ISO="19781231">31η Δεκεμβρίου 1978</DATE>;</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ἀν ὄχι, τά άτομα πού διώκονται ποινικώς, δυνάμει ἑνός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποῖα, πού τά εθνικά δικαστήρια ὀφείλουν νά προστατεύουν;</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ἀν ἡ ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ερώτημα 1 εἶναι καταφατική, τότε: α) οἱ διαδικαστικές ἡ β) οἱ άλλες προϋποθέσεις τῶν έξῆς διατάξεων:</TXT><?PAGE NO="3083"?><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ κανονισμοῦ 101/76 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19760119">19ης Ίανουαρίου 1976</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>τοῦ παραρτήματος VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης, τῆς <DATE ISO="19761103">3ης Νοεμβρίου 1976</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>τῆς ἀποφάσεως 79/590/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19790625">25ης Ίουνίου 1979</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iv)</NO.P><TXT>τοῦ ἄρθρου 5 τῆς συνθήκης ΕΟΚ,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>έχουν τηρηθεί ἀπό ένα Κράτος μέλος, τό όποῖο, πρίν θεσπίσει ένα τέτοιο μέτρο περί προστασίας τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου, ενήργησε μέ τόν τρόπο πού ενήργησε τό Ήνωμένο Βασίλειο, ὅπως φαίνεται ἀπό τόν φάκελο πού τιτλοφορείται <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Ἐκθεση τῶν περιστατικῶν<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>, ὁ όποιος προσαρτάται στήν παρούσα;</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Τό γεγονός ὅτι στήν υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="2923">141/78 (Γαλλική Δημοκρατία κατά Ἡνωμένου Βασιλείου ECR (1979) σ. 2923)</REF.DOC.ECR> τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι τό Ήνωμένο Βασίλειο, θέτοντας ἐν ἰσχύι τό Fishing Nets (North-East Atlantic) Order 1977 (SI 1977 No 440), παρέβη τίς ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ υποχρεώσεις του, επηρεάζει την ἀπάντηση στό ἀνωτέρω τρίτο ερώτημα;</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ἀν δέν ἐτηρήθη μία ἡ περισσότερες ἀπό τίς ἀνωτέρω προϋποθέσεις, τά άτομα πού ἐδιώχθησαν ποινικώς, δυνάμει ενός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποῖα, τά ὁποία τά εθνικά δικαστήρια ὀφείλουν νά προστατεύουν;<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ή διάταξη περί παραπομπῆς ἐπρωτο-κολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19801205">5 Δεκεμβρίου 1980</DATE>.</TXT><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν ὁ Robert Tymen, εκπροσωπούμενος ἀπό τους Patrick O'Connor, barrister καί Xavier Ghelber, δικηγόρο Παρισίων· ή βρετανική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Lord Mackay of Clashfern, Q. C., τόν David Vaughan, Q.C. καί τόν R. D. Munrow τοῦ Treasury Solicitor's Department· ἡ γαλλική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Thierry Le Roy, ἐνεργοῦντα ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ γενικοῦ γραμματέως της διυπουργικῆς ἐπιτροπῆς γιά θέματα ευρωπαϊκῆς οικονομικῆς συνεργασίας· καί ή Ἐπιτροπή τῶν Εὐρωμαϊκῶν Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Wainwright.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ᾽ ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη της προφορικῆς διαδικασίας, χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. Ἐκάλεσε πάντως τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης, καθώς καί τά μετέχοντα στή δίκη Κράτη μέλη καί τήν Ἐπιτροπή, νά ενημερώσουν τίς γραπτές τους παρατηρήσεις ὑπό τό φως της ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19810505">5ης Μαΐου 1981</DATE> (Ἐπιτροπή κατά Ἡνωμένου Βασιλείου, 804/79). Συμπληρωματικές παρατηρήσεις κατέθεσαν ὁ Tymen, ἡ βρετανική κυβέρνηση καί ή Ἐπιτροπή.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ό κατηγορούμενος τῆς κυρίας δίκης εκθέτει τά ἀκόλουθα:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή ἀπάντηση στό <HT TYPE="ITALIC">πρώτο ἐρώτημα</HT> προδικάζεται ἀπό τήν ἀπόφαση στήν υπόθεση 804/79, δυνάμει τῆς ὁποίας <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>... ἀπό τήν εκπνοή, κατά τήν <DATE ISO="19790101">1η Ίανουαρίου 1979</DATE>, της προβλεπομένης ἀπό τό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως μεταβατικῆς προθεσμίας, ἡ ἁρμοδιότης γιά τήν λήψη των μέτρων προστασίας τῶν θαλασσίων πόρων, στό πλαίσιο τῆς κοινῆς πολιτικής ἁλιείας ἀνήκει πλήρως καί ὁριστικώς στην Κοινότητα<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>. Ή μεταβίβαση τῆς ἁρμοδιότητος στην Κοινότητα ὑπῆρξε πλήρης καί ὁριστική, ώστε ἡ παράλειψη τοῦ Συμβουλίου νά θεσπίσει τά μέτρα διατηρήσεως εντός τῶν τασσομένων προθεσμιών δέν ἠδύνατο, σέ καμία περίπτωση, νά ἀποδώσει στά Κράτη μέλη τήν ἁρμοδιότητα καί τήν ελευθερία νά ἐνεργοῦν μονομερώς. Ναί μέν τό<?PAGE NO="3084"?> Δικαστήριο μέ την ἀπόφαση αύτη επέτρεψε στά Κράτη μέλη <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>νά τροποποιοῦν τά ενδεχομένως υπάρχοντα μέτρα διατηρήσεως<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>, διευκρίνισε ὅμως ὅτι ἡ τροποποίηση πρέπει νά εἶναι <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>περιορισμένης μόνο εκτάσεως<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> καί ὅτι ἕνα Κράτος μέλος δέν δύναται νά θέτει σέ ἰσχύ προσωρινά μέτρα διατηρήσεως, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>παρά μόνο στό πλαίσιο συνεργασίας μέ τήν Ἐπιτροπή<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>.