<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-585/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0585</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:329">EU:C:2022:329</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia A. Rantosa – Sprawa C‑585/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">BFF Finance Iberia S.A.U.</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Athanasiosa Rantosa</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑585/20</HT></P><P>BFF Finance Iberia SAU</P><P>przeciwko</P><P>Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2 de Valladolid (sąd administracyjny w Valladolid, Hiszpania)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2011/7/UE</KEYWORD><KEYWORD>Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych</KEYWORD><KEYWORD>Odzyskiwanie od organów publicznych wierzytelności nabytych od szeregu przedsiębiorstw przez firmę windykacyjną</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6</KEYWORD><KEYWORD>Stała kwota 40 EUR należna tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4</KEYWORD><KEYWORD>Termin płatności, w przypadku gdy procedura potwierdzenia zgodności towarów lub usług jest przewidziana w ustawie lub w umowie</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 2 pkt 8</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>należności<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Włączenie podatku od wartości dodanej (VAT) do podstawy obliczania odsetek za opóźnienie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">I. Wprowadzenie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni niektórych przepisów dyrektywy 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20110216">16 lutego 2011 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="048" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 48, s. 1</REF.DOC.OJ>; sprostowania <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="233" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 233, s. 3</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="218" PAGE.FIRST="82" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 218, s. 82</REF.DOC.OJ>). Dyrektywa ta uchyliła ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20130316">16 marca 2013 r.</DATE> i zastąpiła dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia <DATE ISO="20000629">29 czerwca 2000 r.</DATE> w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="200" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 200, s. 35</REF.DOC.OJ>; polskie wydanie specjalne: rozdz. 17, t. 1 s. 226).</P></NOTE>. Dyrektywa ta ma zastosowanie do płatności dokonywanych jako wynagrodzenie w transakcjach handlowych i ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, a tym samym wspieranie konkurencyjności przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zobacz art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/7.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy BFF Finance Iberia SAU (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>BFF<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) a Gerencia Regional de Salud de la Junta de de Castilla y León (regionalnym zarządem służby zdrowia rządu regionalnego Kastylii i Leonu, Hiszpania) (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>administracją regionalną<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) w przedmiocie odzyskiwania przez BFF od rzeczonej administracji wierzytelności odpowiadających należnościom za dostawy towarów i usług przez 21 przedsiębiorstw na rzecz ośrodków zdrowia podległych tej administracji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W pytaniach prejudycjalnych przedstawionych przez sąd odsyłający zwrócono się do Trybunału o analizę następujących przepisów:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>art. 6 dyrektywy 2011/7, a w szczególności kumulatywnego charakteru stałej kwoty 40 EUR stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności, w sytuacji gdy wierzytelności, o których zbiorcze odzyskanie wystąpiono do jednego organu władzy publicznej, wynikają z szeregu faktur niezapłaconych przez niego w terminie różnym przedsiębiorstwom, które w międzyczasie zbyły te wierzytelności podmiotowi występującemu o ich zapłatę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Trybunał dokonał wykładni art. 6 dyrektywy 2011/7 w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>IOS Finance EFC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑555/14</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>wyrokiem IOS Finance<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:121">EU:C:2017:121</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170601">1 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Zarski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑330/16</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>wyrokiem Zarski<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:418">EU:C:2017:418</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180913">13 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Česká pojišťovna</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑287/17</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>wyrokiem Česká pojišťovna<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:707">EU:C:2018:707</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200709">9 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>RL (Dyrektywa w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑199/19</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>wyrokiem RL<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:548">EU:C:2020:548</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a także w postanowieniu z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190411">11 kwietnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gambietz</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑131/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:306">EU:C:2019:306</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/35, który został zasadniczo zastąpiony przez art. 6 ust. 3 dyrektywy 2011/7, był również przedmiotem wykładni Trybunału w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080403">3 kwietnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>01051 Telecom</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:187">EU:C:2008:187</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161215">15 grudnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nemec</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑256/15</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>wyrokiem Nemec<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:954">EU:C:2016:954</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Artykuł 6 dyrektywy 2011/7 jest przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zawisłej sprawie C‑370/21, DOMUS-SOFTWARE-AG/Marc Braschoß Immobilien GmbH.