<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-574/17 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0574</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:598">EU:C:2018:598</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>13</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20180725">25.7.2018 r.</DATE> – Sprawa C‑574/17 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Komisja/Combaro</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Unia celna</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 239</KEYWORD><KEYWORD>Umorzenie należności celnych przywozowych</KEYWORD><KEYWORD>Przywóz tkanin lnianych z Łotwy w latach 1999–2002</KEYWORD><KEYWORD>Sytuacja szczególna</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązki w zakresie nadzoru i kontroli</KEYWORD><KEYWORD>Domniemana korupcja organów celnych</KEYWORD><KEYWORD>Nieautentyczne świadectwo przewozowe</KEYWORD><KEYWORD>Wzajemne zaufanie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑574/17 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20170928">28 września 2017 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, reprezentowana przez A. Caeirosa oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>wnosząca odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną postępowania jest:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Combaro SA</HT>, z siedzibą w Lozannie (Szwajcaria), reprezentowana przez D. Ehlego, Rechtsanwalt,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: L. Bay Larsen (sprawozdawca), prezes izby, J. Malenovský, M. Safjan, D. Šváby i M. Vilaras, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: E. Sharpston,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20170719">19 lipca 2017 r.</DATE>, Combaro/Komisja (T‑752/14, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:529">EU:T:2017:529</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2014) 4908 final z dnia <DATE ISO="20140716">16 lipca 2014 r.</DATE>, stwierdzającej bezzasadność umorzenia należności celnych w konkretnym przypadku (REM 05/2013) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Układ stowarzyszeniowy</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 34 układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Łotewską z drugiej strony (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="026" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 26, s. 3</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>układem stowarzyszeniowym<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Protokół 3 [dotyczący definicji pojęcia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>produktów pochodzących<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> i metod współpracy administracyjnej] ustanawia zasady pochodzenia w celu stosowania preferencji taryfowych przewidzianych niniejszym układem, a także metody współpracy administracyjnej<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego układu poniżej].</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuły 16 i 17 protokołu 3, dotyczącego definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>produktów pochodzących<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> i metod współpracy administracyjnej, zmienionego decyzją nr 4/98 Rady Stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Łotewską z drugiej strony z dnia <DATE ISO="19981202">2 grudnia 1998 r.</DATE> wprowadzającą zmiany do protokołu 3 układu stowarzyszeniowego, zawarte w decyzji nr 1/97 wspólnego komitetu przyjętej na mocy Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Łotewską (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="006" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 6, s. 10</REF.DOC.OJ>) (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>protokołem 3<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>), stanowią, że produkty pochodzące z Łotwy mogą być objęte przepisami układu stowarzyszeniowego po przedłożeniu świadectwa przewozowego EUR.1, wystawionego przez organy celne państwa wywozu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 31 ust. 2 tego protokołu stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Celem zapewnienia właściwego stosowania niniejszego protokołu Wspólnota i Łotwa udzielają sobie wzajemnej pomocy, za pośrednictwem właściwych organów administracji celnej, w zakresie sprawdzania autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 32 tegoż protokołu, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Weryfikacja dowodów pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, stanowił w ust. 1, 3 i 5:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="032.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne państwa przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego protokołu.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="032.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Weryfikację przeprowadzają organy celne państwa wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub inną kontrolę, jaką uznają za stosowną.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="032.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację zostaną jak najszybciej poinformowane o jej wynikach. Wyniki takie muszą wyraźnie wskazywać, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące […] z Łotwy i spełniają pozostałe wymagania niniejszego załącznika<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Kodeks celny</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 239 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia <DATE ISO="19921012">12 października 1992 r.