<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑19/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CO0019</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2049">EU:C:2014:2049</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>POSTANOWIENIE Z DNIA <DATE ISO="20140703">3.7.2014</DATE> R. – SPRAWA C‑19/14</P><P>TALASCA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Postanowienie Trybunału</HT> (szósta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20140703">3 lipca 2014 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem</KEYWORD><KEYWORD>Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Oczywista niedopuszczalność</KEYWORD></INDEX><ORDER.INIT><P>W sprawie C‑19/14</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sozialgericht Duisburg (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20131217">17 grudnia 2013 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20140116">16 stycznia 2014 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ana-Maria Talasca,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Angelina Marita Talasca</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Stadt Kevelaer,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (szósta izba)</P><P>w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, M. Berger (sprawozdawca) i S. Rodin, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: N. Wahl,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujące</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy zgodności § 7 ust. 1 akapit drugi drugiej księgi kodeksu zabezpieczenia społecznego z prawem Unii, w szczególności z zasadą zakazu dyskryminacji.</TXT></NP><?PAGE NO="2"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Aną-Marią Talascą i jej córką, Angeliną Maritą Talascą, a Stadt Kevelaer (miastem Kevelaer), w przedmiocie odmówienia im przez ośrodek zatrudnienia tego miasta (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>Jobcenter<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) przyznania wypłaty określonych świadczeń socjalnych.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Niemieckie ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Paragraf 7 Sozialgesetzbuch (kodeksu zabezpieczenia społecznego), księga druga (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>SGB II<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Uprawnieni<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA><P>Na podstawie niniejszej księgi świadczenia otrzymują osoby, które:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>ukończyły 15. rok życia i nie osiągnęły jeszcze granicy wieku zgodnie z § 7a,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>są zdolne do pracy,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>potrzebują pomocy oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>mają miejsce stałego pobytu w Republice Federalnej Niemiec (uprawnieni zdolni do pracy). Wyłączeni są:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>cudzoziemki i cudzoziemcy, którzy nie są pracownikami najemnymi lub nie prowadzą działalności na własny rachunek w Republice Federalnej Niemiec ani też nie są uprawnieni do swobodnego przemieszczania się na podstawie § 2 ust. 3 Freizügigkeitsgesetz/EU [ustawy o swobodnym przepływie obywateli Unii], oraz członkowie ich rodzin podczas trzech pierwszych miesięcy ich pobytu,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>cudzoziemki i cudzoziemcy, których prawo pobytu wynika wyłącznie z celu polegającego na szukaniu pracy oraz członkowie ich rodzin,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><ALINEA>Zdanie drugie pkt 1 nie ma zastosowania do cudzoziemek i cudzoziemców, którzy przebywają w Republice Federalnej Niemiec zgodnie z prawem pobytu na podstawie rozdziału 2 część 5 Aufenthaltsgesetz [ustawy o prawie pobytu]. Przepisy o prawie pobytu pozostają niezmienione.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Z pisma procesowego złożonego w Trybunale w dniu <DATE ISO="20140207">7 lutego 2014 r.</DATE> przez Sozialgericht Duisburg, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Opis stanu faktycznego dotyczącego postanowienia z dnia <DATE ISO="20131217">17 grudnia 2013 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> wynika, że Freizügigkeitsgesetz/EU (ustawa o swobodnym przepływie obywateli Unii) przewiduje, iż osoby poszukujące pracy zachowują status pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek przez okres sześciu miesięcy po wygaśnięciu stosunku pracy.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego oraz z pisma procesowego złożonego w dniu <DATE ISO="20140207">7 lutego 2014 r.</DATE> wynika, że A. Talasca jest narodowości rumuńskiej.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20070701">1 lipca 2007 r.</DATE> opuściła ona Rumunię, aby osiedlić się w Kevelaer (Niemcy).