<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-510/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0510</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:494">EU:C:2020:494</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia M. Camposa Sáncheza-Bordony – Sprawa C‑510/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Openbaar Ministerie</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuela Camposa Sáncheza-Bordony</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200625">25 czerwca 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑510/19</HT></P><P>Openbaar Ministerie,</P><P>YU,</P><P>ZV</P><P>przeciwko</P><P>AZ</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (sąd apelacyjny w Brukseli, Belgia)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie wykonującego nakaz organu sądowego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i ust. 4</KEYWORD><KEYWORD>Wniosek o wyrażenie dodatkowej zgody wydanej przez prokuraturę wykonującego nakaz państwa członkowskiego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie orzekał w przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Decyzja ramowa Rady z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmieniona decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>decyzją ramową<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</P></NOTE>, określając warunki, jakie musi spełniać organ, który <HT TYPE="ITALIC">wydaje</HT> europejski nakaz aresztowania (ENA)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>wyrokiem w sprawie Prokuratorzy w Lyonie i w Tours<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Pytanie to daje Trybunałowi okazję do dokonania wykładni tego samego pojęcia, jednakże tym razem w świetle art. 6 ust. 2 decyzji ramowej w związku z jej art. 27. Sąd belgijski zwraca się bowiem z pytaniem, w skrócie, czy niderlandzką prokuraturę można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, który <HT TYPE="ITALIC">wyraża zgodę</HT> na rozszerzenie zakresu przestępstw wymienionych we wcześniejszym, wykonanym już ENA.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Podstawy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii. Decyzja ramowa 2002/584</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W motywach 5, 6 i 8 wskazano, że:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>(5)</NO.P><TXT>Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych, w celach wykonania<?PAGE NO="2"?> wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych, stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>[ENA], przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa jako <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> współpracy sądowej.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(8)</NO.P><TXT>Decyzje w sprawie wykonywania [ENA] należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy została aresztowana, zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Definicja [ENA] i zobowiązania do jego wykonania<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>[ENA] stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wykonują każdy [ENA] w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 6 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Właściwe organy sądowe<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wydania [ENA] na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wykonania [ENA] na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym w świetle jego prawa organie sądowym<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 14 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Sądowe przesłuchanie osoby, której dotyczy wniosek<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>W przypadku gdy osoba aresztowana nie wyraża zgody na jej przekazanie, jak to określono w art. 13, ma prawo do przesłuchania przez wykonujący nakaz organ sądowy zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 15 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Decyzja o przekazaniu<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="015.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Decyzję o tym, czy dana osoba ma zostać przekazana, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy, z uwzględnieniem terminów i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji ramowej.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 19 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Przesłuchiwanie osoby przed podjęciem decyzji<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) wskazuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="019.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osobę, której dotyczy wniosek, przesłuchuje organ sądowy w asyście drugiej osoby wyznaczonej zgodnie z prawem państwa członkowskiego obowiązującym dla wnioskującego sądu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Osobę, której dotyczy wniosek, przesłuchuje się zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego i na warunkach ustalonych w drodze wzajemnego porozumienia między organem sądowym wydającym i organem sądowym wykonującym nakaz.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Aby zapewnić należyte stosowanie niniejszego artykułu oraz ustalonych warunków, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy może wyznaczyć drugi organ sądowy w swoim państwie członkowskim do wzięcia udziału w przesłuchaniu osoby, której dotyczy wniosek<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 27 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Możliwość ścigania za inne przestępstwa<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="027.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie może notyfikować Sekretariatowi Generalnemu Rady, że w jego stosunkach z innymi państwami członkowskimi, które wystosowały podobną notyfikację, domniemana jest zgoda na ściganie, skazanie lub zatrzymanie w związku z pozbawieniem wolności lub wykonaniem środka zabezpieczającego [w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych] za przestępstwo popełnione przed przekazaniem osoby inne niż to, z powodu którego została przekazana, chyba że w przypadku szczególnym wykonujący nakaz organ sądowy stanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 i 3, osoba przekazana może nie być [nie może być] ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ustępu 2 nie stosuje się w następujących przypadkach:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który przekazał osobę, wyraża zgodę zgodnie z ust. 4.