In de zaak 61-65 :
betreffende het verzoek om een prejudiciële beslissing nopens de uitlegging van de verordening no. 3 van de Raad van de E.E.G. inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers (Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen van
MEVROUW DE WEDUWE G. VAASSEN-GOEBBELS,
wonende te Bardenberg (Bondsrepubliek Duitsland),
BESTUUR VAN HET BEAMBTENFONDS VOOR HET MIJNBEDRIJF,
Heerlen (Nederland),
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE,
samengesteld als volgt:
Ch. L. Hammes, President,
L. Delvaux en W. Strauß (Rapporteur), Kamerpresidenten,
A. M. Donner, A. Trabucchi, R. Lecourt en R. Monaco, Rechters,
Advocaat-Generaal: J. Gand,
Griffier: A. Van Houtte,
het navolgende
Uit de verwijzingsbeslissing van het Scheidsgerecht van het Beambtenfonds voor het Mijnbedrijf te Heerlen, Nederland (hierna te noemen het
Verzoekster, oud 70 jaar, weduwe van een Nederlandse mijn-beambte, is in het genot van een pensioen ten laste van de pensioenkas van de Nederlandse instelling van sociale zekerheid het Beambtenfonds voor het Mijnbedrijf (hierna te noemen: BFM), verweerster in het voor het Scheidsgerecht aanhangige geschil.
Zolang zij in Nederland woonde, was zij op grond van haar aanspraak op pensioen bij de Ziekenkas Gepensionneerden van het Beambtenfonds ingeschreven.
Op
Vervolgens deed zij op grond van andere inlichtingen een verzoek om wederom bij de kas te worden ingeschreven. Gedaagde heeft op grond van het vroegere artikel 18b van het
Tegen deze beschikking is verzoekster bij het Scheidsgerecht in beroep gekomen.
In zijn beslissing van
Voornoemde beslissing van het Scheidsgerecht berust met name op de volgende overwegingen :
Door te bepalen dat het Scheidsgerecht uitspraak zal doen
In casu verschillen partijen van mening ten aanzien van de vraag of laatstgenoemde teksten op het geval van verzoekster toepasselijk zijn; het Hof is derhalve bevoegd bij wege van prejudiciële heslissing over de aldus opgeworpen vragen te beslissen.
Weliswaar kan het Scheidsgerecht niet worden beschouwd als een rechterlijke instantie in de zin der Nederlandse wet, doch het is geenszins uitgesloten dat het wèl moet worden beschouwd als een zodanige instantie in de zin van artikel 177 van het E.E.G.-Verdrag; overigens staat het aan het Hof deze vraag te beantwoorden.
Voor de rechtspraak van het Scheidsgerecht gelden met name de volgende bepalingen :
Overwegende, dat — overeenkomstig artikel 20 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de E.E.G. — door verweerster in de hoofdzaak, de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Commissie van de E.E.G. schriftelijke opmerkingen zijn ingezonden;
dat de mondelinge behandeling ter terechtzitting van
dat de Advocaat-Generaal op
Overwegende, dat de overeenkomstig artikel 20 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de E.E.G. ingezonden opmerkingen als volgt kunnen worden samengevat :
Verweerster in de hoofdzaak meent dat het Scheidsgerecht niet is een rechterlijke instantie in de zin van artikel 177 van het E.E.G.-Verdrag.
Zij stelt voorts dat het Scheidsgerecht niet aangemerkt kan worden als een rechterlijke instantie in de zin van de Nederlandse wet, doch erkent dat dit feit op zichzelf niet beslissend is.
Anderzijds is zij van oordeel dat de door het Scheidsgerecht gegeven beslissingen geen uitspraken zijn van scheidsmannen, zoals bedoeld in het derde boek, eerste titel, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, doch bindende adviezen. Zodanig advies
Van belang is nog dat iedere partij zijn in artikel 170 van de Grondwet verankerd recht behoudt om de onderhavige geschillen aan de burgerlijke rechter voor te leggen. Derhalve
Anders dan het Scheidsgerecht is verweerster in de hoofdzaak van oordeel dat artikel 89 van het RBFM (zie hierboven I, 3) niet inhoudt dat het gerecht bevoegd zou zijn het gemeenschapsrecht toe te passen; op grond van bovenstaande uiteenzetting zouden partijen eventueel gerechtigd zijn deze vraag aan de burgerlijke rechter voor te leggen.
