<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2002NLA.0500421901.case.xml"><NO.CASE>C-383/00</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62000C0383</NO.CELEX><NO.SEQ>0005.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>4221</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>4224</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>4</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. RUIZ-JARABO — ZAAK C-383/00</LEFT><RIGHT>COMMISSIE / DUITSLAND</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">D. Ruiz-Jarabo Colomer</HT></P><P>van <DATE ISO="20020321">21 maart 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Oorspronkelijke taal: Spaans.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof om vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen te treffen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 11 van richtlijn 96/82/EEG van de Raad van <DATE ISO="19961209">9 december 1996</DATE> betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (hierna: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>richtlijn<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>).<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="010" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="13">PB 1997, L 10, blz. 13</REF.DOC.OJ>. Ofschoon de Commissie in haar verzoekschrift stelt dat de richtlijn als geheel, <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>en met name artikel 11 ervan<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/> niet is nagekomen, zwakt zij deze stelling in repliek af, door te preciseren dat <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>het beroep alleen netrekking heeft op de niet-uitvoering van artikel 11<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Deze bepaling verplicht de lidstaten ervoor te zorgen dat de inrichtingen waar gevaarlijke stoffen<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artikel 9 juncto artikel 2, lid 1.</P></NOTE> in bepaalde hoeveelheden aanwezig zijn, interne noodplannen uitwerken en de noodzakelijke gegevens verstrekken zodat de bevoegde autoriteiten externe noodplannen kunnen opstellen.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>De lidstaten waren verplicht om de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden teneinde hun nationale recht vóór <DATE ISO="19990204">4 februari 1999</DATE> met de vereisten van de richtlijn in overeenstemming te brengen.<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artikel 24 geeft hen hiervoor een maximumtermijn van 24 maanden, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van (Ie richtlijn. Krachtens artikel 25 is deze richtlijn op <DATE ISO="19970203">3 februari 1997</DATE> in werking getreden, zodat deze termijn op <DATE ISO="19990203">3 februari 1999</DATE> is verstreken.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>De Bondsrepubliek Duitsland heeftzowel tijdens de precontentieuze<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Mededeling van <DATE ISO="20000720">20 juli 2000</DATE>, verzonden hij brief van 3 augustus daaraanvolgend (zie bijlage VI hij het verzoekschrift).</P></NOTE> als tijdens<?PAGE NO="I-4222"?> de gerechtelijke procedure<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie punt 2 van het verweerschrift.</P></NOTE> erkend, dat bij het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn in de deelstaten Mecklenburg-Voorpommeren, Nedersaksen, Rijnland-Palts, Saksen, Saksen-Anhalt en Sleeswij k-Holstein de voor omzetting van artikel 11 van de richtlijn in nationaal recht noodzakelijke maatregelen nog niet hadden genomen.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Door deze erkenning staat de niet-nakoming ondubbelzinnig vast, zodat de stand van de procedures voor de uitwerking van de voor de omzetting noodzakelijke maatregelen niet relevant is, aangezien de niet-nakoming moet worden beoordeeld naar de situatie aan het eind van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn.<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie met name arresten van <DATE ISO="19991125">25 november 1999</DATE>, Commissie/ Frankrijk (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-96/98" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-8531">C-96/98, Jurispr. blz. I-8531, punt 19</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="20001212">12 december 2000</DATE>, Commissie /Portugal (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-435/99" YEAR="1000" PAGE.ECR="I-11179">C-435/99, Jurispr. blz. I-11179, punt 16</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>De argumenten waarmee de Bondsrepubliek Duitsland zich verweert, doen niet af aan dit oordeel.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Dat de door de richtlijn verlangde uitvoeringsmaatregelen complex zijn — zowel op federaal als op deelstaatniveau — en dat de Duitse regering bij de autoriteiten van de deelstaten herhaaldelijk op spoed heeft aangedrongen, doet niet ter zake.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Enerzijds heeft de gemeenschapswetgever bij de vaststelling van de termijn waarbinnen de richtlijn in nationaal recht moest worden omgezet reeds rekening gehouden met die moeilijkheden. Bovendien was de Bondsrepubliek Duitsland bij de opstelling van de richtlijn betrokken en wist zij dus precies binnen welke termijn zij de richtlijn in nationaal recht moest omzetten.