<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-434/19</NO.CASE><NO.CASE>C-435/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0434</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:750">EU:C:2020:750</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>21</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑434/19 και C‑435/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Poste Italiane</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεισ του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20200924">24ης Σεπτεμβρίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑434/19 και C‑435/19</HT></P><P>Poste Italiane SpA</P><P>κατά</P><P>Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane (C‑434/19)</P><P>και</P><P>Agenzia delle entrate – Riscossione</P><P>κατά</P><P>Poste Italiane SpA (C‑435/19),</P><P>παρισταμένων των:</P><P>Poste italiane SpA – Bancoposta</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Corte suprema di cassazione<BR/>(Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Ιταλία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Ανταγωνισμός</KEYWORD><KEYWORD>Κρατική ενίσχυση</KEYWORD><KEYWORD>Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης</KEYWORD><KEYWORD>Επιχείρηση στην οποία τα κράτη μέλη χορηγούν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα</KEYWORD><KEYWORD>Υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΥΓΟΣ)</KEYWORD><KEYWORD>Διαχείριση της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου για την είσπραξη του δημοτικού φόρου ακίνητης περιουσίας</KEYWORD><KEYWORD>Προμήθεια την οποία καθορίζει μονομερώς η δικαιούχος επιχείρηση</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην Ιταλία, στο διάστημα από το 1992 έως το 2011, οι υποκείμενοι στον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας (στο εξής: φόρος ICI) κατέβαλλαν τον εν λόγω φόρο στους επιφορτισμένους με την είσπραξή του παραχωρησιούχους (στο εξής: παραχωρησιούχοι), οι οποίοι, έως τον Οκτώβριο του 2006, ήταν ιδιωτικοί φορείς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Από την <DATE ISO="20061001">1η Οκτωβρίου 2006</DATE>, η είσπραξη των τελών ανατέθηκε κατ’ αποκλειστικότητα στην Agenzia delle entrate, κρατική οντότητα. Το 2017, συστάθηκε ο δημόσιος φορέας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Agenzia delle entrate – Riscossione<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα είσπραξης με δυνατότητα να ενεργεί για λογαριασμό των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης (περιφέρειες, επαρχίες και δήμοι).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η πληρωμή έπρεπε να πραγματοποιηθεί τοις μετρητοίς ή μέσω κατάθεσης σε τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου τον οποίο οι παραχωρησιούχοι ήταν υποχρεωμένοι να ανοίξουν σε οποιοδήποτε κατάστημα της Poste Italiane SpA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Η Poste Italiane SpA (στο εξής: Poste Italiane) είναι εταιρία ιδιωτικού δικαίου με την πλειονότητα των μετοχών της υπό καθεστώς δημοσίου ελέγχου, συσταθείσα κατόπιν της διαδικασίας μετατροπής της Amministrazione autonoma delle Poste e delle Telecomunicazioni (Αυτόνομης Διοίκησης Ταχυδρομείων και Επικοινωνιών) σε δημόσια επιχείρηση και, εν συνεχεία, σε ανώνυμη εταιρία.</P></NOTE>. Η οντότητα αυτή εισέπραττε από τους δικαιούχους του λογαριασμού προμήθεια για κάθε πράξη κατάθεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Ιταλία) ζητεί να διευκρινιστεί αν το καθεστώς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>νόμιμου μονοπωλίου<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/> το οποίο θεσπίστηκε υπέρ της Poste Italiane για τη διαχείριση της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στον οποίο κατατίθεται ο φόρος ICI, συνιστά κρατική ενίσχυση η οποία αντιβαίνει στα άρθρα 106 και 107 ΣΛΕΕ. Ζητεί επίσης να διευκρινιστεί αν το καθεστώς αυτό συνάδει προς το άρθρο 102 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 ΣΛΕΕ έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Υπό την επιφύλαξη του άρθρου 4 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και των άρθρων 93, 106 και 107 της παρούσας Συνθήκης, και ενόψει της θέσης που κατέχουν οι υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος στα πλαίσια των κοινών αξιών της Ένωσης, καθώς και της συμβολής τους στην προώθηση της κοινωνικής και εδαφικής συνοχής, η Ένωση και τα κράτη μέλη, εντός των πλαισίων των αντιστοίχων αρμοδιοτήτων τους, και εντός του πεδίου εφαρμογής των Συνθηκών, μεριμνούν ούτως ώστε οι υπηρεσίες αυτές να λειτουργούν βάσει αρχών και προϋποθέσεων, ιδίως οικονομικών και δημοσιονομικών, οι οποίες επιτρέπουν την εκπλήρωση του σκοπού τους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας μέσω κανονισμών σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, καθιερώνουν τις εν λόγω αρχές και καθορίζουν τις εν λόγω προϋποθέσεις, με την επιφύλαξη της αρμοδιότητας των κρατών μελών, τηρουμένων των Συνθηκών, για την παροχή, την ανάθεση και τη χρηματοδότηση των υπηρεσιών αυτών.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 102 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Είναι ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά και απαγορεύεται, κατά το μέτρο που δύναται να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, η καταχρηστική εκμετάλλευση από μία ή περισσότερες επιχειρήσεις της δεσπόζουσας θέσης τους εντός της εσωτερικής αγοράς ή σημαντικού τμήματός της.</P><P>Η κατάχρηση αυτή δύναται να συνίσταται ιδίως:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στην άμεση ή έμμεση επιβολή μη δικαίων τιμών αγοράς ή πωλήσεως ή άλλων όρων συναλλαγής,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>στον περιορισμό της παραγωγής, της διαθέσεως ή της τεχνολογικής αναπτύξεως επί ζημία των καταναλωτών,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>στην εφαρμογή ανίσων όρων επί ισοδυνάμων παροχών έναντι των εμπορικώς συναλλασσομένων, με αποτέλεσμα να περιέρχονται αυτοί σε μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>στην εξάρτηση της συνάψεως συμβάσεων από την αποδοχή, εκ μέρους των συναλλασσομένων, προσθέτων παροχών που εκ φύσεως ή σύμφωνα με τις εμπορικές συνήθειες δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο των συμβάσεων αυτών.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 106, παράγραφοι 1 και 2, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="106.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη δεν θεσπίζουν ούτε διατηρούν μέτρα αντίθετα προς τους κανόνες των Συνθηκών, ιδίως προς εκείνους των άρθρων 18 και 101 μέχρι και 109, ως προς τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις στις οποίες χορηγούν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="106.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος ή που έχουν χαρακτήρα δημοσιονομικού μονοπωλίου υπόκεινται στους κανόνες των Συνθηκών ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού, κατά το μέτρο που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή πραγματικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί. Η ανάπτυξη των συναλλαγών δεν πρέπει να επηρεάζεται σε βαθμό ο οποίος θα αντέκειτο προς το συμφέρον της Ένωσης.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την εσωτερική αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές, εκτός αν οι Συνθήκες ορίζουν άλλως.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Η Επιτροπή ενημερώνεται εγκαίρως περί των σχεδίων που αποβλέπουν να θεσπίσουν ή να τροποποιήσουν τις ενισχύσεις, ώστε να δύναται να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Αν κρίνει ότι σχέδιο ενισχύσεως δεν συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά, κατά το άρθρο 107, κινεί αμελλητί τη διαδικασία που προβλέπεται από την προηγούμενη παράγραφο. Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν δύναται να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα πριν η Επιτροπή καταλήξει σε τελική απόφαση.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το εθνικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Κανόνες εφαρμοστέοι στους τρεχούμενους λογαριασμούς ταχυδρομικού ταμιευτηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Νόμος 662/1996<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Legge <DATE ISO="19961223">23 dicembre 1996</DATE>, n. 662 – Misure di razionalizzazione della finanza pubblica [νόμος 662, της <DATE ISO="19961223">23ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, περί μέτρων εξορθολογισμού των δημόσιων οικονομικών (GURI αριθ. 303, της <DATE ISO="19961228">28ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, τακτικό συμπλήρωμα αριθ. 233· στο εξής: νόμος 662/1996)].</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2 του νόμου αυτού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.018"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>18.</NO.PARAG><ALINEA>[…] Από την <DATE ISO="19970101">1η Ιανουαρίου 1997</DATE>, […] η Poste Italiane δύναται να επιβάλλει προμήθειες στους κατόχους λογαριασμών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου. […]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.019"><NO.PARAG>19.</NO.PARAG><ALINEA>Οι ταχυδρομικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες πληρωμών για τις οποίες η ισχύουσα νομοθεσία δεν προβλέπει ρητώς νόμιμο μονοπώλιο παρέχονται από την επιχείρηση Poste Italiane και τις λοιπές επιχειρήσεις υπό καθεστώς ελεύθερου ανταγωνισμού. […] Η Poste Italiane υποχρεούται να τηρεί χωριστά λογιστικά αρχεία, διακρίνοντας, ειδικότερα, μεταξύ των εξόδων και των επιβαρύνσεων που σχετίζονται με τις υπηρεσίες που παρέχονται στο πλαίσιο καθεστώτος νόμιμου μονοπωλίου και των εξόδων και των επιβαρύνσεων που αφορούν τις υπηρεσίες που παρέχονται υπό καθεστώς ελεύθερου ανταγωνισμού.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.020"><NO.PARAG>20.