<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1985ELA.0400125301.case.xml"><NO.CASE>246/83</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61983C0246</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1254</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1258</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>5</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. DARMON — ΥΠΟΘΕΣΗ 246/83</LEFT><RIGHT>DE ANGELIS ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσει; του νενικού εισαννελέα κ.</HT></P><P><HT TYPE="UC">Marco Darmon</HT></P><P>της <DATE ISO="19850214">14ης Φεβρουαρίου 1985</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Μετάφραση από τα γαλλικά.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P>Κύριε πρόεδρε,</P><P>Κύριοι δικαστές,</P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της προσφυγής που άσκησε η Claudia De Angelis κατά της Επιτροπής, καλείσθε να ερμηνεύσετε την ακόλουθη διάταξη του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α), του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων και συγκεκριμένα την τελευταία του φράση.</TXT><P>Η διάταξη αυτή ορίζει ότι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/> 1)</NO.P><TXT>Χορηγείται αποζημίωση αποδημίας...:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στον υπάλληλο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ο οποίος δεν είναι και δεν υπήρξε ποτέ υπήκοος του κράτους, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο τόπος όπου υπηρετεί, και</P></ITEM><ITEM><P>ο οποίος, δεν είχε μόνιμη διαμονή ή δεν άσκησε, κατά συνήθη τρόπο, επί πέντε έτη λήγοντα έξι μήνες πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του, την κύρια επαγγελματική δραστηριότητά του στο ευρωπαϊκό έδαφος του εν λόγω κράτους. Για την εφαρμογή της παρούσης διατάξεως δεν λαμβάνονται υπόψη οι καταστάσεις που προκύπτουν από την παροχή υπηρεσιών σε άλλο κράτος ή διεθνή οργανισμό <QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Μέχρι το 1981η τελευταία αυτή φράση είχε κατά κανόνα ερμηνευτεί πολύ ελεύθερα, προς όφελος ιδίως των συζύγων και τέκνων των κοινοτικών υπαλλήλων που με τη σειρά τους προσλαμβάνονταν σε ένα από τα όργανα της Κοινότητας.</TXT><P>Όσον αφορά ειδικότερα τους συζύγους, οι προϊστάμενοι των ενδιαφερόμενων διοικητικών υπηρεσιών είχαν λάβει υπό σημείωση κατά την 73η συνάντησή τους, της <DATE ISO="19730521">21ης Μαΐου 1973</DATE>, την άποψη της Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/> το χρονικό διάστημα κατά το οποίο η σύζυγος ακολουθεί το σύζυγό της δεν πρέπει να υπολογίζεται για τη χορήγηση του επιδόματος αποδημίας <QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συνάντηση των προϊσταμένων διοικήσεως, 127η συνεδρίαση της <DATE ISO="19800321">21ης Μαρτίου 1980</DATE>, υπ' αριθ. 45/80 συμπέρασμα, πρβλ. έγγραφο RCA/127.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P><P>Κατά τη διάρκεια της εκατοστής εικοστής έβδομης συνάντησης, της <DATE ISO="19800321">21ης Μαρτίου 1980</DATE>, οι εν λόγω προϊστάμενοι επικύρωναν</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/> την ερμηνεία αυτή, θεωρώντας ότι οι διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο α ), δεύτερη περίπτωση, του παραρτήματος VII που αφορούν τους όρους κατοικίας [καλύπτουν] και την περίπτωση προσώπου χωρίς ίδια επαγγελματική δραστηριότητα, η παραμονή του οποίου σε συγκεκριμένη χώρα οφείλεται απλώς στην παροχή υπηρεσιών στη χώρα αυτή από το σύζυγό του για λογαριασμό κράτους ή διεθνούς οργανισμού <QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.REF="E0002"><P>Συνάντηση των προϊσταμένων διοικήσεως, 127η συνεδρίαση της <DATE ISO="19800321">21ης Μαρτίου 1980</DATE>, υπ' αριθ. 45/80 συμπέρασμα, πρβλ. έγγραφο RCA/127.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P><P>Στην κατηγορία αυτή ενέπιπτε η περίπτωση της Claudia De Angelis την <DATE ISO="19821201">1η Δεκεμβρίου 1982</DATE>, όταν προσελήφθη από την Επιτροπή στις Βρυξέλλες, στις οποίες κατοικούσε από το 1970, ακολουθώντας το σύζυγό της, που είχε αναλάβει υπηρεσία στο ίδιο όργανο.