</DATE> ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 302, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>kodeksem celnym<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Należności celne przywozowe […] podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach […]:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem osoby zainteresowanej. Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania, określane są zgodnie z procedurą Komitetu […]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie wykonawcze</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 899 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia <DATE ISO="19930702">2 lipca 1993 r.</DATE> ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 253, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1335/2003 z dnia <DATE ISO="20030725">25 lipca 2003 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 187, s. 16</REF.DOC.OJ>) (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>rozporządzeniem wykonawczym<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>W pozostałych przypadkach, z wyjątkiem tych, w których dokumentacja musi zostać przedłożona Komisji na podstawie art. 905, organ celny podejmujący decyzję sam decyduje o przyznaniu zwrotu lub umorzeniu należności celnych przywozowych […], jeżeli zachodzi szczególna sytuacja wynikająca z okoliczności, w których zainteresowanej osobie nie można przypisać oszustwa lub oczywistego zaniedbania.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 905 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Jeżeli wniosek o zwrot lub umorzenie złożony na mocy art. 239 ust. 2 [kodeksu celnego] jest poparty dowodami, które mogłyby stworzyć szczególną sytuację, wynikającą z okoliczności, w których zainteresowanej osobie nie można przypisać oszustwa ani oczywistego zaniedbania, państwo członkowskie, do którego należy organ celny podejmujący decyzje, przekazuje sprawę Komisji do rozstrzygnięcia w ramach procedury przewidzianej w art. 906–909, jeżeli:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>organ ten uważa, że szczególna sytuacja jest wynikiem uchybienia Komisji w wypełnianiu swoich obowiązków […]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</P></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–28 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Sporna decyzja dotyczy należności celnych przywozowych z tytułu dokonanego przywozu tkanin lnianych do Unii Europejskiej przez Niemcy w okresie od <DATE ISO="19991210">10 grudnia 1999 r.</DATE> do dna <DATE ISO="20020610">10 czerwca 2002 r.</DATE> przez spółkę Combaro SA, co do których to tkanin nie zostało wykazane łotewskie preferencyjne pochodzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Tkaniny mające łotewskie preferencyjne pochodzenie były w tym okresie zwolnione z ograniczeń przywozowych na mocy układu stowarzyszeniowego. Tkaniny takie były objęte tym zwolnieniem, wyłącznie jeżeli importer wykazał ich pochodzenie za pomocą świadectwa przewozowego EUR.1, wydanego w ramach wywozu przez łotewskie organy celne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku spółka Combaro skorzystała ze zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie układu stowarzyszeniowego, przyznanego przez niemieckie organy celne po przedstawieniu 51 świadectw przewozowych (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>spornymi świadectwami<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W wyniku zawiadomienia duńskich organów celnych Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadził dochodzenie na Łotwie. W świetle sprawozdania OLAF‑u Komisja przekazała państwom członkowskim w dniu <DATE ISO="20020911">11 września 2002 r.</DATE> pismo w sprawie wzajemnej pomocy, wnosząc o przeprowadzenie kontroli ogółu przywozu tkanin lnianych z Łotwy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Niemieckie organy celne zwróciły się zatem do łotewskich organów celnych o przeprowadzenie kontroli po zwolnieniu towarów w odniesieniu do spornych świadectw. Łotewskie organy celne w pismach z dnia <DATE ISO="20030407">7 kwietnia</DATE>, <DATE ISO="20030502">2 maja</DATE> i <DATE ISO="20030507">7 maja 2003 r.</DATE> (zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>pismami z 2003 r.<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>) udzieliły na wnioski niemieckich organów celnych następującej odpowiedzi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>[…] [Sporne] świadectwa nie zostały zarejestrowane przez organy celne. Nie zostały one wydane przez łotewskie organy celne i w rezultacie należy je uznać za nieważne<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Niemieckie organy celne na mocy decyzji z dnia <DATE ISO="20030703">3 lipca 2003 r.</DATE> wszczęły procedurę retrospektywnego pokrycia odpowiednich należności celnych przywozowych odpowiadających wskazanym świadectwom przywozowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Jednocześnie w ramach dochodzenia OLAF‑u sporządzone zostały ekspertyzy porównawcze dotyczące świadectw przewozowych przedstawionych w ramach przywozu do Danii. Z ekspertyz tych wynikało, po pierwsze, że odciski pieczęci widniejące na tych świadectwach przewozowych były prawdopodobnie autentyczne, a po drugie, że podpis widniejący na tychże świadectwach z przeważającą dozą prawdopodobieństwa był podpisem urzędnika łotewskich organów celnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W następstwie orzeczenia Finanzgericht München (sądu finansowego w Monachium) Bundesministerium der Finanzen (federalny minister finansów, Niemcy) zwrócił się do Combaro o zajęcie stanowiska, a w dniu <DATE ISO="20130903">3 września 2013 r.