</NO.PARAG><ALINEA>Από την <DATE ISO="19970401">1η Απριλίου 1997</DATE>, η Poste Italiane θεσπίζει, επίσης συμβατικώς, τις τιμές των υπηρεσιών που μνημονεύονται στην παράγραφο 19, λαμβανομένων υπόψη των απαιτήσεων των πελατών και των χαρακτηριστικών της ζήτησης, καθώς και της απαίτησης διατήρησης και ανάπτυξης των όγκων κίνησης […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Προεδρικό διάταγμα 144/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Decreto del Presidente della Repubblica <DATE ISO="20010314">14 marzo 2001</DATE>, n. 144 – Regolamento recante norme sui servizi di bancoposta [διάταγμα 144 του Προέδρου της Δημοκρατίας, της <DATE ISO="20010314">14ης Μαρτίου 2001</DATE>, περί ρυθμίσεως των υπηρεσιών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου (GURI αριθ. 94, της <DATE ISO="20010423">23ης Απριλίου 2001</DATE>, στο εξής: προεδρικό διάταγμα 144/2001)].</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Βάσει του άρθρου του 3, παράγραφος 1, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>εκτός αντίθετης διάταξης του παρόντος διατάγματος, οι σχέσεις με τους πελάτες και ο τρεχούμενος λογαριασμός ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ρυθμίζονται συμβατικώς, τηρουμένων των διατάξεων του Αστικού Κώδικα και των ειδικών νόμων<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Απόφαση 57/1996 του διοικητικού συμβουλίου της Poste Italiane</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Με την απόφαση αυτή θεσπίστηκε η είσπραξη προμήθειας για κάθε πράξη διαχείρισης του τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου των παραχωρησιούχων της υπηρεσίας είσπραξης φόρων. Το ύψος της προμήθειας καθορίστηκε σε 0,05 ευρώ από την <DATE ISO="19970401">1η Απριλίου 1997</DATE> έως την <DATE ISO="20010531">31η Μαΐου 2001</DATE> και σε 0,23 ευρώ από την <DATE ISO="20010601">1η Ιουνίου 2001</DATE> έως την <DATE ISO="20031231">31η Δεκεμβρίου 2003</DATE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Κανόνες εφαρμοστέοι στα τέλη των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Νομοθετικό διάταγμα 504/1992<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Decreto legislativo <DATE ISO="19921230">30 dicembre 1992</DATE>, n. 504 - Riordino della finanza degli enti territoriali, a norma dell’articolo 4 della legge <DATE ISO="19921023">23 ottobre 1992</DATE>, n. 421 [νομοθετικό διάταγμα 504, της <DATE ISO="19921230">30ής Δεκεμβρίου 1992</DATE>, περί αναδιοργανώσεως της χρηματοδότησης των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4 του νόμου 421, της <DATE ISO="19921023">23ης Οκτωβρίου 1992</DATE> (GURI αριθ. 305, της <DATE ISO="19921230">30ής Δεκεμβρίου 1992</DATE>, τακτικό συμπλήρωμα αριθ. 137, στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 504/1992)].</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 10, παράγραφος 3, αυτού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Ο οφειλόμενος δυνάμει της παραγράφου 2 φόρος καταβάλλεται μέσω απευθείας πληρωμής στον παραχωρησιούχο που είναι επιφορτισμένος με την είσπραξή του στην περιφέρεια στην οποία βρίσκεται ο δήμος που μνημονεύεται στο άρθρο 4 ή μέσω κατάθεσης σε τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ο οποίος τηρείται για τον σκοπό αυτό στο όνομα του εν λόγω παραχωρησιούχου […]. Η οφειλόμενη στον παραχωρησιούχο προμήθεια βαρύνει τον δήμο που επιβάλλει το τέλος και καθορίζεται σε 1 % επί των εισπραττόμενων ποσών, με ελάχιστο ποσό [1,75 ευρώ] και μέγιστο ποσό [50 ευρώ] για κάθε πληρωμή που πραγματοποιεί ο φορολογούμενος.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Απόφαση 567/1993 του Υπουργού Οικονομικών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Decreto del Ministro delle Finanze <DATE ISO="19931228">28 dicembre 1993</DATE>, n. 567 – Regolamento di attuazione dell’art. 78, commi da 27 a 38, della legge <DATE ISO="19911230">30 dicembre 1991</DATE>, n. 413, concernente l’istituzione del conto fiscale [απόφαση 567 του Υπουργού Οικονομικών, της <DATE ISO="19931228">28ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>, Εκτελεστικός κανονισμός του άρθρου 78, παράγραφοι 27 έως 38, του νόμου 413, της <DATE ISO="19911230">30ής Δεκεμβρίου 1991</DATE>, περί θεσπίσεως του φορολογικού λογαριασμού (GURI αριθ. 306, της <DATE ISO="19931231">31ής Δεκεμβρίου 1993</DATE>)].</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Βάσει των άρθρων 5 έως 7, της εν λόγω αποφάσεως, οι δικαιούχοι φορολογικού λογαριασμού δύνανται να πληρώνουν απευθείας στις θυρίδες του παραχωρησιούχου ή σε πιστωτικό ίδρυμα, μέσω ανέκκλητης εντολής πληρωμής στον παραχωρησιούχο, τα ποσά του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, του φόρου νομικών προσώπων –υπό την ιδιότητα επίσης του εκπροσώπου–, του τοπικού φόρου εισοδήματος, των φόρων που αντικαθιστούν τους προμνησθέντες και του ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Νομοθετικό διάταγμα 446/1997<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Decreto legislativo <DATE ISO="19971215">15 dicembre 1997</DATE>, n. 446 – Istituzione dell’imposta regionale sulle attività produttive, revisione degli scaglioni, delle aliquote e delle detrazioni dell’Irpef e istituzione di una addizionale regionale a tale imposta, nonché’ riordino della disciplina dei tributi locali [νομοθετικό διάταγμα 446, της <DATE ISO="19971215">15ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, περί θεσπίσεως του περιφερειακού φόρου επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων, αναθεωρήσεως κλιμάκων, συντελεστών και εκπτώσεων του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και θεσπίσεως πρόσθετης περιφερειακής επιβάρυνσης στον φόρο αυτό, καθώς και περί αναδιοργανώσεως της ρύθμισης των τοπικών τελών (GURI αριθ. 298, της <DATE ISO="19971223">23ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, τακτικό συμπλήρωμα αριθ. 252)].</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Βάσει του άρθρου του 59, παράγραφος 1, οι δήμοι εκδίδουν τις κανονιστικές αποφάσεις σχετικά με την είσπραξη των τοπικών εισφορών, με σκοπό τον εξορθολογισμό των τρόπων εκτέλεσης των πληρωμών, προβλέποντας, επιπλέον της πληρωμής στον παραχωρησιούχο, την κατάθεση σε τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ο οποίος ανοίγεται στο όνομα της φορολογικής αρχής του δήμου, την απευθείας πληρωμή στην φορολογική αρχή και την πληρωμή μέσω του τραπεζικού συστήματος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">δ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Πράξη νομοθετικού περιεχομένου 70/2011<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Decreto legge <DATE ISO="20110513">13 maggio 2011</DATE>, n. 70 – Semestre Europeo – Prime disposizioni urgenti per l’economia [πράξη νομοθετικού περιεχομένου 70, της <DATE ISO="20110513">13ης Μαΐου 2011</DATE>, περί του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου – πρώτες επείγουσες διατάξεις υπέρ της οικονομίας (GURI αριθ. 110, της <DATE ISO="20110513">13ης Μαΐου 2011</DATE>)]. Μετατράπηκε (κατόπιν τροποποιήσεων) στον legge <DATE ISO="20110712">12 luglio 2011</DATE>, n. 106 [νόμο 106, της <DATE ISO="20110712">12ης Ιουλίου 2011</DATE> (GURI αριθ. 160, της <DATE ISO="20110712">12ης Ιουλίου 2011</DATE>)], ο οποίος τροποποιήθηκε μεταγενέστερα με την decreto legge <DATE ISO="20111206">6 dicembre 2011</DATE>, n. 201 (πράξη νομοθετικού περιεχομένου 201, της <DATE ISO="20111206">6ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>), η οποία μετατράπηκε με τη σειρά της (κατόπιν τροποποιήσεων) στον legge <DATE ISO="20111222">22 dicembre 2011</DATE>, n. 214 (νόμο 214, της <DATE ISO="20111222">22ας Δεκεμβρίου 2011</DATE>) (στο εξής: πράξη νομοθετικού περιεχομένου 70/2011).</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο της 7, παράγραφος 2, στοιχείο gg-septies<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 5, παράγραφος 8 bis, της decreto legge <DATE ISO="20120302">2 marzo 2012</DATE>, n. 16 (πράξης νομοθετικού περιεχομένου 16, της <DATE ISO="20120302">2ας Μαρτίου 2012</DATE>), η οποία μετατράπηκε (κατόπιν τροποποιήσεων) στον legge <DATE ISO="20120426">26 aprile 2012</DATE>, n. 44 (νόμο 44, της <DATE ISO="20120426">26ης Απριλίου 2012</DATE>).</P></NOTE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Στην περίπτωση ανάθεσης σε [παραχωρησιούχους], η είσπραξη των εσόδων πραγματοποιείται μέσω ανοίγματος ενός ή περισσότερων τρεχούμενων καταθετικών λογαριασμών, ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ή τραπεζικών, στο όνομα του παραχωρησιούχου, προοριζόμενων για την είσπραξη των εσόδων της αναθέτουσας αρχής, στους οποίους πρέπει να κατατίθεται το σύνολο των εισπραττόμενων ποσών.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πραγματικά περιστατικά (κατά τις διατάξεις περί παραπομπής), διαφορές των κύριων δικών και προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Οι δραστηριότητες της Poste Italiane καθορίστηκαν καθώς εξελισσόταν η διαδικασία ιδιωτικοποίησής της. Ειδικότερα, βάσει της εθνικής νομοθεσίας, ανατέθηκε στην Poste Italiane η παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών, για τις οποίες πρέπει να τηρούνται χωριστά λογιστικά αρχεία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 10, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος 504/92 θέσπισε ως μεθόδους πληρωμής του φόρου ICI είτε την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>άμεση καταβολή στον παραχωρησιούχο με αρμοδιότητα εισπράξεως στην περιφέρεια στην οποία βρίσκεται ο δήμος [του φορολογούμενου ακινήτου]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> είτε την καταβολή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>στον σχετικό τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου που διατηρεί ο εν λόγω παραχωρησιούχος<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>. Επομένως, ο παραχωρησιούχος υποχρεούνταν να ανοίξει τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου για την εκπλήρωση της υποχρέωσης που είχε αναλάβει έναντι του φορολογούντος οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, έως το 2011, η υποχρέωση αυτή δεν επηρεάστηκε από τις μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις που διεύρυναν τους τρόπους πληρωμής των τοπικών τελών (ανέκκλητη εντολή προς τις τράπεζες, πληρωμή στις θυρίδες του Δήμου ή κατάθεση σε λογαριασμούς στο όνομα του δημοτικού ταμείου). Μόλις το 2011 αναγνωρίστηκε υπέρ του παραχωρησιούχου είσπραξης των τοπικών τελών η δυνατότητα ανοίγματος απλού τρεχούμενου τραπεζικού λογαριασμού αντί τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Τα κριτήρια τιμολόγησης των ταχυδρομικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών πληρωμής μεταβλήθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της Amministrazione delle Poste<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Προβλέφθηκαν η απαγόρευση δωρεάν παροχής υπηρεσιών για λογαριασμό των δημόσιων αρχών και των δημόσιων οργανισμών, η αναδιοργάνωση της διαβούλευσης με τους αρμόδιους υπουργούς και η κατάργηση, για τις υπηρεσίες που παρέχονται υπό καθεστώς ανταγωνισμού, κάθε τιμολογιακής ή κοινωνικής υποχρέωσης.