Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
Wyrokach: z dnia
W postanowieniu odsyłającym oraz w samym rozporządzeniu mowa jest o
Postanowienie odsyłające, pkt 7 i 8. W piśmiennictwie, w odniesieniu do przykładów różnych poglądów, zob. U. Bergquist, Muss ein Europäisches Nachlasszeugnis nicht nur im Zeitpunkt der Antragsstellung bei dem Grundbuchamt, sondern auch bei Vollendung der Grundbucheintragung gültig sein?,
Poświadczenie można wykorzystywać w szczególności do wykazania jednego lub kilku z poniższych:
Dłużnikiem składającym przedmiot świadczenia do depozytu jest instytucja bankowa [Vorarlberger Landes- und Hypotheken-Bank AG, 6900 Bregencja (Austria)], która złożyła wniosek o przyjęcie do depozytu sądowego przedmiotu świadczenia (środków pieniężnych i papierów wartościowych) na tej podstawie, że wierzyciele zgłosili do tego przedmiotu świadczenia konkurujące roszczenia i ich uprawnienia pozostawały niejasne. Zgodnie z prawem austriackim składniki majątku złożone w depozycie sądowym mogą być wydane tylko na wspólny pisemny wniosek wierzycieli lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego.
Rozporządzenia wykonawczego Komisji z dnia
W hiszpańskiej wersji formularza przymiotnik ten rzeczywiście został użyty w rodzaju męskim [
Przy pomocy odpisu europejskiego poświadczenia spadkowego swoje uprawnienia może wykazać tylko ta strona, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie tego poświadczenia. Wydanie poświadczenia spadkowego o nieokreślonym okresie ważności jest sprzeczne z wymogiem wskazania okresu ważności przewidzianym w art. 70 ust. 3 rozporządzenia. Należy zatem traktować je jako poświadczenie o zwykłym okresie ważności wynoszącym sześć miesięcy od daty wydania W rzeczywistości wymóg wskazania okresu ważności, o którym mowa w tym przepisie, dotyczy odpisu, a nie poświadczenia (zob. przypis 8 do niniejszej opinii). Aby odpis poświadczenia mógł wywoływać skutek legitymacyjny, jego termin ważności powinien być zachowany nie tylko w chwili złożenia wniosku, lecz również w chwili wydania orzeczenia przez sąd pierwszej instancji.
Biorąc pod uwagę, że w obiegu nie jest poświadczenie, lecz jego odpis (zob. pkt 37 niniejszej opinii), istnieją przepisy rozporządzenia dotyczące celu poświadczenia lub jego skutków, które w praktyce dotyczą odpisu jako odzwierciedlenia owego poświadczenia. Nie dotyczy to jednak skuteczności w czasie każdego dokumentu: odpis wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty jego wydania, mimo iż poświadczenie zachowuje ważność.
Wyroki: z dnia
Rozdział VI rozporządzenia, art. 62–73.
Wniosek o jego wydanie składa się za pomocą formularza Formularz IV w załączniku 4 do rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014. Korzystanie z tego formularza nie jest obowiązkowe: wyrok z dnia Jest ono wydawane na jednolitym i szczegółowym formularzu zawierającym niewiele miejsca na tekst dowolny, dostępnym w różnych językach urzędowych Unii Europejskiej. Z zachowaniem postępowań dowodowych przewidzianych w prawie krajowym, przed wydaniem poświadczenia organ wydający musi sprawdzić informacje, które poświadczenie będzie poświadczać, i podjąć niezbędne środki w celu poinformowania wszystkich nabywców spadku najpierw o wniosku, a następnie o wydaniu poświadczenia. Organ wydający przechowuje poświadczenie i sprawuje nad nim kontrolę. Jest on zobowiązany do jego sprostowania na wniosek strony lub z urzędu w przypadku wystąpienia błędu pisarskiego oraz do jego uchylenia lub zmiany, jeżeli zostanie wykazane, że poświadczenie lub niektóre jego części są nieprawidłowe z punktu widzenia prawa. Od decyzji organu wydającego przysługuje co do zasady odwołanie do organu sądowego.
Stanowi ono dowód, w oparciu o wzruszalne domniemanie, zawartych w nim informacji (które są uregulowane w rozporządzeniu). Chroni osoby trzecie działające w dobrej wierze. Uprawnia do dostępu do rejestrów.
Innymi słowy, skutki poświadczenia są określane przez prawodawcę europejskiego, w związku z czym nie powstają wątpliwości, które są typowe dla obiegu zagranicznych orzeczeń i dokumentów urzędowych, czy należy zrównać zagraniczny dokument z dokumentami krajowymi, czy też należy przestrzegać jego skuteczności w państwie, w którym został wydany, niezależnie od tego, czy jest on równoważny pod względem skuteczności z podobnymi instrumentami w państwie, w którym jest stosowany.
Na przykład zaświadczenia, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia
Takich jak niemieckie poświadczenie
Artykuł 70 ust. 1 i motyw 72 rozporządzenia.
Motyw 69 rozporządzenia. Korzystanie z poświadczenia nie ma również charakteru preferencyjnego. Wybór między poświadczeniem europejskim a poświadczeniem krajowym należy wyłącznie do zainteresowanego.
Motyw 71 rozporządzenia.
Okres ważności odpisu jest ograniczony: jego ważność (dosłownie Artykuł 70 ust. 3 rozporządzenia. Zmiana, sprostowanie lub uchylenie poświadczenia, a także czasowe zawieszenie jego skutków automatycznie ma wpływ na odpisy. Dlatego też w przypadku zaistnienia jednej z tych okoliczności organ wydający musi bezzwłocznie poinformować o tym osoby, którym wydał poświadczone odpisy, tak aby uniknąć ich bezprawnego wykorzystania Artykuł 71 ust. 3 i art. 73 ust. 2 oraz motyw 72 in fine rozporządzenia. Natomiast nie informuje się o tym fakcie innych osób (zob. pkt 54 niniejszej opinii).
