<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0600173701.case.xml"><NO.CASE>116/80</NO.CASE><NO.CASE>117/80</NO.CASE><NO.CASE>119/80</NO.CASE><NO.CASE>120/80</NO.CASE><NO.CASE>121/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0116</NO.CELEX><NO.SEQ>0005.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1738</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1757</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>20</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810702">2. 7. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 116, 117, 119, 120 ΚΑΙ 121/80</LEFT><RIGHT>RIJKSDIENST VOOR WERKNEMERSPENSIOENEN / CELESTRE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 116, 117, 119, 120 καί 121/80</P><P>πού έχουν ὡς ἀντικείμενο αιτήσεις τοῦ Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας (τέταρτο τμῆμα), περιοχή τοῦ Hasselt, πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τίς όποιες ζητείται στά πλαίσια τῶν διαφορών πού ἐκκρεμοῦν ενώπιον τοῦ ἐν λόγω δικαστηρίου μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><?PAGE NO="1739"?><PARTIES><PLAINTIFS><P>Rijksdienst voor Werknemerspensioenen, Βρυξέλλες,</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Giorgio Celestre (υπόθεση 116/80),</P><P>Günther Dreilich (ὑπόθεση 117/80),</P><P>Otto Bohnefeld (υπόθεση 119/80),</P><P>Kunigunde Lex, χηρας Rydlakowski (υπόθεση 120/80),</P></DEFENDANTS><P>καί μεταξύ</P><PLAINTIFS><P>Nationaal Pensioenfonds voor Mijnwerkers, Βρυξέλλες,</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Jozef Strehl (υπόθεση 121/80),</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ἡ έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός την ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 51 της συνθήκης καί τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19710614">14ης 'Ιουνίου 1971</DATE> περί εφαρμογῆς τῶν συστημάτων κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως στούς μισθωτούς καί στίς οικογένειες τους πού διακινοῦνται εντός τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. Ν 149, τόμ. 05/001, σ. 73),</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρῶτο τμῆμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους Τ. Koopmans, πρόεδρο τμήματος, Α. O'Keeffe καί G. Bosco, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: Sir Gordon Slynn</P><P>γραμματεύς: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματεύς</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="1740"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Οι ἀποφάσεις περί παραπομπῆς καί οι γραπτές παρατηρήσεις πού υπεβλήθησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ έχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Τά πραγματικά περιστατικά των κυρίων ὑποθέσεων δέν περιγράφονται στίς ἀποφάσεις περί παραπομπής. Όπως προκύπτουν ἀπό στοιχεία τῶν φακέλων καί ἀπό τίς γραπτές παρατηρήσεις πού υπεβλήθησαν ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου, έχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</TXT><P>Ό Celestre, ιταλικής ιθαγενείας, καί οἱ Dreilich καί Bohnefeld, γερμανικής ιθαγενείας, εἰργάσθησαν υπογείως σέ ὀρυχείο στό Βέλγιο ἐπί 27, 28 καί 27 έτη ἀντιστοίχως. Προηγουμένως, είχαν ἐργασθεί ὡς μισθωτοί στίς χώρες καταγωγής τους. Τό Rijksdienst voor Werknemerspensionen (RWP), αρμόδιος βελγικός ὀργανισμός, τους ἐχορήγησε σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία βάσει τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στό Βέλγιο. 'Εκτός αὐτοῦ, λαμβάνουν σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία καί στίς χώρες καταγωγής τους. Ή χήρα Rydlakowski λαμβάνει σύνταξη επιζώντος βάσει τῆς γερμανικής καί τῆς βελγικής νομοθεσίας, επειδή ὁ σύζυγός τῆς εἶχε εργασθεί ὡς μισθωτός στην Γερμανία καί ἐν συνεχεία εἶχε ἐργασθεί σέ ὀρυχείο ὑπογείως στό Βέλγιο ἐπί 25 έτη.</P><P>Κατόπιν προσφυγών πού ἠσκήθησαν ἀπό τους ἐνδιαφερομένους ἐνώπιον τῶν Arbeidsrechtbanken τοῦ Hasselt καί τοῦ Tongeren, τά δικαστήρια αὐτά ἐδέχθησαν ὅτι οἱ Celestre, Dreilich, Bohnefeld καί Rydlakowski ἠδύναντο νά ἀξιώσουν σύνταξη ἀποχωρήσεως καί επιζώντος, υπολογιζόμενη βάσει τῆς πλήρους σταδιοδρομίας σέ υπόγειο εργασία ὀρυχείου στό Βέλγιο, πού ἀντιστοιχεί σέ 30 έτη εργασίας. Τό RWP ἤσκησε έφεση κατά τῶν πρωτοδικών ἀποφάσεων ἐνώπιον τοῦ Arbeidshof τῆς Ἀμβέρσας (περιοχή Hasselt). Υπεστήριξε ὅτι τό ἄρθρο 10 παράγραφος 2 τοῦ βελγικοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 θέτει ένα κανόνα ἀπαγορεύσεως σωρεύσεως παροχῶν, δυνάμει τοῦ ὁποίου οἱ εργαζόμενοι πού ἀποδεικνύουν σταδιοδρομία, ἐν μέρει ὡς εργάτες ὀρυχείου καί ἐν μέρει ὡς κοινοί εργάτες, δύνανται νά λάβουν σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία 'ίση πρός τό γινόμενο τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐτών πού ἀπησχολήθησαν ὡς ἐργάτες ὀρυχείου ἐπί 1,5, μέ ἀνώτατο όριο τά <HT TYPE="SUP">45</HT>/<HT TYPE="SUB">45</HT>, καί ὅτι τό Βέλγιο βαρύνεται μόνο μέ τήν καταβολή συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία (ή ἐπιζώντων), ἡ ὁποία ἀντιστοιχεί στά έτη πού εἰργάσθησαν υπογείως σέ ὀρυχείο, ὑπό τήν ἐπιφύλαξη ὅτι τό άθροισμα τῆς ιταλικής ἡ γερμανικής καί τῆς βελγικής συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία πρέπει νά εἶναι τουλάχιστον ἴσο πρός τήν πλήρη σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία πού εξασφαλίζεται βάσει τῆς υπογείου εργασίας σέ ὀρυχείο.</P><P>Ό Strehl, γερμανικής ιθαγενείας, δικαιοῦται επίσης συντάξεως ἀναπηρίας τόσο στην Γερμανία ὅσο καί στό Βέλγιο, βάσει τῆς ἀπασχολήσεως του ὡς εργάτου ὀρυχείου. Τό Δικαστήριο έχει ήδη επιληφθεί μιᾶς αιτήσεως περί εκδόσεως προδικαστικῆς<?PAGE NO="1741"?> ἀποφάσεως τοῦ Arbeidsrechtbank τοῦ Hasselt, στό πλαίσιο τῆς διαφορᾶς πού εκκρεμεί μεταξύ τοῦ ενδιαφερομένου καί τοῦ Nationaal Pensioenfonds voor Mijnwerkers (NPM) στην υπόθεση 62/76 (Jurispr. 1977, σ. 211). Τό NPM ἤσκησε έφεση κατά τῆς αποφάσεως τοῦ Arbeidsrechtbank τοῦ Hasselt, γιά τήν έκδοση τῆς ὁποίας εἶχε ληφθεί ὑπ' ὄψη ἡ προδικαστική ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα υπόθεση, καί μέ την ὁποία τό Arbeidsrechtbank ἀνεγνώρισε ὅτι ὁ ενδιαφερόμενος ἠδύνατο νά ἀξιώσει σύνταξη αναπηρίας, υπολογιζόμενη βάσει μιας πλήρους σταδιοδρομίας στό Βέλγιο σέ ὑπόγειο εργασία ὀρυχείου.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>'Η ἐφαρμοστέα εθνική νομοθεσία είναι ή ἀκόλουθη:</TXT><P>Τό σύστημα συνταξιοδοτήσεως λόγω ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία των εργατών ὀρυχείου ρυθμίζεται ἀπό τό βασιλικό διάταγμα 50 τῆς <DATE ISO="19671024">24ης Ὀκτωβρίου 1967</DATE>, πού ὁρίζει ὅτι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="004"><TI.ART><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>'Αρθρο 4</TI.ART><ALINEA><P>Ἡ σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν ὑπηρεσία ἀρχίζει ἀπό τήν πρώτη ήμερα τοῦ μηνός πού έπεται εκείνου εντός τοῦ ὁποίου ὁ ενδιαφερόμενος ὑπέβαλε τήν σχετική αίτηση καί ὄχι πρίν ἀπό:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>...</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>...</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Τήν πρώτη ήμερα τοῦ μηνός πού έπεται εκείνου εντός τοῦ ὁποίου ὁ ενδιαφερόμενος:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>συμπληρώνει τήν κανονική ἡλικία συντάξεως: δηλαδή τήν ηλικία των 55 ἤ τῶν 60 ετών ἀντιστοίχως, ἀνάλογα μέ τό ἄν ἡ σύνταξη ἀποχωρήσεως παρέχεται λόγω υπογείου ἡ επιγείου ἐργασίας στά ὀρυχεῖα,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἡ ἀποδεικνύει ὅτι ἀπησχολήθη κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὡς εργάτης υπογείως σέ ἀνθρακωρυχεία ἐπί 25 έτη.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></P><P>Δυνάμει τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 10, κατά παρέκκλιση ἀπό τήν παράγραφο 1 εδάφιο 2, ὁ εργαζόμενος:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>πού ἀπησχολήθη κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὡς εργάτης ὀρυχείου ἐπί είκοσι τουλάχιστον έτη, δύναται νά λάβει σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν ὑπηρεσία, ὑπολογιζομενη στό ένα τριακοστό γιά κάθε ημερολογιακό έτος πού ἀπησχολήθη ὡς εργάτης ὀρυχείου. 