</TXT></NP><?PAGE NO="3"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20101027">27 października 2010 r.</DATE> Ausländerbehörde (urząd ds. cudzoziemców) wydał A. Talasce Freizügigkeitsbescheinigung (zaświadczenie o prawie pobytu dla obywateli Unii Europejskiej), które było ważne wyłącznie do celów poszukiwania pracy.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>W okresie od 23 maja do <DATE ISO="20111123">23 listopada 2011 r.</DATE> A. Talasca była zatrudniona w przedsiębiorstwie ogrodniczym i podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>W okresie od <DATE ISO="20111201">1 grudnia 2011 r.</DATE> do <DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE> A. Talasca otrzymywała Arbeitslosengeld I (zasiłek dla bezrobotnych I). Ze względu na niskie zarobki zwróciła się ona do Jobcenter, krajowego organu właściwego w zakresie świadczeń dla osób poszukujących pracy, o wypłatę świadczeń na podstawie SGB II od dnia <DATE ISO="20120101">1 stycznia 2012 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Wypłata tych świadczeń została jej przyznana do dnia <DATE ISO="20120523">23 maja 2012 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Te same świadczenia zostały również przyznane do dnia <DATE ISO="20120523">23 maja 2012 r.</DATE> córce A. Talaski, urodzonej w dniu <DATE ISO="20120311">11 marca 2012 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Uznając, że A. Talasca wraz z córką ma prawo do wypłaty rzeczonych świadczeń po dniu <DATE ISO="20120523">23 maja 2012 r.</DATE>, z wyjątkiem naruszenia zakazu dyskryminacji przewidzianego przez przepisy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>prawa europejskiego<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, wniosły one skargę do Sozialgericht Duisburg (sądu ds. socjalnych w Duisburgu).</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Sąd odsyłający podkreśla znaczenie podniesionego w sporze pytania, które zostało do niego skierowane, dla szeregu podobnych spraw zawisłych przed nim.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>W powyższych okolicznościach Sozialgericht Duisburg postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1)</NO.P><TXT>Czy § 7 ust. 2 zdanie drugie [SGB II] jest zgodny z prawem [Unii]?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Jeśli tak nie jest: czy Republika Federalna Niemiec musi zmienić obowiązujące przepisy prawne, czy też z sytuacji tej wynika bezpośrednio inny stan prawny, a jeśli tak, to jaki?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy § 7 ust. 2 zdanie drugie [SGB II] zachowuje moc obowiązującą do czasu (ewentualnie) koniecznej zmiany przepisów prawa przez organy Republiki Federalnej Niemiec?<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Na mocy art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli wniosek lub skarga są oczywiście niedopuszczalne, Trybunał, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, może w każdej chwili wydać postanowienie z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że chociaż w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 267 TFUE zadanie Trybunału nie polega na dokonywaniu oceny zgodności ustawodawstwa krajowego z prawem Unii, to jest on właściwy do udzielenia sądowi odsyłającemu wszelkich wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii umożliwiających temu sądowi ocenę takiej zgodności w celu wydania orzeczenia w zawisłej przed nim sprawie (zob. w szczególności wyroki: Fendt Italiana, C‑145/06 i C‑146/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:411">EU:C:2007:411</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 30; KGH Belgium, C‑351/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:699">EU:C:2012:699</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 17; a także postanowienie Mlamali, C‑257/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 17).</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Należy jednak przypomnieć, że w ramach współpracy ustanowionej w art. 267 TFUE konieczność dokonania wykładni prawa Unii, która będzie pomocna dla sądu krajowego, wymaga, aby sąd ten określił ramy faktyczne i prawne, w które wpisane są przedłożone przez niego pytania, lub aby co<?PAGE NO="4"?> najmniej wyjaśnił sytuacje faktyczne, które są podstawą tych pytań (zob. w szczególności wyroki: Centro Europa 7, C‑380/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:59">EU:C:2008:59</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 57; Mora IPR, C‑79/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:98">EU:C:2013:98</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 35; a także postanowienia: Augustus, C‑627/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:754">EU:C:2012:754</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 8; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 18).