Ό Fanara παρατηρεί τή διαφορά πού τό φέρει ἀντιμέτωπο μέ τό Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), ή ὁποία θέτει ένα πρόβλημα πού ἀποτελείται ἀπό τρία μέρη:

Τό άρθρο 51 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 ὁρίζει ὅτι:

Τό άρθρο 51 ρυθμίζει τή σταθεροποίηση τῶν παροχών πού καθορίζονται σύμφωνα μέ τό άρθρο 46. Τό άρθρο 46 ἀναφέρει τίς παροχές πού εἶναι εκκαθαρισμένες ὑπό αυτόνομο καθεστώς, χωρίς τήν παρέμβαση τοῦ κοινοτικοί) δικαίου καί τίς παροχές, τό δικαίωμα πρός τίς όποιες κτάται κατά τό κοινοτικό δίκαιο. Ό Fanara πληροί τους ὅρούς πού προβλέπονται ἀπό τή βελγική νομοθεσία, γιά νά τύχει πλήρους συντάξεως δυνάμει μόνου τοῦ ἐθνικοῦ δικαίου, χωρίς συνυπολογισμό. Τό ποσό τῆς συντάξεως αυτής μειώθηκε κατά τό ποσό τῆς ιταλικής συντάξεως, κατόπιν εφαρμογής τῶν εθνικών κανόνων περί μή σωρεύσεως.

Ή βελγική παροχή, υπολογιζόμενη κατ' αυτό τόν τρόπο τήν 1η Νοεμβρίου 1976, έπρεπε νά προσδιορισθεί ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἰταλική σύνταξη. Κατά συνέπεια, ὁ βελγικός φορεύς δικαιούνταν νά κρατήσει ἀπό τά καθυστερούμενα ποσά τῆς ιταλικής συντάξεως μόνο τό ποσό πού ἀντιστοιχούσε στίς ήμερες πού περιλαμβάνονταν στην περίοδο κατά τήν ὁποία κατέβαλε προκαταβολικές πληρωμές ἐπί προσωρινής βάσεως. Ή διαφορά μεταξύ τοῦ ἀνωτέρω ποσοῦ καί τοῦ ποσοῦ πού κατέβαλε τό INPS πρέπει νά καταβληθεί στόν ενδιαφερόμενο.

Ό Fanara προβάλλει ὅτι τό ποσό τῶν πρός ἀνάκτηση προκαταβολῶν, πού υπολογίσθηκε ἀπό την καθ᾽ ἧς τῆς κύριας υποθέσεως σέ 19627 FB δέν εἶναι τελείως ἀκριβές, καθόσον ἀντιστοιχεί σέ κράτηση 29,92 FB ἐπί τῆς βελγικῆς παροχής ἀντί 25,27 FB.

Κατά τήν ἀπόφαση 101 πού έλαβε ή διοικητική ᾿Επιτροπή τῆς ΕΟΚ γιά τήν κοινωνική ἀσφάλιση τῶν διακινούμενων εργαζομένων, στίς 29 Μαΐου 1975, ἡ ημερομηνία πού πρέπει νά λαμβάνεται ὑπόψη γιά τόν προσδιορισμό τῆς τιμής μετατροπής τῶν νομισμάτων εἶναι εκείνη ἀπό τήν ὁποία οἱ ἀνωτέρω διατάξεις ισχύουν γιά τόν ενδιαφερόμενο.

Ό Fanara παρατηρεί ὅτι, δεδομένου, εντούτοις, τοῦ μεγάλου χρονικοῦ διαστήματος πού μεσολαβεί μεταξύ τῆς ημερομηνίας ἐνάρξεως τῶν συντάξεων καί τῆς ημερομηνίας κατά τήν ὁποία γίνονται οἱ τελευταίες πράξεις υπολογισμοῦ καί εκκαθαρίσεως, εἶναι πιό λογικό νά ληφθεί υπόψη ἡ τιμή μετατροπής νομισμάτων πού ἴσχυε κατά τό χρόνο τῶν τελευταίων πράξεων εκκαθαρίσεως.

