1.

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 ( 2 ) chronione nazwy pochodzenia (zwane dalej „ChNP”) muszą być zgodne ze specyfikacją, która zawiera ich nazwę, opis produktu, metodę pozyskiwania, granice obszaru geograficznego i inne istotne informacje.

2.

Specyfikacje te mogą być zmieniane w drodze złożonych postępowań administracyjnych, podobnych do tych, które regulują początkową rejestrację ChNP, z udziałem zarówno władz krajowych, jak i Komisji. Ich uregulowanie jest zawarte w rozporządzeniu delegowanym ( 3 ) oraz w rozporządzeniu wykonawczym ( 4 ) i różni się nieznacznie w zależności od wagi tych zmian.

3.

Pytanie prejudycjalne przedłożone przez Conseil d’État (radę państwa, Francja) umożliwi Trybunałowi wyjaśnienie roli sądów, do których zwrócono się o kontrolę ważności decyzji organów krajowych wydanych w ramach wspomnianych postępowań.

4.

W szczególności konieczne jest ustalenie, czy w przypadku gdy Komisja zatwierdziła wniosek o „nieznaczną” zmianę specyfikacji ChNP, zatwierdzoną przez organy państwa członkowskiego, sądy tego państwa muszą rozstrzygnąć zawisłe przed nimi skargi na decyzje krajowe, na mocy których rzeczona zmiana została wprowadzona.

I.

Ramy prawne

A.

Prawo Unii

1.

Rozporządzenie nr 1151/2012

5.

Zgodnie z art. 7:

6.

Artykuł 49 ust. 4 akapit drugi stanowi:

7.

Artykuł 53 stanowi:

2.

Rozporządzenie delegowane nr 664/2014

8.

Artykuł 6 ust. 2 („Zmiany w specyfikacji produktu”) stanowi:

3.

Rozporządzenie wykonawcze nr 668/2014

9.

Artykuł 10 („Wymogi proceduralne dotyczące wniosków o zmiany w specyfikacji produktu”) stanowi:

B.

Prawo krajowe. Rozporządzenie ministra rolnictwa i żywności oraz ministra gospodarki i finansów z dnia 8 września 2017 r. w sprawie zmiany w specyfikacji produktu oznaczonego chronioną nazwą pochodzenia „Comté” ( 5 )

10.

Artykuł 1 stanowi:

11.

Zgodnie z art. 2:

II.

Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

12.

W dniu 16 listopada 2017 r. Groupement agricole d’exploitation en commun (GAEC) Jeanningros zaskarżyła przed Conseil d’État (radą państwa) rozporządzenie z dnia 8 września 2017 r., wnosząc o stwierdzenie nieważności art. 5.1.18 zmienionej specyfikacji, który zakazuje stosowania „automatycznych urządzeń udojowych”.

13.

W drodze decyzji opublikowanej w dniu 1 czerwca 2018 r. Komisja zatwierdziła wniosek o zatwierdzenie nieznacznej zmiany w specyfikacji produktu oznaczonego ChNP „Comté” ( 6 ) zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1151/2012, z uwzględnieniem art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia delegowanego nr 664/2014.

14.

Conseil d’État (rada państwa) ma wątpliwości, czy powinna orzekać w sprawie skargi wniesionej na rozporządzenie z dnia 8 września 2017 r., która jest wciąż zawisła, czy też przeciwnie, powinna umorzyć postępowanie, tak jak miało to miejsce w innych przypadkach ( 7 ).

15.

Dotychczasowe stanowisko sądu odsyłającego jest takie, że gdy sąd ten rozpoznaje skargę na decyzję, na mocy której rząd francuski przedkłada Komisji wniosek o rejestrację ChNP wraz z zatwierdzoną specyfikacją, a w chwili wydania wyroku Komisja wpisała już tę nazwę do rejestru ( 8 ), wspomniana skarga staje się bezprzedmiotowa.

16.

Zgodnie z tym orzecznictwem Conseil d’État nie powinna rozpatrywać zgodności z prawem specyfikacji zarejestrowanej przez Komisję, nawet jeśli, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, decyzja krajowa stanowiąca podstawę owej specyfikacji została zaskarżona. Dotyczy to również nieznacznych zmian.

17.