</P></NOTE>. Ειδικότερα:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>το 1996 αποφασίστηκε η είσπραξη προμήθειας για κάθε πράξη στο πλαίσιο της διαχείρισης των συναλλαγών σε τρεχούμενους λογαριασμούς ταχυδρομικού ταμιευτηρίου με τους παραχωρησιούχους της υπηρεσίας είσπραξης φόρων.</P></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><P>Το 2001 προβλέφθηκε η εφαρμογή, στις συναλλαγές με τους πελάτες και στους τρεχούμενους λογαριασμούς ταχυδρομικού ταμιευτηρίου, του συμβατικού καθεστώτος του αστικού δικαίου, το οποίο ίσχυε ήδη για τους τραπεζικούς λογαριασμούς.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Στις ένδικες διαφορές στο πλαίσιο των οποίων υποβλήθηκαν οι προδικαστικές παραπομπές διάδικοι είναι, αφενός, η Poste Italiane και, αφετέρου, δύο παραχωρησιούχοι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincia siciliane (στο εξής: Riscossione Sicilia) (υπόθεση C‑434/19), και Agenzia delle entrate – Riscossione (στο εξής: Agenzia) (υπόθεση C‑435/19).</P></NOTE>, από τους οποίους η Poste Italiane αξιώνει την καταβολή των προμηθειών για κάθε κατάθεση του φόρου ICI στους τρεχούμενους λογαριασμούς ταχυδρομικού ταμιευτηρίου που τηρούνται σε αυτήν, στο διάστημα από το 1997 έως το 2011:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αφενός (υπόθεση C‑434/19), η Poste Italiane ζήτησε να υποχρεωθεί η Riscossione Sicilia να της καταβάλει την επίμαχη προμήθεια. Η αγωγή απορρίφθηκε πρωτοδίκως, πλην όμως το εφετείο αναγνώρισε το σχετικό δικαίωμα της Poste Italiane για το διάστημα μετά την <DATE ISO="20060601">1η Ιουνίου 2006</DATE>.</P></ITEM><ITEM><P>Αφετέρου (υπόθεση C‑435/19), ανάλογη αξίωση, την οποία προέβαλε η Poste Italiane κατά της Agenzia, απορρίφθηκε επίσης πρωτοδίκως και έγινε δεκτή στην κατ’ έφεση δίκη.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Κατόπιν ασκήσεως αντίστοιχων αναιρέσεων ενώπιον του Corte suprema di cassazione (Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου), το δικαστήριο αυτό υπέβαλε ταυτόσημα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία έχουν ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1)</NO.P><TXT>Αντίκειται στο άρθρο 14 ΣΛΕΕ […] και στο άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ […] καθώς και στη διάρθρωση του πλαισίου υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΥΓΟΣ) κανονιστική ρύθμιση όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 10, παράγραφος 3, του ιταλικού νομοθετικού διατάγματος 504/1992, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφοι 18 έως 20, του νόμου 662/1996, σύμφωνα με την οποία θεσπίζεται και διατηρείται σε ισχύ, –ακόμη και κατόπιν της ιδιωτικοποιήσεως των υπηρεσιών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου που παρείχε η Poste Italiane […]– η κατ’ αποκλειστικότητα διαχείριση από την Poste Italiane […] (υπό καθεστώς νόμιμου μονοπωλίου) των υπηρεσιών τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου με σκοπό την είσπραξη του τοπικού φόρου ICI, λαμβανομένης υπόψη της εξελίξεως της εθνικής νομοθεσίας που διέπει την είσπραξη φόρων, η οποία, ήδη από το έτος 1997, επιτρέπει στους υποκείμενους στον φόρο αλλά και στους φορολογούντες οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως να χρησιμοποιούν ελεύθερα μεθόδους πληρωμής και εισπράξεως φόρων (ακόμη και σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοικήσεως) μέσω της χρήσεως του τραπεζικού συστήματος;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση που κριθεί –με την απάντηση στο πρώτο ερώτημα– ότι ο θεσμός του νομίμου μονοπωλίου είναι σύμφωνος με τους όρους των ΥΓΟΣ, έχουν το άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ […] και το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ […] την έννοια ότι οι διατάξεις αυτές, όπως έχουν ερμηνευθεί από το Δικαστήριο όσον αφορά τα κριτήρια διακρίσεως μεταξύ νόμιμου μέτρου (αντισταθμίσεως για τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας) και παράνομης κρατικής ενισχύσεως (απόφαση […] C‑280/00, Altmark […]), αντίκεινται σε κανονιστική ρύθμιση όπως αυτή που προκύπτει από τη συνδυαστική εφαρμογή του άρθρου 10, παράγραφος 3, του ιταλικού νομοθετικού διατάγματος 504/1992, του άρθρου 2, παράγραφοι 18 έως 20, του ιταλικού νόμου 662/1996 και του άρθρου 3, παράγραφος 1, του ιταλικού προεδρικού διατάγματος 144/2001, η οποία επιτρέπει στην Poste Italiane […] να καθορίζει μονομερώς το ποσό της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>προμήθειας<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> που οφείλει να καταβάλει ο παραχωρησιούχος (ανάδοχος) υπηρεσιών εισπράξεως του φόρου ICI, η οποία<?PAGE NO="8"?> εφαρμόζεται επί πάσης πράξεως διαχειρίσεως του τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου που διατηρεί ο παραχωρησιούχος (ανάδοχος), λαμβανομένου υπόψη ότι η Poste Italiane […], με την απόφαση 57/1996 του διοικητικού της συμβουλίου, όρισε την εν λόγω προμήθεια στο ποσό των 100 ιταλικών λιρών για το χρονικό διάστημα από την <DATE ISO="19970401">1η Απριλίου 1997</DATE> έως την <DATE ISO="20010531">31η Μαΐου 2001</DATE> και στο ποσό των 0,23 ευρώ για το χρονικό διάστημα μετά την <DATE ISO="20010601">1η Ιουνίου 2001</DATE>;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Έχει το άρθρο 102, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ […], όπως έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο […], την έννοια ότι είναι αντίθετο σε κανονιστικό πλαίσιο όπως εκείνο που έχει θεσπιστεί με το άρθρο 2, παράγραφοι 18 έως 20, του ιταλικού νόμου 662/1996, το άρθρο 3, παράγραφος 1, του ιταλικού προεδρικού διατάγματος 144/2001 και το άρθρο 10, παράγραφος 3, του ιταλικού νομοθετικού διατάγματος 504/1992, σύμφωνα με το οποίο ο παραχωρησιούχος (ανάδοχος) οφείλει να προβεί στην πληρωμή της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>προμήθειας<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> κατά το ποσό που θα καθοριστεί και/ή τροποποιηθεί μονομερώς από την Poste Italiane […], χωρίς να δύναται να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου, διότι σε περίπτωση υπαναχωρήσεως παραβιάζει την υποχρέωση του άρθρου 10, παράγραφος 3, του ιταλικού νομοθετικού διατάγματος 504/1992, με αποτέλεσμα τη μη τήρηση της υποχρεώσεως εισπράξεως του φόρου ICI την οποία έχει αναλάβει έναντι του φορολογούντος οργανισμού τοπικής αυτοδιοικήσεως;<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως περιήλθαν στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20190605">5 Ιουνίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η Poste Italiane, η Agenzia και η Επιτροπή, οι οποίες απάντησαν γραπτώς στις ερωτήσεις που υπέβαλε το Δικαστήριο αντί της διεξαγωγής της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, η οποία ορίσθηκε αρχικώς για τις <DATE ISO="20200422">22 Απριλίου 2020</DATE> και εν συνεχεία ματαιώθηκε.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Προκαταρκτική παρατήρηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Όταν αποφαίνεται επί αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως, το Δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά περιστατικά και την έκθεση της εθνικής νομοθεσίας που του διαβιβάζει το αιτούν δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ., αντί άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200402">2ας Απριλίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Coty Germany</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑567/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:267">EU:C:2020:267</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, από την έκθεση της εθνικής νομοθεσίας ξεχωρίζει το καθεστώς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>νόμιμου μονοπωλίου<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> που απολαύει, κατά το αιτούν δικαστήριο, η Poste Italiane κατά την παροχή της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού για την είσπραξη του φόρου ICI. Εντούτοις, το μονοπώλιο αυτό δεν εμποδίζει τους φορολογουμένους να πληρώσουν απευθείας τον φόρο στους παραχωρησιούχους, χωρίς τη διαμεσολάβηση της Poste Italiane, όπως αναγνωρίζεται στη διάταξη περί παραπομπής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Τόσο στις γραπτές παρατηρήσεις της (σημεία 12 έως 15) όσο και σε απάντηση σε συγκεκριμένη ερώτηση του Δικαστηρίου, η Poste Italiane υποστηρίζει ότι υπήρχαν και άλλες εναλλακτικές μέθοδοι πληρωμής του φόρου ICI οι οποίες δεν μνημονεύονται στη διάταξη περί παραπομπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, η Poste Italiane βεβαιώνει ότι η πληρωμή αυτή μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσω <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>πιστωτικών ιδρυμάτων [εκτός της Poste Italiane] συνεργαζόμενων με τον παραχωρησιούχο<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Συναφώς, η Poste Italiane μνημονεύει την υπουργική απόφαση της <DATE ISO="19930512">12ης Μαΐου 1993</DATE>, η οποία τροποποιήθηκε με την υπουργική απόφαση της <DATE ISO="20011210">10ης Δεκεμβρίου 2001</DATE>, δυνάμει της οποίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>ο υπόχρεος καταβολής [του φόρου ICI] μπορεί να χρησιμοποιήσει, για την πραγματοποίηση της πληρωμής, τα συνεργαζόμενα με τον παραχωρησιούχο της είσπραξης πιστωτικά ιδρύματα<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>.