<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2002ELA.0500421901.case.xml"><NO.CASE>C-383/00</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62000C0383</NO.CELEX><NO.SEQ>0005.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>4221</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>4224</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>4</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZJARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-383/00</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámaso Ruiz-Jarabo Colomer</HT></P><P>της <DATE ISO="20020321">21ης Μαρτίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας προκειμένου να διαπιστωθεί ότι η τελευταία, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία μέτρα εντός της νόμιμης προθεσμίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 11 της οδηγίας 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961209">9ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων ατυχημάτων σχετιζόμενων με επικίνδυνες ουσίες<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="010" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="13">ΕΕ 1997, L 10, σ. 13</REF.DOC.OJ>. Αν και η Επιτροπή κατήγγειλε, με το δικόγραφο της, τη μη εκτέλεση όλης της οδηγίας <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>και ιδίως του άρθρου 11 αυτής<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, με το υπόμνημα απαντήσεως της μετρίασε τις αιτιάσεις της και διευκρίνισε ότι <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>η προσφυγή αφορά αποκλειστικά τη μη μεταφορά του άρθρου 11 στο εσωτερικό δίκαιο<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</P></NOTE> (στο εξής: οδηγία).</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η διάταξη αυτή επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να μεριμνούν ώστε οι μονάδες όπου απαντούν ορισμένες ποσότητες επικινδύνων ουσιών<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 9, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφος 1.</P></NOTE> να επεξεργάζονται εσωτερικά σχέδια έκτακτης ανάγκης και να παρέχουν πληροφορίες για τα εξωτερικά σχέδια έκτακτης ανάγκης που οφείλουν να καταρτίζουν οι αρχές.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη ήσαν υποχρεωμένα να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προσαρμογής των εσωτερικών εννόμων τάξεών τους προς τις επιταγές της οδηγίας προ της <DATE ISO="19990204">4ης Φεβρουαρίου 1999</DATE><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το άρθρο 24 τους παρείχε ανώτατη προθεσμία 24 μηνών, από της ενάρξεως ισχύος της οδηγίάς. Κατά το άρθρο 25 αυτής, ως ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της οδηγίας ελήφθη η <DATE ISO="19970203">3η Φεβρουαρίου 1997</DATE>, οπότε η σχετική προθεσμία έληξε την ίδια ημέρα του έτους 1999.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το καθού κράτος μέλος αναγνώρισε, τόσο κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κοινοποίηση της 20ήs Ιουλίου 2000 διά του από <DATE ISO="20000803">3 Αυγούστου 2000</DATE> διαβιβασθέντος εγγράφου (βλ. παράρτημα VI του δικογράφου της προσφυγής).</P></NOTE> όσο και κατά την ένδικη διαδικασία<?PAGE NO="I-4222"?><NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. οημείο 2 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>, ότι κατά την ημερομηνία λήξεως της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας δεν είχαν ακόμη ληφθεί τα συγκεκριμένα μέτρα μεταφοράς του άρθρου 11 της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο όσον αφορά τα länder του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, Κάτω Σαξονίας, Ρηνανίας-Παλατινάτου, Σαξονίας, Σαξονίας-Anhalt και Schleswig-Holstein.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Η ως άνω αναγνώριση καθιστά αδιαμφισβήτητη την παράβαση, δεδομένου ότι το στάδιο προωθήσεως των διαδικασιών επεξεργασίας των αναγκαίων διατάξεων για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο στερείται λυσιτέλειας και η παράβαση πρέπει να διαπιστώνεται κατά την ημερομηνία λήξεως της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ιδίως, αποφάσεις της <DATE ISO="19991125">25ης Νοεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-96/98" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-8531">C-96/98, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1999, σ. Ι-8531, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20001212">12ης Δεκεμβρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-435/99" YEAR="1000" PAGE.ECR="I-11179">C-435/99, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας (Συλλογή 2000, σ. Ι-11179, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Τα επιχειρήματα που προέβαλε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα πλαίσια της άμυνάς της ουδόλως ακολουθούν την προηγηθείσα εκτίμηση.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η περιπλοκότητα των μέτρων που απαιτεί η μεταφορά της οδηγίας τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε επίπεδο länder, καθώς και η επιτακτικότητα με την οποία η Γερμανική Κυβέρνηση υπενθύμισε επανειλημμένα το επείγον του εγχειρήματος προς τις περιφερειακές αρχές στερούνται λυσιτελείας.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Αφενός, ο κοινοτικός νομοθέτης έλαβε ήδη υπόψη τις ως άνω δυσχέρειες όταν όρισε την προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών. Εξάλλου, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συμμετέσχε στην επεξεργασία της οδηγίας και γνώριζε, συνεπώς, απολύτως την προθεσμία εντός της οποίας όφειλε να την ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιό της.