Sąd odsyłający zwraca się z pytaniem, czy ów sposób postępowania jest zgodny z prawem Unii, czy też przeciwnie, biorąc pod uwagę wpływ, jaki ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu krajowego może mieć na ważność rejestracji dokonanej przez Komisję, sąd ten musi orzec w przedmiocie zgodności z prawem wspomnianego aktu.

18.

Wątpliwości skłoniły Conseil d’État do zwrócenia się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

19.

W postępowaniu prejudycjalnym uwagi na piśmie zostały przedstawione przez rząd francuski i Komisję. Trybunał postanowił rozstrzygnąć sprawę bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania.

III.

Analiza

20.

Aby odpowiedzieć na pytanie prejudycjalne, wydaje mi się, że należy przeanalizować, po pierwsze, system procedur administracyjnych ustanowionych w celu wprowadzenia zmian w specyfikacjach ChNP, a po drugie, zasady dotyczące ich kontroli sądowej.

A.

Procedury zmiany w specyfikacji ChNP

21.

Zmiana specyfikacji ChNP, podobnie jak jej rejestracja, jest rozpatrywana w ramach złożonej procedury administracyjnej z udziałem właściwych organów państwa członkowskiego i Komisji. Motyw 58 rozporządzenia nr 1151/2012 zwraca szczególną uwagę na tę okoliczność ( 9 ).

22.

Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012 rozróżnia dwa rodzaje zmian, a mianowicie zmiany nieznaczne i zmiany, które „nie są nieznaczne”.

23.

Zmiany istotne to:

24.

Zmiany nieznaczne to te, których art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1151/2012 nie uznaje za istotne.

25.

Jednocześnie art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012 przewiduje dwie procedury dotyczące zmian specyfikacji. W przypadku zmian istotnych przepis ten odsyła do art. 49–52 (to znaczy do procedury stosowanej do rejestracji ChNP); w przypadku zmian nieznacznych wprowadza on procedurę uproszczoną.

1.

Procedura (zwykła) dotycząca istotnych zmian specyfikacji produktu objętego ChNP

26.

Procedura rejestracji ChNP ma zatem zastosowanie w przypadku istotnych zmian specyfikacji ( 10 ). Składa się ona z pierwszego etapu, który rozpoczyna się (art. 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012) od wniosku o rejestrację ChNP składanego przez grupę producentów do organów państwa członkowskiego, w którym geograficznie położony jest obszar produkcji.

27.

Organy te muszą zbadać wniosek przy wykorzystaniu właściwych środków, aby sprawdzić, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi merytoryczne określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Należy zapewnić odpowiednie opublikowanie wniosku, jak również rozsądny okres, w którym każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium tego państwa może wnieść sprzeciw wobec wniosku ( 11 ).

28.

Organy krajowe oceniają otrzymane sprzeciwy i decydują, czy wniosek spełnia wymogi określone w rozporządzeniu nr 1151/2012. Jeżeli ocena organów krajowych jest pozytywna, podejmują one decyzję i muszą zapewnić publikację oraz dostęp drogą elektroniczną do specyfikacji, na której oparta jest ich pozytywna decyzja.

29.

Na tym etapie szczególne znaczenie ma art. 49 ust. 4 rozporządzenia nr 1151/2012, zgodnie z którym „państwo członkowskie zapewnia, aby wydana przez nie pozytywna decyzja została podana do wiadomości publicznej, oraz aby wszelkie osoby fizyczne i prawne mające uzasadniony interes miały możliwość złożenia odwołania”.

30.

Jeżeli decyzja właściwego organu krajowego jest pozytywna, etap krajowy kończy się przekazaniem wniosku Komisji, która jest informowana również o otrzymanych dopuszczalnych sprzeciwach ( 12 ).

31.

Etap „europejski” tej procedury rozpoczyna się od badania, które Komisja przeprowadza po otrzymaniu decyzji krajowej w celu sprawdzenia, czy wniosek jest uzasadniony i czy spełnia on wymogi określone dla ChNP. Jeżeli w wyniku tego badania (które nie powinno trwać dłużej niż sześć miesięcy) Komisja zatwierdzi wniosek ( 13 ), publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dokument jednolity oraz odesłanie do publikacji specyfikacji produktu ( 14 ).

32.