Bedoelde regeling is opgesteld door het Bestuur en heeft vervolgens de goedkeuring van de algemene vergadering en van de bevoegde minister verkregen. Het reglement gaat ervan uit, dat alle beambten, werkzaam bij een Nederlandse mijnonderneming, lid zijn van de ziekenkas. Deze verplichting vloeit voort uit artikel 33 van de verordening van de Mijnindustrieraad d.d. Het lidmaatschap van de ziekenkas is voor de Men kan zich niet beroepen op het feit dat de ziektekostenregeling van de
De overige
Een ander argument voor de hier verdedigde opvatting is het feit dat bij het ontwerpen van de verordening no. 3 wel een vertegenwoordiger van de mijnwerkers was betrokken, doch dat zulks niet het geval was voor de beambten.
Verweerster in de hoofdzaak meent dat voor het geval het Hof de eerste vraag bevestigend beantwoordt, vraag 2 toch in elk geval ontkennend beantwoord zal moeten wórden, daar artikel 22 (2) van verordening no. 3 in casu niet toepasselijk is. Zij voert daartoe met name de volgende argumenten aan :
Dit artikel betreft de
Het lidmaatschap van de ziekenkas gepensioneerden berust uitsluitend op een overeenkomst tussen het Bestuur van het BFM en de verzekerde; het lidmaatschap is derhalve facultatief en draagt een privaatrechtelijk karakter.
Het lidmaatschap van de ziekenkas is niet inherent aan het recht op pensioen ten laste van het BFM; ook de gepensioneerde mijnbeambten die geen zodanige pensioenaanspraken hebben, kunnen lid zijn van de ziekenkas gepensioneerden. Artikel 22 (2) van verordening no. 3 eist echter juist dat het recht op verstrekkingen in natura verbonden is aan het recht op pensioen.
Verordening no. 3 regelt de sociale verzekering van migrerende werknemers en van hun gezinsleden. Tot deze categorie kan niet worden gerekend de weduwe van een overleden werknemer die zelf nimmer werkneemster is geweest en na het verkrijgen van aanspraak op weduwenpensioen haar woonplaats naar een andere Lid-Staat overbrengt, doch niet met de bedoeling om daar te gaan werken.
Ware dit anders dan zou men zich in zodanig geval kunnen gaan vestigen in die Lid-Staat, of achtereenvolgens in die Lid-Staten, waar de beste verzorging gegeven wordt.
Ten slotte — en in het algemeen — is het uitgesloten, althans in Nederland, een particuliere ziektekostenverzekering af te sluiten welke bij overbrenging van de woonplaats buitenslands niet zou worden beëindigd.
De Regering van het Koninkrijk der Nederlanden heeft alleen haar standpunt bepaald met betrekking tot de vraag, of het Scheidsgerecht bevoegd is zich tot het Hof van Justitie te wenden.
De Nederlandse Regering is van mening, dat het Hof — zonder zich te begeven in de vraag, in. hoeverre scheidsgerechten in het algemeen bevoegd zijn het Hof te adiëren — het onderhavige Scheidsgerecht als rechterlijke instantie in de zin van artikel 177 zal kunnen beschouwen; zij beroept zich daartoe op de navolgende overwegingen :
Het RBFM, krachtens hetwelk het Scheidsgerecht werd ingesteld, is overeenkomstig de in Nederland bestaande bepalingen goedgekeurd door de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, alsmede — in verband met artikel 39 van de Invaliditeitswet — door de minister van Economische Zaken; op grond van genoemd artikel zijn degenen, wier invaliditeits- en ouderdomspensioenen door een andere publiekrechtelijke regeling worden beheerst, niet verplicht verzekerd in de zin van genoemde wet; zulks geldt ook indien door de bevoegde autoriteiten is verklaard dat bedoelde regeling — die voor de algemene bepalingen in de plaats treedt — aan de wettelijke vereisten voldoet en voldoende waarborgen voor de uitkering der pensioenen biedt.
Het verdient in dit verband opmerking, dat de door het RBFM bedoelde personen tot aansluiting bij het BFM verplicht zijn. Uit een en ander volgt, dat het RBFM als een publiekrechtelijke regeling moet worden beschouwd;
Het is juist, dat het Scheidsgerecht niet is een college van scheidsmannen in de zin van artikel 620 van het Nederlandse Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, dat zijn uitspraken derhalve niet executoir kunnen worden verklaard en dat belanghebbenden zich, ten einde tot tenuitvoerlegging te geraken, tot de burgerlijke rechter moeten wenden. Deze laatste beperkt zich echter tot een
Het Scheidsgerecht is ten slotte gebonden aan het objectieve recht en mag derhalve niet oordelen ex aequo et bono.
