<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-510/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0510</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:494">EU:C:2020:494</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υπόθεση C‑510/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Openbaar Ministerie</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20200625">25ης Ιουνίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑510/19</HT></P><P>Openbaar Ministerie,</P><P>YU,</P><P>ZV</P><P>κατά</P><P>AZ</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Hof van beroep te Brussel (εφετείου Βρυξελλών, Βέλγιο)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 6, παράγραφος 2</KEYWORD><KEYWORD>Έννοια του όρου <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>δικαστική αρχή εκτελέσεως<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4</KEYWORD><KEYWORD>Αίτηση συμπληρωματικής συγκατάθεσης η οποία έγινε δεκτή από την εισαγγελική αρχή του κράτους μέλους εκτελέσεως</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί επί της έννοιας της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 190, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 81, σ. 24</REF.DOC.OJ>· στο εξής: απόφαση-πλαίσιο).</P></NOTE> και έχει προσδιορίσει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται όσον αφορά την αρχή η οποία <HT TYPE="ITALIC">εκδίδει</HT> ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (ΕΕΣ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Επ’ αυτού, απόφαση της <DATE ISO="20191212">12ης Δεκεμβρίου 2019</DATE>, Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Εισαγγελείς της Λυών και της Tours)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-566/19 PPU και C-626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Εισαγγελείς της Λυών και της Tours, και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα του παρέχει την ευκαιρία να αποφανθεί επί της ερμηνείας της αυτής έννοιας, εν προκειμένω όμως υπό το πρίσμα του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, σε συνάρτηση με το άρθρο 27 αυτής. Τούτο ζητεί βελγικό δικαστήριο, το οποία ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η ολλανδική εισαγγελική αρχή μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/> η οποία δύναται <HT TYPE="ITALIC">να συγκατατίθεται</HT> στη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων για τις οποίες έχει εκδοθεί προγενέστερο, ήδη εκτελεσθέν ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης. Η απόφαση-πλαίσιο 2002/584</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 5, 6 και 8 έχουν ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(5)</NO.P><TXT>Ο στόχος που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποτελέσει ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, συνεπάγεται την κατάργηση της έκδοσης μεταξύ κρατών μελών και την αντικατάστασή της από σύστημα παράδοσης μεταξύ δικαστικών αρχών. Εξάλλου, η εισαγωγή ενός νέου απλουστευμένου συστήματος παράδοσης προσώπων που έχουν καταδικαστεί ή είναι ύποπτα, προς το σκοπό της εκτέλεσης καταδικαστικών ποινικών αποφάσεων ή ποινικής δίωξης επιτρέπει να αρθούν η πολυπλοκότητα και το ενδεχόμενο καθυστερήσεων που είναι εγγενή στις ισχύουσες διαδικασίες έκδοσης. Οι κλασικές σχέσεις συνεργασίας που ισχύουν μέχρι σήμερα μεταξύ κρατών μελών θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε σύστημα ελεύθερης κυκλοφορίας τόσο των προδικαστικών όσο και των οριστικών ποινικών αποφάσεων, σε ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Το [ΕΕΣ] το οποίο προβλέπει η παρούσα απόφαση-πλαίσιο αποτελεί την πρώτη περίπτωση συγκεκριμένης εφαρμογής, στον τομέα του ποινικού δικαίου, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης που έχει χαρακτηρισθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>ακρογωνιαίος λίθος<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> της δικαστικής συνεργασίας.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(8)</NO.P><TXT>Οι αποφάσεις για την εκτέλεση του [ΕΕΣ] πρέπει να υπόκεινται σε επαρκή έλεγχο, πράγμα που σημαίνει ότι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους στο οποίο συνελήφθη το καταζητούμενο πρόσωπο θα πρέπει να αποφασίζει σχετικά με την παράδοσή του.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 1 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Ορισμός και υποχρέωση εκτέλεσης του [ΕΕΣ]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Το [ΕΕΣ] είναι δικαστική απόφαση η οποία εκδίδεται από κράτος μέλος προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη εκτελούν κάθε [ΕΕΣ] βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαίσιο.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>H παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 6 της [Σ]υνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Προσδιορισμός των αρμόδιων αρχών<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος είναι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος που είναι αρμόδια για την έκδοση [ΕΕΣ] δυνάμει του δικαίου αυτού του κράτους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η δικαστική αρχή εκτέλεσης είναι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκτέλεσης που είναι αρμόδια να εκτελέσει το [ΕΕΣ] δυνάμει του δικαίου αυτού του κράτους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει τη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου σχετικά με τη δικαστική αρχή που είναι αρμόδια σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 14 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Ακρόαση του καταζητουμένου<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Εφόσον ο συλληφθείς δεν συγκατατίθεται στην παράδοσή του κατά τον τρόπο που προβλέπεται στο άρθρο 13, έχει δικαίωμα ακρόασης από τη δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκτέλεσης, σύμφωνα με το δίκαιο αυτού του κράτους μέλους εκτέλεσης.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 15 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Απόφαση για την παράδοση<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>) προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="015.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η δικαστική αρχή εκτέλεσης αποφασίζει, εντός των προθεσμιών και υπό τους όρους που καθορίζονται στην παρούσα απόφαση-πλαίσιο, για την παράδοση του προσώπου.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 19 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Ακρόαση του καταζητουμένου προ της λήψεως αποφάσεως<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="019.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η ακρόαση του καταζητουμένου διεξάγεται από δικαστική αρχή, επικουρούμενη από κάθε άλλο πρόσωπο που ορίζεται σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους του αιτούντος δικαστηρίου.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η ακρόαση του καταζητουμένου διεξάγεται σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης και οι προϋποθέσεις καθορίζονται με αμοιβαία συμφωνία μεταξύ της δικαστικής αρχής έκδοσης του εντάλματος και της δικαστικής αρχής εκτέλεσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρμόδια δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί να αναθέσει σε άλλη δικαστική αρχή του κράτους μέλους στο οποίο υπάγεται να λάβει μέρος στην ακρόαση του καταζητουμένου, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ορθή εφαρμογή του παρόντος άρθρου και των προϋποθέσεων που καθορίστηκαν.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 27 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Ενδεχόμενη δίωξη για άλλες αξιόποινες πράξεις<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="027.