Po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej art. 51 rozporządzenia nr 1151/2012 wskazuje, że zawiadomienie o sprzeciwie może zostać złożone przez organy państwa członkowskiego lub państwa trzeciego albo osobę fizyczną lub prawną mającą uzasadniony interes oraz mającą siedzibę na terytorium państwa trzeciego ( 15 ). Komisja bezzwłocznie przekazuje to zawiadomienie organowi państwa członkowskiego, który złożył wniosek ( 16 ), przy czym jeżeli sprzeciw zostanie potwierdzony, wszczynana jest procedura ( 17 ).

33.

Jeżeli Komisja nie otrzyma zawiadomienia o sprzeciwie (lub uzasadnionego dopuszczalnego oświadczenia o sprzeciwie), rejestruje istotne zmiany specyfikacji bez stosowania procedury przewidzianej w art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012.

34.

Komisja postępuje w ten sam sposób, jeżeli po otrzymaniu uzasadnionego dopuszczalnego oświadczenia o sprzeciwie osiągnięto porozumienie po konsultacjach, o których mowa w art. 51 ust. 3 rozporządzenia nr 1151/2012. Jeżeli nie osiągnięto porozumienia, Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące rejestracji lub istotnej zmiany w specyfikacji ChNP zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012 ( 18 ).

35.

W każdym razie akty dotyczące istotnych zmian ChNP i decyzje o odrzuceniu publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ( 19 ).

2.

Procedura (uproszczona) dotycząca nieznacznych zmian specyfikacji produktu objętego ChNP

36.

Rozporządzenie nr 1151/2012 uregulowało tę uproszczoną procedurę bardzo zwięźle. Artykuł 53 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia stanowi jedynie, że „jeżeli […] proponowane zmiany są nieznaczne, Komisja zatwierdza lub odrzuca wniosek”. Stanowi także, że w przypadku zatwierdzenia zmiany dokumentu jednolitego lub specyfikacji produktu objętego ChNP, Komisja publikuje tę zmianę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

37.

Rozporządzenie delegowane nr 664/2014 rozwinęło tę uproszczoną procedurę, zbliżając ją do zwykłej procedury określonej w art. 6 ust. 2. Zgodnie z jego brzmieniem: (i) wnioski o zatwierdzenie nieznacznej zmiany składa się do organów państwa członkowskiego właściwego dla obszaru geograficznego objętego nazwą; (ii) wspomniane wnioski powinny opisywać te zmiany wraz z wyjaśnieniem, dlaczego uznaje się je za nieznaczne, oraz porównywać je z pierwotnym brzmieniem; (iii) w przeciwieństwie do zwykłej procedury nie wprowadzono dla owych wniosków żadnej krajowej procedury sprzeciwu ( 20 ).

38.

Wreszcie art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego nr 664/2014 stanowi, że jeżeli państwo członkowskie uznaje, iż wymagania określone w rozporządzeniu nr 1151/2012 i w przepisach przyjętych na podstawie tego rozporządzenia są spełnione, może przekazać dokumentację wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany w specyfikacji produktu objętego ChNP do Komisji.

39.

Etap „europejski” tej procedury jest również uproszczony. Na tym poziomie nie istnieje procedura sprzeciwu, a Komisja ma uprawnienia decyzyjne, które mogą być wyraźne lub dorozumiane (nieznaczne zmiany uznaje się za zatwierdzone, jeżeli Komisja nie przekaże wnioskodawcy przeciwnej informacji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku) ( 21 ). W przypadku uznania wniosku za niedopuszczalny Komisja informuje o tym wnioskodawcę w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku. W przypadku zatwierdzenia Komisja podaje do wiadomości publicznej nieznaczną zmianę specyfikacji produktu objętego ChNP.

B.

Kontrola sądowa decyzji wydanych w ramach procedur zmiany w specyfikacji produktu objętego ChNP

40.

Jak wyjaśniono powyżej, zarówno procedura zwykła, jak i procedura uproszczona są złożonymi procedurami administracyjnymi, w których kolejno biorą udział organy krajowe i Komisja.

41.

Tego rodzaju procedury są uregulowane w prawie Unii indywidualnie dla każdego przypadku ( 22 ) i zostały szczegółowo zbadane w doktrynie ze względu na liczne kwestie prawne, które poruszają ( 23 ).

