Overwegende dat Jean Reynier op 1 april 1959 krachtens aanstellingsbrief van 18 maart 1959 'op een zogenaamd Brussels arbeidscontract in dienst is getreden bij de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap, waar hij te werk werd gesteld bij het bureau voor de statistiek der Europese Gemeenschappen; dat hem toen rang A/6, salaristrap 1 werd toegekend;

dat hij op 1 maart 1960 werd ingedeeld in rang 5, salaristrap 2, en op 1 april 1961 in salaristrap 3 van genoemde rang;

dat hij met ingang van 1 december 1961 werd ingedeeld in rang A/4, salaristrap 2, en bij beschikking van de Commissie van 22 december 1961 werd benoemd tot Hoofd van de afdeling Statistieken van de geassocieerde overzeese gebieden;

dat hij bij beschikking van 21 januari 1963 als vast ambtenaar werd aangesteld met de rang A/4, salaristrap 2;

dat hij op 2 april 1963, langs de hiërarchieke weg, met een beroep op artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren aan de Commissie heeft verzocht zijn ambtelijke positie te regelen in dier voege dat hij met ingang van 1 januari 1962 geacht zou worden in rang A/3 te zijn benoemd;

Overwegende dat Piero Erba op 1 februari 1960 krachtens aanstellingsbrief van 9 december 1959, op zogenaamd Brussels arbeidscontract in dienst is getreden bij de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap, waar hij te werk werd gesteld bij het bureau voor de statistiek der Europese Gemeenschappen; dat hem toen rang A/5, salaristrap 2, werd toegekend;

dat hem bij brief van 14 december 1960 werd bericht dat de Commissie hem de rang A/4, salaristrap 1, had toegekend;

dat hij bij beschikking van 3 mei 1961 werd benoemd tot Hoofd van de afdeling Geld- en Kredietwezen van het Directoraat Algemene Statistiek zulks onder wijziging van zijn rang; dat deze beschikking hem bij brief van 26 mei 1961 werd medegedeeld;

dat hij bij beschikking van 21 januari 1963 als ambtenaar in vaste dienst is aangesteld in rang A/4, salaristrap 2; dat hij op 15 februari 1963 de ontvangst van deze benoemingsbeschikking heeft bevestigd en daarbij afstand heeft gedaan van de rechten uit zijn Brussels arbeidscontract; dat hij aan deze afstand van rechten het voorbehoud heeft verbonden dat deze verklaring niet gold voor de sedert de aanvang van de geldigheidsduur der nieuwe overeenkomst verworven of bestaande rechten;

dat hij op 4 april 1963, langs de hiërarchieke weg, met een beroep op artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren aan de Commissie heeft verzocht zijn ambtelijke positie te regelen in dier voege dat hij met ingang van 1 januari 1962 geacht zou worden in rang A/3 te zijn benoemd; dat dit verzoek nog werd ondersteund door een nota van 24 mei 1963 van R. Dumas, ten deze handelende voor de Directeur-Generaal van het Bureau voor de Statistiek; dat in deze nota een beroep werd gedaan op de staat opgenomen in bijlage I lot het Statuut: Verband tussen standaardfuncties en loopbanen;

Overwegende dat de voorzitter van de Commissie bij brief van 21 mei 1963 aan de heren Reynier en Erba berichtte dat de Commissie op dat ogenblik niet in staat was haar standpunt ten aanzien van hun verzoek te bepalen, daar de vraagstukken verband houdende met artikel 102 van het Statuut en de in bijlage I vermelde staat in hun geheel dienen te worden bestudeerd;

dat verzoekers daarop bij het Hof van Justitie der Europese Gemeenschappen de beroepen 79 en 82-63 aanhangig hebben gemaakt, welke ter Griffie op 29 juli 1963 werden geregistreerd;

Overwegende dat verzoekers in hun verzoekschriften hebben geconcludeerd dat het den Hove moge behagen:

dat verzoekers hun aanvankelijke conclusies bij repliek hebben aangevuld met subsidiaire conclusies, daartoe strekkende dat het den Hove moge behagen:

Overwegende dat verweerster concludeert dat het den Hove moge behagen:

Overwegende dat de schriftelijke procedure normaal is verlopen;

Overwegende dat de Tweede Kamer van het Hof bij beschikking van 12 maart 1964 de beslissing over de kosten in de zaken 98 en 99-63 (hoofdzaak en kort geding) tussen dezelfde partijen, waarin verzoekers afstand van instantie hebben gedaan, wegens verknochtheid met de onderhavige zaak heeft aangehouden tot het in deze zaak te wijzen eindarrest;

dat, eveneens wegens verknochtheid, de onderhavige zaken zowel voor de pleidooien als voor het arrest zijn gevoegd;

dat de Advocaat-Generaal K. Roemer op 13 mei 1964 heeft geconcludeerd tot nietigverklaring van de beschikkingen van de Commissie, waarbij zij weigert verzoekers met ingang van 1 januari 1962 in rang A/3 in te delen en voorts tot veroordeling van de Commissie in de proceskosten van de onderhavige zaken en de zaken 98 en 99-63 (hoofdzaak en kort geding);

