<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2001ELA.1100836501.case.xml"><NO.CASE>C-143/99</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61999C0143</NO.CELEX><NO.SEQ>0003.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>8369</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8383</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MISCHO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-143/99</LEFT><RIGHT>ADRIAWIEN PIPELINE και WIETERSDORFER &amp; PEGGAUER ZEMENTWERKE</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Jean Mischo</HT></P><P>της <DATE ISO="20010508">8ης Μαΐου 2001</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στο Δικαστήριο έχουν υποβληθεί δύο προδικαστικά ερωτήματα από το αυστριακό Verfassungsgerichtshof (Συνταγματικό Δικαστήριο, στο εξής: VGH), τα οποία αφορούν φόρους καταναλώσεως ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου και τη μερική επιστροφή των φόρων αυτών.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Επ' ευκαιρία φορολογικής μεταρρυθμίσεως και στο πλαίσιο του Strukturanpassungsgesetz του 1996 (αυστριακού νόμου περί διαρθρωτικών προσαρμογών), η Δημοκρατία της Αυστρίας εξέδωσε, δημοσίευσε και έθεσε σε ισχύ ταυτόχρονα τους εξής τρεις νόμους:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>τον Elektrizitätsabgabegesetz (νόμο για τον φόρο επί της ηλεκτρικής ενέργειας, στο εξής: EAG),</P></ITEM><ITEM><P>τον Erdgasabgabegesetz (νόμο για τον φόρο επί του φυσικού αερίου, στο εξής: EGAG) και</P></ITEM><ITEM><P>τον Energieabgabenvergütungsgesetz (νόμο για την επιστροφή των φόρων επί της ενέργειας, στο εξής: EAVG).</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο EAG προβλέπει την επιβολή φόρου καταναλώσεως ηλεκτρικής ενέργειας ίσου με 0,00726728 ευρώ ανά κιλοβατώρα. Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, του EAG, ο φόρος επί της ηλεκτρικής ενέργειας επιβάλλεται:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>επί των παραδόσεων ηλεκτρικής ενέργειας, εκτός αν πρόκειται για παραδόσεις προς επιχειρήσεις διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και</P></ITEM><ITEM><P>επί της καταναλώσεως ηλεκτρικής ενέργειας από τις επιχειρήσεις διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και επί της καταναλώσεως της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγει ο ίδιος ο καταναλωτής ή επί της καταναλώσεως της ηλεκτρικής ενέργειας που μεταφέρεται εντός του τοπικού πεδίου επιβολής του φόρου.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 3, του EAG, ο παραδίδων την ηλεκτρική ενέργεια<?PAGE NO="I-8370"?> μετακυλίει τον φόρο στον αποδέκτη της παραδόσεως, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για επιχείρηση, εκμετάλλευση ή ιδιωτικό νοικοκυριό.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Επί του φυσικού αερίου επιβάλλεται, κατ' εφαρμογήν αντίστοιχων διατάξεων, φόρος 0,04360368 ευρώ ανά κυβικό μέτρο.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Τέλος, ο EAVG προβλέπει την επιστροφή ενός μέρους του φόρου που επιβάλλεται στο φυσικό αέριο και στην ηλεκτρική ενέργεια. Δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 1, του νόμου αυτού, οι φόροι καταναλώσεως ενέργειας που επιβάλλονται επί του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας επιστρέφονται, κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου, εφόσον υπερβαίνουν (συνολικά) το 0,35 % της καθαρής αξίας παραγωγής. Το επιστρεφόμενο ποσό καταβάλλεται αφού αφαιρεθεί ποσό που δεν υπερβαίνει τα <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> αυστριακά σελίνια (ATS).</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Εντούτοις, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του Ε AVG, που αποτελεί την επίμαχη στην κύρια δίκη διάταξη, δικαίωμα επιστροφής των φόρων επί της ενέργειας έχουν μόνο οι επιχειρήσεις των οποίων η κύρια δραστηριότητα συνίσταται αποδεδειγμένα στην παραγωγή ενσώματων οικονομικών αγαθών.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά το VGH, στις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον του τίθεται το ζήτημα αν οι διατάξεις του EAVG συνιστούν κρατική ενίσχυση, κατά την έννοια του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ). Δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές δεν έχουν κοινοποιηθεί, το VGH θεωρεί ότι είναι κατ' αρχάς κρίσιμο να εξακριβωθεί κατά πόσον η εφαρμογή του EAVG προσκρούει στο ανασταλτικό αποτέλεσμα του άρθρου 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ).</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το άρθρο 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές, εκτός αν η παρούσα Συνθήκη ορίζει άλλως.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Η Επιτροπή ενημερώνεται εγκαίρως περί των σχεδίων που αποβλέπουν να θεσπίσουν ή να τροποποιήσουν τις ενισχύσεις, ώστε να δύναται να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Αν κρίνει ότι σχέδιο ενισχύσεως δεν συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, κατά το άρθρο 92, κινεί αμελλητί τη διαδικασία που<?PAGE NO="I-8371"?> προβλέπεται από την προηγούμενη παράγραφο. Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν δύναται να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα πριν η Επιτροπή καταλήξει σε τελική απόφαση.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το VGH δέχεται προσωρινά ότι η μη τήρηση της τελευταίας αυτής διαδικασίας μπορεί να επηρεάσει την εντός κράτους μέλους εφαρμογή ενός συστήματος κρατικών ενισχύσεων, με αποτέλεσμα να είναι ανίσχυρος ο νόμος που έχει εκδοθεί χωρίς να εφαρμοστεί η εν λόγω διαδικασία.