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Anderzijds kan een lidstaat zich niet eenzijdig onttrekken aan de nakoming van zijn verplichtingen door zich te beroepen op de bij de uitvoering van een communautaire handeling<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arresten van <DATE ISO="19790207">7 februari 1979</DATE>, Commissie/Verenigd Koninkrijk (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="128/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="419">128/78, Jurispr. blz. 419, punt 10</REF.DOC.ECR>); <DATE ISO="19910219">19 februari 1991</DATE>, Commissie/België (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-374/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-367">C-374/89, Jurispr. blz. I-367, punt 10</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="20000323">23 maart 2000</DATE>, Commissie/Frankrijk (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-327/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1851">C-327/98, Jurispr. blz. I-1851, punt 21</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> aan de dag getreden<?PAGE NO="I-4223"?> moeilijkheden, of op zijn institutionele bijzonderheden.<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arresten van <DATE ISO="19950706">6 juli 1995</DATE>, Commissie/Griekenland (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-259/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1947">C-259/94, Jurispr. blz. I-1947, punt 5</REF.DOC.ECR>); <DATE ISO="19981125">25 november 1998</DATE>, Commissie/Spanje (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-214/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7661">C-214/96, Jurispr. blz. I-7661, punt 18</REF.DOC.ECR>); <DATE ISO="19990318">18 maart 1999</DATE>, Commissie/Frankrijk (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-166/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-1719">C-166/97, Jurispr. blz. I-1719, punt 13</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="20020117">17 januari 2002</DATE>, Commissie/België (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-423/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-593">C-423/00, Jurispr. blz. I-593, punt 16</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>De <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>bijzonderheden<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> van het geval, waarop de Duitse regering zich beroept, kunnen dus geen rechtvaardiging vormen voor toepassing van artikel 10 EG en van het daaraan ten grondslag liggende beginsel van loyale samenwerking, op de wijze die in het verweerschrift wordt bepleit. De Commissie en de lidstaten moeten te goeder trouw samenwerken, met volledige inachtneming van de bepalingen van het EGVerdrag en het afgeleide recht, die individuele afwijzingen ten gunste van een lidstaat van de aan alle lidstaten opgelegde verplichtingen verbieden.<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Bovendien mag de Commissie niet afwijken van een door de Raad goedgekeurde bepaling, ook niet ten gunste van één enkele lidstaat.</P></NOTE> Het Hof heeft dit beginsel toegepast toen het ging om de uitvoering van individuele beschikkingen van de Commissie die tot één enkele adressaat waren gericht<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arresten van <DATE ISO="19890202">2 februari 1989</DATE>, Commissie/Duitsland (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="94/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="175">94/87, Jurispr. blz. 175, punt 9</REF.DOC.ECR>); <DATE ISO="20000627">27 juni 2000</DATE>, Commissie/Portugal (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-404/97" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-4897">C-404/97, Jurispr. blz. I-4897, punt 40</REF.DOC.ECR> , en <DATE ISO="20010322">22 maart 2001</DATE>, Commissie/Frankrijk (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-261/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2537">C-261/99, Jurispr. blz. I-2537, punt 24</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, echter bij mijn weten nog nooit wanneer het gaat om één van meerdere adressaten van dezelfde handeling of bepaling.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Uit het voorgaande volgt dat de Bondsrepubliek Duitsland haar verplichtingen niet is nagekomen en dat het beroep derhalve moet worden toegewezen.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Deze lidstaat moet ingevolge artikel 69, lid 2, van het Reglement van de procesvoering in de kosten worden verwezen.<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gecodificeerde tekst gepubliceerd in <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="034" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="1">PB 2001, C 34, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE></TXT></NP><?PAGE NO="I-4224"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Conclusie</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Ik geef het Hof in overweging, het beroep toe te wijzen en</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>te verklaren dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet binnen de in artikel 24 van de richtlijn gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de juiste omzetting in nationaal recht van artikel 11 van richtlijn 96/82/EEG van de Raad van <DATE ISO="19961209">9 december 1996</DATE> betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, de op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten te verwijzen.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>