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje się do wykonującego nakaz organu sądowego, z załączeniem informacji określonych w art. 8 ust. 1 oraz tłumaczenia określonego w art. 8 ust. 2. Zgodę taką wyraża się, gdy przestępstwo, wobec którego jest ona wymagana, podlega przekazaniu osoby zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej. Zgody odmawia się w przypadkach wymienionych w art. 3, a ponadto można jej nie udzielić jedynie na podstawie przyczyn wymienionych w art. 4. Decyzję podejmuje się nie później niż po upływie 30 dni po otrzymaniu wniosku.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo belgijskie. Ustawa w sprawie ENA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Wet betreffende het Europees aanhoudingsbevel z dnia <DATE ISO="20031219">19 grudnia 2003 r.</DATE> (Belgisch Staatsblad, z dnia <DATE ISO="20031222">22 grudnia 2003 r.</DATE>, s. 60075).</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 37 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="037.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoba przekazana na podstawie [ENA] wydanego przez belgijski organ sądowy nie może być ścigana, skazana lub pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem i inne niż to, które stanowiło podstawę przekazania.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="037.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ustępu 1 nie stosuje się w następujących przypadkach:</P><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Jeżeli poza przypadkami przewidzianymi w ustępie pierwszym sędzia śledczy, prokurator lub sąd, w zależności od przypadku, chce dążyć do ścigania, skazania lub pozbawienia wolności osoby przekazanej za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem i inne niż to, które stanowiło podstawę przekazania, powinien złożyć do wykonującego nakaz organu sądowego wniosek o wyrażenie zgody, wraz z informacjami określonymi w art. 2 ust. 4 oraz, w stosownych przypadkach, tłumaczeniem<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo niderlandzkie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ustawa z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> transponująca decyzję ramową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Wet van <DATE ISO="20040429">29 april 2004</DATE> tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende det Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Stb. 2004, n. 195, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Olw<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>). Zmieniona od dnia <DATE ISO="20190713">13 lipca 2019 r.</DATE></P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 14 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Przekazanie jest dozwolone tylko pod warunkiem, że osoba, której wniosek dotyczy, nie będzie ścigana, skazana lub w inny sposób nie zostanie ograniczona jej wolność osobista za przestępstwa popełnione przed jej przekazaniem i z których powodu nie została przekazana, z wyjątkiem:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>przypadku uprzedniego zwrócenia się do prokuratora o wyrażenie zgody i po jej uzyskaniu.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Prokurator wyraża zgodę, o której mowa w ust. 1 lit. f), […] na wniosek wydającego nakaz organu sądowego i na podstawie [ENA] przedłożonego wraz z tłumaczeniem w odniesieniu do przestępstw, z których powodu przekazanie byłoby dopuszczalne na mocy niniejszej ustawy<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 35 ust. 1 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Tak szybko jak to możliwe po podjęciu decyzji wyrażającej pełną lub częściową zgodę na przekazanie, osoba, której wniosek dotyczy, zostanie skutecznie przekazana. Prokurator ustala, po uzgodnieniu z wydającym nakaz organem sądowym, czas i miejsce przekazania<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W wersji sprzed dnia <DATE ISO="20190713">13 lipca 2019 r.</DATE>, art. 44 wskazywał:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>Prokurator może działać jako wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W wersji obowiązującej od dnia <DATE ISO="20190713">13 lipca 2019 r.</DATE> art. 44 ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Sędzia-komisarz [rechter-commissaris] może działać jako wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ustawa o organizacji wymiaru sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wet op de Rechterlijke Organisatie z dnia <DATE ISO="18270418">18 kwietnia 1827 r.</DATE> (ustawa o organizacji wymiaru sprawiedliwości, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Wet RO<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>),</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 127 minister sprawiedliwości i bezpieczeństwa może wydawać ogólne i szczegółowe instrukcje dotyczące wykonywania funkcji i uprawnień prokuratury.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i pytanie prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170926">26 września 2017 r.</DATE> sędzia śledczy rechtbank van eerste aanleg te Leuven (sądu pierwszej instancji w Leuven, Belgia) wydał ENA przeciwko AZ, obywatelowi belgijskiemu, w związku z postępowaniem karnym za przestępstwa polegające na fałszerstwie i oszustwie popełnione w Belgii w 2017 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Na podstawie tego ENA AZ został aresztowany w Niderlandach i przekazany władzom belgijskim w dniu <DATE ISO="20171213">13 grudnia 2017 r.</DATE> na mocy decyzji rechtbank Amsterdam (sądu w Amsterdamie, Niderlandy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180126">26 stycznia 2018 r.</DATE> ten sam sędzia śledczy z Leuven wydał (drugi) ENA, dotyczący przekazania AZ z powodu przestępstw fałszerstwa i oszustwa, innych niż te wymienione w pierwszym z nich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180213">13 lutego 2018 r.</DATE> officier van justitie (prokurator) arrondissementsparket Amsterdam (prokuratury rejonowej w Amsterdamie, Niderlandy) wyraził zgodę na ściganie AZ za wszystkie czyny karalne wymienione w obu ENA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ostatecznie AZ został skazany na trzy lata pozbawienia wolności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>AZ odwołał się od wyroku skazującego do Hof van beroep te Brussel (sądu apelacyjnego w Brukseli, Belgia), kwestionując możliwość uznania niderlandzkiej prokuratury za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 oraz art. 27 ust. 3 lit. g) i ust. 4 decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Hof van beroep te Brussel (sąd apelacyjny w Brukseli) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>1.1. Czy wyrażenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00AB" ID="QE0028"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii?</P><P>1.2. Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów ustala się, czy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest takim organem sądowym i czy w związku z tym wykonywany przez niego europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową?</P><?PAGE NO="6"?><P>1.3. Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy niderlandzka prokuratura (Openbaar Ministerie), a ściślej mówiąc, prokurator (officier van justitie) jest objęty zakresem pojęcia organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej i czy w związku z tym wykonywany przez ten organ [ENA] jest taką decyzją sądową?</P><P>1.4. Jeżeli na pytanie 1.3. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy dopuszczalne jest, aby w przedmiocie pierwotnego przekazania orzekał zgodnie z art. 15 decyzji ramowej organ sądowy, ściślej mówiąc, wydział sądu właściwy do orzekania w sprawach przekazania w Amsterdamie (overleveringskamer te Amsterdam), przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, zagwarantowane zostaje m.in. prawo do bycia wysłuchaną i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełniającego przekazania na podstawie art. 27 decyzji ramowej zostało przekazane innemu organowi, a mianowicie prokuratorowi, przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie zostaje zagwarantowane prawo do bycia wysłuchaną i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, na skutek czego powstaje pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia widoczny brak spójności w ramach decyzji ramowej?</P><P>1.5. Jeżeli na pytania 1.3. i 1.4. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 14, 19 i 27 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że prokuratura (Openbaar Ministerie), występująca jako wykonujący nakaz organ sądowy, powinna w pierwszej kolejności zapewnić prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zanim wyrażona zostanie zgoda na ściganie, skazanie bądź zatrzymanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego w związku z innym czynem zabronionym niż będący podstawą wniosku o przekazanie, popełnionym przed przekazaniem na mocy [ENA]?</P><P>2. Czy prokurator prokuratury rejonowej w Amsterdamie, działający w wykonaniu art. 14 [Olw], jest wykonującym nakaz organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, który przekazał osobę i który może wyrazić zgodę w rozumieniu art. 27 ust. 3 lit. g) i ust. 4 decyzji ramowej?<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpłynął do Trybunału Sprawiedliwości w dniu <DATE ISO="20190704">4 lipca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez AZ, Openbaar Ministerie [(prokuraturę)], rządy niemiecki, hiszpański, węgierski i niderlandzki, a także przez Komisję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Nie uznano za konieczne przeprowadzenia rozprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Rząd Niemiec ma wątpliwości co do zasadności pytania prejudycjalnego (chociaż nie sprzeciwia się formalnie jego przyjęciu), ponieważ postawione pytania nie mają jego zdaniem znaczenia dla decyzji sądu odsyłającego w sprawie toczącego się przed nim postępowania karnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Pytania te dotyczą ostatecznych aktów prawnych przyjętych w Niderlandach (wydanie AZ i zgoda niderlandzkiego prokuratora na ściganie za czyny popełnione przed tym wydaniem), a nie postępowania przed belgijskim sądem odsyłającym. Ten ostatni nie mógłby dokonać rewizji decyzji o przekazaniu wydanej przez sąd niderlandzki (tj. państwo wykonania ENA).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Niewątpliwie sąd odsyłający nie może orzekać w przedmiocie ważności decyzji władz niderlandzkich, o której należy rozstrzygać na podstawie prawa krajowego wykonującego nakaz państwa członkowskiego (Niderlandów) i poprzez jego własne organy sądowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający jest jednak właściwy do oceny skutków, jakie decyzje organów niderlandzkich, w ramach wykonywania ENA wnioskowanego przez organy belgijskie, będą miały dla prawa belgijskiego. W oparciu o ważność tych decyzji – którą należy przyjąć na podstawie zasady wzajemnego zaufania – sąd odsyłający może, powtarzam, dokonać oceny skutków, jakie mają one dla jego prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Osoba ścigana przez sądy belgijskie ma prawo, przyznane jej w art. 27 decyzji ramowej, do tego by <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>nie […] być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tym przepisie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081201">1 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Leymann i Pustovarov</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑388/08 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:669">EU:C:2008:669</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>wyrokiem w sprawie Leymann i Pustovarov<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>), pkt 44.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Na tej podstawie AZ nie mógł zostać skazany lub pozbawiony wolności w Belgii za czyny inne niż te wskazane w (pierwszym) ENA, wykonanym przez sąd w Amsterdamie, chyba że władze niderlandzkie wyraziłyby zgodę na rozszerzenie zakresu (drugiego) ENA, o którą wnioskowały władze belgijskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Jako podmiot tego prawa, uznanego w decyzji ramowej, AZ jest uprawniony do dochodzenia go przed sądami belgijskimi, które pozostają właściwe w przedmiocie jego ścigania, skazania lub pozbawienia wolności. Może on zatem powołać się na skutki, jakie zgodnie z prawem belgijskim wywołałaby każda możliwa nieprawidłowość w orzeczeniu państwa wykonującego, na mocy którego zezwolono na rozszerzenie zakresu przestępstw wymienionych w ENA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>AZ mógłby oczywiście wnieść odwołanie do władz niderlandzkich, które udzieliły spornej zgody<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Przez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>zgodę<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> rozumiem, zgodnie z konwencjonalnym znaczeniem, zgodę, którą organ państwa wykonującego wydaje na mocy art. 27 decyzji ramowej, na ściganie, skazanie lub pozbawienie wolności osoby za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, które było podstawą przekazania.