</TXT><P>Ἐν τέλει, ὁ Tymen προτείνει νά δοθεί στό πρῶτο ἐρώτημα ἡ ἀπάντηση ὅτι <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>τά Κράτη μέλη δέν εἶχαν τήν ἐξουσία νά θεσπίζουν καί θέτουν σέ ἰσχύ μέτρο ὅπως εκείνο τό όποιο άφορᾶ τό SI No 744 τοῦ 1979 τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου μετά τήν εκπνοή τῆς περιόδου πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, δηλαδή μετά τήν <DATE ISO="19781231">31η Δεκεμβρίου 1978</DATE><QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό δεύτερο ερώτημα, ὁ Tymen εκθέτει ὅτι ἡ πλήρης καί ὁριστική μεταβίβαση τῆς ἁρμοδιότητος πρός τήν Κοινότητα ὑπερακοντίζει τά ἀποτελέσματα των ἀτομικῶν διατάξεων τοῦ <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>stand-still <QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>. Κατ' ουσία συνεπάγεται ὅτι ουδέν Κράτος μέλος δύναται νά επικαλεσθεί μέτρα πού δέν ἀνήκουν στην δικαιοδοσία του ἤ ἁρμοδιότητά του. Αυτό ἀναγνωρίζεται τόσο ἀπό τήν ἀγγλική θεωρία τοῦ <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>ultra vires<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>, ὅσο καί ἀπό τήν έννοια τῆς <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ἀναρμοδιότητας<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (<QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>incompétence<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>) τοῦ γαλλικού διοικητικοῦ δικαίου καί <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> γίνει δεκτό ἀπό τό Δικαστήριο μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19780309">9ης Μαρτίου 1978</DATE> (Simmenthal, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="106/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="629">106/77, ECR σ. 629</REF.DOC.ECR>).</TXT><P>Λόγω αυτής τῆς πλήρους ελλείψεως αρμοδιότητος τῶν Κρατών μελών, ὁ Tymen πιστεύει ὅτι τό θέμα τοῦ <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>ἀμεσου ἀποτελέσματος<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> δέν ἀνακύπτει. Προσθέτει πάντως επικουρικώς ὅτι ἡ ἀπαγόρευση λήψεως μονομερών μέτρων διατηρήσεως ἀπορρέει ὄχι μόνο ἀπό τό άρθρο. 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, εξεταζόμενο χωριστά, άλλά καί ἀπό τό συνδυασμό τῶν ἄρθρων 3 (δ), 5, 8, παράγραφος 7 καί 38 <HT TYPE="ITALIC">έως</HT> 47 τῆς συνθήκης, σέ συνδυασμό μέ τίς αιτιολογικές σκέψεις καί τά άρθρα 1 καί 4 τοῦ κανονισμοί) 101/76 τοῦ Συμβουλίου, τό παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης καί τήν ἀπό <DATE ISO="19790625">25ης Ίουνίου 1979</DATE> ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου. Ή ἀπαγόρευση αυτή ἀνταποκρίνεται στά καθορισμένα ἀπό τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου κριτήρια τοῦ ἀμεσου ἀποτελέσματος τῶν κοινοτικών μέτρων.</P><P>Ὅπως ἔκρινε τό Δικαστήριο σέ ἀρκετές ἀποφάσεις, μεταξύ τῶν ὁποίων ἡ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19780216">16ης Φεβρουαρίου 1978</DATE> (Schonenberg, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="88/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="473">88/77, ECR 1978, σ. 473</REF.DOC.ECR>), τό άμεσο ἀποτέλεσμα τῆς ἀπαγορεύσεως λήψεως μονομερών μέτρων συνεπάγεται ὅτι οἱ ποινικές διώξεις πού ἀσκούνται βάσει τῶν μέτρων αὐτών συνιστοῦν, καθαυτές, παραβίαση τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου.</P><P>Κατά συνέπεια, τό Δικαστήριο ὀφείλει νά δώσει στό δεύτερο ερώτημα τήν ἀπάντηση ὅτι κανένα Κράτος μέλος δέν δύναται νά προβεί στην δίωξη ἀτόμου, βάσει ἐθνικοῦ μέτρου τό όποιο δέν εἶχε τήν ἁρμοδιότητα νά θεσπίσει καί πού ἀνήκει στην ἀποκλειστική ἁρμοδιότητα καί δικαιοδοσία τῆς Κοινότητος. Τέτοιες διώξεις εἶναι ἀσυμβίβαστες πρός τό κοινοτικό δίκαιο.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">τρίτο ερώτημα,</HT> ὁ Tymen υποστηρίζει ὅτι τό <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> ἐθεσπίσθη κατά παράβαση τῶν ἀπαγορεύσεων πού διατυπώνονται σαφώς στό παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης τῆς <DATE ISO="19761103">3ης Νοεμβρίου 1976</DATE> καί στην παράγραφο 2 τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου 79/590 τῆς <DATE ISO="19790625">25ης Ίουνίου 1979</DATE>, διότι τό Ήνωμένο Βασίλειο δέν ἀνταπεκρίθη στην ὑποχρέωση πού έχουν τά Κράτη μέλη νά επιζητοῦν τήν έγκριση τῆς Ἐπιτροπῆς καί νά τήν συμβουλεύονται σέ ὅλα τά στάδια ῆής διαδικασίας, λαμβανομένων ὑπ' ὄψη τῶν κανόνων πού έχει πρός τοῦτο καθορίσει<?PAGE NO="3085"?> ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου. Ἐπίσης δέν ἀνταπεκρίθη στην υποχρέωση πού επιβάλλει στά Κράτη μέλη τό άρθρο 3 τοῦ κανονισμοί) 101/76 τοῦ Συμβουλίου της <DATE ISO="19760119">19ης Ίανουαρίου 1976</DATE>, τῆς κοινοποιήσεως, δηλαδή, στά Κράτη μέλη καί στην Επιτροπή τῶν τροποποιήσεων πού προτίθενται νά επιφέρουν στό καθεστώς τῆς ἁλιείας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">τέταρτο ερώτημα,</HT> ὁ Tymen υποστηρίζει ὅτι ἡ παράβαση πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς κυρίας δίκης θεμελιώνεται ἀκριβώς στό βρετανικό διάταγμα τοῦ 1977, τό Οποιο ἁπλώς ἐτροπο-ποιήθη ἀπό τό <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</TXT><P>Ἀφοῦ, ὅπως ἔκρινε τό Δικαστήριο μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19791004">4ης Όκτωβρίου 1979</DATE> (Γαλλία κατά Ἡνωμένου Βασιλείου, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/79" YEAR="1979" PAGE.ECR="2923">141/78, ECR σ. 2923</REF.DOC.ECR>), τό Ἡνωμένο Βασίλειο παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης, θεσπίζοντας τό διάταγμα τοῦ 1977, τό ἴδιο έπραξε καί μέ τή θέσπιση τοῦ διατάγματος τοῦ 1979.