42.

Kontrola sądowa decyzji wydawanych w ramach tych procedur była rozpatrywana przez Trybunał, również w odniesieniu do poszczególnych przypadków i w sposób niewyczerpujący ( 24 ), chociaż kilka niedawnych spraw w dziedzinie unii bankowej przyczynia się do ukształtowania jego orzecznictwa ( 25 ).

43.

W opinii w sprawie Berlusconi i Fininvest przeanalizowałem orzecznictwo Trybunału dotyczące złożonych procedur administracyjnych w Unii, rozróżniając je w zależności od tego, czy uprawnienia decyzyjne przysługiwały organom krajowym, czy też instytucjom Unii ( 26 ).

44.

W wyroku Berlusconi i Fininvest Trybunał orzekł zasadniczo, że art. 263 TFUE stoi na przeszkodzie temu, aby sądy krajowe sprawowały kontrolę nad zgodnością z prawem aktów odnoszących się do wszczęcia postępowania, prowadzenia dochodzenia i niewiążącej propozycji, przyjętych przez właściwe organy krajowe w ramach złożonego postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia nabycia lub zwiększenia znacznych pakietów akcji w instytucjach kredytowych. Orzeczenie to opierało się z kolei na dwóch przesłankach:

45.

Jak wskazałem w mojej opinii w tej sprawie ( 29 ), w złożonych postępowaniach administracyjnych z udziałem organów krajowych i organów Unii wykonywanie ostatecznych uprawnień decyzyjnych jest kluczowym elementem w ustaleniu, czy kontrola sądowa powinna być sprawowana przez sąd Unii, czy też przez sądy krajowe. Jeżeli uprawnienia decyzyjne przysługują organowi Unii, kontrolę sądową sprawuje sąd Unii zgodnie z art. 263 TFUE. Jeżeli organ krajowy ma szczególne uprawnienia decyzyjne, sądy krajowe są właściwe do kontroli zgodności z prawem jego aktów ( 30 ).

46.

Czy organy krajowe mają własne uprawnienia decyzyjne na pierwszym etapie złożonej procedury nieznacznej zmiany w specyfikacji produktu objętego ChNP? Gdyby tak było, kontrola sądowa tej decyzji wewnętrznej należałaby do sądów krajowych, niezależnie od tego, czy Komisja wydała decyzję o zarejestrowaniu zmiany na drugim etapie postępowania, czy też jej nie wydała.

47.

Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy odnieść się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego procedur rejestracji ChNP ( 31 ). Jak wyjaśnię w dalszej części, moim zdaniem wspomniane orzecznictwo świadczy o tym, że organom odpowiedniego państwa członkowskiego przysługują szczególne i niezależne uprawnienia decyzyjne na krajowym etapie postępowania.

48.

Zdaniem Trybunału w zwykłej procedurze rejestracji ChNP:

49.

Trybunał wnioskuje z powyższego, że „decyzja o zarejestrowaniu nazwy jako ChNP […] może zostać podjęta przez Komisję wyłącznie, gdy zainteresowane państwo członkowskie przekaże jej wniosek w tym zakresie, a złożenie tego wniosku może nastąpić wyłącznie po weryfikacji przez państwo członkowskie, że jest on uzasadniony. Ten system podziału kompetencji wynika w szczególności z okoliczności, że rejestracja wymaga weryfikacji, czy pewne przesłanki zostały spełnione, z czym wiąże się dogłębna znajomość szczególnych okoliczności występujących w zainteresowanym państwie członkowskim, które właściwe władze tego państwa członkowskiego najlepiej potrafią zweryfikować” ( 34 ).

50.

Uważam, że wspomniane orzecznictwo dotyczące procedury rejestracji ChNP można odnieść do zwykłej procedury istotnych zmian specyfikacji: jak już stwierdziłem, art. 53 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1151/2012 odsyła do jego art. 49–52, które dotyczą właśnie procedury rejestracji.

51.

Moim zdaniem rzeczone orzecznictwo ma również zastosowanie do procedury uproszczonej, ponieważ art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 664/2014 uregulował ją podobnie do procedury zwykłej (która z kolei jest procedurą przewidzianą dla rejestracji ChNP), mimo że zniesiono procedurę sprzeciwu na obu etapach.