</P></NOTE>, a zatem mogą ją unieważnić u źródła. Jednak w zakresie, w jakim AZ został już przekazany władzom belgijskim, zobowiązanie go do zakwestionowania zgody przed sądem wykonującego nakaz państwa członkowskiego (Niderlandów), które już opuścił, mogłoby utrudnić mu wykonywanie jego prawa do skutecznej ochrony sądowej i spowodować opóźnienie postępowania karnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Bez konieczności oceny ważności zgody wyrażonej przez władze niderlandzkie sądy belgijskie mogą dokonać jej oceny z punktu widzenia prawa Unii – w przypadku wątpliwości z pomocą Trybunału Sprawiedliwości. Innymi słowy, mogą one przeanalizować te elementy tej zgody, które byłyby uwarunkowane wyłącznie decyzją ramową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W szczególności i w odniesieniu do tego, co ma tutaj znaczenie, sąd odsyłający może sprawdzić, czy zgoda została udzielona przez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 i art. 27 decyzji ramowej, ponieważ termin ten (jak wyjaśnię poniżej) odpowiada autonomicznemu pojęciu prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Jeżeli wynik tej weryfikacji nie pozwoli na uznanie zdolności prokuratora niderlandzkiego do działania w charakterze wykonującego nakaz organu sądowego zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 27 decyzji ramowej, sąd odsyłający będzie mógł wyciągnąć odpowiednie konsekwencje na mocy prawa belgijskiego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>W sumie, zawężając problem do kwestii, czy organ niderlandzki, który wyraził zgodę, na wniosek organów belgijskich, można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>sądowy<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, w kontekście ENA i na mocy prawa Unii, uważam, że odesłanie prejudycjalne jest dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Autonomiczne pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> (pierwsza część pytania prejudycjalnego)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z wyjątkiem rządu węgierskiego, który nie wypowiedział się na ten temat wprost, uczestnicy postępowania prejudycjalnego zgadzają się, że termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> zawarty w art. 6 ust. 2 decyzji ramowej stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Zgadzam się z tym stwierdzeniem bez zastrzeżeń. Chociaż Trybunał Sprawiedliwości orzekał dotychczas w przedmiocie tego pojęcia w kontekście art. 6 ust. 1 decyzji ramowej (organ wydający), uważam, że jego argumenty mogą mieć zastosowanie do wykładni ust. 2 tego artykułu (organ wykonujący).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, o ile państwa członkowskie mogą, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej, wyznaczyć w swoim prawie krajowym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> właściwy do wydania ENA, o tyle nie należy do nich określanie znaczenia i zakresu tego pojęcia, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>ponieważ pojęcie to wymaga autonomicznej i jednolitej w całej Unii wykładni, która powinna być dokonana z uwzględnieniem jednocześnie brzmienia art. 6 ust. 1 decyzji ramowej […], kontekstu, w który się on wpisuje, i celu zamierzonego przez tę decyzję ramową<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lyonie i w Tours, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Te same względy są istotne w odniesieniu do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> właściwego do wykonania ENA, a tym samym, w rozumieniu art. 27 ust. 3 lit. g) i ust. 4 decyzji ramowej, do wyrażenia zgody, do której odnoszą się te ostatnie przepisy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W związku z powyższym należy udzielić odpowiedzi twierdzącej na pierwszą część pytania prejudycjalnego, co otwiera drogę do analizy pozostałej części, którą będę się zajmował łącznie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prokuratura jako wykonujący nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prokuratura jako wydający nakaz organ sądowy: orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Trybunał Sprawiedliwości określił już warunki, jakie musi spełnić organ sądowy uprawniony do wydania ENA. Warunki te są wynikiem pracy interpretacyjnej opartej na trzech czynnikach: a) brzmieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej; b) kontekście, w który przepis ten się wpisuje; oraz c) celu, któremu służy sama decyzja ramowa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz przede wszystkim wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>PF (Prokurator generalny Litwy)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:457">EU:C:2019:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>wyrokiem w sprawie Prokurator generalny Litwy<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>), pkt 28.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Na tej podstawie Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>nie oznacza wyłącznie sędziów lub sądów państwa członkowskiego, ale może obejmować, w szerszym sensie, organy uczestniczące w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w ramach danego porządku prawnego<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>wyrokiem w sprawie Poltorak<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>), pkt 33.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W celu doprecyzowania, które spośród podmiotów uczestniczących w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości zasługują na uznanie ich za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>organy sądowe<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że decyzja ramowa jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>instrumentem współpracy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, która dotyczy wzajemnego uznawania nie tylko prawomocnych orzeczeń wydanych przez sądy karne, lecz w szerszym zakresie <HT TYPE="ITALIC">orzeczeń wydanych przez organy sądowe państw członkowskich w ramach postępowania karnego</HT>, w tym na etapie ścigania karnego<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>OG i PI (Prokuratury w Lubece i Zwickau)</NAME.CASE>, (<NO.CASE>C‑508/18 i C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>wyrokiem w sprawie Prokuratury w Lubece i w Zwickau<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>), pkt 52; wyróżnienie własne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W szczególności, kontynuował, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>[p]ojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>postępowania<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00AB" ID="QE0047"/>, które ma szerokie znaczenie, może obejmować postępowanie karne w całości, czyli etap poprzedzający postępowanie sądowe, samo postępowanie sądowe i etap wykonania prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd karny przeciwko osobie uznanej za winną przestępstwa<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Ibidem, pkt 54.