'Αν δέν συγκεντρώνει τριάντα ημερολογιακά έτη ἀπασχολήσεως κατά σύνηθες καί κύριο ἐπάγγελμα ὡς εργαζόμενος ὑπογείως σέ ὀρυχεῖο ἡ λατομείο μέ υπόγεια εκμετάλλευση, συγκεντρώνει ὅμως είκοσι πέντε τουλάχιστον έτη τέτοιας ἀπασχολήσεως, θεωρείται ὅτι ἀποδεικνύει ἀπασχόληση κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὑπό τήν ιδιότητα αύτη κατά τήν διάρκεια προσθέτου ἀριθμού ἐτών, ἴσου προς τήν διαφορά μεταξύ τοῦ τριάντα καί τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ημερολογιακών ετών πού ἀπέδειξε ὅτι ἀπησχολήθη ὑπό τήν ιδιότητα αὐτή κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα. Καθένα ἀπό τά πρόσθετα έτη θεωρείται ὡς έτος υπογείου ἀπασχολήσεως σέ ἀνθρακωρυχεία πρό τοῦ 1955.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P><P>Τό σύστημα σαντάξεων ἀναπηρίας των εργατῶν ὀρυχείων καθορίζεται ἀπό τό βασιλικό διάταγμα τῆς <DATE ISO="19701119">19ης Νοεμβρίου 1970</DATE>, πού ὁρίζει ὅτι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>'Αρθρο 1 παράγραφος 1. Δικαιούται συντάξεως ἀναπηρίας ὑπό τίς προϋποθέσεις πού ὁρίζονται κατωτέρω:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ὁ εργάτης πού ὑπάγεται στό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως εργατών ὀρυχείων, ὁ όποιος έπαυσε πράγματι νά εργάζεται στίς επιχειρήσεις ὀρυχείων λόγω ἀσθενείας πού συνεπάγεται ἀνικανότητα πρός κανονική υπόγειο ἡ επίγειο εργασία στίς ἐν λόγω επιχειρήσεις·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ὁ εργάτης πού υπάγεται στό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως εργατών ὀρυχείων, ὁ όποιος, ἀφοῦ ἀπησχολήθη υπογείως, έπαυσε πράγματι νά εργάζεται στίς ἐν λόγω επιχειρήσεις λόγω ἀσθενείας·<?PAGE NO="1742"?> πού συνεπάγεται ἀνικανότητα πρός κανονική υπόγειο εργασία στίς επιχειρήσεις αυτές.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Παράγραφος 2. Σύνταξη ἀναπηρίας χορηγείται:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>στόν ἐργάτη πού ἀναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο α, ἄν ἀποδεικνύει τουλάχιστον δέκα ἔτη υπηρεσίας σέ ἐπιχειρήσεις ὀρυχείων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>στόν εργάτη πού ἀναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο β, ἄν ἀποδεικνύει τόν κατώτατο ἀριθμό ετών υπηρεσίας πού καθορίζεται στην παράγραφο 1 καί ἄν ὁ κατώτατος αυτός ἀριθμός περιλαμβάνει τουλάχιστον πέντε έτη πραγματικής υπογείου υπηρεσίας σέ επιχειρήσεις ὀρυχείων.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>'Αρθρο 23 παράγραφος 1. Ή σύνταξη ἀναπηρίας πού χορηγείται δυνάμει τοῦ παρόντος διατάγματος δέν δύναται νά σωρευθεῖ μέ μία ἡ περισσότερες συντάξεις ἀποχωρήσεως ἀπό τήν ὑπηρεσία ἡ ἀναπηρίας, παρά μόνο μέχρι τοῦ ποσοῦ τῆς ετησίας συντάξεως πού καθορίζεται στό άρθρο 4 παράγραφος 1 περιπτώσεις 2 καί 4, ἀνάλογα μέ τό ἄν πρόκειται γιά ἐργάτη έγγαμο ἡ άγαμο, χήρο, διαζευγμένο ή ζῶντα κεχωρισμένως ἀπό τήν σύζυγό του.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τό Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας (περιοχή Hasselt), μέ προδικαστικές ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19800422">22ας Ἀπριλίου 1980</DATE>, ἀπεφάσισε, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης, νά ἀναβάλει τήν έκδοση ὁριστικής ἀποφάσεως μέχρις ὅτου τό Δικαστήριο ἀποφανθεί μέ προδικαστική ἀπόφαση ὡς πρός</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>τήν ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί, ἄν συντρέχει ἀνάγκη, άλλων άρθρων τῆς συνθήκης καί διατάξεων παραγώγου δικαίου, σχετικά μέ τό ζήτημα πού ἐκτίθεται στό σκεπτικό<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>,</P></QUOT.S></P><P>ζήτημα πού ἀνάγεται στό ἄν οἱ διατάξεις αυτές πρέπει νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν ἔννοια ὅτι κατά τόν προσδιορισμό των καταβλητέων στους ἐνδιαφερομένους παροχών, κατ' εφαρμογή τῆς νομοθεσίας ενός Κράτους μέλους, δέν δύναται νά γίνει διπλός υπολογισμός τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως, στην περίπτωση ιδίως ὅπου πραγματικές περίοδοι ἀσφαλίσεως σ' ένα Κράτος μέλος σωρεύονται μέ <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> περιόδους σέ άλλο κράτος. Πρέπει νά σημειωθεί ὅτι τό Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας δέν υπέβαλε συγκεκριμένο ερώτημα στό Δικαστήριο.</P><P>Ἀπό τίς ἀποφάσεις τοῦ Arbeidshof προκύπτει ὅτι δυνάμει τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης, σέ συνδυασμό μέ τό άρθρο 46 τοῦ κανονισμοί) 1408/71, πρέπει νά ληφθούν ὑπ' ὄψη ὅλες οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στά διάφορα Κράτη μέλη, χωρίς αυτό νά έχει ὡς συνέπεια τόν διπλό ὑπολογισμό περιόδων ἀσφαλίσεως, ούτως ώστε νά μή υφίσταται καμμία διάκριση σέ σύγκριση μέ τόν ἐργαζόμενο πού παρέμεινε στην χώρα του.</P><P>Τό Arbeidshof διευκρινίζει τήν γνώμη του χρησιμοποιώντας τά ἀκόλουθα παραδείγματα:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ένας εργάτης ὀρυχείου εἰργάσθη ἐπί 27 έτη στό Βέλγιο, δικαιοῦται συνεπώς πλήρους συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία <FT TYPE="NUMBER">150000</FT> βελγικῶν φράγκων, καί ἐπί 5 έτη στό ἐξωτερικό, βάσει τῶν ὁποίων δικαιοῦται μερικῆς συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> βελγικών φράγκων ·</P></ITEM><ITEM><P>τά <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>πλασματικά<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> έτη στό Βέλγιο πρέπει νά ἀντικατασταθοῦν ἀπό τά πραγματικά έτη στό εξωτερικό·</P></ITEM><ITEM><P>ή βελγική σύνταξη μειώνεται στά <HT TYPE="SUP">27</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT> των <FT TYPE="NUMBER">150000</FT> βελγικών φράγκων, ἀλλά σωρεύεται μέ τήν ἀλλοδαπή παροχή·</P></ITEM><ITEM><P>επειδή τό ποσό πού προκύπτει ἀπό τήν σώρευση, δηλαδή <FT TYPE="NUMBER">135000</FT> β.φ. + <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> β.φ. = <FT TYPE="NUMBER">185000</FT> βελγικά φράγκα, ὑπερβαίνει τήν πλήρη βελγική σύνταξη, ἡ λύση αυτή δύναται νά γίνει δεκτή.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><?PAGE NO="1743"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σύνταξη ἀναπηρίας:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ένας εργάτης ὀρυχείου δικαιοῦται (πλήρους) βελγικής συντάξεως ἀναπηρίας <FT TYPE="NUMBER">150000</FT> βελγικῶν φράγκων καί μερικής παροχής ἀναπηρίας στό εξωτερικό ποσού <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> βελγικῶν φράγκων γιά 5 ἔτη εργασίας·</P></ITEM><ITEM><P>τά <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>πλασματικά<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> έτη στό Βέλγιο ἀντικαθίστανται ἀπό τά πραγματικά ἔτη στό ἐξωτερικό·</P></ITEM><ITEM><P>ή βελγική σύνταξη μειώνεται στά <HT TYPE="SUP">25</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT> τῶν <FT TYPE="NUMBER">150000</FT> βελγικῶν φράγκων, ἀλλά σωρεύεται μέ τήν ἀλλοδαπή περιοχή·</P></ITEM><ITEM><P>τό ἄθροισμα τῶν δύο παροχών, δηλαδή <FT TYPE="NUMBER">1250006</FT>.φ. + <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> β.φ. = <FT TYPE="NUMBER">175000</FT> βελγικά φράγκα, υπερβαίνει τήν πλήρη βελγική σύνταξη καί πρέπει συνεπώς νά γίνει δεκτή.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμού τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, γραπτές παρατηρήσεις υπέβαλαν τό RWP, ἐκπροσωπούμενο ἀπό τόν J. Janssens, διευθυντή διοικήσεως, τό ΝΡΜ, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν J. Kranzen, δικηγόρο Hasselt, οἱ Celestre, Bohnefeld καί Rydlakowski, εκπροσωπούμενοι ἀπό τόν D. Rossini, συνδικαλιστικό εκπρόσωπο τοῦ Patronato ACLI, τό Βασίλειο τοῦ Βελγίου, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν Α. Nokerman, γενικό γραμματέα τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικής Προνοίας, ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, εκπροσωπουμενη ἀπό τόν Α. Squillante, προϊστάμενο τῆς υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών, συνθηκών καί νομοθετικών ὑποθέσεων τοῦ Υπουργείου 'Εξωτερικών, ἐπικουρούμενο ἀπό τόν F. Favara, Avvocato dello Stato, τό Βασίλειο τῶν Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν Ι. Verkade, αναπληρωτή γενικό γραμματέα τοῦ 'Υπουργείου 'Εξωτερικών, καί ή 'Επιτροπή τῶν ΕΚ, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν J. Amphoux, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενο ἀπό τόν Α. Haagsma, μέλος τῆς νομικής υπηρεσίας τῆς 'Επιτροπής.