</P><P>Παραβίαση τοῦ κοινοτικού δικαίου ἐκ μέρους τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου συντρέχει επίσης ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ σύλληψη καί καταδίκη δυνάμει τῶν βρετανικών μέτρων έγιναν μετά τήν δημοσίευση τῆς ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση 141/78. Ή ἀπόφαση αύτη εἶχε ὡς συνέπεια τήν ἀναδρομική κρίση περί τοῦ μή νομίμου ὄχι μόνο τοῦ διατάγματος τοῦ 1977, άλλά καί κάθε τροποποιήσεως, ἡ ὁποία, ὅπως ἐν προκειμένω, ἐξαρτάται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό τήν ἀρχική πράξη.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Ὡς πρός τό <HT TYPE="ITALIC">πέμπτο ἐρώτημα,</HT> ἡ Tymen υποστηρίζει ὅτι ἡ ἀπαγόρευση μονομερών μέτρων διατηρήσεως, πού προβλέπεται στό παράρτημα VΙ καί στην ἀπόφαση 79/590, ἀνταποκρίνεται στά βασικά κριτήρια ἀπό τά όποια εξαρτάται τό άμεσο ἀποτέλεσμα τῶν κοινοτικών μέτρων κατά παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Τό άμεσο ἀποτέλεσμα συνεπάγεται ὅτι οἱ διώξεις πού ἀσκοῦνται βάσει μονομερών μέτρων, τά όποια ἐθεσπίσθησαν κατά παράβαση τῶν υποχρεώσεων πού υπέχει τό Κράτος μέλος ἐκ τῆς συνθήκης, συνιστοῦν, αὐτές καθεαυτές παραβίαση τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου. Αυτό προκύπτει ἀπό ἀρκετά καθιερωμένη νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἰδίως δέ ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19780216">16ης Φεβρουαρίου 1978</DATE> (Schonenberg, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="88/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="473">88/77, ECR σ. 473</REF.DOC.ECR>).</P><P>Κατά συνέπεια, ὁ Tymen προτείνει στό Δικαστήριο νά δώσει στό πέμπτο ερώτημα τήν ἀπάντηση ὅτι ἡ ἐκ μέρους συγκεκριμένου Κράτους μέλους επίκληση μονομεροῦς μέτρου, ὅπως τό <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> ἡ ή βάσει αὐτοῦ δίωξη ἀτομου εἶναι ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ἄν τό μέτρο έχει θεσπισθεί κατά παραβίαση τῶν οὐσιαστικών ἡ τυπικών κανόνων τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">βρετανική κυβέρνηση</HT> εκθέτει τά ἀκόλουθα:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή ἀπάντηση στό <HT TYPE="ITALIC">πρώτο ἐρώτημα,</HT> ὑπό τό φῶς τῆς ἀποφάσεως στην υπόθεση 804/79, εἶναι ὅτι ένα Κράτος μέλος έχει κάλλιστα τήν εξουσία, μετά τήν παρέλευση τῆς περιόδου τοῦ ἄρθρου 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, νά θεσπίζει καί θέτει σέ ἰσχύ μέτρο διατηρήσεως περί αλιείας πού επιτάσσει κατώτατο μέγεθος <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>ματιών<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> δικτύων γιά τήν ἁλιεία ἀστακῶν Νορβηγίας, ὅπως εἶναι τό μέτρο πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τοῦ <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>, ὑπό τόν ὅρο ὅτι:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>τό μέτρο διατηρήσεως δύναται νά θεωρηθεί ὅτι ἀποτελεί πράγματι τροποποίηση τῶν υφισταμένων μέτρων διατηρήσεως, ἀνάλογα μέ τήν εξέλιξη τῶν σχετικών μέ τό θέμα βιολογικών καί τεχνικών δεδομένων καί δέν περιέχει νέα, ἐκ μέρους τοῦ Κράτους μέλους, πολιτική διατηρήσεως</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>θεσπίζεται στό πλαίσιο συνεργασίας μέ τήν Ἐπιτροπή καί σεβασμοῦ τῆς<?PAGE NO="3086"?> γενικῆς ἀποστολῆς εποπτείας πού ἀνατίθεται στό ὄργανο αυτό.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Περί αὐτοῦ πρόκειται στην παρούσα υπόθεση. Ή Ἐπιτροπή ενέκρινε σιωπηρώς τό ἐπίδικο μέτρο ἀπό <DATE ISO="19790901">1ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, διατυπώνοντας ταυτόσημες προτάσεις, πού ἐπρόκειτο νά τεθούν σέ ἰσχύ κατά την ἡμερομηνία αύτη.</P><P>Ἐπίσης, τό Ἡνωμένο Βασίλειο ενήργησε, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση στην υπόθεση 804/79, ὡς <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>διαχειριστής τοῦ κοινού συμφέροντος<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>, διότι τό <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>κοινό συμφέρον<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> ἀπαιτεί τήν ύπαρξη ισχυουσών νομικών διατάξεων πρός τό σκοπό τῆς προστασίας των κοινοτικών πόρων στόν τομέα τῆς αλιείας.</P><P>Ἐτσι, ἀκόμα κι ἄν υποτεθεί ὅτι τό γεγονός ὅτι τό Ήνωμένο Βασίλειο δέν συνεβουλεύθη τήν Ἐπιτροπή καί δέν έλαβε ὑπ' ὄψη τίς ἀντιρρήσεις τῆς παρέσχε δικαιώματα στά άτομα, τό κοινό συμφέρον ἀπαιτεί ὅπως τά ἐν λόγω δικαιώματα περιορισθούν στην περίοδο πού ἀφορούν οἱ ἀντιρρήσεις της Ἐπιτροπής, δηλαδή στην περίοδο μεταξύ τῆς <DATE ISO="19790701">1ης Ίουλίου 1979</DATE> καί τῆς <DATE ISO="19790901">1ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE>. Ἔτσι, ἀπό τήν <DATE ISO="19790901">1η Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, τό Ήνωμένο Βασίλειο είχε τήν άδεια καί τό καθήκον νά θέσει καί διατηρήσει σέ ἰσχύ, πρός τό κοινό συμφέρον, ἕνα καθεστώς ὅπως εκείνο τοῦ <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> γιά νά εμποδίσει τους ἁλιείς νά χρησιμοποιούν δίκτυα ὅπως αυτό πού ἐχρησιμοποίησε ὁ Tymen γιά τήν ἀλιεία ἀστακού Νορβηγίας.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">δεντερο ερώτημα</HT> τίθεται μόνο επικουρικώς ἄν, ἀντίθετα πρός τήν άποψη τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, δοθεί ἀρνητική ἀπάντηση στό πρώτο ερώτημα.