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ponieważ ENA stanowią instrument służący współpracy sądowej, można je wykorzystywać w postępowaniach karnych, w szerokim znaczeniu; również w tych, w których prokuratury <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>są zobowiązane do wprowadzenia […] warunków wstępnych wykonywania władzy sądowniczej przez sądy karne<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Ibidem, pkt 62.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej obejmuje zatem co do zasady prokuraturę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ponieważ jednak wzajemne zaufanie i wzajemne uznawanie mają fundamentalne znaczenie dla systemu decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>wyrokiem w sprawie Kovalkovas<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>), pkt 27: wzajemne zaufanie i wzajemne uznawanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>umożliwiają utworzenie i utrzymywanie przestrzeni bez granic wewnętrznych. Mówiąc konkretniej, zasada wzajemnego zaufania wymaga w szczególności w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, by każde z tych państw uznawało, z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności, iż wszystkie inne państwa członkowskie przestrzegają prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>wydający nakaz organ sądowy powinien móc dostarczyć wykonującemu nakaz organowi sądowemu zapewnienie, że w świetle gwarancji przewidzianych przez porządek prawny wydającego nakaz państwa członkowskiego <HT TYPE="ITALIC">działa on w sposób niezależny przy wykonywaniu swoich obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania</HT><QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lubece i w Zwickau, pkt 74; wyróżnienie własne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W związku z tym prokuraturę można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> dla celów wydawania ENA, jeżeli posiada ona status zapewniający jej niezależność, nawet jeśli ta niezależność nie musi być, zdaniem Trybunału Sprawiedliwości, identyczna z <HT TYPE="ITALIC">niezawisłością sądów</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Z tego punktu widzenia wystarczy, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>aby istniały przepisy ustawowe i organizacyjne gwarantujące, by wydający nakaz organ sądowy nie był narażony, w ramach podejmowania decyzji o wydaniu takiego nakazu aresztowania, na jakiekolwiek ryzyko, że zostanie poddany w szczególności indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Ibidem, pkt 74.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Oprócz dwóch wyżej wymienionych warunków – uczestniczenia w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości i niezależności wyrażonej w wyłączeniu indywidualnych instrukcji ze strony władzy wykonawczej – Trybunał Sprawiedliwości dodaje trzeci, dotyczący procedury, w ramach której prokuratura jest uprawniona do wydawania ENA: wydanie ENA przez prokuratora powinno podlegać kontroli sądowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wymóg ten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>nie stanowi warunku, od którego uzależnione byłoby uznanie tego organu za <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00AB" ID="QE0056"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej […] [ani] nie jest objęty przepisami ustawowymi i organizacyjnymi tego organu, lecz dotyczy procedury wydawania takiego nakazu<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>. Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lyonie i w Tours, pkt 48.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Krótko mówiąc, prokuratura, która uczestniczy w wymiarze sprawiedliwości, zostanie uznana za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> wyłącznie wtedy, gdy posiada organiczny status, wykluczający możliwość otrzymywania indywidualnych instrukcji ze strony władzy wykonawczej. Jeśli tak jest, będzie ona uprawniona do wydania ENA, pod warunkiem że jej decyzja może zostać zaskarżona przed sądem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Ma to na celu wyłącznie wydanie ENA dla celów prowadzenia postępowania karnego. W przypadku ENA w celu wykonania kary Trybunał Sprawiedliwości wyklucza konieczność poddania decyzji prokuratury kontroli sądowej. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Prokurator królewski w Brukseli)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑627/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1079">EU:C:2019:1079</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>wyrokiem w sprawie Prokurator królewski w Brukseli<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>), pkt 39.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zastosowanie tego orzecznictwa do prokuratury jako wykonującego ENA organu sądowego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Czy opisane dotychczas warunki dotyczące statusu prokuratury jako wydającego nakaz organu sądowego mają zastosowanie również w celu zakwalifikowania jej jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>wykonującego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Podczas gdy AZ oraz rządy Niemiec i Hiszpanii odpowiadają na to pytanie twierdząco, rząd Niderlandów jest skłonny stosować mniej rygorystyczne wymogi niezależności i podlegania kontroli sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Przypomnę, że zgodnie z postanowieniem odsyłającym:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>AZ został przekazany na podstawie decyzji sądu w Amsterdamie, który działał jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> na podstawie art. 6 ust. 2 decyzji ramowej.</P></ITEM><ITEM><P>Natomiast zgoda, o której mowa w art. 27 decyzji ramowej i której właściwość dla tego celu jest przedmiotem debaty w postępowaniu a quo, została udzielona przez prokuratora, również w Amsterdamie.