a)Het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren,b)Het besluit van verweerster om de als kostwinnerstoelage voor het tijdvak 1 januari 1975 tot 31 augustus 1977 onverschuldigd aan verzoeker uitgekeerde bedragen terug te vorderen alsmede het stilzwijgende besluit tot afwijzing van de klacht van 14 april 1978 nietig te verklaren,c)Verweerster te veroordelen tot terugbetaling aan verzoeker van de wegens onverschuldigde betaling van de kostwinnerstoelage voor genoemd tijdvak ingehouden bedragen, vermeerderd met moratoire interessen ad 8 o/o per jaar, voor elk bedrag te rekenen vanaf de datum van inhouding,d)Verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.

a)Het beroep ongegrond te verklaren,b)Verzoeker te verwijzen in de kosten van het geding.

Subsidiair voert verzoeker aan dat met het bestreden besluit inbreuk werd gemaakt op de beginselen van billijkheid, gelijkheid, verdelende gerechtigheid en goede administratie, en overschrijding van bevoegdheid heeft plaatsgevonden aangezien uit door verzoeker ontvangen inlichtingen blijkt dat, zelfs indien de in artikel 85 van het Statuut genoemde voorwaarden waren vervuld, verweerster in soortelijke gevallen onverschuldigd betaalde bedragen niet heeft teruggevorderd.

Volgens de Commissie kan verzoeker niet volhouden dat hij niet op de hoogte was van deze bepalingen. Zij meent dat zelfs indien hij zou kunnen aantonen dat hij niet bekend was met de toepassing van de correctiecoëfficiënt op het maximum van 250000 BFR, ondanks publikatie daarvan in de personeelskoerier, dit niet afdoet aan het kennelijk onregelmatige karakter van de betalingen, omdat geen enkel ambtenaar een beroep kan doen op zijn onwetendheid ten aanzien van een regelmatig in het Publikatieblad of in interne mededelingen aan het personeel gepubliceerde maatregel. Zij stelt vervolgens dat de beweerde onwetendheid wat betreft de toepassing van de correctiecoëfficiënt op het maximum van 250000 BFR verzoeker niet vrijstelt van de verplichting om het onverschuldigd betaalde terug te betalen, maar juist de onregelmatigheid van de betalingen nog meer voor de hand doet liggen. De Commissie vindt eveneens dat verzoeker niet kan beweren dat hij niet wist hoeveel zijn echtgenote verdiende.

De Commissie stelt vervolgens dat de omstandigheid dat de onregelmatige betalingen te wijten zijn aan een fout van de administratie, op zich niet de toepassing van artikel 85 van het Statuut kan -uitsluiten. Zij baseert zich in dit verband op de stelling van advocaat-generaal Mayras dat de dwaling der administratie, ook wanneer zij niet door de ambtenaar is uitgelokt, de actie tot terugvordering geenszins uitsluit; zij is, als spreekt, er zelfs één der feitelijk noodzakelijke voorwaarden voor (conclusie in zaak 71/72, Kuhl t. Raad, Jurispr. 1973, blz. 720). Verzoeker beroept zich derhalve vergeefs op de door de diensten van verweerster bij zijn indiensttreding gemaakte berekening en op het feit dat genoemde diensten over alle gegevens beschikten aangezien zijn echtgenote eveneens bij verweerster in dienst was.

De Commissie concludeert dat de duidelijke bepalingen van artikel 1, lid 3, van bijlage VII van het Statuut, aangevuld door genoemde maatregel van de hoofden van de administratie, de publikatie van deze teksten in alle officiële talen, het feit dat verzoeker had moeten weten hoeveel zijn echtgenote verdiende en de omstandigheden waaronder hem werd meegedeeld dat hij recht had op de kostwinnerstoelage aantonen dat de onregelmatigheid van de betrokken betalingen zo voor de hand lag dat verzoeker daarvan kennis had moeten dragen.

