<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1993ELA.0500292501.case.xml"><NO.CASE>C-171/91</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61991C0171</NO.CELEX><NO.SEQ>0025.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2944</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2951</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ DARMON — ΥΠΟΘΕΣΗ C-171/91</LEFT><RIGHT>ΤΣΙΟΤΡΑΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Marco Darmon</HT></P><P>της <DATE ISO="19901202">2ας Δεκεμβρίου 1990</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε Πρόεδρε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριοι δικαστές,</HT></P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το Bundesverwaltungsgericht σας έχει υποβάλει δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία διατάξεων του κοινοτικού δικαίου σχετικών με την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων. Ερωτάσθε κυρίως αν, σ' αυτόν τον τομέα, ένας κοινοτικός υπήκοος ο οποίος, κατά την ημερομηνία προσχωρήσεως της χώρας του στην Κοινότητα, ήταν άνεργος εντός άλλου κράτους μέλους απολαύει της προστασίας του κοινοτικού δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ας συνοψίσω τα πραγματικά περιστατικά.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Γεννηθείς το 1936, ο Δ. Τσιότρας, αναιρε-σείων στην κύρια δίκη, έφθασε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας το 1960. Η άδεια διαμονής η οποία του είχε αρχικώς χορηγηθεί ανανεωνόταν τακτικά κάθε χρόνο, η δε τελευταία ανανέωση έγινε στις <DATE ISO="19801204">4 Δεκεμβρίου 1980</DATE> για χρονικό διάστημα ενός έτους.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ο ενδιαφερόμενος, ο οποίος εργαζόταν ως μισθωτός, έχασε τη θέση αποσχολήσεώς του το 1978 και έκτοτε δεν εργάσθηκε πλέον καθόλου<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση του αιτούντος δικαστηρίου, σ. 3 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>. Εισέπραξε επιδόματα ανεργίας και, από το 1981, βοηθήματα που του χορηγήθηκαν από τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας. Από τις <DATE ISO="19790607">7 Ιουνίου 1979</DATE> έως τις <DATE ISO="19810816">16 Αυγούστου 1981</DATE>, κατέστη ανίκανος προς εργασία λόγω ασθενείας.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Τον Δεκέμβριο 1981, ο Δ. Τσιότρας υπέβαλε αίτηση παρατάσεως της ισχύος της αδείας παραμονής του. Η απάντηση στην αίτηση αυτή αναβλήθηκε δεδομένης της διαδικασίας την οποία είχε κινήσει για να του χορηγηθεί σύνταξη αναπηρίας. Η τελευταία αυτή αίτηση απορρίφθηκε το 1983 με απόφαση καταστάσα απρόσβλητη από πλευράς διοικητικής διαδικασίας, με την αιτιολογία ότι δεν ήταν ανίκανος προς εργασία.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Την <DATE ISO="19860801">1η Αυγούστου 1986</DATE>, η Landeshauptstadt Stuttgart απέρριψε αίτηση του για παράταση της ισχύος της άδειας διαμονής και ο Δ. Τσιότρας άσκησε προσφυγή ενώπιον του Verwaltungsgericht η οποία απορρίφθηκε. Ο ενδιαφερόμενος άσκησε αναίρεση (Revision) ενώπιον του Bundesverwaltungsgericht, το οποίο σας υπέβαλε δύο ερωτήματα το κείμενο των οποίων παρατίθεται στην έκθεση ακροατηρίου<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ι.2, to fine.</P></NOTE> και με τα οποία ερωτάται κατ' ουσίαν,</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αφενός, εάν υπήκοος κράτους μέλους της Κοινότητας ευρισκόμενος, κατά την ημερομηνία προσχωρήσεως της χώρας του στην Κοινότητα, σε αντικειμενική αδυναμία ανευρέσεως εργασίας σε άλλο κράτος μέλος όπου είχε προγενέστερα εργασθεί, πρέπει να θεωρηθεί ως εργαζόμενος κατά το κοινοτικό δίκαιο,</P></ITEM><ITEM><P>αφετέρου, εάν ο ίδιος υπήκοος χάνει επί πλέον και το δικαίωμα διαμονής εντός του ιδίου αυτού κράτους εφόσον, μεταγενέστερα, και ειδικότερα κατά την πορεία ένδικης διαδικασίας με αντικείμενο τη χορήγηση αδείας διαμονής,<?PAGE NO="I-2945"?> καταστεί μονίμως ανίκανος προς εργασία.