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W związku z tymi okolicznościami faktycznymi sąd odsyłający zwraca się w szczególności z pytaniem, czy niderlandzka prokuratura może wykonywać ENA, to jest działać jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Pytanie to ma jednak sens przy założeniu, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>organ sądowy, który wyraża zgodę<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> (art. 27 decyzji ramowej), jest tym samym co <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> (art. 6 ust. 2 decyzji ramowej). Wyjaśniłem właśnie, że w tym przypadku to sąd niderlandzki zgodził się na wykonanie ENA, podczas gdy niderlandzka prokuratura dopiero później wyraziła zgodę na rozszerzenie zakresu przestępstw, które można zarzucić AZ, o którą wnioskowały władze belgijskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Istotne jest zatem nie to, czy niderlandzka prokuratura miała, w skrócie, status <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>wykonującego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>, lecz to, czy była w stanie wyrazić zgodę na takie rozszerzenie zakresu podlegających karze przestępstw, zgodnie z art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Wykładnia językowa art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej wskazuje, że <HT TYPE="ITALIC">wyrazić zgodę</HT> może wyłącznie organ, który <HT TYPE="ITALIC">wykonał</HT> ENA. Zgoda, na którą powołuje się w tym przepisie prawodawca, pochodzi dokładnie od <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>wykonującego nakaz organu sądowego, który przekazał osobę<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Tak jednoznaczne brzmienie nie pozwala, moim zdaniem, na dalszą dyskusję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Artykuł 27 decyzji ramowej wyklucza zatem, aby w okolicznościach niniejszej sprawy prokurator mógł zgodzić się na rozszerzenie zakresu przestępstw będących podstawą przekazania AZ. Na mocy tego przepisu wyrażenie zgody należało do niderlandzkiego organu wykonującego nakaz (w niniejszym przypadku do sądu w Amsterdamie), który już przekazał tę osobę organom belgijskim.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W takim przypadku pytanie sądu odsyłającego pozostaje bez związku z konkretnymi okolicznościami sporu. Niezależnie od abstrakcyjnego stanowiska prokuratury jako wykonującego nakaz organu sądowego, ponieważ to sąd niderlandzki dokonał w niniejszej sprawie przekazania osoby, której nakaz dotyczył, prokuratura w Amsterdamie nie mogła wyrazić zgody, o której mowa w art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Z kolei Openbaar Ministerie (prokuratura) twierdzi, że poza dosłownym brzmieniem art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej autonomia proceduralna państw członkowskich pozwala im na wyznaczenie jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>organu sądowego, który wyraża zgodę<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> innego niż organ wykonujący.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Nie sądzę, aby przepis ten przemawiał za taką wykładnią. Raczej ją wyklucza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Państwa członkowskie mogą oczywiście swobodnie ustanawiać przepisy dotyczące tego, który organ sądowy jest właściwy do wykonania ENA. Gdy kwestia ta zostanie uregulowana, związek [ustanowiony w art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej] między tym organem a organem, który wyraża zgodę na rozszerzenie zakresu ENA, nie może jednak zostać zerwany pod pretekstem zasady autonomii proceduralnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Decyzja ramowa ustanawia stosunek tożsamości pomiędzy tymi dwoma organami, niedostępny dla ustawodawców krajowych. Ich autonomia wyczerpuje się przy wyznaczaniu wykonującego nakaz organu sądowego, ale nie rozciąga się aż do odstąpienia od zasady ustanowionej w decyzji ramowej (organem wykonującym nakaz powinien być również ten, który wyraża zgodę).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Ten stosunek tożsamości opiera się ponadto na rozsądnych podstawach:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Z jednej strony, organ, który już wykonał ENA, jest najlepiej umiejscowiony do oceny celowości jego rozszerzenia, biorąc pod uwagę fakt, że miał on możliwość zapoznania się z jego szczegółami.</P></ITEM><ITEM><P>Z drugiej strony, jeżeli organ wyrażający zgodę różniłby się od organu, który już wykonał ENA, jego decyzja wymagałaby czasu, który ten ostatni, już zaznajomiony ze sprawą, mógłby zaoszczędzić. Opóźnienie takie wydłuży prawdopodobnie postępowanie w sprawie rozszerzenia zakresu i, w tym samym stopniu, pozostawanie osoby przekazanej w danej sytuacji prawnej, co z definicji jest anomalią z punktu widzenia faktycznego korzystania z jej praw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191009">9 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>NJ (Prokuratura w Wiedniu)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:849">EU:C:2019:849</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał Sprawiedliwości zezwolił sądowi na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>zatwierdzenie<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> ENA wydanego przez prokuraturę zależną od władzy wykonawczej. Nie oznacza to jednak, że państwa członkowskie mogą <HT TYPE="ITALIC">podzielić</HT> kompetencje w zakresie wydawania ENA między dwa organy. Oznacza to po prostu, że organem wydającym będzie tylko ten, który <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>zatwierdził<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> decyzję prokuratury. Na tych samych warunkach państwa członkowskie mogą włączyć do procedury udzielania zgody na mocy art. 27 decyzji ramowej organ inny niż ten, który wykonał ENA, ale to ten ostatni powinien formalnie wyrazić zgodę.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Chociaż ostatecznie nie podzielam założeń, na których opiera się Openbaar Ministerie (prokuratura), przeanalizuję jej argumenty tytułem pomocniczym, zaczynając od warunków, jakie powinna spełniać w celu wykonania ENA. Omówię poniżej te, które powinna spełniać, aby wyrazić zgodę na rozszerzenie zakresu czynów wymienionych w wykonanym już ENA.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Warunki konieczne do wykonania ENA i status prokuratury w Niderlandach</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Rozumiem, że trzy wyżej wymienione warunki wydania przez prokuraturę ENA (a mianowicie: uczestnictwo w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, niezależność i możliwość kontroli sądowej)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz pkt 43–53 niniejszej opinii.</P></NOTE> można odnieść do wykonania ENA.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Chciałbym przypomnieć, że dla Trybunału Sprawiedliwości <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>[w] odniesieniu do środka, który, tak jak [ENA], może naruszać zapisane w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do wolności zainteresowanej osoby, ochrona ta wymaga, aby decyzja spełniająca wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową została wydana przynajmniej na jednym z dwóch poziomów wspomnianej ochrony<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lubece i w Zwickau, pkt 68.