Naar de opvatting van de Commissie is het Scheidsgerecht hiertoe bevoegd daar het
Het Scheidsgerecht is onafhankelijk van het BFM, daar zijn rechtsprekende bevoegdheden duidelijk gescheiden zijn van de administratieve functies van het fonds. Het draagt een permanent karakter, daar het Reglement waarbij het werd ingesteld slechts kan worden vastgesteld en gewijzigd met toestemming van de bevoegde minister, die de leden van het college aanwijst en zijn procesreglement vaststelt.
De door het Scheidsgerecht gevolgde procesregels
Het Scheidsgerecht doet uitspraak volgens de regels van het recht en niet naar billijkheid.
Gelijk hierna sub B zal worden uiteengezet, vervangt het RBFM de algemene wetgeving op dit gebied en dient het daarom te worden beschouwd als een wetgeving van sociale zekerheid in de zin van de verordeningen nos. 3 en 4.
„Het Scheidsgerecht is ingesteld om in enig en laatste ressort uitspraak te doen over de geschillen inzake de toepassing van deze bijzondere wetgeving en is in feite de enige rechter op dit gebied. Het treedt in feite, zo niet in rechte, in de plaats van de gewone rechterlijke instanties waaraan normaliter de rechtspraak op dit gebied is toevertrouwd. Indien het verzoek van het Scheidsgerecht niet-ontvankelijk zou zijn, zou het Hof in feite niet meer in staat zijn toe te zien op de juiste uitlegging van de communautaire bepalingen over de sociale zekerheid in hun toepassing door het BFM op de beambten van de Nederlandse mijnen, niet alleen voor wat betreft de ziekenkas, maar ook ten aanzien van de andere verzekering die het BFM beheert, te weten de pensioenkas.
Uit alle bovenaangegeven kenmerken blijkt, dat de aard van de uitspraak van het Scheidsgerecht niet beslissend is.
Volgens de Commissie dient met betrekking tot deze vraag eerst te worden onderzocht of onder het begrip
Deze overwegingen vinden eveneens steun in het feit dat de Nederlandse Regering het RBFM als een Nederlandse wettelijke regeling heeft beschouwd in de zin van het Verdrag tussen Nederland en de Bondsrepubliek Duitsland inzake sociale verzekering, gelijk uit bepaalde aan deze overeenkomst toegevoegde aanvullende teksten blijkt.
Ten slotte, als men de opvatting aanvaardt dat het Reglement van het RBFM niet het karakter heeft van een wettelijke regeling in de zin van verordening no. 3, dan zou men bezwaarlijk anders kunnen oordelen over de gelijksoortige stelsels van sociale zekerheid, die het Algemeen Mijnwerkersfonds beheert, welk Fonds verordening no. 3 wel degelijk toepast.
De Commissie merkt op dat, indien men aanneemt dat de regeling in het tweede hoofdstuk van het RBFM als wetgeving in de zin van verordening no. 3 moet worden beschouwd, haar rangschikking in bijlage B van deze verordening van secundair belang is. Immers daar deze bijlage slechts een declaratoir karakter heeft (arrest 24-64, Dingemans, Jurisprudentie, Deel X, blz. 1321), kan men niet beginnen met de vaststelling, dat zij een bepaalde regeling dekt, om daaruit dan af te leiden dat deze een
In ieder geval bewijst het feit, dat in genoemde bijlage sub i) van het hoofdstuk
Het is juist, dat de Nederlandse tekst niet van
Gelijk uit het door het Scheidsgerecht overlegde dossier blijkt, is de Nederlandse minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid bovendien van oordeel dat het RBFM door het bepaalde sub i), waarvan hierboven sprake was, wordt gedekt.
Ten slotte betoogt de Commissie in bijzonderheden, dat de bedoeling van de auteurs om verordening no. 3 eveneens op het RBFM te doen slaan volgt uit de onderlinge samenhang der bepalingen dezer verordening en van haar bijlage D enerzijds en een Duits-Nederlandse overeenkomst anderzijds.
Samenvattend is de Commissie van oordeel, dat de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord.
De Commissie wijst erop, dat het meningsverschil niet betreft de eventuele houding van het mogelijk krachtens artikel 22 (2) van verordening no. 3 tot uitkering van ziektegelden aan verzoekster verplichte Duitse orgaan.