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Ας εξετάσω διαδοχικά τα δύο αυτά ερωτήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Συμφωνά με το άρθρο 48, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων περιλαμβάνει το δικαίωμα</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>α)</NO.P><TXT>να αποδέχονται κάθε πραγματική προσφορά εργασίας</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>να διακινούνται ελεύθερα για τον σκοπό αυτόν εντός της επικρατείας των κρατών μελών-</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>να διαμένουν σε ένα από τα κράτη μέλη με τον σκοπό να ασκούν εκεί ορισμένη εργασία σύμφωνα με τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που διέπουν την απασχόληση των εργαζομένων υπηκόων αυτού του κράτους μέλους (...)<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατ' εφαρμογήν του άρθρου 49 της Συνθήκης — που επιτάσσει τη προοδευτική πραγμάτωση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων —, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1612/68, της <DATE ISO="19681015">15ης Οκτωβρίου 1968</DATE>, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εντός της Κοινότητας<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ ειδ. ίκδ. 05/001, ο. 33.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός) και την οδηγία 68/360/ΕΟΚ, της ίδιας ημερομηνίας, περί καταργήσεως των περιορισμών στην διακίνηση και στη διαμονή των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem, σ. 43.</P></NOTE> (στο εξής: οδηγία).</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού ορίζει ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Ο εργαζόμενος <HT TYPE="ITALIC">υπήκοος ενός κράτους μέλους</HT> δεν δύναται στην επικράτεια των άλλων κρατών μελών, να έχει, λόγω της ιθαγενείας του, διαφορετική μεταχείριση από τους ημεδαπούς εργαζομένους, ως προς τους όρους απασχολήσεως και εργασίας, ιδίως όσον αφορά την αμοιβή, την απόλυση, την επαγγελματική επανένταξη ή την επα-ναπασχόληση <HT TYPE="ITALIC">αν έχει καταστεί άνεργος<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></HT><NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Η οδηγία προσδιορίζει, κυρίως, τις προϋποθέσεις του δικαιώματος διαμονής σε κράτος μέλος των εργαζομένων υπηκόων άλλου κράτους μέλους και τις προϋποθέσεις εκδόσεως και ανανεώσεως της ισχύος της άδειας διαμονής τους.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Κατά πόσο μπορεί να τύχει της υπέρ αυτού εφαρμογής αυτών των διατάξεων ο Έλληνας υπήκοος ο οποίος, κατά την ημερομηνία προσχωρήσεως της χώρας του στην Κοινότητα, είναι άνεργος εντός άλλου κράτους μέλους;</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η Συνθήκη περί προσχωρήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Κοινότητα άρχισε να ισχύει την <DATE ISO="19810101">1η Ιανουαρίου 1981</DATE><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 2, παράγραφος 2, της Συνθήκη; μεταξύ των χροιών μελών και της Ελληνικής Δημοκρατίας περί προσχωρήσεως της οτην ΕΟΚ και την ΕΚΛΕ, της <DATE ISO="19790528">28ης Μαίου 1979</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="291" DATE.PUB="1979" PAGE.FIRST="9">ΕΕ L 291,0.9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Από της ημερομηνίας αυτής κάθε Έλληνας υπήκοος μπορεί να επικαλεσθεί το άρθρο 48, υπό την επιφύλαξη των μεταβατικών διατάξεων των άρθρων 45 και 47 της Πράξεως Προσχωρήσεως<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το άρθρο 44 της Πράξεως Προσχωρήσεως το οποίο θεσπίζει την αρχή τη; άμεση; εφαρμογής του άρθρου 48 τη; Συνθήκη; (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="291" DATE.PUB="19791119" PAGE.FIRST="17">ΕΕ L 291 της 19ή; Νοεμβρίου 1979, σ. 17</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Οι διατάξεις<?PAGE NO="I-2946"?> αυτές, οι οποίες είναι σχετικές με τον κανονισμό και την οδηγία, ορίζουν ότι τα άρθρα 1 έως 6 και 13 έως 20 του κανονισμού</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>εφαρμόζονται στα παρόντα κράτη μέλη έναντι των Ελλήνων υπηκόων (...) μόνον από την <DATE ISO="19880101">1η Ιανουαρίου 1988</DATE><QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 45 της Πράξεως Προσχωρήσεως.