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Κατόπιν αυτών, το VGH υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Πρέπει τα νομοθετικά μέτρα ενός κράτους μέλους, τα οποία προβλέπουν την επιστροφή μέρους των φόρων επί της ενέργειας που πλήττουν το φυσικό αέριο και την ηλεκτρική ενέργεια, ορίζοντας παράλληλα ότι η επιστροφή αυτή ισχύει μόνο για τις επιχειρήσεις των οποίων η κύρια δραστηριότητα συνίσταται αποδεδειγμένα στην παραγωγή ενσώματων οικονομικών αγαθών, να θεωρούνται ως κρατικές ενισχύσεις υπό την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης ΕΚ;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Πρέπει ένα τέτοιο νομοθετικό μέτρο να θεωρείται ως ενίσχυση κατά το άρθρο 92 της Συνθήκης ΕΚ ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία ισχύει για όλες τις επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από το αν η κύρια δραστηριότητα τους συνίσταται αποδεδειγμένα στην παραγωγή ενσώματων οικονομικών αγαθών;<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Επί του παραδεκτού των προδικαστικών ερωτημάτων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η Αυστριακή Κυβέρνηση διερωτάται κατά πόσον τα προδικαστικά ερωτήματα είναι λυσιτελή για τις διαδικασίες που εκκρεμούν ενώπιον του VGH, αν ληφθεί υπόψη η οργάνωση των αυστριακών δικαστηρίων.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η κυβέρνηση αυτή εκθέτει ότι το αυστριακό Σύνταγμα κατανέμει τον δικαστικό έλεγχο των διοικητικών αποφάσεων μεταξύ του Verwaltungsgerichtshof και του VGH. Στην κρίση του VGH δεν μπορούν να υποβάλλονται, με σκοπό την εξέταση της συνταγματικότητας τους, παρά μόνον οι κατάφωρες και, συνεπώς, πρόδηλες παραβιάσεις. Αντίθετα, αν οι παραβιάσεις αυτές δεν είναι πρόδηλες, το VGH πρέπει να αφήνει το Verwaltungsgerichtshof να ασκεί τον δικαστικό έλεγχο.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ακόμη και αν η επίμαχη διάταξη έπρεπε να θεωρηθεί ως κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης — πράγμα που όμως δεν συμβαίνει, κατά την Αυστριακή Κυβέρνηση — τούτο δεν θα ασκούσε καμία επιρροή επί της διαδικασίας που εκκρεμεί ενώπιον του VGH. Πράγματι, η δημόσια αρχή που εξέδωσε την επίδικη απόφαση δεν παραβίασε πρόδήλα<?PAGE NO="I-8372"?> καμία από τις κοινοτικές διατάξεις που διέπουν τις κρατικές ενισχύσεις. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό της διατάξεως περί παραπομπής, το ίδιο το VGH έχει αμφιβολίες επ' αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Θεωρώ πάντως ότι η ανωτέρω παρα-τεθείσα επιχειρηματολογία δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, αποτελεί πάγια νομολογία ότι στα εθνικά δικαστήρια που έχουν επιληφθεί της διαφοράς εναπόκειται να εκτιμούν αφενός την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για τη δική τους απόφαση και αφετέρου τη λυσιτέλεια των ερωτημάτων που υποβάλλουν στο Δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο δεν μπορεί να απορρίψει την αίτηση του εθνικού δικαστηρίου παρά μόνον όταν προκύπτει προδήλως ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου την οποία ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή με το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. π.χ. απόφαση της <DATE ISO="20010313">13ης Μαρτίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-379/98" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2099">C-379/98, PreussenElektra (Συλλογή 2001, σ. Ι-2099)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Τούτο όμως δεν συμβαίνει εν προκειμένω, αφού η διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί το εθνικό δικαστήριο αφορά τις εθνικές διατάξεις που προβλέπουν την επιστροφή των φόρων επί της ενέργειας, σχετικά με την οποία το εν λόγω δικαστήριο διερωτάται αν συνιστά ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Θα ήθελα να επισημάνω ότι η Adria-Wien Pipeline GmbH (στο εξής: Adria-Wien), προσφεύγουσα στην κύρια δίκη, αναπτύσσει επίσης μια σειρά επιχειρημάτων από την οποία θα μπορούσε να συναχθεί ότι τα υποβληθέντα ερωτήματα δεν είναι αναγκαία.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η Adria-Wien ισχυρίζεται κατ' αρχάς ότι η επιστροφή των επίμαχων φόρων δεν συνιστά κρατική ενίσχυση, αλλ' ότι το γεγονός ότι η επιστροφή αυτή ισχύει μόνο για ορισμένες επιχειρήσεις αντιβαίνει στο αυστριακό Σύνταγμα. Το VGH θα μπορούσε όμως να άρει την αντισυνταγματικότητα αυτή χωρίς να εφαρμόσει το κοινοτικό δίκαιο.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Η Adria-Wien προσθέτει ότι, αν ο μηχανισμός επιστροφής έπρεπε να θεωρηθεί ενίσχυση, ο χαρακτηρισμός αυτός θα έπρεπε οπωσδήποτε να βασιστεί στην επιλεκτικότητα της εφαρμογής του, την οποία το VGH θα πρέπει οπωσδήποτε να άρει ενόψει των διατάξεων του αυστριακού Συντάγματος.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Φρονώ πάντως ότι η επιχειρηματολογία αυτή δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι, όπως ανέφερα ανωτέρω, η εκτίμηση της αναγκαιότητας των υποβαλλόμενων ερωτημάτων εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο και μόνο.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8373"?><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το Δικαστήριο οφείλει να απαντήσει στα ερωτήματα του VGH.