</DATE> przedłożył Komisji wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych w oparciu o art. 239 kodeksu celnego. Komisja wszczęła w konsekwencji postępowanie o sygnaturze REM 05/2013.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140716">16 lipca 2014 r.</DATE> Komisja przyjęła sporną decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W motywie 32 tej decyzji Komisja stwierdziła, że nie występowała szczególna sytuacja w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, wynikająca z uchybienia łotewskich organów celnych, zważywszy, że Komisja nie mogła przyjąć, iż organy te brały udział w sporządzeniu spornych świadectw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Komisja zbadała również kwestię, czy sama nie dopuściła się uchybienia w ramach kontroli prawidłowego stosowania układu stowarzyszeniowego. W motywach 36–41 spornej decyzji stwierdziła, że jej działanie nie prowadziło do zaistnienia szczególnej sytuacji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W motywie 45 tej decyzji Komisja stwierdziła, że ponieważ nie zaistniała szczególna sytuacja w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, umorzenie należności celnych przywozowych nie było zasadne. Następnie w motywach 48–52 rzeczonej decyzji uznała, że spółka Combaro nie wykazała się należytą starannością.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20141112">12 listopada 2014 r.</DATE> spółka Combaro wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Na poparcie tej skargi spółka Combaro podniosła jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 239 kodeksu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji i orzekł, że Komisja ma pokryć własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Combaro.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Komisja w odwołaniu do Trybunału wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez Combaro oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Combaro kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Combaro wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie Komisji kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania Komisja podnosi cztery zarzuty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku należy zbadać łącznie pierwszy i drugi z zarzutów odwołania, oparte, odpowiednio, na błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych oraz przeinaczeniu dowodów w odniesieniu do występowania szczególnej sytuacji.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W swym pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w odniesieniu do występowania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, uznawszy, że Komisja nie posiadała wystarczających informacji i nie wywiązała się ze swoich obowiązków nadzoru w ramach układu stowarzyszeniowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę działań podjętych już przez Komisję w celu uzyskania informacji dotyczących handlu tkaninami lnianymi między Unią a Łotwą, które odnoszą się również do sytuacji Combaro.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W drugiej kolejności Sąd dokonał błędnych ocen w zakresie środków, jakie powinna była podjąć Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Komisja twierdzi w tym zakresie w szczególności, że Sąd błędnie zarzucił Komisji zniszczenie odcisków pieczęci przez łotewskie organy celne, jakkolwiek sam Sąd podkreślił, że obowiązek zachowania używanych pieczęci nie występował.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Ponadto Komisja podnosi, że w świetle powtarzanego twierdzenia tych organów co do nieautentycznego charakteru spornych świadectw twierdzenie Sądu, zgodnie z którym Komisja powinna była zażądać od tychże organów gruntownego ponownego zbadania tych świadectw, zawierało szereg błędów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Organy te w latach 2003 i 2007 zbadały bowiem sporne świadectwa i dwukrotnie przedstawiły te same ustalenia. Sąd nie mógł zatem w uzasadniony sposób oprzeć się na fakcie, że osoba, której podpis widniał na pismach z 2003 r., została skazana w postępowaniu karnym, ponieważ odpowiedź zawarta w piśmie z dnia <DATE ISO="20070626">26 czerwca 2007 r.</DATE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>odpowiedzią z 2007 r.<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) została w każdym razie opatrzona podpisem innego urzędnika i jest w rezultacie całkowicie zgodna z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym kontekście Sąd pominął fakt, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Komisja była związana wynikiem kontroli po zwolnieniu towarów dokonanej przez łotewskie organy celne. Zarzucił on nawet Komisji, że nie wywiązała się ona z tego obowiązku, i niesłusznie uznał zatem, że powinna była ona uzyskać dodatkowe informacje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W swym drugim zarzucie Komisja twierdzi przede wszystkim, że Sąd przeinaczył dowody, twierdząc, że zastępca dyrektora łotewskich organów celnych, który podpisał sporne świadectwa przewozowe oraz pisma w ramach kontroli po zwolnieniu towarów, został skazany za działania niezgodne z prawem w ramach powierzonych mu obowiązków. Z prostego porównania poszczególnych dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika bowiem, że sporne świadectwa nie były podpisane przez tę osobę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyrok doszło ponadto do innego przeinaczenia dowodów, gdyż zostało stwierdzone, że łotewskie organy celne nie były w stanie przedstawić odcisków oryginalnych pieczęci stosowanych przez odnośne