Volgens de Commissie zou het geheel in de geest zijn van het E.E.G.-Verdrag, van verordening no. 3 en van 's Hofs rechtspraak dat de aldus gestelde vraag bevestigend wordt beantwoord.
Deze opvatting moet echter worden afgewezen, met name op de volgende gronden :
Wanneer de auteurs van de verordening de betaalbaarstelling in het buitenland van bepaalde verstrekkingen hebben willen uitsluiten, hebben zij zulks uitdrukkelijk bepaald, gelijk blijkt uit artikel 10 (2).
Samenvattend is de Commissie van oordeel dat de tweede vraag eveneens bevestigend dient te worden beantwoord.
Overwegende dat de verweerder in de hoofdzaak aanvoert, dat het
Overwegende dat het Scheidsgerecht naar Nederlands recht regelmatig is ingesteld;
dat immers deze instelling is voorzien bij
Overwegende dat blijkens de Invaliditeitswet de daarbij voorziene verzekeringsplicht niet van toepassing is op degenen, voor wie de voorwaarden voor een pensioen bij invaliditeit en ouderdom zijn vastgesteld bij een andere regeling, bestemd voor het algemene stelsel in de plaats te treden, indien het bevoegde gezag verklaart dat deze regeling aan de wettelijke vereisten voldoet en dat de uitkering van de pensioenen voldoende is gewaarborgd;
dat soortgelijke voorzieningen ook voor andere takken van Nederlandse sociale verzekering bestaan;
dat dan ook voornoemd reglement en de eventueel daarin aan te brengen wijzigingen, behalve de goedkeuring van de minister, belast met de zaken betreffende het mijnwezen, de goedkeuring behoeven van de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid;
Overwegende vervolgens, dat de benoeming van de leden van het Scheidsgerecht, de aanwijzing van zijn voorzitter en de vaststelling van het reglement voor het Scheidsgerecht behoren aan de minister, belast met de zaken betreffende het mijnwezen;
Overwegende dat door het Scheidsgerecht, als permanente instantie belast met de kennisneming van de geschillen waarvan artikel 89 van het RBFM een algemene omschrijving geeft, ten aanzien van de procesvoering op tegenspraak overeenkomstige regels moeten worden in acht genomen als die geldende voor de gebruikelijke rechtspleging;
dat ten slotte de personen, bij het RBFM bedoeld, verplicht lid zijn van het Beambtenfonds en wel op grond van een verordening van het publiekrechtelijk lichaam, de Mijnindustrieraad;
dat genoemde personen ten aanzien van de geschillen welke tussen hen en hun verzekeraar ontstaan, gehouden zijn zich te wenden tot het Scheidsgerecht als de voor deze geschillen bevoegde rechter;
dat het Scheidsgerecht verplicht is naar recht te oordelen;
dat in het onderhavige geval de vraag, of de verordening no. 3 van de Raad der E.E.G. van toepassing is op regelingen zoals het RBFM, afhankelijk is van de uitlegging dezer verordening en derhalve aan de orde zal moeten komen in verband met de eerste vraag door het Scheidsgerecht gesteld;
Overwegende dat onder deze omstandigheden het Scheidsgerecht kan worden beschouwd als een rechterlijke instantie in de zin van artikel 177; dat derhalve het verzoek om uitlegging ontvankelijk is;
Overwegende dat het Scheidsgerecht het Hof verzoekt uit te spreken of de regeling, voorkomend in hoofdstuk II van het RBFM betreffende de door het BFM beheerde ziekenkas, een wettelijke regeling is in de zin van verordening no. 3, of zij door de bijlage B, hoofdstuk
Overwegende dat volgens artikel 177 van het E.E.G.-Verdrag het Hof zich slechts kan uitspreken over vragen van uitlegging en geldigheid, rijzende ten aanzien van het Verdrag en van door de instellingen van de Gemeenschap verrichte handelingen, doch dat het niet bevoegd is dezelven op een concreet geval toe te passen;
dat het Hof zich er derhalve toe moet beperken om rekening houdende met de door het Scheidsgerecht verstrekte gegevens, uit de gestelde vragen die punten af te leiden welke de uitlegging van het Verdrag en van verordening no. 3 betreffen;
Overwegende dat volgens artikel 1 (b) van verordening no. 3 onder
dat de vermelding van