Ἑπομένως, ἡ οικονομική τακτοποίηση των φακέλων έπρεπε νά γίνει, τουλάχιστον γιά τήν περίοδο πού ἀφορούν τά καθυστερούμενα ποσά συντάξεως πού καταβάλλει ένας φορέας σέ άλλο φορέα, βάσει τῆς τιμής συναλλάγματος πού εφαρμόσθηκε γιά τή μετατροπή τῶν ἴδιων αυτῶν καθυστερούμενων ποσών. 'Ένα τέτοιο σύστημα επιτρέπει τήν ὀρθή εφαρμογή τῶν κανόνων περί μή σωρεύσεως καί τήν ἀφαίρεση, ἀπό τήν υποκείμενη σέ μείωση σύνταξη, τοῦ ποσοῦ τῆς παροχής πού κατέβαλε πράγματι ὁ άλλος φορέας. Μέ τή λύση αύτη ἀποφεύγεται ἡ δημιουργία ἀχρεωστήτου εἰς βάρος τοῦ ἐνδιαφερομένου, στην περίπτωση πού ή τιμή συναλλάγματος ἀποδεικνύεται δυσμενής λόγω τῆς υποτιμήσεως ὁρισμένων νομισμάτων.

Ό Fanara θεωρεί ὅτι τό άρθρο 241 τοῦ arrêté royal τῆς 4ης Νοεμβρίου 1963 δέ συμβιβάζεται μέ τους κανονισμούς 1408/71 καί 574/72, στό θέμα τοῦ ὑπολογισμοῦ καί τῆς εκκαθαρίσεως τῶν συντάξεων, διότι έχει ως ἀποτέλεσμα νά στερεί ἀπό τόν ενδιαφερόμενο τό ευεργέτημα πού προκύπτει ἀπό τίς αυξήσεις τῆς ιταλικής συντάξεως πού έγιναν ἀπό 1ης Νοεμβρίου 1976. Οἱ κανονισμοί έχουν εκδοθεί γιά νά εὐνοοῦν, ἀπό ὁρισμένες ἀπόψεις, τους διακινούμενους εργαζομένους καί ὄχι γιά νά επιτρέπουν στους αρμόδιους φορείς νά Ιδιοποιοῦνται ποσά πού δέν τους ἀνήκουν.

'Ο Fanara παρατηρεί ὅτι, ἀπό τή στιγμή πού ἀποκτάται δικαίωμα πρός παροχή δυνάμει μόνης τῆς εθνικής νομοθεσίας, δέν εἶναι δυνατό νά υφίστανται οἱ ἀσφαλισμένοι τίς ἀρνητικές συνέπειες τῆς υποτιμήσεως τῶν νομισμάτων. 'Αν τά καθυστερούμενα ποσά πού κατέβαλε φορέας άλλου κράτους εἶναι κατώτερα τῶν ποσών πού καταβλήθηκαν ἐπί προσωρινής βάσεως, άλλά πού ὀφείλονταν δυνάμει μόνης τῆς εθνικής νομοθεσίας, δέν πρέπει νά ἀξιώνεται καμιά διαφορά ἀπό τόν ενδιαφερόμενο ἡ εφαρμογή τῶν ἐθνικών κανόνων περί μή σωρεύσεως δέ δύναται, σέ καμία περίπτωση νά καταλήξει σέ μείωση, ἀπό τή σύνταξη πού ὀφείλεται ὑπό αυτόνομο καθεστώς, ποσών μεγαλυτέρων ἀπό εκείνα πού εισέπραξε πράγματι ὁ ἐνδιαφερόμενος ἀπό άλλο φορέα.