</TXT><P>Ἀξίζει νά σημειωθεί ὅτι τόσο τό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως ὅσο καί οἱ άλλες διατάξεις πού θεσπίζουν τήν κοινοτική ἀρμοδιότητα στόν τομέα τῆς αλιείας, δηλαδή τά άρθρα 3 στοιχείο δ καί 38 έως 47 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, εἶναι διατυπωμένα — μέ εξαίρεση τό άρθρο 40 παράγραφος 3 εδάφιο 2 πού συνιστά ἀπαγόρευση διακρίσεως — κατά τρόπο γενικό, παρέχουν δέ γενικές ἁρμοδιότητες καί επιβάλλουν γενικές υποχρεώσεις διαφορετικής φύσεως απ' ὅ,τι οἱ διατάξεις τίς όποιες τό Δικαστήριο έχει κρίνει ὡς ἀπ' ευθείας εφαρμοστέες.</P><P>Πρέπει ἑπομένως νά δοθεί ἡ ἀπάντηση ὅτι οἱ γενικού χαρακτῆρος διατάξεις τῶν άρθρων 3 στοιχείο δ καί 38 έως 47 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, καθώς καί ἡ μή ἐκπληρωθείσα υποχρέωση πού υπέχει τό Συμβούλιο ἐκ τοῦ ἄρθρου 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως δέν εἶναι ἱκανές νά εμποδίσουν τίς διώξεις βάσει τέτοιων εθνικών μέτρων.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">τρίτο ἐρώτημα,</HT> ἡ βρετανική κυβέρνηση υπογραμμίζει ὅτι, ἀκόμα κι ἄν υποτεθεί ὅτι τό διάταγμα τοῦ 1979 ἐθεσπίσθη τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE> κατά παραβίαση τοῦ κοινοτικού δικαίου, αυτό δέ σημαίνει ὅτι ἡ διατήρηση τοῦ μέτρου αυτού καί τῶν ἀσκηθεισῶν διώξεων κατά τοῦ Tymen, μετά τήν <DATE ISO="19790901">1η Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, είναι καί αυτές ἀντίθετες πρός τό κοινοτικό δίκαιο. Πράγματι,, ἡ Ἐπιτροπή, ἀρνούμενη νά εγκρίνει τό διάταγμα τοῦ 1979, γιά τό μόνο λόγο ὅτι δέν έπρεπε νά τεθεί σέ ἰσχύ πρίν ἀπό τήν <DATE ISO="19790901">1η Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, τεκμαίρεται ὅτι τό ἐνέκρινε ἀπό τήν ημερομηνία αυτή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">τέταρτο ερώτημα,</HT> ή βρετανική κυβέρνηση εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ὁ τύπος καί ἡ μέθοδος τῆς νομοθεσίας τοῦ Ήνωμένου Βασιλείου ἀφοροῦν μόνο τό Ήνωμένο Βασίλειο καί ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο δέν καλείται νά δώσει λύση στό ζήτημα ἄν τά κατώτατα μεγέθη <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>ματιών<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/> δικτύων πού ίσχυαν εντός τῶν υδάτων τοῦ Ήνωμένου Βασιλείου τόν Ὀκτώβριο 1979<?PAGE NO="3087"?> ἐθεσπίσθησαν, κατά τό εσωτερικό δίκαιο τοῦ Ήνωμένου Βασιλείου, μέ τροποποίηση τοῦ διατάγματος τοῦ 1977 ἡ μέ κατάργηση καί θέσπιση, χωριστά. Μιά τέτοια τροποποίηση δέν καθίσταται, ἑπομένως, ἀναδρομικῶς καί αυτομάτως ἀνίσχυρη, μέ μεταγενέστερη ἀπόφαση.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">πέμπτο ερώτημα,</HT> κατά την άποψη τῆς βρετανικῆς κυβερνήσεως, τότε μόνο γεννώνται στό πρόσωπο τῶν πολιτών δικαιώματα, τά όποια ὀφείλουν νά προστατεύουν τά εθνικά δικαιοδοτικά όργανα, ἄν οἱ εἰδικές διατάξεις πού ἀναφέρονται στό τρίτο ερώτημα πρέπει νά θεωρηθοῦν ὅτι έχουν άμεσο ἀποτέλεσμα πράγμα πού δέν συμβαίνει.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Ή βρετανική κυβέρνηση προτείνει επομένως νά δοθεί στό πέμπτο ερώτημα ή ἀπάντηση ὅτι, ἀκόμα κι ἄν δέν εἶχαν πληρωθεί οἱ προϋποθέσεις πού ἀναφέρονται στό τρίτο ερώτημα, εἴτε κατά τό χρόνο τῆς θεσπίσεως τοῦ διατάγματος τοῦ 1979 εἴτε κατά τό χρόνο τῆς συλλήψεως τοῦ Tymen, τό γεγονός αυτό δέν ἀπονέμει στους ιδιώτες δικαιώματα πού ὀφείλουν νά προστατεύουν τά εθνικά δικαιοδοτικά όργανα.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">γαλλική κυβέρνηση</HT> εκθέτει ὅτι ή κατάσταση τοῦ δικαίου ἐτροποποιήθη σέ βάθος ἀπό τῆς ἐκπνοής τῆς μεταβατικής περιόδου, πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως.</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">πρώτο ερώτημα,</HT> ή γαλλική κυβέρνηση φρονεί ὅτι μέ τήν παρέλευση τῆς μεταβατικής περιόδου εξέλιπε κάθε ἐθνική ἁρμοδιότης στόν τομέα τῆς ἁλιείας καί τῆς διατηρήσεως τῶν βιολογικών θαλασσίων πόρων. Κατά συνέπεια, τά Κράτη μέλη δέν ἠδύναντο πλέον νά λάβουν κανένα μέτρο στον τομέα αυτό, κυρίως διότι οἱ ἀποκαλούμενες <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>roll-over <QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/> ἀποφάσεις, πού ελήφθησαν προσωρινώς <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>μέχρι τῆς θεσπίσεως ὁριστικών κοινοτικών μέτρων<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>, εἰσήγαγαν ένα <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>πάγωμα<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> στον ἐν λόγω τομέα.</TXT><P>Ἑπομένως, στό πρώτο ερώτημα ἁρμόζει ἀρνητική απάντηση.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό <HT TYPE="ITALIC">τρίτο ἐρώτημα,</HT> πού τίθεται γιά τήν περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως στό πρώτο ερώτημα, ἡ γαλλική κυβέρνηση προσθέτει, ἐπικουρικώς, ὅτι τό Ήνωμένο Βασίλειο δέν ἐπεζήτησε τήν έγκριση τῆς Ἐπιτροπής, ὑπό τους ὅρους πού καθορίζονται στό παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης, δεδομένου ὅτι ή Ἐπιτροπή ἐζήτησε μέν αλλά δέν έλαβε τό ἴδιο τό κείμενο τῶν σχεδιαζόμενων μέτρων.</TXT><P>Ἐπί πλέον, τό Ήνωμένο Βασίλειο παρέβλεψε τά άρθρα 2 καί 3 τοῦ κανονισμοῦ 101/76, μέ τό νά μή κοινοποιήσει εγκαίρως τά σχεδιαζόμενα μέτρα στά άλλα Κράτη μέλη.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Στό <HT TYPE="ITALIC">τέταρτο ἐρώτημα</HT> πρέπει νά δοθεί ή ἀπάντηση ὅτι τό ελάττωμα πού πάσχει τό <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) Order 1977<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>, δυνάμει τῆς προαναφερθείσης ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19791004">4ης Ὀκτωβρίου 1979</DATE>, είχε συνέπειες ἐπί τῆς ἐγκυρότητος τοῦ <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/>. Ουδεμία ποινική δίωξη ἠδύνατο νά ἀσκηθεῖ νομίμως βάσει τοῦ διατάγματος τοῦ 1979, γιά τήν μή τήρηση τοῦ μεγέθους ματιών δικτύων, πού προβλέπει τό διάταγμα τοῦ 1979.