Het tweede lid van artikel 60 schrijft de verplichte openbaarmaking van de prijsschalen voor teneinde het bovenstaande te bereiken. Deze woorden geven duidelijk het instrumentaal karakter aan van de daaropvolgende bepalingen betreffende de openbaarmaking der prijzen. Deze laatste is dwingend voorgeschreven; zij wordt beschouwd als een geschikt middel ter bereiking van de in het eerste lid vermelde doelstellingen. Het gaat hier dus enkel om een middel, maar om een middel dat dwingend door het Verdrag is voorgeschreven en dat niet kan worden vervangen door welk ander middel ook dat eventueel tot hetzelfde doel zou kunnen leiden.

Dit verplichte karakter van openbaarmaking van de prijsschalen volgt eveneens uit de woorden moeten de prijsschalen openbaar worden gemaakt. Het Hof ziet zich derhalve genoopt, de verplichting tot het openbaarmaken van de prijsschalen en verkoop svoorwaar den te interpreteren als een regel van dwingend recht, waarvan niet mag worden afgeweken; de verplichting is absoluut en moet integraal worden geëerbiedigd.

Het Hof deelt niet de mening van de verwerende partij, dat de in het Verdrag gebezigde uitdrukking être rendus publics minder krachtig is dan de uitdrukking être publiés. Immers, het Verdrag gebruikt in de laatste twee leden van artikel 46 deze twee termen als gelijkwaardig. In elk geval moet de openbaarmaking op zodanige wijze geschieden, dat allen die aan de markt deelnemen (eventuele toekomstige kopers en concurrenten) de prijsschalen kunnen kennen; alleen een dergelijke openbaarmaking is dienstig tot het doel waartoe zij is voorgeschreven.

Immers, sub b van lid 2 van artikel 60 wordt nader bepaald, dat de toegepaste wijze van prijsnotering niet tot gevolg mag hebben een verhoging van de toegepaste prijzen, vergeleken met de prijs voorzien in de bedoelde prijsschaal, hetgeen nogmaals bevestigt, dat de prijsschalen opgaven van de prijzen inhouden, waartegen de producten worden aangeboden, welke prijzen het mogelijk maken elke geoorloofde transactie nauwkeurig te berekenen en voorts dat deze prijsschalen vóór hun toepassing openbaar moeten worden gemaakt.

Bovendien bepaalt paragraaf 30, No. 2, van de Overeenkomst met betrekking tot de Overgangsbepalingen, dat de door de ondernemingen toegepaste prijzen voor de verkoop van staal op de Italiaanse markt niet lager zullen mogen zijn dan de prijzen voorzien in de prijsschalen voor onderling vergelijkbare transacties. Deze bepaling bevestigt, dat de prijsschaal slechts een opgave van prijzen is, waartegen de producten worden aangeboden, welke opgave aan iedere koopovereenkomst voorafgaat.

Het Verdrag is trouwens zeer duidelijk in zijn bewoordingen, waar het spreekt van de prijsschalen en niet van prijsschalen. De bedoelde prijsschalen zijn dus geen documenten uitsluitend aan het Verdrag eigen en speciaal ingevoerd om de doelstellingen daarvan te verwezenlijken, maar documenten van een type, dat reeds krachtens tevoren bestaande handelsgebruiken burgerrecht heeft verkregen en dat volgens deze gebruiken steeds — hetzij algemeen, hetzij voorlopig, al naar het bijzondere geval — het karakter heeft van een aanbod tot contracteren op basis van de daarin vermelde prijzen.

De prijsschalen verliezen dit karakter van een aanbod tot contracteren niet, ofschoon het Verdrag er gebruik van maakt ten behoeve van door zijn bepalingen erkende doeleinden van openbaar belang. Het lijdt dus geen twijfel, dat de uitdrukking prijsschaal in het Verdrag haar normale betekenis behoudt en doelt op de prijzen, waartegen de ondernemingen zich bereid verklaren hun producten te verkopen.

Deze interpretatie wordt bovendien bevestigd — en op dit punt sluit het Hof zich aan bij de Advocaat-Generaal — door het feit, dat de tekst van lid 2 van artikel 60 een onderscheid maakt tussen toegepaste prijzen en berekende prijzen; deze laatste uitdrukking, gebezigd in lid 2 sub b van artikel 60, doelt op de prijzen waartegen de transacties werkelijk plaats vinden; hieruit blijkt dus, dat de uitdrukking toegepaste prijzen de door de verkopers gevraagde prijzen aanduidt, hoewel het duidelijker zou zijn geweest, indien het Verdrag hiervoor de uitdrukking toe te passen prijzen had gebezigd.

