<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-272/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019TO0272</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:361">EU:T:2020:361</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Διάταξη της <DATE ISO="20200731">31.7.2020</DATE> – Υπόθεση T‑272/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">TO κατά ΕΥΕΔ</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου</HT> (όγδοο πενταμελές τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20200731">31ης Ιουλίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προσφυγή ακυρώσεως και αγωγή αποζημιώσεως</KEYWORD><KEYWORD>Υπαλληλική υπόθεση</KEYWORD><KEYWORD>Συμβασιούχοι υπάλληλοι</KEYWORD><KEYWORD>Άρνηση προσλήψεως λόγω ανικανότητας προς άσκηση των καθηκόντων</KEYWORD><KEYWORD>Προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής</KEYWORD><KEYWORD>Χαρακτήρας δημοσίας τάξεως</KEYWORD><KEYWORD>Εκπρόθεσμο</KEYWORD><KEYWORD>Υπολογισμός προθεσμίας</KEYWORD><KEYWORD>Προσδιορισμός της ημερομηνίας από την οποία ο ενδιαφερόμενος μπορούσε να λάβει γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως</KEYWORD><KEYWORD>Προδήλως απαράδεκτο</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση T‑272/19,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">TO</HT>, κάτοικος Βρυξελλών (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τον É. Boigelot, δικηγόρο,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα-ενάγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ)</HT>, εκπροσωπούμενης από τους S. Marquardt και R. Spac,</P><PARTY.STATUS>καθής-εναγομένης,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>με αντικείμενο προσφυγή-αγωγή δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, με αίτημα, αφενός, την ακύρωση, πρώτον, της αποφάσεως της ΕΥΕΔ της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE>, με την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα ενημερώθηκε ότι δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις πρόσληψης που προβλέπει το άρθρο 82 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι δεν μπορούσε να προσληφθεί ως συμβασιούχος υπάλληλος στην ΕΥΕΔ, και, δεύτερον, της από <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> αποφάσεως της ίδιας αρχής περί απορρίψεως της από <DATE ISO="20180914">14 Σεπτεμβρίου 2018</DATE> διοικητικής ένστασής της, και, αφετέρου, την αποκατάσταση της ζημίας που υποστηρίζει ότι υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα,</P><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο πενταμελές τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους J. Svenningsen, πρόεδρο, R. Barents, C. Mac Eochaidh, T. Pynnä (εισηγήτρια) και J. Laitenberger, δικαστές,</P><P>γραμματέας: E. Coulon</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Διάταξη</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ιστορικό της διαφοράς</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE>, η αρμόδια για τη σύναψη συμβάσεων πρόσληψης αρχή (στο εξής: ΑΣΣΠΑ) της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) ενημέρωσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα [στο εξής: προσφεύγουσα], υποψήφια για θέση συμβασιούχου υπαλλήλου στην ΕΥΕΔ, ότι δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις προσλήψεως που προβλέπει το άρθρο 82 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ) και ότι δεν μπορούσε να προσληφθεί ως συμβασιούχος υπάλληλος. Στις <DATE ISO="20180615">15 Ιουνίου 2018</DATE>, η ΕΥΕΔ απέστειλε την απόφαση αυτή στην προσωπική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της προσφεύγουσας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180914">14 Σεπτεμβρίου 2018</DATE> η προσφεύγουσα υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), διοικητική ένσταση κατά της εν λόγω αποφάσεως. Η εν λόγω διοικητική ένσταση υπεβλήθη ηλεκτρονικά, από την επαγγελματική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του δικηγόρου της προσφεύγουσας, με κοινοποίηση αντιγράφου στην προσωπική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της προσφεύγουσας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20190114">14ης Ιανουαρίου 2019</DATE>, η ΕΥΕΔ απέρριψε τη διοικητική ένσταση της προσφεύγουσας. Η ΕΥΕΔ απέστειλε την εν λόγω απόφαση στην προσφεύγουσα και στον δικηγόρο της, αρχικά μέσω του λογισμικού Ares, ενός συστήματος διαχείρισης εγγράφων που παρέχει τη δυνατότητα αποστολής ηλεκτρονικού μηνύματος σε αποδέκτες που δεν είναι μέλη του προσωπικού της ΕΥΕΔ, στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 17:46, και κατόπιν, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την ίδια ημέρα στις 17:52 και στις 18:05.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20190115">15 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 8:40, η προσφεύγουσα απέστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα στον δικηγόρο της σχετικά με την απόφαση από την ίδια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου την οποία είχε χρησιμοποιήσει η ΕΥΕΔ για την αποστολή της εν λόγω αποφάσεως και της αποφάσεως της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Η ΕΥΕΔ ζήτησε επανειλημμένως από την προσφεύγουσα, με ηλεκτρονικά μηνύματα, να επιβεβαιώσει την παραλαβή της εν λόγω αποφάσεως, στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> στις 17:52 και στις 18:05 και εν συνεχεία στις <DATE ISO="20190122">22 Ιανουαρίου 2019</DATE>. Δεν έλαβε απάντηση στα ηλεκτρονικά αυτά μηνύματα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή-αγωγή [στο εξής: προσφυγή].