<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑299/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CJ0299</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:114">EU:C:2016:114</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20160225">25.2.2016</DATE> R. – SPRAWA C‑299/14</P><P>GARCÍA-NIETO I IN.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20160225">25 lutego 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Swobodny przepływ osób</KEYWORD><KEYWORD>Obywatelstwo Unii</KEYWORD><KEYWORD>Równość traktowania</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/38/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 24 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Świadczenia z zakresu pomocy społecznej</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 883/2004</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 4 i 70</KEYWORD><KEYWORD>Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne</KEYWORD><KEYWORD>Wyłączenie obywateli państwa członkowskiego przez trzy pierwsze miesiące pobytu w przyjmującym państwie członkowskim</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑299/14</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landessozialgericht Nordrhein‑Westfalen (sąd wyższej instancji właściwy w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego dla kraju związkowego Nadrenia Północna‑Westfalia, Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE> , które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20140617">17 czerwca 2014 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Jovannie Garcíi-Nieto,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Joelowi Peni Cuevasowi,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Jovanlis Peñi Garcíi,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Joelowi Luisowi Penii Cruzowi,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: A. Tizzano, wiceprezes Trybunału, pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby, F. Biltgen, E. Levits, M. Berger (sprawozdawca) i S. Rodin, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Wathelet,</P><P>sekretarz: M. Aleksejev, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20150422">22 kwietnia 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu J. Garcíi-Nieto, J. Peñi Cuevasa, Jovanlis Peñi Garcíi oraz Joela Luisa Peñi Cruza przez M. Schmitza, Rechtsanwalt,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu francuskiego przez R. Coesme’a, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez M. Holta działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez B. Kennelly’ego, barrister,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Martina, M. Kellerbauera oraz C. Tufvesson, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20150604">4 czerwca 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 18 TFUE i art. 45 ust. 2 TFUE, art. 4 i 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="166" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 166, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 72; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="200" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 200, s. 1</REF.DOC.OJ>.), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia <DATE ISO="20101209">9 grudnia 2010 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="338" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2010">Dz.U. L 338, s. 35</REF.DOC.OJ>) (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>rozporządzeniem nr 883/2004<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), oraz art. 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 158, s. 77</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 46; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="229" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 229, s. 35</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="197" PAGE.FIRST="34" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 197, s. 34</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu toczącego się pomiędzy Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen (urzędem pośrednictwa pracy dla okręgu Recklinghausen, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>urzędem pracy<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) a J. Peñą Cuevasem i J. Garcíą‑Nieto, a także ich wspólną córką, Jovanlis Peñą Garcíą, i synem J. Peñi Cuevasa, Joelem Luisem Peñą Cruzem (zwanymi dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>rodziną Peña‑García<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), w przedmiocie odmowy przyznania przez ten urząd świadczeń z zakresu podstawowego zabezpieczenia (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Grundsicherung<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) ustanowionych w prawie niemieckim.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 Europejskiej konwencji o pomocy społecznej i medycznej, podpisanej w Paryżu w dniu <DATE ISO="19531211">11 grudnia 1953 r.