</P><P>Τό Δικαστήριο, κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εἰσαγγελέως, ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P><P>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19800618">18ης 'Ιουνίου 1980</DATE>, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε νά ἑνώσει καί νά συνεκδικάσει τίς υποθέσεις πρός διευκόλυνση τῆς διαδικασίας καί πρός έκδοση κοινής ἀποφάσεως.</P><P>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801015">15ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, τό Δικαστήριο, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ κανονισμού διαδικασίας του, ἀπεφάσισε νά ἀναθέσει τίς ἑνωθεῖσες υποθέσεις στό πρῶτο τμήμα.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατετέθησαν ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Οἱ <HT TYPE="ITALIC">Celestre, Bohnefeld</HT> καί <HT TYPE="ITALIC">Rydlakowski</HT> παρατηροῦν ὅτι, σύμφωνα μέ τίς ἀποφάσεις Petroni, Manzoni, Massonet καί Mura, ή σύνταξη αποχωρήσεως ἀπό τήν ὑπηρεσία μέ πλήρη συντελεστή, ἡ ὁποία ἀπεκτήθη βάσει μόνης τῆς βελγικής νομοθεσίας, δέν δύναται νά μειωθεί ὅταν σωρεύεται μέ τήν σύνταξη πού χορηγείται δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου κράτους, παρά μόνο σέ δύο περιπτώσεις: ὅταν ἡ εθνική νομοθεσία, δυνάμει τῆς οποίας ἐχορηγήθη ἡ σύνταξη, περιέχει ρήτρα ἀπαγορεύσεως τῆς σωρεύσεως πού προβλέπει ρητώς τήν μείωση τῆς παροχής σέ περίπτωση συρροής τῆς μέ άλλη σύνταξη, καί ὅταν οἱ πρόσθετες περίοδοι ἀσφαλίσεως πού ἀναγνωρίζονται ἀπό τόν βελγικό φορέα ἀντιπροσωπεύουν περιόδους πλασματικής ἀσφαλίσεως, οἱ ὁποιες συμπίπτουν μέ τίς περιόδους υποχρεωτικής ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν<?PAGE NO="1744"?> στό ἔδαφος άλλου κράτους. Στην δεύτερη περίπτωση, πρέπει νά εφαρμοσθούν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 12 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 καί τοῦ άρθρου 15 τοῦ κανονισμοί) 574/72.</TXT><P>'Από μία απλή σύγκριση τῶν κειμένων προκύπτει σαφῶς ὅτι ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 10 παράγραφος 2 ἀριθμός 1 τοῦ βασιλικού διατάγματος 50 δέν ἀποτελεί κανόνα ἀπαγορευτικό ἤ περιοριστικό τῆς σωρεύσεως, ὅπως άλλες διατάξεις τῆς βελγικῆς νομοθεσίας περί συντάξεων ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία καί επιζώντων. 'Αλλωστε, ἀντίθετα πρός τίς διατάξεις αυτές, στην παράγραφο 2 τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 δέν γίνεται καμμία ἀναφορά σέ ἀλλοδαπό σύστημα συντάξεων. Ἑπομένως, δύναται νά συναχθεί τό συμπέρασμα ὅτι ὁ νομοθέτης ηθέλησε νά εξασφαλίσει στόν εργάτη ὀρυχείου, λόγω τῶν κινδύνων στους ὁποίους ἐκτίθεται κατά τήν διάρκεια τῆς επαγγελματικής του σταδιοδρομίας καί τῆς προώρου σωματικής του φθοράς, ἀκεραία σύνταξη πού ἀπέκτησε δυνάμει περιόδων εργασίας στά ὀρυχεία. 'Αντιθέτως, ἡ νομοθεσία περί συντάξεως ἀναπηρίας τῶν εργατών ὀρυχείων περιέχεί σαφή καί κατηγορηματική ἀπαγόρευση τῆς σωρεύσεως παροχών, γεγονός πού διαφοροποιεί τήν ὑπόθεση Strehi ἀπό τίς άλλες τέσσερις υποθέσεις.</P><P>Ή υποστηριζόμενη επικάλυψη τῶν βελγικῶν περιόδων ἀσφαλίσεως μέ τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στην Γερμανία ἡ στην 'Ιταλία ουδαμώς ἀποδεικνύεται στίς κρινόμενες υποθέσεις. Δεδομένου ὅτι ὁ βέλγος νομοθέτης διευκρίνισε ὅτι καθένα ἀπό τά ἐπί πλέον έτη, πού προστίθεται στην επαγγελματική σταδιοδρομία τοῦ ενδιαφερομένου, υπολογίζεται ὡς ἔτος ὑπογείου εργασίας σέ ὀρυχεία πρίν ἀπό τό 1955, τά ἐπί πλέον έτη δύνανται νά τοποθετηθοῦν χρονικώς ὁπουδήποτε, ἀρχίζοντας ἀπό τότε πού ὁ εργάτης ὀρυχείου ήταν 14 ετών μέχρι τό 1954, καί νά καλύπτουν τά μή ἀποδεικνυόμενα έτη τῆς επαγγελματικής σταδιοδρομίας τοῦ ενδιαφερομένου σέ άλλο κράτος. Πρέπει, ἐξ άλλου, νά υπογραμμισθεί ὅτι ἡ ἀρχή τῆς μή μειώσεως τῆς πλήρους βελγικής συντάξεως, πού ἀποκτάται μετά τήν συμπλήρωση 25 ἐτών υπηρεσίας σέ ὀρυχεία, γίνεται πλέον δεκτή ἀπό τήν πλειονότητα τῶν βελγικών εθνικών δικαστηρίων, πρώτου καί δευτέρου βαθμοῦ, ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ ενδιαφερόμενοι, μέ τήν προσκόμιση, ενδεικτικώς, τῶν σκεπτικών ὡρισμένων ἀποφάσεων ὅπου αιτιολογείται ἡ νομιμότης τῆς σωρεύσεως.</P><P>'Εν πάση περιπτώσει, σύμπτωση τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως δέν νοείται παρά μόνο σέ περίπτωση συνυπολογισμού. Τό δικαίωμα ὅμως ἐπί τῆς βελγικής συντάξεως ἀπεκτήθη δυνάμει μόνο τῶν περιόδων εργασίας πού παρεσχέθη στό Βέλγιο στην βιομηχανία εξορύξεως ἐξ άλλου, οἱ περίοδοι εργασίας πού διηνύθησαν σέ άλλο κράτος, έκτος ὀρυχείου, δέν δύνανται πάντως νά συνυπολογισθοῦν μέ τίς βελγικές περιόδους γιά τόν προσδιορισμό τοῦ δικαιώματος βελγικής συντάξεως, ἄν χρειάζεται ὁ συνυπολογισμός, διότι πρόκειται γιά περιόδους πού διέπονται ἀπό διαφορετικά συστήματα.</P><P>Οἱ ενδιαφερόμενοι ζητούν, επομένως, ἀπό τό Δικαστήριο νά επιβεβαιώσει τίς ἀποφάσεις Massonet καί Mura καί νά ἀπαντήσει στό βελγικό δικαστήριο ὡς έξῆς:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Οἱ διατάξεις πού ἐθεσπίσθησαν κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, καί ιδίως τό άρθρο 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, πρέπει νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν έννοια ὅτι δέν επιτρέπουν σέ ένα εθνικό φορέα ἀσφαλίσεως νά μειώσει τίς παροχές πού ὀφείλονται σέ εργαζόμενο ἡ σέ ὅσους έλκουν δικαιώματα ἐξ αὐτοῦ δυνάμει μόνης τῆς ἐθνικής νομοθεσίας, ἐφ' ὅσον δέν κατέστη ἀναγκαία ή<?PAGE NO="1745"?> προσφυγή στην μέθοδο τοῦ συνυπολογισμοῦ καί ἡ ἐφαρμοστέα εθνική νομοθεσία δέν περιέχει κανόνες πού ἀπαγορεύουν την σώρευση παροχών.</P><P>Γιά τήν ενδεχομένη εφαρμογή τοῦ άρθρου 12 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, τό όποιο ἀπαγορεύει τήν σώρευση παροχών, πού ἀφοροῦν μία καί τήν αυτή περίοδο ασφαλίσεως, στόν εθνικό δικαστή εναπόκειται νά εξακριβώσει ἄν υπάρχει πράγματι σύμπτωση τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στά διάφορα Κράτη μέλη.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">RWP</HT> υποστηρίζει ὅτι ἄν ενέκρινε, σέ περιπτώσεις ὅπως οἱ επίδικες, τήν χορήγηση πλήρους συντάξεως ἀποχωρήσεως σέ εργαζόμενο υπογείως σέ ὀρυχείο εἰς βάρος τοῦ Βελγίου (<HT TYPE="SUP">30</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT>), ἡ εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων θά ἐδημιουργεί διάκριση ἀσυμβίβαστη πρός τόν σκοπό τῆς συνθήκης. Τό RWP ἀκολουθεί τήν έξῆς διαδικασία γιά τήν εφαρμογή τῶν διατάξεων αυτών στην περίπτωση διακινουμένου εργαζομένου: ὅταν ὁ εργάτης ὀρυχείου ἀποδεικνύει ὅτι ἀπησχολήθη (κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα) ἐπί 25 τουλάχιστον ἔτη στά βελγικά ὀρυχεία καί ὅταν δηλώνει ὅτι ἀπησχολήθη επίσης σέ άλλο Κράτος μέλος, τό RWP υπολογίζει πρώτα τήν προσωρινή προκαταβολή βάσει τῆς εργασίας πού παρεσχέθη αποκλειστικώς καί μόνο στό Βέλγιο, εφαρμόζοντας τους κανόνες περί τεκμηρίων ἡ προκαταβολή αυτή πρέπει συνεπώς νά υπολογισθεί μέ βάση τά 30 έτη, πχ. 28 έτη πού ἀποδεικνύονται καί 2 ἐπί πλέον ἔτη πού τεκμαίρονται. Όταν τό άλλο Κράτος μέλος, ὅπου ὁ εργαζόμενος ἀπησχολήθη επίσης, ἀνακοινώσει στό RWP τίς περιόδους πού ἀναγνωρίζονται σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία του, τό RWP υπολογίζει τήν εθνική σύνταξη, περιορίζοντας τόν ἀριθμό τῶν ἐπί πλέον ετών στην διαφορά μεταξύ τοῦ 30 καί τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ετών υπογείου εργασίας σέ ὀρυχείο, πού ἀναγνωρίζονται ἀπό τήν νομοθεσία τῶν δύο χωρών, πράγμα πού συνεπάγεται τήν ἀπώλεια τῶν ἐπί πλέον ἐτών πού συμπίπτουν μέ τά έτη πραγματικής ἀπασχολήσεως στό ἐξωτερικό. Αυτό δεν δημιουργεί μεγάλες δυσχέρειες, ὅταν ὁ εργαζόμενος ἀπησχολήθη ἐπί ὡρισμένα έτη υπογείως ἡ ἐπιγείως σέ ὀρυχεία τοῦ ἐξωτερικοῦ.