Overwegende dat verzoekers hun beroepen hebben gericht tegen de Europese Economische Gemeenschap c.q. tegen de Commissie;

Overwegende dat artikel 179 van het E.E.G.-Verdrag bepaalt dat het Hof bevoegd is, uitspraak te doen in elk geschil tussen de Gemeenschap en haar personeelsleden, binnen de grenzen en onder de voorwaarden vastgesteld in het Statuut of voortvloeiende uit de regeling welke voor hen toepasselijk is;

dat de woorden de voorwaarden … voortvloeiende uit de Regeling, welke op de ambtenaren van toepassing is, noodzakelijkerwijs inhouden, dat het tot aanstelling bevoegde gezag — hetwelk in feite tegenover de ambtenaren de bevoegdheden van een werkgever uitoefent — in rechte kan optreden;

dat in casu het tot aanstelling bevoegde gezag de Commissie van de E.E.G. zelve is;

Overwegende dat deze opvatting steun vindt in het Statuut van de ambtenaren van de E.E.G.;

dat Titel VII: Verzoeken en beroep aanvangt met artikel 90, waarin het administratieve beroep wordt geregeld; dat het logisch en gewenst is dit rechtsmiddel aan te wenden alvorens een gerechtelijk beroep aanhangig wordt gemaakt;

dat iedere ambtenaar zich met een administratief beroep tot het tot aanstelling bevoegde gezag van zijn Instelling kan wenden;

dat, nu het tegendeel niet is bepaald, voor het in artikel 91 bedoelde gerechtelijke beroep derhalve dezelfde regels dienen te gelden; dat dit tegen hetzelfde gezag moet worden gericht;

Overwegende dat verzoekers ter motivering van de noodzaak de Gemeenschap in rechte te betrekken voorts hebben gewezen op de pluraliteit der Instellingen en de wijze waarop de budgettaire en financiële bevoegdheden tussen hen zijn verdeeld;

Overwegende dat het Statuut overeenkomstig de in artikel 212 van het Verdrag geregelde procedure door de daartoe aangewezen autoriteiten is aangenomen en dat het voor de Instellingen verbindend is;

dat hieruit volgt, dat de rechterlijke interpretatie van het Statuut eveneens verbindend is voor alle Instellingen van de Gemeenschap;

Overwegende dat het gezag van gewijsde niet toelaat, dat door de rechter vastgestelde rechtsbetrekkingen andermaal het voorwerp van het geding vormen;

dat, daar de Gemeenschap een ondeelbaar geheel vormt, het niet wel denkbaar is dat een rechterlijke beslissing welke ten opzichte van een Instelling — in casu de Commissie — kracht van gewijsde heeft verkregen, niet gelijke rechtskracht zou bezitten ten opzichte van de Gemeenschap in haar geheel;

dat de beroepen mitsdien geacht moeten worden tegen de Commissie te zijn gericht;

dat overigens ten aanzien van de ontvankelijkheid geen bedenking bestaat;

Overwegende dat verzoekers primair de nietigverklaring vorderen van hun aanstelling in rang A/4;

Overwegende dat artikel 102, waarvan de leden 1 tot 4 volledig zijn overgenomen in bijlage X van het nieuwe Statuut van de ambtenaren van de E.G.K.S., bedoeld was om uniforme regels te scheppen niet alleen voor degenen die waren aangesteld op grond van een zogenaamd contract van Brussel, doch, in bepaalde opzichten, ook voor de vaste ambtenaren en anderen, die waren aangesteld krachtens het vroegere Statuut van de E.G.K.S.;

dat een van deze algemene regels daarin bestaat, dat alle ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, die in vaste dienst worden benoemd, de positie behouden, die zij vóór de inwerkingtreding van het Statuut hadden verkregen (behoudens het bijzondere geval bedoeld in lid 2), zulks met dien verstande dat de rang en salaristrap die zij tevoren uitdrukkelijk of stilzwijgend hadden bereikt min of meer automatisch worden overgebracht op de tabel van artikel 66 van het Statuut;

dat, voor de inwerkingtreding van het nieuwe Statuut, de ambtenaren, die volgens het zogenaamde stelsel van Brussel waren benoemd, bij gebreke van een Statuut waarin hun rechtspositie was geregeld slechts konden worden aangesteld naar analogie van het systeem dat gold voor de E.G.K.S.;