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Ας έλθουμε λοιπόν τώρα στην εξέταση των ερωτημάτων αυτών. Κατά την άποψη μου, η απάντηση στο πρώτο ερώτημα θα διευκολυνθεί, αν εξετάσουμε κατ' αρχάς το δεύτερο ερώτημα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Επί του δεύτερου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο ερώτημα το VGH ερωτά κατ' ουσίαν το Δικαστήριο αν το νομοθετικό μέτρο που προβλέπει την επιστροφή μέρους των φόρων επί του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που περιγράφηκαν ανωτέρω, πρέπει να θεωρηθεί ως ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης, εφόσον η επιστροφή αυτή ισχύει για όλες τις επιχειρήσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι, στην περίπτωση αυτή, το εν λόγω σύστημα θα είχε ως αποτέλεσμα να επιβάλλεται σε κάθε εγκατεστημένη στην Αυστρία επιχείρηση φόρος ίσος με το 0,35 % της καθαρής αξίας παραγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Καθόσον γνωρίζω, δεν υφίσταται καμία διάταξη του κοινοτικού δικαίου που να απαγορεύει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν νέους φόρους σε όλες τις επιχειρήσεις τους<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το κοινοτικό δίκαιο έχει περιόρισα την ελευθερία των κρατών μελών ως προς τους έμμεσους φόρους που πλήττουν τις συγκεντρώσεις κεφαλαίων, τους έμμεσους κόρους καταναλώσεως και τον ΦΠΑ, που όμως δεν αποτελούν αντικείμενο της προκειμένης υποθέσεως.</P></NOTE>, έστω και αν ο φόρος αυτός επιβάλλεται μέσω ενός περίπλοκου μηχανισμού, ο οποίος περιλαμβάνει κατ' αρχάς την είσπραξη του φόρου σε συνάρτηση με την κατανάλωση ενέργειας και, σε δεύτερο στάδιο, την υποχρεωτική επιστροφή ενός μέρους του εισπραχθέντος ποσού, κατόπιν απλής αιτήσεως του ενδιαφερομένου και βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Όλοι όσοι κατέθεσαν παρατηρήσεις επί του ζητήματος αυτού καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, αν η επιστροφή ίσχυε για όλες τις επιχειρήσεις, δεν θα πληρούνταν η προϋπόθεση επιλεκτικότητας του μέτρου και δεν θα επρόκειτο για ενίσχυση υπό την έννοια της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Εξάλλου, δεν μπορεί να αμφισβητεί ότι το κράτος μέλος, επιβάλλοντας σε όλες τις επιχειρήσεις του νέα επιβάρυνση, δεν τους παρέχει κανόνα όφελος που θα μπορούσε να δημιουργήσει υπέρ αυτών στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, αλλ' ότι αντίθετα μειώνει την ανταγωνιστικότητα τους.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα μου είναι συνεπώς ότι το νομοθετικό μέτρο που συνίσταται στην επιστροφή σε όλες τις επιχειρήσεις, κατόπιν απλής αιτήσεως, ενός φόρου επί της ηλεκτρικής ενέργειας και ενός φόρου επί του<?PAGE NO="I-8374"?> φυσικού αερίου, εφόσον το άθροισμα των δύο αυτών φόρων υπερβαίνει εντός ενός ημερολογιακού έτους το 0,35 % της καθαρής αξίας παραγωγής μιας επιχειρήσεως, δεν πρέπει να θεωρηθεί ως κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Επί του πρώτου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Με το πρώτο ερώτημα ερωτάται ουσιαστικά αν πρόκειται για καθεστώς κρατικών ενισχύσεων που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης, όταν ο μηχανισμός της επιστροφής μέρους του φόρου δεν ισχύει παρά μόνον υπέρ των επιχειρήσεων των οποίων η κύρια δραστηριότητα συνίσταται αποδεδειγμένα στην παραγωγή ενσώματων οικονομικών αγαθών.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Η Adria-Wien, η Αυστριακή, η Δανική και η Φινλανδική Κυβέρνηση δίδουν αρνητική απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Αντίθετα, η Επιτροπή υποστηρίζει διαφορετική άποψη. Ισχυρίζεται ότι πρόκειται για όφελος ή για προτιμησιακή μεταχείριση που πρέπει να καταλογιστεί στο κράτος. Το όφελος αυτό παρέχεται σε ένα μέρος μόνον των επιχειρήσεων και, συνεπώς, δεν μπορεί να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός γενικού μέτρου οικονομικής πολιτικής. Επυτλέον, το μέτρο αυτό δεν δικαιολογείται ενόψει της φύσεως και της οικονομίας του όλου συστήματος.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Αποτελεί η επίμαχη ρύθμιση παρέκκλιση από τη συνήθη εφαρμογή ενός γενικού συστήματος;</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή στηρίζει την άποψη της στην απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19990519">19ης Μαΐου 1999</DATE> στην υπόθεση C-6/97, Ιταλία κατά Επιτροπής<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή 1999, σ. Ι-2981, σχέψη 16.</P></NOTE>, στην οποία το Δικαστήριο δέχθηκε τα εξής: <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>Ένα μέτρο με το οποίο οι δημόσιες αρχές χορηγούν σε ορισμένες επιχειρήσεις φορολογική απαλλαγή, η οποία, μολονότι δεν συνεπάγεται μεταφορά πόρων του κράτους, θέτει τους δικαιούχους σε οικονομική κατάσταση περισσότερο ευνοϊκή απ' ό,τι οι λοιποί φορολογούμενοι, συνιστά κρατική ενίσχυση, κατά την έννοια του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση εκείνη επρόκειτο για πίστωση φόρου υπό τη μορφή ενισχύσεως, η οποία συνίστατο στο γεγονός ότι οι Ιταλοί οδικοί μεταφορείς μπορούσαν να εκπίπτουν, με δική τους επιλογή, ορισμένο ποσό από τα ποσά που όφειλαν ως φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων, φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων, τοπικό φόρο επί του εισοδήματος και φόρο επί της προστιθεμένης αξίας, καθώς και από τις παρακρατήσεις στην πηγή για τα εισοδήματα των μισθωτών και τις εξισωτικές πληρωμές για την αυτοτελώς ασκούμενη εργασία (σκέψη 3 της αποφάσεως).</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Από κανέναν δεν θα μπορούσε βέβαια να αμφισβητηθεί ότι, λόγω αυτού του πραγματικά<?PAGE NO="I-8375"?> μοναδικού στο είδος του πλεονεκτήματος, οι οδικοί μεταφορείς ετίθεντο <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>σε οικονομική κατάσταση περισσότερο ευνοϊκή απ' ό,τι οι λοιποί φορολογούμενοι<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>!