</DATE> przez członków Rady Europy i obowiązującej w Niemczech od 1956 r. (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>konwencją o pomocy społecznej i medycznej<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), ustanawia zasadę niedyskryminacji w następujący sposób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Każda z umawiających się stron zobowiązuje się zapewnić, że obywatele innych umawiających się stron, którzy przebywają zgodnie z prawem w jakiejkolwiek części jej terytorium, objętej stosowaniem niniejszej konwencji i którzy nie dysponują wystarczającymi środkami, będą mieli równe prawa z obywatelami tej strony do pomocy społecznej i medycznej, przewidzianej na mocy przepisów prawnych obowiązujących na tej części terytorium […]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 16 lit. b) konwencji o pomocy społecznej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>strony konwencji poinformują Sekretarza Generalnego Rady Europy o każdej nowym uregulowaniu dotychczas nieujętym w załączniku I, przy czym umawiająca się strona może sformułować zastrzeżenia dotyczące stosowania swojego nowego uregulowania względem obywateli innych umawiających się stron<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>. Zastrzeżenie sformułowane przez rząd niemiecki w dniu <DATE ISO="20111219">19 grudnia 2011 r.</DATE> na podstawie tego przepisu miało następującą treść:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Rząd Republiki Federalnej Niemiec nie zobowiązuje się do przyznania obywatelom innych państw stron, na równi z własnymi obywatelami i na tych samych warunkach, świadczeń przewidzianych w księdze drugiej kodeksu prawa socjalnego – Podstawowa ochrona socjalna dla osób poszukujących pracy [(Sozialgesetzbuch Zweites Buch – Grundsicherung für Arbeitsuchende)], w brzmieniu obowiązującym w chwili składania wniosku [(zwanej dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>księgą II kodeksu prawa socjalnego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/>)]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 16 lit. c) konwencji o pomocy społecznej zastrzeżenie to zostało podane do wiadomości pozostałym stronom konwencji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Rozporządzenie nr 883/2004</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 4 rozporządzenia nr 883/2004, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Zasada równego traktowania<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie korzystają z tych samych świadczeń i podlegają tym samym obowiązkom na mocy ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego, co jego obywatele<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 70 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Przepis ogólny<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, znajduje się w rozdziale 9 tytułu III tego rozporządzenia, poświęconym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>specjalnym nieskładkowym świadczeniom pieniężnym<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. Przepis ten ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="070.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł ma zastosowanie do specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych wypłacanych na podstawie ustawodawstwa, które, ze względu na swój zakres podmiotowy, cele i/lub warunki uprawnienia, nosi cechy zarówno ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jak i pomocy społecznej.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="070.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Do celów stosowania przepisów niniejszego rozdziału określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> oznacza świadczenia, które:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>mają na celu zapewnienie:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>uzupełniającej, zastępczej lub dodatkowej ochrony na wypadek ryzyk objętych działami ubezpieczenia społecznego, o których mowa w art. 3 ust. 1, a które gwarantują zainteresowanym minimum środków utrzymania z uwzględnieniem sytuacji gospodarczej i społecznej zainteresowanego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>lub wyłącznie szczególnej ochrony dla niepełnosprawnego, ściśle związanej ze środowiskiem społecznym tej osoby w zainteresowanym państwie członkowskim,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>oraz</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w przypadkach, w których finansowanie wynika wyłącznie z obowiązkowego opodatkowania mającego pokrywać ogólne wydatki publiczne, a warunki udzielania i wyliczania świadczeń nie zależą od jakiejkolwiek składki w odniesieniu do beneficjenta. Jednakże świadczenia udzielane w celu uzupełnienia świadczenia składkowego nie są uważane za świadczenia składkowe z tego tylko powodu,</TXT><P>oraz</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>są wymienione w załączniku X.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="070.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Przepisy art. 7 i pozostałych rozdziałów niniejszego tytułu nie mają zastosowania do świadczeń, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="070.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Świadczenia, o których mowa w ust. 2, udzielane są wyłącznie w państwie członkowskim, w którym zainteresowani mają miejsce zamieszkania, zgodnie z jego ustawodawstwem. Świadczenia takie udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Załącznik X do rozporządzenia nr 883/2004, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, wymienia w odniesieniu do Republiki Federalnej Niemiec następujące świadczenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania w ramach podstawowego zabezpieczenia dla osób poszukujących pracy, chyba że w odniesieniu do tych świadczeń spełnione są warunki kwalifikacji do czasowego dodatku po otrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych ([§] 24 ust. 1 księgi II kodeksu [prawa] socjalnego)<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Dyrektywa 2004/38</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 10, 16 i 21 dyrektywy 2004/38:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>(10)</NO.P><TXT>Osoby korzystające z prawa pobytu nie powinny jednak stanowić nieracjonalnego obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim w trakcie początkowego okresu pobytu […].