Η Casa Noastră είναι επιχείρηση η οποία κατασκευάζει κουφώματα από PVC και της οποίας οι εγκαταστάσεις παραγωγής ευρίσκονται στο Pielești (Ρουμανία), συγκεκριμένα δε σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από την Κραϊόβα (Ρουμανία).

Η επιχείρηση αυτή μεταφέρει τους υπαλλήλους της προς και από τον τόπο εργασίας τους με τρία πούλμαν 44 θέσεων και δύο μικρά λεωφορεία 20 θέσεων, οχήματα τα οποία ανήκουν στην κυριότητά της. Απασχολεί μόνιμα προς τούτο πέντε οδηγούς.

Οι εργαζόμενοι της Casa Noastră απασχολούνται σε τρεις βάρδιες, στοιχείο που συνεπάγεται ότι η μεταφορά τους πραγματοποιείται κάθε εργάσιμη ημέρα σε τρεις ημερήσιους κύκλους μεταβάσεως και επιστροφής. Ένα από τα δρομολόγια που εκτελούνται στο πλαίσιο των μεταφορών αυτών είναι και η διαδρομή μεταβάσεως και επιστροφής μεταξύ του Pielești και του Braneț (Ρουμανία), τα οποία απέχουν μεταξύ τους 21 χιλιόμετρα.

Στις 26 Νοεμβρίου 2014, ένα από τα οχήματα της Casa Noastră, το οποίο οδηγούσε στην εν λόγω διαδρομή ένας εκ των οδηγών της επιχειρήσεως αυτής, αποτέλεσε το αντικείμενο ελέγχου εκ μέρους επιθεωρητή της ISCTR. Κατά τον έλεγχο, ο οδηγός υποχρεώθηκε να παρουσιάσει την καταγραφή του ταχυγράφου του, από την οποία προέκυπτε μη τήρηση της διάρκειας αναπαύσεως και της διάρκειας οδηγήσεως. Ως εκ τούτου, στην Casa Noastră επιβλήθηκε πρόστιμο για παράβαση, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, σημεία 1 και 6, του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 37/2007, λόγω υπερβάσεως της ημερήσιας διάρκειας οδηγήσεως, ειδικότερα δε της ανώτατης ημερήσιας διάρκειας οδηγήσεως, καθώς και λόγω μη τηρήσεως της ελάχιστης διάρκειας του χρόνου ημερήσιας αναπαύσεως.

Η Casa Noastră αμφισβήτησε την επιβολή της κυρώσεως αυτής, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι, κατά τον χρόνο διενέργειας του ως άνω ελέγχου, εκτελούσε οδική μεταφορά επιβατών η οποία εμπίπτει στην κατηγορία των «ειδικών τακτικών μεταφορών» εργαζομένων μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας τους, σε διαδρομή μικρότερη των 50 χιλιομέτρων, και ότι, κατά συνέπεια, έπρεπε να τύχει εφαρμογής η παρέκκλιση την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006.

Η ISCTR υποστήριξε ότι η Casa Noastră εκτελούσε οδική μεταφορά επιβατών για ίδιο λογαριασμό, δεδομένου ότι η μεταφορά αυτή πραγματοποιούνταν για μη κερδοσκοπικούς και μη εμπορικούς σκοπούς, ενώ η οδική μεταφορά επιβατών στο πλαίσιο ειδικών τακτικών γραμμών προϋποθέτει την καταβολή αντιτίμου και επιτάσσει την τήρηση των λοιπών προϋποθέσεων που προβλέπει η εθνική νομοθεσία. Κατά συνέπεια, η εν λόγω μεταφορά δεν ενέπιπτε, κατά την ISCTR, στο πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006.

Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να εξετασθεί το ενδεχόμενο εκ του νόμου προβλεπόμενης δυνατότητας των επιχειρήσεων να οργανώνουν υπηρεσίες μεταφοράς των εργαζομένων τους, προς και από τον τόπο εργασίας τους, καθώς και το ζήτημα κατά πόσον εργαζόμενος έχει, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, την ιδιότητα του επιβάτη που χρησιμοποιεί ειδική τακτική γραμμή, τούτο δε λαμβανομένου υπόψη του ότι η Casa Noastră δεν εισπράττει ουδεμία αμοιβή για την παροχή της οικείας υπηρεσίας μεταφοράς.