Ή καθ᾿ ης τῆς κύριας υποθέσεως παρατηρεί ὅτι, κατά τήν εφαρμογή τοῦ άρθρου 111 καί τοῦ παραρτήματος 6 τοῦ κανονισμοῦ 574/72 ἐπί τῶν βελγοϊταλικῶν Ιδίως σχέσεων, συχνά συμβαίνει ώστε ἡ ἀξία σέ βελγικά φράγκα τῶν ιταλικών καθυστερούμενων ποσών πού καταβάλλονται στό INPS νά εἶναι κατώτερη ἀπό τό ποσό τῶν πρός ἀνάκτηση προκαταβολικών πληρωμών, ὁπότε ἡ διαδικασία ἀποδόσεως πού προβλέπεται από τους κοινοτικούς κανονισμούς αφήνει κάποιο ἀχρεώστητο ποσό. Οι διαφορές αυτές ἀπορρέουν ἀπό δυό αιτίες πού δύνανται νά ἐνεργοῦν ἀπό κοινοῦ ἡ χωριστά: την προοδευτική υποτίμηση τῆς ιταλικής λιρέτας σέ σχέση μέ τό βελγικό φράγκο καί τό ἀποτέλεσμα τοῦ άρθρου 51 (1) τοῦ κανονισμού 1408/71.

Κατά τόν υπολογισμό τῆς πράγματι ὀφειλομένης ἀπό τό Βέλγιο παροχής, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, τό ποσό τῆς ιταλικής παροχής πού επηρεάζει τό ποσό πού ὀφείλει τό Βέλγιο μετατράπηκε σέ FB σύμφωνα μέ τό άρθρο 107 (1) καί (5) τοῦ κανονισμοῦ 574/72 καί την ἀπόφαση 101 τῆς Διοικητικής 'Επιτροπής γιά την κοινωνική ἀσφάλιση τῶν διακινούμενων εργαζομένων, δηλαδή στην τιμή συναλλάγματος πού ισχύει κατά τό τρίμηνο κατά τό όποιο ἡ εκκαθάριση παράγει τά ἀποτελέσματά τῆς γιά τόν εργαζόμενο, τό ὁποῖο ἀντιστοιχεί στην ημερομηνία γενέσεως τοῦ δικαιώματος πρός παροχή ἀναπηρίας.

Ἀντιθέτως, ὅταν ὁ ιταλικός φορέας καταβάλλει τά καθυστερούμενα ποσά του στό INAMI, οἱ κανονιστικές διατάξεις πού ισχύουν γιά τή μετατροπή τῶν νομισμάτων είναι εκείνες τοῦ ἄρθρου 107 (6) τοῦ κανονισμοῦ 574/72, εισπράττει δηλαδή τό INAMI τήν ἀξία σέ βελγικά φράγκα των ιταλικῶν καθυστερούμενων ποσών πού μετατράπηκαν στην τιμή συναλλάγματος ή ὁποία ισχύει κατά τήν ήμερα τῆς καταβολής.

Κατά τό μέτρο πού ἡ ιταλική λιρέτα σημειώνει ἀπό μακρού χρόνου τάση υποτιμήσεως σέ σχέση μέ τό βελγικό φράγκο καί λαμβάνοντας υπόψη τό χρονικό διάστημα πού μεσολαβεί ἀπό τή γένεση τοῦ δικαιώματος πρός παροχές, μέχρι τήν ημερομηνία τῆς καταβολής τῶν καθυστερούμενων ποσών, εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ καταβολή αυτή γίνεται σέ τιμή συναλλάγματος κατώτερη ἀπό ἐκείνη τῆς ἀποφάσεως.

Τό άρθρο 51 συνεπάγεται ὅτι οἱ παροχές πού προσδιορίζονται ἀπό τους ἁρμόδιους φορείς κατά τήν ἡμερομηνία γενέσεως τοῦ δικαιώματος προσαρμόζονται ἐκ τῶν υστέρων χωριστά στή συγκυρία τῆς ὀφειλέτιδος χώρας, χωρίς οἱ μεταβολές μιᾶς παροχής νά επηρεάζουν τήν άλλη.