</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Η σημασία όμως της ανωτέρω αποφάσεως δεν έγκειται στη διαπίστωση αυτή, η οποία εξηγείται βασικά από τις περιστάσεις της υποθέσεως, αλλά στη σκέψη 15, με την οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>όπως προκύπτει από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η έννοια της ενισχύσεως περιλαμβάνει όχι μόνο θετικές παροχές, όπως είναι ol επιδοτήσεις, αλλά και τις παρεμβάσεις εκείνες οι οποίες, ανεξαρτήτως μορφής, ελαφρύνουν τις <HT TYPE="ITALIC">επιβαρύνσεις που κανονικώς βαρύνουν</HT><NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE> τον προϋπολογισμό μιας επιχειρήσεως και οι οποίες, κατά συνέπεια, χωρίς να είναι επιδοτήσεις υπό τη στενή έννοια του όρου, είναι της ιδίας φύσεως ή έχουν τα ίδια αποτελέσματα (βλ. τις αποφάσεις της <DATE ISO="19610223">23ης Φεβρουαρίου 1961</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="30/59" YEAR="1954" PAGE.ECR="547">30/59, De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 547</REF.DOC.ECR>, ειδικότερα 557, και της <DATE ISO="19981201">1ης Δεκεμβρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-200/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7907">C-200/97, Ecotrade, Συλλογή 1998, σ. Ι-7907</REF.DOC.ECR>, σκέψη 34)<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο εξάλλου χρησιμοποίησε την ίδια περίπου διατύπωση στην απόφαση της <DATE ISO="19740702">2ας Ιουλίου 1974</DATE>, 173/73, Ιταλία κατά Επιτροπής<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή τόμος 1974, σ. 351, σκέψη 33.</P></NOTE>, όσον αφορά την απαλλαγή των εργοδοτών στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας στην Ιταλία από τις οικονομικές επιβαρύνσεις που απέρρεαν από την κανονική εφαρμογή του γενικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, καθώς και στην απόφαση της <DATE ISO="19990617">17ης Ιουνίου 1999</DATE>, C-75/97, Βέλγιο κατά Επιτροπής, τη λεγόμενη απόφαση Maribel bis/ter<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή 1999, σ. Ι-3671, σκέψη 33.</P></NOTE>, όσον αφορά την <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>αυξημένη μείωση εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> που προβλεπόταν υπέρ διαφόρων τομέων στο Βέλγιο.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Η κατάσταση όμως είναι ίδια εν προκειμένω;</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Δεν νομίζω, διότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον πρόκειται εδώ για απόκλιση από <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>συνήθη κανόνα<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Νομίζω μάλλον ότι από το όλο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η θέσπιση της εν λόγω νομοθεσίας μπορεί να συναχθεί ότι πρόκειται για ένα νέο γενικό σύστημα οικολογικών φόρων, το οποίο βασίστηκε <HT TYPE="ITALIC">ευθύς εξ αρχής</HT> στη γενική αρχή ότι ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας της εθνικής οικονομίας δεν έπρεπε λογικά να φορολογηθούν κατ' αναλογία προς το <HT TYPE="ITALIC">σύνολο</HT> της καταναλώσεως τους ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Στο σημείο αυτό συμφωνώ πρωτίστως με τις εξής παρατηρήσεις της Δανικής Κυβερνήσεως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>Η είσπραξη του αυστριακού φόρου, ο οποίος έχει ένα γενικό πεδίο εφαρμογής,<?PAGE NO="I-8376"?> πραγματοποιείται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, πράγμα που αποτελεί χαρακτηριστικό των γενικών μέτρων.</P><P>Επιπλέον, οι προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η επιστροφή μέρους του φόρου καθορίζονται απευθείας από τον νομοθέτη και οι σχετικοί κανόνες δεν εξουσιοδοτούν τις αρμόδιες αρχές να επιλέγουν κατά διακριτική ευχέρεια τις επιχειρήσεις στις οποίες επιστρέφεται ο φόρος ούτε να μεταβάλλουν την έκταση της επιστροφής, πράγμα που ενδεχομένως θα μπορούσε να αναιρέσει τον γενικό χαρακτήρα του συστήματος αυτού.</P><P>Επιπλέον, οι αυστριακές διατάξεις περί επιστροφής του φόρου επί της ηλεκτρικής ενέργειας [...] αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του συνολικού συστήματος φορολογίας της ενέργειας.</P><P>Με άλλα λόγια, τούτο σημαίνει ότι το γενικό σύστημα φορολογίας συμπίπτει με τη <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201C"/>συνήθη νομική κατάσταση<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>, οπότε οι διατάξεις περί επιστροφής <HT TYPE="ITALIC">δεν μπορούν να θεωρηθούν ως <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201C"/>εξαίρεση</HT><NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπογραμμισμένο στο πρωτότυπο.</P></NOTE> ενόψει της οικονομίας του γενικού συστήματος<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>, πράγμα που αποτελεί προϋπόθεση για να γίνει δεκτό ότι το σύστημα έχει χάσει τον γενικό χαρακτήρα του [...].</P><P>Το σύστημα της επιστροφής <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201C"/>διορθώνει<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> απλώς την καταβολή ενός φόρου του οποίου η επιβολή ουδέποτε επιδιώχθηκε να βαρύνει τελικά τον καταναλωτή.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Η Αυστριακή και η Φινλανδική Κυβέρνηση ισχυρίζονται ακόμη ότι πρόκειται εδώ για μέτρο γενικού χαρακτήρα, του οποίου η θέσπιση στηρίζεται στο δικαίωμα των κρατών μελών να εφαρμόζουν την οικονομική πολιτική την οποία επιλέγουν ως την πλέον ενδεδειγμένη και, ειδικότερα, να κατανέμουν κατά την κρίση τους τα φορολογικά βάρη μεταξύ των διαφόρων παραγόντων της οικονομίας.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Αντίθετα, η Επιτροπή προβάλλει την αντίρρηση ότι πρόκειται για μέτρα που ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Συναφώς, η Επιτροπή στηρίζεται κυρίως στην προπαρατεθείσα απόφαση Maribel bis/ter. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η επίμαχη στην υπόθεση εκείνη μείωση των ειοφορών κοινωνικής ασφαλίσεως απέβαινε προς όφελος πολλών τομέων, και συγκεκριμένα του τομέα εξορύξεως μη ενεργειακών πρώτων υλών, της χημικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας μεταποιήσεως μετάλλων, της κατασκευής οργάνων ακριβείας και οπτικών οργάνων και άλλων μεταποιητικών βιομηχανιών, διαφόρων τομέων των διεθνών μεταφορών, μεταξύ των οποίων καταλέγονταν οι εναέριες και οι θαλάσσιες μεταφορές, και των τομέων των οπωροκηπευτικών, της δασοκομίας και της εκμεταλλεύσεως του δασικού πλούτου. Για τον λόγο αυτό η Επιτροπή δηλώνει ότι, <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>δεδομένου ότι το πρόγραμμα αυτό αφορούσε επίσης επιχειρήσεις του τριτογενούς τομέα, η Επιτροπή φρονεί ότι αφορούσε το ίδιο μεγάλο τμήμα της οικονομίας όπως το τμήμα της οικονομίας που αφορά ο EAVG<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8377"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια η Επιτροπή παραθέτει τη σκέψη 32 της ανωτέρω αποφάσεως, η οποία έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>Ούτε ο μεγάλος αριθμός των επωφελούμενων επιχειρήσεων ούτε η ποικιλία και η σημασία των βιομηχανικών κλάδων στους οποίους οι εν λόγω επιχειρήσεις ανήκουν καθιστούν δυνατό τον χαρακτηρισμό του σχεδίου Maribel bis/ter, κατά τον ισχυρισμό της Βελγικής Κυβερνήσεως, ως γενικής ισχύος μέτρο οικονομικής πολιτικής.<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Νομίζω όμως ότι δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός ότι το άρθρο 92 χρησιμοποιεί την έκφραση <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ορισμένοι κλάδοι παραγωγής<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>. Κατά συνέπεια, ένα μέτρο που αφορά ένα μεγάλο αριθμό κλάδων παραγωγής, οι οποίοι απαριθμούνται χωριστά, δεν έχει κατ' ανάγκη τον ίδιο χαρακτήρα με ένα μέτρο που αφορά το σύνολο του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα της εθνικής οικονομίας. Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω ότι το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>από το γράμμα του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης προκύπτει ότι μέτρα γενικού χαρακτήρα που <HT TYPE="ITALIC">δεν εννοούν μόνο</HT><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE> ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής δεν εμπίπτουν στη διάταξη αυτή<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19990626">26ης Ιουνίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-256/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-3913">C-256/97, DM Transport (Συλλογή 1999, σ. Ι-3913, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Αναγνωρίζω πάντως ότι επί του ζητήματος αυτού τα επιχειρήματα υπέρ και κατά είναι περίπου ισοδύναμα. Αυτό όμως που έχει σημασία, κατ' εμέ, είναι ότι η μεταχείριση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα δεν αποτελεί απόκλιση σε σχέση με τη συνήθη εφαρμογή ενός γενικού συστήματος.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε ίσως να προβληθεί η αντίρρηση ότι, αν γίνει δεκτός ο συλλογισμός αυτός, θα άνοιγε ο δρόμος για κάθε είδους κατάχρηση. Για παράδειγμα, θα μπορούσε αύριο ένα κράτος μέλος να αυξήσει ατιμωρητί το γενικό ύψος των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως, προβλέποντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη αύξηση για τον τομέα των υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Στην ανωτέρω αντίρρηση θα απαντούσα ότι, στην περίπτωση αυτή, θα έπρεπε επίσης να εξεταστεί πού βρίσκεται ο συνήθης κανόνας που ισχύει εντός του συστήματος αυτού, εφόσον η διαφορετική μεταχείριση δικαιολογούνταν από τη φύση ή την όλη οικονομία του συστήματος και αν προέκυπταν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού στο πλαίσιο του ενδοκοινοτικού εμπορίου.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Όπως πάντοτε, η απόφαση του Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση θα εκδοθεί <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της προκειμένης υποθέσεως<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Η Αυστριακή Κυβέρνηση υπενθυμίζει εξάλλου ότι, με την τριακοστή τρίτη αιτιολογική σκέψη της πρότασης οδηγίας 97/C 139/07 του Συμβουλίου, για την αναδιάρθρωση<?PAGE NO="I-8378"?> του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="139" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="14">ΕΕ 1997, C 139, σ. 14</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, η οποία στηρίχθηκε στο άρθρο 99 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 93 ΕΚ) και δεν έχει εγκριθεί ακόμη από το Συμβούλιο, η ίδια η Επιτροπή έκρινε ότι <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>πρέπει να επιτραπεί στα κράτη μέλη να διενεργούν επιστροφές φόρου στις επιχειρήσεις που επιβαρύνονται με επενδυτικές δαπάνες οι οποίες αποσκοπούν στη βελτίωση της ενεργειακής αποτελεσματικότητας και στις επιχειρήσεις των οποίων το ενεργειακό κόστος αποτελεί σημαντικό μέρος της αξίας των πωλήσεων<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Κατόπιν αυτού η Επιτροπή πρότεινε το εξής άρθρο 15, παράγραφος 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Τα κράτη μέλη μπορούν να επιστρέφουν εν όλω ή εν μέρει το ποσό του φόρου που έχει καταβάλει μία επιχείρηση επί οποιουδήποτε μέρους του ενεργειακού κόστους που δεν συνδέεται με το κόστος μεταφοράς και που υπερβαίνει το 10 % του συνολικού της κόστους παραγωγής.</P><P>Πάντως, όταν το προαναφερθέν ενεργειακό κόστος μιας επιχείρησης υπερβαίνει το 20 % του συνολικού της κόστους παραγωγής, τα κράτη μέλη επιστρέφουν όλο τον φόρο που κατέβαλε η επιχείρηση επί του τμήματος του μη συνδεόμενου με τις μεταφορές κόστους το οποίο υπερβαίνει το 10 % του συνολικού της κόστους παραγωγής.