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Ως προς το μεταβατικό αυτό καθεστώς, το οποίο εφαρμόζεται υπό τους αυτούς όρους στους εργαζομένους των άλλων κρατών μελών που είναι εγκατεστημένοι στην Ελλάδα<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem.</P></NOTE>, έχετε κρίνει, στην απόφαση της <DATE ISO="19890530">30ής Μαΐου 1989</DATE>, Επιτροπή κατά Ελλάδος<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="305/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="1461">305/87, Συλλογή σ. 1461</REF.DOC.ECR>. Βλ., επίσης, τη σκέψη 11 της αποφάσεως της <DATE ISO="19890927">27ης Σεπτεμβρίου 1989</DATE>, Lopes da Veiga (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="9/88" YEAR="1989" PAGE.ECR="2989">9/88, Συλλογή 1989, σ. 2989</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>το μεταβατικό αυτό καθεστώς, μολονότι ανέστειλε (...) την εφαρμογή των άρθρων 1 έως 6 και 13 έως 23 του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου (...), που διευκρινίζει τα δικαιώματα που κατοχυρώνουν τα άρθρα 48 και 49 της Συνθήκης, δεν ανέστειλε την εφαρμογή των τελευταίων αυτών διατάξεων, ιδίως όσον αφορά τους εργαζομένους των άλλων κρατών μελών που απασχολούνταν κανονικά στην Ελλάδα ήδη προ της <DATE ISO="19810101">1ης Ιανουαρίου 1981</DATE> και <HT TYPE="ITALIC">συνέχιζαν να απασχολούνται εκεί μετά την ημερομηνία αυτή</HT> ή εκείνους που απασχολούνταν κανονικά στην Ελλάδα για πρώτη φορά μετά την ημερομηνία αυτή<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 15, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P><P>Καταλήξατε συναφώς στο ότι,</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>όσον αφορά τους εργαζομένους αυτούς, το άρθρο 9 του κανονισμού 1612/68 άρχισε να εφαρμόζεται από <DATE ISO="19810101">1ης Ιανουαρίου 1981</DATE><QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 16. Το προαναφερθέν άρθρο 9 αναφέρεται στην ίση μεταχείριση σε θέματα κατοικίας μεταξύ των ημεδαπών εργαζομένων και των εργαζομένων υπηκόων άλλων κρατών μελών.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ας προστεθεί ότι, όπως επισημάνθηκε στις προτάσεις μου στην υπόθεση Lopes da Veiga<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 9 (βλ. παραπομπή της αποφάσεως, ανωτέρω υποσημείωση 10). Βλ., επίσης, τη σκέψη 11 σ' αυτή την απόφαση.</P></NOTE>, στην απόφαση Πεσκελογλου<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="77/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="1085">77/82, Συλλογή 1983, σ. 1085</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> της <DATE ISO="19830323">23ης Μαρτίου 1983</DATE>, η οποία ομοίως εκδόθηκε αναφορικώς προς την Πράξη περί των όρων προσχωρήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, αποφανθήκατε ότι διάταξη αναστέλλουσα την εφαρμογή ορισμένων άρθρων του κανονισμού συνιστά παρέκκλιση από την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων και έπρεπε, κατά συνέπεια, να ερμηνευθεί στενά.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το μεταβατικό καθεστώς, το οποίο αναστέλλει μέχρι την <DATE ISO="19880101">1η Ιανουαρίου 1988</DATE> την εφαρμογή των διατάξεων του τίτλου Ι του πρώτου μέρους του κανονισμού, τίτλου αναφερομένου στην πρόσβαση στην απασχόληση, αποβλέπει στο να αποφευχθούν οι διαταραχές στις αγορές εργασίας των παλαιών κρατών μελών, οι οποίες θα μπορούσαν να προκληθούν από μία συρροή Ελλήνων αναζητούντων απασχόληση<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., σχετικά με την Πράξη Προσχωρήσεως της Πορτογαλίας, προπαρατεθείσα απόφαση Lopes da Veiga, σκέψη 10.</P></NOTE>. Κανένας λόγος αυτού του είδους δεν δικαιολογεί την άρνηση σε Έλληνες εργαζομένους, οι οποίοι ήδη απασχολούνται στο έδαφος ενός από αυτά τα κράτη, να τύχουν κατά τρόπο άμεσο των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις διατάξεις του τίτλου II του πρώτου μέρους του κανονισμού σχετικά με τους όρους χορηγήσεως και ανανεώσεως της ισχύος των αδειών διαμονής.