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Judecătoria Balş – Judeţul Olt (πρωτοδικείο Balş – νομός Olt, Ρουμανία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

«1)Κατά πόσον η φράση “από οποιονδήποτε και αν οργανώνονται”, κατά το άρθρο 2, σημείο 3, του κανονισμού 1073/2009, έχει την έννοια ότι είναι δυνατόν να οργανωθεί τακτική γραμμή μεταφοράς από επιχείρηση με σκοπό τη μεταφορά των υπαλλήλων της από και προς τον τόπο εργασίας;

2)Κατά πόσον η φράση “μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές, η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα”, κατά το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006, έχει την έννοια ότι είναι εφαρμοστέα σε εργαζομένους, στο πλαίσιο της μετακινήσεώς τους από και προς τον τόπο εργασίας τους;»

Με τα δύο ερωτήματά του, τα οποία πρέπει να εξετασθούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί, κατ’ ουσίαν, αν η γραμμή μεταφοράς μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας των εργαζομένων, την οποία οργανώνει ο εργοδότης τους και της οποίας η διαδρομή δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 και κατά την οποία ο κανονισμός αυτός δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση τέτοιας υπηρεσίας μεταφορών.

Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι, βάσει της αιτιολογικής σκέψεως 17 και του άρθρου 1 του κανονισμού 561/2006, ο κανονισμός αυτός αποσκοπεί στην εναρμόνιση των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων μέσων χερσαίων μεταφορών, ιδίως δε στον τομέα των οδικών μεταφορών, και στη βελτίωση τόσο των συνθηκών εργασίας του προσωπικού που απασχολείται στον εν λόγω τομέα όσο και της οδικής ασφάλειας, εξυπακουομένου ότι οι σκοποί αυτοί εκφράζονται, μεταξύ άλλων, με την υποχρέωση εφοδιασμού, καταρχήν, των οχημάτων οδικών μεταφορών με εγκεκριμένο ταχογράφο που παρέχει τη δυνατότητα να εξακριβωθεί κατά πόσον τηρούνται οι χρόνοι οδηγήσεως και αναπαύσεως των οδηγών (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 3ης Οκτωβρίου 2013, Lundberg, C‑317/12, EU:C:2013:631, σκέψη 31 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 19ης Οκτωβρίου 2016, EL-EM‑2001, C‑501/14, EU:C:2016:777, σκέψη 21).

Κατά το άρθρο του 3, στοιχείο αʹ, ο κανονισμός 561/2006 δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση των οδικών μεταφορών οι οποίες εκτελούνται από οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές, η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα.

Κατά το άρθρο 4, στοιχείο ιδʹ, του ιδίου αυτού κανονισμού, ως «τακτικές επιβατικές γραμμές» νοούνται οι εθνικές και διεθνείς γραμμές, όπως ορίζονται στο άρθρο 2, σημείο 1, του κανονισμού 684/92.

Το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει συναφώς ότι το εν λόγω άρθρο 2, σημείο 1, προβλέπει δύο κατηγορίες τέτοιων γραμμών, καθόσον διακρίνει μεταξύ τακτικών γραμμών και ειδικών τακτικών γραμμών. Οι πρώτες είναι ανοιχτές σε όλους, διασφαλίζουν τη μεταφορά επιβατών κατά προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα και διαδρομές, ενώ οι επιβάτες μπορούν να επιβιβάζονται και να αποβιβάζονται σε προκαθορισμένες στάσεις. Οι δεύτερες εκτελούνται υπό τους ίδιους όρους, πλην όμως αποκλειστικώς για συγκεκριμένες κατηγορίες επιβατών (απόφαση της 30ής Απριλίου 1998, Clarke & Sons και Ferne, C‑47/97, EU:C:1998:185, σκέψη 16), συγκεκριμένα δε αφορούν τη μεταφορά μεταξύ «τόπου κατοικίας και τόπου εργασίας των εργαζομένων», τη μεταφορά μεταξύ «τόπου κατοικίας και τόπου όπου ευρίσκεται το εκπαιδευτήριο» στο οποίο φοιτούν οι μαθητές και οι σπουδαστές και τη μεταφορά μεταξύ «κράτους καταγωγής και βάσεως» των στρατιωτικών και των οικογενειών τους.