</P><P>Το καθαρό ποσό του φόρου που καταβάλλει μια επιχείρηση μετά τις επιστροφές βάσει των δύο προηγούμενων παραγράφων δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το 1 % της αξίας των πωλήσεων της.<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Έστω και αν με την πρόταση αυτή η Επιτροπή δεν αναγνωρίζει ότι ένα σύστημα όπως αυτό που εφαρμόζει η Δημοκρατία της Αυστρίας δεν συνιστά ενίσχυση, ομολογεί εντούτοις ότι οι οικολογικοί φόροι δεν πρέπει κατ' ανάγκη να πλήττουν το ίδιο όλες τις επιχειρήσεις και ότι η τεχνική της επιστροφής ενός μέρους του φόρου ο οποίος έχει καταβληθεί σε προηγούμενο στάδιο είναι καθεαυτή νόμιμη.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κριτήριο που επέλεξε η Επιτροπή στην πρόταση της έχει το πλεονέκτημα ότι συναρτάται άμεσα προς την κατανάλωση ενέργειας κάθε επιχειρήσεως χωριστά και όχι προς τις βιομηχανίες μόνο που παράγουν ενσώματα αγαθά. Έτσι, καλύπτονται οι επιχειρήσεις του τομέα των υπηρεσιών, οι οποίες ενδέχεται, σε σπανιότατες βέβαια περιπτώσεις, να καταναλώνουν επίσης μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλο επιτρεπτό κριτήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια θα αξιολογηθεί η μέριμνα της Αυστριακής Κυβερνήσεως να μην θέσει σε υπερβολικό κίνδυνο την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων παραγωγής ενσώματων αγαθών.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8379"?><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση η Αυστριακή Κυβέρνηση υπογράμμισε ειδικότερα — πράγμα που είχε αναφέρει παρεμπιπτόντως με τις γραπτές παρατηρήσεις της — ότι η πραγματική επιδίωξη του Αυστριακού νομοθέτη ήταν η εξοικονόμηση ενέργειας, όπου η εξοικονόμηση αυτή ήταν ρεαλιστική. Συναφώς όμως ο Αυστριακός νομοθέτης είχε κρίνει ότι, υπό την πίεση του ανταγωνισμού και των υψηλών τιμών της ενέργειας, ο τομέας παραγωγής ενσώματων αγαθών είχε ήδη καταβάλει κάθε ρεαλιστικά δυνατή προσπάθεια.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Από την άποψη αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να τεθεί το ερώτημα κατά πόσον οι μεγάλοι καταναλωτές ενέργειας που δραστηριοποιούνται στον τομέα της παροχής υπηρεσιών δεν έχουν επίσης επιτύχει σημαντική εξοικονόμηση και κατά πόσον συνεπώς η επίμαχη νομοθεσία αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχειρίσεως των επιχειρήσεων που τελούν στην ίδια ή σε παρεμφερή κατάσταση.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Στην κύρια δίκη έχει ήδη γίνει επίκληση της ανωτέρω αρχής, η δε απόφαση επ' αυτού εναπόκειται φυσικά στο εθνικό δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, φρονώ ότι το αυστριακό σύστημα δεν δημιούργησε παρέκκλιση υπέρ ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής σε σχέση με το <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>σύνηθες σύστημα<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> φορολογίας και επομένως δεν συνιστά καθεστώς ενισχύσεων υπό την έννοια του άρθρου 92 της Συνθήκης, για το οποίο προβλέπεται υποχρέωση κοινοποιήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Για λόγους πληρότητας, θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι, εφόσον γίνεται δεκτό ότι το σύστημα που καθιέρωσε η Δημοκρατία της Αυστρίας προβλέπει νομοθετικά τη χαμηλότερη φορολόγηση των εν λόγω επιχειρήσεων, μπορεί να τεθεί κάλλιστα το ερώτημα κατά πόσον το Δημόσιο δικαιούνταν πράγματι τα <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>επιστρεφόμενα<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> ποσά. Συγκεκριμένα, το ποσό κατά το οποίο οι καταβληθέντες φόροι υπερβαίνουν το 0,35 % της καθαρής αξίας παραγωγής ανήκει αυτοδικαίως στην επιχείρηση που το κατέβαλε σε πρώτο στάδιο, αφού το Δημόσιο δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστροφή του. Το Δημόσιο δεν διαθέτει καμία διακριτική εξουσία ως προς το καταβλητέο ποσό ούτε ως προς τις επιχειρήσεις προς τις οποίες πρέπει να πραγματοποιηθεί η καταβολή.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με την Αυστριακή Κυβέρνηση και την Adria-Wien, οι οποίες ισχυρίζονται ότι η μέθοδος που συνίσταται στην καταβολή των φόρων στον προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας ή φυσικού αερίου, ο οποίος στη συνέχεια τους καταβάλλει στο Δημόσιο, και στη μεταγενέστερη <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>επιστροφή<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> φόρων από το Δημόσιο δεν αποτελεί παρά μία διοικητική τεχνική που εφαρμόζεται προς αποφυγή άλλων, περισσότερο περίπλοκων μεθόδων. Εξάλλου, από τις εξηγήσεις που παρέσχε η Adria-Wien προκύπτει ότι οι προμηθευτές είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να αναγράφουν σε κάθε τιμολόγιο το τίμημα για την παράδοση και το ποσό του οικολογικού φόρου.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8380"?><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι, βάσει των ανωτέρω σκέψεων, φρονώ ότι μπορώ να συναγάγω ήδη το συμπέρασμα ότι εδώ δεν πρόκειται για καθεστώς ενισχύσεων υπό την έννοια του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης, θα εξετάσω στη συνέχεια επικουρικά και μόνο το ζήτημα κατά πόσον το επίμαχο σύστημα επηρεάζει το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών και μπορεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επηρεάζεται το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών και νοθεύεται ο ανταγωνισμός;</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Με την απόφαση της <DATE ISO="19740702">2ας Ιουλίου 1974</DATE> στην προπαρατεθείσα υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>το άρθρο 92 [...] <HT TYPE="ITALIC">αποσκοπεί</HT><NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου (βλ. υποσημείωση 5).