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>To samo kryterium powinno regulować wykonanie ENA, jako że może on również pozbawić daną osobę prawa do wolności osobistej. Oczywiście będzie to miało miejsce w przypadku, gdyby wykonanie miało stanowić, pośrednio, karę pozbawienia wolności, po zakończeniu postępowania wszczętego przeciwko osobie przekazanej. Stanie się tak jednak również, nawet wcześniej, ze względu na (tymczasowe) pozbawienie wolności, na które może wyrazić zgodę wykonujący nakaz organ sądowy, podejmując jednocześnie decyzję o przekazaniu, zgodnie z art. 12 decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Inaczej niż w przypadku wydania ENA ochrona sądowa osoby, której dotyczy jego wykonanie, nie dzieli się na dwa poziomy: w postępowaniu w sprawie wykonania ENA brak jest odpowiednika procedury wydania krajowego nakazu aresztowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>), pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Ściśle rzecz biorąc, można uznać, że postępowanie w sprawie wykonania ENA zapewniaj ochronę na trzech poziomach: dwóch w postępowaniu w sprawie wydania ENA i jednego w ramach postępowania w sprawie jego wykonania.</P></NOTE>. Jednak na jedynym istniejącym poziomie, poziomie decyzji w sprawie wykonania, należy przestrzegać gwarancji prawa do skutecznego środka prawnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W związku z tym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>wykonujący nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej powinien być w stanie pełnić tę funkcję w sposób obiektywny i niezależny. Nie powinien być narażony, podobnie jak i wydający nakaz organ sądowy, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>na ryzyko, że jego uprawnienia decyzyjne będą podlegały poleceniom lub instrukcjom zewnętrznym, w szczególności ze strony władzy wykonawczej, tak by nie było żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja o [wykonaniu] [ENA] jest podejmowana przez ten organ, a nie ostatecznie przez wspomnianą władzę<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lubece i w Zwickau, pkt 73.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że prokuratura jest uprawniona do wykonania ENA zgodnie z prawem Unii tylko wtedy, gdy nie podlega poleceniom lub instrukcjom otrzymywanym od władzy wykonawczej. Nie miało to miejsca w Niderlandach w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych tego sporu, ponieważ zgodnie z art. 127 Wet RO niderlandzka prokuratura mogła otrzymywać indywidualne instrukcje pochodzące od władzy wykonawczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Na tym etapie nie ma ponadto potrzeby sprawdzania, czy w ramach postępowania w sprawie wykonania ENA prowadzonego przez niderlandzką prokuraturę przewidziano środek zaskarżenia równoważny środkowi, jakiego wymaga Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do ENA, które instytucja ta mogłaby wydać, gdyby była niezależna od władzy wykonawczej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok w sprawie Prokuratorzy w Lyonie i w Tours, pkt 62: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>jeżeli prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przyznaje uprawnienie do wydania [ENA] organowi, który, chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, to jednak sam nie jest sądem, to decyzja o wydaniu takiego [ENA], a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, powinny podlegać w tym państwie członkowskim zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W takim przypadku ten sam wymóg zostałby przeniesiony na wykonanie ENA przez prokuraturę. Odwołania od swoich decyzji do organu sądowego miałyby również na celu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>zapewnienie, aby kontrola spełnienia przesłanek wymaganych do [wykonania] [ENA] […] była dokonywana w ramach procedury odpowiadającej wymogom skutecznej ochrony sądowej<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Ibidem, pkt 63.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">d)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Warunki, na jakich niderlandzka prokuratura mogłaby wyrazić zgodę na rozszerzenie zakresu czynów wymienionych w wykonanym już ENA</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o zgodę przewidzianą w art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej, uważam, że te same warunki powinny mieć zastosowanie do wykonania ENA, przy czym niderlandzka prokuratura nie spełnia tego drugiego warunku (pełnej niezależności od władzy wykonawczej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>W związku z tym niderlandzka prokuratura nie mogła również udzielić takiej zgody, bez możliwości zrelatywizowania wymogu niezależności w perspektywie wykraczającej poza to, co już wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do art. 6 ust. 1 decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>W przeciwnym przypadku model decyzji ramowej zostałby zniekształcony, jako system przekazywania osób między organami sądowymi bez udziału – innego niż czysto instrumentalny i administracyjny – organu rządowego [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 czerwca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>West</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/12 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:404">EU:C:2012:404</NO.ECLI>), pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Nie można również pominąć wymogu wniesienia środka odwoławczego do sądu w sytuacji, gdyby zgoda została wyrażona przez prokuraturę niezależną od władzy wykonawczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Poprzez wniosek skierowany do wykonującego nakaz organu sądowego o wyrażenie zgody na ściganie, skazanie lub pozbawienie wolności osoby, która została już przekazana, za przestępstwo inne niż wskazane w ENA, który doprowadził do przekazania, wydający nakaz organ sądowy wydaje bowiem, z materialnego punktu widzenia, <HT TYPE="ITALIC">nowy</HT> ENA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>O zgodę tę wnosi się w odniesieniu do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>innego przestępstwa<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> (czyli przestępstwa, które z jakiegokolwiek powodu nie zostało uwzględnione w ENA, który doprowadził do przekazania osoby objętej nakazem), w związku z czym może ona zostać sformalizowana jedynie w drodze procedury równorzędnej do tej, która doprowadziła do wykonania tego ENA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach tym, na co w rzeczywistości pozwala wyrażenie zgody, jest rozszerzenie (istotne)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wniosku tego nie należy mylić z wnioskiem pozwalającym na wprowadzenie czysto opisowych lub wpadkowych zmian do opisu czynów przedstawionych w już wykonanym ENA. Trybunał Sprawiedliwości dopuszcza zmiany, które nie prowadzą do zmiany charakteru pierwotnego przestępstwa ani nie dają żadnej podstawy do odmowy wykonania (wyrok w sprawie Leymann i Pustovarov, pkt 57).