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20190916">16 Σεπτεμβρίου 2019</DATE>, η ΕΥΕΔ κατέθεσε υπόμνημα αντικρούσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Με απόφαση του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της <DATE ISO="20191017">17ης Οκτωβρίου 2019</DATE>, η υπό κρίση υπόθεση ανατέθηκε σε νέα εισηγήτρια δικαστή, μέλος του όγδοου τμήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20191105">5 Νοεμβρίου 2019</DATE>, η προσφεύγουσα κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου υπόμνημα απαντήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20200124">24 Ιανουαρίου 2020</DATE>, η ΕΥΕΔ κατέθεσε υπόμνημα ανταπαντήσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20200214">14 Φεβρουαρίου 2020</DATE>, το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα), κατόπιν προτάσεως της εισηγήτριας δικαστή και στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που προβλέπονται στο άρθρο 89 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, έθεσε στους διαδίκους γραπτές ερωτήσεις και τους κάλεσε να απαντήσουν εγγράφως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20200302">2 Μαρτίου 2020</DATE>, οι διάδικοι κατέθεσαν τις απαντήσεις τους στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20200421">21 Απριλίου 2020</DATE>, κατόπιν προτάσεως του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 28 του Κανονισμού Διαδικασίας, να παραπέμψει την υπόθεση ενώπιον πενταμελούς τμήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20200428">28 Απριλίου 2020</DATE>, η προσφεύγουσα ζήτησε τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζήτησης. Η ΕΥΕΔ δεν έλαβε θέση σχετικά με τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζήτησης εντός της ταχθείσας προθεσμίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE> με την οποία η ΑΣΣΠΑ της ΕΥΕΔ την ενημέρωσε ότι δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις προσλήψεως που προβλέπει το άρθρο 82 του ΚΛΠ και ότι δεν μπορούσε να προσληφθεί ως συμβασιούχος υπάλληλος στην ΕΥΕΔ·</P></ITEM><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση της <DATE ISO="20190114">14ης Ιανουαρίου 2019</DATE> με την οποία η ίδια αρχή απέρριψε την υποβληθείσα στις <DATE ISO="20180914">14 Σεπτεμβρίου 2018</DATE> διοικητική ένσταση (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση)·</P></ITEM><ITEM><P>να υποχρεώσει την ΕΥΕΔ να της καταβάλει διάφορες αποζημιώσεις·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την ΕΥΕΔ στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Η ΕΥΕΔ ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Με το υπόμνημα ανταπαντήσεως, η ΕΥΕΔ υποστηρίζει επιπλέον ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη επειδή ασκήθηκε εκπρόθεσμα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Σκεπτικό</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τα στοιχεία της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, τούτο δε παρότι η προσφεύγουσα ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζήτησης (πρβλ. διατάξεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080924">24ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Van Neyghem κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑105/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:402">EU:T:2008:402</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101202">2ας Δεκεμβρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Apostolov κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑73/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:495">EU:T:2010:495</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Με το υπόμνημα ανταπαντήσεως, χωρίς να προβάλει ρητώς ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας, η ΕΥΕΔ υποστηρίζει για πρώτη φορά ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> και ότι η τρίμηνη προθεσμία για την άσκηση της προσφυγής, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, παρεκτεινόμενη<?PAGE NO="4"?> λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες, άρχισε να τρέχει στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> και έληξε στις <DATE ISO="20190424">24 Απριλίου 2019</DATE>. Συνεπώς, η προσφυγή, που ασκήθηκε στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, είναι, κατά την άποψή της, απαράδεκτη ως εκπρόθεσμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 91, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί εντός προθεσμίας τριών μηνών από την ημέρα κοινοποιήσεως της αποφάσεως επί της διοικητικής ένστασης. Επιπλέον, κατά το άρθρο 60 του Κανονισμού Διαδικασίας, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>[ο]ι δικονομικές προθεσμίες παρεκτείνονται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Πρώτον, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο λόγος απαραδέκτου που προέβαλε η ΕΥΕΔ με το υπόμνημα ανταπαντήσεως αποτελεί νέο ισχυρισμό, απαράδεκτο δυνάμει του άρθρου 84 του Κανονισμού Διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, οι προθεσμίες υποβολής διοικητικής ενστάσεως και ασκήσεως προσφυγής, που προβλέπονται από τα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ, είναι δημοσίας τάξεως και δεν μπορεί να αφήνονται στην ευχέρεια των διαδίκων και του δικαστή στον οποίο εναπόκειται να εξακριβώνει, ακόμη και αυτεπαγγέλτως, την τήρησή τους. Οι εν λόγω προθεσμίες ανταποκρίνονται στην επιταγή της ασφάλειας δικαίου και στην ανάγκη να αποφεύγεται κάθε δυσμενής διάκριση ή κάθε αυθαίρετη μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710707">7ης Ιουλίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>Müllers κατά ΟΚΕ</NAME.CASE>, <NO.CASE>79/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:79">EU:C:1971:79</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130130">30ής Ιανουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Wahlström κατά Frontex</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑87/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:10">EU:F:2013:10</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>· βλ., επίσης, διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Δεύτερον, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα, με το δικόγραφο της προσφυγής, δεν αμφισβητεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της ίδιας και σε εκείνο του δικηγόρου της. Συγκεκριμένα, στο δικόγραφο της προσφυγής, εκθέτει ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>[σ]τις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, η ΑΔΑ της ΕΥΕΔ κοινοποίησε στην προσφεύγουσα και στον δικηγόρο της την απόφασή της επί της διοικητικής ενστάσεως που υπεβλήθη στις <DATE ISO="20180914">14 Σεπτεμβρίου 2018</DATE><QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>. Με τις παρατηρήσεις της προς απάντηση στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>πρόκειται απλώς για πληροφορία σχετικά με την ημερομηνία που αναγράφεται στην ίδια την απόφαση […], η οποία ουδόλως αφορά την παραλαβή και τη γνώση της<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>. Ωστόσο, απαντώντας στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία κλήθηκε να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>διευκρινίσει σε ποια ημερομηνία και με ποιον τρόπο παρέλαβε την [προσβαλλόμενη απόφαση]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι η απόφαση αυτή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>της απεστάλη μέσω email […] στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 18:04:43<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Συνεπώς, η ΕΥΕΔ θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε έγκυρα στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> και, άρα, ότι η προθεσμία άσκησης προσφυγής έληξε στις <DATE ISO="20190424">24 Απριλίου 2019</DATE>, ενώ η προσφεύγουσα υποστηρίζει, με τις παρατηρήσεις της προς απάντηση στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, ότι η προθεσμία έληξε στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, ημερομηνία κατάθεσης του δικογράφου της προσφυγής. Συγκεκριμένα, κατά την προσφεύγουσα, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>προκειμένου [το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας] να παραγάγει αποτελέσματα και να γίνει σεβαστό το περιεχόμενό του, πρέπει να γίνει δεκτό ότι σύμφωνα με αυτό η πράξη πρέπει να λογίζεται ότι διενεργείται την επομένη της ημέρας κατά την οποία απευθύνεται στον υπάλληλο, όσον αφορά τον υπολογισμό της προθεσμίας άσκησης προσφυγής<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>, και, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>στην προκειμένη περίπτωση, η πρώτη μέρα της προθεσμίας είναι, ως εκ τούτου, η <DATE ISO="20190115">15η Ιανουαρίου 2019</DATE> και όχι η <DATE ISO="20190114">14η Ιανουαρίου 2019</DATE><QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Από τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας προς απάντηση στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου καθίσταται σαφές ότι ο εκ μέρους της υπολογισμός της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 58, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Αφενός, το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>όταν αφετηρία προθεσμίας προσδιοριζόμενης σε ημέρες, εβδομάδες, μήνες ή έτη αποτελεί ο χρόνος επελεύσεως ενός γεγονότος ή διενέργειας μιας πράξεως, η ημέρα κατά την οποία λαμβάνει χώρα το<?PAGE NO="5"?> γεγονός ή διενεργείται η πράξη δεν υπολογίζεται στην προθεσμία<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>. Αφετέρου, το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>οι προθεσμίες που προσδιορίζονται σε εβδομάδες, μήνες […] λήγουν με την παρέλευση της αντίστοιχης ημέρας της τελευταίας εβδομάδας ή της αντίστοιχης ημερομηνίας του τελευταίου μήνα […] με την ημέρα ή την ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα το γεγονός ή διενεργήθηκε η πράξη που αποτελεί την αφετηρία της προθεσμίας<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Από τη νομολογία του Δικαστηρίου που διαμορφώθηκε με την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Misset κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>152/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:10">EU:C:1987:10</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), προκύπτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ του άρθρου 58, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 58, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας. Βεβαίως, η προθεσμία αρχίζει να τρέχει από το τέλος της ημέρας κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η κοινοποίηση. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι όταν η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής εκφράζεται σε μήνες, η προθεσμία αυτή λήγει με την παρέλευση της αντίστοιχης ημερομηνίας του τελευταίου μήνα με την ημερομηνία κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η κοινοποίηση (διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090512">12ης Μαΐου 2009</DATE>, <NAME.CASE>CHEMK και KF κατά Συμβουλίου και Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑190/08</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:154">EU:T:2009:154</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, αν η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε έγκυρα στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, η τρίμηνη προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής άρχισε στις 15 Ιανουαρίου, ώρα 00.00, και έληξε τα μεσάνυχτα της 14ης Απριλίου. Επομένως, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής, παρεκτεινόμενη λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες, έληξε τα μεσάνυχτα της 24ης Απριλίου. Ως εκ τούτου, η προσφυγή, η οποία ασκήθηκε στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, είναι εκπρόθεσμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Τρίτον, πρέπει επομένως να εξεταστεί αν αποδεικνύεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε έγκυρα στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η προσφεύγουσα, για την περίπτωση που γίνει δεκτό ότι έσφαλε κατά τον υπολογισμό της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, αμφισβητεί ότι η κοινοποίηση πραγματοποιήθηκε έγκυρα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>. Κατά την προσφεύγουσα, κρίσιμος για την ημερομηνία κοινοποιήσεως πρέπει να είναι ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε γνώση της προσβαλλομένης αποφάσεως που απεστάλη με ηλεκτρονικό μήνυμα. Υποστηρίζει ότι έλαβε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>εύλογα<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> γνώση του επίμαχου ηλεκτρονικού μηνύματος το πρωί της <DATE ISO="20190115">15ης Ιανουαρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί, πέραν της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 22 της παρούσας διατάξεως, ότι εναπόκειται στον διάδικο που προβάλλει υπέρβαση της προθεσμίας, ήτοι, εν προκειμένω, στην ΕΥΕΔ, να αποδείξει την ημερομηνία ενάρξεως της εν λόγω προθεσμίας (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800605">5ης Ιουνίου 1980</DATE>, <NAME.CASE>Belfiore κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>108/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:146">EU:C:1980:146</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>· βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130130">30ής Ιανουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Wahlström κατά Frontex</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑87/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:10">EU:F:2013:10</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Αν η ΕΥΕΔ αδυνατεί να προσκομίσει συναφώς πλήρη απόδειξη, η αμφιβολία που υφίσταται ως προς το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής πρέπει να λειτουργήσει υπέρ του προσφεύγοντος (πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800605">5ης Ιουνίου 1980</DATE>, <NAME.CASE>Belfiore κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>108/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:146">EU:C:1980:146</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200709">9ης Ιουλίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά HM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑70/19 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:544">EU:C:2020:544</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0123">123</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Ωστόσο, η απόδειξη ότι ο αποδέκτης μιας αποφάσεως μπόρεσε να λάβει λυσιτελώς γνώση της αποφάσεως ενδέχεται να προκύπτει από διάφορες περιστάσεις, ιδίως όταν το οικείο θεσμικό όργανο δεν θεμελιώνει τον σχετικό ισχυρισμό του σε απλές ενδείξεις, αλλά σε στοιχεία, ορισμένα εκ των οποίων έχουν παρασχεθεί από τον ενδιαφερόμενο, και από τα οποία προκύπτει ότι αυτός έλαβε, ως παραλήπτης, στην ηλεκτρονική του διεύθυνση μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ότι ήταν σε θέση, κατά πάσα πιθανότητα, να το ανοίξει και να λάβει κατ’ αυτόν τον τρόπο λυσιτελώς γνώση της αποφάσεως αυτής (πρβλ. διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Πράγματι, κατά τη νομολογία, τα πραγματικά στοιχεία που επικαλείται η μία πλευρά μπορεί να είναι ικανά να υποχρεώσουν την άλλη πλευρά να παράσχει μια εξήγηση ή<?PAGE NO="6"?