urzędy celne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>To dwojakie przeinaczenie dowodów jest wreszcie rozstrzygające w zakresie, w jakim w jego braku Sąd musiałby uznać, że Komisja nie była zobowiązania do podjęcia dodatkowych działań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Combaro wnosi o oddalenie pierwszego i drugiego z zarzutów odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Spółka ta twierdzi w tym zakresie, że środki podjęte przez Komisję stanowiły ogólne środki i nie były wystarczające w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Co się tyczy dodatkowych działań wymaganych od Komisji, rzeczywiście powinny były one zostać podjęte. W szczególności konieczne było przeprowadzenie efektywnych kontroli spornych świadectw, w zakresie, w jakim z uwagi na wskazane przez Sąd okoliczności zanikło wzajemne zaufanie. Organy państwa, w odniesieniu do których występowało podejrzenie korupcji, nie mogły liczyć na takie zaufanie. W tym kontekście Komisja przeceniła znaczenie, jakie Sąd przypisał tożsamości osoby, której podpis widniał na pismach z 2003 r. Pisma te stanowią bowiem tylko jedną z wielu wskazówek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Odpowiedź z 2007 r. nie ma również takiego znaczenia, jakie przypisuje jej Komisja, gdyż nie może ona uchodzić za godne zaufania potwierdzenie pism z 2003 r. i nie opiera się na rzeczywistym badaniu danych sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Ponadto spółka Combaro przyznaje, że zastępca dyrektora łotewskich organów celnych opatrzył podpisem nie tyle sporne świadectwa przewozowe, ile wyłącznie pisma z 2003 r., ale podnosi ona, że osoba, która złożyła podpis na tych świadectwach, nie jest znana i że pracowała jako podwładny tegoż zastępcy dyrektora. Ponadto kopie spornych świadectw zostały załączone do pism z 2003 r., co oznacza, że świadectwa te i pisma powinny zostać uznane za jedno.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Drugie przeinaczenie dowodów, na które powołuje się Komisja, również nie może zostać uwzględnione.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że art. 239 kodeksu celnego w związku z art. 905 rozporządzenia wykonawczego stanowi ogólną klauzulę słuszności dotyczącą wyjątkowej sytuacji, w której znalazł się zgłaszający w porównaniu z innymi podmiotami wykonującymi tę samą działalność (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110217">17 lutego 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bolton Alimentari</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑494/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:87">EU:C:2011:87</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120322">22 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Portugalia/Transnáutica</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑506/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:156">EU:C:2012:156</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Ta ogólna klauzula słuszności prowadzi do umorzenia należności celnych przywozowych, gdy spełnione są dwie przesłanki, a mianowicie wystąpiła szczególna sytuacja oraz zobowiązany do ich zapłaty nie dopuścił się oczywistego zaniedbania i oszustwa (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>C.A.S./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:446">EU:C:2008:446</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyroku Sąd w wyniku badania pierwszej części jedynego zarzutu podniesionego przez Combaro stwierdził, że w spornej decyzji Komisja błędnie uznała, że spółka ta nie znajdowała się w szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Z pkt 90 i 91 tego wyroku wynika, że wniosek ów opiera się na ocenie, zgodnie z którą, po pierwsze, Komisja w sposób błędny uznała, iż posiadała wystarczające informacje pozwalające jej na dokonanie oceny sytuacji, a po drugie, instytucja ta nie podjęła konkretnych działań, jakie powinna była podjąć w ramach ciążących na niej zadań nadzoru i kontroli prawidłowego stosowania układu stowarzyszeniowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Sąd uznał zatem w szczególności w pkt 77 i 85 tegoż wyroku, że Komisja powinna była w szerszym zakresie wyjaśnić okoliczności faktyczne niniejszego przypadku, a gdyby instytucja ta w pełni skorzystała z przysługujących jej uprawnień, autentyczny bądź fałszywy charakter spornych świadectw mógłby zostać wykazany z większą pewnością.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W związku z tym Sąd orzekł w pkt 87 i 88 tego wyroku, że Komisja nie mogła w uzasadniony sposób zadowolić się odpowiedziami udzielonymi przez łotewskie organy celne w ramach kontroli po zwolnieniu towarów w celu zajęcia stanowiska co do sytuacji Combaro oraz powinna była skorzystać ze swych uprawnień pomimo tych odpowiedzi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Tymczasem należy zauważyć, że jak podkreśla Komisja, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, przywołanego w pkt 86 zaskarżonego wyroku, wynika, że system współpracy administracyjnej przewidziany w protokole określającym w załączniku do umowy zawartej między Unią a państwami trzecimi zasady dotyczące pochodzenia produktów oparty jest na wzajemnym zaufaniu między organami państw członkowskich przywozu i organami państwa wywozu (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Afasia Knits Deutschland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑409/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:843">EU:C:2011:843</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131024">24 