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Σημειωτέον ότι οι μεταβατικές διατάξεις της Πράξεως Προσχωρήσεως δεν ανέστειλαν την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού. Ως εκ τούτου, το άρθρο αυτό εφαρμόζεται από <DATE ISO="19810101">1ης Ιανουαρίου 1981</DATE> και συνεπώς μπορεί να τύχει εφαρμογής υπέρ των Ελλήνων εργαζομένων οι οποίοι είχαν ήδη τακτική απασχόληση εντός των άλλων κρατών μελών πριν από την <DATE ISO="19810101">1η Ιανουαρίου 1981</DATE> και εξακολουθούσαν να την έχουν κατ' αυτήν την ημερομηνία ή υπέρ εκείνων οι οποίοι έχουν<?PAGE NO="I-2947"?> τακτική απασχόληση μετά την ημερομηνία αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Ομοίως, δυνάμει του άρθρου 46 της Πράξεως Προσχωρήσεως, η εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας αναστέλλεται μόνο στο μέτρο που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με τις διατάξεις του κανονισμού που υπόκεινται στο μεταβατικό καθεστώς. Δεν εμπίπτουν σ' αυτή την περίπτωση οι όροι χορηγήσεως και ανανεώσεως της ισχύος των αδειών παραμονής, οι οποίοι είναι ανεξάρτητοι και ως προς τα άρθρα 1 έως 6 του κανονισμού (<QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Πρόσβαση σε απασχόληση<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>) και ως προς το δεύτερο μέρος αυτού (<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Θέση σε επαφή και συμψηφισμός της προσφοράς και της ζητήσεως εργασίας<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Έρχομαι τώρα στην περιγραφή του αντικειμένου του υποβληθέντος ερωτήματος. Μπορεί ένας Έλληνας υπήκοος, από <DATE ISO="19810101">1ης Ιανουαρίου 1981</DATE>, να προβάλει την ιδιότητα του εργαζομένου κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει αυτή την ιδιότητα παρά μόνον από <DATE ISO="19810101">1ης Ιανουαρίου 1981</DATE> το ενωρίτερον, ημερομηνία κατά την οποία είχε ήδη, από το 1978, απολέσει τη θέση εργασίας του, γνωστού όντος ότι την <DATE ISO="19810101">1η Ιανουαρίου 1981</DATE> (i) ήταν άνεργος, (ii) τελούσε <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>σε αντικειμενική αδυναμία — παρά τη θέληση του να εργασθεί — να αποκτήσει μία θέση απασχόλησης<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>;</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Θεωρείτε ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>οι όροι <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201C"/>εργαζόμενος<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> και <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201C"/>αμειβόμενη δραστηριότητα<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου δεν μπορούν να οριστούν με παραπομπή στις νομοθεσίες των κρατών μελών, αλλά έχουν κοινοτικό περιεχόμενο<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19860603">3ης Ιουνίου 1986</DATE>, Kcmnf, σκέψη 15 (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="139/85" YEAR="1986" PAGE.ECR="1741">139/85, Συλλογή α. 1741</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το άρθρο 48 και τα νομοθετήματα του παραγώγου κοινοτικού δικαίου που εκδόθηκαν σε εφαρμογή του πρέπει να νοούνται στο πλαίσιο των άρθρων 2 και 3 της Συνθήκης: το άρθρο 3, κυρίως, αναφέρει ως μία από τις δράσεις της Κοινότητας <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>την εξάλειψη των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Οι έννοιες <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>εργαζόμενος<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>αμειβόμενη δραστηριότητα<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> οριοθετούν το πεδίο εφαρμογής μιας από τις θεμελιώδεις ελευθερίες τις οποίες εγγυάται η Συνθήκη και, υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να ερμηνεύονται ευρέως, ενώ στις εξαιρέσεις από την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων πρέπει να δίνεται στενή ερμηνεία<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19820320">20ής Μαοιίου 1982</DATE>, Levin, σχέψη 13, (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="53/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="1035">53/81, Συλλογή σ. 1035</REF.DOC.ECR>) και απόφαση Kempf, όπ.π., οχέψη 13.