> αιτιολογία, ελλείψει της οποίας δύναται να συναχθεί ότι ικανοποιήθηκε το βάρος απόδειξης (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161117">17ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Fedtke κατά ΕΟΚΕ</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑157/16 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:666">EU:T:2016:666</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω, εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει αν αποδεικνύεται ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής δεν είχε λήξει κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής στην υπό κρίση υπόθεση, ήτοι στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, όπως εντούτοις θα συνέβαινε αν η προσβαλλόμενη απόφαση είχε εγκύρως κοινοποιηθεί στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Συναφώς, η κοινοποίηση με συστημένη επιστολή, με απόδειξη παραλαβής, όπως προβλέπεται στο άρθρο 26, τρίτο εδάφιο, του ΚΥΚ, συνιστά έγκυρο τρόπο κοινοποίησης. Εν προκειμένω, η ΕΥΕΔ επέλεξε να μη χρησιμοποιήσει αυτόν τον τρόπο κοινοποίησης. Ωστόσο, αυτός δεν είναι ο μόνος δυνατός τρόπος κοινοποίησης διοικητικών αποφάσεων (πρβλ. διατάξεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16ης Δεκεμβρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>AG κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑25/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:171">EU:F:2010:171</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Μεταξύ άλλων, όταν η Διοίκηση δέχεται την υποβολή διοικητικής ένστασης δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ με ηλεκτρονικά μέσα, εν προκειμένω από την επαγγελματική ηλεκτρονική διεύθυνση του δικηγόρου της ενισταμένης, αντίγραφο της οποίας αποστέλλεται στην προσωπική ηλεκτρονική διεύθυνσή της, είναι θεμιτό, λαμβανομένης υπόψη της επιλογής αυτού του τρόπου επικοινωνίας στην οποία προβαίνει η ίδια η ενδιαφερόμενη, η Διοίκηση να δύναται, κατ’ εφαρμογήν της αρχής της ομοιότητας των τύπων, να κοινοποιεί την απάντησή της στην ενδιαφερόμενη επίσης με ηλεκτρονικό μήνυμα, από τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ΕΥΕΔ ή μέσω του προγράμματος που χρησιμοποιεί για τη διαχείριση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εν προκειμένω μέσω του λογισμικού Ares, στις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της εν λόγω ενισταμένης και του δικηγόρου της (πρβλ. διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Εξάλλου, από την αρχή της εκπροσώπησης προκύπτει ότι, όταν η διοικητική ένσταση υποβάλλεται από δικηγόρο εξ ονόματος προσώπου το οποίο εκπροσωπεί, η κοινοποίηση της απαντήσεως στον δικηγόρο θεωρείται ως κοινοποίηση στο πρόσωπο αυτό (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090506">6ης Μαΐου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Sergio κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑137/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2009:46">EU:F:2009:46</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0125">125</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Εντούτοις, για να είναι έγκυρη η κοινοποίηση απόφασης, κατά την έννοια των διατάξεων του ΚΥΚ, πρέπει όχι μόνον να έχει κοινοποιηθεί στον αποδέκτη της, αλλά και να του έχει παρασχεθεί η δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19760615">15ης Ιουνίου 1976</DATE>, <NAME.CASE>Jänsch κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>5/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:92">EU:C:1976:92</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>· βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130130">30ής Ιανουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Wahlström κατά Frontex</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑87/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:10">EU:F:2013:10</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Διαπιστώνεται ότι η αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος δεν συνιστά εγγύηση για την πραγματική παραλαβή του από τον αποδέκτη του. Πράγματι, ενδέχεται ένα ηλεκτρονικό μήνυμα να μην περιέλθει στον αποδέκτη του για τεχνικούς λόγους. Επιπλέον, ακόμη και στην περίπτωση που ένα ηλεκτρονικό μήνυμα περιέρχεται πράγματι στον αποδέκτη του, ενδέχεται η παραλαβή του να μην πραγματοποιηθεί κατά την ημερομηνία αποστολής του (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081008">8ης Οκτωβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Sogelma κατά ΕΥΑ</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑411/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:419">EU:T:2008:419</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>· πρβλ., επίσης, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131128">28ης Νοεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>UAB Gaumina κατά EIGE</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑424/12</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:617">EU:T:2013:617</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181207">7ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>GE.CO.P. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑280/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:889">EU:T:2018:889</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, μη δημοσιευθείσα, σκέψη 51).