</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><?PAGE NO="5"?><CONSID><NP><NO.P>(16)</NO.P><TXT>Tak długo, jak osoby korzystające z prawa pobytu nie stanowią nieracjonalnego obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim, nie powinny one podlegać wydaleniu. Wydalenie nie powinno być zatem automatyczną konsekwencją skorzystania z systemu pomocy społecznej. Przyjmujące państwo członkowskie powinno zbadać, czy chodzi o przejściowe trudności i uwzględnić okres pobytu, okoliczności osobiste i kwotę przyznanej pomocy, w celu rozważenia, czy beneficjent stanowi nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej i w określonym przypadku przystąpić do jego wydalenia. W rozumieniu zdefiniowanym przez Trybunał Sprawiedliwości w żadnym wypadku środka wydalenia nie należy stosować wobec pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek lub osób poszukujących pracy, o ile nie jest to uzasadnione względami porządku lub bezpieczeństwa publicznego.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Jednakże przyjmującemu państwu członkowskiemu należy pozostawić swobodę decydowania, czy zamierza przyznać świadczenia z zakresu pomocy społecznej obywatelom Unii, którzy nie są pracownikami najemnymi, osobami pracującymi na własny rachunek, lub które zachowują ten status, lub członkom ich rodzin podczas trzech pierwszych miesięcy pobytu, lub dłuższego okresu w przypadku osób poszukujących pracy, albo stypendia pokrywające koszty utrzymania w czasie studiów, włącznie z kształceniem zawodowym, przed nabyciem prawa do stałego pobytu przez te same osoby<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 6 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Prawo pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy, obywatele Unii posiadają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego bez wypełniania jakichkolwiek warunków i formalności innych niż wymóg posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Przepisy ust. 1 stosuje się również w odniesieniu do posiadających ważny paszport członków rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, towarzyszących lub dołączających do obywatela Unii<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 7 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Wszyscy obywatele Unii posiadają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego przez okres dłuższy niż trzy miesiące, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>posiadają wystarczające zasoby dla siebie i członków ich [swojej] rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie pobytu, oraz są objęci pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 14 tej samej dyrektywy, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Zachowanie prawa pobytu<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii i członkowie ich rodziny posiadają prawo pobytu przewidziane w art. 6 tak długo, dopóki nie staną się nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="6"?><PARAG IDENTIFIER="014.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii i członkowie ich rodziny posiadają prawo pobytu przewidziane w art. 7, 12 i 13 tak długo, dopóki spełniają warunki w nich określone.</ALINEA><ALINEA>W szczególnych przypadkach, kiedy istnieją racjonalne wątpliwości co do spełniania przez obywatela Unii lub członków jego/jej rodziny warunków określonych w art. 7, 12 i 13, państwa członkowskie mogą dokonać weryfikacji, czy warunki te są spełnione. Weryfikacja nie jest przeprowadzana systematycznie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Środek wydalenia nie jest stosowany automatycznie w wyniku korzystania przez obywatela Unii lub członków jego/jej rodziny z systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 oraz bez uszczerbku dla przepisów rozdziału VI, w żadnym wypadku środek wydalenia nie może być stosowany wobec obywateli Unii lub członków ich rodziny, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>obywatele Unii są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>obywatele Unii wjechali na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy. W takim przypadku obywatele Unii i członkowie ich rodziny nie mogą zostać wydaleni tak długo, jak tylko obywatele Unii mogą dostarczyć dowód, że kontynuują poszukiwanie pracy i mają rzeczywistą szansę bycia zatrudnionym[i]<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 24 dyrektywy 2004/38, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>Równe traktowanie<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="024.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Z zastrzeżeniem specjalnych przepisów wyraźnie określonych w traktacie i prawie wtórnym wszyscy obywatele Unii zamieszkujący na podstawie niniejszej dyrektywy na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego są traktowani na równi z obywatelami tego państwa członkowskiego w zakresie ustanowionym w traktacie. Korzystanie z tego prawa obejmuje członków rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich i [którzy] posiadają prawo pobytu lub stałego pobytu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="024.