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 του κανονισμού αναφέρεται στον εργαζόμενο ο οποίος έχει <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>καταστεί άνεργος<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>. Παρέχει, ωστόσο, προστασία μόνο στον υπήκοο κράτους μέλους ο οποίος, κατά την ημερομηνία προσχωρήσεως της χώρας καταγωγής του, εργαζόταν εντός άλλου κράτους μέλους. Δεν εμπίπτει σ' αυτή την περίπτωση όποιος δεν εργάστηκε ποτέ ως <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>υπήκοος κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> αλλά μόνον ως υπήκοος κράτους το οποίο οεν ήταν ακόμη μέλος της Κοινότητας εφόσον κατά την ημερομηνία προσχωρήσεως αυτού του κράτους ήταν ήδη χωρίς απασχόληση. Δεν μπορούσε επομένως να αποκτήσει δικαιώματα στηριζόμενα στη Συνθήκη της Ρώμης.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η Πράξη Προσχωρήσεως δεν λαμβάνει υπόψη, από την άποψη του κοινοτικού δικαίου, ούτε την κατάσταση του ενδιαφερομένου πριν από την ημερομηνία προσχωρήσεως ούτε τα κατά την ημερομηνία αυτή κεκτημένα δικαιώματα. Δεν προβλέπει ότι θα ληφθούν καθ' οποιονδήποτε τρόπο υπόι|)η ως προς την απόκτηση δικαιωμάτων<?PAGE NO="I-2948"?> αρυομένων από τη Συνθήκη τα έτη τα οποία διάνυσε κάποιος ως εργαζόμενος εντός του κράτους υποδοχής. Σημειωτέον, εν προκειμένω, ότι εξαιρετικώς η Πράξη Προσχωρήσεως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, έλαβε ειδικώς υπόψη την κατάσταση των Ισπανών εργαζομένων οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι εντός κράτους της Κοινότητας πριν από την προσχώρηση<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την Πράξη περί των όρων προσχωρήσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και περί των προσαρμογών των Συνθηκών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" DATE.PUB="19851115" PAGE.FIRST="23">EE L 302 της 15ης Νοεμβρίου 1985, σ. 23</REF.DOC.OJ>) της οποίας το άρθρο 57, παράγραφος 1, στοιχείο α', δεύτερο εδάφιο, προβλέπει ένα δικαίωμα προσβάσεως οε κάθε μισθωτή απασχόληση υπέρ των μελών της οικογένειας του εργαζομένου που ήταν εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος πριν από την ημερομηνία υπογραφής της Πράξεως Προσχωρήσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Επομένως, ο αναιρεσείων της κυρίας δίκης δεν εμπίπτει στον κοινοτικό ορισμό του <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>εργαζομένου<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> στο μέτρο που ουδέποτε άσκησε, ως κοινοτικός υπήκοος εντός άλλου κράτους μέλους της Κοινότητας, μια <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>πραγματική και γνήσια δραστηριότητα<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> κατά την έννοια των αποφάσεων σας Kempf και Levin<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις όπ.π., σκέψεις 16 και 21 αντιστοίχως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ο αναιρεσείων της κυρίας δίκης δεν ήταν και δεν μπορούσε να είναι, την <DATE ISO="19810101">1η Ιανουαρίου 1981</DATE>, δικαιούχος <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>άδειας διαμονής υπηκόων κράτους μέλους της Κοινότητας<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας. Δεν μπορούσε συνεπώς να επικαλεστεί το άρθρο 7 της οδηγίας το οποίο απαγορεύει την αφαίρεση της εν ισχύι αδείας διαμονής από εργαζόμενο ο οποίος απώλεσε τη θέση εργασίας του.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Όπως ορθά επισημαίνεται από την Επιτροπή<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παρατηρήσεις της Επιτροπής, σ. 7 της γαλλικής μεταφράσεως.</P></NOTE>, εάν ο αναιρεσείων της κυρίας δίκης είχε υποβάλει κατ' εκείνη την ημερομηνία αίτηση χορηγήσεως αδείας διαμονής υπηκόου κράτους μέλους, δεν θα πληρούσε τους όρους που θέτει το άρθρο 4, παράγραφος 3, της οδηγίας, κυρίως ως προς τη δήλωση προσλήψεως του εργοδότη.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ο κοινοτικός υπήκοος ο οποίος αναζητεί απασχόληση όχι στο δικό του αλλά σε άλλο κράτος, χωρίς να έχει ποτέ εργασθεί ως κοινοτικός υπήκοος, μπορεί να προβάλει το αντλούμενο από το κοινοτικό δίκαιο δικαίωμα διαμονής;</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ήδη με τις αποφάσεις της <DATE ISO="19760408">8ης Απριλίου 1976</DATE>, Royer<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="48/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="497">48/75, Rec. 1976, σ. 497, σκέψη 31</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, και της <DATE ISO="19820323">23ης Μαρτίου 1982</DATE>, Levin<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση όπ.