</TXT><P>Ἀντιθέτως, ὅταν ὁ εργαζόμενος ἀπησχολήθη στό εξωτερικό σέ τομέα έκτος τῶν ὀρυχείων καί συνεπώς ὑπήχθη στό γενικό σύστημα ἀσφαλίσεως τῶν εργαζομένων, τό RWP λαμβάνει ὑπ' ὄψη τό γεγονός ὅτι στό βελγικό δίκαιο τό δικαίωμα συντάξεως ἀποκτᾶται ὄχι μέ ἀναλογία 1/30, άλλά μόνο <HT TYPE="SUP">1</HT>/<HT TYPE="SUB">45</HT> κατ' έτος, καί λαμβάνει ὑπ' ὄψη τήν σταδιοδρομία αυτή μόνο κατά τά <HT TYPE="SUP">2</HT>/<HT TYPE="SUB">3</HT> της γιά τόν προσδιορισμό τῶν ἐπί πλέον τεκμαρτών ετών, πού πρέπει νά ἀφαιρεθούν γιά νά τηρηθεί ὁ κανόνας τῆς μή υπερβάσεως τῆς μονάδος (30/30).</P><P>Τό RWP υποστηρίζει, συνεπώς, ὅτι τό άρθρο 10 παράγραφος 2 τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 προβλέπει ένα sui generis κανόνα κατά τῆς σωρεύσεως, σύμφωνα μέ τόν όποιο οἱ ἐργαζόμενοι, πού ἀποδεικνύουν σταδιοδρομία, ἐν μέρει ως εργάτες ὀρυχείου καί ἐν μέρει ὡς κοινοί εργάτες, δύνανται νά λάβουν σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν ὑπηρεσία ἴση πρός τό γινόμενο τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ετών πού ἀπησχολήθησαν ὡς εργάτες ὀρυχείου ἐπί 1,5, μέ ἀνώτατο ὅριο τά <HT TYPE="SUP">45</HT>/<HT TYPE="SUB">45</HT>. Επομένως, πλήρης σταδιοδρομία <HT TYPE="SUP">30</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT> ἀντιστοιχεί σέ πλήρη σταδιοδρομία <HT TYPE="SUP">45</HT>/<HT TYPE="SUB">45</HT>, ἀφοῦ ἡ πλήρης σταδιοδρομία δέν δύναται νά υπερβεί τήν μονάδα (ἐν προκειμένω τά <HT TYPE="SUP">30</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT>).</P><?PAGE NO="1746"?><P>Ἄν τό RWP δέν ελάμβανε ὑπ' ὄψη οὔτε τό προαναφερθέν άρθρο 10 οὔτε τό άρθρο 12 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, οἱ κρινόμενες περιπτώσεις θά κατέληγαν στην περίεργη εκείνη κατάσταση ὅπού οἱ ενδιαφερόμενοι λαμβάνουν στην ηλικία ἀποχωρήσεως πλήρη σύνταξη λόγω ἀποχωρήσεως, υπολογιζομενη μέ βάση 30 ἔτη υπογείου εργασίας σέ ὀρυχείο στό Βέλγιο καί, ἐπί πλέον, μία μερική αλλοδαπή σύνταξη. Στην περίπτωση αυτή, ἀναγνωρίζεται στην ηλικία ἀποχωρήσεως μία σταδιοδρομία πού υπερβαίνει τήν μονάδα. Τό RWP πιστεύει, ἀντιθέτως, ὅτι οἱ ενδιαφερόμενοι πρέπει νά λάβουν σύνταξη αποχωρήσεως ἴση πρός <HT TYPE="SUP">30</HT>/<HT TYPE="SUB">30</HT>, ἀφοῦ τά έτη ἀπασχολήσεως τους ὡς κοινών εργαζομένων δέν δικαιολογοῦν τήν χορήγηση συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία (ἤ επιζώντων).</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">ΝΡΜ</HT> υποστηρίζει ὅτι, στην περίπτωση τοῦ Strehl, ἡ εφαρμογή τῆς ἀποφάσεως Mura θά εἶχε ὡς συνέπεια ὅτι πρέπει νά γίνει επιλογή μεταξύ τοῦ κανόνος pro rata καί τῆς ἐθνικής διατάξεως κατά τῆς σωρεύσεως. Ἀλλά ἡ εφαρμογή τοῦ pro rata κανόνος εἶναι ἐν προκειμένω ευνοϊκότερη. Ἐξ άλλου, ὁ ενδιαφερόμενος δέν δύναται νά ἀξιώσει, κατά τήν <DATE ISO="19740701">1η 'Ιουλίου 1974</DATE>, τό συμπλήρωμα πού προβλέπεται στό άρθρο 50 τοῦ κανονισμοί) 1408/71, δεδομένου ὅτι τό άθροισμα τῶν παροχών, πού δικαιοῦται καί στίς δύο χῶρες μαζί, υπερβαίνει τό ποσό τῆς κατωτάτης βελγικής παροχής.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">βελγική κυβέρνηση</HT> παρατηρεί ὅτι τό άρθρο 51 τῆς συνθήκης ὁρίζει ὅτι πρέπει νά ὑπολογίζονται ὅλες οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στά Κράτη μέλη, οὕτως ώστε νά μή γίνεται διάκριση εἰς βάρος τοῦ διακινουμένου εργαζομένου. Ό υπολογισμός ὅμως αὐτός δέν πρέπει νά έχει ὡς συνέπεια νά υπολογίζεται ἡ 'ίδια περίοδος δύο φορές. Πράγματι, οι περίοδοι πραγματικής ἀσφαλίσεως πρέπει νά υπερισχύουν ἔναντι τῶν τεκμαιρομένων περιόδων. Ἐξ άλλου, επειδή ἡ βελγική παροχή εἶναι παροχή λόγω ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία πού υπολογίζεται βάσει μιᾶς σταδιοδρομίας ἡ ὁποία περιλαμβάνει καί μία περίοδο <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>πλασματικής<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> ἀσφαλίσεως, ἄν ἡ παροχή αυτή ἐσωρεύετο στό ἀκέραιο μέ τήν ἀλλοδαπή παροχή, ὡρισμένες περίοδοι' ἀσφαλίσεως θά ὑπελογίζοντο δύο φορές. 'Ενδείκνυται, συνεπῶς, νά υποκαθίσταται ἡ ἀλλοδαπή παροχή στην θέση τῆς βελγικής παροχής γιά τά <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>πλασματικά<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> έτη, ούτως ώστε νά ἀξιοποιοῦνται οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στίς διάφορες χώρες, άλλά, σέ περίπτωση συμπτώσεως ὡρισμένων περιόδων, ἀντικαθιστώντας τό πλασματικό μέ τό πραγματικό σύστημα. Συνεπώς, ἡ λύση πού εφαρμόζει τό RWP εἶναι δίκαιη, ἄν τό κοινό σύστημα θεωρηθεί ὡς κατώτατο ὅριο καί δεδομένου ὅτι ἡ ἀλλοδαπή παροχή ἀντικαθιστᾶ τήν βελγική παροχή γιά τά πλασματικά έτη.</TXT><P>Ὅσον άφορᾶ τήν ὑπόθεση 121/80, ὁ φορεύς κάθε Κράτους μέλους, ὅταν συντρέχουν οἱ προϋποθέσεις γιά τήν ύπαρξη δικαιώματος παροχής πού τάσσονται ἀπό τήν νομοθεσία πού εφαρμόζει, πρέπει νά συγκρίνει τήν παροχή, ὅπως προκύπτει υπολογιζόμενη βάσει τῶν διατάξεων τῆς νομοθεσίας αυτής, μέ τήν παροχή ὅταν υπολογισθεί κατά τό κοινοτικό δίκαιο, καί νά χορηγήσει τό μεγαλύτερο ποσό. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, πρέπει νά ἐφαρμοσθοῦν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, μέ χρήση τῶν κανόνων περί συνυπολογισμού καί ἀναλογικού ἐπιμερισμοῦ. Ἐν τούτοις, έχει σημασία νά μή λησμονείται ὅτι κατά τόν ὑπολογισμό τῆς καταβλητέας πραγματικής βελγικής παροχής πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ' ὄψη τό γεγονός ὅτι ὁ ενδιαφερόμενος στό μέν Βέλγιο εἰργάσθη αποκλειστικώς καί μόνο στά ὀρυχεία, ἐνῶ στην Γερμανία ἀπησχολήθη όχι μόνο στά ὀρυχεία άλλά καί άλλου, ἐπί πλέον δέ ὅτι στή δεύτερη αύτη χώρα φαίνεται ὅτι τοῦ ἀνεγνωρίσθησαν εξομοιούμενες περίοδοι, καί<?PAGE NO="1747"?> ἀκόμη ὅτι οι παροχές ἀναπηρίας πού χορηγοῦνται εἶναι διαφορετικοῦ τύπου.</P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">ιταλική κυβέρνηση</HT> εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ἡ ἐθνική διάταξη πού προβλέπει, χωρίς ἀντιστάθμισμα καί ἀνεξαρτήτως τῶν κοινοτικών κανόνων, μείωση τῆς κοινωνικῆς παροχῆς, πού δικαιοῦται ἕνας διακινούμενος εργαζόμενος βάσει μόνης τῆς εθνικῆς νομοθεσίας, γιά τόν λόγο ὅτι ὁ 'ίδιος εργαζόμενος δικαιούται καί άλλης κοινωνικῆς παροχῆς γιά επαγγελματική δραστηριότητας πού ἠσκήθη σέ άλλο Κράτος μέλος, δέν συμβιβάζεται ούτε μέ τήν συνθήκη ούτε μέ τόν κανονισμό 1408/71.</TXT><P>Οἱ <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> (ἤ οἱ <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>συμβατικές<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>) συντάξιμες περίοδοι δέν ἀντιστοιχοῦν σέ μία πραγματική περίοδο, άλλά προσδιορίζουν μόνο ένα ιδιαίτερο τρόπο υπολογισμοῦ τῆς συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία γιά τόν λόγο αυτό, δέν εἶναι δυνατό νά γίνει λόγος γιά <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>σύμπτωση<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> μιας περιόδου πλασματικῆς εργασίας μέ <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>πλασματική<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> περίοδο υπηρεσίας. Ἀπό τους ὅρους πού ἐχρησιμοποιήθησαν στό πλαίσιο τῶν επιδίκων διαφορων φαίνεται ὅτι πρέπει νά ἀποκλεισθεί ὅτι πρόκειται ἐδῶ γιά <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>πρόωρες παροχές γήρατος<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (άρθρο 12 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71). Ἐξ άλλου, τά άρθρα 12 καί 46 τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ ἀναφέρονται σέ παροχές <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>πού ἀφοροῦν μία καί τήν αυτή περίοδο υποχρεωτικῆς ἀσφαλίσεως<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>, ἐνῶ ἐν προκειμένω εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι ή εργασία τοῦ πρώην εργάτου ὀρυχείου ἐπραγματοποιήθη σέ διαφορετικό χρόνο, δηλαδή κατά τήν διάρκεια διαφορετικής <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>περιόδου<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>. Ή διάταξη τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 τῆς <DATE ISO="19671024">24ης 'Οκτωβρίου 1967</DATE> δέν δύναται νά χαρακτηρισθεί ὡς <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>ρήτρα μειώσεως, ἀναστολῆς ἡ καταργήσεως<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 12 στην πραγματικότητα ἀποτελεί ὄχι διάταξη <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>κατά της σωρεύσεως<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, ἀλλα διάταξη υπέρ τοῦ πρώην εργάτου ὀρυχείου. Τό άρθρο 12 παράγραφος 2 επιτρέπει εθνικές διατάξεις κατά τῆς σωρεύσεως, άλλά μόνο σέ περίπτωση πραγματικῆς <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>σωρεύσεως<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> (μέ τά ἐντεύθεν γιά τόν διακινούμενο εργαζόμενο πλεονεκτήματα) καί δέν εφαρμόζεται <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>ὅταν ὁ ενδιαφερόμενος λαμβάνει παροχές τῆς ιδίας φύσεως γιά... γήρας... πού καταβάλλονται ... σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῶν άρθρων 46, 50, 51...