</P><P>Παρ' όλ' αυτά, το επίδομα αποδημίας δεν χορηγήθηκε στην ενδιαφερόμένη. Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη τις επικρίσεις που περιείχε η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου της <DATE ISO="19820204">4ης Φεβρουαρίου 1982</DATE>, τα ενδιαφερόμενα όργανα αντικατέστησαν με μια πρακτική περιορισμού τη φιλελεύθερη πρακτική που ίσχυε προηγουμένως και για την οποία το Ελεγκτικό Συνέδριο αναγνώρισε ότι συνίστατο<?PAGE NO="1255"?> <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/> σε μια επέκταση της κατά το άρθρο 4 του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης παρεκκλίσεως, η οποία δεν μπορούσε να υλοποιηθεί παρά με διαρρύθμιση του κανονισμού <QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ειδική έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με τα επιδόματα αποδημίας και εκπατρισμού, που θεσπίστηκε στις <DATE ISO="19820204">4 Φεβρουαρίου 1982</DATE> και φέρει ημερομηνία <DATE ISO="19820406">6 Απριλίου 1982</DATE>, σ. 30, αριθ. 67.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Επειδή η ένσταση της Claudia De Angelis κατά της εφαρμογής στην περίπτωση της της νέας αυτής πρακτικής απορρίφθηκε ρητά, η ενδιαφερομενη άσκησε την παρούσα προσφυγή με σκοπό:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/> 1)</NO.P><TXT>να τεθούν στην κρίση του Δικαστηρίου τα εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών του μηνός Φεβρουαρίου 1983, καθώς και όλα όσα ακολούθησαν, στο βαθμό που υλοποιούν την απόφαση της καθής να μη χορηγήσει στην προσφεύγουσα το προβλεπόμενο από το άρθρο 4, παράγραφος 1, του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως επίδομα αποδημίας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>να καταδικαστεί η καθής να καταβάλλει στην προσφεύγουσα το επίδομα αποδημίας από <DATE ISO="19821201">1ης Δεκεμβρίου 1982</DATE> ·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>να ακυρωθεί, κατά το προσήκον μέτρο, η ρητή απορριπτική απόφαση επί της ενστάσεως που είχε υποβάλει στις <DATE ISO="19830318">18 Μαρτίου 1983</DATE>, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, απόφαση που της κοινοποιήθηκε στις <DATE ISO="19830808">8 Αυγούστου 1983</DATE>·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>να καταδικαστεί η καθής να καταβάλει στην προσφεύγουσα τόκους επί των καθυστερούμενων ποσών του επιδόματος αποδημίας, υπολογιζόμενους από την ημερομηνία που το επίδομα κατέστη απαιτητό μέχρι την ημέρα πραγματικής καταβολής του, και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>να καταδικαστεί η καθής στο σύνολο των εξόδων της δίκης κατ' εφαρμογή του άρθρου 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας καθώς και στα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης και ιδίως στα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής, καθώς και για την αμοιβή δικηγόρου, κατ' εφαρμογή του άρθρου 73, στοιχείο β ), του ίδιου κανονισμού. <QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P><P>Η Επιτροπή ζήτησε την απόρριψη της προσφυγής και την καταδίκη της προσφεύγουσας στα δικαστικά έξοδα.</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Προς στήριξη της προσφυγής της, η Claudia De Angelis ισχυρίζεται ότι η απόφαση της καθής να μην της χορηγήσει το επίδομα αποδημίας αντίκειται:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>στη ratio legis της συναφούς διάταξης,</P></ITEM><ITEM><P>στην αρχή περί ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ υπαλλήλων, και</P></ITEM><ITEM><P>στην αρχή περί ίσης αμοιβής μεταξύ εργαζόμενων ανδρών και γυναικών.</P></ITEM></LIST></P><P>Θα εξετάσω διαδοχικά τους τρεις αυτούς λόγους.