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορα τό <HT TYPE="ITALIC">δεύτερο καί τό πέμπτο ερώτημα,</HT> ἡ γαλλική κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι ὁ εθνικός δικαστής δέν δύναται νομίμως νά εφαρμόσει εθνικό μέτρο πού ελήφθη κατά παραβίαση τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου. Αυτό σημαίνει ἐν προκειμένω ὅτι ὁ κατηγορούμενος πρέπει νά ἀπαλλαγεί ἀπό τίς κατηγορίες πού διετυπώθησαν εναντίον του.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων</HT> ἐπαναλαμβάνει οὐσιαστικά τήν άποψη πού εξέθεσε στην υπόθεση 804/79<?PAGE NO="3088"?> (Ἐπιτροπή κατά Ήνωμένου Βασιλείου), επισημαίνοντας τίς συνέπειες ἐπί τῆς παρούσης υποθέσεως.</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">πρώτο ἐρώτημα</HT> πρέπει νά αναλυθεί ὑπό τό φῶς τόσο τῆς ἀποφάσεως στην υπόθεση 804/79 ὅσο καί τῆς ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19810602">2ας Ίουνίου 1981</DATE> (Van Dam, 124/80, μή δημοσιευθείσα ακόμη στην Συλλογή). Οἱ δύο αυτές ἀποφάσεις δέχονται ὅτι τά Κράτη μέλη δέν έχουν πλέον τήν εξουσία νά θεσπίζουν μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας, έκτός ἄν ἔχουν λάβει τήν ρητή πρός τοῦτο άδεια τῆς Κοινότητος. Ἀναγνωρίζουν επίσης ὅτι σέ περίπτωση παραλείψεως τοῦ Συμβουλίου νά θεσπίσει μέτρα διατηρήσεως, ἡ Ἐπιτροπή βαρύνεται μέ τήν εποπτεία των εθνικών μέτρων, παρέχοντας ἡ παραλείποντας νά παράσχει τήν έγκριση τῆς γιά τήν θέσπιση τους.</TXT><P>Συνεπῶς, ἡ ἀπάντηση στό πρώτο ερώτημα είναι ἡ ἀκόλουθη:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>Ἀπό τό τέλος τῆς μεταβατικής περιόδου πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, τά Κράτη μέλη δέν έχουν πλέον δική τους ἁρμοδιότητα νά θεσπίζουν μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας. Σέ περίπτωση παραλείψεως τοῦ Συμβουλίου, καί ἄν παρίσταται ἀνάγκη, τά Κράτη μέλη δύνανται νά θεσπίζουν μέτρα διατηρήσεως. Τά μέτρα αὐτά δέν δύνανται, πάντως, νά θεσπίζονται παρά κατόπιν κατάλληλης συνεννοήσεως μέ τήν Ἐπιτροπή καί ὑπό τόν ὅρο ὅτι ἡ τελευταία δέν έχει διατυπώσει ἀντιρρήσεις, επιφυλάξεις ή ὅρους.<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">δεύτερο ερώτημα</HT> άφορᾶ τήν δυνατότητα προστασίας τῶν ἀτομικών δικαιωμάτων ἀπό τόν ἐθνικό δικαστή.</TXT><P>Ὁπως προκύπτει ἀπό τήν διατύπωση τοῦ ερωτήματος αὐτοῦ, ὁ παραπέμπον δικαστής έχει ὑπ' ὄψη τό άμεσο ἀποτέλεσμα μιᾶς διατάξεως κοινοτικοί) δικαίου. Ἐν τούτοις, κατά τήν Ἐπιτροπή τό ζήτημα τοῦ ἀμεσου ἀποτελέσματος δέν ἀνακύπτει, λαμβανομένων ὑπ' ὄψη τῶν επιχειρημάτων πού προεξετέθησαν σχετικά μέ τό πρώτο ἐρώτημα. Πράγματι, τό μέτρο πού θεσπίζεται ἀπό Κράτος μέλος, τοῦ ὁποίου τίς εξουσίες υπερβαίνει, δέν δύναται νά έχει έννομο ἀποτέλεσμα καί δέν δύναται ιδίως νά ἀποτελέσει τήν βάση ποινικών διώξεων. Ή ἀρχή αυτή έχει γίνει δεκτή ἀπό τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἰδίως ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19780216">16ης Φεβρουαρίου 1978</DATE> (Schonenberg, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="88/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="473">88/77, ECR σ. 473</REF.DOC.ECR>). Μέ τήν ἀπόφαση αυτή, ἡ ὁποία κατ' ουσία δέν άφορᾶ τό θέμα τῆς ἁρμοδιότητος, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>... ποινική καταδίκη πού ἀπαγγέλλεται δυνάμει ἐθνικής νομοθετικής πράξεως, ἡ ὁποία έχει κριθεί ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, εἶναι επίσης ἀσυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/> (σκέψη 16).</P><P>Συνεπώς, ἡ Ἐπιτροπή προτείνει τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση στό δεύτερο ἐρώτημα:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>Ποινική καταδίκη πού ἀπαγγέλλεται δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως, πού έχει κριθεί ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, εἶναι επίσης ἀσυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό.<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Κατά τήν Ἐπιτροπή, τά <HT TYPE="ITALIC">ερωτήματα τρίτο, τέταρτο καί πέμπτο</HT> στεροῦνται ἀντικειμένου, διότι προϋπέθεταν καταφατική ἀπάντηση στό πρώτο ερώτημα, ὑπό τήν έννοια ὅτι τά Κράτη μέλη εξακολουθοῦν νά έχουν τήν εξουσία θεσπίσεως μέτρων διατηρήσεως.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό Robert Tymen, εκπροσωπούμενος ἀπό τους Patrick O'Connor, Barrister καί Xavier Ghelber, δικηγόρο Παρισίων· ἡ βρετανική κυβέρνηση ἐκπροσωπουμενη ἀπό τόν Lord Mackay of Clashfern, Q.C. καί τόν David Vaughan, Q.C. ἡ γαλλική κυβέρνηση,<?PAGE NO="3089"?> εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Α. Carnelutti καί ή Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν R. Wainwright, μέλος τῆς νομικής τῆς υπηρεσίας, ἀνέπτυξαν τίς προφορικές τους παρατηρήσεις καί ἀπήντησαν σέ ερωτήσεις τοῦ Δικαστηρίου κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810929">29ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>.</P><P>Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19811111">11ης Νοεμβρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801114">14ης Νοεμβρίου 1980</DATE>, πού περιῆλθε στό Δικαστήριο τήν <DATE ISO="19801205">5η Δεκεμβρίου 1980</DATE>, τό Court of Appeal, Criminal Division, τοῦ Λονδίνου, υπέβαλε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, πέντε προδικαστικά ερωτήματα, σχετικά μέ τήν ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 102 τῆς πράξεως τῆς <DATE ISO="19720122">22ας Ίανουαρίου 1972</DATE>, περί τῶν ὅρών προσχωρήσεως καί προσαρμογῶν τῶν συνθηκών, καθώς καί ὁρισμένων άλλων κανόνων τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου ἐν σχέσει πρός ἕνα βρετανικό μέτρο περί ἁλιείας.