<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>.</P><P>Ούτε εἶναι βέβαιο ὅτι τό άρθρο 46 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 έχει εφαρμογή ἐν προκειμένω: αντίθετα, φαίνεται ὅτι <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>οἱ ἀπαιτούμενες προϋποθέσεις γιά τήν γένεση τοῦ δικαιώματος παροχών<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> ἐπληρώθησαν ἀπολύτως, τουλάχιστον ὅσον άφορᾶ τήν περίοδο εργασίας στό ὀρυχείο. Δέν υπάρχει πεδίο εφαρμογῆς τοῦ κοινοτικοῦ συστήματος <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>σωρεύσεως<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>, ὅταν δέν υπάρχει ούτε ἡ δυνατότης ούτε ἡ ἀνάγκη νά συνυπολογισθούν περισσότερες περίοδοι ἀσφαλίσεως, διότι πρόκειται γιά δύο περιόδους πού <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>δέν συμπίπτουν<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> στην περίπτωση αυτή, οἱ δύο συντάξεις ἀθροίζονται (στην πράξη) καί δέν σωρεύονται, ούτε εἶναι δέ δυνατόν νά καθορισθεί τό όριο αὐτοῦ πού έχει συμφωνηθεί νά ἀποκαλείται <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>θεωρητικό ποσό<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>. Ἀκόμα καί μέ τό σημερινό σύστημα ἀτελοῦς εναρμονίσεως τῶν νομοθεσιών περί κοινωνικής ἀσφαλίσεως, δέν δύναται νά επιτραπεί στους εθνικούς νομοθέτες νά θεσπίζουν διατάξεις οἱ όποιες επιβάλλουν γιά τους διακινούμενους εργαζομένους περιορισμούς πού δέν δύνανται πλέον νά γίνουν δεκτοί ἀπό τόν κοινοτικό νομοθέτη καί πού, ὁπωσδήποτε, δέν περιέχουν κανένα <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>ἀντιστάθμισμα<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/>. Τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ρητώς κατά τήν έννοια αυτή στίς δύο υποθέσεις Mura καί Schaap.</P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">ὀλλανδική κυβέρνηση</HT> έχει τήν γνώμη ὅτι οἱ <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/> περίοδοι δέν παίζουν κανένα ρόλο στόν προσδιορισμό τοῦ ύψους τῆς συντάξεως ἀναπηρίας. Όταν ένας<?PAGE NO="1748"?> ἐργάτης ὀρυχείου καταστεί ἀνάπηρος, μετά 10 τουλάχιστον έτη υπηρεσίας σέ ὀρυχεία, θά λάβει σύνταξη ἀναπηρίας ἀνεξάρτητη ἀπό την διάρκεια τῆς περιόδου κατά την ὁποία ήταν ἀσφαλισμένος. 'Αν δέν ήταν ἀσφαλισμένος κατά την ελαχίστη αύτη περίοδο ὡς εργάτης ὀρυχείου, παρά μόνο κατά την ελαχίστη περίοδο ἀσφαλίσεως των 6 μηνών πού ἀπαιτείται κατά τό γενικό σύστημα, δικαιούται τότε, κατά τό γενικό σύστημα, συντάξεως ἀναπηρίας, ἡ ὁποία καί πάλι εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπό την διάρκεια τῆς περιόδου κατά την ὁποία ὑπήρξε ἀσφαλισμένος. Τό βελγικό σύστημα δέν περιέχει διατάξεις πού νά προβλέπουν ὅτι οἱ <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> περίοδοι δέν υπολογίζονται ὅταν συμπίπτουν μέ περιόδους πού συνεπληρώθησαν σέ άλλο Κράτος μέλος.</TXT><P>Ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση κρίνει ὅτι ἡ λύση ἐν προκειμένω δύναται νά ευρεθεί στό άρθρο 46 παράγραφος 3, μέσω τῆς νομολογίας τοῦ Δικαστηρίου, καί ειδικότερα στίς υποθέσεις 105/77, 98/77 καί 236/78. Ή εφαρμογή τῶν βελγικῶν εθνικῶν κανόνων πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών εἶναι στό σημείο αυτό λιγότερο εὐνοϊκή ἀπό τήν εφαρμογή τοῦ συστήματος τοῦ άρθρου 46. Στην ὑπόθεση Strehl, ὁ γερμανικός φορεύς δέν εφαρμόζει τήν πρώτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 46 κατά τήν έννοια τοῦ δευτέρου εδαφίου τῆς παραγράφου 3. Αυτό σημαίνει ὅτι μόνο τό βελγικό 'ίδρυμα εφαρμόζει τήν πρώτη παράγραφο καί θά ἠδύνατο συνεπώς νά ἀφαιρέσει τό ποσό κατά τό όποιο τό άθροισμα τῆς βελγικής καί τῆς γερμανικῆς συντάξεως υπερβαίνει τό ἀνώτατο θεωρητικό ποσό ἀπό τήν παροχή πού ὀφείλεται ἀνεξαρτήτως των διατάξεων περί μειώσεως. Ή λύση αύτη εἶναι σύμφωνη μέ τήν ἀπόφαση Petrom καί σημαίνει ὅτι επιμερισμός τοῦ ποσοῦ πού ἀφαιρείται δέν δύναται νά γίνει παρά μόνο μεταξύ φορέων πού εφαρμόζουν νομικό σύστημα στό όποιο περιέχονται διατάξεις πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών.</P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> σημειώνει ὅτι οὔτε τό άρθρο 51 ούτε οιαδήποτε άλλη διάταξη τοῦ παραγώγου κοινοτικού δικαίου δύναται νά έχει ὡς συνέπεια τόν μή υπολογισμό (ορισμένων περιόδων ἀσφαλίσεως πού λαμβάνονται ὑπ' ὄψη κατ' εφαρμογή τῆς νομοθεσίας ενός Κράτος μέλους, ἀκόμη καί ὅταν ὁ ἀσφαλισμένος, πλην τῆς παροχής πού τοῦ χορηγείται δυνάμει τῆς νομοθεσίας αυτής, εισπράττει καί μιά παροχή σέ άλλο Κράτος μέλος καί ὅταν οἱ <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπλήρωσε στό πρώτο Κράτος μέλος συμπίπτουν μέ τίς πραγματικές περιόδους πού συνεπλήρωσε στό άλλο Κράτος μέλος.</TXT><P>Τό Arbeidshof δέχεται τό επιχείρημα ὅτι τό άρθρο 51 τῆς συνθήκης, σέ συνδυασμό μέ τό άρθρο 46 τοῦ κανονισμοί) 1408/71, πρέπει νά ερμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι όχι μόνον υπολογίζονται <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>ὅλες οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στίς διάφορες χώρες<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>, άλλά καί ὅτι δέν πρέπει, επομένως, νά προκύψει διπλός υπολογισμός περιόδων ἀσφαλίσεως, ὥστε νά μή υπάρξει καμμία διάκριση έναντι τοῦ εργαζομένου πού έμεινε στην χώρα του. Αυτή ἡ άποψη δέν δύναται νά μή προξενήσει δικαιολογημένη ἀπορία. Πράγματι, ἐδῶ πρόκειται γιά καταβολές πού γίνονται ἀποκλειστικώς κατ' ἐφαρμογή τῆς νομοθεσίας ενός μόνον Κράτους μέλους. 'Εξ άλλου, στην μία ἀπό τίς πέντε περιπτώσεις (στην υπόθεση Strehl) έχει ήδη σέ προηγούμενο στάδιο ζητηθεί καί εκδοθεί προδικαστική ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου.</P><P>Ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, αύτη καθ' εαυτή, δέν ἀποκλείει τήν ἐξ ὁλοκλήρου εφαρμογή τῆς εθνικής νομοθεσίας, δηλαδή τήν εφαρμογή καί τῶν τυχόν ἐθνικών διατάξεων πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών. Οἱ βελγικοί κανόνες περί συντάξεων ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία καί επιζώντων περιέχουν μία καί μόνο διάταξη μέ ένα γνήσιο κανόνα ἀπαγορεύσεως τῆς σωρεύσεως παροχών, δηλαδή τό άρθρο 25<?PAGE NO="1749"?> τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 τῆς <DATE ISO="19671024">24ης 'Οκτωβρίου 1967</DATE>, σύμφωνα μέ τό ὁποίο ή σύνταξη ἀποχωρήσεως καί επιζώντων δέν δύναται νά σωρευθεί μέ παροχή πού χορηγείται δυνάμει ἀλλοδαπής νομοθεσίας γιά ἀσθένεια, ἀναπηρία ἡ ἀκουσία ἀνεργία. 'Αλλά, τό βασιλικό διάταγμα δέν περιέχει ρητή ἀπαγόρευση τῆς σωρεύσεως ὡς προς παροχές τῆς ἰδίας φύσεως. 'Εν τούτοις, στην βελγική διοικητική πρακτική, ἡ διάταξη αυτή ἐφαρμόζεται στην πράξη ὑπό τήν ἔννοια αυτή. Ὅσον άφορᾶ τόν χαρακτήρα τοῦ <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>τεκμηρίου<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> τῶν 30 ετῶν, μία ἀπόφαση τοῦ Arbeidshof τῆς Λιέγης τῆς <DATE ISO="19790629">29ης 'Ιουνίου 1979</DATE> (RWP/Schiabello) έκρινε ὅτι τό τεκμήριο αυτό πρέπει νά θεωρηθεῖ <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>ἀμάχητο<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/> καί ὅτι δέν εἶναι δυνατό νά περιορισθεί ἡ νά ἀνατραπεί μέ ἀνταπόδειξη, ιδίως δέ μέ τήν ἀπόδειξη ὅτι ὁ εργάτης ὀρυχείου ἀπησχολήθη άλλοῦ κατά τήν διάρκεια τῶν ετών αυτών. Φαίνεται ὅτι δέν εἶναι τελείως ἀδύνατο νά ἀποκλεισθεί ή άποψη ὅτι δύναται καί πρέπει νά προσκομισθεί ἀνταπόδειξη καί, συνεπῶς, νά γίνει ενδεχομένως ἀφαίρεση τῶν ετών εργασίας πού παρεσχέθη ἀλλοῦ ἀπό τά <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>πλασματικά<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/> έτη πού λαμβάνονται ὑπ' ὄψη στό Βέλγιο. Αυτό ισοδυναμεί, ἑπομένως, μέ τήν εφαρμογή ενός κανόνα ἀπαγορεύσεως τῆς σωρεύσεως παροχών.