Overwegende dat volgens artikel 1, letter (e) der verordening no. 3
dat de nevenstelling der benamingen
Overwegende dat het begrip
dat verordening no. 3 klaarblijkelijk ten doel heeft de niet door de overheid beheerde stelsels welke, tenminste in meerdere Lid-Staten, een belangrijk gedeelte van de sociale zekerheid omvatten, niet uit te sluiten van de toepasselijkheid harer bepalingen;
Overwegende dat de verweerder in de hoofdzaak evenwel van mening is, dat het voorgaande niet van toepassing is voorzoveel de belanghebbenden, bij ontbreken van een regeling als hier bedoeld, niet verzekeringsplichtig zouden zijn uit hoofde van het algemene stelsel van sociale zekerheid;
dat immers in zoverre bedoelde regeling niet mag worden geacht het algemene stelsel te vervangen;
dat de verweerder in de hoofdzaak bovendien aanvoert, dat het voorgaande niet van toepassing kan zijn op de nabestaanden van een werknemer, wier aansluiting bij het orgaan, waarbij genoemde werknemer verzekerd was, slechts een facultatief karakter draagt;
Overwegende dat het verweer, dat de heer Vaassen niet onderworpen zou zijn geweest aan het algemene stelsel van sociale zekerheid, niet ter zake dienende is, aangezien de kwestie, welke het Scheidsgerecht er toe heeft geleid zich tot het Hof te wenden, kennelijk gelegen is in de vraag of de omstreden regeling al dan niet deel uitmaakt van een bijzonder stelsel in de zin van Verordening no. 3 artikel 2, lid 2;
dat zulk een stelsel ongetwijfeld aanwezig is, wanneer een bijzondere groep werknemers uit hoofde van publiekrechtelijke voorschriften onderworpen is aan een verzekering van een bijzonder type;
dat de verweerder in de hoofdzaak trouwens de kern van de zaak juist schijnt te hebben gevat, waar hij in zijn memorie uiteenzet, enerzijds dat de verplichte verzekering van alle Nederlandse mijnbeambten voortvloeit uit artikel 33 der verordening van de Mijnindustrieraad van
dat het evenwel tot de taak behoort van de nationale rechter om zo nodig na toepassing van artikel 177 van het Verdrag, zoals in dit geval is geschied, vast te stellen of de voorwaarden, vereist voor het bestaan van een bijzonder stelsel, in feite zijn vervuld, en dat de desbetreffende statutaire bepalingen dus kunnen worden geacht wettelijke regelingen in de zin van artikel 1, b, der verordening no. 3 te zijn;
Overwegende voorts dat, wanneer eenmaal van het bestaan van een bijzonder stelsel blijkt, de verordeningen nos. 3 en 4 van toepassing zijn op dat stelsel in zijn geheel, met inbegrip van eventuele bepalingen betreffende de vrijwillige of facultatieve aansluiting van voormalige verzekerden en hun nabestaanden;
Overwegende dat volgens de verweerder in de hoofdzaak deze vraag ontkennend zou moeten worden beantwoord;
dat immers in de Nederlandse tekst van de geciteerde bepaling voor het in de Franse tekst voorkomende woord
Overwegende dat, zelfs al zou deze uitlegging van de term
dat het hoofdstuk
dat dan ook een bijzonder stelsel van ziekteverzekering, zo niet door het gestelde onder letter i, dan toch in ieder geval door hetgeen onder letter a gemelde, zou worden bestreken, welke laatste zonder onderscheid ziet op alle
dat de bijlage B, hoofdstuk
Overwegende dat bij zijn tweede vraag, gesteld voor het geval dat het antwoord op de eerste vraag bevestigend zou luiden, het Scheidsgerecht het Hof verzoekt uit te spreken of de nabestaande van een arbeider
zelfs wanneer hij zich bevindt op het gebied van een andere Lid-Staat dan die waar zich het ziekteverzekeringsorgaan in kwestie bevindt;
en zelfs indien de door dit orgaan toegepaste wetgeving ten aanzien van deze nabestaande slechts voorziet in de toelating
Overwegende dat in artikel 22, lid 2 en 3, van verordening no. 3, de toekenning wordt geregeld van verstrekkingen bij ziekte aan de
dat deze bepalingen in ieder geval van toepassing zijn, wanneer de ziekteverzekering dwingend verbonden is aan het recht op pensioen of rente, dat wil zeggen in gevallen, waarin zij in zekere zin een bestanddeel van het pensioen- of rentestelsel vormt;