Ἑπομένως, ἀπό τό άρθρο 51 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 προκύπτει ὅτι οἱ παροχές πού καταβάλλει καθένα ἀπό τά κράτη εξελίσσονται κατά τρόπο πολύ διάφορο, ἀφοῦ οἱ συγκυριακές προσαρμογές γίνονται σέ διαφορετικούς χρόνους, κατά διαφορετική περιοδικότητα, καί σέ συνάρτηση μέ ἀνόμοιες συγκυρίες.

Οἱ συνέπειες τοῦ ἄρθρου 51 εκδηλώνονται ὑπό διάφορες εκδοχές:

Τό άρθρο 51 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν ἀρκεῖ, κατ' ἀνάγκη, γιά τήν πλήρη ἀντιστάθμιση τῶν νομισματικών υποτιμήσεων, τουναντίον μάλιστα δύναται νά 'έχει ἀποτέλεσμα ἀντίθετο πρός τό επιδιωκόμενο, λόγω τῆς ελλείψεως ἁρμονίας τῶν εθνικών νομοθεσιών στό θέμα τῶν συγκυριακών προσαρμογών.

Ἑπομένως, ἡ νομισματική υποτίμηση παραμένει γιά τό διακινούμενο εργαζόμενο κίνδυνος μειώσεως τῶν εισοδημάτων του καί γιά τους φορείς πηγή δυσχερειών, στό πλαίσιο τῶν οἰκονομικῶν τακτοποιήσεων γιά τίς όποιες πρόκειται στην παρούσα περίπτωση.

Φαίνεται ὅτι σ' αυτούς τους κινδύνους καί στά προβλήματα αυτά ούτε δόθηκε ούτε επιζητήθηκε λύση σέ κοινοτικό επίπεδο. Ἑπομένως, τό Βέλγιο επιζήτησε λύση στό εθνικό επίπεδο, μέ τήν προσθήκη τοῦ άρθρου 241 στό arrêté royal τῆς 4ης Νοεμβρίου 1963. Τό άρθρο 2 τῆς διατάξεως αὐτής άφορα τήν περίπτωση τοῦ Fanara.

Τό INAMI προβάλλει ὅτι τά προβλήματα γιά τά ὁποῖα πρόκειται στή συγκεκριμένη περίπτωση καί τά όποια ἀπορρέουν ἀπό τίς νομισματικές καί συγκυριακές ἀνισότητες των Κρατῶν μελών δέν βρίσκουν λύση στους κανόνες συντονισμοῦ πού θεσπίζουν οἱ κανονισμοί καί ὅτι καμία ἐνέργεια δέν έγινε, στό κοινοτικό ἐπίπεδο, γιά τήν επίλυση τους. Κατά συνέπεια, μιά παρέμβαση τῆς εθνικής νομοθετικής εξουσίας πού ἀποβλέπει στη ρύθμιση τοῦ θέματος τῆς ἀνακτήσεως τῶν προσωρινῶν καταβολών δέν ἀντιβαίνει στους κανονισμούς ἡ στή συνθήκη τῆς Ρώμης.

Ή 'Επιτροπή προβάλλει, μέ τίς παρατηρήσεις της, ὅτι οἱ κοινοτικοί κανόνες ἀφήνουν στην εσωτερική νομοθεσία των Κρατών μελών τήν ἁρμοδιότητα πρός προσδιορισμό τῶν ὅρών καί τρόπων ἀναζητήσεως τῶν ἀχρεωστήτων ἀπό τους φορεῖς κοινωνικής ἀσφαλίσεως. Οἱ μόνες κοινοτικές διατάξεις πού υπάρχουν στό θέμα αὐτό εἶναι εκείνες τοῦ ἄρθρου 111 τοῦ κανονισμοῦ 574/72, πού αφορούν τή συνδρομή πού ενδεχομένως ὀφείλουν νά παρέχουν ὁ ἕνας στον άλλο οἱ φορείς κοινωνικής ἀσφαλίσεως τῶν διαφόρων Κρατών μελών πρός τό σκοπό τῆς ἐν λόγω ἀνακτήσεως.