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sandler</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑175/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:681">EU:C:2013:681</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Trybunał wywnioskował z tego, w szczególności w odniesieniu do kontroli po zwolnieniu towarów świadectw przewozowych EUR.1 wydanych przez państwo wywozu, że ustalenia i oceny dokonane zgodnie z prawem przez organy tego państwa są co do zasady wiążące względem organów państwa członkowskiego przywozu (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100225">25 lutego 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Brita</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑386/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:91">EU:C:2010:91</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Afasia Knits Deutschland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑409/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:843">EU:C:2011:843</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Te zasady są w pełni wiążące w odniesieniu do stosowania układu stowarzyszeniowego, gdyż z art. 17 i 32 protokołu 3 wynika, że na organach państwa wywozu spoczywa obowiązek wystawienia świadectw EUR.1, przeprowadzenia w tym celu kontroli pochodzenia odnośnych towarów oraz, w razie konieczności, zajęcia stanowiska co do autentyczności tych świadectw.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Rzeczone zasady należy ponadto zastosować, mutatis mutandis, do stosunków między Komisją a organami celnymi państwa wywozu, w sytuacji gdy instytucja ta rozstrzyga o autentyczności świadectw przewozowych w celu dokonania oceny występowania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W tym szczególnym przypadku Komisja bowiem, w celu wydania rozstrzygnięcia o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych, musi zbadać, w miejsce organów celnych państwa członkowskiego przywozu, warunki przywozu określonych towarów oraz stosowanie odnośnych przepisów celnych, w szczególności tych dotyczących autentyczności świadectw przewozowych (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>C.A.S./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:446">EU:C:2008:446</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W tym kontekście zasadnicze względy wskazane w orzecznictwie Trybunału jako względy uzasadniające mechanizm współpracy administracyjnej oparty na zaufaniu przypisanym wynikom kontroli po zwolnieniu towarów przeprowadzanym przez organy państwa wywozu – obejmujące fakt, że organy te znajdują się w lepszym położeniu w celu przeprowadzenia tej kontroli, okoliczność, że zaletą tego systemu jest osiąganie pewnych i jednakowych wyników, oraz konieczność zagwarantowania wzajemnego uznawania decyzji podjętych przez władze Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19840712">12 lipca 1984 r.</DATE>, <NAME.CASE>Les Rapides Savoyards i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>218/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:275">EU:C:1984:275</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970717">17 lipca 1997 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pascoal &amp; Filhos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑97/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:370">EU:C:1997:370</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) – oznaczają, że wnioski przyjęte przez organy państwa wywozu są zasadniczo wiążące dla Komisji, w sytuacji gdy instytucja ta dokonuje oceny występowania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W świetle powyższego Komisja może w uzasadniony sposób twierdzić, że była co do zasady zobowiązana oprzeć się na wnioskach i ocenach dokonanych zgodnie z prawem przez łotewskie organy celne w ramach kontroli po zwolnieniu towarów przewidzianej w układzie stowarzyszeniowym w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie autentyczności spornych świadectw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Jednocześnie zaufanie przyznane tym organom nie oznacza, że Komisja nie może w ogóle prowadzić dochodzenia w celu dokonania oceny autentyczności takich świadectw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W związku z tym w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>C.A.S./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:446">EU:C:2008:446</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), do którego odwołuje się Sąd w szczególności w pkt 70–74 zaskarżonego wyroku, Trybunał orzekł, że Komisja powinna była podjąć konkretne środki w celu sprawdzenia autentyczności świadectw przewozowych, a uchybienie w tym zakresie mogło stanowić szczególną sytuację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Jednakże w sprawie zakończonej tym wyrokiem obowiązek przeprowadzenia szczegółowych dochodzeń w ramach ogólnego obowiązku nadzoru i kontroli stosowania układu stowarzyszeniowego, który spoczywa na Komisji, był uzasadniony bardzo szczególnymi okolicznościami, związanymi z tym, że organy celne państwa wywozu sformułowały oceny dotyczące tych świadectw, które były niejednoznaczne i niespójne (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>C.A.S./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:446">EU:C:2008:446</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0111">111</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W tej sytuacji, mimo zaufania, jakim co do zasady należało darzyć te organy, w rzeczonej sprawie Komisja nie mogła zająć stanowiska w przedmiocie przedłożonego jej wniosku wyłącznie na podstawie odpowiedzi udzielonych przez te organy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>W