</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>art. 4 tej dyrektywy, w szczególności w zakresie warunków stosowania terminu płatności odsetek ustawowych za opóźnienie w płatnościach w transakcjach między przedsiębiorstwami a organami publicznymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Trybunał dokonał wykładni art. 4 dyrektywy 2011/7 w wyrokach: IOS Finance i z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200128">28 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy (dyrektywa w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑122/18</NO.CASE>, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>wyrokiem Komisja/Włochy<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:41">EU:C:2020:41</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>art. 2 pkt 8 rzeczonej dyrektywy, dotyczącego pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>należności<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, a w szczególności ewentualnego uwzględnienia w podstawie obliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w płatnościach podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w niezapłaconych w terminie fakturach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Trybunał dokonał wykładni niektórych innych punktów art. 2 dyrektywy 2011/7 w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201118">18 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Zarski, Komisja/Włochy, RL, Techbau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑299/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:937">EU:C:2020:937</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220113">13 stycznia 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>New Media Development &amp; Hotel Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑327/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:23">EU:C:2022:23</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">II. Postępowanie główne, pytania prejudycjalne oraz postępowanie przed Trybunałem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Spółka prawa hiszpańskiego BFF, która prowadzi działalność w sektorze odzyskiwania wierzytelności, nabyła od 21 spółek wierzytelności z tytułu niezapłaconych faktur za dostawy towarów i usług przez te przedsiębiorstwa w latach 2014–2017 na rzecz ośrodków zdrowia podległych administracji regionalnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190531">31 maja 2019 r.</DATE> BFF zażądała od tej administracji zapłaty kwot odpowiadających kwocie głównej wraz z odsetkami za opóźnienie oraz rekompensaty w wysokości 40 EUR z tytułu poniesionych kosztów odzyskiwania w odniesieniu do każdej z niezapłaconych faktur, zgodnie z art. 8 Ley 3/2004, por la que se establecen medidas de lucha contra la morosidad en las operaciones comerciales (ustawy nr 3/2004 w sprawie ustanowienia środków zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych) z dnia <DATE ISO="20041229">29 grudnia 2004 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>BOE nr 314 z dnia <DATE ISO="20041230">30 grudnia 2004 r.</DATE>, s. 42334 (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>ustawą nr 3/2004<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>).</P></NOTE>..</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ponieważ wspomniana administracja nie uwzględniła tego żądania, BFF wniosła skargę do Juzgado Contencioso-Administrativo Valladolid (sądu administracyjnego w Valladolid, Hiszpania), będącego sądem odsyłającym, domagając się zasądzenia od administracji regionalnej zapłaty na jej rzecz następujących kwot: kwoty głównej <FT TYPE="DECIMAL">51610,67</FT> EUR wraz z odsetkami za opóźnienie, kwoty 40 EUR tytułem kosztów odzyskiwania należności w odniesieniu do każdej<?PAGE NO="3"?> z niezapłaconych faktur, kwoty <FT TYPE="DECIMAL">43626,76</FT> EUR tytułem odsetek ustawowych, kwoty odsetek ustawowych naliczonych od odsetek za opóźnienie, a także kosztów postępowania i poniesionych wydatków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do wykładni przepisów dyrektywy 2011/7, które dotyczą obliczania niektórych z tych kwot oraz co do zgodności z nimi transponujących ich przepisów hiszpańskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Przede wszystkim sąd ten zastanawia się nad wykładnią art. 6 dyrektywy 2011/7 dotyczącego stałej kwoty w wysokości 40 EUR należnej z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, w przypadku łącznego dochodzenia wierzytelności obejmującej kilka faktur. Wyjaśnia on, że orzecznictwo krajowe nie jest jednolite w kwestii tego, czy tę stałą kwotę należy naliczać od poszczególnych faktur, czy od całego żądania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Następnie sąd ten zastanawia się nad zgodnością z dyrektywą 2011/7 przepisu prawa krajowego, ustanawiającego 60-dniowy termin płatności w każdym przypadku i dla wszystkich umów, składający się z początkowego terminu 30 dni na przyjęcie i dodatkowego terminu 30 dni na dokonanie płatności, przy czym ów termin 60 dni nie został wyraźnie określony w umowie, ani nie jest uzasadniony szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Wreszcie, biorąc pod uwagę rozbieżne interpretacje przyjmowane przez sądy krajowe, sąd ten uważa za konieczne ustalenie, czy art. 2 dyrektywy 2011/7 pozwala na włączenie do podstawy obliczania odsetek za opóźnienie wskazanej na fakturze kwoty VAT należnego z tytułu wykonanej dostawy, czy też wymaga dokonania rozróżnienia w tym względzie w zależności od terminu zapłaty tej kwoty skarbowi państwa przez kontrahenta administracji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2 de Valladolid (sąd administracyjny nr 2 w Valladolid) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Mając na uwadze przepisy art. 4 ust. 1, art. 6 i [art.] 7 ust. 2 i 3 [dyrektywy 2011/7]:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Czy art. 6 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że w każdym przypadku kwotę 40 EUR nalicza się za każdą fakturę pod warunkiem, że wierzyciel wyszczególnił faktury w swoim roszczeniu na drodze administracyjnej i sądowej, czy też kwotę 40 EUR należy liczyć od każdej poszczególnej faktury w każdym przypadku, nawet jeśli przedstawiono roszczenia w łącznej i ogólnej kwocie?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Jak należy interpretować art. 198 ust. 4 [ustawy 9/2017]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Ley 9/2017, de Contratos del Sector Público, por la que se transponen al ordenamiento jurídico español las Directivas del Parlamento Europeo y del Consejo 2014/23/UE y 2014/24/UE, de <DATE ISO="20140226">26 de febrero de 2014</DATE> (ustawy nr 9/2017 o zamówieniach publicznych, transponującej do hiszpańskiego porządku prawnego dyrektywy 2014/23/UE i 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20140226">26 lutego 2014 r.</DATE>) z dnia <DATE ISO="20171108">8 listopada 2017 r.</DATE> (BOE nr 272 z dnia <DATE ISO="20171109">9 listopada 2017 r.</DATE>, s. 107714).</P></NOTE> ustanawiający 60-dniowy termin płatności w każdym przypadku i dla wszystkich umów, przewidując początkowy termin 30 dni na przyjęcie i dodatkowe 30 dni na dokonanie płatności [w świetle motywu] 23 dyrektywy 2011/7 […]?