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W drodze odstępstwa od ust. 1 przyjmujące państwo członkowskie nie jest zobowiązane do przyznania uprawnienia do pomocy społecznej w ciągu pierwszych trzech miesięcy pobytu lub, w określonym przypadku, dłuższego okresu przewidzianego w art. 14 ust. 4 lit. b), ani nie jest zobowiązane – przed nabyciem prawa stałego pobytu – do udzielania pomocy dla pokrycia kosztów utrzymania w czasie studiów, włącznie z kształceniem zawodowym, w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich, dla osób niebędących pracownikami najemnymi, osób pracujących na własny rachunek, osób, które zachowują ten status, i członków ich rodziny<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Kodeks prawa socjalnego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Paragraf 19a ust. 1, zawarty w Sozialgesetzbuch Erstes Buch (księdze I kodeksu prawa socjalnego), przewiduje dwa główne rodzaje świadczeń z zakresu podstawowego zabezpieczenia przysługujące osobom poszukującym pracy i ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>Osoby poszukujące pracy mogą ubiegać się z tytułu podstawowego zabezpieczenia o:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>świadczenia mające na celu włączenie do życia zawodowego,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Paragraf 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>Funkcja i cel podstawowego zabezpieczenia społecznego dla osób poszukujących pracy<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, stanowi w ust. 1 i 3:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Podstawowe zabezpieczenie dla osób poszukujących pracy ma na celu zapewnienie ich beneficjentom wystarczających środków do godnego życia.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA><P>Podstawowe zabezpieczenie dla osób poszukujących pracy obejmuje świadczenia:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>mające na celu zakończenie lub poprawę niekorzystnej sytuacji społecznej, w szczególności poprzez włączenie do życia zawodowego, i</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>na pokrycie kosztów utrzymania<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Paragraf 7 księgi II kodeksu prawa socjalnego, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>Beneficjenci<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>Na podstawie niniejszej księgi świadczenia otrzymują osoby, które:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>ukończyły 15. rok życia i nie osiągnęły jeszcze limitu wiekowego określonego w § 7a,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>są zdolne do pracy,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>potrzebują pomocy oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>mają zwykłe miejsce pobytu w Republice Federalnej Niemiec (beneficjenci zdolni do pracy).</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Z kręgu osób uprawnionych wyłączeni są:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>cudzoziemcy niebędący pracownikami najemnymi lub osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek w Republice Federalnej Niemiec i którzy nie mogą korzystać z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy § 2 ust. 3 Freizügigkeitsgesetz/EU [ustawy w sprawie swobodnego przemieszczania się obywateli Unii, zwanej dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>ustawą w sprawie swobodnego przemieszczania się<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00AB" ID="QE0032"/>], oraz członkowie ich rodzin, w okresie pierwszych trzech miesięcy ich pobytu,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>obcokrajowcy, którzy ubiegają się o prawo pobytu wyłącznie w celu poszukiwania pracy, oraz członkowie ich rodzin,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Punkt 1 zdanie drugie nie dotyczy cudzoziemców, którzy przebywają w Republice Federalnej Niemiec na podstawie dokumentu pobytowego wydanego na mocy rozdziału 2 sekcji 5 Aufenthaltgesetz [(ustawy w sprawie prawa pobytu)]. Postanowienia w zakresie prawa pobytu nie ulegają zmianie<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Z § 7 ust. 2 i 3 wynika, że osoby małoletnie, niezdolne do podjęcia pracy zarobkowej, zamieszkujące z beneficjentami zdolnymi do pracy i razem z tymi ostatnimi tworzące <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>wspólnotę potrzeb<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, mają prawo pochodne do świadczeń określonych w księdze II kodeksu prawa socjalnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Paragraf 8 księgi II kodeksu prawa socjalnego, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Zdolność do pracy<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>Osoba zdolna do pracy oznacza każdą osobę, która w przewidywalnej przyszłości nie będzie niezdolna – z powodu choroby lub niepełnosprawności – do wykonywania działalności zawodowej przez co najmniej trzy godziny dziennie w normalnych warunkach rynku pracy<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Paragraf 9 ust. 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>Osoba potrzebująca pomocy oznacza każdą osobę, która nie jest w stanie zapewnić sobie utrzymania, lub zapewnić go w sposób dostateczny, przy uwzględnieniu jej dochodu lub majątku oraz nie otrzymuje niezbędnej pomocy od innych osób, w szczególności od członków swej rodziny lub instytucji wypłacających świadczenia socjalne<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Paragraf 20 księgi II kodeksu prawa socjalnego zawiera dodatkowe przepisy dotyczące podstawowych potrzeb życiowych. Paragraf 21 księgi II kodeksu prawa socjalnego ustanawia przepisy w przedmiocie dodatkowych potrzeb, a § 22 księgi II tego kodeksu dotyczy potrzeby zakwaterowania i ogrzewania. Wreszcie, §§ 28–30 księgi II kodeksu prawa socjalnego odnoszą się do świadczeń szkoleniowych oraz świadczeń wspierających udział w rynku pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Paragraf 1 księgi XII kodeksu prawa socjalnego, dotyczący pomocy