dat derhalve de stelling gewettigd is, dat artikel 102 de positie van deze ambtenaren op het oog heeft, waar het spreekt over de stilzwijgend verkregen rang en salaristrap, namelijk die welke stilzwijgend waren toegekend naar analogie van het systeem dat gold voor de E.G.K.S.;

dat bedoeld artikel, dat handelt over de vaste aanstelling der ambtenaren, slechts de vroegere rang en salaristrap als uitgangspunt neemt;

dat de administratie bij het verrichten van benoemingen in vaste dienst overeenkomstig artikel 102 — in deze eerste fase van de integratie der ambtenaren in het statutaire systeem — niet verplicht is rekening te houden met eventuele verschillen tussen de rang, die hierbij aan elke ambtenaar wordt toebedeeld, en de rang die — volgens bijlage I van het Statuut en de omschrijving bedoeld in artikel 5, laatste lid — overeenstemt met zijn ambt;

dat derhalve de litigieuze beschikking niet kan worden bestreden met de stelling, dat verzoekers in dezelfde rang en salaristrap zijn aangesteld, die hun vóór de inwerkingtreding van het Statuut stilzwijgend waren toegekend;

dat derhalve de beroepen, waarmede verzoeksters op deze grond de vernietiging beogen van de beschikking waarbij zij in vaste dienst zijn aangesteld, moeten worden verworpen;

Overwegende evenwel dat elke ambtenaar, die na afloop van de integratieprocedure een ambt blijft bekleden waarbij volgens het nieuwe Statuut een hogere rang behoort dan die, welke hem op grond van artikel 102 is toegekend, recht heeft op wijziging van zijn positie, overeenkomstig het in bijlage I neergelegde beginsel, dat er verband behoort te bestaan tussen werkzaamheden en rangen;

dat verzoekers bij brieven d.d. onderscheidenlijk 2 en 4 april 1963 hebben gevraagd om herindeling in rang A/3 met ingang van 1 januari 1962;

dat ten processe vaststaat, dat verzoekers de functie van afdelings-hoofd uitoefenden en dat zij ook als zodanig werden behandeld;

dat in de nieuwe Statuten voor de ambtenaren der drie Gemeenschappen aan deze functie inderdaad slechts de loopbaan van afdelingshoofd beantwoordt, welke uitsluitend beperkt blijft tot de rang A/3;

dat trouwens de door verzoekers geleide administratieve eenheden door de Commissie zelf als afdelingen zijn gekwalificeerd;

dat, nu de Commissie de omschrijving der ambten als bedoeld in artikel 5 van het Statuut niet tijdig heeft vastgesteld, zulks geen beletsel kon zijn om verzoekers de rang A/3 toe te kennen;

dat volgens bijlage I, waarin de Raad richtlijnen heeft gegeven voor de uitwerking van bedoelde omschrijving, dit de rang is die toekomt aan een afdelingshoofd, en wel vanaf de inwerkingtreding van het Statuut;

dat verzoekers bijgevolg op grond van het Statuut, dat op hen is toegepast, recht hebben op aanstelling in de rang A/3, welke overeenstemt met hun ambt, en wel vanaf de inwerkingtreding van het Statuut;

Overwegende dat, nu de primaire vorderingen van verzoekers gegrond zijn, de vordering tot schadevergoeding niet kan slagen;

Overwegende dat de zaak dient te worden teruggewezen naar de Commissie voor het nemen van maatregelen, welke ter uitvoering van dit arrest nodig zijn;

Overwegende dat verweerster ten aanzien van de hoofdvordering in het ongelijk is gesteld;

dat zij derhalve krachtens artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten der onderhavige instantie dient te worden verwezen;

Overwegende dat de beslissing ten aanzien van de kosten in de zaken 98 en 99-63 en in de procedure in kort geding in deze zaken, bij beschikkingen van 12 maart 1964 van de Tweede Kamer tot het onderhavige arrest is aangehouden;

dat J. Reynier en P. Erba in deze zaken afstand van instantie hebben gedaan;

dat deze afstand gerechtvaardigd werd door de houding van verweerster, die ter zitting van 11 november 1963 bij de pleidooien in kort geding heeft verklaard dat zij, indien de beroepen 79 en 82-63 zouden slagen, verzoekers met ingang van 1 januari 1962 in rang A/3 zou indelen;

dat, indien deze verklaring eerder ware gedaan, de gedingen 98 en 99-63 onnodig zouden zijn geweest;

dat derhalve de kosten gevallen op de zaken 98 en 99-63 en op de procedures in kort geding 98-63 R en 99-63 R krachtens artikel 69, paragraaf 4, van het Reglement voor de procesvoering ten laste van verweerster moeten worden gebracht;