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Jak należy interpretować art. 2 dyrektywy 2011/7? Czy wykładnia [tej] dyrektywy pozwala uznać, że w podstawie obliczenia odsetek za opóźnienia w płatnościach, które ta sama dyrektywa przyznaje, uwzględnia się VAT należny od wykonanej usługi, którego kwota jest ujęta na fakturze? Czy też konieczne jest rozróżnienie i określenie, w którym momencie wykonawca dokonuje odprowadzenia podatku do organu podatkowego?<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie przedłożyły administracja regionalna, rząd hiszpański i Komisja Europejska, które udzieliły również odpowiedzi na pisemne pytania Trybunału.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">III. Analiza</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A. Uwagi wstępne</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Spór leżący u podstaw wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy sądowego dochodzenia wierzytelności, nabytych od 21spółek przez firmę windykacyjną BFF, wynikających z niezapłacenia w terminie przez wspomnianą administrację wynagrodzenia za towary i usługi dostarczone przez te spółki ośrodkom zdrowia podległym tejże administracji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Na wstępie powstaje pytanie, czy spór ten dotyczy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>transakcji handlowych<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7, zdefiniowanych jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>transakcje […] między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, a zatem czy sytuacja ta jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania tej dyrektywy. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rzeczonej dyrektywy ma ona zastosowanie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>wszystkich płatności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W tym względzie mogą pojawiać się wątpliwości, ponieważ rozpatrywane wierzytelności wynikają ze stosunków umownych istniejących nie między administracją regionalną a BFF, lecz pomiędzy tą administracją a spółkami, od których BFF nabyła owe wierzytelności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W związku z tym zwracam uwagę na to, że rozpatrywane wierzytelności dotyczą niezapłaconych przez organy publiczne wynagrodzeń za dostawę towarów i usług dokonaną przez spółki (czyli 21 spółek dokonujących cesji). Wierzytelności te powstały zatem w wyniku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>transakcji handlowych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7, a BFF nabyła je wraz ze wszystkimi wynikającymi z nich prawami. Sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym stanowi zatem kontynuację pierwotnych transakcji handlowych. Zgodnie z tą logiką cesja wierzytelności przez pierwotnych wierzycieli na rzecz firmy windykacyjnej nie ma wpływu na zastosowanie ratione materiae tej dyrektywy do rozpatrywanej sytuacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Wykładnię tę potwierdzają wyroki IOS Finance<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>U podstaw sprawy zakończonej wyrokiem IOS Finance znajdowało się również roszczenie o odzyskanie szeregu wierzytelności, wniesione przez firmę windykacyjną, na którą wierzytelności te przeniosły inne przedsiębiorstwa. O ile prawdą jest, że w swoim wyroku Trybunał nie zbadał problematyki stosowania rationae materiae dyrektywy 2011/7, to jednak fakt udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów tej dyrektywy pozwala założyć, że uznał on, iż rozpatrywany przypadek był objęty przedmiotowym zakresem stosowania tej dyrektywy.</P></NOTE> i RL<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok RL (punkty 22, 23 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, które definiują przedmiotowy zakres stosowania dyrektywy 2011/7 w sposób szeroki, pozwalając na jej zastosowanie do wszystkich płatności dokonywanych tytułem wynagrodzenia w transakcjach handlowych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że stosunek między administracją a BFF należy do przedmiotowego zakresu stosowania dyrektywy 2011/7.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B. W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 6 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR mająca na celu zrekompensowanie wierzycielowi kosztów odzyskiwania należności jest należna za każdą niezapłaconą fakturę należycie wskazaną w żądaniu, czy też za każde żądanie wystosowane na drodze administracyjnej lub sądowej, niezależnie od liczby faktur, których zapłaty żądanie to dotyczy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>W razie przyjęcia tej pierwszej interpretacji powstaje pytanie, czy warunkiem koniecznym, aby naliczyć 40 EUR za fakturę, konieczne jest wyszczególnienie tych faktur przez wierzyciela we wszystkich jego żądaniach – niezależnie od tego, czy są wnoszone na drodze administracyjnej, czy sądowej – czy też aby móc żądać 40 EUR za każdą poszczególną fakturę, wystarczy żądanie łączne i ogólne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Administracja regionalna podnosi, że art. 6 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stała kwota 40 EUR jest należna w odniesieniu do danego żądania, niezależnie od liczby faktur, którą ono obejmuje. Podobnie rząd hiszpański utrzymuje, że owa stała kwota jest związana nie z fakturami, lecz z kosztami związanymi z odzyskiwaniem należności. Komisja ze swej strony uważa, że rzeczona kwota stała jest należna od każdej faktury (lub transakcji handlowej) niezapłaconej w wyznaczonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Tytułem wstępu przypominam, że art. 6 dyrektywy 2011/7 przewiduje zapewnienie minimalnego odszkodowania za koszty odzyskiwania poniesione przez wierzyciela, jeżeli na podstawie tej dyrektywy są wymagalne odsetki za opóźnienie w płatności, czy to na podstawie art. 3 (transakcje handlowe między przedsiębiorstwami), czy też na podstawie art. 4 (transakcje handlowe między przedsiębiorstwami a organami publicznymi). Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że ów art. 6 został transponowany do prawa hiszpańskiego przez art. 8 ustawy nr 3/2004, który powtarza kwotę 40 EUR przewidzianą w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Ze względu na harmonizację minimalną państwa członkowskie zachowują swobodę w ustalaniu stałych kwot rekompensaty kosztów odzyskiwania należności przewyższającej kwotę 40 EUR, a zatem korzystniejszej dla wierzyciela (zob. motyw 21 dyrektywy 2011/7).