De Hoge Autoriteit zelf schijnt trouwens het Verdrag in deze zin, zowel in de vroegere Beschikkingen als in Beschikking 2-54 steeds te hebben geïnterpreteerd; artikel 4 van Beschikking 31-53, zowel als artikel 3 van Beschikking 2-54 bepalen immers, dat de prijsschalen en verkoopsvoorwaarden van kracht zijn ten vroegste vijf volle dagen (één dag volgens artikel 3 van Beschikking 2-54) nadat zij in gedrukte vorm aan de Hoge Autoriteit zijn toegezonden.

Uit de overwegingen, die aan Beschikking 2-54 voorafgaan, blijkt eveneens, dat de Hoge Autoriteit zelve uitgaat van de gedachte, dat de prijsschalen openbaar moeten worden gemaakt alvorens zij worden toegepast: nadat in de tweede overweging is gezegd, dat de prijsschalen het op de markt op ondubbelzinnige wijze tot stand gekomen prijspeil tot uitdrukking dienen te brengen, voorziet de derde overweging enige faciliteiten, welke men wil toekennen aan de ondernemingen, en aan deze faciliteiten voegt de vierde overweging een nieuwe toe, welke bestaat in het terugbrengen tot een minimum van de termijn voor de inwerkingtreding van nieuwe prijsschalen. Het zou moeilijk zijn, hierin een faciliteit te zien, wanneer de prijsschalen slechts ex post de ontwikkeling van de markt zouden weergeven. Een faciliteit is het slechts, indien het beginsel van voorafgaande openbaarmaking wordt aanvaard; immers, alleen dan zou deze faciliteit voor de ondernemingen van belang zijn, daar zij in dat geval niet genoodzaakt zouden zijn verschillende dagen te wachten alvorens zij koopcontracten kunnen sluiten op basis van de nieuwe prijzen.

Aangenomen moet dus worden, dat de openbaarmaking van de prijsschalen verplicht dient te geschieden, alvorens de ondernemingen de nieuwe prijzen mogen toepassen.

Overigens blijkt uit de voorafgaande beschouwingen, dat het woord prijsschaal steeds gepubliceerde prijsschalen aanduidt. Ook op dit punt verenigt het Hof zich met de opvattingen van de Advocaat-Generaal. De door de verwerende partij geopperde suggestie om de uitdrukking prijsschaal hier in een andere zin te verstaan, wordt door het Hof niet aanvaard.

Schrijft het Verdrag aldus wegens de bovenvermelde redenen gebiedend de voorafgaande openbaarmaking van de exacte prijzen voor, dan volgt daar tenslotte uit, dat de bevoegdheid van de Hoge Autoriteit om de mate en de vorm van de openbaarmaking vast te stellen, haar niet toestaat inbreuk te maken op het beginsel van verplichte openbaarmaking der exacte prijzen.

Gezien het dwingend karakter van lid 2 sub a van artikel 60 en het feit, dat uit geen enkele Verdragsregel het tegendeel volgt, kan de bevoegdheid, welke aan de Hoge Autoriteit in de tussenzin ,in de mate en in de vorm, zoals deze door de Hoge Autoriteit worden voorgeschreven,, is toegekend, niet worden geïnterpreteerd op een wijze, die de Hoge Autoriteit de bevoegdheid zou geven, de prijsschalen niet openbaar te maken. Uit de bewoordingen van de tussenzin ,in de mate en in de vorm, volgt, dat de Hoge Autoriteit bevoegd is de inhoud van de prijsschalen te bepalen. Deze inhoud moet evenwel aan het openbaar belang beantwoorden, zodat de Hoge Autoriteit slechts bevoegd is de minimumeisen te regelen, waaraan de prijsschalen, zoals zij worden opgesteld, moeten voldoen.