</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Trybunał może bowiem jedynie orzekać o wykładni lub aktu prawa Unii w oparciu o fakty przedstawione mu przez sąd krajowy (zob. wyrok Eckelkamp i in., C‑11/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:489">EU:C:2008:489</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 52; a także postanowienia: SKP, C‑433/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:702">EU:C:2012:702</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 24; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 19).</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Trybunał podkreślił również znaczenie wskazania przez sąd krajowy dokładnych powodów, które doprowadziły do powstania wątpliwości w przedmiocie wykładni prawa Unii i uznania za konieczne postawienia pytań prejudycjalnych Trybunałowi (zob. podobnie w szczególności wyroki: ABNA i in., C‑453/03, C‑11/04, C‑12/04 i C‑194/04, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:741">EU:C:2005:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 46; Mora IPR, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:98">EU:C:2013:98</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36; a także postanowienie Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 20).</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Przy założeniu, że to postanowienie odsyłające służy za podstawę postępowania przed Trybunałem, niezbędne jest, aby sąd krajowy w samym postanowieniu odsyłającym określił ramy faktyczne i prawne sporu głównego oraz udzielił przynajmniej minimum wyjaśnień dotyczących powodów wyboru przepisów prawa Unii, o których wykładnię się zwraca, oraz związku, jaki dostrzega on pomiędzy tymi przepisami a przepisami krajowymi znajdującymi zastosowanie w sprawie (zob. podobnie w szczególności wyroki: Asemfo, C‑295/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:227">EU:C:2007:227</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 33; Mora IPR, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:98">EU:C:2013:98</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37; a także postanowienia: Laguillaumie, C‑16/00, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:350">EU:C:2000:350</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23, 24; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 21).</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Te wymogi dotyczące treści wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym są przedstawione w wyraźny sposób w art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, z którym w ramach współpracy ustanowionej w art. 267 TFUE sąd odsyłający powinien być zapoznany i którego powinien skrupulatnie przestrzegać.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Należy również przypomnieć, że art. 267 TFUE nie ustanawia środka zaskarżenia dostępnego dla stron sporu przed sądem krajowym, a zatem utrzymywanie przez stronę, że spór dotyczy kwestii wykładni prawa Unii nie wystarcza, aby dany sąd musiał uznać, iż jest to pytanie w rozumieniu art. 267 TFUE. Z tego wynika, że zakwestionowanie wykładni aktu Unii przed sądem krajowym samo w sobie nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla przedłożenia pytania prejudycjalnego Trybunałowi (zob. wyroki: IATA i ELFAA, C‑344/04, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:10">EU:C:2006:10</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 28; Ascafor i Asidac, C‑484/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:113">EU:C:2012:113</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 33; a także postanowienia: Adiamix, C‑368/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:257">EU:C:2013:257</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 17; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23).</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Ponadto należy podkreślić w tym względzie, że informacje przedstawione w postanowieniu odsyłającym nie tylko pozwalają Trybunałowi na udzielenie użytecznej odpowiedzi, lecz również umożliwiają rządom państw członkowskich oraz innym zainteresowanym podmiotom przedstawienie uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Do Trybunału należy czuwanie nad zapewnieniem tej możliwości przy uwzględnieniu faktu, że na mocy wskazanego postanowienia zainteresowanym doręcza się jedynie postanowienia odsyłające (zob. w szczególności wyrok Holdijk i in., od 141/81 do 143/81, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:122">EU:C:1982:122</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 6; a także postanowienia: Laguillaumie, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:350">EU:C:2000:350</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 14; Augustus, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:754">EU:C:2012:754</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 10; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 24).