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Odnosząc się do interpretacji tych przepisów, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględnić nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz podobnie wyrok Komisja/Włochy (pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o brzmienie art. 6 dyrektywy 2011/7, należy zauważyć, że ust. 1 tego przepisu wspomina o prawie wierzyciela do uzyskania od dłużnika co najmniej stałej kwoty 40 EUR, ust. 2 wspomnianego artykułu nakłada na państwa członkowskie obowiązek czuwania, po pierwsze, nad tym, aby owa stała kwota była należna automatycznie, bez konieczności wezwania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zgodnie bowiem z motywem 16 dyrektywy 2011/7, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>[dyrektywa ta] nie powinna zobowiązywać wierzycieli do żądania zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach. W przypadku opóźnień w płatnościach niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać wierzycielowi naliczanie odsetek za takie opóźnienia w płatnościach bez uprzedniego powiadomienia o niedokonaniu płatności lub innego podobnego powiadomienia przypominającego dłużnikowi o obowiązku zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></NOTE>, oraz po drugie, aby zmierzała ona do zwrotu wierzycielowi poniesionych przez niego kosztów odzyskania wierzytelności. Ustęp 3 tego artykułu przewiduje w szczególności, że oprócz stałej kwoty w wysokości 40 EUR, wierzyciel jest uprawniony do<?PAGE NO="6"?> uzyskania od dłużnika rozsądnej rekompensaty za wszelkie koszty odzyskiwania należności przekraczające tę stałą kwotę poniesione z powodu opóźnień w płatnościach dłużnika, takich jak koszty poniesione w związku ze skorzystaniem z usług prawnika lub firmy windykacyjnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz wyrok Česká pojišťovna (pkt 18, 20, 21).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W tym względzie z łącznej lektury motywów 19 i 20 dyrektywy 2011/7, służących zasadniczo uzasadnieniu treści art. 6 tej dyrektywy, wynika, że stała kwota, o której mowa w art. 6 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, stanowi jedynie część <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>uczciwej rekompensaty za ponoszone przez wierzycieli koszty odzyskiwania należności w związku z opóźnieniami w płatnościach, [mającej na celu] zniechęcić do opóźnień w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>. Jak bowiem wskazano w zdaniu drugim motywu 19 tej samej dyrektywy, minimalna stała kwota ustalona przez prawodawcę Unii odpowiada <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>odzyskiwaniu kosztów administracyjnych oraz rekompensacie za koszty wewnętrzne poniesione z powodu opóźnień w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał wyjaśnił, że okoliczność, iż ów motyw 19 stanowi, że dyrektywa 2011/7 powinna ustalić minimalną stałą kwotę zwrotu kosztów administracyjnych i rekompensatę kosztów wewnętrznych poniesionych w związku z opóźnieniami w płatnościach, nie wyklucza ponadto, by rozsądna rekompensata tych kosztów mogła zostać przyznana wierzycielowi w zakresie, w jakim owa minimalna stała kwota jest niewystarczająca. Zgodnie bowiem z motywem 20 tej dyrektywy, oprócz roszczenia o zapłatę stałej kwoty wierzyciele powinni mieć również roszczenie o zwrot <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>pozostałych kosztów odzyskiwania należności<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, które ponoszą z powodu opóźnień w płatnościach. Artykuł 6 ust. 3 wspomnianej dyrektywy odnosi się właśnie do tych dodatkowych <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>pozostałych kosztów odzyskiwania należności<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Trybunał stwierdził, że posługując się wyrażeniem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>przekraczające tę stałą kwotę<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, prawodawca Unii miał zamiar podkreślić, że rozsądnemu zwrotowi mogą podlegać w ten sposób również inne koszty odzyskiwania wierzytelności, niezależnie od ich charakteru, które przekraczają kwotę 40 EUR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok Česká pojišťovna (pkt 22).</P></NOTE>, przy czym koszty te nie różnią się swoim rodzajem od kosztów, o których mowa w ust. 1 tego artykułu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz wyrok Česká pojišťovna (pkt 22, 23).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W świetle powyższego, ponieważ stała kwota w wysokości 40 EUR jest wymagalna <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>bez konieczności przypomnienia [dłużnikowi]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> i ma na celu odzyskanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>kosztów administracyjnych oraz rekompensatę za koszty wewnętrzne poniesione z powodu opóźnień w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, wydaje mi się oczywiste, że wymagalność tej kwoty zależy od przedstawienia żądania na drodze administracyjnej lub sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Jednakże okoliczności, że stała kwota zakłada istnienie takiego żądania, nie można interpretować w ten sposób, jak czyni to w istocie rząd hiszpański, że kwota ta naliczana jest raczej od dłużnika, a nie od faktury, a zatem w przypadku windykacji zbiorczej od jednego organu publicznego należna jest tylko jedna stała kwota w wysokości 40 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z wykładnią językową żądanie (na drodze administracyjnej lub sądowej) mające na celu zrekompensowanie wierzycielowi kosztów odzyskiwania należności, które poniósł, zakłada, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2011/7, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>opóźnienie w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. To właśnie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>opóźnienie w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> stanowi bowiem podstawę obliczenia kosztów, za które wierzyciel powinien uzyskać rekompensatę. Opóźnienie to dotyczy zaś transakcji handlowych rozpatrywanych indywidualnie. Dowodami takich transakcji są z kolei siłą rzeczy wystawione<?PAGE NO="7"?> faktury (lub równoważne żądania zapłaty)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz podobnie art. 2 pkt 4 i 8 dyrektywy 2011/7.</P></NOTE>. Jak bowiem przypomniano w motywie 18 tej dyrektywy, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>faktury równają się wezwaniom do zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> i to właśnie otrzymanie faktury pozwala na określenie terminu płatności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz w tym względzie pkt 40 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że art. 6 dyrektywy 2011/7 został zredagowany w sposób, który oznacza, iż rekompensaty za koszty odzyskiwania należności są w sposób nieodzowny związane z każdą poszczególną transakcją handlową a zatem z każdą poszczególną fakturą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności taką wykładnię potwierdza kontekst, w który wpisuje się art. 6 dyrektywy. Jak bowiem wskazano w pkt 21 niniejszej opinii, prawo do uzyskania zapłaty kwoty stałej zależy od istnienia odsetek za opóźnienie, należnych na podstawie art. 3 i 4 wspomnianej dyrektywy. Innymi słowy, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie z powodu braku płatności w ramach poszczególnych transakcji, tak że prawo do ryczałtowej rekompensaty w wysokości 40 EUR daje każda transakcja (wykazana na fakturze).