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Έκαστο κράτος μέλος δύναται να κοινοποιεί στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου ότι, στις σχέσεις του με άλλα κράτη μέλη που έχουν προβεί στην ίδια κοινοποίηση, τεκμαίρεται η συγκατάθεση για τη δίωξη, καταδίκη ή κράτηση ενός προσώπου προς έκτιση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας, για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του, πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε, εκτός εάν, σε συγκεκριμένη περίπτωση, η δικαστική αρχή εκτέλεσης ορίσει άλλως στην απόφασή της για την παράδοση.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Εξαιρέσει των περιπτώσεων που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 3, πρόσωπο το οποίο παραδόθηκε δεν διώκεται, καταδικάζεται ή άλλως πως στερείται της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Η παράγραφος 2 δεν εφαρμόζεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>οσάκις η δικαστική αρχή εκτέλεσης που παρέδωσε τον συλληφθέντα δίδει τη σχετική συγκατάθεσή της σύμφωνα με την παράγραφο 4.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Η αίτηση συγκατάθεσης υποβάλλεται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης και συνοδεύεται από τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 8 παράγραφος 1 και από τη μετάφραση που προβλέπεται στο άρθρο 8 παράγραφος 2. Δίδεται συγκατάθεση όταν για την αξιόποινη πράξη για την οποία ζητείται χωρεί επίσης παράδοση σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαίσιο. Η δικαστική αρχή εκτέλεσης αρνείται τη συγκατάθεσή της για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 και μπορεί πέραν αυτού να την αρνηθεί μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 4. Η απόφαση λαμβάνεται το αργότερο 30 ημέρες μετά την παραλαβή της αίτησης.</ALINEA><?PAGE NO="4"?><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η εθνική νομοθεσία</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το βελγικό δίκαιο. Ο νόμος περί του ΕΕΣ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Wet betreffende het Europees aanhoudingsbevel (νόμος περί του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως) της <DATE ISO="20031219">19ης Δεκεμβρίου 2003</DATE> (Belgisch Staatsblad, <DATE ISO="20031222">22 Δεκεμβρίου 2003</DATE>, σ. 60075).</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 37 διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="037.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Πρόσωπο το οποίο παραδόθηκε βάσει [ΕΕΣ] εκδοθέντος από βελγική δικαστική αρχή δεν διώκεται, καταδικάζεται ή άλλως πως στερείται της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του, πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="037.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:</P><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Οσάκις, πέραν των προβλεπόμενων στο πρώτο εδάφιο περιπτώσεων, ο ανακριτής, ο εισαγγελέας ή το δικαστήριο επιθυμούν, ανάλογα με την περίπτωση, την άσκηση δίωξης, την καταδίκη ή τη στέρηση της ελευθερίας του προσώπου που παραδόθηκε, για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του και πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε, θα πρέπει να υποβάλουν στη δικαστική αρχή εκτελέσεως αίτηση συγκατάθεσης, συνοδευόμενη από τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφος 4, με συνημμένη μετάφραση, κατά περίπτωση.<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το ολλανδικό δίκαιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο νόμος της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, για τη μεταφορά της αποφάσεως‑πλαισίου στο εσωτερικό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende det Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (νόμος της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE> για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της αποφάσεως-πλαισίου του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών) (Stb. 2004, αριθ. 195· στο εξής: Overleveringswet). Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε με έναρξη ισχύος από <DATE ISO="20190713">13 Ιουλίου 2019</DATE>.</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Η παράδοση επιτρέπεται μόνον υπό τη γενική προϋπόθεση ότι ο καταζητούμενος δεν διώκεται, ούτε του έχουν επιβληθεί ποινικές κυρώσεις ή οποιοσδήποτε άλλος περιορισμός της ατομικής του ελευθερίας για πράξεις που τελέστηκαν πριν από την παράδοσή του και για τις οποίες δεν είχε παραδοθεί, εκτός:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>αν έχει προηγουμένως ζητηθεί και δοθεί η συγκατάθεση του officier van justitie (εισαγγελέα).</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Κατόπιν αιτήματος της δικαστικής αρχής εκδόσεως και βάσει του εκδοθέντος [ΕΕΣ] με συνημμένη σε αυτό μετάφραση, ο εισαγγελέας παρέχει τη συγκατάθεσή του κατά την έννοια της παραγράφου 1, στοιχείο f […] για πράξεις για τις οποίες επιτρέπεται η έκδοση σύμφωνα με τον παρόντα νόμο […]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 35, παράγραφος 1, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Η παράδοση του καταζητουμένου ολοκληρώνεται το ταχύτερο δυνατό μετά την απόφαση που συγκατατίθεται εν όλω ή εν μέρει στην παράδοση. Ο εισαγγελέας, σε συμφωνία με τη δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος, καθορίζει τον χρόνο και τον τόπο παράδοσης.<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Το άρθρο 44, όπως ίσχυε προ της <DATE ISO="20190713">13ης Ιουλίου 2019</DATE>, προέβλεπε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Ο εισαγγελέας μπορεί να ενεργεί ως δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το άρθρο 44, όπως ισχύει από τις <DATE ISO="20190713">13 Ιουλίου 2019</DATE>, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Ο εισηγητής δικαστής [rechter-commissaris] μπορεί να ενεργεί ως δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο νόμος περί οργανώσεως των δικαστηρίων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wet op de Rechterlijke Organisatie της <DATE ISO="18270418">18ης Απριλίου 1827</DATE> (νόμος περί οργανώσεως των δικαστηρίων· στο εξής: Wet RO).</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 127, ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Ασφάλειας δύναται να δίδει τόσο γενικές όσο και ειδικές οδηγίες σχετικά με την άσκηση των καθηκόντων και αρμοδιοτήτων της εισαγγελικής αρχής.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ο ανακριτής του Rechtbank van eerste aanleg te Leuven (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου του Leuven, Βέλγιο) παρήγγειλε, στις <DATE ISO="20170926">26 Σεπτεμβρίου 2017</DATE>, την έκδοση ΕΕΣ σε βάρος του AZ, Βέλγου υπηκόου, για την άσκηση ποινικής διώξεως για τα διαπραχθέντα στο Βέλγιο, κατά το έτος 2017, αδικήματα της πλαστογραφίας και της απάτης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Ο ΑΖ συνελήφθη στις Κάτω Χώρες σε εκτέλεση του εν λόγω ΕΕΣ και παραδόθηκε στις βελγικές αρχές στις <DATE ISO="20171213">13 Δεκεμβρίου 2017</DATE> δυνάμει αποφάσεως του Rechtbank Amsterdam (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου του Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180126">26 Ιανουαρίου 2018</DATE>, ο ανακριτής του Leuven εξέδωσε (δεύτερο) ΕΕΣ, με αίτημα την παράδοση του ΑΖ για αδικήματα πλαστογραφίας και απάτης πέραν εκείνων για τις οποίες είχε εκδοθεί το πρώτο ένταλμα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180213">13 Φεβρουαρίου 2018</DATE>, ο Officier van justitie (εισαγγελέας) της Arrondissementsparket Amsterdam (περιφερειακής εισαγγελικής αρχής του Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες) έδωσε τη συγκατάθεσή του για την άσκηση ποινικής διώξεως κατά του ΑΖ για όλες τις αξιόποινες πράξεις τις οποίες αφορούν τα δύο ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Εν τέλει, ο ΑΖ καταδικάστηκε σε τριετή στερητική της ελευθερίας ποινή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ο ΑΖ άσκησε έφεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως ενώπιον του Hof van beroep te Brussel (εφετείου Βρυξελλών, Βέλγιο), αμφισβητώντας το κατά πόσον η ολλανδική εισαγγελική αρχή μπορεί να θεωρηθεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, και του άρθρου 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4, της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, το Hof van beroep te Brussel (εφετείο Βρυξελλών) υποβάλλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>1.1. Συνιστά ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, αυτοτελή έννοια του δικαίου της Ένωσης;</P><P>1.2. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1.1: βάσει ποιων κριτηρίων δύναται να διαπιστωθεί αν δημόσια αρχή του κράτους μέλους εκτελέσεως συνιστά δικαστική αρχή κατά την ανωτέρω έννοια, ώστε κατ’ επέκταση και το εκτελεσθέν από αυτή [ΕΕΣ] να συνιστά δικαστική απόφαση;</P><P>1.3. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1.1: εμπίπτει η ολλανδική εισαγγελική αρχή και, ειδικότερα, ο Officier van Justitie (εισαγγελέας) στην έννοια της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, ώστε κατ’ επέκταση και το [ΕΕΣ] που εκτελείται από την αρχή αυτή να συνιστά δικαστική απόφαση;</P><P>1.4. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1.3: επιτρέπεται η δικαστική αρχή, ειδικότερα η Overleveringskamer te Amsterdam (αρμόδια επί της παραδόσεως εκζητουμένων δικαστική αρχή του Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες), να ελέγξει την αρχική παράδοση προσώπου κατά το άρθρο 15, της αποφάσεως-πλαισίου, διατηρουμένων παραλλήλως, μεταξύ άλλων, των δικαιωμάτων του ενδιαφερομένου για ακρόαση και πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ενώ αρμόδια για τη συμπληρωματική παράδοση του ιδίου προσώπου κατά την έννοια του άρθρου 27 της αποφάσεως-πλαισίου, είναι διαφορετική αρχή, και συγκεκριμένα ο officier van justitie (εισαγγελέας), χωρίς να διασφαλίζεται το δικαίωμα του ενδιαφερομένου για ακρόαση και πρόσβαση στη δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα να προκύπτει εντός του πεδίου εφαρμογής της αποφάσεως-πλαισίου προφανής ασυμφωνία χωρίς να συντρέχει αποχρών λόγος;</P><P>1.5. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στα ερωτήματα 1.3 και 1.4: έχουν τα άρθρα 14, 19 και 27, της αποφάσεως-πλαισίου την έννοια ότι η εισαγγελική αρχή, ενεργώντας ως δικαστική αρχή εκτελέσεως, οφείλει να διασφαλίζει ιδίως το δικαίωμα του ενδιαφερομένου για ακρόαση και πρόσβαση στη δικαιοσύνη προτού δώσει τη συγκατάθεσή της για ποινική δίωξη, καταδίκη ή κράτηση προσώπου σε εκτέλεση ποινής στερητικής της ελευθερίας ή άλλου μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας για πράξη που τελέστηκε πριν από την παράδοση του προσώπου δυνάμει [ΕΕΣ] και επί της οποίας δεν εκτείνεται το αίτημα περί παραδόσεως;</P><P>2. Είναι ο officier van justitie (εισαγγελέας) της Arrondissementsparket Amsterdam (περιφερειακής εισαγγελικής αρχής του Άμστερνταμ), ο οποίος ενεργεί δυνάμει του άρθρου 14, του [Overleveringswet], δικαστική αρχή εκτελέσεως κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, υπό την έννοια ότι είναι αρμόδιος να παραδώσει το καταζητούμενο άτομο και να δώσει τη συγκατάθεσή του σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4, της αποφάσεως-πλαισίου;<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20190704">4 Ιουλίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν ο ΑΖ, η Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή), η Γερμανική, η Ισπανική, η Ουγγρική και η Ολλανδική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Δεν κρίθηκε αναγκαία η διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση αμφισβητεί τη σκοπιμότητα της υποβολής του προδικαστικού ερωτήματος (μολονότι δεν αντέκρουσε ρητώς το παραδεκτό του), με την αιτιολογία ότι τα υποβληθέντα ερωτήματα δεν είναι λυσιτελή προκειμένου το αιτούν δικαστήριο να αποφανθεί επί της εκκρεμούσης ενώπιόν του ποινικής δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν τη διαδικασία ενώπιον του βελγικού αιτούντος δικαστηρίου, αλλά ορισμένες οριστικές νομικές πράξεις διενεργηθείσες στις Κάτω Χώρες (την παράδοση του ΑΖ και τη συγκατάθεση ολλανδικής εισαγγελικής αρχής για την εις βάρος του άσκηση ποινικής δίωξης για πράξεις διαπραχθείσες προτού λάβει χώρα η παράδοση). Το αιτούν δικαστήριο δεν μπορεί να ελέγξει την απόφαση περί παραδόσεως που εκδόθηκε από ολλανδικό δικαστήριο (ήτοι, από δικαστήριο του κράτους εκτελέσεως του ΕΕΣ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Πράγματι, το αιτούν δικαστήριο δεν δύναται να αποφανθεί επί του κύρους των αποφάσεων των ολλανδικών αρχών, το οποίο πρέπει να καθορίζεται δυνάμει του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους εκτελέσεως (των Κάτω Χωρών) και από τα δικαστήρια του τελευταίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί σχετικά με τα δυνητικά αποτελέσματα, επί του βελγικού δικαίου, των αποφάσεων που λαμβάνουν οι ολλανδικές αρχές κατά την εκτέλεση ΕΕΣ εκδοθέντος από τις βελγικές αρχές. Με αφετηρία το κύρος των εν λόγω αποφάσεων –το οποίο θα πρέπει να θεωρήσει δεδομένο, δυνάμει της αρχής της αμοιβαίας εμπιστοσύνης–, το αιτούν δικαστήριο δύναται, επαναλαμβάνω, να σταθμίσει τις επιπτώσεις που αυτές έχουν στο εθνικό του δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ο κατηγορούμενος ενώπιον των βελγικών δικαστηρίων απολαύει, δυνάμει του άρθρου 27 της αποφάσεως-πλαισίου, του δικαιώματος να μη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>διώκεται, καταδικάζεται ή άλλως πως στερείται της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη […] πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, με τις προβλεπόμενες στην εν λόγω διάταξη εξαιρέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20081201">1ης Δεκεμβρίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Leymann και Pustovarov</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-388/08 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:669">EU:C:2008:669</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Leymann και Pustovarov, σκέψη 44).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Βάσει της ως άνω παραδοχής, η καταδίκη του ΑΖ ή η επιβολή σε αυτόν στερητικής της ελευθερίας ποινής, στο Βέλγιο, για πράξεις πέραν εκείνων τις οποίες αφορά το (πρώτο) ΕΕΣ, το οποίο εκτελέστηκε από το πρωτοδικείο του Άμστερνταμ, θα χωρούσε μόνον εφόσον οι ολλανδικές αρχές είχαν συγκατατεθεί στη διεύρυνση που συντελέστηκε με το (δεύτερο) ΕΕΣ το οποίο εξέδωσαν οι βελγικές αρχές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Ως υποκείμενο του εν λόγω δικαιώματος, το οποίο αναγνωρίζεται από την απόφαση-πλαίσιο, ο ΑΖ δικαιούται να το επικαλεστεί ενώπιον των βελγικών δικαστηρίων, τα οποία είναι αρμόδια να του ασκήσουν δίωξη, να τον καταδικάσουν ή να του επιβάλουν στερητική της ελευθερίας ποινή. Ως εκ τούτου, δύναται να επικαλεστεί προς όφελός του τα ενδεχόμενα αποτελέσματα, επί του βελγικού δικαίου, τυχόν παρατυπίας της αποφάσεως του κράτους εκτελέσεως δυνάμει της οποίας παρασχέθηκε συγκατάθεση στη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων τις οποίες αφορά το ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>O AZ θα μπορούσε, ασφαλώς, να προβάλει τις αντιρρήσεις του ενώπιον των ολλανδικών αρχών, οι οποίες άλλωστε παρείχαν την επίμαχη συγκατάθεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Με τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>συγκατάθεση<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> αναφέρομαι, κατά συνθήκη, στη συναίνεση της αρχής του κράτους εκτελέσεως, δυνάμει του άρθρου 27 της αποφάσεως-πλαισίου, ως προς τη δίωξη, καταδίκη ή στέρηση της ελευθερίας προσώπου το οποίο έχει ήδη παραδοθεί, για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του, πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε.</P></NOTE> και, ως εκ τούτου, είναι οι κατεξοχήν νομιμοποιούμενες να την ακυρώσουν. Ωστόσο, στο μέτρο που ο ΑΖ έχει ήδη παραδοθεί στις βελγικές αρχές, το να υποχρεωθεί να προσβάλει την ως άνω συγκατάθεση ενώπιον των δικαστηρίων κράτους μέλους εκτελέσεως (των Κάτω Χωρών) το οποίο έχει ήδη εγκαταλείψει, θα μπορούσε να δυσχεράνει την εκ μέρους του άσκηση του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και να οδηγήσει σε επιβράδυνση της ποινικής δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Τα βελγικά δικαστήρια, μπορούν, χωρίς να χρειαστεί να κρίνουν το κύρος της παρασχεθείσας από τις ολλανδικές αρχές συγκατάθεσης, να αποφανθούν συναφώς υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης, με τη συνεργασία του Δικαστηρίου σε περίπτωση υπάρξεως αμφιβολίας. Ούτως ειπείν, μπορούν να εστιάσουν στα σημεία της εν λόγω συγκατάθεσης τα οποία καθορίζονται αποκλειστικώς από την απόφαση-πλαίσιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, και στο μέτρο που έχει σημασία εν προκειμένω, το αιτούν δικαστήριο μπορεί να ελέγξει αν η συγκατάθεση παρασχέθηκε από <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, και του άρθρου 27 της αποφάσεως-πλαισίου, δεδομένου ότι ο όρος αυτός συνιστά (όπως εν συνεχεία εκθέτω) αυτοτελή έννοια του δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Αν βάσει του ως άνω ελέγχου προκύψει ότι η ολλανδική εισαγγελική αρχή δεν δύναται να ενεργεί ως δικαστική αρχή εκτελέσεως, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2, και το άρθρο 27 της αποφάσεως-πλαισίου, το αιτούν δικαστήριο θα καθορίσει ποιες είναι οι προσήκουσες συνέπειες στο βελγικό δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Εν ολίγοις, με δεδομένο ότι το ζήτημα αφορά απλώς την αποσαφήνιση του εάν η ολλανδική αρχή που παρείχε τη συγκατάθεση, κατόπιν αιτήματος των βελγικών αρχών, μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>δικαστική<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>, στο πλαίσιο του ΕΕΣ και σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης, εκτιμώ ότι η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της ουσίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η αυτοτελής έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> (πρώτο σκέλος του προδικαστικού ερωτήματος)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Με εξαίρεση την Ουγγρική Κυβέρνηση, η οποία δεν τοποθετήθηκε ρητώς επ’ αυτού, οι παρεμβαίνοντες στην παρούσα διαδικασία προδικαστικής παραπομπής συμφωνούν ως προς το ότι η αναφερόμενη στο άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/> συνιστά αυτοτελή έννοια του δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Συμφωνώ ανεπιφύλακτα με την ως άνω διαπίστωση. Μολονότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, μέχρι σήμερα, επί της έννοιας αυτής στο πλαίσιο του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου (αρχή εκδόσεως του εντάλματος), φρονώ ότι η οικεία συλλογιστική μπορεί να εφαρμοστεί και για την ερμηνεία της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου (αρχή εκτελέσεως).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, μολονότι τα κράτη μέλη δύνανται να ορίζουν στο εθνικό τους δίκαιο, δυνάμει της αρχής της δικονομικής αυτοτέλειας, τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> που είναι αρμόδια για την έκδοση ΕΕΣ, δεν απόκειται σε αυτά να καθορίζουν τη σημασία και το περιεχόμενο της εν λόγω έννοιας, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>η [οποία] πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο αυτοτελή και ομοιόμορφο σε ολόκληρη την Ένωση, λαμβανομένων υπόψη τόσο του γράμματος του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου […] όσο και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο αυτό, καθώς και του σκοπού τον οποίο επιδιώκει η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Απόφαση Εισαγγελείς της Λυών και της Tours (σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Η ίδια συλλογιστική ισχύει όσον αφορά την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> που είναι αρμόδια για την εκτέλεση ΕΕΣ και, κατ’ επέκταση, κατά τη διατύπωση του άρθρου 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4, της οδηγίας-πλαισίου, για τη χορήγηση της αναφερόμενης στις ως άνω διατάξεις συγκατάθεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση στο πρώτο σκέλος του προδικαστικού ερωτήματος, τούτο δε συνηγορεί υπέρ της αναλύσεως των λοιπών ερωτημάτων, τα οποία θα εξετάσω από κοινού.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εισαγγελική αρχή ως αρχή εκτελέσεως κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εισαγγελική αρχή ως δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος: η νομολογία του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει καθορίσει τις προϋποθέσεις τις οποίες πρέπει να πληροί η αρμόδια για την έκδοση ΕΕΣ δικαστική αρχή. Οι εν λόγω προϋποθέσεις έχουν προκύψει από ερμηνευτική διεργασία βασιζόμενη σε τρεις παράγοντες: α) το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου· β) το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη αυτή· και γ) τον σκοπό τον οποίο επιδιώκει η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Επ’ αυτού, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>PF (Γενικός Εισαγγελέας της Λιθουανίας)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:457">EU:C:2019:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Λιθουανίας, σκέψη 28).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Με βάση τα προαναφερθέντα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι στην έννοια της έκφρασης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>εμπίπτουν όχι μόνον οι δικαστές ή τα δικαιοδοτικά όργανα κράτους μέλους, αλλά, ευρύτερα, οι αρχές που καλούνται να μετάσχουν στην απονομή της δικαιοσύνης στην οικεία έννομη τάξη<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Poltorak, σκέψη 33).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Προκειμένου να αποσαφηνίσει ποιοι από τους μετέχοντες στην απονομή δικαιοσύνης φορείς μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτουν στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>, το Δικαστήριο επισήμανε ότι η απόφαση-πλαίσιο αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>μέσο δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις, η οποία αφορά την αμοιβαία αναγνώριση όχι μόνον των οριστικών αποφάσεων που εκδίδονται από τα ποινικά δικαστήρια, αλλά ευρύτερα των <HT TYPE="ITALIC">αποφάσεων που λαμβάνουν οι δικαστικές αρχές των κρατών μελών στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας</HT>, συμπεριλαμβανομένου του σταδίου της διαδικασίας αυτής που αφορά την ποινική δίωξη<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>OG και PI (Εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/18 και C-82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau, σκέψη 52), η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, συνεχίζει το Δικαστήριο, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>[ο] όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>διαδικασία<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, ο οποίος εκλαμβάνεται υπό την ευρεία του έννοια, μπορεί να καλύπτει την ποινική διαδικασία στο σύνολό της, δηλαδή το στάδιο της προδικασίας, την ποινική δίκη καθαυτή και το στάδιο της εκτελέσεως της οριστικής αποφάσεως ποινικού δικαστηρίου κατά προσώπου καταδικασθέντος για την τέλεση ποινικού αδικήματος<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Όπ.