społecznej, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>Zadaniem pomocy społecznej jest zapewnienie osobom z niej korzystającym środków finansowych pozwalających na godne życie […]<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Paragraf 21 księgi XII kodeksu prawa socjalnego przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Osobom, które zgodnie z przepisami księgi II kodeksu prawa socjalnego są – jako osoby zdolne do pracy lub ze względu na ich więzy rodzinne – uprawnione do świadczeń, nie wypłaca się zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania […]<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ustawa w sprawie swobodnego przemieszczania się</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Zakres stosowania ustawy w sprawie swobodnego przemieszczania się, w brzmieniu mającym zastosowanie do stanu faktycznego, którego dotyczy postępowanie główne, jest określony w § 1 tej ustawy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Niniejszą ustawę stosuje się do wjazdu i pobytu obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej (obywateli Unii) oraz członków ich rodzin<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Paragraf 2 wspomnianej ustawy stanowi w odniesieniu do prawa wjazdu i pobytu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii, którym przysługuje prawo do swobodnego przemieszczania się, oraz członkowie ich rodziny mają prawo wjazdu na terytorium niemieckie i pobytu na nim na warunkach przewidzianych w niniejszej ustawie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Na podstawie prawa Unii prawo do swobodnego przemieszczania się przysługuje:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>obywatelom Unii, którzy zamierzają przebywać w Niemczech jako pracownicy w celu poszukiwania pracy lub odbycia kształcenia zawodowego,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>nieaktywnym zawodowo obywatelom Unii spełniającym warunki wymienione w § 4,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>członkom rodziny spełniającym warunki wymienione w §§ 3 i 4,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="9"?><PARAG IDENTIFIER="002.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA><P>W odniesieniu do pracowników najemnych i osób pracujących na własny rachunek przewidziane w ust. 1 prawo jest niezależne od:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>tymczasowej niezdolności do pracy w wyniku choroby lub wypadku,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>niezamierzonego bezrobocia potwierdzonego przez właściwą agencję zatrudnienia lub przerwania działalności na własny rachunek w wyniku okoliczności niezależnych od woli osoby pracującej na własny rachunek, po okresie pracy, względnie działalności, przekraczającym rok,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>podjęcia kształcenia zawodowego, o ile kształcenie jest związane z poprzednim zatrudnieniem; związek ten nie jest wymagany, w przypadku gdy obywatel Unii utracił pracę w sposób niezamierzony.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>W przypadku niezamierzonego bezrobocia potwierdzonego przez właściwą agencję zatrudnienia po okresie zatrudnienia krótszym niż rok prawo wynikające z ust. 1 przysługuje przez okres sześciu miesięcy.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Paragraf 3 ustawy o swobodnym przemieszczaniu się, dotyczący członków rodziny, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Członkom rodziny obywateli Unii wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 1–5 przysługuje prawo na podstawie § 2 ust. 1, gdy towarzyszą oni tym obywatelom Unii lub do nich dołączają. W odniesieniu do członków rodziny obywateli Unii wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 5 ma to zastosowanie zgodnie z warunkami określonymi w § 4.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Członkami rodziny są:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>małżonek i krewni w linii zstępnej osób wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 1–5 i 7 lub ich małżonkowie, którzy nie osiągnęli jeszcze wieku 21 lat,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>krewni w linii wstępnej lub zstępnej osób wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 1–5 i 7 lub ich małżonkowie, którym te osoby lub ich małżonkowie zapewniają utrzymanie.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Paragraf 5 ustawy o swobodnym przemieszczaniu się, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>Karty pobytu i zaświadczenie dotyczące prawa stałego pobytu<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Zaświadczenie dotyczące prawa stałego pobytu jest wydawane z urzędu i bezzwłocznie uprawnionym do swobodnego przemieszczania się obywatelom Unii i członkom ich rodzin mającym obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="005.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA>Właściwy urząd ds. cudzoziemców może wymagać, by określone w § 2 ust. 1 przesłanki przysługiwania prawa zostały wykazane w wiarygodny sposób w ciągu trzech miesięcy następujących po wjeździe na terytorium federalne. Wskazówki i dowody wymagane do wykazania wiarygodności mogą zostać przyjęte podczas dokonywania zameldowania administracyjnego przez właściwy organ meldunkowy, który przekazuje te wskazówki i dowody do właściwego urzędu ds. cudzoziemców […].