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności uważam, że wykładnia językowa i kontekstowa art. 6 dyrektywy 2011/7 znajduje potwierdzenie w celach realizowanych przez tę dyrektywę i przez rozpatrywany przepis.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Po pierwsze bowiem, jeżeli chodzi o cel dyrektywy 2011/7, to zmierza ona, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, do zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, ponieważ zgodnie z motywem 12 tej dyrektywy owo opóźnienie stanowi naruszenie umowy, które stało się korzystne finansowo dla dłużnika w szczególności ze względu na niski poziom lub brak odsetek za opóźnienia w zapłacie faktur.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz wyroki Česká pojišťovna (pkt 25) i IOS Finance EFC (pkt 24).</P></NOTE>. Z powyższego wynika, że wspomniana dyrektywa ma na celu skuteczną ochronę wierzyciela przed opóźnieniami w płatności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyroki Česká pojišťovna (pkt 26) i Nemec (pkt 50).</P></NOTE>. Taka ochrona oznacza umożliwienie takiemu wierzycielowi uzyskania jak najpełniejszej rekompensaty za poniesione przez niego koszty odzyskiwania wierzytelności, tak aby zniechęcić do takich opóźnień w płatności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz wyrok Česká pojišťovna (pkt 26).</P></NOTE>. Natomiast w świetle okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym wykładnia art. 6 dyrektywy, zgodnie z którą stała kwota w wysokości 40 EUR jest powiązana z żądaniem i ma zatem zastosowanie tylko jeden raz, może zostać uznana za sprzeczną z tym celem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Po drugie, z motywu 19 dyrektywy 2011/7 jasno wynika, że celem jej art. 6 jest zapewnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>uczciwej rekompensaty za ponoszone przez wierzycieli koszty odzyskiwania należności w związku z opóźnieniami w płatnościach, <HT TYPE="ITALIC">aby zniechęcić do opóźnień w płatnościach</HT><QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Jak podnosi Komisja i jak to potwierdzają kwoty dochodzone w postępowaniu głównym, koszty ponoszone w związku z odzyskiwaniem niezapłaconych wierzytelności mogą stanowić znaczną część środków pieniężnych podmiotu gospodarczego, w szczególności w przypadku MŚP. W związku z tym, fakt powiązania tego odszkodowania z poszczególnymi windykowanymi fakturami, a nie z wierzytelnością jako całością, niewątpliwie podnosi wysokość wierzytelności, którą wierzyciel może odzyskać, zniechęcając w ten sposób do opóźnień w płatnościach i realizując ogólny cel tej dyrektywy, o którym mowa w pkt 32 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Na koniec dodam,, że wspomniana wykładnia jest również zgodna z genezą art. 6 dyrektywy 2011/7. Uzasadnienie projektu dyrektywy Komisji wskazywało bowiem, że przepis ten realizuje dwojaki cel, a mianowicie, po pierwsze, umożliwienie wierzycielowi uzyskania zwrotu wewnętrznych kosztów administracyjnych poniesionych z powodu opóźnień w płatnościach, a po drugie, zapewnienie skutku zniechęcającego tego środka wobec dłużników<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz art. 4 wniosku Komisji o przekształcenie dyrektywy 2000/35 [COM(2009) 126 wersja ostateczna]. Zasada ustalenia stałej kwoty służącej zrekompensowaniu kosztów odzyskiwania niezapłaconych należności była przewidziana w art. 4 (zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Rekompensata kosztów odzyskiwania należności<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>) pierwotnego wniosku Komisji, przy czym miała bardziej rygorystyczny charakter. W szczególności, zgodnie z tym pierwotnym przepisem stała kwota 40 EUR dotyczyła wyłącznie należności poniżej 1000 EUR. Natomiast w odniesieniu do należności wynoszących między 1000 a <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR art. 4 propozycji Komisji przewidywał kwotę stałą w wysokości 70 EUR, a wreszcie za należność wynoszącą ponad <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR kwotę odpowiadającą 1% sumy, od której wymagalne są odsetki za zwłokę. Parlament Europejski wyraził wolę złagodzenia surowości wspomnianego pierwotnego przepisu i zaproponował poprawkę polegającą zasadniczo na ustaleniu kwoty stałej z tytułu kosztów odzyskiwania należności naliczanej od dłużnika, a nie od faktury, lecz następnie wycofał tę poprawkę (zob. poprawka nr 29 sprawozdania na temat propozycji Komisji z dnia <DATE ISO="20100504">4 maja 2010 r.</DATE>), zgadzając się zasadniczo z Radą, że koszty te będą pokrywane od poszczególnych faktur.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzieć, iż art. 6 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że prawo do rekompensaty (minimalnej) w wysokości 40 EUR (lub równoważnej) z tytułu kosztów odzyskiwania wierzytelności ma zastosowanie do każdej poszczególnej faktury (lub transakcji handlowej) dającej podstawę do poboru odsetek za opóźnienie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C. W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 4 dyrektywy 2011/7 w związku z jej motywem 23 stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które dla transakcji między przedsiębiorstwami a organami publicznymi ustanawia maksymalny termin płatności 60 dni w każdym przypadku i dla wszystkich umów, przewidując początkowy termin 30 dni na procedurę przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub wykonanych usług z umową i dodatkowy termin 30 dni na dokonanie płatności uzgodnionej ceny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Administracja regionalna i rząd hiszpański utrzymują zasadniczo, że art. 4 dyrektywy 2011/7 nie sprzeciwia się takiemu uregulowaniu. Komisja zgadza się z tym stanowiskiem, pod warunkiem że, po pierwsze, stosowanie dodatkowego terminu jest uzależnione od istnienia szczególnej procedury przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub wykonanych usług z umową (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>procedurą przyjęcia<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>), a po drugie, że termin ten nie skutkuje obejściem ogólnego obowiązku zapłaty w terminie 30 dni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/7 państwa członkowskie powinny zapewnić, aby w ramach transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest organ publiczny, wierzyciel, który wypełnił swoje zobowiązania oraz nie otrzymał należności w odpowiednim czasie, był uprawniony do odsetek za opóźnienia w płatnościach bez wezwania, chyba że dłużnik nie jest odpowiedzialny za opóźnienie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz wyrok IOS Finance (pkt 27).</P></NOTE>. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, aby w ramach takich transakcji termin płatności nie przekraczał 30 dni kalendarzowych (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>terminem ogólnym<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>) od daty wystąpienia okoliczności wskazanych w szczególności w ppkt (i) – (iv). Wreszcie art. 4 ust. 4 wspomnianej dyrektywy daje państwom członkowskim możliwość wydłużenia tego terminu do maksymalnie 60 dni kalendarzowych w odniesieniu do wskazanych organów i jednostek publicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok Komisja/Włochy (pkt 38).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Po pierwsze, jeśli chodzi o brzmienie art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/7, chciałbym przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż przepis ten nakłada na państwa członkowskie konkretny obowiązek, zakładający rzeczywiste przestrzeganie przez organy publiczne przewidzianych w nim terminów płatności odsetek ustawowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok Komisja/Włochy (pkt 40, 43, 53). W wyroku tym Trybunał orzekł zasadniczo, że średni termin płatności ze strony organów publicznych wynoszący 50 dni w odniesieniu do całego roku 2016 stanowił ciągłe i systematyczne przekraczanie terminów płatności przewidzianych w art. 4 dyrektywy 2011/7 oraz naruszenie tego przepisu (zob. pkt 16, 22, 57, 59, 62, 66).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Dokładniej rzecz ujmując, ppkt (i) – (iv) tego przepisu ustanawiają termin płatności nieprzekraczający 30 dni kalendarzowych, który jest liczony od trzech różnych dat, w zależności od okoliczności faktycznych w danym przypadku, a mianowicie:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>daty otrzymania przez dłużnika faktury (lub równoważnego wezwania do zapłaty, zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>fakturą<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>) [ppkt (i)],</P></ITEM><ITEM><P>daty otrzymania towarów lub usług, w przypadku gdy data otrzymania faktury nie jest pewna [pkt ii)] lub gdy dłużnik otrzyma fakturę przed otrzymaniem towarów lub usług [ppkt (iii)],</P></ITEM><ITEM><P>daty przyjęcia lub weryfikacji, jeżeli procedura przyjęcia jest przewidziana w ustawie lub w umowie i jeśli dłużnik otrzyma fakturę wcześniej lub w dniu przyjęcia lub weryfikacji [ppkt (iv)].</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Po drugie, w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2011/7 prawodawca Unii zezwolił państwom członkowskim na wydłużenie wspomnianych terminów, o których mowa w ust. 3 lit. a) tego artykułu, do maksymalnie 60 dni, w dwóch przypadkach, a mianowicie w przypadku organów publicznych prowadzących działalność gospodarczą o charakterze przemysłowym lub handlowym w charakterze przedsiębiorstwa publicznego [lit. a)]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz w tym względzie motyw 24 dyrektywy 2011/7.</P></NOTE> lub w przypadku jednostek publicznych udzielających świadczeń zdrowotnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz w tym względzie motyw 25 dyrektywy 2011/7.</P></NOTE> [lit. b)], przy czym następuje to w toku postępowania obejmującego wysłanie Komisji sprawozdania dotyczące tego wydłużenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie wydaje się, że sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do zgodności prawa krajowego z wyłącznie tymi przepisami dyrektywy 2011/7, które dotyczą procedury przyjęcia w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) tej dyrektywy. Tym samym okoliczność, że spór w postępowaniu głównym dotyczy świadczeń wykonanych na rzecz ośrodków zdrowia, nie ma znaczenia dla celów niniejszej analizy, ponieważ sąd ten nie wskazuje, jakoby okoliczność ta mogła sama w sobie prowadzić do zastosowania maksymalnego terminu przewidzianego w art. 4 ust. 4 lit. b) rzeczonej dyrektywy. Należy zatem zbadać jedynie przepisy dotyczące procedury przyjęcia w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W tym względzie, po pierwsze, należy z jednej strony przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem termin płatności rozpoczyna bieg w dniu dokonania przyjęcia wyłącznie wówczas, gdy taka procedura przyjęcia jest przewidziana w ustawie lub w umowie. Z drugiej zaś strony, art. 4 ust. 5 dyrektywy 2011/7 uściśla w odniesieniu do tego pierwszego przepisu, że państwa członkowskie zapewniają, aby maksymalny czas trwania procedury przyjęcia nie przekraczał 30 dni kalendarzowych od daty otrzymania towarów lub usług, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>chyba że w umowie wyraźnie ustalono inaczej i pod warunkiem że nie jest to rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela w rozumieniu art. 7<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>. Motyw 26 tej dyrektywy stanowi bowiem, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>maksymalny czas trwania procedury przyjęcia nie [powinien przekraczać] co do zasady 30 dni kalendarzowych,<?PAGE NO="10"?> [z wyjątkiem] przypadku szczególnie złożonych umów, gdy jest to wyraźnie uzgodnione w umowie, w jakiejkolwiek dokumentacji przetargowej i jeżeli nie jest to rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Z łącznej lektury art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) i art. 4 ust. 5 dyrektywy 2011/7 wynika zatem, że termin płatności w ramach procedury przyjęcia może składać się z początkowego maksymalnego terminu 30 dni odpowiadającego procedurze przyjęcia, a następnie dodatkowego terminu wynoszącego maksymalnie 30 dni na rzeczywistą zapłatę uzgodnionej ceny. O ile bowiem z brzmienia tych przepisów nie wynika wyraźnie, że termin płatności rozpoczyna bieg po upływie terminu weryfikacji, o tyle logika ekonomiczna, kontraktowa i budżetowa wymaga co do zasady, aby płatność była dokonywana dopiero po przyjęciu dostarczonych towarów lub usług.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Po drugie, należy stwierdzić, że przedłużenie ogólnego terminu 30 dni na podstawie art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) i ust. 5 dyrektywy 2011/7 nie jest automatyczne i nie może zostać określone w sposób generalny. Przyjęcie maksymalnego terminu jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy spełnione są przesłanki przewidziane w tych przepisach, a mianowicie gdy procedurę przyjęcia przewidziano w ustawie lub w umowie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W tym względzie art. 4 ust. 6 tej dyrektywy stanowi bowiem, że państwa członkowskie powinny zapewnić, by termin płatności ustalony w umowie nie przekraczał 30-dniowego terminu określonego w ust. 3, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/><HT TYPE="ITALIC">chyba że w umowie wyraźnie ustalono inaczej i pod warunkiem że jest to obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy</HT><QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Ponadto nawet wtedy termin płatności <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>w żadnym przypadku nie przekracza[…] [maksymalnego terminu] 60 dni kalendarzowych<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>. Elementem, który mógłby obiektywnie uzasadniać takie przedłużenie terminu z uwagi na procedurę przyjęcia umowy, może być okoliczność, że wykonanie umowy wydaje się szczególnie skomplikowane z technicznego punktu widzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Z łącznej analizy art. 4 ust. 3, 5 i 6 dyrektywy 2011/7 wynika zatem, że przedłużenie terminu ogólnego do maksymalnego terminu 60 dni ma charakter wyjątkowy. Jak bowiem wskazał Trybunał, orzekając w składzie wielkiej izby, art. 4 tej dyrektywy stanowi wyraźnie, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>państwa członkowskie zapewniają, aby termin płatności nie przekraczał 30 dni względnie, <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">niektórych przypadkach</HT>, maksymalnie 60 dni<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok Komisja/Włochy (pkt 44, wyróżnienie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Po trzecie, za taką interpretacją przemawiają cele, do których realizacji zmierza rzeczona dyrektywa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz pkt 1 niniejszej opinii.