</P><P>Ή κατάσταση εἶναι σαφέστερη ὅσον άφορᾶ τίς συντάξεις ἀναπηρίας, δεδομένου ὅτι τό προαναφερθέν άρθρο 23 παράγραφος 1 τοῦ βασιλικού διατάγματος τῆς <DATE ISO="19701119">19ης Νοεμβρίου 1970</DATE> περιέχει ένα κανόνα ἀπαγορεύσεως τῆς σωρεύσεως, πού έχει ήδη εφαρμοσθεί σέ ἀρκετές υποθέσεις (πρβλ. πχ. υπόθεση Mura).</P><P>Ἐν πάση περιπτώσει, σέ ὡρισμένες καταστάσεις, ἡ ἐφαρμογή τῶν εθνικών διατάξεων περί σωρεύσεως εἶναι κατ' ἀρχήν δυνατή. <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201C"/>Οσον άφορᾶ τά ὅρια εντός τῶν ὁποίων πρέπει νά εφαρμόζονται οἱ διατάξεις αυτές, ή 'Επιτροπή παραπέμπει στην νομολογία τοῦ Δικαστηρίου (υποθέσεις 98/77, Schaap, καί 105/77, Boerboom-Kersjes). <QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/>Ετσι, οἱ εθνικές διατάξεις περί σωρεύσεως δύνανται κατ' ἀρχήν νά εφαρμόζονται, έκτός ἄν ή εφαρμογή τους ἀποδεικνύεται λιγότερο ευνοϊκή ἀπό τήν εφαρμογή τοῦ συστήματος τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμού 1408/71.</P><P>Ή 'Επιτροπή ζητεῖ, συνεπώς, ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀπαντήσει ὡς έξῆς στό βελγικό δικαστήριο:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>Ούτε ἀπό τό άρθρο 51 τῆς συνθήκης ΕΟΚ ούτε ἀπό καμμία διάταξη τοῦ παραγώγου δικαίου συνάγεται ὅτι παροχές πού βασίζονται ἀποκλειστικώς καί μόνο στην νομοθεσία ἑνός Κράτους μέλους πρέπει νά μειώνονται, γιά τόν λόγο ὅτι ὁ δικαιούχος, δικαιοῦται καί άλλης παροχής, τῆς Ιδίας ή διαφορετικής φύσεως ἀπό άλλο κράτος, καί ὅτι οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού συνεπλήρωσε ὁ δικαιούχος αυτός ὑπό τήν νομοθεσία τοῦ δευτέρου αὐτού κράτος συμπίπτουν μέ τίς πλασματικές περιόδους πού συνεπληρώθησαν ὑπό τήν νομοθεσία τοῦ πρώτου κράτους.<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Τό KW, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν Guy Auwerx καί τόν Jan Declerck, καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Jean Amphoux, νομικό σύμβουλο τῆς 'Επιτροπής, επικουρούμενο ἀπό τόν Τ. Van Rijn, ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς παρατηρήσεις κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810312">12ης Μαρτίου 1981</DATE>.</P><P>Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810507">7ης Μαΐου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="1750"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19800422">22ας 'Απριλίου 1980</DATE>, πού περιῆλθαν στό Δικαστήριο στίς <DATE ISO="19800505">5</DATE> καί <DATE ISO="19800507">7 Μαίου 1980</DATE>, τό Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας (Hasselt), ἐζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἐπί τῆς ερμηνείας τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης καί τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοί) 1408/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19710614">14ης 'Ιουνίου 1971</DATE> περί εφαρμογής τῶν συστημάτων κοινωνικής ἀσφαλίσεως στους μισθωτούς καί στίς οικογένειες τους, πού διακινοῦνται εντός τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. Ν 149, τόμ. 05/001, σ. 73), σχετικά μέ τό πρόβλημα πού εκτίθεται στό σκεπτικό τῶν ἀποφάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τό σκεπτικό τῶν ἀποφάσεων αυτών δύναται νά συνοψισθεί ὡς έξης: ὁ Celestre, ιταλικής ιθαγενείας, καί οἱ Dreilich καί Bohnefeld, γερμανικής ιθαγενείας, εἰρ-γάσθησαν υπογείως σέ ὀρυχείο στό Βέλγιο ἐπί 27, 28 καί 27 ἔτη ἀντιστοίχως. Προηγουμένως, είχαν εργασθεί ὡς μισθωτοί στίς χῶρες καταγωγής τους. Τό Rijksdienst voor Werknemerspensioenen (RWP), ἁρμόδιος βελγικός ὀργανισμός, τους ἐχορήγησε σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία βάσει τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως πού συνεπληρώθησαν στό Βέλγιο. 'Εκτός αὐτοῦ, λαμβάνουν σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία καί στίς χῶρες καταγωγής τους. Ή χήρα Rydlakowski λαμβάνει σύνταξη επιζώντος βάσει τῆς γερμανικής καί τῆς βελγικής νομοθεσίας, επειδή ὁ σύζυγός τῆς εἶχε εργασθεί ὡς μισθωτός στην Γερμανία καί ἐν συνεχεία είχε εργασθεί σέ ὀρυχείο υπογείως, στό Βέλγιο ἐπί 25 ἔτη.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Κατόπιν προσφυγών πού ἠσκήθησαν ἀπό τους ενδιαφερομένους ενώπιον τῶν Arbeidsrechtbanken τοῦ Hasselt καί τοῦ Tongeren, τά δικαστήρια αυτά ἐδέχθησαν ὅτι οἱ Celestre, Dreilich, Bohnefeld καί Rydlakowski ἠδύναντο νά ἀξιώσουν σύνταξη ἀποχωρήσεως καί επιζώντος, υπολογιζόμενη βάσει μιας πλήρους σταδιοδρομίας σέ ὑπόγειο εργασία ὀρυχείου στό Βέλγιο, πού ἀντιστοιχεί σέ 30 ἔτη εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Τό RWP ἤσκησε έφεση κατά τῶν πρωτοδικών ἀποφάσεων ενώπιον τοῦ Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας (Afdeling Hasselt). Ὑπεστήριξε ὅτι τό ἄρθρο 10 παράγραφος 2 τοῦ βελγικοῦ βασιλικοῦ διατάγματος 50 θέτει ένα κανόνα κατά τῆς σωρεύσεως παροχών, δυνάμει τοῦ ὁποίου οἱ εργαζόμενοι πού δικαιολογοῦν σταδιοδρομία, ἐν μέρει ὡς ἐργάτες ὀρυχείου καί ἐν μέρει ὡς κοινοί εργάτες, δύνανται νά λάβουν σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία ἴση πρός τό γινόμενο<?PAGE NO="1751"?> τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ετών πού ἀπησχολήθησαν ως ἐργάτες ὀρυχείου ἐπί 1,5, μέ ἀνώτατο ὅριο τά 45/45, καί ὅτι τό Βέλγιο βαρύνεται μόνο μέ την καταβολή συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία (ή επιζώντων), ἡ ὁποία ἀντιστοιχεί στά έτη πού εἰργάσθησαν υπογείως σέ ὀρυχείο, ὑπό τήν επιφύλαξη ὅτι τό άθροισμα τῆς ιταλικῆς ἤ γερμανικῆς καί τῆς βελγικής συντάξεως ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία πρέπει νά εἶναι τουλάχιστον ἴσο πρός τήν πλήρη σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία πού εξασφαλίζεται βάσει τῆς υπογείου εργασίας σέ ὀρυχείο.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Ό Strehl, γερμανικής Ιθαγενείας καί αἰτῶν στην κυρία δίκη, ὑπόθ. 121/80, δικαιούται επίσης συντάξεως ἀναπηρίας τόσο στην Γερμανία ὅσο καί στό Βέλγιο, βάσει τῆς ἀπασχολήσεως του ως εργάτου ὀρυχείου. Τό Nationaal Pensioenfonds voor Mijnwerhers (NPM) ἤσκησε έφεση κατά τῆς ἀποφάσεως τοῦ Arbeidsrechtbank τοῦ Hasselt, γιά τήν έκδοση τῆς ὁποίας εἶχε ληφθεί ὑπ' ὄψη ή προδικαστική ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση 62/76 (Strehl, Jurispr. 1977, σ. 211), μέ τήν ὁποία τό Arbeidsrechtbank ἀνεγνώρισε ὅτι ὁ ενδιαφερόμενος ἠδύνατο νά ἀξιώσει σύνταξη ἀναπηρίας, υπολογιζόμενη βάσει μιᾶς πλήρους σταδιοδρομίας σέ υπόγειο εργασία ὀρυχείου στό Βέλγιο.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Τό σύστημα συνταξιοδοτήσεως λόγω ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία τῶν εργατών ὀρυχείου ρυθμίζεται ἀπό τό βελγικό βασιλικό διάταγμα 50 τῆς <DATE ISO="19671024">24ης 'Οκτωβρίου 1967</DATE>, πού ὁρίζει ὅτι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="004"><TI.ART><QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>'Αρθρο 4</TI.ART><ALINEA><P>Ἡ σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία ἀρχίζει ἀπό τήν πρώτη ήμερα τοῦ μηνός πού έπεται εκείνου εντός τοῦ ὁποίου ὁ ενδιαφερόμενος υπέβαλε τήν σχετική αίτηση καί ὄχι πρίν ἀπό:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>...</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>...</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Τήν πρώτη ήμερα τοῦ μηνός πού έπεται εκείνου εντός τοῦ ὁποίου ὁ ενδιαφερόμενος:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>συμπληρώνει τήν κανονική ηλικία συντάξεως: δηλαδή τήν ηλικία τῶν 55 ή τῶν 60 ετών ἀντιστοίχως, ανάλογα μέ τό ἄν ἡ σύνταξη ἀποχωρήσεως παρέχεται λόγω υπογείου ἡ ἐπιγείου εργασίας στά ὀρυχεία,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἡ ἀποδεικνύει ὅτι ἀπησχολήθη κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὡς εργάτης υπογείως σέ ἀνθρακωρυχεία ἐπί είκοσι πέντε έτη.