</P></NOTE> στην πρόληψη του επηρεασμού του μεταξύ κρατών μελών εμπορίου με πλεονεκτήματα χορηγούμενα από τις δημόσιες αρχές, τα οποία, υπό διάφορες μορφές, νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό, ευνοώντας ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> (σκέψη 26).</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Με την απόφαση Philip Morris κατά Επιτροπής<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19800917">17ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="730/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="13">730/79 (Συλλογή τόμος 1980/ΙΙΙ, σ. 13, σκέψεις 11 και 12)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, την οποία επικαλείται η Αυστριακή Κυβέρνηση, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι πρέπει να εξετάζεται κατά πόσον το επίμαχο μέτρο <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>ενισχύει τη θέση μιας επιχειρήσεως σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις που την ανταγωνίζονται στο ενδοκοινοτικό εμπόριο<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, δηλαδή απειλεί <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>να νοθεύσει τον ανταγωνισμό μεταξύ επιχειρήσεων εγκατεστημένων σε διαφορετικά κράτη μέλη<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Σε σχέση με την απαλλαγή από τις εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως, την οποία είχε θεσπίσει η Ιταλική Δημοκρατία, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>πρέπει αναγκαστικά να λαμβάνεται ως αφετηρία η υφιστάμενη ανταγωνιστική κατάσταση στην κοινή αγορά πριν ληφθεί το ένδικο μέτρο<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα απόφαση της <DATE ISO="19740702">2ας Ιουλίου 1974</DATE>, Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 36.</P></NOTE>. Πρέπει δηλαδή να εξετάζεται αν το κόστος παραγωγής της οικείας επιχειρήσεως ή των οικείων επιχειρήσεων του κράτους μέλους στο οποίο έχει θεσπιστεί το μέτρο μειώνεται χάρη στο μέτρο αυτό<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα απόφαση, σκέψεις 43 έως 45.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Όπως όμως ήδη εξέθεσα σε σχέση με την απάντηση που προτείνω στο δεύτερο ερώτημα, το οποίο εξέτασα πρώτο, ακόμη και όταν το ανώτατο όριο για τους δύο φόρους καθορίζεται στο 0,35 % της καθαρής αξίας παραγωγής, το κόστος παραγωγής των αυστριακών επιχειρήσεων επιβαρύνεται περισσότερο απ' ό,τι αν δεν υπήρχαν οι φόροι αυτοί και μειώνεται η ανταγωνιστικότητά τους έναντι των ομοειδών επιχειρήσεων των άλλων κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Αν δηλαδή οι εν λόγω επιχειρήσεις δεν μειώσουν τα περιθώρια κέρδους τους, θα αυξηθεί η τιμή των εμπορευμάτων που εξάγουν προς τα άλλα κράτη μέλη. Τα ομοειδή εμπορεύματα που παράγονται στα άλλα κράτη μέλη και εισάγονται στην Αυστρία καθίστανται επομένως ανταγωνιστικότερα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8381"?><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επομένως, δεν</HT> βρισκόμαστε ενώπιον της καταστάσεως που αφορούσε η σκέψη 47 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Maribel bis/ter, με την οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>όταν κράτος μέλος χορηγεί ενίσχυση σε επιχείρηση, η εσωτερική παραγωγή μπορεί να διατηρείται στο ίδιο επίπεδο ή και να αυξάνεται, με συνέπεια να μειώνονται οι δυνατότητες επιχειρήσεων εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη να εξάγουν τα προϊόντα τους προς την αγορά αυτού του κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>. Αυτό ακριβώς όμως είναι το χωρίο που παραθέτει η Επιτροπή για να αποδείξει ότι επηρεάζονται το διασυνοριακό εμπόριο και ο διασυνοριακός ανταγωνισμός.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Με την προπαρατεθείσα απόφαση της <DATE ISO="19990519">19ης Μαΐου 1999</DATE>, Ιταλία κατά Επιτροπής, η οποία αφορούσε τους Ιταλούς οδικούς μεταφορείς, το Δικαστήριο δέχθηκε επίσης ότι, <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα αν η πίστωση φόρου συνεπάγεται αρνητικά αποτελέσματα επί των ανταγωνιστών των δικαιούχων, δηλαδή αυτών που όντας εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη εκτελούν οδικές μεταφορές<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> (σκέψη 21).</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Στην παρούσα όμως υπόθεση, το γεγονός ότι ο νέος φόρος που πλήττει τις αυστριακές επιχειρήσεις που παράγουν ενσώματα αγαθά ανέρχεται στο 0,35 % μόνο της καθαρής αξίας παραγωγής, ενώ θα ήταν υψηλότερος, αν δεν υπήρχε αυτό το ανώτατο όριο, δεν έχει αρνητικές συνέπειες για τις ομοειδείς επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στα άλλα κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Εξάλλου, δεν πρέπει να λησμονείται ότι, επειδή οι επιχειρήσεις του τομέα των υπηρεσιών πλήττονται περισσότερο από τους δύο αυτούς φόρους απ' ό,τι οι επιχειρήσεις που παράγουν ενσώματα αγαθά, η ανταγωνιστικότητα των τελευταίων αυτών επιχειρήσεων μειώνεται επίσης από το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις αυτές αποδέχονται, στο πλαίσιο της διαδικασίας παραγωγής, μεταφοράς ή πωλήσεως των προϊόντων τους, τις παροχές υπηρεσιών των επιχειρήσεων του τριτογενούς τομέα.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Για παράδειγμα, τα ορυκτέλαια που μεταφέρονται από την Adria-Wien και χρησιμοποιούνται από τους παραγωγούς ενσώματων αγαθών έχουν ακριβύνει λόγω του φόρου επί της ηλεκτρικής ενέργειας ο οποίος πλήττει την προώθηση των ορυκτελαίων αυτών με χρησιμοποίηση αντλίας. Ομοίως, έχουν ακριβύνει οι παροχές υπηρεσιών των ασφαλιοτικών εταιριών και των επιχειρήσεων συντηρήσεως ή επισκευής μηχανών και κτιρίων.