Ten aanzien van het tweede, subsidiair aangevoerde middel, namelijk schending van de beginselen van billijkheid, gelijkheid, verdelende gerechtigheid en goede administratie, bestrijdt verweerster verzoekers stellingen en concludeert zij tot verwerping van het middel, daar verzoeker dit niet verder uitwerkt.

Alvorens te antwoorden op verweersters stelling maakt verzoeker vier opmerkingen:

1)er is geen sprake van een voor de hand liggende dwaling, op grond waarvan het onverschuldigd betaalde kan worden teruggevorderd, wanneer de gespecialiseerde diensten van verweerster deze dwaling twee jaar lang hebben begaan;2)de onregelmatigheid blijkt niet uit de salarisafrekeningen, omdat hierop slechts wordt vermeld dat de toelage wordt verstrekt, zodat men, een beroep had moeten doen op de statutaire bepalingen betreffende de verschillende bestanddelen van het salaris om de onregelmatigheid te achterhalen;3)verweersters diensten deelden hem bij de indiensttreding van zijn ex-echtgenote in februari 1974 mede, dat hij recht had op de kostwinnerstoelage;4)zes of zeven andere ambtenaren verkeerden in dezelfde situatie als hij en hadden de dwaling evenmin ontdekt.

Verzoeker concludeert uit deze vier inleidende opmerkingen dat de dwaling niet zo voor de hand lag dat bij daarvan kennis had moeten dragen en dat zijn beroep derhalve gegrond is.

In antwoord op verweersters argumenten betoogt verzoeker vervolgens dat hij geen kennis droeg van het besluit van de hoofden van de administratie von 26 oktober 1973 ter aanvulling van artikel 1 van bijlage VII van het Statuut; hij wijst in dit verband op de omstandigheden waaronder de personeelskoerier wordt verdeeld en vraagt zich af waarom de uitvoeringsmaatregelen van het Statuut niet op dezelfde wijze aan het personeel worden meegedeeld als de wijzigingen ervan, namelijk in een enveloppe met de naam van elke ambtenaar. Zelfs als artikel 1 van bijlage VII van het Statuut duidelijk het in aanmerking te nemen maximum bedrag aangeeft, wordt hierdoor trouwens slechts een gedeelte van het probleem opgelost, omdat dit maximum vervolgens vergeleken moet worden met het inkomen van de echtgenoot vóór aftrek van belasting, hetgeen ongetwijfeld een ingewikkeld proces is.

Ten aanzien van verweersters argument dat verzoeker haar diensten eventueel om nadere uitleg had moeten vragen, merkt hij op dat, indien men uitleg moet vragen om een dwaling te bemerken, hier uit volgt dat deze dwaling niet zó voor de hand ligt dat verzoeker daarvan kennis had moeten dragen; want de dwaling moet in het oog springen bij degene die een normale zorgvuldigheid betracht.

Verzoeker betoogt dat wanneer twee echtgenoten bij dezelfde instelling werkzaam zijn, de betrokken ambtenaar zich niet hoeft te bekommeren om de invloed van het inkomen van zijn echtgenote op zijn salarisrechten, omdat de administratie onvermijdelijk op de hoogte is van alle gegevens. Hij is derhalve niet verplicht deze aan de betrokken instelling mee te delen. Als verweersters diensten geen verband leggen tussen de dossiers van de bij haar in dienst zijnde echtgenoten, dient niet de ambtenaar maar de instelling voor de fout op te komen.

Verzoeker verklaart vervolgens niet te persisteren bij het tweede middel, daar volgens nadere inlichtingen die hij heeft verkregen, verweersters diensten aan zes of zeven ambtenaren die zich in een soortgelijke situatie bevonden in april 1978 hebben geschreven, dat het probleem werd onderzocht en voor drie van hen is zelfs besloten tot terugvordering van het onverschuldigd betaalde.