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τά ερωτήματα αυτά ἀνέκυψαν στό πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά τοῦ κυρίου ἑνός γαλλικοῦ ἁλιευτικοῦ, ὀνόματι Tymen, ἐπί παραβάσει τοῦ <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SΙ 1979 nο 744)<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/>. Τό διάταγμα πού ετέθη ἐν ἰσχύι τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE> καί ἐτροποποίησε τό <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) Order 1977 (SΙ 1977 no 440)<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>, ἀπαγορεύει, εντός τῆς ζώνης πού περιέχεται μεταξύ τοῦ Ἀτλαντικοῦ καί τοῦ Ἀρκτικοῦ Ὠκεανοῦ καί των γειτνιαζουσῶν θαλασσών, νά υπάρχουν ἐπί τῶν ἁλιευτικών πλοίων δίκτυα μέ μέγεθος βροχίδων (ματιών) μικρότερο ενός προδιαγεγραμμένου κατωτάτου ὁρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ἐν προκειμένω, ὁ Tymen κατεδικάσθη ἀπό τό Crown Court τοῦ Cardiff γιά παράβαση τῶν ἐν λόγω βρετανικών κανόνων, διότι τήν 16η Όκτωβρίου συνελήφθη κατέχων ἐπί τοῦ πλοίου του, εντός τῆς ζώνης ἁλιείας τοῦ Ηνωμένου Βασιλείου, δίκτυα μέσου μεγέθους βροχίδων κατωτέρου τοῦ επιτρεπομένου κατωτάτου ὁρίου. Κατά τῆς ἀποφάσεως αυτής ἤσκησε έφεση ενώπιον τοῦ Court of Appeal, Criminal Division.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Πρέπει νά σημειωθεί ὅτι τά ἀνωτέρω βρετανικά διατάγματα ἀπετέλεσαν τήν ἀφορμή δύο προσφυγών ἐπί παραβάσει κράτους κατά τοῦ Ήνωμένου Βασιλείου, πού ἤσκησαν ἡ Γαλλία καί ἡ Ἐπιτροπή, δυνάμει τῶν άρθρων 170 καί 169 τῆς<?PAGE NO="3090"?> συνθήκης ΕΟΚ ἀντιστοίχως. Στην πρώτη ἀπό τίς υποθέσεις αυτές, τό Δικαστήριο εδέχθη, μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19791004">4ης Όκτωβρίου 1979</DATE> (Γαλλία κατά Ἡνωμένου Βασιλείου, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="2923">141/78, ECR σ. 2923</REF.DOC.ECR>), ὅτι τό Ἡνωμένο Βασίλειο, θέτοντας ἐν ἰσχύι, τήν <DATE ISO="19770401">1η Ἀπριλίου 1977</DATE>, τό <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>Sea Fisheries, Boats and Methods of Fishing, The Fishing Nets (North-East Atlantic) Order 1977<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>, παρέβη υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Στην δευτέρα υπόθεση, μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810505">5ης Μαΐου 1981</DATE> (Ἐπιτροπή κατά Ήνωμένου Βασιλείου, 804/79, μή δημοσιευθείσα ἀκόμη στην Συλλογή), τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι τό Ήνωμένο Βασίλειο παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ, διότι, μεταξύ άλλων, έθεσε ἐν ἰσχύι τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE>, χωρίς προηγουμένη κατάλληλη διαβούλευση καί παρά τίς ἀντιρρήσεις τῆς Ἐπιτροπής, τό <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>The Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979, no 744<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Ἐπειδή τό Court of Appeal, Criminal Division, έκρινε ὅτι τοῦ ήταν ἀναγκαία μία ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου γιά νά εκτιμήσει τό ἄν συμβιβάζεται μέ τό κοινοτικό δίκαιο τό βρετανικό διάταγμα τοῦ 1979, υπέβαλε τά ἀκόλουθα ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ἔχουν τά Κράτη μέλη εξουσία νά θεσπίζουν καί νά θέτουν ἐν ἰσχύι μέτρο περί διατηρήσεως τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου, πού επιβάλλει κατώτατο ὅριο μεγέθους βροχίδων (ματιών) δικτύων γιά τήν ἁλιεία ἀστακῶν Νορβηγίας τοῦ εἴδους πού ἀποτελεῖ τό ἀντικείμενο τοῦ <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SI 1979 no 744)<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/>, μετά τήν λήξη τής περιόδου πού προβλέπεται στό ἄρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, δηλαδή μετά τήν <DATE ISO="19781231">31η Δεκεμβρίου 1978</DATE>;</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ἀν ὄχι, τά άτομα πού διώκονται ποινικώς, δυνάμει ἑνός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποῖα, πού τά εθνικά δικαστήρια ὀφείλουν νά προστατεύουν;</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ἀν ἡ ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ερώτημα 1 εἶναι καταφατική, τότε: α) οἱ διαδικαστικές ἡ 6) οἱ ἄλλες προϋποθέσεις τῶν έξῆς διατάξεων:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ κανονισμοῦ 101/76 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19760119">19ης Ίανουαρίου 1976</DATE>,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3091"?><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>τοῦ παραρτήματος VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης, τῆς <DATE ISO="19761103">3ης Νοεμβρίου 1976</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>τῆς ἀποφάσεως 79/590/ΕΟΚ, τῆς <DATE ISO="19790625">25ης Ίουνίου 1979</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iv)</NO.P><TXT>τοῦ ἄρθρου 5 τῆς συνθήκης ΕΟΚ,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>ἕχουν τηρηθεί ἀπό ἕνα Κράτος μέλος, τό όποῖο, πρίν θεσπίσει ένα τέτοιο μέτρο περί προστασίας τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου, ενήργησε μέ τόν τρόπο πού ενήργησε τό Ήνωμένο Βασίλειο, ὁπως φαίνεται ἀπό τόν φάκελο πού τιτλοφορείται <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>Ἐκθεση τῶν περιστατικῶν<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/>, ὁ όποιος