</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Wszyscy członkowie rodziny Peña-García są obywatelami hiszpańskimi. Jovanna García‑Nieto i J. Peña Cuevas od lat zamieszkiwali razem w Hiszpanii we wspólnym pożyciu i tworzyli wspólne gospodarstwo domowe poza ramami związku małżeńskiego czy zarejestrowanego związku partnerskiego wraz z ich wspólną córką Jovanlis Peñą Garcíą oraz jeszcze młodszym synem J. Peni Cuevasa – Joelem Luisem Peñą Cruzem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W kwietniu 2012 r. J. García‑Nieto wjechała na terytorium Niemiec wraz z córką Jovanlis i zarejestrowała się w dniu <DATE ISO="20120601">1 czerwca 2012 r.</DATE> jako osoba poszukująca pracy. Począwszy od dnia <DATE ISO="20120612">12 czerwca 2012 r.</DATE> zaczęła pracować jako pomoc kuchenna, a od dnia <DATE ISO="20120701">1 lipca 2012 r.</DATE> otrzymywała z tego tytułu miesięczne wynagrodzenie w wysokości 600 EUR netto, od którego odprowadzana była składka na obowiązkowe niemieckie ubezpieczenie społeczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120623">23 czerwca 2012 r.</DATE> do J. Garcíi‑Nieto i Jovanlis dołączył J. Peña Cuevas wraz z synem. Do dnia <DATE ISO="20121101">1 listopada 2012 r.</DATE> rodzina Peña‑García zamieszkiwała u matki J. Garcíi‑Nieto, utrzymując się z dochodów J. Garcíi‑Nieto. Ponadto od lipca 2012 r. J. Peña Cuevas i J. García‑Nieto pobierają zasiłki rodzinne na swoje dzieci, Jovanlis i Joela Luisa, które od dnia <DATE ISO="20120822">22 sierpnia 2012 r.</DATE> zaczęły uczęszczać do szkoły.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120730">30 lipca 2012 r.</DATE> rodzina Peña-García złożyła do urzędu pośrednictwa pracy wniosek o przyznanie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania w oparciu o przepisy księgi II kodeksu prawa socjalnego (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>rozpatrywanym świadczeniem<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>). Urząd ten odmówił jednak przyznania tego świadczenia J. Peñi Cuevasowi i jego synowi za sierpień i wrzesień 2012 r. Wspomniane świadczenie zostało jednakowoż przyznane od października 2012 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Decyzja odmowna w sprawie przyznania świadczenia, wydana przez urząd pośrednictwa pracy, została oparta na § 7 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego. Stosownie do jej uzasadnienia, w chwili złożenia wniosku J. Peña Cuevas i jego syn przebywali w Niemczech krócej niż trzy miesiące, a J. Peña Cuevas nie był ani pracownikiem, ani osobą prowadzącą działalność na własny rachunek. W ocenie urzędu pośrednictwa pracy wyłączenie z kręgu osób uprawnionych do rozpatrywanego świadczenia obejmowało również syna J. Peñi Cuevasa. W następstwie złożonego bowiem przez rząd niemiecki w dniu <DATE ISO="20111219">19 grudnia 2011 r.</DATE> zastrzeżenia do konwencji o pomocy akt ten nie może być źródłem praw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Skarga złożona przez rodzinę Peña-García na tę decyzję odmowną urzędu pośrednictwa pracy została uwzględniona przez Sozialgericht Gelsenkirchen (sąd właściwy w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego w Gelsenkirchen), który odrzucił względy wyłączenia określone w § 7 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego z powodów związanych z systematyką prawa krajowego. Urząd pośrednictwa pracy wniósł apelację od tego wyroku do sądu odsyłającego, Landessozialgericht Nordrhein‑Westfalen (sądu wyższej instancji właściwego w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego dla kraju związkowego Nadrenia Północna‑Westfalia).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyraża wątpliwości odnośnie do zgodności z prawem Unii pełnego wyłączenia z kręgu uprawnionych do rozpatrywanego świadczenia w sytuacjach przewidzianych w §7 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Landessozialgericht Nordrhein‑Westfalen (sąd wyższej instancji właściwy w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego dla kraju związkowego Nadrenia Północna‑Westfalia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>1)</NO.P><TXT>Czy zasada równego traktowania sformułowana w art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 – z wyjątkiem wyłączenia eksportu świadczeń na mocy art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia – dotyczy również specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 70 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy – i w danym przypadku w jakim zakresie – dopuszczalne są ograniczenia zasady równego traktowania sformułowanej w art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 na mocy postanowień przepisów krajowych transponujących art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, które przewidują, że dostęp do tych świadczeń jest bezwzględnie wyłączony w okresie trzech pierwszych miesięcy pobytu, jeżeli obywatele Unii nie mają w Republice Federalnej Niemiec ani statusu pracownika albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ani zgodnie z § 2 ust. 3 ustawy o swobodnym przemieszczaniu się nie są uprawnieni do swobodnego przemieszczania się?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy inne przepisy prawa pierwotnego – w szczególności art. 45 ust. 2 TFUE w związku z art. 18 TFUE – stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w okresie pierwszych trzech miesięcy pobytu bezwzględnie odmawia przyznania obywatelom Unii świadczenia społecznego mającego na celu zabezpieczenie egzystencji i jednocześnie ułatwiającego również dostęp do rynku pracy, w wypadku gdy ci obywatele Unii wprawdzie nie mają statusu pracownika albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ani zgodnie z § 2 ust. 3 ustawy o swobodnym przemieszczaniu się nie są uprawnieni do swobodnego przemieszczania się, niemniej jednak mogą wykazać faktyczny związek z przyjmującym państwem członkowskim a w szczególności z jego rynkiem pracy?