Artykuł 70 ust. 3 rozporządzenia.
Zgodnie z pierwszym stanowiskiem w przypadku milczenia rozporządzenia w tej kwestii rozwiązanie należy do prawa każdego państwa członkowskiego Uwagi na piśmie: rządu austriackiego, pkt 41 i nast.; rządu węgierskiego, pkt 18. W piśmiennictwie poglądy przemawiające za tym stanowiskiem wyraża m.in. S.D. Schmitz, Das Europäische Nachlasszeugnis, Zgodnie z drugim stanowiskiem odpowiedź wynika z samego rozporządzenia. Niektóre z zawartych w nim sformułowań, jak również powody związane z celem polegającym na ułatwieniu zarządzania spadkiem, pozwalają twierdzić, że momentem właściwym dla ustalenia, czy odpis jest ważny w aspekcie czasowym, jest chwila przedstawienia go w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji na podstawie tego odpisu Za taką interpretacją opowiadają się w odniesieniu do dostępu do księgi wieczystej: J. Schmidt, Artikel 70 EuErbVO,
Z wyjątkiem Irlandii i Danii.
Uwagi na piśmie Komisji, pkt 22, i rządu niemieckiego, pkt 28.
Uwagi na piśmie Komisji, pkt 25, i rządu hiszpańskiego, pkt 45.
Pomijając fakt, że ze względu na swoje umiejscowienie w systematyce (w motywie) odniesienie to nie ma wartości normatywnej sensu stricto.
W odróżnieniu od tych, którym wydano poświadczone poświadczenia zgodnie z art. 70 ust. 1.
Chyba że w chwili dokonywania płatności lub transakcji osoby te wiedziały już z jakiegoś źródła o zakwestionowaniu poświadczenia lub nie wiedziały o tym fakcie w wyniku rażącego niedbalstwa: zob. art. 69 ust. 3 i 4 in fine.
Zobacz w piśmiennictwie m.in. odesłania zawarte w przypisie 24 do niniejszej opinii; zob. także uwagi na piśmie rządu niemieckiego, pkt 25, 26, 29, jak również, choć mniej rozwinięte, uwagi na piśmie Komisji, pkt 26.
zagwarantowanie w sposób skuteczny praw zapewnienie Motywy 7 i 67 rozporządzenia.
Poświadczenie wydane w jednym państwie członkowskim do wykorzystania w innym państwie członkowskim wywołuje w pierwszym państwie członkowskim skutki przewidziane w rozporządzeniu zgodnie z jego art. 62 ust. 3.
Jak już wskazałem, rozporządzenie nie reguluje procedury przedłużenia okresu ważności odpisu. Wynika z tego, że o ile poświadczenie nie zostało zmienione lub uchylone, a organ wydający nie posiada żadnych informacji wskazujących na to, że jest inaczej, przedłużenie będzie automatyczne. Kwestia ta jest jednak pozostawiona państwom członkowskim z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.
Punkt 26 jego uwag na piśmie.
Zwykle strona ta będzie również musiała udowodnić takie zmiany. W stosownych przypadkach będzie ona mogła złożyć wniosek o wydanie odpisu poświadczenia jako osoba mająca
Punkt 41 niniejszej opinii.
Rozporządzenie nie nakłada żadnych ograniczeń w odniesieniu do tego obowiązku. Moim zdaniem organ nie jest zwolniony z rzeczonego obowiązku po upływie okresu sześciu miesięcy: wniosek o przedłużenie ważności odpisu niekoniecznie musi zostać złożony po upływie okresu jego ważności.
Po poinformowaniu o tym fakcie osoby, na rzecz których wydano obowiązujący odpis (to znaczy odpis, którego okres ważności jeszcze nie upłynął), nie będą musiały czekać na upływ sześciomiesięcznego okresu, aby złożyć wniosek o wydanie nowego odpisu, ponieważ poprzedni odpis stał się nieważny.
Mimo iż rozporządzenie milczy w tej kwestii, wydaje się rozsądne, aby powiązać przedłużenie okresu ważności odpisu z przypadkiem, w którym poświadczenie nie zostało zmienione, a wniosek o wydanie nowego odpisu z przypadkiem, w którym zostało ono zmienione. Nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby wybrać drugą możliwość, nawet jeśli pierwotne poświadczenie nie zostało zmienione.
W przeciwieństwie do przypadku, w którym odpis zostanie wydany na okres dłuższy niż sześć miesięcy, co jest możliwe, lecz jedynie
Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych i dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie utworzenia europejskiego certyfikatu spadkowego [COM(2009) 154 wersja ostateczna].
Zobacz R. Crône, Le certificat successoral européen, w: G. Khairallah i M. Revillard,
Po pierwsze, uwzględniono w nim datę przedstawienia odpisu jako chwilę, w której należy zwykle oceniać jego ważność w aspekcie czasowym. Po drugie, ustanowiono w nim mechanizmy potwierdzające tożsamość poświadczenia z odpisem, na wypadek gdyby w chwili podejmowania decyzji organ powziął wątpliwości co do odpisu, którego okres ważności upłynął w międzyczasie.
Artykuł 69 w związku z art. 70 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia
W drodze wyjątku, jeżeli istnieją racjonalne przesłanki, by uznać, że europejskie poświadczenie spadkowe zostało sprostowane, zmienione, wycofane lub zawieszone w odniesieniu do swojej skuteczności przed wydaniem decyzji przez ten organ, organ ów może wezwać do przedstawienia nowego odpisu lub odpisu o przedłużonej ważności.