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η ΕΥΕΔ απέδειξε ότι απέστειλε την προσβαλλόμενη απόφαση στην προσφεύγουσα και στον δικηγόρο της στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μέσω του λογισμικού Ares.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Από τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η ΕΥΕΔ προκύπτει επίσης ότι οι υπηρεσίες της χρησιμοποίησαν, για την αποστολή της προσβαλλομένης αποφάσεως, την ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση με εκείνη που είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως για την αποστολή στην προσφεύγουσα της αποφάσεως της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE>, κατά της οποίας εκείνη υπέβαλε διοικητική ένσταση, και ότι δεν υπέπεσαν σε σφάλμα κατά την καταχώριση της εν λόγω διεύθυνσης. Εξάλλου, η ΕΥΕΔ χρησιμοποίησε την ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση για τον δικηγόρο της προσφεύγουσας με εκείνη από την οποία ο εν λόγω δικηγόρος είχε υποβάλει, εκ μέρους της προσφεύγουσας, τη διοικητική ένσταση της <DATE ISO="20180914">14ης Σεπτεμβρίου 2018</DATE>. Επομένως, προκύπτει ότι ήταν έγκυρες οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις που χρησιμοποίησε η ΕΥΕΔ για την αποστολή της προσβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Όπως ήδη αναφέρθηκε στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι η παραλαβή της προσβαλλομένης αποφάσεως πραγματοποιήθηκε, εν προκειμένω, αμέσως και, ως εκ τούτου, συνέπεσε με την αποστολή της, στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τόσο της προσφεύγουσας όσο και του δικηγόρου της. Ειδικότερα, απαντώντας στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία η προσφεύγουσα κλήθηκε να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>διευκρινίσει σε ποια ημερομηνία και με ποιον τρόπο παρέλαβε την [προσβαλλόμενη απόφαση]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι η απόφαση αυτή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>της απεστάλη μέσω email […] στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 18:04:43<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Από τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 37 της παρούσας διατάξεως, προκύπτει ότι, για να είναι έγκυρη η κοινοποίηση απόφασης κατά την έννοια του ΚΥΚ, δεν είναι αναγκαίο ο αποδέκτης της να έχει πράγματι λάβει γνώση του περιεχομένου της, αλλά πρέπει να του έχει δοθεί η δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της. Συναφώς, η απόδειξη ότι ο αποδέκτης μιας αποφάσεως όχι μόνον την παρέλαβε, αλλά και μπόρεσε να λάβει λυσιτελώς γνώση της, μπορεί να προκύπτει από διάφορες περιστάσεις (διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Ειδικότερα, με τη διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140114">14ης Ιανουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑60/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:6">EU:F:2014:6</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης επισήμανε ότι είχε αποδειχθεί ότι ο προσφεύγων ήταν σε θέση να συμβουλευθεί την επαγγελματική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του, ότι είχε λάβει το ηλεκτρονικό μήνυμα και ότι ήταν σε θέση να το ανοίξει και να λάβει γνώση του μηνύματος, έστω και αν είχε επιλέξει να μην το ανοίξει εκείνη τη στιγμή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η απόφαση της ΑΣΣΠΑ της ΕΥΕΔ της <DATE ISO="20180615">15ης Ιουνίου 2018</DATE>, κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση της προσφεύγουσας, είχε επίσης αποσταλεί σε εκείνη με ηλεκτρονικό μήνυμα, στην ίδια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η προσφεύγουσα χρησιμοποίησε αυτή την ηλεκτρονική διεύθυνση για να αποστείλει ηλεκτρονικό μήνυμα στον δικηγόρο της, στις <DATE ISO="20190115">15 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 8:40, στο οποίο αναφέρει ότι έλαβε γνώση της προσβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αποδεικνύουν ότι η προσφεύγουσα, όχι μόνο δεν επικαλέστηκε τεχνικό εμπόδιο ως προς την παραλαβή ή την ανάγνωση των επίμαχων ηλεκτρονικών μηνυμάτων της ΕΥΕΔ, αλλά ήταν επίσης σε θέση να συμβουλευθεί την προσωπική της διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ότι, πριν και μετά την κοινοποίηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, είχε χρησιμοποιήσει την εν λόγω διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο πλαίσιο ανταλλαγών μηνυμάτων με την ΕΥΕΔ και με τον δικηγόρο της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Επομένως, η ΕΥΕΔ προσκόμισε επαρκή πραγματικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα και στον δικηγόρο της στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> και ότι η προσφεύγουσα είχε τη δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της εν λόγω αποφάσεως από την ημερομηνία αυτή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Ειδικότερα, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι η ίδια ή ο δικηγόρος της είχαν τη δυνατότητα να λάβουν γνώση της προσβαλλομένης αποφάσεως στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>. Αντιθέτως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να της προσαφθεί ότι δεν συμβουλεύθηκε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της το βράδυ της <DATE ISO="20190114">14ης Ιανουαρίου 2019</DATE> ή στον δικηγόρο της ότι δεν έδωσε συνέχεια στο εν λόγω ηλεκτρονικό μήνυμα το ίδιο απόγευμα και επομένως αναγνωρίζει ότι η ως άνω δυνατότητα υπήρχε.