przeciwieństwie do tego w niniejszej sprawie zaskarżony wyrok nie zawiera żadnego elementu, zgodnie z którym Sąd stwierdziłby, że odpowiedzi przekazane przez łotewskie organy celne miały niejednoznaczny lub niespójny charakter. Z pkt 87 zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że Sąd uznał, iż Komisja powinna była odstąpić od wniosków przyjętych przez te organy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>W celu uzasadnienia tego rozwiązania Sąd oparł się na lakoniczności ustaleń przyjętych przez te organy i na fakcie, że potwierdzenie ustaleń w 2007 r. nie było wynikiem gruntownego ponownego zbadania akt sprawy, a także na szeregu okoliczności przedstawionych jako wskazówki ewentualnego udziału tych organów w wystawieniu spornych świadectw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W szczególności w pkt 75 zaskarżonego wyroku Sąd poczynił następujące ustalenia:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>kontrola po zwolnieniu towarów przeprowadzona względem spornych świadectw została wszczęta w następstwie dochodzenia OLAF‑u dotyczącego przywozu tkanin lnianych do Danii;</P></ITEM><ITEM><P>sprawozdanie OLAF‑u stwierdza niezwykle krótki okres, w którym tkaniny lniane znajdowały się w łotewskim składzie celnym w celu zatajenia pochodzenia odnośnych towarów;</P></ITEM><ITEM><P>ekspertyzy zrealizowane, po sprawozdaniu OLAF‑u, w odniesieniu do odcisków pieczęci i podpisów figurujących na świadectwach wykorzystanych w ramach przywozu do Danii stwierdzają, że chodziło prawdopodobnie o autentyczne odciski pieczęci i podpisy;</P></ITEM><ITEM><P>odciski pieczęci znajdujące się na spornych świadectwach są bardzo podobne do odcisków autentycznych pieczęci łotewskich organów celnych;</P></ITEM><ITEM><P>zastępca dyrektora łotewskich organów celnych, R., sygnujący sporne świadectwa i pisma w ramach kontroli po zwolnieniu towarów, został skazany za działania niezgodne z prawem w ramach powierzonych mu obowiązków;</P></ITEM><ITEM><P>łotewskie organy celne nie były w stanie przedstawić odcisków oryginalnych pieczęci stosowanych przez odnośne urzędy celne, to znaczy urzędy celne w Jełgawie [(Łotwa)] oraz Bowsku [(Łotwa);</P></ITEM><ITEM><P>sprawozdania Komisji stwierdzają występowanie klimatu korupcji, w szczególności w obrębie łotewskich organów celnych;</P></ITEM><ITEM><P>przywóz tkanin lnianych pochodzących z Łotwy wzrósł i przekroczył zdolności produkcyjne tego państwa.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Tymczasem, bez konieczności ustalania, czy niektóre okoliczności mogłyby ewentualnie uzasadniać odejście Komisji od jednoznacznych ocen sformułowanych przez organy celne państwa wywozu, należy stwierdzić, że uwagi poczynione przez Sąd nie mogą w każdym razie uzasadniać przyjętego przez Sąd wniosku i w rezultacie uzasadniać odrzucenia argumentu Komisji, zgodnie z którym była ona bezwarunkowo związana wynikami kontroli po zwolnieniu towarów spornych świadectw przeprowadzonej przez łotewskie organy celne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W związku z tym w pierwszej kolejności należy zauważyć, że twierdzenie Sądu, zgodnie z którym łotewskie organy celne nie były w stanie przedstawić odcisków oryginalnych pieczęci stosowanych przez odnośne urzędy celne w Jełgawie oraz Bowsku, nie może podważać zaufania, którym należy obdarzyć te organy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Jak bowiem podniosła Komisja w swoim odwołaniu, jeżeli Republika Łotwy przekazała w odpowiednim czasie wzory odcisków pieczęci używanych w jej urzędach celnych, żaden przepis układu stowarzyszeniowego nie zobowiązywał łotewskich organów celnych do zachowania następnie odcisków oryginalnych pieczęci, co podkreślił zresztą Sąd w pkt 80 zaskarżonego wyroku, lub do zachowania pieczęci pozwalających na uzyskanie tych odcisków po okresie, gdy nie były one już stosowane.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>W drugiej kolejności okoliczność, że zastępca dyrektora łotewskich organów celnych został skazany za działania niezgodne z prawem w ramach powierzonych mu obowiązków, a sprawozdania Komisji stwierdzają występowanie klimatu korupcji w obrębie tych organów, nie ma w tym zakresie rozstrzygającego znaczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Po pierwsze, jak przyznaje zresztą Combaro, Komisja słusznie zauważa, że z prostego porównania pism z 2003 r. i spornych świadectw, figurujących w załączniku B‑4 do odpowiedzi na skargę przedstawionej przez Komisję w pierwszej instancji, wynika, że podpisy znajdujące się na tych poszczególnych dokumentach różnią się w znaczący sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Sąd przeinaczył zatem dowody przedstawione przed nim, uznając, że można przyjąć, iż R. podpisał zarówno te pisma, jak i te świadectwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Po wtóre, zakładając, że skazanie osoby podpisującej te pisma i ogólny klimat korupcji, o którym mowa w sprawozdaniach Komisji w okresie, w którym doszło do spornego przywozu, to znaczy w latach 1999–2002, mogłoby mieć znaczenie do celów oceny znaczenia, jakie należy przypisać stanowisku zajętemu przez łotewskie organy celne w 2003 r., należy stwierdzić, że okoliczności te nie są rozstrzygające w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W szczególności z pkt 16 i 88 zaskarżonego wyrok wynika bowiem, że organy te potwierdziły, iż sporne świadectwa powinny zostać uznane za nieważne w odpowiedzi z 2007 r., która nie została opatrzona podpisem R. i która została przekazana w okresie, w którym nie zostało potwierdzone ani tym bardziej wykazane, że organy