Ως εκ τούτου, οι ειδικές τακτικές γραμμές αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία τακτικών γραμμών, δεδομένου ότι η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών συνίσταται στο ότι οι ειδικές τακτικές γραμμές έχουν ως αντικείμενο τη μεταφορά ομάδων συγκεκριμένων προσώπων, αποκλειομένων των λοιπών επιβατών, ενώ στις τακτικές γραμμές έχουν πρόσβαση άνευ περιορισμού όλοι οι επιβάτες. Λαμβανομένων υπόψη, όμως, των προεκτεθέντων στη σκέψη 28 της παρούσας αποφάσεως σκοπών που επιδιώκονται με τον κανονισμό 561/2006, η ιδιότητα του επιβάτη δεν μπορεί να αποτελεί καθοριστικής σημασίας κριτήριο γα την εφαρμογή ή όχι του κανονισμού αυτού.

Λαμβανομένης υπόψη της δομής του κανονισμού 684/92 και του ορισμού της έννοιας των «ειδικών τακτικών γραμμών», συνάγεται ότι πρόθεση του νομοθέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν να αποκλείσει από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 561/2006 τόσο τις τακτικές όσο και τις ειδικές τακτικές γραμμές, εφόσον η διαδρομή της οικείας γραμμής δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα.

Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται λόγω της αντικαταστάσεως του κανονισμού 684/92 από τον κανονισμό 1073/2009, ο οποίος διακρίνει μεταξύ «τακτικών γραμμών» και «ειδικών τακτικών γραμμών». Πράγματι οι ορισμοί των εννοιών αυτών παραμένουν κατ’ ουσίαν αμετάβλητοι, οπότε οι ειδικές τακτικές γραμμές εξακολουθούν να νοούνται ως ιδιαίτερη κατηγορία των τακτικών γραμμών.

Επιπλέον, η μεταφορά μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας των εργαζομένων διέπεται ρητώς από το άρθρο 5, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1073/2009, καθόσον αποτελεί μία εκ των μορφών ειδικών τακτικών γραμμών. Κατά συνέπεια, το σκεπτικό στο οποίο στηρίζεται η ερμηνεία του κανονισμού 684/92 έχει εφαρμογή, τηρουμένων των αναλογιών, και στην περίπτωση του κανονισμού 1073/2009.

Ως εκ τούτου, το πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως που προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 δεν τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1073/2009, δεδομένου ότι η παρέκκλιση αυτή ισχύει τόσο για τις τακτικές όσο και για τις ειδικές τακτικές γραμμές, εφόσον η διαδρομή της οικείας γραμμής δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα.

Δεύτερον, επισημαίνεται ότι ο κανονισμός 1073/2009 περιέχει, στο άρθρο του 2, σημείο 5, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του άρθρου 2, σημείο 4, του κανονισμού 684/92, ορισμό των «μεταφορών για ίδιο λογαριασμό», κατά τον οποίο πρόκειται για μεταφορές που εκτελούνται για μη κερδοσκοπικούς και μη εμπορικούς σκοπούς, εφόσον, αφενός, η δραστηριότητα μεταφοράς αποτελεί απλώς παρεπόμενη δραστηριότητα για το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που πραγματοποιεί τις μεταφορές αυτές. Αφετέρου, ο εν λόγω ορισμός προβλέπει ότι τα οχήματα πρέπει να ανήκουν κατά κυριότητα σε αυτό το πρόσωπο, να έχουν αγορασθεί από αυτό με δόσεις ή να έχουν αποτελέσει το αντικείμενο συμβάσεως μακροχρόνιας μισθώσεως και ότι πρέπει να οδηγούνται από μέλος του προσωπικού αυτού του φυσικού ή νομικού προσώπου ή από το ίδιο το φυσικό πρόσωπο ή, ακόμη, από προσωπικό που απασχολεί η επιχείρηση ή που έχει τεθεί στη διάθεση της επιχειρήσεως βάσει συμβατικής υποχρεώσεως.

Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, αφενός, η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης μεταφορά πληροί κατά τα φαινόμενα τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθεί ως «ειδική τακτική γραμμή».