π. (σκέψη 54).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι τα ΕΕΣ αποτελούν μέσο στην υπηρεσία της δικαστικής συνεργασίας, μπορούν να εκδίδονται στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας, υπό ευρεία έννοια· συμπεριλαμβανομένων των σταδίων της διαδικασίας κατά τα οποία οι εισαγγελίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>δημιουργούν […] τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την άσκηση της δικαιοδοτικής εξουσίας από τα ποινικά δικαστήρια<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Όπ.π. (σκέψη 62).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Επομένως, η έννοια του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, καταλαμβάνει, κατ’ αρχήν, και την εισαγγελική αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ωστόσο, δεδομένου ότι η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η αμοιβαία αναγνώριση έχουν θεμελιώδη σημασία στο σύστημα της αποφάσεως-πλαισίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Kovalkovas, σκέψη 27): η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η αμοιβαία αναγνώριση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>καθιστούν δυνατή τη δημιουργία και τη διατήρηση ενός χώρου χωρίς εσωτερικά σύνορα. Ειδικότερα, η αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης επιβάλλει, προκειμένου ιδίως για τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, σε καθένα από τα κράτη μέλη να δέχεται ως δεδομένο, πλην εξαιρετικών περιστάσεων, ότι τα λοιπά κράτη μέλη τηρούν το δίκαιο της Ένωσης και, ειδικότερα, ότι σέβονται τα αναγνωρισμένα από το δίκαιο αυτό θεμελιώδη δικαιώματα<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/>.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>η δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος πρέπει να είναι σε θέση να εξασφαλίσει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως τη διαβεβαίωση ότι, λαμβανομένων υπόψη των εγγυήσεων που παρέχει η έννομη τάξη του κράτους μέλους εκδόσεως, <HT TYPE="ITALIC">ενεργεί ανεξάρτητα κατά την άσκηση των καθηκόντων της που είναι συμφυή με την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως</HT><QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση Εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau (σκέψη 74, η υπογράμμιση δική μου).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η εισαγγελική αρχή μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>, για τους σκοπούς της εκδόσεως ΕΕΣ, εφόσον απολαύει καθεστώτος διασφαλίζοντος την ανεξαρτησία της, μολονότι, κατά το Δικαστήριο, η ανεξαρτησία αυτή δεν χρειάζεται να ταυτίζεται με τη <HT TYPE="ITALIC">δικαστική ανεξαρτησία</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα αυτό, αρκεί η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>ύπαρξη καταστατικών και θεσμικών κανόνων που να διασφαλίζουν ότι η δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος δεν είναι εκτεθειμένη, στο πλαίσιο λήψεως αποφάσεως περί εκδόσεως ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, σε οιονδήποτε κίνδυνο να υπόκειται, μεταξύ άλλων, σε οδηγία της εκτελεστικής εξουσίας σε συγκεκριμένη υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Όπ.π. (σκέψη 74).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο προσθέτει στις δύο προηγούμενες προϋποθέσεις –τη συμμετοχή στην απονομή της δικαιοσύνης και την ανεξαρτησία που συνίσταται στον αποκλεισμό λήψεως οδηγιών από την εκτελεστική εξουσία σε συγκεκριμένη υπόθεση– και μια τρίτη, αφορώσα τη διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας η εισαγγελική αρχή νομιμοποιείται να εκδίδει ΕΕΣ: η έκδοση ΕΕΣ από τον εισαγγελέα πρέπει να υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Η εν λόγω επιταγή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>δεν συνιστά προϋπόθεση προκειμένου η αρχή αυτή να μπορεί να χαρακτηριστεί ως δικαστική αρχή εκδόσεως, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου […] [ούτε] εμπίπτει στους καταστατικούς και θεσμικούς κανόνες της εν λόγω αρχής, αλλά αφορά τη διαδικασία εκδόσεως του εντάλματος<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/>. Απόφαση Εισαγγελείς της Λυών και της Tours (σκέψη 48).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Εν ολίγοις, εισαγγελική αρχή μετέχουσα στην απονομή της δικαιοσύνης θεωρείται ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> μόνον εφόσον υπάγεται σε οργανικό καθεστώς το οποίο αποκλείει το ενδεχόμενο να λαμβάνει οδηγίες από την εκτελεστική εξουσία σε συγκεκριμένη υπόθεση. Στην περίπτωση αυτή, θα νομιμοποιείται για την έκδοση ΕΕΣ, υπό την προϋπόθεση ότι η απόφασή της μπορεί να προσβληθεί ενώπιον δικαστηρίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Τούτο ισχύει αυστηρώς και μόνον ως προς την έκδοση ΕΕΣ με αντικείμενο την άσκηση ποινικής διώξεως. Όταν πρόκειται για ΕΕΣ που αφορά την εκτέλεση ποινής, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η απόφαση της εισαγγελικής αρχής δεν απαιτείται να υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12ης Δεκεμβρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Εισαγγελέας Βρυξελλών)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑627/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1079">EU:C:2019:1079</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>· στο εξής: απόφαση Εισαγγελέας Βρυξελλών, σκέψη 39).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η εφαρμογή της νομολογίας αυτής στην εισαγγελική αρχή ως αρχή εκτελέσεως του ΕΕΣ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Έχουν οι ανωτέρω περιγραφείσες προϋποθέσεις, σχετικά με την ιδιότητα της εισαγγελικής αρχής ως αρχής εκδόσεως του εντάλματος, εφαρμογή στην εν λόγω αρχή και ενόψει χαρακτηρισμού της ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>δικαστικής αρχής εκτελέσεως<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/> ενός ΕΕΣ;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Ο ΑΖ και η Γερμανική και η Ισπανική Κυβέρνηση απαντούν καταφατικά στο ερώτημα αυτό, αντιθέτως δε η Ολλανδική Κυβέρνηση κλίνει υπέρ μιας λιγότερο άκαμπτης εφαρμογής των προϋποθέσεων ανεξαρτησίας και υπαγωγής στον δικαστικό έλεγχο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα με τη διάταξη περί παραπομπής:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ο ΑΖ παραδόθηκε δυνάμει αποφάσεως δικαστηρίου του Άμστερνταμ, το οποίο ενήργησε ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>δικαστική αρχή εκτελέσεως<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/> σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου.</P></ITEM><ITEM><P>Αντιθέτως, η προβλεπόμενη στο άρθρο 27 της αποφάσεως-πλαισίου συγκατάθεση δόθηκε από εισαγγελέα, επίσης του Άμστερνταμ, του οποίου η ικανότητα προς τούτου τυγχάνει αμφισβήτησης στο πλαίσιο της διαδικασίας της κύριας δίκης.