te borykały się z newralgicznym problemem korupcji, i w którym ponadto Republika Łotwy była już członkiem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Okoliczność, że pisma z 2003 r. ograniczają się do krótkich twierdzeń i że nie zostało wykazane, iż potwierdzenie dokonane w 2007 r. było wynikiem nowych analiz, nie może pozbawiać stanowisk przyjętych przez te organy ich znaczenia, w sytuacji gdy układ stowarzyszeniowy nie przewidywał żadnej szczególnej formalności w tym względzie, a z orzecznictwa Trybunału wynika, że organy celne Unii są związane wynikami kontroli po zwolnieniu towarów, nawet jeżeli wyniki te są przedstawione bez żadnego uzasadnienia lub w formie podpisów umieszczonych na sprawozdaniu sporządzonym przez OLAF w wyniku przeprowadzonego dochodzenia (zob. podobnie, wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970717">17 lipca 1997 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pascoal &amp; Filhos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑97/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:370">EU:C:1997:370</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Afasia Knits Deutschland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑409/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:843">EU:C:2011:843</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>W tym kontekście Komisja może w uzasadniony sposób twierdzić, że inne wskazówki wymienione w pkt 75 zaskarżonego wyroku nie są wystarczające dla uzasadnienia wniosku, który Sąd przyjął w pkt 87 tego wyroku, to znaczy że Komisja powinna była skorzystać z przysługujących jej uprawnień pomimo odpowiedzi przekazanych przez łotewskie organy celne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>W związku z tym okoliczność, że kontrola po zwolnieniu towarów spornych świadectw została podjęta w wyniku dochodzenia OLAF‑u, prowadzonego w związku z innymi świadectwami przewozowymi przedstawionymi przy okazji przywozu do innego państwa członkowskiego, prowadzącego do powstania podejrzeń co do udziału niektórych urzędników łotewskich organów celnych w oszustwach celnych z uwagi zarówno na sposób, w jaki te transakcje zostały przeprowadzone, jak i cechy tych świadectw, nie może prowadzić do pozbawienia w sposób ogólny wszelkiego znaczenia prowadzonych przez te organy kontroli w odniesieniu do tych świadectw, z całkowitym pominięciem mechanizmu współpracy administracyjnej przewidzianego w protokole 3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Ponadto, o ile zwiększenie przywozu tkanin lnianych pochodzących z Łotwy przekraczające zdolności produkcyjne tego państwa mogło wskazywać na występowanie transakcji stanowiących oszustwo, o tyle nie pozwalało ono na wykazanie bezpośredniego i ogólnego udziału łotewskich organów celnych w tych operacjach, ani tym bardziej ich udziału w sporządzeniu spornych świadectw.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Co więcej, zaufanie przyznane organom celnym państwa wywozu nie może zostać podważone na podstawie oceny jednego elementu zakwestionowanych świadectw, jakimi są znajdujące się na nich pieczęcie, gdyż w przeciwnym razie prowadziłoby to do zobowiązania Komisji do systematycznego zastępowania kontroli tych organów jej własną kontrolą co do autentyczności świadectw przewozowych i naruszenia w związku z tym zasad przypomnianych w pkt 50–56 niniejszego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Z ogółu powyższych uwag wynika, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w odniesieniu do występowania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, uznając, że ze względów wskazanych w pkt 62 niniejszego wyroku Komisja nie mogła oprzeć się na jasnych odpowiedziach przedstawionych przez łotewskie organy celne w celu dokonania oceny autentyczności spornych świadectw i że instytucja ta powinna była natomiast skorzystać w tym celu z przysługujących jej uprawnień, pomimo tych odpowiedzi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W rezultacie Sąd nie mógł w uzasadniony sposób stwierdzić w pkt 90 i 91 zaskarżonego wyroku, że Komisja błędnie uznała, że posiadała dostateczne informacje pozwalające jej na przeprowadzenie oceny sytuacji i że nie podjęła ona konkretnych działań w ramach ciążącego na niej obowiązku nadzoru i kontroli prawidłowego stosowania układu stowarzyszeniowego. Wynika stąd, że wnioski, jakie przyjął na tej podstawie Sąd co do zasadności pierwszej części jedynego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji przez Combaro, stanowiące konieczne uzasadnienie sentencji wyroku, należy odrzucić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>W rezultacie, ponieważ pierwszy i drugi z zarzutów odwołania powinny zostać uwzględnione, należy uchylić zaskarżony wyrok bez konieczności badania innych zarzutów podniesionych przez Komisję na poparcie odwołania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie sporu w pierwszej instancji</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Tak jest w niniejszej sprawie. Należy zatem zbadać skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wniesioną przez Combaro.