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Τέλος, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Αυστριακή Κυβέρνηση το γεγονός ότι πρόβλεψε την επιστροφή μέρους του φόρου για τον λόγο ότι, όπως εκθέτει η ίδια, δεν ήθελε να πλήξει υπερβολικά τις βιομηχανικές επιχειρήσεις παραγωγής ή να μειώσει υπερβολικά την ανταγωνιστικότητα τους<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παρατηρηθείς της Αυστριακής Κυβερνηοεως (σ. 8 του πρωτοτύπου).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Αντίθετα, είμαι πεπεισμένος ότι ένα κράτος μέλος που επιβάλλει οικολογικούς φόρους, χωρίς να έχει προς τούτο υποχρέωση<?PAGE NO="I-8382"?> βάσει διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, έχει κάλλιστα το δικαίωμα να επιδεικνύει συναφώς ιδιαίτερη σύνεση. Οι όροι του προβλήματος θα αλλάξουν όταν θα ισχύσουν εναρμονισμένοι φόροι εντός ολόκληρης της Κοινότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Δεύτερον, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>το άρθρο 92 δεν προβαίνει σε διάκριση των κρατικών παρεμβάσεων ανάλογα με τις αιτίες ή τους σκοπούς τους, αλλά τις ορίζει σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα τους<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις της <DATE ISO="19740702">2ας Ιουλίου 1974</DATE>. Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 27. και Βέλγιο κατά Επιτροπής, σκέψη 25.</P></NOTE>. Όπως όμως διαπιστώθηκε ανωτέρω, η επιβολή φόρου ίσου με 0,35 % δεν έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία στρεβλώσεων του ανταγωνισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Τρίτον, δεν μπορώ να δεχτώ τον συλλογισμό ότι η βαρύτερη φορολόγηση των επιχειρήσεων του τριτογενούς τομέα παρέχει, εκ του εναντίου θα μπορούσε κανείς να πει, όφελος στις επιχειρήσεις του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, διότι οι επιχειρήσεις αυτές δεν είναι ανταγωνιστικές (η βαρύτερη φορολόγηση των οδοντοϊάτρων δεν παρέχει κανένα όφελος στους κατασκευαστές ποδηλάτων). Εξάλλου, πολλές από τις επιχειρήσεις του τριτογενούς τομέα υπόκεινται, και αυτές, στον διεθνή ανταγωνισμό. Τούτο συμβαίνει με τις ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες πέραν της εθνικής επικράτειας, τις επιχειρήσεις εναέριων ή οδικών μεταφορών και κυρίως τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Το ίδιο το Δικαστήριο δεν έχει δεχτεί ότι οι τουρίστες αποτελούν αποδέκτες υπηρεσιών και ότι η Συνθήκη έχει εφαρμογή στους τουρίστες;</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Συνοψίζοντας, θα ήθελα επομένως να επισημάνω ότι δεν μπορώ να δεχτώ την άποψη που θα είχε ως αποτέλεσμα:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>είτε να ανατραπεί η πάγια νομολογία κατά την οποία τα κρατικά μέτρα εκτιμώνται σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα τους·</P></ITEM><ITEM><P>είτε να δοθεί στην έννοια του αποτελέσματος τελείως νέο περιεχόμενο, ώστε το Δικαστήριο να παύσει να συγκρίνει την κατάσταση των οικείων επιχειρήσεων με την προηγούμενη κατάσταση τους (μικρότερη ή καμία επιβάρυνση) ή με τους αλλοδαπούς ανταγωνιστές τους (αύξηση ή μη αύξηση της ανταγωνιστικότητας) και να αρχίσει πλέον να τις συγκρίνει μόνο με μη ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στο ίδιο κράτος μέλος.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Θα ήθελα ακόμη μία φορά να υπενθυμίσω ότι όλα τα χωρία της νομολογίας του Δικαστηρίου που παρατέθηκαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας υπέρ της αντίθετης απόψεως αφορούσαν καταστάσεις στις<?PAGE NO="I-8383"?> οποίες, κατά παρέκκλιση από ένα γενικό καθεστώς που είχε αναμφισβήτητα τον χαρακτήρα <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>συνήθους καθεστώτος<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>, είχαν χορηγηθεί μειώσεις φόρων, πιστώσεις φόρων ή μειώσεις των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως, οι οποίες ελάφρυναν τις επιβαρύνσεις που είχαν πλήξει προηγουμένως ορισμένες επιχειρήσεις και δημιουργούσαν αναμφισβήτητες στρεβλώσεις ανταγωνισμού στο ενδοκοινοτικό εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, συμφωνώ με την άποψη που υποστηρίζουν η Αυστριακή, η Δανική και η Φινλανδική Κυβέρνηση και η Adria-Wien, ότι δηλαδή εν προκειμένω ούτε επηρεάζεται το ενδοκοινοτικό εμπόριο ούτε νοθεύεται ο ανταγωνισμός. Δεδομένου ότι δεν διακυβεύεται η επίτευξη του σκοπού του άρθρου 92, παράγραφος 1, δεν υφίσταται συνεπώς ενίσχυση υπό την έννοια του εν λόγω άρθρου.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Κατόπιν των σκέψεων που ανέπτυξα ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει την εξής απάντηση στα ερωτήματα του Verwaltungsgerichtshof:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Τα νομοθετικά μέτρα κράτους μέλους, τα οποία προβλέπουν ένα ανώτατο όριο για νέους φόρους που πλήττουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, η τήρηση του οποίου επιτυγχάνεται μέσω της επιστροφής ενός μέρους των φόρων αυτών κατόπιν απλής αιτήσεως και βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, τα οποία όμως μέτρα δεν επιτρέπουν την επιστροφή αυτή παρά μόνο στις επιχειρήσεις των οποίων η κύρια δραστηριότητα συνίσταται αποδεδειγμένα στην παραγωγή ενσώματων οικονομικών αγαθών, δεν πρέπει να θεωρούνται ως κρατικές ενισχύσεις υπό την έννοια του άρθρου 92, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Κατόπιν της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στο δεύτερο.<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>