<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></P><P>Δυνάμει τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 10, κατά παρέκκλιση ἀπό τήν παράγραφο 1 εδάφιο 2, ὁ εργαζόμενος:</P><?PAGE NO="1752"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>πού ἀπησχολήθη κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὡς ἐργάτης ὀρυχείου ἐπί είκοσι τουλάχιστον έτη, δύναται νά λάβει σύνταξη ἀποχωρήσεως ἀπό την ὑπηρεσία, υπολογιζόμενη στό ἕνα τριακοστό γιά κάθε ἡμερολογιακό έτος πού ἀπησχολήθη ὡς εργάτης ὀρυχείου. 'Αν δέν συγκεντρώνει τριάντα ἡμερολογιακά έτη ἀπασχολήσεως κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὡς εργαζόμενος υπογείως σέ ὀρυχείο ἡ λατομείο μέ υπόγεια εκμετάλλευση, συγκεντρώνει ὅμως είκοσι πέντε τουλάχιστον έτη τέτοιας ἀπασχολήσεως, θεωρείται ὅτι ἀποδεικνύει ἀπασχόληση κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα ὑπό τήν ιδιότητα αυτή κατά τήν διάρκεια ἐπί πλέον ἀριθμοῦ ετών, ἴσου πρός τήν διαφορά μεταξύ τοῦ τριάντα καί τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ημερολογιακῶν ετών πού ἀπέδειξε ὅτι ἀπησχολήθη ὑπό τήν ιδιότητα αυτή κατά σύνηθες καί κύριο επάγγελμα. Καθένα ἀπό τά ἐπί πλέον αυτά έτη θεωρείται ὡς έτος υπογείου ἀπασχολήσεως σέ ἀνθρακωρυχεία πρό τοῦ 1955.<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P><P>Τό σύστημα συντάξεων ἀναπηρίας τῶν εργατών ὀρυχείων ρυθμίζεται ἀπό τό βασιλικό διάταγμα τῆς <DATE ISO="19701119">19ης Νοεμβρίου 1970</DATE>, πού ὁρίζει ὅτι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>'Αρθρο 1 παράγραφος 1. Δικαιοῦται συντάξεως ἀναπηρίας ὑπό τίς προϋποθέσεις πού ὁρίζονται κατωτέρω:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ὁ εργάτης πού υπάγεται στό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως εργατών ὀρυχείων, ὁ όποιος έπαυσε πράγματι νά εργάζεται σέ επιχειρήσεις ὀρυχείων λόγω ἀσθενείας πού συνεπάγεται ἀνικανότητα πρός κανονική υπόγειο ἡ επίγειο εργασία στίς ἐν λόγω επιχειρήσεις·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ὁ εργάτης πού υπάγεται στό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως εργατών ὀρυχείων, ὁ όποιος, ἀφοῦ ἀπησχολήθη υπογείως, έπαυσε πράγματι νά εργάζεται στίς ἐν λόγω επιχειρήσεις λόγω ἀσθενείας πού συνεπάγεται ἀνικανότητα πρός κανονική υπόγειο εργασία στίς ἐπιχειρήσεις αυτές.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Παράγραφος 2. Σύνταξη ἀναπηρίας χορηγείται:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>στόν ἐργάτη πού ἀναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο α, ἄν ἀποδεικνύει τουλάχιστον δέκα έτη υπηρεσίας σέ επιχειρήσεις ὀρυχείων·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>στον εργάτη πού ἀναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο β, ἄν ἄποδεικνύει τόν κατώτατο ἀριθμό ετών υπηρεσίας πού καθορίζεται στην παράγραφο 1 καί ἄν ὁ κατώτατος αυτός ἀριθμός περιλαμβάνει τουλάχιστον πέντε έτη πραγματικής υπογείου υπηρεσίας σέ επιχειρήσεις ὀρυχείων.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>'Αρθρο 23 παράγραφος 1. Ή σύνταξη ἀναπηρίας πού χορηγείται δυνάμει τοῦ παρόντος διατάγματος δέν δύναται νά σωρευθεῖ μέ μία ἤ περισσότερες συντάξεις ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία ἡ ἀναπηρίας, παρά μόνο μέχρι τοῦ ποσοῦ τῆς ετησίας συντάξεως πού καθορίζεται στό άρθρο 4 παράγραφος 1 περιπτώσεις 2 καί 4, ἀνάλογα μέ τό ἄν πρόκειται γιά ἐργάτη έγγαμο ἡ άγαμο, χήρο, διαζευγμένο ἡ ζῶντα κεχωρισμένως ἀπό τήν σύζυγο του.<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="1753"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Τό ζήτημα πού ἔθεσε τό Arbeidshof ἀνάγεται στό ἄν τό άρθρο 51 τῆς συνθήκης καί οἱ κανονιστικές διατάξεις πού ἐθεσπίσθησαν γιά τήν εκτέλεση του πρέπει νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν έννοια ὅτι κατά τόν προσδιορισμό τῶν καταβλητέων στους ενδιαφερομένους παροχῶν, κατ' εφαρμογή τῆς νομοθεσίας ενός Κράτους μέλους, δέν δύναται νά γίνει διπλός υπολογισμός τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως, στην περίπτωση ἰδίως ὅπού πραγματικές περίοδοι ἀσφαλίσεως σ' ἕνα Κράτος μέλος σωρεύονται μέ <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>πλασματικές<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/> περιόδους σέ άλλο Κράτος μέλος.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης, τό Δικαστήριο δέν έχει ἁρμοδιότητα νά ερμηνεύει τήν εθνική νομοθεσία. Δύναται, πάντως, ἐν τούτοις, νά τονίζει ὡρισμένους κανόνες κοινοτικοῦ δικαίου, πού δύνανται νά βοηθήσουν στην επίλυση τῆς ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου διαφορᾶς.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Πρέπει, κατ' ἀρχήν, νά ὑπομνησθεῖ ὅτι, ὅπως έχει κρίνει τό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων καί στην ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19780314">14ης Μαρτίου 1978</DATE> (Schaap, 98/77, Jurispr. 1978, σ. 707), ἐφ' ὅσον ὁ εργαζόμενος λαμβάνει σύνταξη δυνάμει μόνης τῆς ἐθνικής νομοθεσίας, οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν εμποδίζουν τήν ἐπ' αὐτοῦ εφαρμογή μόνης τῆς εθνικής νομοθεσίας στό σύνολό της, περιλαμβανομένων καί τῶν εθνικῶν κανόνων πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών, ὑπό τήν επιφύλαξη ὅτι, ἄν ἡ εφαρμογή τῆς νομοθεσίας αυτής ἀποδεικνύεται λιγότερο εὐνοϊκή γιά τόν εργαζόμενο ἀπό τήν εφαρμογή τῶν κανόνων τοῦ άρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, θά πρέπει νά εφαρμοσθοῦν οἱ διατάξεις τοῦ άρθρου αὐτοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Στό εθνικό δικαστήριο εναπόκειται νά ἀποφανθεί ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τήν ερμηνεία τῶν διατάξεων τῆς δικής του νομοθεσίας, ὅσον άφορᾶ τήν σώρευση παροχών καί νά προβεί στην ἀναγκαία σύγκριση, γιά νά προσδιορίζει σέ κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ἄν ἡ εφαρμογή τῶν εθνικών κανόνων εἶναι γιά τόν εργαζόμενο λιγότερο ευνοϊκή ἀπό τήν εφαρμογή τῶν κοινοτικών διατάξεων, ὅπως ερμηνεύονται ἀπό τό Δικαστήριο. Πράγματι, ὁ εργαζόμενος πρέπει νά λαμβάνει τίς ευνοϊκότερες παροχές.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Μέ ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19801015">15ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE> (D'Amico, 4/80, ἡ ὁποία δέν έχει ἀκόμη δημοσιευθεί στην Συλλογή), τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι, όταν ένας εργαζόμενος λαμβάνει παροχές ἀναπηρίας, πού έχουν μετατραπεῖ σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας ενός Κράτους μέλους, καί παροχές ἀναπηρίας. πού δέν έχουν ἀκόμη μετατραπεί σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους, ἡ σύνταξη γήρατος καί οἱ παροχές ἀναπηρίας λογίζονται<?PAGE NO="1754"?> ὡς παροχές τῆς ἰδιας φύσεως. Κατά συνέπεια, ἔχουν εφαρμογή οἱ διατάξεις τοῦ κεφαλαίου 3 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 καί, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 12 παράγραφος 2 τελευταίο εδάφιο τοῦ κανονισμοί), ἀποκλείεται ἡ εφαρμογή των εθνικών κανόνων πού ἀπαγορεύουν την σώρευση παροχῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Όσον ἀφορᾶ τήν εφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, πρέπει νά ὑπομνησθεῖ ὅτι, ὅπως προκύπτει ἀπό τό τελευταίο εδάφιο τοῦ ἄρθρου 12 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ, δέν έχουν εφαρμογή οἱ εθνικές διατάξεις περί μειώσεως, ἀναστολῆς ἡ καταργήσεως. Συνεπώς, τό ποσό πού ἀναφέρεται στό ἄρθρο 46 παράγραφος 1 εἶναι τό ποσό πού θά ἐδικαιοῦτο ὁ εργαζόμενος δυνάμει τῆς εθνικής νομοθεσίας, ἄν δέν ελάμβανε σύνταξη δυνάμει της νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους. 