52.

Wspomniane orzecznictwo dotyczyło zwykłej procedury rejestracji ChNP, ustanowionej rozporządzeniem nr 2081/92, obowiązującym przed obecnym rozporządzeniem (art. 49–52 rozporządzenia nr 1151/2012). Jak już wskazałem, dotyczyło ono także procedury przewidzianej w dawnym art. 17 wymienionego rozporządzenia, to znaczy uproszczonej i przejściowej procedury rejestracji w Unii ChNP istniejących, chronionych lub ustanowionych poprzez stosowanie w państwach członkowskich ( 35 ).

53.

Procedury te obejmowały również etap krajowy i etap europejski, o charakterze podobnym do obecnych procedur rejestracji i zmiany w specyfikacji produktów objętych ChNP. Pragnę zatem jeszcze raz wskazać, że orzecznictwo Trybunału, w którym je przeanalizowano, może być stosowane do nieznacznych zmian specyfikacji ChNP.

54.

Zgodnie z tym orzecznictwem nad procedurą nieznacznych zmian sprawuje kontrolę organ krajowy, co jest uzasadnione m.in ( 36 ). z następujących powodów:

55.

Uprawnienia te pokazują, że organ krajowy ma szeroką swobodę w podjęciu samodzielnej decyzji na etapie krajowym złożonej procedury dotyczącej nieznacznej zmiany w specyfikacji produktu objętego ChNP ( 38 ). Swoboda ta podlega wyłącznie kontroli sądów krajowych, a Trybunał ma kompetencje w zakresie kontroli decyzji Komisji na europejskim etapie procedury ( 39 ).

56.

Powyższe stwierdzenie znajduje potwierdzenie w art. 49 ust. 4 rozporządzenia nr 1151/2012, o którym była mowa powyżej ( 40 ). W istocie, zgodnie z samym podstawowym przepisem prawodawca europejski uznał w szczególny sposób, że w świetle decyzji organów państwa członkowskiego opowiadającej się za zmianą specyfikacji wszelkie osoby fizyczne i prawne mające uzasadniony interes powinny mieć „możliwość złożenia odwołania”.

57.

Oczywiście odwołanie to – które, logicznie rzecz biorąc, zostanie wniesione do sądów krajowych – jest wyraźnie przewidziane w odniesieniu do decyzji dotyczących istotnych zmian w specyfikacji ChNP. Z uwagi jednak na bliskość procedur regulujących tego rodzaju zmiany i zmiany nieznaczne, uważam, że prawo do wniesienia odwołania ma zastosowanie również do zmian nieznacznych.

58.

Decyzje organów krajowych dotyczące wspomnianych nieznacznych zmian wykraczają poza wyłączną kompetencję sądu Unii, ponieważ są to autonomiczne akty niezbędne do podjęcia decyzji przez Komisję w ich przedmiocie na późniejszym etapie. W rzeczywistości z materialnego punktu widzenia i wobec bardzo ograniczonego marginesu uznania, jaki przysługuje Komisji w tym względzie, to właśnie decyzje organów krajowych rzeczywiście uwzględniają wszystkie elementy uzasadniające zatwierdzenie rzeczonych zmian specyfikacji.

59.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału do sądów krajowych należy rozpoznanie nieprawidłowości w akcie krajowym, w razie potrzeby po wystąpieniu do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, na tych samych warunkach, które przewidziano dla kontroli wszelkich aktów ostatecznych przyjętych przez ten sam organ krajowy, które mogą wyrządzić szkodę osobom trzecim, i uznanie, w ramach zasady skutecznej ochrony sądowej, za dopuszczalną skargi w tym zakresie, nawet jeśli wewnętrzne reguły proceduralne nie przewidują podobnego środka zaskarżenia ( 41 ).

C.

W przedmiocie znaczenia niniejszych uwag dla postępowania głównego

60.

Przedmiotem sporu zawisłego między stronami przed Conseil d’État (radą państwa), jest nieznaczna zmiana w specyfikacji ChNP sera „Comté”. Bezsporne jest, że zaskarżony nowy artykuł (numer 5.1.18) specyfikacji, który wprowadza zakaz stosowania automatycznych urządzeń udojowych, ma charakter nieznaczny.

61.

Sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy rozporządzenia, o których mowa powyżej, oraz art. 47 karty praw podstawowych pozwalają mu na potwierdzenie jego dotychczasowego orzecznictwa (zgodnie z którym umarzał on toczące się postępowania odwoławcze po zatwierdzeniu zmiany przez Komisję), czy też powinien zmienić to orzecznictwo z uwagi na wspomniane przepisy.

62.

Wyrażone przeze mnie dotychczas uwagi, oparte na orzecznictwie Trybunału dotyczącym procedur rejestracji ChNP oraz na zasadach dotyczących tego zagadnienia (ze szczególnym uwzględnieniem art. 49 ust. 4 rozporządzenia nr 1151/2012), skłaniają mnie do opowiedzenia się za drugim z wymienionych dwóch stanowisk.

63.

W tym względzie uważam, że nierozstrzygnięcie środka zaskarżenia wniesionego przez osoby mające uzasadniony interes do jego wniesienia w przypadku nieznacznych zmian w specyfikacji ChNP byłoby niezgodne z prawem przyznanym osobom zainteresowanym przez rozporządzenie nr 1151/2012 oraz z orzecznictwem Trybunału dotyczącym złożonych procedur rejestracji ChNP. Z tego samego powodu byłoby to sprzeczne z art. 47 karty praw podstawowych.

64.

W rzeczywistości jest to odpowiedź na pytanie prejudycjalne, ponieważ sąd odsyłający koncentruje owo pytanie na obowiązku rozpoznania środka zaskarżenia lub braku tego obowiązku, a nie na konsekwencjach, jakie jego orzeczenie może mieć dla decyzji już podjętych przez Komisję. Odniosę się jednak również do rzeczonych konsekwencji.

65.

Moim zdaniem stwierdzenie nieważności aktu krajowego, w drodze którego zatwierdzono nieznaczną zmianę, w celu jego przekazania Komisji, doprowadziłoby, na zasadzie reakcji łańcuchowej, do pozbawienia podstawy prawnej decyzji Komisji.

66.

Aby uniknąć tego niepożądanego skutku, właściwe byłoby, aby Komisja zawiesiła czynności w ramach etapu postępowania, który jest prowadzony przed nią, w przypadku gdy przed sądami krajowymi toczą się postępowania odwoławcze od decyzji organu krajowego, który zatwierdził nieznaczną zmianę specyfikacji ( 42 ). W ten sposób zapewnia się w większym stopniu, po pierwsze, prawo do ochrony sądowej wnoszących odwołanie oraz, po drugie, pewność prawa, poprzez zapobieżenie pozbawieniu a posteriori podstawy prawnej decyzji Komisji ( 43 ).

67.

Obowiązek zapewnienia skuteczności ochrony sądowej osób, które zwróciły się do sądów krajowych i których interes jest uzasadniony przepisem prawa Unii, oraz ewentualnie zasada dobrej administracji ( 44 ) powinny skłonić Komisję do uwzględnienia w jej ocenie wniosków okoliczności, że przed sądami państwa członkowskiego toczyły się postępowania odwoławcze od decyzji krajowej ( 45 ).

68.

Podobnie organy krajowe nie powinny przekazywać Komisji wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany w specyfikacji ChNP, jeżeli przed sądami krajowymi toczą się postępowania odwoławcze dotyczące jego zatwierdzenia lub, a fortiori, jeżeli sąd krajowy wydał wyrok stwierdzający nieważność, nawet jeśli nie jest on prawomocny.

69.

Podsumowując, Komisja powinna powstrzymać się od rozpatrywania wniosku o zatwierdzenie nieznacznej zmiany w specyfikacji ChNP, zarówno w wypadku wie o istnieniu toczących się postępowaniach odwoławczych od krajowej decyzji zatwierdzającej wniosek, jak i gdy istnieją wyroki stwierdzające nieważność tej decyzji w całości lub w części. W przeciwnym razie ewentualne stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji krajowej prawomocnym wyrokiem sądów państwa członkowskiego, które zachowują obowiązek orzekania w przedmiocie zawisłych przed nimi środków zaskarżenia, doprowadziłoby do nieoczekiwanej utraty ważności samej decyzji Komisji.

IV.

Wnioski

70.

W świetle powyższych uwag proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Conseil d’État (radę państwa, Francja):