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Βάσει των ως άνω πραγματικών περιστατικών, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, ειδικότερα, αν η ολλανδική εισαγγελική αρχή δύναται να εκτελέσει ΕΕΣ, ήτοι, να ενεργήσει ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Πρόκειται για εύλογο ερώτημα βάσει της παραδοχής ότι η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>δικαστική αρχή που […] δίδει τη συγκατάθεσή της<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/> (άρθρο 27 της αποφάσεως-πλαισίου) ταυτίζεται με τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>δικαστική αρχή εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> (άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου). Όπως εξέθεσα ανωτέρω, εν προκειμένω, η εκτέλεση του ΕΕΣ διατάχθηκε από ολλανδικό δικαστήριο, ενώ η ολλανδική εισαγγελία έδωσε, μεταγενέστερα, μόνο τη συγκατάθεση που είχαν ζητήσει οι βελγικές αρχές σχετικά με τη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων για τις οποίες κατηγορείται ο ΑΖ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Επομένως, αυτό που έχει εν προκειμένω σημασία δεν είναι αν η ολλανδική εισαγγελική αρχή έχει, in abstracto, την ιδιότητα της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>δικαστικής αρχής εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>, αλλά αν μπορούσε να δώσει τη συγκατάθεσή της, σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, στη διεύρυνση του καταλόγου τιμωρητέων αξιόποινων πράξεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Βάσει της γραμματικής ερμηνείας του άρθρου 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, μπορεί να <HT TYPE="ITALIC">συγκατατεθεί</HT> μόνον εκείνος που <HT TYPE="ITALIC">εκτέλεσε</HT> το ΕΕΣ. Η συγκατάθεση στην οποία αναφέρεται ο νομοθέτης στο πλαίσιο της εν λόγω διατάξεως αφορά, ακριβώς, τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>δικαστική αρχή εκτέλεσης που παρέδωσε τον συλληφθέντα<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/>. Η σαφήνεια του γράμματος της διατάξεως δεν αφήνει, κατά την άποψή μου, περιθώριο αμφισβήτησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Επομένως, το άρθρο 27 της αποφάσεως-πλαισίου, αποκλείει, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, τη δυνατότητα του εισαγγελέα να συγκατατεθεί στη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων στις οποίες βασίζεται η παράδοση του ΑΖ. Δυνάμει της διατάξεως αυτής, αρμόδια για τη συγκατάθεση ήταν η ολλανδική αρχή εκτελέσεως (εν προκειμένω, το δικαστήριο του Άμστερνταμ), η οποία είχε ήδη παραδώσει το πρόσωπο αυτό στις βελγικές αρχές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Βάσει των προεκτεθέντων, το ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου αποσυνδέεται από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της επίδικης διαφοράς. Όποια και αν είναι, in abstracto, η θέση της εισαγγελικής αρχής ως δικαστικής αρχής εκτελέσεως, δεδομένου ότι εν προκειμένω ο καταζητούμενος παραδόθηκε από ολλανδικό δικαστήριο, ο εισαγγελέας του Άμστερνταμ δεν μπορούσε να δώσει την αναφερόμενη στο άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου συγκατάθεση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή) υποστηρίζει ότι πέραν του γράμματος του άρθρου 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, η δικονομική αυτοτέλεια των κρατών μελών παρέχει σε αυτά τη δυνατότητα να ορίσουν ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>δικαστική αρχή που συγκατατίθεται<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> άλλη από τη δικαστική αρχή εκτελέσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι η διάταξη δεν επιτρέπει την ανωτέρω ερμηνεία. Αντιθέτως, την αποκλείει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη είναι, βεβαίως, ελεύθερα να καθορίσουν νομοθετικώς ποια δικαστική αρχή θα έχει την αρμοδιότητα εκτελέσεως ΕΕΣ. Ωστόσο, αφής στιγμής ρυθμιστεί το ζήτημα αυτό, η [καθορισθείσα από το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου] σχέση μεταξύ της εν λόγω αρχής και της αρχής η οποία συγκατατίθεται στη διεύρυνση του ΕΕΣ δεν μπορεί να διακοπεί στο όνομα της αρχής της δικονομικής αυτοτέλειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Η απόφαση-πλαίσιο καθιερώνει ταύτιση μεταξύ των δύο αρχών, η οποία δεν υφίσταται ως προς τις εθνικές νομοθετικές αρχές. Η αυτονομία των αρχών αυτών εξαντλείται στον καθορισμό της δικαστικής αρχής εκτελέσεως, χωρίς να φτάνει στο σημείο να οδηγεί σε μη εφαρμογή του προβλεπόμενου στην απόφαση-πλαίσιο κανόνα (η αρχή η οποία εκτελεί πρέπει να είναι και αυτή που δίδει τη συγκατάθεσή της).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Εξάλλου, ως άνω ταύτιση θεμελιώνεται σε βάσιμους λόγους:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>αφενός, η αρχή που έχει ήδη εκτελέσει το ΕΕΣ βρίσκεται σε καλύτερη θέση να εκτιμήσει τη σκοπιμότητα τυχόν διευρύνσεώς του, δεδομένου ότι είχε την ευκαιρία να λάβει λεπτομερή γνώση του περιεχομένου του.</P></ITEM><ITEM><P>Αφετέρου, αν η αρχή που δίδει τη συγκατάθεσή της είναι άλλη από εκείνη η οποία έχει ήδη εκτελέσει το ΕΕΣ, θα χρειαστεί για την απόφασή της χρόνο τον οποίο δεν θα χρειαζόταν η τελευταία αυτή αρχή, η οποία είναι ήδη εξοικειωμένη με την υπόθεση. Μια τέτοια καθυστέρηση θα συνεπάγεται, πιθανότατα, την παράταση της ολοκλήρωσης της εν εξελίξει διαδικασίας διεύρυνσης και, αντιστοίχως, του νομικού καθεστώτος του προσώπου που παραδόθηκε, η οποία είναι εξ ορισμού δυσχερής όσον αφορά την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Με την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191009">9ης Οκτωβρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>NJ (Εισαγγελέας της Βιέννης)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-489/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:849">EU:C:2019:849</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), το Δικαστήριο δέχθηκε ότι το εθνικό δικαστήριο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>επικυρώνει<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/> το ΕΕΣ που εκδίδεται από εισαγγελία υπαγόμενη στην εκτελεστική εξουσία. Εντούτοις, τούτο δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να <HT TYPE="ITALIC">κατανείμουν</HT> σε δύο αρχές την αρμοδιότητα εκδόσεως ΕΕΣ. Συνεπάγεται, απλώς, ότι ως αρχή εκδόσεως του εντάλματος θα θεωρείται μόνο εκείνη που έχει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>επικυρώσει<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> την απόφαση της εισαγγελίας. Υπό τους ίδιους όρους, τα κράτη μέλη δύνανται να επιτρέψουν τη συμμετοχή στη διαδικασία παροχής συγκατάθεσης σύμφωνα με το άρθρο 27 της αποφάσεως-πλαισίου σε αρχή διαφορετική από εκείνη που εκτέλεσε το ΕΕΣ, εντούτοις η συγκατάθεση θα πρέπει επισήμως να δοθεί από την τελευταία.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Μολονότι ουδόλως συμμερίζομαι την παραδοχή στην οποία στηρίζεται η Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή), θα εξετάσω την επιχειρηματολογία της επικουρικώς, ξεκινώντας από τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί προκειμένου να μπορεί να εκτελέσει ΕΕΣ. Εν συνεχεία, θα εστιάσω στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληροί προκειμένου να μπορεί να συγκατατεθεί στη διεύρυνση του καταλόγου των πράξεων τις οποίες αφορά ένα ήδη εκτελεσθέν ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την εκτέλεση ΕΕΣ και το καθεστώς της εισαγγελικής αρχής στις Κάτω Χώρες</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Εκτιμώ ότι οι τρεις προαναφερθείσες προϋποθέσεις για την έκδοση ΕΕΣ εκ μέρους της εισαγγελικής αρχής (ήτοι: η συμμετοχή στην απονομή της δικαιοσύνης, η ανεξαρτησία και η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ. σημεία 43 έως 53 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> μπορούν να ισχύσουν αντίστοιχα και για την εκτέλεση ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>[ό]σον αφορά μέτρο το οποίο, όπως η έκδοση [ΕΕΣ], είναι ικανό να θίξει το δικαίωμα του ενδιαφερομένου στην ελευθερία, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η προστασία αυτή σημαίνει ότι […] πρέπει να εκδίδεται απόφαση που να ικανοποιεί τις απαιτήσεις οι οποίες είναι συμφυείς με την αποτελεσματική δικαστική προστασία<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Απόφαση Εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau (σκέψη 68).