</P></NOTE> και, κατόπιν έκδοσης του νομοθετικού διατάγματος 446/1997, απευθείας στην αρχή τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία επιβάλλει τον φόρο ICI ή σε ορισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία αυτή ορίζει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Προς επίρρωση του επιχειρήματός της, η Poste Italiane μνημονεύει την εγκύκλιο αριθ. 4 του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, της <DATE ISO="20020530">30ής Μαΐου 2002</DATE>, περί διευκρινίσεων όσον αφορά την καταβολή του φόρου ICI.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Απόκειται στο Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) να αποφανθεί επί των επιχειρημάτων αυτών, η επιβεβαίωση των οποίων ενδέχεται να <HT TYPE="ITALIC">αποδυναμώσει</HT>, τρόπον τινά, την παραδοχή επί της οποίας βασίζεται η προδικαστική παραπομπή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Πρώτο προδικαστικό ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν η ανάθεση στην Poste Italiane της δραστηριότητας διαχείρισης της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στο πλαίσιο της είσπραξης του φόρου ICI πληροί τα χαρακτηριστικά υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Κατά την Poste Italiane, το πρώτο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτο, τόσο διότι παραπέμπει στο άρθρο 14 ΣΛΕΕ όσο και διότι απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εφαρμόσει άμεσα το άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Επικουρικώς, η Poste Italiane διατείνεται ότι το νομικό καθεστώς που τη διέπει δεν αναγνωρίζει σε αυτήν αποκλειστικό δικαίωμα επί της υπηρεσίας είσπραξης του φόρου ICI, δεδομένου ότι οι παραχωρησιούχοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν και άλλους τρόπους πληρωμής. Υποστηρίζει ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό της διαχείρισης των τρεχούμενων λογαριασμών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Η Agenzia υποστηρίζει ότι η σχέση μεταξύ των παραχωρησιούχων και της Poste Italiane έχει χαρακτήρα μονοπωλίου. Οι παραχωρησιούχοι ανοίγουν υποχρεωτικώς τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στην οντότητα αυτή, η οποία δύναται να τροποποιεί μονομερώς τους συμβατικούς όρους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Κατά την Agenzia, η υπηρεσία λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου την οποία παρέχει η Poste Italiane υπό τους όρους αυτούς, και η οποία χρηματοδοτείται μέσω υποχρεωτικής προμήθειας, δεν είναι δυνατόν να παρασχεθεί από άλλες –εθνικές ή ευρωπαϊκές– οντότητες, και<?PAGE NO="10"?> τούτο παρέχει πλεονέκτημα σε μία και μόνη επιχείρηση. Επιπλέον, οι προμήθειες δεν καθορίστηκαν με αντικειμενικό και διάφανο τρόπο, οι δε παραχωρησιούχοι δεν μπορούν να διαπραγματευθούν ευνοϊκότερους όρους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, η Poste Italiane δεν υποχρεούται να παρέχει δημόσια υπηρεσία βάσει πράξης (κατά την έννοια που αποδίδει η νομολογία του Δικαστηρίου στον όρο αυτό).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η μνεία, στις διατάξεις περί παραπομπής, στο άρθρο 14 ΣΛΕΕ δεν καθιστά απαράδεκτο το πρώτο προδικαστικό ερώτημα. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, όπως υποστηρίζει η Poste Italiane, δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί ευχερώς το είδος της ερμηνευτικής αμφιβολίας που γεννά η διάταξη αυτή, εν προκειμένω, είναι βέβαιο ότι το πρώτο προδικαστικό ερώτημα αφορά, κατ’ ουσίαν, το άρθρο 106 ΣΛΕΕ: η μνεία στο άρθρο 14 ΣΛΕΕ περιλαμβάνεται διότι αμφότερες οι διατάξεις κάνουν λόγο για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 ΣΛΕΕ αφορά τις υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος και ορίζει ότι η Ένωση και τα κράτη μέλη πρέπει να μεριμνούν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>ώστε οι υπηρεσίες αυτές να λειτουργούν βάσει αρχών και προϋποθέσεων […] οι οποίες επιτρέπουν την εκπλήρωση του σκοπού τους<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>. Το άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ ορίζει ότι η υπαγωγή των υπηρεσιών αυτών στους κανόνες των Συνθηκών –ειδικότερα, τους κανόνες περί ανταγωνισμού– δεν πρέπει να εμποδίζει τις επιφορτισμένες με τη διαχείρισή τους επιχειρήσεις όσον αφορά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Επομένως, οι δύο κανόνες έχουν κοινό νόημα: να διασφαλισθεί η υπαγωγή στις Συνθήκες των υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος εξασφαλίζοντας ταυτοχρόνως ότι αυτό δεν θίγει τις ιδιαίτερες αποστολές τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Όπως υποστηρίζει η Poste Italiane, απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει τη συμβατότητα προς το άρθρο 106 ΣΛΕΕ των πρακτικών των επιχειρήσεων που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος. Απόκειται στο εθνικό δικαστήριο, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>σε περίπτωση που η πρακτική αυτή αντιβαίνει προς τη διάταξη αυτή, να εξετάσει αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους συναρτώμενους με την ιδιαίτερη αποστολή που έχει ενδεχομένως ανατεθεί στην επιχείρηση<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910618">18ης Ιουνίου 1991</DATE>, <NAME.CASE>ΕΡΤ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑260/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:254">EU:C:1991:254</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Πάντως, στο πλαίσιο του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το εθνικό δικαστήριο μπορεί να ζητήσει τη συνεργασία του Δικαστηρίου, εφόσον το κρίνει σκόπιμο, και να του υποβάλει τις αμφιβολίες τις οποίες τρέφει ως προς την ερμηνεία του άρθρου 106 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και το οποίο φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>. Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170627">27ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑74/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:496">EU:C:2017:496</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Οι αμφιβολίες αυτές μπορούν κάλλιστα να αφορούν τον χαρακτηρισμό δραστηριότητας ως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Σε τελική ανάλυση, το Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) υποβάλλει ένα ερώτημα αναγόμενο στην ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης στο οποίο το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να απαντήσει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Όπ.π.</P></NOTE>. Το Δικαστήριο μπορεί να μην απαντήσει<?PAGE NO="11"?> μόνο εάν είναι πρόδηλο ότι η ζητούμενη ερμηνεία ουδεμία σχέση έχει με τη διαφορά της κύριας δίκης, έχει υποθετικό χαρακτήρα ή το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία τα οποία είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει απάντηση σε αυτό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ., αντί άλλων, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150616">16ης Ιουνίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Gauweiler κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑62/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:400">EU:C:2015:400</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Κανένα από τα ενδεχόμενα αυτά δεν συντρέχει όσον αφορά το πρώτο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της ουσίας</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Όπως υπομνήσθηκε, απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να καθορίσει αν ανατέθηκε όντως στην Poste Italiane η εκπλήρωση σαφώς καθορισμένων υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Με την επιφύλαξη της τελικής εκτίμησης του αιτούντος δικαστηρίου, συμφωνώ με την Poste Italiane και την Επιτροπή ότι, από την ανάλυση του επίμαχου νομικού καθεστώτος, δεν συνάγεται ότι οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες που παρέχει η Poste Italiane στους παραχωρησιούχους της είσπραξης του φόρου ICI μπορούν να χαρακτηριστούν υπηρεσίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>γενικού οικονομικού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Η δυνατότητα που αναγνωρίζεται στα κράτη μέλη όσον αφορά τον καθορισμό των υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος δεν είναι απεριόριστη, αλλά υπόκειται σε διάφορες προϋποθέσεις. Συγκεκριμένα, η οικεία επιχείρηση πρέπει να είναι όντως επιφορτισμένη με την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας και οι υποχρεώσεις αυτές πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένες στο εθνικό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20ής Δεκεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Comunidad Autónoma del País Vasco κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑66/16 P έως C‑69/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:999">EU:C:2017:999</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Comunidad Autónoma del País Vasco κ.λπ. κατά Επιτροπής).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Με την εν λόγω προϋπόθεση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>επιδιώκεται σκοπός διαφάνειας και ασφάλειας δικαίου που απαιτεί τη συνδρομή ελάχιστων κριτηρίων σχετικών με την ύπαρξη μίας ή περισσοτέρων πράξεων δημόσιας εξουσίας που να καθορίζουν με επαρκή σαφήνεια τουλάχιστον τη φύση, τη διάρκεια και την εμβέλεια των υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας τις οποίες υπέχουν οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτών<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση Comunidad Autónoma del País Vasco κ.λπ. κατά Επιτροπής (σκέψη 73).</P></NOTE>. Πράγματι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>σε περίπτωση μη σαφούς καθορισμού τέτοιων αντικειμενικών κριτηρίων, δεν θα ήταν δυνατόν να ελεγχθεί κατά πόσον συγκεκριμένη δραστηριότητα μπορεί να υπαχθεί στην έννοια της ΥΓΟΣ<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Όπ.