Voorts betoogt zij dat men onmogelijk verzoekers stelling kan aanvaarden, dat de onregelmatigheid van de betaling van de kostwinnerstoelage niet voor de hand lag op grond dat de administratie, die op het betrokken gebied over een gespecialiseerde dienst beschikte, de onregelmatigheid twee jaar lang niet had ontdekt. Zij verwijst naar de opmerkingen in haar verweerschrift en voegt hieraan toe dat haar diensten niet bevoegd zijn systematisch en voortdurend de hoogte van het salaris van de echtgenoten van haar ambtenaren en personeelsleden te controleren en dat zij daarom haar ambtenaren verplicht, elke verandering betreffende met name winstgevende bezigheden van de echtgenoten aan haar mee te delen. In casu is verzoeker deze verplichting niet nagekomen, waardoor de Commissie niet kon nagaan of de betaling van de kostwinnerstoelage al dan niet regelmatig was.

Met betrekking tot de moeilijkheid die verzoeker zou hebben ondervonden bij de vaststelling van het salarisbedrag van zijn echtgenote dat moest worden vergeleken met het maximum waarboven de kostwinnerstoelage zou worden ingetrokken, merkt verweerster op dat hij slechts het door zijn echtgenote verdiende nettobedrag hoefde op te tellen bij het bedrag van de gemeenschapsbelasting om het maandbedrag te vinden dat, tot jaarbedrag omgerekend, moest worden vergeleken met het in het Statuut genoemde maximum.

Verweerster bestrijdt verzoekers bewering dat hij geen kennis droeg van artikel 1, lid 3, van bijlage VII van het Statuut en van de door de hoofden van de administratie vastgestelde maatregel, omdat hij bij zijn indiensttreding, zoals hijzelf erkent, een vade-mecum in het Deens en een tekst van het Statuut in het Duits had ontvangen, welke taal hij volgens zijn beoordelingsrapport over het tijdvak januari 1974 tot juni 1975 zeer goed kent. Wat het lezen van de personeels-koerier betreft, mag men van een ambtenaar van zijn rang toch wel verwachten dat hij onderscheid kan maken tussen mededelingen van enig gewicht en meer anekdotisch getinte berichten.

Volgens verweerster had verzoeker op zijn minst nadere uitleg aan haar diensten moeten vragen en was het feit dat men hem bij zijn aanwerving had meegedeeld dat hij recht had op een kostwinnerstoelage niet doorslaggevend, omdat inlichtingen die juist zijn op het moment dat ze worden gegeven, naderhand niet meer per se hoeven te kloppen, vooral wanneer de gegevens waarop deze zijn gebaseerd voortdurend veranderen.

Zij bestrijdt eveneens verzoekers stelling dat de verplichting om het inkomen van de echtgenote op te geven slechts geldt voor ambtenaren waarvan de echtegnote niet bij haar in dienst is. Zij vindt integendeel dat deze verplichting op alle ambtenaren rust wier echtgenote een winstgevende bezigheid uitoefent, of dit nu bij de Commissie is of niet. Door deze verplichting niet na te komen heeft verzoeker geen rekening gehouden met de verbintenis die hij bij zijn indiensttreding is aangegaan en heeft hij niet voldaan aan de op iedere ambtenaar jegens het over hem gestelde gezag rustende fundamentele plicht tot medewerking (arrest van 14 december 1966, zaak 3/66, Alfieri t. Parlement, Jurispr. 1966, blz. 634 e.v., met name blz. 650).

Ten slotte neemt de Commissie akte van het feit dat verzoeker afziet van het middel betreffende schending van de beginselen van billijkheid, gelijkheid, verdelende gerechtigheid en goede administratie en van overschrijding van bevoegdheid.

Ter terechtzitting van 31 mei 1979 hebben verzoeker, te deze vertegenwoordigd door E. Lebrun, advocaat te Brussel, en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, te deze vertegenwoordigd door haar gemachtigde D. Sorasio, lid van de juridische dienst van de Commissie, en bijgestaan door D. Jacob, advocaat te Brussel, mondelinge opmerkingen gemaakt.

De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting van 21 juni 1979 conclusie genomen.

Volgens artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering blijven echter de kosten door de instelling terzake van beroepen van personeelsleden der Gemeenschappen gemaakt, te haren laste.