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Pierwsza część jedynego zarzutu tej skargi, oparta na naruszeniu przesłanki dotyczącej występowania szczególnej sytuacji, w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, obejmuje szereg argumentów dotyczących określonych podnoszonych naruszeń zarzucanych, odpowiednio, łotewskim organom celnym, Komisji oraz niemieckim organom celnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Na wstępie należy stwierdzić, że jakkolwiek w celu wykazania tych poszczególnych naruszeń spółka Combaro powołuje się na ustalenia poczynione jej zdaniem przez sąd krajowy, to z orzecznictwa Trybunału wynika, że w sytuacji gdy Komisja rozstrzyga konkretny przypadek w ramach art. 239 kodeksu celnego, nie może być ona związana orzeczeniem wydanym wcześniej przez taki sąd (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081120">20 listopada 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Heuschen &amp; Schrouff Oriëntal Foods Trading</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑375/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:645">EU:C:2008:645</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), tym bardziej wówczas, gdy takie orzeczenie ma wyłącznie rozstrzygnąć, czy organy celne państwa członkowskiego przywozu powinny przekazać sprawę Komisji, aby mogła ona podjęć decyzję o ewentualnym zastosowaniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Z pism z dnia <DATE ISO="20030407">7 kwietnia</DATE> i <DATE ISO="20030507">7 maja 2003 r.</DATE> przekazanych przez łotewskie organy celne w ramach kontroli po zwolnieniu towarów spornych świadectw oraz z odpowiedzi z 2007 r. potwierdzającej wyniki tej kontroli wynika, że rzeczone organy twierdziły niezmiennie, w sposób jednoznaczny i spójny, że nie wystawiły one tych świadectw przewozowych, co oznacza, iż organy te nie uznawały tych świadectw za autentyczne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Argument Combaro, zgodnie z którym wyniki tej kontroli po zwolnieniu towarów spornych świadectw powinny być pominięte jako zawierające niejednoznaczne i niespójne wnioski porównywalne z tymi wskazanymi w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>C.A.S./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:446">EU:C:2008:446</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nie może zatem zostać uwzględniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Ponadto z pkt 50–77 niniejszego wyroku wynika, że w tej sytuacji argumenty przedstawione przez Combaro w celu wykazania, że do Komisji należało podjęcie dochodzenia dotyczącego autentyczności tych świadectw pomimo ustaleń dokonanych przez łotewskie organy celne i że nie podejmując takich działań, Komisja naruszyła ciążące na niej obowiązki, muszą zostać bezwzględnie odrzucone. Wynika stąd, że spółka Combaro nie wykazała, iż Komisja nie mogła w uzasadniony sposób uznać w spornej decyzji, że rzeczone świadectwa nie były autentyczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>W rezultacie argument Combaro dotyczący podnoszonych uchybień łotewskich organów celnych również musi zostać pominięty w zakresie, w jakim oparty jest na założeniu, że z uwagi na korupcję występującą wśród urzędników tych organów i braki organizacyjne w ich obrębie organy te rzeczywiście niegodnie z prawem wystawiły sporne świadectwa, a następnie utrudniały ustalenie ich autentyczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Ponadto argument Combaro oparty na uchybieniach zarzucanych niemieckim organom celnym nie może zostać uwzględniony w zakresie, w jakim owe uchybienia sprowadzały się do faktu, że organy te w sposób błędny i pochopny uznały, iż świadectwa te nie są autentyczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Wreszcie, argumenty dotyczące wykazania, że Komisja naruszyła ciążące na niej obowiązki, nie zwalczając w wystarczającym zakresie korupcji łotewskich organów celnych i nie publikując ogłoszenia w celu ostrzeżenia importerów o sytuacji występującej na Łotwie w tym okresie, muszą w każdym razie zostać odrzucone jako bezskuteczne, gdyż pozostają bez związku z warunkami, w jakich spółka Combaro dokonała przywozu, którego dotyczy sporna decyzja. Argumenty te mogłyby mieć znaczenie w tym zakresie, wyłącznie gdyby należało uznać, że sporne świadectwa zostały wystawione przez te organy, co właśnie nie zostało wykazane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Wynika stąd, że spółka Combaro nie wykazała, iż w spornej decyzji Komisja stwierdziła w błędny sposób, że występowanie szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego nie zostało wykazane. W rezultacie pierwsza część jedynego zarzutu podniesionego przez Combaro w pierwszej instancji musi zostać oddalona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Ponieważ występowanie szczególnej sytuacji jest warunkiem sine qua non dochodzenia zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych, druga część jedynego zarzutu spółki Combaro, oparta na braku oczywistego zaniedbania z jej strony, musi zostać uznana za bezskuteczną (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100610">10 czerwca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Thomson Sales Europe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑498/09 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:338">EU:C:2010:338</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>W rezultacie skarga o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wniesiona przez Combaro powinna zostać oddalona.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Combaro kosztami postępowania, a spółka ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170719">19 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Combaro/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑752/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:529">EU:T:2017:529</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zostaje uchylony.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga wniesiona przez Combaro SA zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Combaro SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>