π.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Πάντως, όσον αφορά την τραπεζική δραστηριότητά της, δεν προκύπτει ότι η Poste Italiane υποχρεούται τυπικά να παρέχει συγκεκριμένες υπηρεσίες στο πλαίσιο εκπλήρωσης υποχρέωσης παροχής δημόσιας υπηρεσίας, με όρους που καθορίζουν με επαρκή σαφήνεια τη φύση και την εμβέλεια αυτών, και, επομένως, δεν επιτυγχάνεται ο προμνησθείς σκοπός της διαφάνειας και της ασφάλειας δικαίου. Το στοιχείο αυτό αρκεί αφ’ εαυτού για να απορριφθεί το ενδεχόμενο να πρόκειται περί υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Είναι διαφορετικό το ζήτημα ότι η Poste Italiane, υπό την ιδιότητα του αναδόχου της σύμβασης παροχής καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας στην Ιταλία, παρέχει, στον συγκεκριμένο αυτό τομέα, υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος, κάτι το οποίο δεν αμφισβητείται. Πάντως, όπως έχει ήδη αποφανθεί το Δικαστήριο, στις ταχυδρομικές υπηρεσίες που<?PAGE NO="12"?> προβλέπονται στην οδηγία 97/67/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19971215">15ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς κοινοτικών ταχυδρομικών υπηρεσιών και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="015" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, L 15, σ. 14</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2008/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080220">20ής Φεβρουαρίου 2008</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="052" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 52, σ. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> δεν περιλαμβάνονται οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες που παρέχουν οι ταχυδρομικές επιχειρήσεις, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>μεταξύ των οποίων καταλέγονται και αυτές που παρέχονται επιπροσθέτως από τους παρόχους ταχυδρομικών υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040311">11ης Μαρτίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Asempre και Asociación Nacional de Empresas de Externalización y Gestión de Envíos y Pequeña Paquetería</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑240/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:140">EU:C:2004:140</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>EasyPay και Finance Engineering</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑185/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:716">EU:C:2015:716</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες που παρέχει στους πελάτες της η Poste Italiane, αξιοποιώντας το, κατά το αιτούν δικαστήριο, <HT TYPE="ITALIC">ευρύ δίκτυο</HT> των καταστημάτων της στην ιταλική επικράτεια, δεν πληρούν τα χαρακτηριστικά της υπηρεσίας γενικού συμφέροντος, κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Βλ., στο πνεύμα αυτό, σκέψεις 1 και 2 της απόφασης της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130913">13ης Σεπτεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Poste Italiane κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑525/08</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:481">EU:T:2013:481</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Η Poste Italiane διασφαλίζει την καθολική ταχυδρομική υπηρεσία και ασκεί τραπεζικές δραστηριότητες στο σύνολο της ιταλικής επικράτειας […] Οι τραπεζικές δραστηριότητες της προσφεύγουσας [Poste Italiane] δεν καταλέγονται στις υποχρεώσεις που υπέχει περί παροχής υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>.</P></NOTE>. Στις υπηρεσίες αυτές καταλέγεται η παροχή σε τρίτους (περιλαμβανομένων των παραχωρησιούχων της είσπραξης του φόρου ICI) της δυνατότητας να ανοίγουν και να διαχειρίζονται τρεχούμενους λογαριασμούς, ταχυδρομικού ταμιευτηρίου ή άλλου είδους.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δεύτερο προδικαστικό ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Το Corte di Cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) υποβάλλει το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα για την περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>ο θεσμός του νομίμου μονοπωλίου [της Poste Italiane] είναι σύμφωνος με τους όρους των ΥΓΟΣ<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Σε συμφωνία προς τις παρατηρήσεις τους επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, τόσο η Poste Italiane όσο και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: εφόσον δεν είναι δυνατόν να διαπιστωθεί η ύπαρξη υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, δεν είναι αναγκαίο να απαντηθεί ερώτημα το οποίο προϋποθέτει την ύπαρξή της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Παρ’ όλα αυτά, η Επιτροπή εξετάζει, επικουρικώς, εάν πληρούνται στην υπό κρίση υπόθεση οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>προϋποθέσεις Altmark<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20030724">24ης Ιουλίου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑280/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:415">EU:C:2003:415</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Altmark).</P></NOTE>. Εκτιμά ότι, εφόσον αυτές δεν πληρούνται, οι επίμαχες προμήθειες θα πρέπει να χαρακτηριστούν κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη προς το άρθρο 107 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Κατ’ εμέ, λαμβανομένης υπόψη της απάντησης που προτείνω να δοθεί στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η ανάλυση του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος, η προϋπόθεση του οποίου απορρίπτεται, ακριβώς, με την απάντηση αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, θα εξετάσω επικουρικώς, όπως και η Επιτροπή, το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα. Εκτιμώ ότι είναι σκόπιμο να υπογραμμίσω ότι στο συγκεκριμένο προδικαστικό ερώτημα το αιτούν δικαστήριο αναδεικνύει τη δυνατότητα που αναγνωρίζεται στην Poste Italiane να καθορίζει μονομερώς το ύψος της προμήθειας που επιβάλλεται στον παραχωρησιούχο. Κατά το αιτούν δικαστήριο, το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικό προκειμένου να εκτιμηθεί η συμβατότητα των επίμαχων διατάξεων προς τα άρθρα 106, παράγραφος 2, και 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Προκειμένου να μπορεί ένα μέτρο να χαρακτηριστεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>ενίσχυση<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/> κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, πρέπει να πληρούνται, σωρευτικώς, οι προϋποθέσεις που αναλύονται εν συνεχεία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171109">9ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Viasat Broadcasting UK κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑657/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:837">EU:C:2017:837</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση Altmark (σκέψη 75).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Παρέμβαση εκ μέρους του κράτους ή μέσω δημοσίων πόρων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Με το νομοθετικό διάταγμα 504/1992 επιβλήθηκε στους παραχωρησιούχους η υποχρέωση να ανοίξουν τρεχούμενους λογαριασμούς ταχυδρομικού ταμιευτηρίου για την είσπραξη του φόρου ICI που καταβάλλουν οι φορολογούμενοι. Η Poste Italiane είχε το σχετικό δικαίωμα (το οποίο της αναγνώρισε ο νόμος 662/1996) να εισπράττει προμήθεια για τη διαχείριση των λογαριασμών αυτών, το ύψος της οποίας καθορίστηκε με την απόφαση 57/1996.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Οι προμήθειες είσπραξης του φόρου ICI που καταβάλλουν οι παραχωρησιούχοι στην Poste Italiane θα μπορούσαν, κατ’ αρχήν, να πληρούν την πρώτη προϋπόθεση Altmark, εάν οι πόροι στους οποίους αυτές συνίστανται μπορούσαν να χαρακτηριστούν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>δημόσιοι<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> (ήτοι, πόροι δημόσιας προέλευσης).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Εντούτοις, από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει σαφώς ποιος βαρύνεται, όντως και τελικώς, με την καταβολή των προμηθειών αυτών. Τόσο η Poste Italiane όσο και η Agenzia βεβαίωσαν, απαντώντας στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου, ότι, κατ’ αρχήν, η καταβολή των προμηθειών βαρύνει τους παραχωρησιούχους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Υπάρχουν, εντούτοις, στοιχεία που υποδεικνύουν ότι οι παραχωρησιούχοι μπορούν να διαθέτουν για την πληρωμή αυτή μέρος των ποσών που τους καταβάλλουν οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης για την είσπραξη του φόρου ICI<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Το άρθρο 10, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος 504/1992, καθόρισε αυτή την αμοιβή υπέρ των παραχωρησιούχων σε 1 % των εισπραττόμενων ποσών, με ελάχιστο ποσό 1,75 ευρώ και μέγιστο ποσό 50 ευρώ για κάθε πληρωμή που πραγματοποιούν οι φορολογούμενοι.</P></NOTE>. Λογικά, ο δήμος που αναθέτει στους παραχωρησιούχους το καθήκον της είσπραξης πρέπει να τους αμείβει για αυτό. Εάν οι παραχωρησιούχοι διαθέτουν μέρος της αμοιβής αυτής, η οποία έχει αναμφίβολα δημόσια προέλευση, για την πληρωμή της προμήθειας στην Poste Italiane, ενδέχεται να πρόκειται περί δημόσιων πόρων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Αυτό θα συμβαίνει επίσης εάν οι δήμοι που επιβάλλουν τον φόρο καλύπτουν την οφειλόμενη στην Poste Italiane προμήθεια, εάν οι παραχωρησιούχοι είναι οι ίδιοι δημόσιες επιχειρήσεις (όπως επισημαίνει η Επιτροπή στην απάντησή της στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου) ή, τέλος, εάν η Poste Italiane οφείλει να διαχειρίζεται τις εισπραττόμενες προμήθειες υπό τις προϋποθέσεις που θέτει η δημόσια αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να αποσαφηνίσει τα ενδεχόμενα αυτά και, ως εκ τούτου, να επαληθεύσει αν πληρούται η πρώτη προϋπόθεση Altmark.