<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20150319">19 marca 2015 r.</DATE> sąd odsyłający zdecydował jednak, że udzielenie odpowiedzi na pytanie pierwsze nie jest konieczne, gdyż pytanie o takiej samej treści zostało postawione w sprawie zakończonej wyrokiem Dano (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał udzielił na nie odpowiedzi twierdzącej, stwierdzając, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>rozporządzenie nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00AB" ID="QE0047"/> w rozumieniu art. 3 ust. 3 i art. 70 tego rozporządzenia są objęte zakresem stosowania art. 4 wspomnianego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 24 dyrektywy 2004/38 i art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>świadczenie z zakresu pomocy społecznej<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich, którzy znajdują się w sytuacji takiej jak określona w art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) Trybunał orzekł już, iż świadczenia takie jak rozpatrywane świadczenie nie mogą zostać zakwalifikowane jako świadczenia o charakterze finansowym mające na celu ułatwienie dostępu do zatrudnienia na rynku pracy państwa członkowskiego, lecz należy je uznać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>świadczenia z zakresu pomocy społecznej<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W odniesieniu do dostępu do takich świadczeń obywatel Unii może się domagać równego traktowania z obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego na podstawie art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/38 tylko wtedy, gdy jego pobyt na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego spełnia przesłanki określone w dyrektywie 2004/38 (wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dano</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Uznanie bowiem, że osoby, którym nie przysługuje prawo pobytu na mocy dyrektywy 2004/38, mogą się domagać prawa do świadczeń z zakresu pomocy społecznej na tych samych warunkach co warunki mające zastosowanie do obywateli krajowych, byłoby sprzeczne z wyrażonym w motywie 10 celem wspomnianej dyrektywy, którym jest zapobieganie temu, by obywatele Unii pochodzący z innych państw członkowskich stanowili nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim (wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dano</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W rezultacie, w celu ustalenia, czy odmowy udzielenia świadczenia z zakresu pomocy społecznej, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, można dokonać na podstawie ustanawiającego odstępstwo art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy znajduje zastosowanie zasada równości traktowania ustanowiona w art. 24 ust. 1 owej dyrektywy, a zatem czy dany obywatel Unii przebywa na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego legalnie (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W tym zakresie należy stwierdzić, że jak wynika z przedłożonych Trybunałowi akt sprawy, J. Peña Cuevas może opierać swe prawo pobytu na art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Przepis ten przewiduje bowiem, że obywatele Unii mają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy bez konieczności spełnienia jakichkolwiek warunków i formalności poza wymogiem posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu, zaś art. 14 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje zachowanie tego prawa tak długo, dopóki obywatele Unii i członkowie ich rodziny nie staną się nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim (wyroki: Ziółkowski i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Szeja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑424/10 i C‑425/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:866">EU:C:2011:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dano</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Należy jednak przy tym zauważyć, że w takim wypadku przyjmujące państwo członkowskie może powoływać się na odstępstwo z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 celem odmowy przyznania temu obywatelowi żądanego świadczenia z pomocy społecznej (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dano</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem wyraźnie, że przyjmujące państwo członkowskie może odmówić przyznania jednej z osób niebędących pracownikiem najemnym, osobą prowadzącą działalność na własny rachunek czy osobą, która zachowuje ten status, jakiegokolwiek świadczenia z pomocy społecznej podczas pierwszych trzech miesięcy pobytu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Tymczasem, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 70 opinii, wspomniany przepis jest zgodny z celem polegającym na utrzymaniu równowagi finansowej w ramach systemu pomocy społecznej państw członkowskich, który przyświeca dyrektywie 2004/38, a także wynika z jej motywu 10. Biorąc pod uwagę to, że państwa członkowskie nie mogą wymagać od obywateli Unii, by podczas<?PAGE NO="13"?