</P></NOTE> zakresu przestępstw zarzucanych tej osobie. Logiczne jest zatem, że prokuratura, aby wyrazić zgodę, musiałaby spełnić te same wymogi, które powinna była spełnić w odniesieniu do pierwotnego ENA, w tym możliwość, aby jej decyzja została zaskarżona<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Rząd niderlandzki podniósł, że takie odwołanie istnieje w prawie krajowym, chociaż AZ z niego nie skorzystał.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Podsumowując, nawet jeśli niderlandzka prokuratura uczestniczyłaby w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, a jej decyzje mogłyby podlegać ewentualnej kontroli sądowej, ryzyko narażenia na indywidualne nakazy lub instrukcje ze strony władzy wykonawczej oznacza, że nie można jej uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej ani nie może ona wyrażać zgody, o której mowa w jej art. 27 ust. 3 lit. g).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo do bycia wysłuchanym w postępowaniu dotyczącym wyrażenia zgody, o której mowa w art. 27 ust. 3 lit. g) decyzji ramowej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Odpowiedzi, które sugeruję na poprzednie pytania, sprawiają, że odpowiedź na to pytanie staje się zbędna. Jednak w celu przedstawienia pełnej analizy zajmę się również ostatnim z problemów poruszonych przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Według Openbaar Ministerie (prokuratury) i rządu niderlandzkiego decyzja ramowa nie daje osobie już przekazanej prawa do bycia wysłuchaną przez organ wykonujący przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wyrażenia zgody na rozszerzenie zakresu przestępstw, za które może być sądzona.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Artykuł 14 decyzji ramowej przewiduje prawo do bycia wysłuchanym, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>gdy osoba aresztowana nie wyraża zgody na jej przekazanie<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> – w tym celu art. 19 przewiduje procedurę przesłuchania. Milczy natomiast na temat zgody osoby, która została już przekazana, w sprawie wniosku o rozszerzenie zakresu przestępstw. Ponieważ wniosek ten jest kierowany do wykonującego nakaz organu sądowego, można by sądzić, że wymaga on jedynie zgody tego organu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Moim zdaniem milczenie decyzji ramowej w tej kwestii nie może pozbawiać osoby przekazanej prawa do bycia wysłuchaną (które stanowi część prawa do obrony, nierozerwalnie związanego z prawem do skutecznej ochrony sądowej) przed rozszerzeniem zakresu przestępstw wymienionych w pierwotnym ENA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Rozszerzenie to, jeśli należałoby je zaakceptować, może prowadzić do ścigania, skazania lub pozbawienia wolności danej osoby z powodu przestępstwa innego niż to, przed którym mogła się ona w przeszłości bronić. Rozstrzygnięcie sporu dotyczące tych kwestii indywidualnych będzie zatem zależało od zakreślenia przestępstw, za które osoba ta może zostać ostatecznie osądzona, co świadczy o bezwzględnym charakterze jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Nie widzę powodu, dla którego to prawo do obrony mogłoby zostać zniesione w ramach drugiego postępowania, którego skutki, powtarzam, mogłyby być sak samo lub bardziej niekorzystne niż skutki pierwszego postępowania (tego, które stanowiło podstawę pierwotnego ENA).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Poszanowanie prawa do obrony w toku postępowania dotyczącego rozszerzenia zakresu przestępstw mogłoby przybrać jeden z tych wariantów:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Albo, jak proponuje rząd niemiecki, w ramach postępowania przewidzianego w art. 27 decyzji ramowej zostaje zarządzone przesłuchanie.</P></ITEM><ITEM><P>Albo osoba, która została już przekazana, ma możliwość sprzeciwienia się takiemu rozszerzeniu zakresu nakazu przed organem wydającym nakaz, co stanowiłoby procedurę poprzedzającą przesłanie przez ten organ wniosku organowi wykonującemu.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ograniczenie w czasie skutków wyroku Trybunału Sprawiedliwości</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Openbaar Ministerie (prokuratura) zwróciła się z wnioskiem, aby w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Sprawiedliwości, że nie można jej uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/> w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, wyrok kończący postępowanie w trybie prejudycjalnym nie wywoływał natychmiastowych skutków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując ogólną zasadę pewności prawa leżącą u podstaw unijnego porządku prawnego, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze. Aby można było orzec tego rodzaju ograniczenie, winny zostać spełnione dwie istotne przesłanki, a mianowicie dobra wiara zainteresowanych i ryzyko poważnych komplikacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok w sprawie Kovalkovas, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Należy uznać za oczywistą dobrą wiarę władz niderlandzkich, które nie wahały się niezwłocznie dostosować swojego ustawodawstwa do orzecznictwa Trybunału dotyczącego art. 6 ust. 1 decyzji ramowej. Nie dotyczy to jednak ryzyka poważnych komplikacji: natychmiastowe zastosowanie proponowanej tutaj wykładni art. 6 ust. 2 decyzji ramowej nie musi prowadzić do takich komplikacji, które ponadto nie zostały nawet dokładnie określone przez Openbaar Ministerie (prokuraturę).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, aby Trybunał udzielił Hof van beroep te Brussel (sądowi apelacyjnemu w Brukseli, Belgia) następującej odpowiedzi:</TXT><P>Artykuł 6 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>wykonującego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>, jako autonomiczne pojęcie prawa Unii, nie obejmuje prokuratury państwa członkowskiego narażonej na ryzyko bezpośredniego lub pośredniego podlegania indywidualnym nakazom lub instrukcjom władzy wykonawczej.</P><P>Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że prokuratura państwa członkowskiego narażona na ryzyko bezpośredniego lub pośredniego podlegania indywidualnym nakazom lub instrukcjom władzy wykonawczej nie może wyrazić zgody, o której mowa w tym przepisie.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>