</P></NOTE>. W tym względzie Trybunał orzekł, że z łącznej lektury motywów 3, 9 i 23 dyrektywy 2011/7 wynika, że organy publiczne, które realizują znaczną liczbę płatności na rzecz przedsiębiorstw, korzystają z bardziej bezpiecznych, przewidywalnych i trwałych źródeł dochodów niż przedsiębiorstwa prywatne, mogą uzyskać finansowanie na o wiele bardziej atrakcyjnych niż one warunkach oraz są w mniejszym stopniu niż przedsiębiorstwa uzależnione od budowania trwałych stosunków handlowych z klientami. Tymczasem w przypadku wspomnianych przedsiębiorstw opóźnienia w płatnościach ze strony tych organów prowadzą do nieuzasadnionych kosztów po ich stronie, mają negatywny wpływ na ich płynność finansową i komplikują zarządzanie ich finansami. Owe opóźnienia w płatnościach negatywnie wpływają również na ich konkurencyjność i rentowność, gdyż z powodu opóźnień w płatnościach zmuszone są one sięgać do zewnętrznych źródeł finansowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok Komisja/Włochy (pkt 46).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Jak bowiem słusznie zauważa sąd odsyłający, motyw 23 dyrektywy 2011/7 potwierdza, że przepis ustanawiający okres 60 dni nie jest przepisem o charakterze ogólnym, lecz wyraźnie ogranicza się do sytuacji, w których istnieje obiektywne uzasadnienie, czy to na podstawie art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) tej dyrektywy, czy też zgodnie z ust. 4 tego artykułu. Zgodnie bowiem z owymmotywem 23, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>[d]ługie terminy płatności i opóźnienia w płatnościach ze strony organów publicznych za towary i usługi prowadzą do nieuzasadnionych kosztów dla przedsiębiorstw. W związku z powyższym należy wprowadzić szczegółowe przepisy dotyczące transakcji handlowych związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez przedsiębiorstwa dla organów publicznych, które powinny przewidywać w szczególności terminy płatności nieprzekraczające co do zasady 30 dni kalendarzowych, <HT TYPE="ITALIC">chyba że umowa wyraźnie stanowi inaczej, i pod warunkiem że jest to obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy</HT>, ale w żadnym razie nieprzekraczające 60 dni kalendarzowych<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Co za tym idzie, skorzystanie przez państwo członkowskie z możliwości ustanowienia dodatkowego terminu 30 dni kalendarzowych na zapłatę należności – poza przypadkami, o których mowa w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2011/7<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz pkt 38 i 42 niniejszej opinii.</P></NOTE> – powinno być wyraźnie przewidziane w umowie oraz obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy zgodne z art. 4 dyrektywy 2011/7 jest uregulowanie krajowe, które przewiduje termin płatności wynoszący 60 dni we wszystkich okolicznościach i w odniesieniu do wszystkich umów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że w kompetencji Trybunału nie leży wypowiadanie się, w ramach procedury odesłania prejudycjalnego, o wykładni przepisów krajowych ani orzekanie o poprawności wykładni zastosowanej przez sąd odsyłający. Jedynie bowiem sądy krajowe są właściwe do orzekania w przedmiocie wykładni prawa wewnętrznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz podobnie wyrok IOS Finance (pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Do sądu odsyłającego należy zatem ocena, czy w świetle wszystkich istotnych elementów prawa krajowego przewidziana w nim potrzeba zastosowania procedury przyjęcia jest wystarczająco uzasadniona, aby uniknąć sytuacji, w której ogólna zasada prawna pozwala na obejście ogólnego obowiązku zapłaty w terminie 30 dni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie trzeba zaś zauważyć, że sąd odsyłający nie wspomina o żadnym przepisie prawa hiszpańskiego, który dotyczyłby konkretnie procedury przyjęcia lub szczególnej przyczyny uzasadniającej w sposób obiektywny konieczność wprowadzenia dodatkowego terminu płatności wynoszącego 30 dni. Ponadto, moim zdaniem, do spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) nie wystarcza sama tylko wzmianka o tej procedurze znajdująca się w prawie krajowym. Taki przepis prawa krajowego mógłby bowiem skutkować obejściem ogólnego obowiązku zapłaty w ciągu 30 dni ustanowionego w dyrektywie 2011/7 i naruszeniem jej skuteczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby na drugie pytanie prejudycjalne odpowiedzieć w ten sposób, że art. 4 dyrektywy 2011/7 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku transakcji między przedsiębiorstwami a organami publicznymi przewiduje maksymalny termin płatności 60 dni, składający się z początkowego terminu 30 dni na procedurę przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub usług z umową i z dodatkowego terminu 30 dni na dokonanie płatności uzgodnionej ceny, pod warunkiem, że<?PAGE NO="12"?> zastosowanie tego dodatkowego terminu jest uzależnione od istnienia konkretnej procedury przyjęcia lub weryfikacji, przewidzianej wyraźnie w ustawie lub w umowie, a wprowadzenie owego dodatkowego terminu jest obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami odnośnej umowy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D. W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że określona w nim <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>należność<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> obejmuje, po pierwsze, odsetki za opóźnienia w płatnościach obliczone na podstawie łącznej kwoty faktury, to znaczy z uwzględnieniem kwoty VAT należnego z tytułu wykonanej usługi, a po drugie, czy zależy to od uprzedniego odprowadzenia tej kwoty przez wierzyciela do skarbu państwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Administracja regionalna i rząd hiszpański podnoszą zasadniczo, że włączenie VAT do podstawy obliczania odsetek za opóźnienie byłoby dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy wierzyciel wykaże, że odprowadził tę kwotę do skarbu państwa. Komisja z kolei uważa, że VAT należy uwzględnić w kwocie stanowiącej podstawę obliczenia odsetek za opóźnienie niezależnie od tego, czy zapłata VAT została dokonana, góry rozłożona na raty, czy odroczona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W tym względzie zauważam, że art. 