> nieprzekraczającego trzech miesięcy pobytu na ich terytoriach posiadali oni wystarczające środki utrzymania oraz ubezpieczenie zdrowotne, słuszne jest niezobowiązywanie tych państw członkowskich do utrzymywania owych obywateli w trakcie tego okresu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W kwestii tej należy uściślić, że o ile dyrektywa 2004/38 wymaga, by przyjmujące państwo członkowskie brało pod uwagę indywidualną sytuację zainteresowanej osoby w momencie wydania decyzji w sprawie wydalenia lub stwierdzenia, że osoba ta stanowi w ramach swojego pobytu nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Brey</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑140/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:565">EU:C:2013:565</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), o tyle tego rodzaju indywidualna ocena nie jest jednak konieczna w sytuacji takiej jak ta zaistniała w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Trybunał stwierdził już bowiem w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), że dyrektywa 2004/38, ustanawiając stopniowy system utrzymywania statusu pracownika, którego celem jest zabezpieczenie prawa pobytu i dostępu do świadczeń socjalnych, sama uwzględnia rozmaite czynniki charakteryzujące indywidualną sytuację każdego wnioskodawcy świadczenia socjalnego, a w szczególności okres wykonywania działalności zarobkowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Tym samym, jeśli takie badanie nie jest konieczne w wypadku obywatela poszukującego pracy, nieposiadającego już statusu pracownika, to tym bardziej jest tak w wypadku osób znajdujących się w sytuacji takiej jak sytuacja J. Peñi Cuevasa w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Wyjątek, o którym mowa w § 7 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 księgi II kodeksu prawa socjalnego w związku z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, zgodnie z którym Republika Federalna Niemiec nie jest zobowiązana do przyznawania prawa do korzystania z pomocy społecznej w trakcie trzech pierwszych miesięcy pobytu obywatela Unii na swoim terytorium, zezwalając zainteresowanym na jednoznaczne poznanie ich praw i obowiązków, może bowiem zagwarantować wysoki poziom pewności prawa i przejrzystości w ramach przyznawania podstawowych świadczeń z zakresu pomocy społecznej, pozostając jednocześnie w zgodzie z zasadą proporcjonalności (zob. analogicznie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Ponadto jeśli chodzi o indywidualne badanie mające na celu podjęcie globalnej oceny obciążenia, jakie konkretnie stanowiłoby przyznanie świadczenia dla całego krajowego systemu pomocy społecznej rozpatrywanego w postępowaniu głównym, należy przypomnieć, że pomoc przyznaną jednemu zainteresowanemu trudno uznać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>nieracjonalne obciążenie<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> dla państwa członkowskiego w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2004/38, ponieważ może ona obciążać dane państwo członkowskie nie po złożeniu pojedynczego wniosku o przyznanie świadczenia, lecz po zsumowaniu wszelkich przedstawionych mu wniosków indywidualnych (zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>W tych okolicznościach art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim uregulowanie to wyłącza uprawnienie do niektórych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004 przez obywateli innych państw członkowskich, którzy znajdują się w sytuacji takiej jak wskazana w art. 6 ust. 1 omawianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Taki sam wniosek narzuca się w odniesieniu do wykładni art. 4 rozporządzenia nr 883/2004. Świadczenia rozpatrywane w postępowaniu głównym, które stanowią <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> w rozumieniu art. 70 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, są bowiem na mocy art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia udzielane wyłącznie w państwie członkowskim, w którym zainteresowani mają miejsce zamieszkania, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa. Z tego wynika, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, by takich świadczeń odmówiono obywatelom innych państw członkowskich, którzy nie są pracownikami najemnymi lub osobami prowadzącymi działalność na<?PAGE NO="14"?> własny rachunek czy osobami zachowującymi ten status przez pierwsze trzy miesiące ich pobytu w przyjmującym państwie członkowskim (zob. podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Brey</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑140/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:565">EU:C:2013:565</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dano</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W świetle całokształtu przedstawionych powyżej rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 24 dyrektywy 2004/38 i art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>świadczenie z zakresu pomocy społecznej<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji określonej w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Ponieważ pytanie trzecie zostało postawione przy założeniu, że na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, a Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej na pytanie o tej samej treści postawione w sprawach zakończonych wyrokami Dano (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑333/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2358">EU:C:2014:2358</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Alimanovic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑67/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:597">EU:C:2015:597</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na trzecie pytanie prejudycjalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, i art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia <DATE ISO="20101209">9 grudnia 2010 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>świadczenie z zakresu pomocy społecznej<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji takiej jak ta wskazana w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>