</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>W obecnej sprawie należy stwierdzić, że niniejsze postanowienie odsyłające nie spełnia wymogów przypomnianych w pkt 16–22 niniejszego postanowienia.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>W odniesieniu do pierwszego przedstawionego pytania należy przede wszystkim stwierdzić, że postanowienie odsyłające nie zawiera żadnego elementu dotyczącego ram faktycznych sporu głównego. Jedynie w piśmie przekazanym Trybunałowi w dniu <DATE ISO="20140207">7 lutego 2014 r.</DATE>, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Opis stanu faktycznego dotyczącego postanowienia z dnia <DATE ISO="20131217">17 grudnia 2013 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> sąd odsyłający dostarczył pewnych informacji, które jednak pozostają niewystarczające, aby można było ocenić w szczególności status pracownika A. Talaski.</TXT></NP><?PAGE NO="5"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Następnie należy stwierdzić, że brak jest również jakichkolwiek elementów dotyczących krajowych ram prawnych, z wyjątkiem zwykłego przywołania niektórych przepisów, których brzmienie nie jest jednak w żaden sposób przedstawione. W odniesieniu do § 7 ust. 1 zdanie drugie SGB II, przewidującego kilka przyczyn odmowy świadczeń dla zagranicznych bezrobotnych, sąd odsyłający ogranicza się do przedstawienia wszystkich tych przyczyn odmowy, nie precyzując tej, która miałaby zastosowanie do rozpatrywanego przezeń sporu.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Wreszcie mimo iż sąd odsyłający wnosi o wykładnię przepisów prawa Unii, nie dostarcza żadnych innych wskazówek w tym względzie – oprócz odesłania dokonanego w piśmie złożonym w Trybunale w dniu <DATE ISO="20140207">7 lutego 2014 r.</DATE> do uwag przedstawionych w skardze wniesionej przez A. Talaskę w sprawie głównej, które wspominają o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>zakazie dyskryminacji przewidzianym przez przepisy prawa europejskiego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Ponadto sąd odsyłający wnosi do Trybunału o orzeczenie w przedmiocie zgodności § 7 ust. 1 zdanie drugie SGB II z prawem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Wspólnoty Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, nie przedstawia jednak względów, z jakich uważa on, że wykładnia prawa Unii wydaje mu się niezbędna lub użyteczna do celów rozstrzygnięcia sporu głównego, a w szczególności nie wyjaśnia, jaki jest związek między prawem Unii a przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do tego sporu. Przeciwnie, ogranicza się on do przesłania stwierdzenia zawartego w skardze głównej, według którego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>wyłączenie prawa do świadczeń przewidziane w § 7 ust. 1 zdanie drugie SGB II narusza zakaz dyskryminacji przewidziany przez przepisy prawa europejskiego<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>. Sąd odsyłający sam podkreśla, że spór główny stanowi sprawę pilotażową, ponieważ jest zawisła przed nim znaczna liczba podobnych postępowań.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>W szczególności sąd ten nie dostarcza żadnej informacji co do charakteru świadczeń socjalnych żądanych przez skarżące w postępowaniu głównym, pozwalającej ustalić, czy wchodzą one w zakres stosowania przepisów prawa Unii o zakazie dyskryminacji. W tym kontekście sąd odsyłający nie dostarcza dostatecznych informacji pozwalających określić dokładną sytuację, w jakiej znajdują się A. Talasca i jej córka, aby Trybunał mógł dokonać porównania z innymi osobami korzystającymi z rzeczonych świadczeń socjalnych.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd nie umożliwił Trybunałowi upewnienia się, że założenia faktyczne, na których oparte są pytania prejudycjalne, rzeczywiście wchodzą w zakres stosowania prawa Unii, o którego interpretację się wnosi, ani też – bardziej ogólnie – udzielenia odpowiedzi na przedstawione pytania w sposób użyteczny i wiarygodny (zob. postanowienia: Augustus, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:754">EU:C:2012:754</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 14; Mlamali, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:763">EU:C:2013:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 32).</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, że pierwsze pytanie prejudycjalne jest oczywiście niedopuszczalne.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Z uwagi na oczywistą niedopuszczalność pierwszego pytania prejudycjalnego pytania drugie i trzecie są bezprzedmiotowe.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Mając na uwadze całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszej sprawie jest oczywiście niedopuszczalny.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20131217">17 grudnia 2013 r.</DATE> jest oczywiście niedopuszczalny.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>