προσαρτᾶται στην παρούσα;</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Τό γεγονός ὅτι στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="141/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="2923">141/78 (Γαλλική Δημοκρατία κατά Ἡνωμένου Βασιλείου ECR (1979) σ. 2923)</REF.DOC.ECR> τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι τό Ἡνωμένο Βασίλειο, θέτοντας ἐν ἰσχύι τό Fishing Nets (North-East Atlantic) Order 1977 (SI 1977 no 440), παρέβη τίς ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ υποχρεώσεις του, επηρεάζει τήν ἀπάντηση στό ἀνωτέρω τρίτο ερώτημα;</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ἀν δέν ἐτηρήθη μία ἡ περισσότερες ἀπό τίς ἀνωτέρω προϋποθέσεις, τά ἄτομα πού ἐδιώχθησαν ποινικῶς, δυνάμει ενός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποῖα, τά όποια τά εθνικά δικαστήρια ὀφείλουν νά προστατεύουν;<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ πρώτου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Μέ τό πρώτο ερώτημα ερωτᾶται ἄν, μετά τήν <DATE ISO="19781231">31η Δεκεμβρίου 1978</DATE>, τά Κράτη μέλη εξακολουθοῦσαν νά έχουν εξουσία νά θεσπίζουν μέτρα διατηρήσεως στον τομέα τῆς ἁλιείας, ὁπως τά μέτρα τοῦ επιδίκου βρετανικοῦ διατάγματος (Order).</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ὅπως έχει ήδη δεχθεί τό Δικαστήριο μέ τήν ἀνωτέρω ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19810505">5ης Μαΐου 1981</DATE>, μετά τήν λήξη, κατά τήν <DATE ISO="19790101">1η Ίανουαρίου 1979</DATE>, τῆς προβλεπομένης ἀπό τό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως μεταβατικής περιόδου, ή εξουσία λήψεως μέτρων διατηρήσεως τῶν θαλασσίων πόρων, στό πλαίσιο τῆς κοινής πολιτικής ἁλιείας, ἀνήκει πλήρως καί ὁριστικώς στην Κοινότητα, έτσι ώστε τά Κράτη μέλη, ἀπό τῆς ἀνωτέρω ημερομηνίας, στεροῦνται πλέον εξουσίας στον τομέα αὐτό καί δέν δύνανται ἐφ' έξῆς νά ενεργούν, παρά μόνο ελλείψει καταλλήλου ενεργείας τοῦ Συμβουλίου καί μόνο ὡς διαχειριστές τοῦ κοινοῦ συμφέροντος.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Ἑπομένως, μέ τήν ἀπόφαση αυτή τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι ἐν ὄψει μιᾶς καταστάσεως πού χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἀδράνεια τοῦ Συμβουλίου καί ἀπό τήν κατ' ἀρχήν διατήρηση τῶν ἰσχυόντων μέτρων διατηρήσεως, τά Κράτη μέλη δέν<?PAGE NO="3092"?> ἔχουν μόνο την υποχρέωση νά συμβουλεύονται λεπτομερῶς την Ἐπιτροπή καί να ἐπιζητοῦν καλόπιστα την έγκριση της, ἀλλά καί τό καθήκον νά μη θεσπίζουν εθνικά μέτρα διατηρήσεως ἀντιθέτως πρός τίς ἀντιρρήσεις, επιφυλάξεις ἡ ὅρούς πού διατυπώνει ενδεχομένως ἡ Ἐπιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Τό Ἡνωμένο Βασίλειο ἰσχυρίσθη ὅτι ἡ Ἐπιτροπή είχε κυρίως ἀμφισβητήσει τήν ἡμερομηνία τῆς θέσεως σέ ἰσχύ τοῦ διατάγματος πού ἀνέφερε ὁ εθνικός δικαστής, δηλαδή τήν <DATE ISO="19790701">1η Ίουλίου 1979</DATE>, χωρίς νά διατυπώσει ἀντιρρήσεις κατά τοῦ περιεχομένου του. Δεδομένου ὅτι κατά τήν ἰδία περίοδο, δηλαδή τόν Ίούνιο 1979, ἡ Ἐπιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο ταυτόσημες κατ' οὐσίαν προτάσεις, πού επρόκειτο νά τεθούν σέ ἰσχύ τήν <DATE ISO="19790901">1η Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, εἶχε σιωπηρῶς εγκρίνει τό διάταγμα ἀπό τῆς ημερομηνίας αὐτῆς.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Ή Ἐπιτροπή δέν ἀμφισβητεί ὅτι τό βρετανικό διάταγμα τοῦ 1979 ἀντιστοιχοῦσε, κατ' ἀρχήν τουλάχιστον, πρός τά μέτρα πού αυτή είχε προτείνει στό Συμβούλιο κατά τήν ἰδία περίοδο, γιά τό σύνολο τῶν οικείων θαλασσίων περιοχῶν. Οἱ επικρίσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ἐστηρίζοντο στην σκέψη ὅτι τέτοιου είδους μέτρα δέν ἠδύναντο νά θεσπισθοῦν χωρίς νά δοθεί στους ἀλιείς εύλογη προθεσμία γιά νά προσαρμοσθούν πρός αυτά. Ἐπί πλέον, κατά τήν Ἐπιτροπή, τέτοια μέτρα δέν ἠδύναντο νά ληφθούν επωφελώς παρά γιά ὁλόκληρη τήν Κοινότητα μέ τήν μονομερή θέσπιση τῶν ἐν λόγω μέτρων, τό Ήνωμένο Βασίλειο ἐσφετερίσθη εξουσία, ἡ ὁποία ἀπό <DATE ISO="19790101">1ης Ίανουαρίου 1979</DATE> άνηκε στην Κοινότητα.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ἐπ' αὐτοῦ πρέπει νά παρατηρηθεί ὅτι ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς πρός τό Συμβούλιο, περί ἀναλήψεως εναρμονισμένης κοινοτικῆς δράσεως, δέν δύναται νά θεωρηθεί, καθ' ἑαυτή, ὡς ἐνέχουσα έγκριση μονομεροῦς ἐθνικοῦ μέτρου, έστω καί ταυτοσήμου περιεχομένου, τό όποιο ἐθεσπίσθη σέ τομέα πού εμπίπτει στην εξουσία τῆς Κοινότητος. Ἡ συλλογιστική τῆς βρετανικής κυβερνήσεως θά ισοδυναμούσε μέ ἀναγνώριση τῆς νομιμότητος εθνικών μέτρων ληφθέντων εντός τοῦ χώρου ἀσκήσεως εξουσιών τῆς Κοινότητος, λόγω μόνου τοῦ γεγονότος της ὑπάρξεως κοινοτικής προτάσεως κατ' ἀρχήν ταυτοσήμου. Αυτό ὄχι μόνο ἀντιβαίνει στην ἀσφάλεια τοῦ δικαίου, άλλά ἐπί πλέον ὁδηγεί σέ νόθευση τῆς κατανομῆς τῶν εξουσιών μεταξύ Κοινότητος καί Κρατών μελών καί επομένως θίγει τίς ουσιώδεις ισορροπίες πού έχει θεσπίσει ἡ συνθήκη.