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Δυνατότητα επηρεασμού του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών και νόθευση του ανταγωνισμού</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που, κατά την παροχή της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου, η Poste Italiane δραστηριοποιείται σε τομέα ανοικτό στον ανταγωνισμό (τον τραπεζικό τομέα), απόκειται επίσης στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει αν η είσπραξη των επίμαχων προμηθειών θα μπορούσε να επηρεάσει το εμπόριο με άλλα κράτη μέλη και να νοθεύσει τον ανταγωνισμό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060110">10ής Ιανουαρίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Cassa di Risparmio di Firenze κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:8">EU:C:2006:8</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0140">140</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Με την επιφύλαξη των προεκτεθέντων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Σημεία 24 έως 28 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, εάν ήθελε αποδειχθεί ότι, από το 1997, δεν ίσχυε για την είσπραξη του φόρου ICI η εθνική νομοθεσία η οποία παρείχε τη δυνατότητα πληρωμής των τοπικών τελών μέσω τρεχούμενου τραπεζικού λογαριασμού, αντί τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει τη συνέπεια της έλλειψης της δυνατότητας αυτής επί της δραστηριότητας άλλων τραπεζικών ιδρυμάτων. Μόνον έτσι θα μπορέσει να εκτιμήσει αν το επίδικο μέτρο μπορούσε να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό στον τομέα της διαχείρισης των εν λόγω τελών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Ομοίως, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει αν τα πλεονεκτήματα που συνεπάγεται η ανάπτυξη του γεωγραφικού δικτύου της Poste Italiane συνιστούν επαρκή λόγο προκειμένου να ανατεθεί σε αυτήν, άμεσα και αποκλειστικά, η διαχείριση των λογαριασμών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου των παραχωρησιούχων που εισέπρατταν τον φόρο ICI. Δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί εκ προοιμίου το ενδεχόμενο να μπορούσε να διοργανωθεί διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης στην οποία θα μπορούσαν να μετάσχουν επιχειρηματίες άλλων κρατών μελών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29ης Ιουλίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Azienda Napoletana Mobilità</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑659/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:633">EU:C:2019:633</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Χορήγηση πλεονεκτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Η χορήγηση δημόσιων πόρων πρέπει να θεωρηθεί οικονομικό όφελος το οποίο δεν θα είχε αποκομίσει η δικαιούχος επιχείρηση υπό τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 84).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Επομένως, η κρατική ενίσχυση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ είναι η ενίσχυση που παρέχει <HT TYPE="ITALIC">πλεονέκτημα</HT>, όχι αυτή που παρέχει απλώς αντιστάθμιση. Προκειμένου να μη συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>κρατική ενίσχυση<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, η ενίσχυση πρέπει να συνιστά αντιστάθμιση για την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 87).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Μόνο στην περίπτωση αυτή θεωρείται ότι οι δικαιούχοι επιχειρήσεις δεν επωφελούνται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>στην πραγματικότητα από ένα οικονομικό πλεονέκτημα, με αποτέλεσμα να μην περιέρχονται λόγω της ως άνω παρεμβάσεως οι επιχειρήσεις αυτές σε ευνοϊκότερη θέση ως προς τον ανταγωνισμό σε σχέση με τις επιχειρήσεις που τις ανταγωνίζονται<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Όπ.π.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Για τον σκοπό αυτό, πρέπει να πληρούνται τέσσερις <HT TYPE="ITALIC">ειδικές</HT> προϋποθέσεις, οι οποίες διατυπώνονται επίσης στην απόφαση Altmark<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση Altmark (σκέψεις 89 έως 93).</P></NOTE>. Επομένως, η απόφαση αυτή προβλέπει δύο κατηγορίες προϋποθέσεων:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αφενός, αυτές που απαιτούνται γενικώς προκειμένου η ενίσχυση να μπορεί να χαρακτηριστεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>κρατική<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 75).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P>Αφετέρου, αυτές που είναι αναγκαίες προκειμένου να θεωρηθεί, ειδικώς, ότι δεν πληρούται η τρίτη γενική προϋπόθεση (ενίσχυση παρέχουσα πλεονέκτημα).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, οι προϋποθέσεις είναι τέσσερις ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση όταν γίνεται λόγος για τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>προϋποθέσεις Altmark<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/> χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση. Χάριν σαφήνειας, στο εξής, θα χρησιμοποιώ τους όρους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>γενικές προϋποθέσεις Altmark<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>ειδικές προϋποθέσεις Altmark<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/>, αντιστοίχως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Οι <HT TYPE="ITALIC">ειδικές</HT> προϋποθέσεις Altmark είναι οι εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>Πρώτον, η δικαιούχος επιχείρηση πρέπει να είναι πράγματι επιφορτισμένη με την εκπλήρωση υποχρεώσεως παροχής δημόσιας υπηρεσίας, ενώ η υποχρέωση αυτή πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένη<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 89).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>Δεύτερον, οι βασικές παράμετροι βάσει των οποίων υπολογίζεται η αντιστάθμιση πρέπει να έχουν προσδιοριστεί προηγουμένως αντικειμενικά και με διαφάνεια, με σκοπό να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να περιλαμβάνει η αντιστάθμιση αυτή ένα οικονομικό πλεονέκτημα ικανό να ευνοήσει τη δικαιούχο επιχείρηση έναντι των ανταγωνιστριών της<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 90).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>Τρίτον, η αντιστάθμιση δεν μπορεί να υπερβαίνει το μέτρο του αναγκαίου για την κάλυψη του συνόλου ή μέρους των δαπανών που πραγματοποιούνται για την εκπλήρωση υποχρεώσεως παροχής δημόσιας υπηρεσίας, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών εσόδων και ενός ευλόγου κέρδους για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτών. Η τήρηση της προϋποθέσεως αυτής είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστεί ότι δεν χορηγείται στη δικαιούχο επιχείρηση κανένα πλεονέκτημα που νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό, με ενίσχυση της ανταγωνιστικής θέσεως της επιχειρήσεως αυτής<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 92).</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>Τέταρτον, όταν η επιλογή της επιχειρήσεως στην οποία πρόκειται να ανατεθεί η εκπλήρωση υποχρεώσεως παροχής δημόσιας υπηρεσίας σε συγκεκριμένη περίπτωση δεν πραγματοποιείται στο πλαίσιο διαδικασίας συνάψεως δημοσίας συμβάσεως, παρέχουσας τη δυνατότητα επιλογής του υποψηφίου που είναι σε θέση να παράσχει τις σχετικές υπηρεσίες με το μικρότερο, για το κοινωνικό σύνολο κόστος, το επίπεδο της απαραίτητης αντισταθμίσεως πρέπει να καθορίζεται βάσει αναλύσεως των δαπανών στις οποίες θα προέβαινε μια μέση επιχείρηση, με χρηστή διαχείριση και κατάλληλα εξοπλισμένη […] προς ικανοποίηση των απαιτήσεων σχετικά με την παροχή δημόσιας υπηρεσίας προκειμένου να εκπληρώσει τις ως άνω υποχρεώσεις, λαμβάνοντας υπόψη τα σχετικά έσοδα και ένα εύλογο κέρδος από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτών<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Απόφαση Altmark (σκέψη 93).</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Η εξέταση του χαρακτηρισμού της ενίσχυσης ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>κρατικής<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>, κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, πρέπει να προηγείται της εξακρίβωσης του αν η ενίσχυση αυτή είναι αναγκαία για την παροχή υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος με αποτέλεσμα να τυγχάνει εφαρμογής η εξαίρεση του άρθρου 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι η πρώτη ειδική προϋπόθεση Altmark –ήτοι, η ύπαρξη πραγματικής και σαφούς ανάθεσης εκτέλεσης υποχρέωσης παροχής δημόσιας υπηρεσίας– <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>εφαρμόζεται και στην περίπτωση επικλήσεως της προβλεπόμενης στο άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ παρεκκλίσεως<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Απόφαση Comunidad Autónoma del País Vasco κ.λπ. κατά Επιτροπής (σκέψη 56).