</P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Κατά την προσφεύγουσα, το επίδομα αποδημίας αποσκοπεί να</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/> αντισταθμίσει τις δυσχέρειες και τις δυσάρεστες καταστάσεις εις βάρος του υπαλλήλου που απορρέουν από την ιδιότητα του ως αλλοδαπού, όταν δεν προτίθεται να δημιουργήσει μόνιμους δεσμούς με τη χώρα στην οποία τον τοποθέτησαν ο υπεύθυνοι διεθνούς οργανισμού στον οποίο υπηρετεί <QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</P><P>Αν και αποκλείει ρητά τη χορήγηση του επιδόματος αυτού στον υπάλληλο, ο οποίος, πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του, είχε δημιουργήσει μόνιμο δεσμό με τη χώρα στην οποία υπηρετεί, εξίσου ρητά ο νομοθέτης επιφυλάσσει το επίδομα υπέρ του υπαλλήλου, ο οποίος, παρόλον ότι κατοικούσε στο κράτος όπου υπηρετούσε κατά την περίοδο αναφοράς, πάντως δεν δημιούργησε μόνιμο δεσμό μ' αυτό. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπάγεται στην τελευταία αυτή κατηγορία και ότι δεν έπραξε τίποτε άλλο από το να ακολουθήσει<?PAGE NO="1256"?> το σύζυγό της στο Βέλγιο, επειδή έφερε τη σχετική υποχρέωση εκ του νόμου, λόγω της έννομης καταστάσεως της ως έγγαμης γυναίκας, και ότι ενδιαφερόταν να διατηρήσει την οικογενειακή συνοχή χωρίς για το λόγο αυτό να επιθυμεί τη δημιουργία μόνιμου δεσμού με τη χώρα ασκήσεως των καθηκόντων του συζύγου της. Από τα παραπάνω συμπεραίνει ότι, κατά το χρόνο αναλήψεως των καθηκόντων της, βρισκόταν σε κατάσταση <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/> που απορρέει από τις υπηρεσίες που παρείχε σε άλλο κράτος ή σε διεθνή οργανισμό <QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P><P>Ο λόγος αυτός δεν είναι πειστικός. Όπως ορθά υπενθυμίζει η Επιτροπή, η οποία παραπέμπει στη νομολογία σας:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/> Το επίδομα αποδημίας αποσκοπεί στην αντιστάθμιση των ιδιαιτέρων βαρών και μειονεκτημάτων που προκύπτουν από την ανάληψη καθηκόντων στις Κοινότητες για τους υπαλλήλους που <HT TYPE="ITALIC">για το λόγο αυτό</HT><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση είναι δική μου.</P></NOTE> υποχρεώνονται να αλλάξουν τόπο διαμονής <QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19750220">20ής Φεβρουαρίου 1975</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="21/74" YEAR="1975" PAGE.ECR="221">21/74 (Rec. σ. 221)</REF.DOC.ECR>, Airola, σκέψη 8, σ. 228 βλέπε επίσης απόφαση της <DATE ISO="19720607">7ης Ιουνίου 1972</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="20/71" YEAR="1972" PAGE.ECR="345">20/71 ( Rec. σ. 345 )</REF.DOC.ECR> Sabbatini, σκέψη 8, σ. 351.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P><P>Ως προς την έννοια της διαμονής, το Δικαστήριο έκρινε ότι τόπος διαμονής ενός προσώπου είναι εκείνος στον οποίο το τελευταίο έχει εγκαταστήσει το <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/> διαρκές <QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> ή <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/> σύνηθες <QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> κέντρο των συμφερόντων του<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19730112">12ης Ιανουαρίου 1973</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="13/73" YEAR="1973" PAGE.ECR="935">13/73 ( Rec. 1973, σ. 935 )</REF.DOC.ECR>, Angenieux κατά Hakenbag, σκέψη 32, και απόφαση της <DATE ISO="19770217">17ης Φεβρουαρίου 1977</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="76/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="315">76/76 ( Rec. 1977, σ. 315 )</REF.DOC.ECR>, Di Paulo κατά Office National de l'Emploi [ Εθνικό Γραφείο Απασχολήσεως ].</P></NOTE> με τη βούληση να του προσδώσει μόνιμο χαρακτήρα.</P><P>Για τους σκοπούς καθορισμού του τόπου καταγωγής της De Angelis έχω προτείνει επ' ευκαιρία της υποθέσεως 144/84, ως κέντρο των συμφερόντων της να θεωρηθεί η <HT TYPE="ITALIC">Ischia.</HT></P><P>Στην παρούσα όμως δίκη έρχομαι να υποστηρίξω ότι το <HT TYPE="ITALIC">διαρκές</HT> κέντρο των συμφερόντων της το εγκατέστησε στις <HT TYPE="ITALIC">Βρυξέλλες.</HT></P><P>Παρ' όλες τις ομοιότητες από άποψη ορολογίας, δεν υφίσταται καμιά αντίφαση.