Ὑπάρχει βεβαίως ὅριο στην ἀρμοδιότητα αυτή τῶν κρατών νά ρυθμίζουν τήν ἀνάκτηση τῶν καθ' υπέρβαση εισπραχθέντων. 'Ενας φορεύς κοινωνικής ἀσφαλίσεως δέ δύναται, ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀναζητήσεως ἀχρεώστητου, νά στερήσει τόν ενδιαφερόμενο ἀπό τήν ἀπόλαυση τῶν δικαιωμάτων πού έχει ἀποκτήσει δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους ή τά όποια πρέπει νά τοῦ ἀναγνωρισθούν κατ' εφαρμογή τῶν κοινοτικών κανόνων. 'Αν παραφραστούν οἱ ὅροί πού χρησιμοποιούνται στό άρθρο 111 παράγραφος 1 ἡ 2 τοῦ κανονισμοῦ 574/72, ἡ ἀνάκτηση ἀχρεωστήτου, γιά νά γίνει δεκτή προϋποθέτει ὅτι ὁ συγκεκριμένος φορέας κατέβαλε στό δικαιούχο ποσό πού υπερβαίνει εκείνο τό όποιο δικαιούται.

Τά ὅρια πού ἀπορρέουν ἀπό τίς κοινοτικές διατάξεις ἀφοροῦν τόν προσδιορισμό τοῦ ἀχρεώστητου, τό ὁποῖο ενδέχεται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἀνακτήσεως. Τό άρθρο 45 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 574/72 ὁρίζει:

Σέ περίπτωση ὅπως ἡ συγκεκριμένη, ὅπού ὁ ενδιαφερόμενος μπορούσε ν' αξιώσει τή χορήγηση συντάξεως ἀναπηρίας δυνάμει τῆς νομοθεσίας δύο Κρατών μελών, τοῦ Βελγίου καί τῆς 'Ιταλίας, τό ἀχρεώστητο συνίσταται στή διαφορά μεταξύ τῶν πλήρων βελγικών ἀποζημιώσεων ἀναπηρίας πού τό INAMI κατέβαλε στον ενδιαφερόμενο ἀπό τῆς γενέσεως τοῦ πρός σύνταξη δικαιώματος του, ἐν ἀναμονή τῆς ὁριστικής εκκαθαρίσεως τῶν δικαιωμάτων του καί τῶν παροχών πού καθορίσθηκαν εἰς βάρος τοῦ βελγικοῦ φορέα κατά τή συντονισμένη εκκαθάριση τῶν δικαιωμάτων τοῦ ενδιαφερόμενου, σύμφωνα μέ τά άρθρα 45 καί 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71.

Ὅσον άφορᾶ τήν τιμή συναλλάγματος τῶν παροχών, ἡ 'Επιτροπή προβάλλει ὅτι, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν ἀπόφαση 101 τῆς Διοικητικής Ἐπιτροπῆς τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων γιά την κοινωνική ἀσφάλιση των διακινούμενων εργαζομένων καί ἀπό τό άρθρο 51 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, έκτός τῆς περιπτώσεως τροποποιήσεως τοῦ τρόπου καθορισμού ἡ τῶν κανόνων υπολογισμοί) τῶν παροχῶν, ὁ προσδιορισμός των παροχῶν πού ὀφείλονται στόν ενδιαφερόμενο ἀπό τους φορείς διαφόρων Κρατών μελών, σύμφωνα μέ τους κανόνες τοῦ άρθρου 46, γίνεται μιά γιά πάντα. Καθεμιά ἀπό τίς εθνικές παροχές, ἀφοῦ εκκαθαρισθεί κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἀκολουθεί τό δικό τῆς καθεστώς ὅσον ἀφορᾶ τίς συγκυριακές προσαρμογές πού προβλέπει ἡ νομοθεσία, δυνάμει τῆς οποίας χορηγείται. Ἑπομένως, οἱ συγκυριακές αυξήσεις τῶν παροχών πού ὀφείλονται κατά τή νομοθεσία ενός Κράτους μέλους δέ δύνανται νά επηρεάσουν τό ποσό τῶν παροχών πού ὀφείλουν οἱ φορείς άλλων Κρατών μελών.