'Αν, δυνάμει τῆς εθνικής νομοθεσίας, ὁ εργαζόμενος πού δύναται νά ἀποδείξει ὡρισμένο ἀριθμό ετών ἀσφαλίσεως δικαιοῦται πλήρους συντάξεως, λαμβάνεται ὑπ' ὄψη τό ποσό τῆς πλήρους αυτής συντάξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Ό κανονισμός 574/72 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19720321">21ης Μαρτίου 1972</DATE> περί τοῦ τρόπου εφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. Ν 74, τόμ. 05/001, σ. 138) περιέχει, στά ἄρθρα 15 καί 46, διατάξεις πού διέπουν τήν σύμπτωση περιόδων ἀσφαλίσεως πού διηνύθησαν ὑπό τήν νομοθεσία δύο ἡ περισσοτέρων Κρατῶν μελών. Δέν επιτρέπεται, επομένως, στον φορέα ενός Κράτους μέλους νά εφαρμόζει, γιά τόν συνυπολογισμό καί τόν ἀναλογικό επιμερισμό τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως, εθνικούς κανόνες πού εἶναι γιά τόν εργαζόμενο λιγότερο ευνοϊκοί ἀπό τους κανόνες τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Ειδικότερα πρέπει νά τονισθοῦν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 15 παράγραφος 1 περίπτωση ε τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ, πού ὁρίζει ὅτι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>σέ περίπτωση πού δέν δύναται νά προσδιορισθεί ἀκριβώς τό χρονικό διάστημα κατά τό όποιο ὁρισμένες περίοδοι ἀσφαλίσεως ἐπραγματοποιήθησαν ὑπό τήν νομοθεσία ἑνός Κράτους μέλους, τεκμαίρεται ὅτι αυτές οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως δέν συμπίπτουν μέ περιόδους ἀσφαλίσεως πού ἐπραγματοποιήθησαν ὑπό τήν νομοθεσία άλλου Κράτους μέλους καί ὑπολογίζονται κατά τό μέτρο πού δύνανται νά ληφθοῦν ὑπ' ὄψη επωφελώς<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="1755"?><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Στο ἐρώτημα πού υπέβαλε τό Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας προσήκει, συνεπώς, ή ἀκόλουθη ἀπάντηση :</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἐφ' ὅσον ὁ εργαζόμενος λαμβάνει μία σύνταξη δυνάμει μόνης τῆς εθνικῆς νομοθεσίας, οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν εμποδίζουν την ἐπ' αυτού εφαρμογή μόνης τῆς εθνικής νομοθεσίας στό σύνολό της, περιλαμβανομένων καί τῶν εθνικῶν κανόνων πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών, ὑπό τήν επιφύλαξη ὅτι, ἄν ἡ εφαρμογή τῆς νομοθεσίας αὐτής ἀποδεικνύεται γιά τόν εργαζόμενο λιγότερο ευνοϊκή ἀπό τήν εφαρμογή τῶν κανόνων τοῦ άρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, θά πρέπει νά εφαρμοσθοῦν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>'Οταν ένας εργαζόμενος λαμβάνει παροχές ἀναπηρίας, πού έχουν μετατραπεί σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας ενός Κράτους μέλους, καί παροχές ἀναπηρίας πού δέν έχουν ἀκόμη μετατραπεί σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους, ἡ σύνταξη γήρατος καί οἱ παροχές ἀναπηρίας λογίζονται ὡς παροχές τῆς ιδίας φύσεως. Κατά συνέπεια, έχουν εφαρμογή οἱ διατάξεις τοῦ κεφαλαίου 3 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 καί, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 12 παράγραφος 2 τελευταίο εδάφιο τοῦ κανονισμοῦ, ἀποκλείεται ἡ εφαρμογή τῶν εθνικών κανόνων πού ἀπαγορεύουν τήν σώρευση παροχών.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>'Οταν ὁ εργαζόμενος λαμβάνει παροχές ἀναπηρίας ἡ γήρατος τῆς ἰδίας φύσεως, χορηγούμενες ἀπό φορείς δύο ἡ περισσοτέρων Κρατών μελών, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/72, δέν έχουν εφαρμογή οἱ εθνικές διατάξεις περί μειώσεως, ἀναστολής ἡ καταργήσεως. Συνεπώς, τό ποσό πού ἀναφέρεται στό άρθρο 46 παράγραφος 1 εἶναι τό ποσό πού θά ἐδικαιοῦτο ὁ εργαζόμενος δυνάμει τῆς εθνικής νομοθεσίας, ἄν δέν ελάμβανε σύνταξη δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους. Ἄν, δυνάμει τῆς ἐθνικής νομοθεσίας, ὁ εργαζόμενος πού δύναται νά ἀποδείξει ὡρισμένο ἀριθμό ετών ἀσφαλίσεως δικαιούται πλήρους συντάξεως, λαμβάνεται ὑπ' ὄψη τό ποσό τῆς πλήρους αυτής συντάξεως.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ό κανονισμός 573/72 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19720321">21ης Μαρτίου 1972</DATE> περί τοῦ τρόπου ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. Ν 74, τόμ. 05/001, σ. 138) περιέχει, στά άρθρα 15 καί 46, διατάξεις περί συμπτώσεως περιόδων ἀσφαλίσεως, πού διηνύθησαν ὑπό τήν νομοθεσία δύο ἤ περισσοτέρων Κρατών μελών. Δέν επιτρέπεται, ἑπομένως, στόν φορέα ενός Κράτους μέλους νά ἐφαρμόζει, γιά τόν συνυπολογισμό καί τόν ἀναλογικό επιμερισμό τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως, εθνικούς κανόνες πού εἶναι γιά τόν εργαζόμενο λιγότερο εὐνοϊκοί ἀπό τους κανόνες τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="1756"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν ἡ κυβέρνηση τοῦ Βασιλείου τοῦ Βελγίου, ή κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας, ἡ κυβέρνηση τοῦ Βασιλείου τῶν Κάτω Χωρῶν καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οἱ όποιες υπέβαλαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ότι ἡ παροῦσα διαδικασία έχει ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ᾽ αυτό εναπόκειται νά ἀποφασίσει γιά τά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)</P><P>κρίνοντας ἐπί τοῦ ερωτήματος πού τοῦ ὑπέβαλε τό Arbeidshof τῆς 'Αμβέρσας, μέ ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19800422">22ας Ἀπριλίου 1980</DATE>, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἐφ' ὅσον ὁ εργαζόμενος λαμβάνει μία σύνταξη δυνάμει μόνης τῆς ἐθνικῆς νομοθεσίας, οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν ἐμποδίζουν τήν ἐπ᾽ αὐτοῦ εφαρμογή μόνης τῆς ἐθνικής νομοθεσίας στό σύνολο της, περιλαμβανομένων καί τῶν ἐθνικῶν κανόνων ἐναντίον τῆς σωρεύσεως, ὑπό τήν επιφύλαξη ὅτι, ἄν ἡ εφαρμογή τῆς νομοθεσίας αυτής ἀποδεικνύεται γιά τόν ἐργαζόμενο λιγότερο ευνοϊκή ἀπό τήν εφαρμογή τῶν κανόνων τοῦ ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, πρέπει νά ἐφαρμοσθοῦν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὅταν ἕνας εργαζόμενος λαμβάνει παροχές αναπηρίας, πού έχουν μετατραπεῖ σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας Κράτους μέλους, καί παροχές ἀναπηρίας πού δέν έχουν ἀκόμη μετατραπεί σέ σύνταξη γήρατος δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους, ἡ σύνταξη γήρατος καί οἱ παροχές αναπηρίας λογίζονται ὡς παροχές τῆς ιδίας φύσεως. Κατά συνέπεια, έχουν εφαρμογή οἱ διατάξεις τοῦ κεφαλαίου 3 τοῦ κανονισμού 1408/71 καί, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 12 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο τοῦ κανονισμοί), ἀποκλείεται ἡ εφαρμογή τῶν εθνικών κανόνων πού απαγορεύουν τήν σώρευση παροχών.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>'Οταν ὁ εργαζόμενος λαμβάνει παροχές ἀναπηρίας ἡ γήρατος τῆς ἰδίας φύσεως, χορηγούμενες ἀπό φορείς δύο ἡ περισσοτέρων Κρατών μελών, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις του ἄρθρου 46 τοῦ κανονισμού 1408/71, δέν έχουν ἐφαρμογή οἱ ἐθνικές διατάξεις περί μειώσεως, ἀναστολής ή<?PAGE NO="1757"?> καταργήσεως. Συνεπῶς, τό ποσό πού ἀναφέρεται στό ἄρθρο 46 παράγραφος 1 εἶναι τό ποσό πού θά ἐδικαιοῦτο ὁ εργαζόμενος δυνάμει τῆς εθνικής νομοθεσίας, ἄν δέν ἐλάμβανε σύνταξη δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου Κράτους μέλους. Ἄν, δυνάμει τῆς ἐθνικής νομοθεσίας, ὁ ἐργαζόμενος πού δύναται νά αποδείξει ὡρισμένο ἀριθμό ἐτών ἀσφαλίσεως δικαιοῦται πλήρους συντάξεως, λαμβάνεται ὑπ' ὄψη τό ποσό τῆς πλήρους αυτής συντάξεως.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ὁ κανονισμός 574/72 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19720321">21ης Μαρτίου 1972</DATE> περί τοῦ τρόπου εφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 (ΕΕ ειδ. ἔκδ. Ν 74, τόμ. 05/001, σ. 138) περιέχει, στά άρθρα 15 και 46, διατάξεις περί συμπτώσεως περιόδων ασφαλίσεως πού διηνύθησαν ὑπό την νομοθεσία δύο ἡ περισσοτέρων Κρατών μελών. Δέν επιτρέπεται, επομένως, στόν φορέα ἑνός Κράτους μέλους νά ἐφαρμόζει, για τόν συνυπολογισμό καί τόν ἀναλογικό ἐπιμερισμό τῶν περιόδων ασφαλίσεως, εθνικούς κανόνες πού εἶναι γιά τόν εργαζόμενο λιγότερο ευνοϊκοί ἀπό τους κανόνες τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Koopmans</P><P>O'Keeffe</P><P>Bosco</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο την <DATE ISO="19810702">2α 'Ιουλίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>J. Α. Pompe</P><P>Βοηθός γραμματεύς</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ πρώτου τμήματος</P><P>Τ. Koopmans</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>