</P><P>Πράγματι, όπως έχετε ήδη κρίνει<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19780309">9ης Μαρτίου 1978</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="54/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="585">54/77, Herpels κατά Επιτροπής ( Rec. 1978, σ. 585 )</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 31 και 32.</P></NOTE>, η έκφραση <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/> τόπος καταγωγής <QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> που χρησιμοποιείται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και προσδιορίζεται από το κέντρο συμφερόντων του υπαλλήλου, είναι <HT TYPE="ITALIC">τεχνική</HT> έννοια, η λειτουργία της οποίας συνίσταται στον καθορισμό του τόπου που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για την κατ' αποκοπήν πληρωμή ορισμένων εξόδων ταξιδίου από τον τόπο υπηρεσίας στον τόπο καταγωγής. Διευκρινίσατε <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/> ότι η έννοια αυτή διαφέρει από εκείνη <QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> του τόπου όπου οι ενδιαφερόμενοι υπάλληλοι <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/> διέμεναν πριν από την ανάληψη των καθηκόντων τους <QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>. Διακρίνατε, λοιπόν, μεταξύ των εννοιών του <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/> κέντρου συμφερόντων <QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του ápθpou VII που προαναφέρθηκε και του <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/> διαρκούς κέντρου συμφερόντων <QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής.</P><P>Η Claudia De Angelis, η οποία διέμενε στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με τα κριτήρια που καθορίσατε με την πιο πάνω νομολογία σας, δεν ήταν υποχρεωμένη να αλλάξει διαμονή <HT TYPE="ITALIC">για το λόγο ότι</HT> ανέλαβε καθήκοντα στην πόλη αυτή, είναι δε δύσκολο να διακρίνει κανείς <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/> τα ιδιαίτερα βάρη και μειονεκτήματα <QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> που οφείλονται στο γεγονός αυτό και τα οποία θα έπρεπε να αντισταθμιστούν.</P><P>Επιπλέον — η σχετική μάλιστα παρατήρηση της Επιτροπής κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση είναι βάσιμη — η διάταξη σύμφωνα με την οποία <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/> δεν λαμβάνονται υπόψη καταστάσεις που προκύπτουν από την παροχή υπηρεσιών σε άλλο κράτος ή διεθνή οργανισμό <QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> ερμηνεύεται ως εξαίρεση της διατάξεως που προηγείται και προς εκτέλεση της οποίας, για να χορηγηθεί επίδομα αποδημίας σε υπάλληλο, πρέπει κατά την περίοδο αναφοράς να μην έχει κατοικήσει ή να έχει ασκήσει την κύρια επαγγελματική δραστηριότητά του στο έδαφος του κράτους στο οποίο υπηρετεί ο υπάλληλος.<?PAGE NO="1257"?> Τον εξαιρετικό χαρακτήρα της δεχθήκατε με την απόφαση σας στην υπόθεση Vutera<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19810115">15ης Ιανουαρίου 1981</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="1322/79" YEAR="1981" PAGE.ECR="127">1322/79, Vutera κατά Επιτροπής ( Συλλογή 1981. σ. 127 )</REF.DOC.ECR>. σκέψη 8.</P></NOTE>. Συνεπώς πρέπει κατ' ανάγκη να ερμηνεύεται στενά. Έχοντας προβλεφθεί για τον <HT TYPE="ITALIC">υπάλληλο,</HT> το επίδομα δεν είναι δυνατό να επεκταθεί και στο <HT TYPE="ITALIC">ούςυγό</HT> του, ο οποίος με τη σειρά του έγινε υπάλληλος των Κοινοτήτων, εκτός αν ορίζεται ρητά.</P><P>Θεωρώ, λοιπόν, ότι ο λόγος που προβλήθηκε είναι αβάσιμος.</P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η Claudia De Angelis ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή εξακολουθεί να χορηγεί το επίδομα αποδημίας στους υπαλλήλους που είχαν προσληφθεί τη στιγμή κατά την οποία στη σχετική διάταξη αποδιδόταν η προγενέστερη ερμηνεία. Θεωρεί, ότι όταν πρόκειται για πανομοιότυπες καταστάσεις, η διαφορετική εφαρμογή της αυτής διάταξης συνιστά παραβίαση της αρχής περί ίσης μεταχειρίσεως των υπαλλήλων.