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>το πρωί της 15ης Ιανουαρίου, στις 8:40<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>εύλογα, έλαβε γνώση (τμήματος, ήτοι της τελευταίας σελίδας του εγγράφου) του ηλεκτρονικού μηνύματος που της είχε αποσταλεί στην προσωπική της διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αργά το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, εύλογα, έλαβε πράγματι γνώση του επίμαχου ηλεκτρονικού μηνύματος μόλις το πρωί της <DATE ISO="20190115">15ης Ιανουαρίου 2019</DATE> δεν είναι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 42 της παρούσας διατάξεως, αποφασιστικής σημασίας για τον προσδιορισμό του χρονικού σημείου έναρξης της προθεσμίας. Από την απάντηση της προσφεύγουσας προκύπτει ότι στηρίχθηκε σε εσφαλμένη ερμηνεία της νομολογίας, σύμφωνα με την οποία καθοριστική για τον καθορισμό της ημερομηνίας κοινοποίησης είναι η ημερομηνία κατά την οποία έλαβε πράγματι γνώση της αποφάσεως. Εντούτοις, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 42 της παρούσας διατάξεως, για να είναι έγκυρη η κοινοποίηση μιας απόφασης κατά την έννοια του ΚΥΚ, δεν είναι αναγκαίο ο αποδέκτης της να έχει πράγματι λάβει γνώση του περιεχομένου της, αλλά πρέπει να του έχει δοθεί η δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Πράγματι, αν η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας γινόταν δεκτή, σε περίπτωση που κοινοποιείται απόφαση χωρίς να ζητείται απόδειξη παραλαβής, ο αποδέκτης θα δικαιούνταν κατ’ αποτέλεσμα να επιλέξει την ημερομηνία κατά την οποία ήταν σε θέση να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181129">29ης Νοεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>WL κατά ERCEA</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑493/17</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:852">EU:T:2018:852</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Εντούτοις, η αρχή της ασφάλειας δικαίου δεν επιτρέπει να εναπόκειται η έναρξη των προθεσμιών άσκησης προσφυγής στην ευχέρεια ενός εκ των διαδίκων (διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16ης Δεκεμβρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>AG κατά Κοινοβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑25/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:171">EU:F:2010:171</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Στο μέτρο που η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η ίδια ή ο δικηγόρος της δεν είχαν, κατά τον χρόνο της φερόμενης κοινοποίησης, ήτοι στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, στις 18.05, καμία υποχρέωση να συμβουλευθούν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν υφίσταται γενικά συγκεκριμένο ωράριο εντός του οποίου μία απόφαση δύναται εγκύρως να κοινοποιηθεί και εκτός του οποίου η κοινοποίηση δεν είναι έγκυρη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Κατά πρώτον, κατά τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 37 της παρούσας διατάξεως, από μόνη της η περίσταση ότι ο αποδέκτης έχει τη δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως που του κοινοποιήθηκε αποτελεί το χαρακτηριστικό στοιχείο της κοινοποίησης. Κατά τον ορισμό αυτόν, το γεγονός ότι τέτοια κοινοποίηση λαμβάνει χώρα το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα ή ακόμη και τη νύχτα, δεν ασκεί επομένως επιρροή. Σε περίπτωση που παρέχεται στον αποδέκτη η δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως που κοινοποιείται σε αυτόν αργά το απόγευμα, θεωρείται ότι η απόφαση κοινοποιείται σε αυτόν κατά αυτό ακριβώς το χρονικό σημείο. Σε περίπτωση που ο αποδέκτης δεν είναι σε θέση να λάβει λυσιτελώς γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως παρά μόνο την επόμενη ημέρα ή αργότερα, η απόφαση δεν θεωρείται ότι έχει κοινοποιηθεί πριν από το χρονικό αυτό σημείο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι θα ήταν αδύνατο να καθοριστεί, με την απαιτούμενη ασφάλεια δικαίου, το ωράριο κατά το οποίο μια κοινοποίηση θεωρείται έγκυρη και να αποκλειστούν άλλα χρονικά σημεία. Πράγματι, η διαθεσιμότητα των δυνητικών αποδεκτών και η ικανότητά τους να συνδεθούν ενδέχεται να ποικίλλουν σημαντικά. Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί<?PAGE NO="9"?> ότι ο νομοθέτης επέλεξε να ορίσει τις προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής σε ημέρες, εβδομάδες και μήνες και όχι σε ώρες, γεγονός που καταδεικνύει ότι δεν αποδίδει σημασία στη διενέργεια κοινοποίησης εντός συγκεκριμένου ωραρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Κατά τρίτον, δεν θα ήταν εξάλλου συνεπές να καθοριστεί τέτοιο ωράριο για την κοινοποίηση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ενώ η κοινοποίηση με συστημένη επιστολή δύναται να πραγματοποιηθεί, κατ’ αρχήν, σε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Συγκεκριμένα, το ωράριο παραλαβής συστημένης επιστολής εξαρτάται, πρωτίστως, από την οργάνωση των ταχυδρομείων. Προκειμένου να μεγιστοποιηθούν οι πιθανότητες διαβίβασης συστημένης επιστολής, οι αποστολές νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα δεν αποτελούν, τουλάχιστον σήμερα, ασυνήθιστη πρακτική. Το ζήτημα αν η ώρα