Met andere woorden, de uitdrukking ,in de mate en in de vorm zoals deze door de Hoge Autoriteit worden voorgeschreven, machtigt de Hoge Autoriteit stellig de omvang van de openbaarmakingen voor te schrijven, dat wil zeggen de uitgebreidheid van deze publicaties voorzover het gaat om de regeling van de modaliteiten ervan; de Hoge Autoriteit kan eveneens vaststellen, hetgeen zij ook deed, de termijn, na afloop waarvan een nieuwe prijsschaal van kracht wordt, voorts daaraan toevoegen, dat bepaalde kortingen — zoals de korting voor tweede keus enz. — vermeld moeten worden in de prijsschalen, en zi kan beslissen of bijvoorbeeld de verpakkingskosten al dan niet moeten worden openbaar gemaakt. Daarentegen dient, op grond van bet door het Verdrag voorgeschreven stelsel, de prijsschaal alles te behelzen, dat tot kennis van de exacte prijs onontbeerlijk is. Het feit, dat de openbaarmaking van de prijsschalen rekening moet houden met de doelstellingen waartoe zi volgens het Verdrag moet dienen, laat niet toe de stelling van de Hoge Autoriteit te aanvaarden, dat zij de bevoegdheid zou hebben geheel naar vrij goedvinden voor te schrijven wat al dan niet openbaar moet worden gemaakt. Volgens deze stelling, welke het Hof verwerpt, zou er ten aanzien van de gegevens, die van de verplichting tot openbaarmaking kunnen worden uitgezonderd, geen enkele beperking bestaan. De Hoge Autoriteit zou aldus nog veel omvangrijkere marges kunnen toelaten. Het zou niet te voorzien zijn, waar hier de grens zou liggen; immers, zij zou dan regelingen kunnen geven, gaande van eenvoudige trapsgewijze openbaarmaking (dus bijvoorbeeld prijzen van 80-120) tot niet-openbaarmaking van prijzen voor gehele categorieën van producten toe — in één woord, zij zou het beginsel van verplichte openbaarmaking, beginsel voorzien door het Verdrag, terzijde kunnen stellen.

Nog één punt dient te worden onderzocht. Indien het waar is, dat de bevoegdheid van de Hoge Autoriteit in deze materie een regelende bevoegdheid is voor wat betreft de minimumeisen waaraan de prijsschalen moeten beantwoorden, dan geldt hetzelfde ten aanzien van de omvang van de openbaarmaking zelve. Het is dus niet voldoende, dat het overleggen van de prijsschalen aan de Hoge Autoriteit verzekerd is, want in dit geval zou het Verdrag hebben kunnen volstaan met te bepalen, dat de prijsschalen aan de Hoge Autoriteit moeten worden overgelegd. De prijsschalen moeten worden openbaar gemaakt en de bevoegdheid van de Hoge Autoriteit ,de mate en de vorm, voor te schrijven houdt dus ook in de plicht er voor te waken, dat de mate en de vorm waarin de prijsschalen worden openbaar gemaakt en ter beschikking gesteld van het publiek in het algemeen, geheel aan het openbaar belang beantwoorden.

De tekst van Beschikking 31-53 is met uiterste zorg geredigeerd; artikel 1 verklaart, dat de ondernemingen van de staalindustrie hun prijsschalen en verkoopsvoorwaarden dienen openbaar te maken alsook elke latere wijziging, zulks overeenkomstig de bepalingen van de Beschikking; artikel 2 somt vervolgens de zeer nauwkeurige aanduidingen op, welke de prijsschalen moeten bevatten, op deze wijze aan de woorden mate en vorm, welke het Verdrag bezigt, een redelijke interpretatie gevend; artikel 4 bepaalt, dat de prijsschalen ten vroegste vijf volle dagen, nadat zij aan de Hoge Autoriteit zijn toegezonden, van kracht worden en dat zij door de verkoper aan iedere belanghebbende op verzoek moeten worden medegedeeld.

Daarentegen bepaalt artikel 1 van Beschikking 2-54 niet, in welke mate de prijsschalen van de ondernemingen moeten worden openbaar gemaakt, maar wel de mate, waarin de Hoge Autoriteit het niet in acht nemen van openbaar gemaakte prijsschalen als geoorloofd zal beschouwen. Dit is in strijd met lid 2 van artikel 60 van het Verdrag.