π., σκέψη 9.</P></NOTE>, έχετε δεχθεί ότι οι κοινοτικοί υπήκοοι απολαύουν του δικαιώματος διαμονής εντός του κράτους μέλους όπου αναζητούν απασχόληση<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. σκέψη 13 των προτάσεών μας στην υπόθεση Anlonissen (παραπομπή κατωτέρω στην υποσημείωση 24).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Με την απόφαση σας Antonissen<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19910226">26ης Φεβρουαρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-292/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-745">C-292/89, Συλλογή 1991, α I-745</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> αναγνωρίσατε, υπέρ του κοινοτικού υπηκόου ο οποίος δεν έχει απασχόληση, την ύπαρξη ενός τέτοιου δικαιώματος στο μέτρο που μπορεί να του επιτρέψει να ανεύρει θέση εργασίας. Συγκεκριμένα, θεωρείτε ότι, για να εξασφαλισθεί η πρακτική αποτελεσματικότητα της αρχής της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, η χρονική διάρκεια του δικαιώματος διαμονής πρέπει να είναι επαρκής<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 21.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Κρίνατε συνεπώς ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων δεν απαγορεύουν η νομοθεσία κράτους μέλους να προβλέπει ότι υπήκοος άλλου κράτους μέλους, ο οποίος εισήλθε στο έδαφος του πρώτου προς αναζήτηση εργασίας, μπορεί να εξαναγκαστεί, με την επιφύλαξη του δικαιώματος ασκήσεως ενδίκου μέσου, να το εγκαταλείψει αν δεν έχει ανεύρει θέση εργασίας εντός έξι μηνών, εκτός αν ο ενδιαφερόμενος αποδεικνύει ότι εξακολουθεί να αναζητεί εργασία και έχει όντως πιθανότητες να προσληφθεί<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 22.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2949"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Εφόσον ο ενδιαφερόμενος βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία να εργασθεί, δεν συντρέχει ο δικαιολογικός λόγος του δικαιώματος διαμονής που αναγνωρίσατε με την απόφαση Antonissen.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Επιπροσθέτως, και αν ακόμη υποθέσουμε ότι ο αναιρεσείων της κυρίας δίκης είχε την ιδιότητα του εργαζομένου κατά την έννοια του άρθρου 48 της Συνθήκης, από τις προτάσεις της Επιτροπής περί τροποποιήσεως του άρθρου 6 της οδηγίας προκύπτει σαφώς ότι δεν υφίσταται, επί του παρόντος, δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση μακροχρόνιας ανεργίας και ότι αυτό το δικαίωμα θα πρέπει να χάνεται μαζί με την απώλεια του δικαιώματος παροχών ανεργίας<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το άρθρο 1, οημείο 10, της προτάσεως οδηγίας 89/C100/07 του Συμβουλίου για τροποποίηση της οδηγίας 68/360/EOK περί διακινήσεως και διαμονής των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας, η οποία υποβλήθηκε από την Επιτροπή την <DATE ISO="19890111">11η Ιανουαρίου 1989</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="100" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="8">ΕΕ C 100, σ. 8</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Μπορούμε επομένως να συμπεράνουμε ότι, κατά την <DATE ISO="19810101">1η Ιανουαρίου 1981</DATE>, ένας Έλληνας υπήκοος, ευρισκόμενος στην περιγραφείσα από το αιτούν δικαστήριο κατάσταση, δεν ήταν <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>εργαζόμενος<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Απέκτησε την ιδιότητα αυτή μετά την ως άνω ημερομηνία; Εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να καθορίσει, σύμφωνα με τα κριτήρια που τέθηκαν στην απόφαση Antonissen, εάν ο αναιρεσείων της κυρίας δίκης είχε πιθανότητες να προσληφθεί. Θα μπορούσε πάντως να λεχθεί ότι ένας κοινοτικός υπήκοος, του οποίου η ανικανότητα προς εργασία έχει πιστοποιηθεί με ιατρική βεβαίωση, δεν μου φαίνεται ότι έχει <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>όντως πιθανότητες να προσληθεί<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το ιατρικό πιστοποιητικό της <DATE ISO="19871222">22ας Δεκεμβρίου 1987</DATE> και τη βεβαίωση του Οργανισμού Απασχολήσεως της <DATE ISO="19870319">19ης Μαρτίου 1987</DATE> τα οποία μνημονεύει το αιτούν δικαστήριο στην απόφασή του, σ. 3 της γαλλικής μετάφρασης.