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Αφετέρου, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να απαλλάσσονται μονομερώς της τηρήσεως των υποχρεώσεων τους επικαλούμενα δυσχέρειες εφαρμογής που ανέκυψαν κατά<?PAGE NO="I-4223"?> το στάδιο της εκτελέσεως κοινοτικής πράξεως<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="19790207">7ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="128/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="183">128/78, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 183, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19910219">19ης Φεβρουαρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-374/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-367">C-374/89, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1991, σ. Ι-367, <HT TYPE="ITALIC">σκέψη</HT> 10)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20000323">23ης Μαρτίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-327/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1851">C-327/98, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 2000, α Ι-1851, οκέψη 21)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ή τις θεσμικές ιδιομορφίες τους<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποφάσεις της 6η; Ιουλίου 1995, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-259/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1947">C-259/94, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1995, σ. Ι-1947, σκέψη 5)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19981125">25ης Νοεμβρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-214/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-766">C-214/96, Επιτροπή κατά Ιοπανίας (Συλλογή 1998, σ. Ι-766 σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19990318">18ης Μαρτίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-166/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-1719">C-166/97, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1999, α Ι-1719, οκέψη 13)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20020117">17ης Ιανουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-423/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-593">C-423/00, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 2002, σ. Ι-593, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Επομένως, οι <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ιδιομορφίες<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> που επικαλέστηκε εν προκειμένω η καθής κυβέρνηση δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τυχόν εφαρμογή του άρθρου 10 ΕΚ ή της αρχής περί αγαστής συνεργασίας που το διαπνέει όπως η προβαλλόμενη με το υπόμνημα αντικρούσεως. Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη οφείλουν να συνεργάζονται καλοπίστως στα πλαίσια της πλήρους τηρήσεως των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ και του παράγωγου δικαίου, οι οποίες προβλέπουν τις συγκεκριμένες παρεκκλίσεις υπέρ κράτους μέλους από τις επιβαλλόμενες σε όλους υποχρεώσεις<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επιπλέον, η Επιτροπή δεν μπορεί να παρεκκλίνει, έστω και για ένα και μόνον κράτος μέλος, από διάταξη εγκριθείσα από το Συμβούλιο.</P></NOTE>. Το Δικαστήριο εφάρμοσε την ως άνω αρχή επ' ευκαιρία της εκτελέσεως συγκεκριμένων αποφάσεων της Επιτροπής απευθυνομένων σε ένα και μόνον αποδέκτη<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="19890202">2ας Φεβρουαρίου 1989</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-94/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="175">C-94/87, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1989, σ. 175, σκέψη 9)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20000627">27ης Ιουνίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-404/97" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-4897">C-404/97, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας (Συλλογή 2000, σ. Ι-4897, σκέψη 40)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20010322">22ας Μαρτίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-261/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2537">C-261/99, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 2001, σ. Ι-2537, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, αλλά, εξ όσων γνωρίζω, ουδέποτε το έπραξε υπέρ ενός μόνον εκ πλειόνων αποδεκτών της ιδίας πράξεως ή της ιδίας διατάξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διέπραξε την παράβαση που της προσάπτεται, οπότε πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το καθού κράτος μέλος πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το κωδικοποιημένο κείμενο δημοσιεύθηκε στην <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="034" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 2001, C 34, σ 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-4224"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Προτείνω στο Δικαστήριο να κάνει δεκτή την προσφυγή και:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μη θέτοντας σε εφαρμογή εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για την ορθή μεταφορά στο εθνικό δίκαιο του άρθρου 11 της οδηγίας 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961209">9ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων ατυχημάτων σχετιζόμενων με επικίνδυνες ουσίες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το εν λόγω άρθρο και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>να την καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>