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Επομένως, αυτό είναι το σημείο σύγκλισης των δύο πρώτων προδικαστικών ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Εκκινώντας από τις παραδοχές αυτές, προκειμένου να καθοριστεί αν η εισπραττόμενη από την Poste Italiane προμήθεια συνιστά ενίσχυση <HT TYPE="ITALIC">παρέχουσα πλεονέκτημα</HT> (ήτοι, αν πληρούται η τρίτη γενική προϋπόθεση Altmark), θα πρέπει να εξεταστεί ο τυχόν αντισταθμιστικός χαρακτήρας της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, δεδομένου ότι στις διατάξεις περί παραπομπής μνημονεύεται το άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, θα πρέπει να εξακριβωθεί αν οι εθνικές αρχές υποχρέωσαν την Poste Italiane να παρέχει υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Έχω ήδη δώσει αρνητική απάντηση όσον αφορά το ενδεχόμενο αυτό. Εν πάση περιπτώσει, η υποχρέωση που ανέλαβε η Poste Italiane, όσον αφορά την τραπεζική δραστηριότητά της, περιοριζόταν στο άνοιγμα και στη διαχείριση τρεχούμενων λογαριασμών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στο όνομα των παραχωρησιούχων. Δεν προκύπτει, συγκεκριμένα, ότι ίσχυαν ειδικοί όροι για τους λογαριασμούς αυτούς σε σχέση με εκείνους των λοιπών πελατών της Poste Italiane. Αυτό επιβεβαιώθηκε στην απάντηση που δόθηκε σε σχετική ερώτηση του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Επομένως, εφόσον δεν υφίσταται πραγματική υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος, οι επίμαχες προμήθειες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ενισχύσεις αντισταθμιστικές των επιβαρύνσεων που είναι εγγενείς στην παροχή της υπηρεσίας αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Άλλως, θα πρέπει να εξακριβωθεί αν πληρούνται οι τρεις άλλες ειδικές προϋποθέσεις Altmark, ζήτημα επί του οποίου το Δικαστήριο δεν δύναται ευχερώς να αποφανθεί (πέραν της υπόμνησης των στοιχείων γενικού χαρακτήρα καθεμίας εκ των προϋποθέσεων αυτών), τόσο διότι η εξέταση των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα του αιτούντος δικαστηρίου όσο και διότι δεν είναι δυνατόν να αντληθούν λυσιτελείς για τον σκοπό αυτό πληροφορίες από τα διαθέσιμα στη δικογραφία στοιχεία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Η περίσταση στην οποία, όπως ήδη επισημάνθηκε, αποδίδει μεγαλύτερη σημασία το αιτούν δικαστήριο (ήτοι, ο μονομερής καθορισμός, από την Poste Italiane, των προϋποθέσεων αμοιβής του τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου) δεν μεταβάλλει, αφ’ εαυτής, τα όσα προεκτέθηκαν.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Από τα στοιχεία των διατάξεων περί παραπομπής δεν προκύπτει αν οι προμήθειες που όντως αποφασίστηκαν με την απόφαση 57/1996 αντικατοπτρίζουν πλήρως τα έξοδα διαχείρισης τα οποία είναι αναγκαία για την παροχή της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Βάσει των απαντήσεων στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου, οι προμήθειες αυτές είναι ίδιες με εκείνες που εφάρμοζε η Poste Italiane, αδιακρίτως, στους λοιπούς πελάτες της, υπό καθεστώς δημοσιότητας και διαφάνειας της υπηρεσίας τρεχούμενου λογαριασμού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. σημεία 109 και 110 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>. Στην περίπτωση αυτή, πιθανότατα δεν θα διέφεραν σημαντικά από εκείνες που εισέπρατταν η Poste Italiane ή άλλα τραπεζικά ιδρύματα, στο πλαίσιο της είσπραξης άλλων τελών. Εξάλλου, δεν προκύπτει ότι το καθεστώς αυτό περιείχε συμβατικούς όρους αδικαιολόγητα επαχθείς για τους πελάτες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Υπογραμμίζω ότι, εν πάση περιπτώσει, τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να εκτιμηθούν από το αιτούν δικαστήριο, η εγγύτητα του οποίου προς τα πραγματικά περιστατικά έχει ως αποτέλεσμα να είναι σε καλύτερη θέση για να τα αξιολογήσει σε όλες τις εκφάνσεις τους.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Τρίτο προδικαστικό ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Με το τρίτο προδικαστικό ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν το νομικό καθεστώς της Poste Italiane την περιάγει σε δεσπόζουσα θέση, της οποίας η κατάχρηση συνιστά παράβαση του άρθρου 102 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Κατά την Poste Italiane, το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτο, δεδομένου ότι το αιτούν δικαστήριο δεν εκθέτει τους λόγους για τους οποίους η εφαρμοστέα νομοθεσία δεν συνάδει προς το άρθρο 102 ΣΛΕΕ. Επιπλέον, δεν είναι αληθές ότι η Poste Italiane έχει αποκλειστικό ή ειδικό δικαίωμα, κατά την έννοια του άρθρου 106, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, ούτε προκύπτει ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να οδηγηθεί σε κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Η Poste Italiane υποστήριξε, επανειλημμένως, ότι οι παραχωρησιούχοι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν άλλα πιστωτικά ιδρύματα για την παροχή των υπηρεσιών πληρωμής του φόρου ICI<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Βλ., εκ νέου, σημεία 24 έως 28 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Κατά την Agenzia, η Poste Italiane κατέχει δεσπόζουσα θέση στο τμήμα της αγοράς που αντιπροσωπεύει η υπηρεσία πληρωμής του φόρου ICI και καταχράστηκε τη θέση αυτή απαιτώντας τις προμήθειες, το ύψος των οποίων αποφάσισε μονομερώς και χωρίς αντικειμενική βάση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή η σχετική αγορά (προϊόντος) είναι αυτή της παροχής, επ’ αμοιβή, των υπηρεσιών διαχείρισης των λογαριασμών που χρησιμοποιούν οι παραχωρησιούχοι για την είσπραξη του φόρου ICI. Το εύρος της είναι περιορισμένο, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι μπορούν να επιλέξουν να καταβάλουν την πληρωμή απευθείας στον παραχωρησιούχο.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να αναλύσει τη σχετική αγορά και να εξακριβώσει αν η Poste Italiane κατείχε δεσπόζουσα θέση σε αυτή. Στο πλαίσιο της ανάλυσης αυτής πρέπει να αποσαφηνιστεί αν άλλα τραπεζικά ιδρύματα μπορούσαν να παράσχουν την ίδια υπηρεσία με την Poste Italiane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η δυνατότητα μονομερούς καθορισμού της επίμαχης προμήθειας θα μπορούσε να ενέχει τον κίνδυνο κατάχρησης, από την Poste Italiane, της (εικαζόμενης) δεσπόζουσας θέσης της. Εντούτοις, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι μπορούσαν να επιλέξουν να πληρώσουν τον φόρο ICI απευθείας στους παραχωρησιούχους, οι παραχωρησιούχοι ήταν σε θέση να εφαρμόσουν πολιτικές παροχής κινήτρων ώστε να καταστήσουν πιο ελκυστική τη δεύτερη αυτή δυνατότητα. Μπορούσαν να πράξουν κάτι τέτοιο, συγκεκριμένα, ως αντίδραση σε πολιτική της Poste Italiane με την οποία θεσπίζονταν υπερβολικά υψηλές προμήθειες για τη χρήση του τρεχούμενου λογαριασμού ταχυδρομικού ταμιευτηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Επομένως, κατά την Επιτροπή, δεν αποδεικνύεται ότι οι δυνάμεις της αγοράς δεν επαρκούσαν για την παροχή των επίμαχων υπηρεσιών με την ίδια αποτελεσματικότητα με την οποία τις παρείχε η Poste Italiane.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ανεξαρτήτως του αν παρασχέθηκαν αποκλειστικά ή ειδικά δικαιώματα σε μια επιχείρηση, το αιτούν δικαστήριο οφείλει να υποδείξει σε ποια σχετική αγορά και με ποιον τρόπο η εν λόγω επιχείρηση κατέχει δεσπόζουσα θέση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071213">13ης Δεκεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>United Pan-Europe Communications Belgium κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑250/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:783">EU:C:2007:783</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι, για τους σκοπούς του άρθρου 102 ΣΛΕΕ, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>η αγορά του οικείου προϊόντος ή της οικείας υπηρεσίας περιλαμβάνει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που μπορούν να υποκατασταθούν αμοιβαία ή να εναλλαγούν σε ικανοποιητικό βαθμό με το συγκεκριμένο προϊόν ή την υπηρεσία, όχι μόνο βάσει των αντικειμενικών χαρακτηριστικών τους, δυνάμει των οποίων είναι ιδιαιτέρως ικανά να ικανοποιήσουν τις πάγιες ανάγκες των καταναλωτών, αλλά και βάσει των συνθηκών ανταγωνισμού καθώς και της διαρθρώσεως της ζητήσεως και της προσφοράς στη σχετική αγορά<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080701">1ης Ιουλίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>ΜΟΤΟΕ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑49/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:376">EU:C:2008:376</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Επομένως, ως προς το ερώτημα αυτό, οι διατάξεις περί παραπομπής εμφανίζουν ελλείψεις οι οποίες εμποδίζουν το Δικαστήριο να παράσχει χρήσιμη απάντηση. Οι ελλείψεις αυτές δεν στάθηκε δυνατόν να καλυφθούν παρά τις παρατηρήσεις που κατέθεσαν οι μετέχοντες στην προδικαστική διαδικασία, από τους οποίους το Δικαστήριο ζήτησε ορισμένες πληροφορίες προκειμένου να καθοριστούν η αγορά υπηρεσιών, η σχετική γεωγραφική αγορά και η ύπαρξη υποκατάστατων υπηρεσιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Το Δικαστήριο έθεσε ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, σχετικά με τα εξής ζητήματα: i) τις υπηρεσίες υποκατάστασης εκείνης που παρέχει η Poste Italiane στους παραχωρησιούχους είσπραξης του φόρου ICI, ii) τους όρους παροχής αυτών των υποκατάστατων υπηρεσιών, iii) τα τμήματα της εθνικής επικράτειας στα οποία η Poste Italiane παρείχε τις υπηρεσίες της στους παραχωρησιούχους είσπραξης του φόρου ICI, και iv) τις ενδεχόμενες στρατηγικές των παραχωρησιούχων για την παροχή κινήτρων για την πληρωμή του φόρου ICI απευθείας σε αυτούς, και όχι μέσω της Poste Italiane.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο όφειλε να είχε παράσχει στο Δικαστήριο ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά της σχετικής αγοράς, τη γεωγραφική έκτασή της ή την ενδεχόμενη ύπαρξη ισοδύναμων (εναλλάξιμων) υπηρεσιών. Ελλείψει αυτών, το τρίτο προδικαστικό ερώτημα καθίσταται απαράδεκτο.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγει και μια άλλη θεώρηση, όταν γίνεται αντιληπτό ότι το περιεχόμενο της δικογραφίας δεν καθιστά δυνατό να αποσαφηνιστεί το νόημα του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Εκ πρώτης όψεως, δημιουργείται η εντύπωση ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, η θέσπιση και μόνο του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>νομίμου μονοπωλίου<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/> υπέρ της Poste Italiane συνεπάγεται κατ’ ανάγκη την κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης από την επιχείρηση αυτή. Η Poste Italiane φέρεται να <HT TYPE="ITALIC">καταχράστηκε</HT> τη δεσπόζουσα θέση διότι κατέχει το επίμαχο νόμιμο μονοπώλιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Αυτό εκτιμά η Επιτροπή στο σημείο 90 των γραπτών παρατηρήσεών της.