</TXT><P>Η αρχή των κεκτημένων δικαιωμάτων που προβάλλει η Επιτροπή για να αντικρούσει τον προβληθέντα λόγο δεν νομίζω ότι είναι πειστική.</P><P>Γεγονός, πάντως παραμένει ότι <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/> κανείς δεν μπορεί να επικαλείται υπέρ αυτού παρανομία που διαπράχτηκε προς όφελος τρίτου <QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19841009">9ης Οκτωβρίου 1984</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="188/83" YEAR="1984" PAGE.ECR="3465">188/83, Wille ( Συλλογή 1984, σ. 3465 )</REF.DOC.ECR>. σκέψη 15.</P></NOTE> δεύτερος αυτός λόγος δεν νομίζω ότι είναι περισσότερο βάσιμος.</P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Απομένει να εξεταστεί ο λόγος που στηρίζεται στην υποτιθέμενη παραβίαση της αρχής περί ίσης αμοιβής μεταξύ εργαζόμενων ανδρών και γυναικών και ειδικότερα των διατάξεων της οδηγίας του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της <DATE ISO="19750210">10ης Φεβρουαρίου 1975</DATE>. Η Claudia De Angelis θεωρεί ότι η στενή ερμηνεία, την οποία αμφισβητεί, καταλήγει στη θέσπιση διακρίσεως μεταξύ των εργαζόμενων ανδρών, οι οποίοι είναι ελεύθεροι να αναλάβουν αμέσως επαγγελματική δραστηριότητα, και των εργαζόμενων γυναικών, οι οποίες είναι για λόγους κοινωνικούς και μορφωτικούς υποχρεωμένες να ανατρέφουν τα τέκνα τους κατά την προσχολική ηλικία, να αναμένουν δηλαδή πολλά έτη πριν αρχίσουν τη σταδιοδρομία τους.</TXT><P>Καταρχάς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η οδηγία της <DATE ISO="19750210">10ης Φεβρουαρίου 1975</DATE></P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/> περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την εφαρμογή της αρχής της ισότητος της αμοιβής μεταξύ των εργαζόμενων ανδρών και γυναικών <QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>δεν μπορεί να ισχύει για μια διάταξη που θεωρείται ότι είναι κοινοτική. Γεγονός όμως παραμένει ότι ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων και του λοιπού προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τη θεμελιώδη αρχή περί ισότητος των αμοιβών για όμοια εργασία, όπως εξαγγέλει το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ.</P><P>Κανείς δεν διανοείται να αμφισβητήσει τα κοινωνιολογικά και μορφωτικά δεδομένα που επικαλείται η προσφεύγουσα. Δεν μπορούν όμως να επικριθούν ούτε το κείμενο της επίδικης διάταξης, ούτε η νέα εφαρμογή που της επιφυλάσσεται, για το λόγο ότι ούτε η μία ούτε η άλλη συμβάλλουν στο μετριασμό των συνεπειών τους. Ούτε το κείμενο, ούτε η εφαρμογή του έχουν άμεσα ή έμμεσα τον υποτιθέμενο χαρακτήρα που εισάγει διάκριση έναντι των μισθωτών γυναικών.</P><P>Ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης δεν πρέπει να περιλαμβάνει διατάξεις που δημιουργούν ανισότητες αμοιβών, όπως υπογραμμίσατε με έμφαση στην απόφαση σας στην υπόθεση Razzouk<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19840320">20ής Μαρτίου 1984</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="75/82+117/82" YEAR="1984" PAGE.ECR="1509">75/82 και 117/82, Razzouk και Beydoun, Συλλονή 1984, σ. 1509</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Αντίθετα, δεν είναι δυνατό να απαιτείται οι εν λόγω διατάξεις να θεραπεύουν κατ' ανάγκη ενδεχόμενες ανισότητες καταστάσεων που προϋπήρχαν.</P><?PAGE NO="1258"?><P>Οι επικρινόμενες λοιπόν διατάξεις δεν δημιούργησαν ούτε επέτειναν κατάσταση ανισότητας αμοιβών μεταξύ εργαζόμενων ανδρών και γυναικών κατά τη στιγμή που άρχισαν να τείνουν να εφαρμόζονται.</P><P>Όπως και οι δύο προηγούμενοι, και ο τρίτος αυτός λόγος νομίζω ότι είναι λοιπόν αβάσιμος.</P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT> Ως εκ τούτου θεωρώ περιττό να εξετάσω το αίτημα για καταβολή τόκων ως αποζημιώσεως.</TXT></NP><P>Επομένως, προτείνω την απόρριψη της προσφυγής και ο κάθε διάδικος να φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.</P></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>