Ή 'Επιτροπή παρατηρεί ὅτι, κατά τό μέρος πού, στή συγκεκριμένη περίπτωση, ὁ ενδιαφερόμενος ὠφελήθηκε, κατά τίς προσωρινές καταβολές τῶν πλήρων βελγικών ἀποζημιώσεων ἀναπηρίας, ἀπό τίς συγκυριακές προσαρμογές πού εφαρμόσθηκαν, δυνάμει τῶν βελγικών κανόνων, στίς ἀποζημιώσεις αυτές ἀπό τήν ἡμερομηνία τῆς γενέσεως τοῦ δικαιώματος προς παροχές, τό INAMI δύναται νά λάβει υπόψη, γιά τόν προσδιορισμό τοῦ ποσού πού καταβλήθηκε καθ' υπέρβαση στό δικαιούχο, τίς προσαρμογές αυτές, καθώς καί εκείνες οἱ όποιες πρέπει νά επηρεάσουν τό μέρος εκείνο τῶν παροχών πού πρέπει νά παραμείνουν εἰς βάρος του κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71. Ἀντιστρόφως, οἱ συγκυριακές αὐξήσεις, ἀπό τίς όποιες ἡ ἀναλογία τῆς ιταλικής συντάξεως μπόρεσε νά ἀποτελέσει τό ἀντικείμενο ἀπό τήν καθοριστική γιά τόν υπολογισμό ημερομηνία, δέ δύνανται νά έχουν ἐπίπτωση στόν προσδιορισμό τοῦ ἀχρεωστήτου. Δέ δύνανται νά μειωθοῦν κατά τό ποσό τῶν βελγικών ἀποζημιώσεων.

Τό ποσό πού καταβλήθηκε καθ' υπέρβαση ἀπό τό φορέα, ὅπως προσδιορίζεται σύμφωνα μέ τους ἀνωτέρω κανόνες, ἀποτελεί τό όριο τῶν ποσών πού εἶναι δυνατό ν' ανακτηθούν.

Ἀπό τή στιγμή πού ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ φορέας Κράτους μέλους κατέβαλε σέ δικαιούχο παροχών ποσό πού υπερβαίνει εκείνο τό όποιο δικαιοῦται, τό δέ ποσό πού καταβλήθηκε καθ' υπέρβαση εἶναι ἀριθμητικά προσδιορισμένο, υπάρχουν διάφορες δυνατότητες ὡς πρός τόν τρόπο κατά τόν όποιο δύναται νά γίνει ἡ ἀνάκτηση.

Ό φορέας δύναται, πρῶτ᾽ ἀπ᾽ ὅλα, νά ζητήσει ἀπευθείας ἀπό τόν ενδιαφερόμενο τήν επιστροφή τοῦ καθ' υπέρβαση εισπραχθέντος, στην περίπτωση πού ὁ τελευταίος δέχεται ἀπευθείας ἀπό τό φορέα ὀφειλέτη άλλου Κράτους μέλους τήν καταβολή τῶν παροχών πού ὀφείλει ὁ φορέας αυτός.