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Εάν αυτή είναι η προσήκουσα ερμηνεία των διατάξεων περί παραπομπής, πρέπει να διαπιστωθεί ότι αυτές βασίζονται σε εσφαλμένη παραδοχή, η οποία δεν συνάδει προς τη νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080701">1ης Ιουλίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>ΜΟΤΟΕ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑49/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:376">EU:C:2008:376</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>η απλή δημιουργία ή ενίσχυση δεσπόζουσας θέσεως διά της χορηγήσεως ειδικών ή αποκλειστικών δικαιωμάτων […], δεν είναι, αυτή καθεαυτή, ασυμβίβαστη προς το άρθρο [102 ΣΛΕΕ]<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/>.</P></NOTE>, στο μέτρο που η ύπαρξη δεσπόζουσας θέσης εξομοιώνεται με την κατάχρηση αυτής. Μόνο η κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης συνιστά συμπεριφορά παράνομη βάσει του άρθρου 102 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Όπ.π. (σκέψη 49). Για τον σκοπό αυτόν είναι απαραίτητο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>η άσκηση και μόνο των ειδικών ή αποκλειστικών δικαιωμάτων που έχουν παραχωρηθεί στην […] επιχείρηση [να] την άγει σε καταχρηστική <HT TYPE="ITALIC">εκμετάλλευση</HT> της δεσπόζουσας θέσεώς της ή […] τα δικαιώματα αυτά [να] είναι ικανά να δημιουργήσουν κατάσταση που οδηγεί εκ των πραγμάτων την επιχείρηση αυτή σε τέτοια καταχρηστική συμπεριφορά<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/>. Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Άλλη ερμηνεία του μέρους αυτού των διατάξεων περί παραπομπής θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το αιτούν δικαστήριο θεωρεί αποδεδειγμένη όχι μόνο την ύπαρξη δεσπόζουσας θέσης αλλά και την κατάχρηση αυτής από την Poste Italiane, διότι η Poste Italiane καθόριζε τις προμήθειες που εισπράττονταν από τους παραχωρησιούχους στα ύψη που το αιτούν δικαστήριο παραθέτει. Στην περίπτωση αυτή, το προδικαστικό ερώτημα που υποβάλλεται στο Δικαστήριο καθίσταται, ως διατυπώνεται, περιττό, δεδομένου ότι αφορά ζήτημα το οποίο το αιτούν δικαστήριο έχει ήδη επιλύσει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Τέλος, η πλέον εύλογη ερμηνεία του (λακωνικού) αυτού μέρους των διατάξεων περί παραπομπής είναι αυτή που δίνει έμφαση στο ενδεχόμενο η δυνατότητα μονομερούς καθορισμού της προμήθειας να συνιστά περίπτωση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/><HT TYPE="ITALIC">υποκίνησης αναγκαίας για την κατάχρηση</HT><QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>, η οποία απαγορεύεται από το άρθρο 102 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Διάταξη περί παραπομπής στην υπόθεση C‑435/19, σ. 19, in fine, του ιταλικού πρωτοτύπου. Υπογράμμιση στο πρωτότυπο.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Επομένως, πρέπει να εξακριβωθεί αν το ενδεχόμενο αυτό είναι όντως ευλογοφανές, ήτοι αν πληρούνται οι προϋποθέσεις ώστε το επίμαχο κανονιστικό καθεστώς να καταλήγει, αναπόφευκτα, στην κατάχρηση από την Poste Italiane της δεσπόζουσας θέσης της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Έστω και αν γίνει δεκτό ότι αυτή είναι η ορθότερη ερμηνεία της αμφιβολίας που διατυπώνει το αιτούν δικαστήριο, εξακολουθούν να απουσιάζουν κρίσιμα στοιχεία προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί, με την ελάχιστη απαιτούμενη ακρίβεια, επί της αμφιβολίας αυτής. Οι ελλείψεις είναι πρόδηλες, κυρίως, προκειμένου να εξακριβωθεί αν η κατάχρηση ήταν αναπόφευκτη: i) στο πλαίσιο σχετικής αγοράς η οποία δεν προσδιορίστηκε επακριβώς· ii) υπό συνθήκες ανταγωνισμού μεταξύ τραπεζικών ιδρυμάτων· και iii) ενώ υπάρχουν υπηρεσίες ενδεχομένως υποκατάστατες εκείνων που παρέχει η Poste italiane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, εκτιμώ ότι το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτο. Εντούτοις, θα εκθέσω εν συντομία την άποψή μου επ’ αυτού, για την περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει το εν λόγω ερώτημα παραδεκτό.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της ουσίας</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Στις γραπτές παρατηρήσεις της, η Επιτροπή είχε υποστηρίξει ότι, λαμβανομένου υπόψη του ισχύοντος κανονιστικού καθεστώτος, οι παραχωρησιούχοι μπορούσαν να αποφύγουν ενδεχόμενη καταχρηστική συμπεριφορά της Poste Italiane και, ως εκ τούτου, το ενδεχόμενο υποκίνησης αναγκαίας για την κατάχρηση δεν επιβεβαιώνεται.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Κατόπιν αιτήματος του Δικαστηρίου, η Poste Italiane και η Agenzia κατέθεσαν παρατηρήσεις επί του ζητήματος αυτού. Η πρώτη συντάχθηκε με την άποψη της Επιτροπής. Η δεύτερη χαρακτήρισε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>μη ρεαλιστική<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/> την προσέγγιση της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η Poste Italiane θα μπορούσε να καταχραστεί τη δεσπόζουσα θέση της εάν επέβαλλε στους παραχωρησιούχους μη εύλογες τιμές, τις οποίες αυτοί θα υποχρεούνταν να δεχθούν αδυνατώντας να χρησιμοποιήσουν άλλους τρόπους είσπραξης του φόρου ICI. Τοιουτοτρόπως, η Poste Italiane θα αποκτούσε παράνομο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, δεν θα υπήρχε κατάχρηση αυτής της (ενδεχόμενης) δεσπόζουσας θέσης, εάν οι φορολογούμενοι μπορούσαν να επιλέξουν να πληρώσουν απευθείας τον φόρο ICI στους παραχωρησιούχους. Αυτοί θα μπορούσαν να παρέχουν στους φορολογούμενους όρους επαρκώς ελκυστικούς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Σημεία 110 και 111 των γραπτών παρατηρήσεων της Επιτροπής. Στις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>στρατηγικές<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> που μνημονεύει η Επιτροπή, χάρη στις οποίες οι παραχωρησιούχοι θα μπορούσαν να αποθαρρύνουν την Poste Italiane να καταχραστεί τη δεσπόζουσα θέση της επιβάλλοντας σε αυτούς υπερβολικά υψηλές προμήθειες, καταλέγεται αυτή της δημιουργίας δικτύου αντιπροσώπων εξουσιοδοτημένων να δέχονται την άμεση πληρωμή του τέλους ή αυτή της παροχής εκπτώσεων (με επιβάρυνση των παραχωρησιούχων) στους φορολογουμένους που θα επέλεγαν τον συγκεκριμένο τρόπο πληρωμής.</P></NOTE> ώστε οι φορολογούμενοι να προτιμήσουν τη δυνατότητα αυτή αντί της πραγματοποίησης της πληρωμής στον τρεχούμενο λογαριασμό ταχυδρομικού ταμιευτηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Απόκειται, εκ νέου, στο αιτούν δικαστήριο να αποφανθεί επί των αντίθετων αυτών θέσεων, τις οποίες το Δικαστήριο δεν δύναται ευχερώς να αξιολογήσει, ελλείψει των προεκτεθέντων στοιχείων εκτίμησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, στο πλαίσιο της εκτίμησης αυτής, ενδέχεται να είναι σκόπιμο για το αιτούν δικαστήριο να αξιολογήσει αν το οικονομικό κόστος των παροχών των παραχωρησιούχων τις οποίες μνημονεύει η Επιτροπή ισοδυναμεί, στην πραγματικότητα, –με άλλη ονομασία και για άλλο λόγο– με εκείνο της καταβολής της προμήθειας που καθόρισε μονομερώς η Poste Italiane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει αν η θέση της Poste Italiane στην αγορά τραπεζικών εργασιών μπορεί να ευνοηθεί σε σχέση με εκείνη των ανταγωνιστών της από τη στιγμή που, από το 1997, όλα τα τοπικά τέλη, πλην του φόρου ICI, μπορούσαν να πληρωθούν μέσω τρεχούμενων λογαριασμών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, θα πρέπει να εξακριβωθεί αν, δεδομένου ότι κατέχει δεσπόζουσα θέση στον τομέα της πληρωμής του φόρου ICI, η Poste Italiane επρόκειτο, αναπόφευκτα, να επεκτείνει τις συνέπειες της θέσης αυτής στην αγορά πληρωμής των λοιπών τοπικών τελών, ειδικότερα, και στη συνολική αγορά τραπεζικών εργασιών, γενικότερα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Κατά την εκτίμηση αυτή, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη ότι, όπως αναγνωρίζει η ίδια η Agenzia στην απάντησή της σε ερώτηση του Δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Απάντηση στην τέταρτη ερώτηση του Δικαστηρίου.</P></NOTE>, ανεξαρτήτως του όγκου των πράξεων είσπραξης (δεκάδες χιλιάδες), οι συμβατικοί όροι των τρεχούμενων<?PAGE NO="21"?> λογαριασμών ταχυδρομικού ταμιευτηρίου –περιλαμβανομένων των οικονομικών όρων– που εφαρμόζονταν στους παραχωρησιούχους είσπραξης του φόρου ICI ήταν ίδιοι με εκείνους που ίσχυαν, γενικώς, για κάθε δικαιούχο τρεχούμενου λογαριασμού που ήταν νομικό πρόσωπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Εάν το στοιχείο αυτό επιβεβαιωθεί, ενδέχεται να υποδεικνύει ότι η κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης δεν ήταν αναπόφευκτη. Σε μια ελευθερωμένη αγορά τραπεζικών υπηρεσιών, η Poste Italiane δεν θα είχε κίνητρο να επιβάλει προμήθειες είσπραξης στους δικαιούχους τρεχούμενων λογαριασμών γενικώς (περιλαμβανομένων των παραχωρησιούχων, οι οποίοι υπέκειντο στο ίδιο καθεστώς με τους λοιπούς δικαιούχους), οι οποίες θα ήταν σημαντικά πιο επαχθείς από εκείνες που θέσπισαν άλλα πιστωτικά ιδρύματα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Τέλος, καθοριστικό στοιχείο για την απόφανση σχετικά με την κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης μπορεί να είναι το γεγονός ότι άλλα τραπεζικά ιδρύματα παρείχαν στους παραχωρησιούχους ανάλογες (εναλλάξιμες) υπηρεσίες με εκείνες που οι παραχωρησιούχοι μπορούσαν να λάβουν προκειμένου οι φορολογούμενοι να καταθέτουν τα ποσά του φόρου ICI, ενδεχόμενο το οποίο θα πρέπει να εξακριβώσει το αιτούν δικαστήριο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Ιταλία) ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>1)</NO.P><TXT>Η υπηρεσία τρεχούμενου λογαριασμού την οποία παρείχε η Poste Italiana SpA, στο πλαίσιο της δραστηριότητας παροχής χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, στους παραχωρησιούχους της είσπραξης του δημοτικού φόρου ακίνητης περιουσίας, στο διάστημα από το 1992 έως το 2011, δεν πληροί τα χαρακτηριστικά των υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά την έννοια του άρθρου 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, εφόσον δεν υφίσταται τυπική πράξη επιβολής υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας σαφώς καθορισμένων, στοιχείο το οποίο απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξακριβώσει.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Δεδομένης της απαντήσεως που δίνεται στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτο.<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>