dat zij naar haar aard veronderstellen, dat zodanige aansluiting bij een ziekteverzekering niet kan worden beëindigd op grond van het feit dat belanghebbende zijn woonplaats overbrengt naar een ander land dan dat waar zich de tot uitkering der verstrekkingen verplichte organen bevinden;
dat zulks trouwens ook blijkt uit artikel 10 (1) van verordening no. 3, hetwelk luidt :
Overwegende dat artikel 22 echter niet uitdrukkelijk melding maakt van het geval dat de rechthebbende op het pensioen of de rente slechts de vrijheid heeft zich al dan niet aan te sluiten bij een stelsel van ziekteverzekering;
dat derhalve moet worden onderzocht of het artikel zich, ondanks zijn stilzwijgen, ook uitstrekt tot zulk een geval;
Overwegende dat de bepalingen van verordening no. 3, artikel 4, lid 2, van toepassing zijn
dat blijkens de algemene bewoordingen dezer bepalingen de toepassing der verordening zich niet beperkt tot werknemers of nagelaten betrekkingen van werknemers welke in meerdere Lid-Staten werkzaam zijn geweest of welke werkzaam zijn of waren in één Lid-Staat, terwijl zij verblijven of verbleven in een andere;
dat de verordening derhalve evenzeer van toepassing is wanneer niet de werknemer zelf, doch een zijner nagelaten betrekkingen zijn woonplaats vestigt in een andere Lid-Staat;
dat deze uitlegging ligt in de lijn van de artikelen 48 tot 51 van Verdrag alsmede van verordening no. 3, door welke niet slechts de migrerende werknemer stricto sensu bescherming wordt geboden, maar ook wordt voorkomen dat, op het stuk van sociale zekerheid, aan werknemers of hun nabestaanden territorialiteitsbepalingen kunnen worden tegengeworpen;
Overwegende dat bovendien uit artikel 9, lid 1, van verordening no. 3 blijkt, dat deze zonder onderscheid van toepassing is op
dat met name uit artikel 10, lid 2, van genoemde verordening juncto haar bijlage E valt af te leiden dat, zo vaak het de bedoeling is territorialiteitsbepalingen der nationale wetgevingen in stand te laten, zulks uitdrukkelijk wordt bepaald;
dat derhalve, ook al draagt de aansluiting van een tot pensioen of rente gerechtigde werknemer of nabestaande bij een ziekteverzekering slechts een facultatief karakter, verordening no. 3 de nationale organen verbiedt de aansluiting te beëindigen op grond van overbrenging der woonplaats naar een ander land dan dat, waarin het betreffende orgaan zich bevindt;
Overwegende dat hoofdstuk 1 van titel III der verordening no. 3, getiteld
dat het begrip
dat immers het doen van zodanige betalingen door de organen gebruikelijk is in gevallen, welke door artikel 19, lid 5, der verordening no. 3 uitdrukkelijk als
dat bovendien de bepalingen van het bewuste hoofdstuk 1 geen verschil maken naar gelang bedoelde betalingen worden gedaan aan de belanghebbende zelf of aan een derde;
dat ten slotte uit artikel 18 van de verordening valt af te leiden, dat de
Overwegende dat uit een en ander volgt, dat artikel 22 eveneens van toepassing is, wanneer verstrekkingen als die welke het Scheidsgerecht op het oog heeft, worden verschaft in de vorm van terugbetaling van gemaakte kosten;
Overwegende dat ten aanzien van de kosten, door de Commissie van de E.E.G. wegens de door haar bij het Hof ingediende opmerkingen gemaakt, geen last tot terugbetaling kan worden gegeven;
dat de procedure voor wat partijen betreft als een in de loop van het geding voor het Scheidsgerecht gerezen incident moet worden beschouwd, weshalve deze laatste instantie over de kosten zal moeten beslissen;
verklaart
HET HOF VAN JUSTITIE,
uitspraak doende inzake de prejudiciële vragen, die het Scheidsgerecht van het Beambtenfonds voor het Mijnbedrijf bij verwijzingsbeschikking d.d.
voor recht :
en :
Aldus gewezen te Luxemburg op dertig juni negentienhonderdzesenzestig.
Hammes
Delvaux
Strauß
Donner
Trabucchi
Lecourt
Monaco
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op dertig juni negentienhonderdzesenzestig.
De Griffier,
A. Van Houtte
De President,
Ch. L. Hammes