είναι κατάλληλη ή όχι δεν έχει καθοριστική σημασία προκειμένου να κριθεί αν η κοινοποίηση είναι έγκυρη, εφόσον ο αποδέκτης παραλαμβάνει το προς κοινοποίηση έγγραφο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Συναφώς, από το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, προκύπτει ότι αναφορικά με τις πράξεις οι οποίες χρήζουν κοινοποίησης, η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής αρχίζει με την παρέλευση της αντίστοιχης ημέρας κατά την οποία έλαβε χώρα η κοινοποίηση, ανεξαρτήτως της ώρας κατά την οποία έλαβε χώρα η κοινοποίηση της προσβαλλόμενης πράξης (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Misset κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>152/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:10">EU:C:1987:10</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200611">11ης Ιουνίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>GMPO κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑575/19 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:448">EU:C:2020:448</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Τέλος, δεδομένου ότι αποδείχθηκε εν προκειμένω η παραλαβή της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ. σκέψεις 23, 40 επ. της παρούσας διατάξεως), μόνον τα εμπόδια που ανάγονται στην κατάσταση της προσφεύγουσας και του δικηγόρου της, τα οποία θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να λάβουν γνώση της προσβαλλομένης αποφάσεως στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> μετά τη παραλαβή της, θα μπορούσαν να θέσουν εν αμφιβόλω το συμπέρασμα ότι τους δόθηκε και η δυνατότητα να λάβουν λυσιτελώς γνώση της αποφάσεως αυτής κατά την ημερομηνία αυτή. Λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών στοιχείων που παρέσχε η ΕΥΕΔ όσον αφορά την κοινοποίηση της προσβαλλομένης αποφάσεως στην προσφεύγουσα και στον δικηγόρο της με ηλεκτρονικά μηνύματα και μέσω του λογισμικού Ares, καθώς και του γεγονότος ότι, εν προκειμένω, η παραλαβή της προσβαλλομένης αποφάσεως αποδείχθηκε, η προσφεύγουσα όφειλε να αναφέρει τους ενδεχόμενους λόγους για τους οποίους ούτε η ίδια ούτε ο δικηγόρος της δεν ήταν σε θέση να λάβουν λυσιτελώς γνώση της προσβαλλομένης αποφάσεως η οποία παρελήφθη στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE> (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161117">17ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Fedtke κατά ΕΟΚΕ</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑157/16 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:666">EU:T:2016:666</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν παρέσχε καμία διευκρίνιση επί του ζητήματος αυτού, παρά τις ερωτήσεις που έθεσε το Γενικό Δικαστήριο. Αντιθέτως, ανέφερε απλώς ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>εύλογα<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> έλαβε γνώση των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ΕΥΕΔ μόλις στις <DATE ISO="20190115">15 Ιανουαρίου 2019</DATE> και ότι θεωρεί ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να συμβουλευθεί το ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο πριν από αυτό το χρονικό σημείο. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε ότι, κατά το χρονικό σημείο εκείνο, εκπροσωπούνταν από δικηγόρο ο οποίος είχε λάβει το ηλεκτρονικό μήνυμα της ΕΥΕΔ την ίδια ημερομηνία, ήτοι στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, και λαμβάνοντας υπόψη τα όσα υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 31 και 32 της παρούσας διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που προσκόμισε η ΕΥΕΔ και της έλλειψης οποιουδήποτε στοιχείου που να αποδεικνύει ότι η προσφεύγουσα και ο δικηγόρος της εμποδίστηκαν να λάβουν λυσιτελώς γνώση των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που παραλήφθηκαν στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ΕΥΕΔ ανταποκρίθηκε στο βάρος απόδειξης που έφερε. Ως εκ τούτου, αποδείχθηκε ότι η προσφεύγουσα όχι μόνον παρέλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>, αλλά και ότι της δόθηκε η δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς γνώση της απόφασης αυτής κατά την ίδια ημερομηνία.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 37 της παρούσας διατάξεως, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εγκύρως κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20190114">14 Ιανουαρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, κατ’ εφαρμογήν του τρόπου υπολογισμού της προθεσμίας που επεξηγείται στις σκέψεις 26 έως 28 της παρούσας διατάξεως, η προσφυγή, η οποία ασκήθηκε στις <DATE ISO="20190425">25 Απριλίου 2019</DATE>, είναι εκπρόθεσμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της ΕΥΕΔ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο πενταμελές τμήμα)</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή ως προδήλως απαράδεκτη.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Καταδικάζει την TO στα δικαστικά έξοδα.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="20200731">31 Ιουλίου 2020</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>E. Coulon</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος</P><P>J. Svenningsen</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>