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7 definiuje pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>należności<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>główną kwotę, która powinna była zostać zapłacona w umownym lub ustawowym terminie zapłaty, <HT TYPE="ITALIC">obejmującą także mające zastosowanie podatki</HT>, cła, opłaty lub koszty wymienione na fakturze lub w równoważnym wezwaniu do zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Ponadto przypominam że w przypadku transakcji pomiędzy przedsiębiorstwami a organami publicznymi odsetki za opóźnienie w płatnościach przewidziane w art. 4 tej dyrektywy są wymagalne, jeżeli spełnione są przesłanki przewidziane w jego ust. 1, a mianowicie wierzyciel wypełnił swoje zobowiązania umowne i prawne oraz nie otrzymał należności w odpowiednim czasie, chyba że dłużnik nie jest odpowiedzialny za opóźnienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Z brzmienia tych przepisów wynika, że z uwagi na obecność wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>obejmująca także mające zastosowanie podatki<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> bez żadnego dalszego wyjaśnienia w tym względzie, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>należność<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7 musi obejmować VAT oraz że a fortiori prawodawca Unii nie miał zamiaru uzależnić owego zagadnienia od tego, czy wierzyciel zapłacił VAT skarbowi państwa, ani od tego czy dokonał tego wcześniej, czy później. Analiza brzmienia tego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>należności<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> obejmuje kwotę VAT mającego zastosowanie, wskazaną na fakturze lub w równoważnym wezwaniu do zapłaty, niezależnie od tego, czy wierzyciel zapłacił VAT skarbowi państwa, ani czy dokonał tego wcześniej, czy później.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Taki sam wniosek płynie również z wykładni kontekstowej, ponieważ żaden przepis dyrektywy 2011/7 nie przewiduje wyjątków ani szczególnych zasad dotyczących obliczania odsetek za opóźnienia w płatnościach. Artykuł 2 ust. 5 tej dyrektywy definiuje bowiem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>odsetki za opóźnienia w płatnościach<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> jedynie jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>ustawowe odsetki za opóźnienia w płatnościach lub odsetki w wysokości uzgodnionej między przedsiębiorstwami, z zastrzeżeniem art. 7<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>, bez żadnego odniesienia do VAT. Wnioskuję z tego, że naliczenie odsetek za opóźnienie jest niezależne od sposobu czy czasu zapłaty VAT.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Uważam jednak za użyteczne wyjaśnienie, że o ile odsetki za opóźnienie powinny być obliczane na podstawie łącznej kwoty faktury, z uwzględnieniem VAT, o tyle odsetki za opóźnienie we właściwym tego słowa znaczeniu nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Innymi słowy, nie należą one do podstawy opodatkowania VAT, ponieważ nie stanowią wynagrodzenia za dostarczone towary lub usługi, lecz odgrywają rolę czysto odszkodowawczą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W tym względzie tytułem uzupełnienia przypominam, że art. 63 dyrektywy 2006/112/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20061128">28 listopada 2006 r.</DATE> w sprawie wspólnego systemu podatku [VAT] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 347, s. 1</REF.DOC.OJ>; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="335" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 335, s. 60</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> przewiduje w szczególności, że podatek ten staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Jednakże art. 66 tej dyrektywy pozwala państwom członkowskim na odstąpienie od ogólnej zasady określonej w art. 63 i zmianę czasu, w której VAT staje się wymagalny, przyjmując w tym względzie, w szczególności, moment dokonania zapłaty przez klienta. W rezultacie w takim przypadku wierzyciel nie ma obowiązku odprowadzenia VAT do skarbu państwa, gdy VAT nie jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>należny<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, ponieważ dłużnik go nie zapłacił. W tej sytuacji odsetki za opóźnienie nie powinny obejmować kwoty VAT, ponieważ nie istnieją należne <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>podatki<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na trzecie pytanie prejudycjalne odpowiedzieć, iż art. 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>należność<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> obejmuje odsetki za opóźnienie obliczone na podstawie łącznej kwoty faktury, z uwzględnieniem kwoty VAT, niezależnie od faktu wcześniejszego odprowadzenia tej kwoty przez wierzyciela do skarbu państwa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">IV. Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Juzgado Contencioso-Administrativo nr 2 Valladolid (sąd administracyjny nr 2 w Valladolid, Hiszpania) w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7 z dnia <DATE ISO="20110216">16 lutego 2011 r.</DATE> w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że prawo do rekompensaty (minimalnej) w wysokości 40 EUR (lub równoważnej) z tytułu kosztów odzyskiwania wierzytelności ma zastosowanie do każdej poszczególnej faktury (lub transakcji handlowej) dającej podstawę do poboru odsetek za opóźnienie.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Wykładni art. 4 dyrektywy 2011/7 należy dokonywać w ten sposób, że przepis ów nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku transakcji między przedsiębiorstwami a organami publicznymi przewiduje maksymalny termin płatności 60 dni, składający się z początkowego terminu 30 dni na procedurę przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub usług z umową i z dodatkowego terminu 30 dni na dokonanie płatności uzgodnionej ceny, pod warunkiem, że zastosowanie tego dodatkowego terminu jest uzależnione od istnienia konkretnej procedury przyjęcia lub weryfikacji, przewidzianej wyraźnie w ustawie lub w umowie, a wprowadzenie owego dodatkowego terminu jest obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami odnośnej umowy.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="14"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Artykuł 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>należność<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> obejmuje odsetki za opóźnienie obliczone na podstawie łącznej kwoty faktury z uwzględnieniem kwoty podatku od wartości dodanej, niezależnie od faktu wcześniejszego odprowadzenia tego podatku przez wierzyciela do skarbu państwa.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>