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Καθίσταται έτσι σαφές ότι ένας Έλληνας υπήκοος χωρίς απασχόληση, ευρισκόμενος εντός άλλου κράτους μέλους κατά την ημέρα προσχωρήσεως της Ελλάδος, ο οποίος εξακολούθησε κατόπιν να ευρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία ανευρέσεως απασχολήσεως, δεν απολαύει της προστασίας των περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου. Η διαμονή του μπορεί πράγματι να αποσυνδεθεί από την εργασία. Κατά συνέπεια, η ratio legis του άρθρου 48 — εξασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων — δεν απαιτεί να του χορηγηθεί δικαίωμα παραμονής.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Αυτή η λύση είναι εξαιρετικά αυστηρή, καθόσον θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια, εάν η εθνική αρχή ελάμβανε τη σχετική απόφαση, την απέλαση ενός κοινοτικού υπηκόου κατοικούντος εντός κράτους μέλους επί τριάντα και πλέον έτη, πλην όμως σήμερα, αυτή η αυστηρότητα έχει μάλλον μετριαστεί από τις διατάξεις της οδηγίας 90/364/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19900628">28ης Ιουνίου 1990</DATE>, περί του δικαιώματος διαμονής<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" DATE.PUB="19900713" PAGE.FIRST="26">ΕΕ L 180 της 13ης Ιουλίου 1990, ο. 26</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, η οποία <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>αποσυσχετίζει<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> την ύπαρξη αυτού του δικαιώματος από την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η πράξη αυτή ετέθη σε ισχύ την <DATE ISO="19920701">1η Ιουλίου 1992</DATE>.</P></NOTE>. Μολονότι δεν εργάζεται και δεν έχει την ιδιότητα του <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>εργαζομένου<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου, ένας κοινοτικός υπήκοος κάτοικων εντός κράτους μέλους απολαύει του δικαιώματος διαμονής, για χρονική διάρκεια πέντε τουλάχιστον ετών, εφόσον είτε διαθέτει επαρκείς πόρους και ασφάλιση ασθενείας καλύπτουσα το σύνολο των κινδύνων εντός του κράτους μέλους υποδοχής<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 1, παράγραφος 1, της προαναφερθείσας οδηγίας.</P></NOTE>, είτε είναι ανιών και προστατευόμενο μέλος οικογενείας κατόχου του δικαιώματος διαμονής<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπ.π., άρθρο 1, παράγραφος 2. Η οδηγία 90/365/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19900628">28ης Ιουνίου 1990</DATE>, περί του δικαιώματος διαμονής των μισθωτών και μη μισθωτών εργαζομένων που έχουν παύσει την επαγγελματική τους δραστηριότητα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="28">ΕΕ L 180, σ. 28</REF.DOC.OJ>) μου φαίνεται ότι δεν δύναται να τύχει εφαρμογής καθόσον ο αναιρεσείων δεν είναι <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>εργαζόμενος<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> κατά την έννοια αυτής της οδηγίας.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2950"?><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Αναγνωρίζει το κοινοτικό δίκαιο <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>δικαίωμα παραμονής<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/> στον υπήκοο κράτους μέλους ο οποίος ευρίσκεται στην κατάσταση του αναιρεσείοντος της κυρίας δίκης; Αυτό είναι το αντικείμενο του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Το δικαίωμα παραμονής εντός κράτους μέλους μετά το πέρας της εντός αυτού απασχολήσεως, απορρέει από το άρθρο 48, παράγραφος 3, στοιχείο δ', της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1251/70 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19700629">29ης Ιουνίου 1970</DATE>, περί του δικαιώματος των εργαζομένων να παραμένουν στο έδαφος κράτους μέλους μετά το πέρας της εντός αυτού απασχολήσεως<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ ειδ. έκδ. 005/001, σ. 64.