</TXT></NP><?PAGE NO="3093"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Ἐπί πλέον, ὅταν, στόν τομέα τῶν μέτρων διατηρήσεως τῶν ἁλιευτικῶν πόρων, πού ελήφθησαν κατά τήν περίοδο πού τό Συμβούλιο δέν εἶχε ἀκόμα ἀσκήσει τίς εξουσίες του, ἡ Ἐπιτροπή διετύπωσε ρητές ἀντιρρήσεις κατά τοῦ μελετωμένου ἐθνικοῦ μέτρου, οἱ ἀντιρρήσεις αὐτές δέν δύνανται νά θεωρηθούν ὅτι ἤρθησαν, παρά μόνον ἄν ἡ Ἐπιτροπή ἔχει εκφράσει σαφώς καί ρητώς τήν πρόθεση τῆς νά μή επιμείνει ἐπ' αυτών. Ὅμως, ἡ εξέταση, ὑπό τό φῶς τῆς κατ' αυτόν τόν τρόπο προσδιορισθείσης καταστάσεως δικαίου, τοῦ μέτρου πού ἀνέφερε τό ἐθνικό δικαστήριο δέν ἀποκαλύπτει κανένα στοιχείο πού νά επιτρέπει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Ἀντιθέτως, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν ἀπό <DATE ISO="19800604">4 Ίουνίου 1980</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="133" DATE.PUB="1980" PAGE.FIRST="2">OJ C 133, σ. 2</REF.DOC.OJ>) ἀνακοίνωση περί τῆς ὑπό τῆς Ἐπιτροπῆς εγκρίσεως εθνικών μέτρων διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας, ἡ Ἐπιτροπή ρητώς ενέμεινε τήν <DATE ISO="19790803">3η Αὐγούστου 1979</DATE> στην άρνηση εγκρίσεως τοῦ επιδίκου διατάγματος, ενέκρινε ὅμως τήν μνεία στο διάταγμα αυτό ὁρισμένου ιχθύος ὡς προστατευομένου είδους.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Ἐπίσης, τό επιχείρημα πού προέβαλε επικουρικώς ἡ βρετανική κυβέρνηση, ὅτι δηλαδή ἡ Ἐπιτροπή ενήργησε ἀσυνέτως, ἀρνηθείσα τήν έγκριση της, πρέπει νά ἀπορριφθεί. Όταν, ὅπως διεπιστώθη ὅσον άφορᾶ τά επίδικα μέτρα μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810505">5ης Μαΐου 1981</DATE>, τό οικείο Κράτος μέλος <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> παραλείψει νά εφαρμόσει τήν διαδικασία διαβουλεύσεως, ώστε νά διευκολύνει τήν Ἐπιτροπή στην πρόσφορη εξέταση τῶν σχεδιαζόμενων μέτρων, δέν δύναται νά προσαφθεῖ στό όργανο αυτό ὅτι παρεβίασε τό δίκαιο παραλείποντας τήν ἐκ τῶν υστέρων έγκριση τοῦ μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Ἑπομένως, στό πρώτο ερώτημα προσήκει ἡ ἀπάντηση ὅτι, μετά τήν λήξη τῆς προβλεπομένης ἀπό τό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως περιόδου, τά Κράτη μέλη δέν έχουν τήν εξουσία νά θεσπίζουν καί νά θέτουν σέ ἰσχύ, χωρίς προηγουμένη κατάλληλη διαβούλευση μέ τήν Ἐπιτροπή καί παρά τίς ἀντιρρήσεις, τίς επιφυλάξεις ἡ τους ὅρους πού διατυπώνει ἡ τελευταία, μέτρα διατηρήσεως στον τομέα τῆς ἁλιείας, ὅπως τό μέτρο πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τοῦ <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SI 1979 no 744)<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ δευτέρου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Μέ τό δεύτερο ερώτημα ερωτᾶται κυρίως ἄν τά άτομα δύνανται νά καταδικάζονται δυνάμει νομοθετικής πράξεως πού <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> κριθεί ὅτι εἶναι ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο.</TXT></NP><?PAGE NO="3094"?><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Τό ἴδιο ερώτημα ἀπετέλεσε ήδη τό ἀντικείμενο τῆς ἀποφάσεως της <DATE ISO="19780216">16ης Φεβρουαρίου 1978</DATE> (Schonenberg, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="88/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="473">88/77, ECR σ. 473</REF.DOC.ECR>). Μέ την ἀπόφαση αύτη, ἡ ὁποία ἀνεφέρετο, ὅπως καί ἡ προκειμένη, σέ παράβαση εθνικών κανόνων περί ἁλιείας, τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι ποινική καταδίκη, ἡ ὁποία ἀπαγγέλλεται δυνάμει ἐθνικής νομοθετικής πράξεως, πού <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> κριθεί ὅτι είναι ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, εἶναι επίσης ἀσυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Επομένως, στό δεύτερο ερώτημα προσήκει ἡ ἀπάντηση ὅτι ποινική καταδίκη ή ὁποία ἀπαγγέλλεται δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως, πού <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> κριθεί ὅτι είναι ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, εἶναι επίσης ἀσυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ τρίτου, τετάρτου καί πέμπτου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Τά ερωτήματα τρίτο, τέταρτο καί πέμπτο υπεβλήθησαν μόνο γιά την περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως στό πρῶτο γιά τόν λόγο αυτό παρέλκει ἡ ἀπάντηση στά ερωτήματα αυτά.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά ὁποία υπεβλήθησαν ἡ βρετανική κυβέρνηση, ἡ γαλλική κυβέρνηση καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, οἱ όποιες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ᾽ αυτό ἐναπόκειται νά ἀποφασίσει γιά τά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταύτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνοντας ἐπί τῶν ερωτημάτων πού τοῦ υπέβαλε μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801114">14ης Νοεμβρίου 1980</DATE> τό Court of Appeal, Criminal Division, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς περιόδου πού προβλέπεται στό ἄρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως, τά Κράτη μέλη δέν έχουν τήν εξουσία νά θεσπίζουν καί<?PAGE NO="3095"?> νά θέτουν σέ ἰσχύ, χωρίς κατάλληλη προηγουμένη διαβούλευση μέ τήν Ἐπιτροπή καί παρά τίς ἀντιρρήσεις, τίς ἐπιφυλάξεις ἡ τους ὅρούς πού διατυπώνει ἡ τελευταία, μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας, ὁπως τό μέτρο πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τοῦ <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>Fishing Nets (North-East Atlantic) (Variation) Order 1979 (SI 1979 No 744)<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ποινική καταδίκη πού ἀπαγγέλλεται δυνάμει ἐθνικής νομοθετικής πράξεως, ἡ ὁποία έχει κριθεί ὅτι εἶναι αντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, είναι επίσης ἀσυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>O'Keeffe</P><P>Koopmans</P><P>Everling</P><P>Χλωρός</P><P>Grévisse</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο τήν <DATE ISO="19811216">16η Δεκεμβρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>Α. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ὁ πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>