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Το ίδιο κριτήριο θα πρέπει να διέπει και την εκτέλεση ΕΕΣ, η οποία είναι επίσης ικανή να στερήσει από τον ενδιαφερόμενο το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία. Τούτο θα συμβεί, ασφαλώς, όταν η εκτέλεση οδηγεί τελικά, εμμέσως, σε ποινή φυλακίσεως, κατόπιν ολοκληρώσεως της διαδικασίας που κινήθηκε κατά του προσώπου που παραδόθηκε. Το ίδιο θα συμβεί όμως και σε προγενέστερο στάδιο, λόγω της (προσωρινής) στέρησης της ελευθερίας την οποία μπορεί να διατάξει η δικαστική αρχή εκτελέσεως, μέχρι να λάβει απόφαση σχετικά με την παράδοση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 12 της αποφάσεως-πλαισίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Αντιθέτως προς ό,τι ισχύει όσον αφορά την έκδοση ΕΕΣ, η διασφάλιση της δικαστικής προστασίας του προσώπου το οποίο αφορά η εκτέλεση του εντάλματος δεν διαιρείται σε δύο επίπεδα: στη διαδικασία εκτελέσεως ΕΕΣ δεν υφίσταται κάτι αντίστοιχο με τη διαδικασία εκδόσεως εθνικού εντάλματος σύλληψης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Κατ’ ουσίαν, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η διαδικασία εκτελέσεως του ΕΕΣ προϋποθέτει τρία επίπεδα προστασίας: τα δύο είδη προστασίας που περιλαμβάνονται στη διαδικασία εκδόσεως του ΕΕΣ και την προστασία που παρέχεται κατά τη διαδικασία εκτελέσεως.</P></NOTE>. Ωστόσο, στο μοναδικό υφιστάμενο επίπεδο, ήτοι εκείνο της αποφάσεως περί εκτελέσεως, πρέπει να διασφαλίζεται η τήρηση του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>δικαστική αρχή εκτελέσεως<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, πρέπει να είναι σε θέση να ασκεί τα καθήκοντα αυτά κατά τρόπο αντικειμενικό και ανεξάρτητο. Η αρχή αυτή, όπως και η δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος, δεν μπορεί να είναι εκτεθειμένη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>στον κίνδυνο να υπόκειται η εξουσία της λήψεως αποφάσεων σε εξωτερικές εντολές ή οδηγίες, ιδίως εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας, ούτως ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η απόφαση [εκτελέσεως] του [ΕΕΣ] είναι δική της απόφαση και όχι, εν τέλει, απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Απόφαση Εισαγγελίες του Lübeck και του Zwickau (σκέψη 73).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Συνέπεια των προεκτεθέντων είναι ότι η εισαγγελική αρχή νομιμοποιείται να εκτελεί ΕΕΣ δυνάμει του δικαίου της Ένωσης μόνον εφόσον δεν υπόκειται σε εντολές ή οδηγίες της εκτελεστικής εξουσίας. Τούτο δεν ίσχυε στις Κάτω Χώρες κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση διαφοράς, καθώς, σύμφωνα με το άρθρο 127 του Wet RO, η ολλανδική εισαγγελία μπορούσε να λαμβάνει οδηγίες επί συγκεκριμένης υποθέσεως από την εκτελεστική εξουσία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Στο στάδιο αυτό, δεν συντρέχει λόγος να εξακριβωθεί, επιπλέον, εάν, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκτελέσεως του ΕΕΣ από την εισαγγελική αρχή των Κάτω Χωρών, προβλέπεται ένδικη προσφυγή ισοδύναμη με εκείνη που το Δικαστήριο απαιτεί να υφίσταται όσον αφορά τα ΕΕΣ που η εν λόγω αρχή θα μπορούσε να εκδώσει, αν τελούσε σε σχέση ανεξαρτησίας προς την εκτελεστική εξουσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Απόφαση Εισαγγελείς της Λυών και της Tours (σκέψη 62): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>όταν το δίκαιο του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος απονέμει την αρμοδιότητα εκδόσεως [ΕΕΣ] σε αρχή η οποία, μολονότι μετέχει στην απονομή της δικαιοσύνης στο εν λόγω κράτος μέλος, εντούτοις δεν είναι η ίδια δικαιοδοτικό όργανο, η απόφαση περί εκδόσεως ενός τέτοιου [ΕΕΣ] και, ιδίως, ο αναλογικός χαρακτήρας της αποφάσεως αυτής πρέπει να υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο, στο εν λόγω κράτος μέλος, ο οποίος να ικανοποιεί πλήρως τις απαιτήσεις που είναι συμφυείς με την αποτελεσματική δικαστική προστασία<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Στην υποθετική αυτή περίπτωση, θα ίσχυε η ίδια προϋπόθεση και ως προς την εκτέλεση ΕΕΣ από την εισαγγελική αρχή. Η προσφυγή κατά των αποφάσεών της ενώπιον δικαστηρίου θα είχε επίσης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>ως σκοπό να διασφαλίσει ότι ο έλεγχος της τηρήσεως των αναγκαίων προϋποθέσεων για την [εκτέλεση] [ΕΕΣ] […] ασκείται στο πλαίσιο διαδικασίας σύμφωνης προς τις απαιτήσεις που είναι συμφυείς με την αποτελεσματική δικαστική προστασία<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Όπ.π. (σκέψη 63).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">δ)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες η ολλανδική εισαγγελική αρχή θα μπορούσε να συγκατατεθεί στη διεύρυνση του καταλόγου των πράξεων τις οποίες αφορά ήδη εκτελεσθέν ΕΕΣ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη συγκατάθεση που προβλέπεται στο άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου, εκτιμώ ότι πρέπει να διέπεται από τις ίδιες προϋποθέσεις οι οποίες ισχύουν για την εκτέλεση των ΕΕΣ, η δεύτερη από τις οποίες (η πλήρης ανεξαρτησία έναντι της εκτελεστικής εξουσίας) δεν πληρούται στην περίπτωση της ολλανδικής εισαγγελικής αρχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Επομένως, η ολλανδική εισαγγελική αρχή δεν θα μπορούσε να παράσχει αυτή τη συγκατάθεση, παρά μόνον αν η επιταγή ανεξαρτησίας καθοριστεί σαφέστερα στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Σε αντίθετη περίπτωση, θα αλλοιωνόταν ο χαρακτήρας του μοντέλου της αποφάσεως-πλαισίου ως συστήματος παραδόσεως μεταξύ δικαστικών αρχών χωρίς τη συμμετοχή –πέραν της αμιγώς υπηρεσιακής και διοικητικής– των δημοσίων αρχών (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28ης Ιουνίου 2012</DATE> <NAME.CASE>West</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑192/12 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:404">EU:C:2012:404</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Ομοίως, δεν μπορεί να παραβλεφθεί η απαίτηση πρόσβασης σε ένδικη προσφυγή όταν η συγκατάθεση παρέχεται από εισαγγελική αρχή, η οποία απολαύει ανεξαρτησίας έναντι της εκτελεστικής εξουσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Πράγματι, με την αίτηση προς τη δικαστική αρχή εκτελέσεως να παράσχει τη συγκατάθεσή της ώστε πρόσωπο το οποίο ήδη παραδόθηκε να διωχθεί, να καταδικασθεί ή άλλως πως να στερηθεί της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη πέραν εκείνης την οποία αφορά το ΕΕΣ και για την οποία παραδόθηκε, η δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος δρομολογεί, από ουσιαστικής απόψεως, <HT TYPE="ITALIC">νέο</HT> ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Η συγκατάθεση αυτή ζητείται σχετικά με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>άλλη αξιόποινη πράξη<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/> (ήτοι, αξιόποινη πράξη η οποία δεν είχε περιληφθεί, για οποιονδήποτε λόγο, στο ΕΕΣ το οποίο οδήγησε στην παράδοση του καταζητουμένου), ως εκ τούτου μπορεί να δοθεί μόνο μέσω διαδικασίας ισοδύναμης με εκείνη που οδήγησε στην εκτέλεση του οικείου ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, με τη συγκατάθεση επιτρέπεται στην πραγματικότητα η (ουσιαστική) διεύρυνση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Η αίτηση αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την αίτηση που καθιστά δυνατή την εισαγωγή αμιγώς περιγραφικών ή επουσιωδών αλλαγών στα πραγματικά περιστατικά που περιγράφονται στο ήδη εκτελεσθέν ΕΕΣ. Το Δικαστήριο έχει κρίνει αποδεκτές μεταβολές οι οποίες δεν αλλοιώνουν τη φύση της αρχικής αξιόποινης πράξεως και δεν συνεπάγονται λόγο μη εκτελέσεως (απόφαση Leymann και Pustovarov, σκέψη 57).