Nog dient te worden opgemerkt, dat de interpretatie van het Hof steun vindt in het feit, dat de Hoge Autoriteit de mate van de openbaarmakingen kan vaststellen na raadpleging van het Raadgevend Comité alleen, terwijl zij voor de definiëring van de verboden praktijken bovendien de Raad van Ministers dient te raadplegen. Dit is begrijpelijk, wanneer de Hoge Autoriteit bij het vaststellen van de mate van openbaarmaking niet bevoegd is te raken aan het beginsel van nauwkeurige en verplichte openbaarmaking van de prijzen en de verkoopsvoorwaarden. Had het Verdrag een grotere vrijheid willen geven en de Hoge Autoriteit het recht willen toekennen van dit beginsel af te wijken, dan zou deze bevoegdheid logischerwijze eveneens onderworpen zijn aan raadpleging van de Raad.

a)De tegenwerping, dat in tijden van baisse een controle door de kopers niet werkt, gaat niet op, daar de openbaarmaking niet uitsluitend is voorgeschreven om zulk een controle mogelijk te maken, maar evenzeer om de kopers de gelegenheid te geven zich op de hoogte te stellen van de exacte prijzen, alsmede om door de ondernemingen prijsaanpassing mogelijk te maken. Deze tegenwerping kan dan ook een prijsgeven van het door het Verdrag voorziene beginsel van openbaarmaking niet rechtvaardigen.b)De verwerende partij heeft de nadruk gelegd op het gevaar van afspraken tussen producenten, een gevaar dat inhaerent zou zijn aan het vroegere stelsel. Het is echter geenszins bewezen, dat door het invoeren van de gemiddelde marge aan dit gevaar wordt ontkomen. Zelfs wanneer het nieuwe stelsel een zeker nut zou hebben voor het Verminderen van dit gevaar, zou dit een veronachtzaming van de andere doelstellingen waartoe de openbaarmaking moet dienen niet rechtvaardigen. Overigens staat het Verdrag aan de Hoge Autoriteit toe met andere middelen op te treden, zodra zij verneemt dat prijsafspraken zijn ontstaan.c)De toestand van de markt, en met name het constateren van een tendens tot prijsdaling, kan al evenmin de opheffing van het beginsel van openbaarmaking rechtvaardigen; immers, deze openbaarmaking is door het Verdrag voorgeschreven. In geval van crisis of ernstige verstoring van de markt verleent het Verdrag bevoegdheden aan de Hoge Autoriteit — met name in artikel 60, lid 2 sub b in fine, artikel 61, artikel 63 en de artikelen 58 en 59 — maar nergens is terzijdestelling van de verplichte openbaarmaking der prijsschalen voorzien. Het beginsel van verplichte openbaarmaking, voorgeschreven door het Verdrag, heeft trouwens een algemeen karakter en is geenszins van de conjunctuur afhankelijk gesteld.d)Het beginsel van de vrije prijsvorming door de markt heeft bij het Hof zeer zwaar gewogen, maar ook deze overweging vermag niet een andere beslissing te rechtvaardigen. Het Verdrag gaat uit van de gedachte, dat de vrije prijsvorming gewaarborgd wordt door de vrijheid der ondernemingen hun prijzen zelf vast te stellen en nieuwe prijsschalen openbaar te maken wanneer zij deze prijzen willen wijzigen. Bij verandering van de conjunctuur zijn de producenten gedwongen hun prijsschalen aan te passen en op deze wijze worden de prijzen door de markt bepaald. Maar ook al gaat men uit van de gedachte van vrije prijsvorming, niet mag worden vergeten, dat het Verdrag zowel discriminatie verbiedt als het recht tot prijsaanpassing voorziet. Om deze redenen is het beginsel van verplichte en voorafgaande openbaarmaking van de prijsschalen en de verkoopsvoorwaarden in het Verdrag neergelegd. Het Hof moet zich onthouden van een uitspraak over de opportuniteit van dit stelsel; het kan slechts vaststellen, dat dit stelsel in het Verdrag is vastgelegd, dat — terecht of ten onrechte — geen bepaling bevat, welke een soepele regeling met betrekking tot de prijsschalen in geval van geringe of voorbijgaande prijsschommelingen zou veroorloven.

Het Hof is van oordeel, dat het hier slechts een argument betreft, dat is aangevoerd ter ondersteuning van de in het verzoekschrift gestelde schending van het Verdrag, en dat derhalve van niet-ontvankelijkheid geen sprake kan zijn. Bedoeld argument mist daarentegen feitelijke grondslag en moet derhalve worden verworpen nu bij Beschikking 3-54 is voorgeschreven, dat de nodige gegevens elke veertien dagen in rapporten aan de Hoge Autoriteit moeten worden neergelegd.