Ό φορέας δύναται επίσης νά καταφύγει στό μηχανισμό τῆς ἀρωγής πού θεσπίζει τό άρθρο 111 τοῦ κανονισμοῦ 574/72. Όταν εφαρμόζεται ἡ διάταξη αυτή ὁ δικαιούχος δέν παρεμβαίνει ἀπευθείας στίς ενέργειες ἀνακτήσεως τοῦ ἀχρεωστήτου. Οἱ ενέργειες αυτές γίνονται ἀποκλειστικά μεταξύ τοῦ φορέα δανειστοῦ καί τοῦ φορέα ὀφειλέτου.

Στην περίπτωση τοῦ Fanara, ὁ ἰταλικός φορέας κατέβαλε στό βελγικό φορέα τό σύνολο τῶν καθυστερούμενων ποσών τῆς συντάξεως ἀναπηρίας, πού ὀφείλονταν στόν Fanara γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης Νοεμβρίου 1976 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1978. Τό INAMI δέν εἶχε δικαίωμα νά παρακρατήσει τό ποσό αυτό, παρά τό γεγονός ὅτι ήταν υψηλότερο ἀπό εκείνο στό όποιο εἶχε υπολογισθεῖ. Αυτό τό υπόλοιπο δέ δύναται νά εξηγηθεί μόνο ἀπό τίς διακυμάνσεις τῆς τιμής συναλλάγματος, άλλά συνίσταται επίσης σέ συγκυριακές αὐξήσεις τῆς ιταλικῆς παροχῆς. Τό άρθρο 241 παράγραφος 2 τοῦ arrêté royal τῆς 4ης Νοεμβρίου 1963, δυνάμει τοῦ ὁποίου ενήργησε τό INAMI, ἀναγκάζει επίσης τό φορέα αυτόν νά κρατήσει γιά λογαριασμό του τίς συγκυριακές αυξήσεις τῆς ιταλικής συντάξεως, πράγμα πού έρχεται σέ άμεση αντίθεση πρός τό άρθρο 51 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, τό όποιο ὁρίζει ὅτι τό όφελος τῶν ἐν λόγω αυξήσεων παραμένει κεκτημένο γιά τόν ενδιαφερόμενο καί δέ δύναται νά 'έχει επίπτωση στό ποσό των παροχών πού ὀφείλουν οἱ φορείς άλλων Κρατῶν μελών. Ἕνα Κράτος μέλος θά μπορούσε, βέβαια, νά ἀναλάβει τό βάρος τῶν κινδύνων στίς περιπτώσεις πού ἡ εξέλιξη τῆς συγκυρίας ὁδηγεί σέ δυσμενές γιά τόν ενδιαφερόμενο ἀποτέλεσμα. 'Αλλά θά ήταν ἀπαράδεκτο νά ἀντισταθμισθεί τό πλεονέκτημα πού ἀναγνωρίζεται, κατ' αυτό τόν τρόπο, σέ ὁρισμένους εργαζόμενους ἀπό ἕνa μειονέκτημα εἰς βάρος άλλων εργαζόμενων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ἡ θέση τοῦ Βελγίου ὁδηγεί στην επιβάρυνση τοῦ ενδιαφερόμενου μέ διπλή ζημία:

Τέτοιες διατάξεις έρχονται προδήλως σέ ἀντίθεση πρός τίς διατάξεις τῶν κοινοτικών κανόνων περί εκκαθαρίσεως παροχών ἀναπηρίας.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω σκέψεων στό ερώτημα πού υπέβαλε τό Tribunal du travail τῆς Mons θά μπορούσε, κατά τήν άποψη τῆς Επιτροπής, νά δοθεί ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση:

Τό INAMI, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν Α. Wattier, δικηγόρο Mons, συνοδευόμενο ἀπό τόν De Craene, υπάλληλο τοῦ INAMI καί ή 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τό νομικό τῆς σύμβουλο J. Amphoux, ἀνέπτυξαν τίς προφορικές τους παρατηρήσεις κατά τή συνεδρίαση τῆς 20ής Νοεμβρίου 1980.

Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς 15ης'Ιανουαρίου 1981.