</P></NOTE> του καταλόγου αξιόποινων πράξεων για τις οποίες κατηγορείται ο ενδιαφερόμενος. Είναι, επομένως, λογικό, προκειμένου η εισαγγελική αρχή να δύναται να συγκατατεθεί, να πρέπει να πληροί τις ίδιες προϋποθέσεις που θα έπρεπε να πληρούνται όσον αφορά το αρχικό ΕΕΣ, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας προσφυγής κατά της αποφάσεώς της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Η Ολλανδική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι το ολλανδικό δίκαιο προβλέπει τέτοια προσφυγή, ασχέτως του ότι ο ΑΖ δεν αξιοποίησε τη δυνατότητα άσκησής της.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Εν ολίγοις, μολονότι η ολλανδική εισαγγελική αρχή μετέχει στην απονομή της δικαιοσύνης και οι αποφάσεις της υπόκεινται δυνητικά σε δικαστικό έλεγχο, ο κίνδυνος να βρεθεί εκτεθειμένη σε εντολές ή οδηγίες της εκτελεστικής αρχής σε συγκεκριμένη υπόθεση συνεπάγεται ότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως‑πλαισίου, ούτε μπορεί να παράσχει τη συγκατάθεση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το δικαίωμα ακροάσεως κατά την παροχή συγκατάθεσης σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Η απάντηση που προτείνω να δοθεί στα προηγούμενα προδικαστικά ερωτήματα καθιστά περιττή την απάντηση του παρόντος ερωτήματος. Εντούτοις, για λόγους πληρότητας, θα διατυπώσω επίσης την άποψή μου επί του τελευταίου ζητήματος που θέτει το αιτούν δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Κατά την Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή) και την Ολλανδική Κυβέρνηση, η απόφαση-πλαίσιο δεν αναγνωρίζει σε πρόσωπο το οποίο ήδη παραδόθηκε το δικαίωμα να τύχει ακροάσεως ενώπιον της αρχής εκτελέσεως προτού η τελευταία αποφανθεί περί του αν συγκατατίθεται στη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων για τις οποίες πρόκειται να δικαστεί το εν λόγω πρόσωπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Η απόφαση-πλαίσιο προβλέπει, στο άρθρο 14, το δικαίωμα ακροάσεως του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>[προσώπου το οποίο] δεν συγκατατίθεται στην παράδοσή του<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/>, και συναφώς ορίζει διαδικασία ακροάσεως στο άρθρο 19. Αντιθέτως, δεν αναφέρει τίποτα όσον αφορά τη συναίνεση του προσώπου που έχει ήδη παραδοθεί ως προς την αίτηση διευρύνσεως του καταλόγου αξιόποινων πράξεων. Δεδομένου ότι η εν λόγω αίτηση απευθύνεται στη δικαστική αρχή εκτελέσεως, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η μόνη συγκατάθεση που απαιτείται είναι εκείνη της ως άνω αρχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, η σιωπή της αποφάσεως-πλαισίου ως προς το σημείο αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει σε στέρηση του προσώπου που έχει παραδοθεί από το δικαίωμά του ακροάσεως (το οποίο αποτελεί μέρος των δικαιωμάτων άμυνας, που είναι συμφυή με το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας) πριν από τη διεύρυνση του καταλόγου αξιόποινων πράξεων τις οποίες αφορούσε το αρχικό ΕΕΣ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Μια τέτοια διεύρυνση, εφόσον γίνει δεκτή, μπορεί να οδηγήσει σε δίωξη, καταδίκη ή στέρηση της ελευθερίας του ενδιαφερομένου, λόγω αξιόποινης πράξεως άλλης από εκείνη ως προς την οποία είχε την ευκαιρία να αμυνθεί στο παρελθόν. Επομένως, από την επίλυση της διαφοράς υπό το πρίσμα των προαναφερθέντων θα εξαρτηθεί η ίδια η οριοθέτηση των αξιόποινων πράξεων για τις οποίες ο ενδιαφερόμενος θα δικαστεί εν τέλει, γεγονός που καταδεικνύει τον επιτακτικό χαρακτήρα διασφάλισης του δικαιώματός του αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι ουδόλως δικαιολογείται η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων άμυνας στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας, οι συνέπειες της οποίας, επιμένω, μπορεί να είναι εξίσου δυσμενείς ή και δυσμενέστερες από τις συνέπειες της πρώτης (εκείνης η οποία οδήγησε στην έκδοση του αρχικού ΕΕΣ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας κατά τη διαδικασία διεύρυνσης του καταλόγου αξιόποινων πράξεων μπορεί να λάβει μία από τις ακόλουθες μορφές:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>είτε, όπως υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, διατάσσεται ακρόαση σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 27 της αποφάσεως-πλαισίου.</P></ITEM><?PAGE NO="16"?><ITEM><P>Είτε παρέχεται στο πρόσωπο το οποίο ήδη παραδόθηκε η δυνατότητα να αντιταχθεί στην εν λόγω διεύρυνση ενώπιον της αρχής εκδόσεως του εντάλματος, ως απαραίτητο προηγούμενο στάδιο της αποστολής της αιτήσεως εκ μέρους της εν λόγω αρχής στην αρχή εκτελέσεως.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο περιορισμός των διαχρονικών αποτελεσμάτων της αποφάσεως του Δικαστηρίου</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Η Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή) αιτήθηκε, εφόσον το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/>, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, η απόφαση με την οποία θα ολοκληρωθεί η παρούσα διαδικασία προδικαστικής παραπομπής να μην παραγάγει άμεσο αποτέλεσμα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Μόνον όλως εξαιρετικώς μπορεί το Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογήν της συμφυούς με την έννομη τάξη της Ένωσης γενικής αρχής της ασφάλειας δικαίου, να αποφασίσει τον περιορισμό της δυνατότητας την οποία έχει κάθε ενδιαφερόμενος να επικαλεσθεί διάταξη την οποία έχει ερμηνεύσει το Δικαστήριο, προκειμένου να αμφισβητήσει έννομες σχέσεις που έχουν καλοπίστως συναφθεί. Για να αποφασισθεί ένας τέτοιος περιορισμός, είναι αναγκαία η συνδρομή της καλής πίστεως των ενδιαφερομένων και του κινδύνου σημαντικών διαταραχών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Απόφαση Kovalkovas (σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη η συνδρομή καλής πίστης από πλευράς των ολλανδικών αρχών, οι οποίες δεν δίστασαν να προσαρμόσουν αμελλητί την εθνική νομοθεσία στη νομολογία του Δικαστηρίου όσον αφορά το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου. Εντούτοις, δεν είναι εξίσου δεδομένος ο κίνδυνος σημαντικών διαταραχών: η άμεση εφαρμογή της προτεινόμενης εν προκειμένω ερμηνείας του άρθρου 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου δεν συνεπάγεται απαραιτήτως τέτοιες διαταραχές, τις οποίες δεν προσδιόρισε, εξάλλου, επακριβώς η Openbaar Ministerie (εισαγγελική αρχή).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Hof van beroep te Brussel (εφετείο Βρυξελλών, Βέλγιο) ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>Το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE>, έχει την έννοια ότι ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>δικαστική αρχή εκτελέσεως<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, ως αυτοτελής έννοια του δικαίου της Ένωσης, δεν καταλαμβάνει την εισαγγελική αρχή κράτους μέλους η οποία είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο να υπόκειται, άμεσα ή έμμεσα, σε εντολές ή οδηγίες της εκτελεστικής εξουσίας σε συγκεκριμένη υπόθεση.</P><P>Το άρθρο 27, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4, της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ έχει την έννοια ότι η εισαγγελική αρχή κράτους μέλους η οποία είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο να υπόκειται, άμεσα ή έμμεσα, σε εντολές ή οδηγίες της εκτελεστικής εξουσίας σε συγκεκριμένη υπόθεση δεν μπορεί να παράσχει την αναφερόμενη στην εν λόγω διάταξη συγκατάθεση.<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>