Η εν λόγω μεταφορά εκτελείται κάθε εργάσιμη ημέρα σε τρεις ημερήσιους κύκλους μεταβάσεως και επιστροφής, αντιστοίχως προς τις τρεις ημερήσιες βάρδιες των εργαζομένων της Casa Noastră. Δεδομένου ότι, βάσει των στοιχείων που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο, η μεταφορά μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας των εργαζομένων της επιχειρήσεως αυτής πραγματοποιείται μεταξύ του Pielești και του Braneț, η οικεία διαδρομή είναι «καθορισμένη», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 2, του κανονισμού 1073/2009, καθόσον οι εργαζόμενοι επιβιβάζονται και αποβιβάζονται σε προκαθορισμένα σημεία. Επιπλέον, η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης υπηρεσία απευθύνεται αποκλειστικώς σε συγκεκριμένη κατηγορία επιβατών, εν προκειμένω τους υπαλλήλους της εν λόγω επιχειρήσεως, αποκλειομένων των λοιπών επιβατών.

Αφετέρου, η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης μεταφορά πληροί και τις απαιτήσεις που θέτει το άρθρο 2, σημείο 5, του κανονισμού 1073/2009, σχετικά με τις «μεταφορές για ίδιο λογαριασμό».

Πράγματι, βάσει των ιδίων στοιχείων, οι οικείες υπηρεσίες μεταφοράς δεν παρέχονται στους υπαλλήλους της Casa Noastră ούτε για κερδοσκοπικούς ούτε για εμπορικούς σκοπούς. Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει, εξάλλου, ότι δεν καταβάλλεται αντίτιμο για την παρεχόμενη υπηρεσία. Επιπλέον, η κύρια δραστηριότητα της εταιρίας αυτής δεν είναι η μεταφορά προσώπων, αλλά η κατασκευή και διάθεση στο εμπόριο κουφωμάτων από PVC, η δε μεταφορά εργαζομένων αποτελεί για την εταιρία αυτή απλώς παρεπόμενη δραστηριότητα. Τέλος, τα χρησιμοποιούμενα οχήματα ανήκουν στην κυριότητα της Casa Noastră και, επιπροσθέτως, οδηγούνται από υπαλλήλους της επιχειρήσεως αυτής.

Όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 36 της παρούσας αποφάσεως, η παρέκκλιση την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 έχει εφαρμογή στην περίπτωση των τακτικών γραμμών, περιλαμβανομένων και των ειδικών τακτικών γραμμών. Κατά συνέπεια, η παρέκκλιση αυτή δεν αφορά, καταρχήν, τις μεταφορές για ίδιο λογαριασμό.

Διαπιστώνεται, όμως, ότι η κατηγορία των τακτικών γραμμών, η οποία περιλαμβάνει τις ειδικές τακτικές γραμμές, και η κατηγορία των μεταφορών για ίδιο λογαριασμό δεν αποκλείονται αμοιβαίως. Οι μεταφορές για ίδιο λογαριασμό μπορούν να έχουν τη μορφή ειδικών τακτικών γραμμών ή έκτακτων γραμμών, εκ των οποίων οι δεύτερες ορίζονται, στο άρθρο 2, σημείο 4, του κανονισμού 1073/2009, ως οι γραμμές εκείνες οι οποίες δεν εμπίπτουν στον ορισμό των τακτικών γραμμών και των οποίων κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η μεταφορά ομάδων επιβατών που έχουν συσταθεί κατόπιν πρωτοβουλίας ενός εντολέα ή του ίδιου του μεταφορέα.

Επισημαίνεται συναφώς ότι το γράμμα των κανονισμών 561/2006 και 1073/2009 ουδόλως αντιτίθεται στην ερμηνεία αυτή. Καταρχήν, όπως υποστήριξε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις γραπτές παρατηρήσεις της, οι υπηρεσίες μεταφορών κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, συγκεκριμένα δε, αφενός, στις παρεχόμενες σε τρίτους υπηρεσίες και, αφετέρου, στις υπηρεσίες μεταφορών για ίδιο λογαριασμό.

Η πρώτη εκ των δύο αυτών κατηγοριών μπορεί να λάβει πλείονες μορφές, συγκεκριμένα δε αυτές των τακτικών γραμμών, των ειδικών τακτικών γραμμών και των έκτακτων γραμμών.

Οι υπηρεσίες για ίδιο λογαριασμό μπορούν επίσης να λάβουν τη μορφή των ειδικών τακτικών ή των έκτακτων γραμμών, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που καθορίζονται με τον κανονισμό 1073/2009. Αποκλείονται, αντιθέτως, από την κατηγορία αυτή οι τακτικές γραμμές, στις οποίες έχουν, εξ ορισμού, πρόσβαση όλοι οι επιβάτες.

Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από το ότι, πράγματι, τόσο ο κανονισμός 684/92 όσο και ο κανονισμός 1073/2009 περιλαμβάνουν στο πεδίο εφαρμογής των ειδικών τακτικών γραμμών, όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως, τη μεταφορά μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας των εργαζομένων. Επιπλέον, με τον ορισμό που περιέχεται στο άρθρο 2, σημείο 1.2, του κανονισμού 684/92 διευκρινίζεται ότι με τις γραμμές αυτές μεταφέρονται ειδικές κατηγορίες επιβατών «από οποιονδήποτε και αν οργανώνονται» οι συγκεκριμένες γραμμές.

Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται και από το ότι οι μεταφορές για ίδιο λογαριασμό υπόκεινται, κατά τον κανονισμό 1073/2009, με τον οποίο θεσπίζονται κοινοί κανόνες για την πρόσβαση στη διεθνή αγορά μεταφορών με πούλμαν και λεωφορεία, σε κανόνες εν γένει λιγότερο αυστηρούς από εκείνους που ισχύουν για τις τακτικές γραμμές, περιλαμβανομένων και των ειδικών τακτικών γραμμών. Αυτές οι τελευταίες μπορούν, πράγματι, να εκτελούνται μόνον κατόπιν αδείας, ενώ οι μεταφορές για ίδιο λογαριασμό υπάγονται μόνον σε καθεστώς βεβαιώσεως και εξαιρούνται από το καθεστώς υποχρεωτικής αδείας. Κατά συνέπεια, δεν απαιτείται η χορήγηση βεβαιώσεως αναλόγως των όρων ασκήσεως της δραστηριότητας παροχής υπηρεσιών μεταφοράς, καθόσον η βεβαίωση σχετικά με τις μεταφορές για ίδιο λογαριασμό καλύπτει το σύνολο των όρων ασκήσεως της δραστηριότητας παροχής της υπηρεσίας, χωρίς να απαιτείται ειδικός προσδιορισμός ανά οικεία κατηγορία γραμμών.

Η μόνη διαφορά μεταξύ ειδικής τακτικής γραμμής που απευθύνεται σε τρίτους και της ίδιας γραμμής που εκτελείται στο πλαίσιο μεταφοράς για ίδιο λογαριασμό έγκειται, κατά συνέπεια, στην ιδιότητα του οργανωτή της γραμμής. Η διαφορά αυτή, όμως, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ενδεχόμενη εξαίρεση των ειδικών τακτικών γραμμών που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο μεταφορών για ίδιο λογαριασμό από το πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006.

Η ερμηνεία αυτή δεν θίγει ούτε τους σκοπούς των οποίων η επίτευξη επιδιώκεται με τον κανονισμό 561/2006. Ο κανονισμός αυτός αποσκοπεί, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 28 της παρούσας αποφάσεως, στην εναρμόνιση των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων μέσων χερσαίων μεταφορών, ιδίως δε στον τομέα των οδικών μεταφορών, και στη βελτίωση τόσο των συνθηκών εργασίας του προσωπικού που απασχολείται στον εν λόγω τομέα όσο και της οδικής ασφάλειας. Οι ειδικές τακτικές γραμμές που εκτελούνται για ίδιο λογαριασμό, όμως, δεν συνιστούν αθέμιτο ανταγωνισμό σε βάρος άλλων ειδών μεταφοράς που παρέχονται σε τρίτους, καθόσον μόνον οι υπάλληλοι της επιχειρήσεως που παρέχει τις υπηρεσίες αυτές μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν. Επιπλέον, όσον αφορά τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και της οδικής ασφάλειας, ουδόλως δικαιολογείται ενδεχόμενη διάκριση μεταξύ οδηγού που εκτελεί ειδικές τακτικές γραμμές για τρίτους σε αποστάσεις μικρότερες των 50 χιλιομέτρων και οδηγού που εκτελεί ειδικές τακτικές γραμμές στο πλαίσιο μεταφορών για ίδιο λογαριασμό στις ίδιες αποστάσεις.

Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 και το άρθρο 2, σημείο 3, του κανονισμού 1073/2009 έχουν την έννοια ότι η γραμμή μεταφοράς μεταξύ του τόπου κατοικίας και του τόπου εργασίας των εργαζομένων, την οποία οργανώνει ο εργοδότης τους και της οποίας η διαδρομή δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παρεκκλίσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 και κατά την οποία ο κανονισμός αυτός δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση τέτοιας υπηρεσίας μεταφορών.

Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.