</P></NOTE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>Έχει το δικαίωμα μονίμου παραμονής στο έδαφος κράτους μέλους:</P><P>(...)</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ο εργαζόμενος, ο οποίος έχοντας διαμείνει συνεχώς στο έδαφος του κράτους αυτού περισσότερο από δύο έτη, παύει να έχει εκεί μισθωτή απασχόληση λόγω μόνιμης ανικανότητας προς εργασία<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Μπορεί να επικαλεσθεί το κείμενο αυτό ο ευρισκόμενος στην κατάσταση του αναιρε-σείοντος της κυρίας δίκης κοινοτικός υπήκοος;</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Σημειωτέον, πρώτον, ότι ο προαναφερόμενος κανονισμός έχει εφαρμογή, δυνάμει του άρθρου 1, μόνο στους υπηκόους κράτους μέλους που απασχολήθηκαν ως μισθωτοί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, καθώς και στα μέλη των οικογενειών τους</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Όπως όμως είδαμε ανωτέρω, δεν εμπίπτει στην περίπτωση αυτή κάποιος ο οποίος</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ουδέποτε εργάστηκε αφούτου υπήχθη στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου,</P></ITEM><ITEM><P>δεν είναι αιτών εργασία προστατευόμενος από το κοινοτικό δίκαιο κατά την έννοια της αποφάσεως Antonissen.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Δεν μπορεί επομένως να επικαλεσθεί την εφαρμογή του κανονισμού αυτού. Στην περίπτωση που θα είχε αυτή τη δυνατότητα θα έπρεπε να αποδείξει όχι μόνο την ύπαρξη μόνιμης ανικανότητας προς εργασία, αλλά επί πλέον την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ αυτής και της απώλειας της εργασίας του.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Πρέπει να παρατηρηθεί σχετικώς ότι, όσον αφορά τον αναιρεσείοντα της κυρίας δίκης, αυτή η απώλεια, που ανάγεται στο 1978, είναι προγενέστερη της πιστοποιήσεως της ανικανότητάς του.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Βλέπουμε επομένως ότι το δικαίωμα παραμονής σκοπό έχει να παράσχει στον κοινοτικό υπήκοο τη δυνατότητα να παραμείνει στο έδαφος του κράτους μέλους όπου εργάστηκε υπό την ιδιότητα αυτή. Παρατηρούμε εν προκειμένω μια εφαρμογή της αρχής της πρακτικής αποτελεσματικότητας των διατάξεων του άρθρου 48 της Συνθήκης: ο εργαζόμενος θα μπορούσε να αποτραπεί<?PAGE NO="I-2951"?> από το να αποδεχθεί μία θέση απασχολήσεως σε άλλο κράτος μέλος εάν δεν είχε εξασφαλίσει τη δυνατότητα της κατόπιν παραμονής εάν το επιθυμούσε. Ένα τέτοιο δικαίωμα δεν αποτελεί παρά το φυσικό επακόλουθο του δικαιώματος παραμονής που συνδέεται με την επαγγελματική δραστηριότητα. Εφόσον επομένως ουδέποτε συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του δικαιώματος διαμονής, ελλείπουν κατά αναγκαία συνέπεια και οι προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται το δικαίωμα παραμονής.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Προτείνω, κατά συνέπεια, στο δικαστήριο να αποφανθεί ότι:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής ούτε του άρθρου 48 της Συνθήκης ΕΟΚ, ούτε του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19681015">15ης Οκτωβρίου 1968</DATE>, περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας, ούτε της οδηγίας 68/360/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί καταργήσεως των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας, ο υπήκοος κράτους μέλους ο οποίος κατά την ημέρα προσχωρήσεως αυτού του κράτους στην Κοινότητα βρισκόταν χωρίς απασχόληση εντός άλλου κράτους μέλους και σε αντικειμενική αδυναμία να ανεύρει θέση εργασίας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Οι εργαζόμενοι οι οποίοι ουδέποτε έτυχαν του δικαιώματος διαμονής κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 3, στοιχεία α' και γ', της Συνθήκης ΕΟΚ δεν μπορούν να τύχουν του δικαιώματος παραμονής το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 48, παράγραφος 3, στοιχείο δ'.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>