<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-05-202605C119202403500-00-TRA-DOC-NL-CONCL-C-0350-24-202509031-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="nl-NL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="2/10/2025 17:04:47" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="nl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="6KIwaPHE8SO4Wq8w4T+mOOeJZ9x3b3Q4zqOb7euAQxJcuqLASEognmeW9tSJY/ZNNoCVOOs2BEqGQM4MYZHRGg1geH10eBZO9xnAZHkbH86g6p5rvwkSIdGXob9Xa5ln2ZUcEexDdiDo0YTIv1ENenMr11OBWPRvcGcWFtt/pyY=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="ey" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0350" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2024" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="NL" name="Langue"/>
    <meta content="ey" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_green" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 09-09-25 14:16:49" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="cdf18097c1b14e3bb8bf9698a541e0a1" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0350" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Conclusie van adv.-gen. Kokott – Zaak C‑350/24</div>
      <div id="rId21" style="default">Crédit agricole Corporate &amp; Investment Bank</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      J. KOKOTT
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      van 25 september 2025  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Zaak C‑350/24
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      HJ
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      tegen
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Crédit agricole Corporate &amp; Investment Bank
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-8" title="page-1">
      [verzoek van de Cour de cassation (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-9" title="page-1">
      „Verzoek om een prejudiciële beslissing – Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie – Richtlijn 2006/54/EG – Verwezenlijking van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep – Omzetting van deze richtlijn in de wetgeving van een andere lidstaat – Richtlijnconforme uitlegging – Toepassing van het Unierecht op een situatie vóór de terugtrekking in het kader van een vóór de terugtrekking ingeleide gerechtelijke procedure – Rechtszekerheid – Verbod van terugwerkende kracht – Doeltreffende rechterlijke bescherming”
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-2">
      
        <br/>
      
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-3">
      Brexit means Brexit. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">2</a>
</span>)
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Inleiding</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bestaat er ondanks de Brexit een Unierechtelijke verplichting om de eerder door het Verenigd Koninkrijk ter uitvoering van het Unierecht vastgestelde regels overeenkomstig het Unierecht te blijven toepassen? De Cour de cassation (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Frankrijk) legt deze vraag voor aan het Hof met betrekking tot een „oud geval”. Dit berust op een situatie die zich in het Verenigd Koninkrijk heeft voorgedaan ruim vóór de terugtrekking en die eveneens nog vóór de terugtrekking aanleiding heeft gegeven tot een procedure voor de Franse rechter.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Inhoudelijk gaat het daarbij om een bepaling van de richtlijn gelijke behandeling (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">3</a>
</span>) inzake de bewijslast in het geval van vermeende discriminatie op grond van geslacht. De Cour de cassation wenst te vernemen of de omzettingsregeling van het Verenigd Koninkrijk op grond van het Unierecht richtlijnconform moet worden uitgelegd, dan wel of zelfs een rechtstreekse toepassing van de bepaling van de richtlijn mogelijk is. Het Unierecht vereist echter slechts dat deze instrumenten worden toegepast indien het instrument, ondanks de terugtrekking, van toepassing blijft op dergelijke oude gevallen in het Verenigd Koninkrijk. Voor de beantwoording van deze vraag moeten artikel 50 VEU en het terugtrekkingsakkoord (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">4</a>
</span>) worden uitgelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rechtskader</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Internationaal recht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 70, lid 1, van het Verdrag van Wenen van 23 mei 1969 inzake het verdragenrecht (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">5</a>
</span>) (hierna: „Verdrag van Wenen”) regelt de gevolgen van de opzegging van een verdrag:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-18" title="page-4">
      „De beëindiging van een verdrag krachtens zijn bepalingen of overeenkomstig dit Verdrag
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-19" title="page-4">
      a) ontslaat de partijen van de verplichting de uitvoering van het verdrag voort te zetten;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-20" title="page-4">
      b) tast geen enkel recht, geen enkele verplichting of geen enkele rechtspositie van partijen aan, die door de uitvoering van het verdrag vóór zijn beëindiging is ontstaan;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-21" title="page-4">
      tenzij het verdrag anders bepaalt of de partijen anders overeenkomen.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Unierecht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Primair recht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 50, leden 1 tot en met 3, VEU regelt de gevolgen van de terugtrekking uit de Unie en het terugtrekkingsakkoord:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-25" title="page-4">
      „1. Een lidstaat kan overeenkomstig zijn grondwettelijke bepalingen besluiten zich uit de Unie terug te trekken.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-4">
      2. De lidstaat die besluit zich terug te trekken, geeft kennis van zijn voornemen aan de Europese Raad. In het licht van de richtsnoeren van de Europese Raad sluit de Unie na onderhandelingen met deze staat een akkoord over de voorwaarden voor zijn terugtrekking, waarbij rekening wordt gehouden met het kader van de toekomstige betrekkingen van die staat met de Unie. [...]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-4">
      3. De Verdragen zijn niet meer van toepassing op de betrokken staat met ingang van de datum van inwerkingtreding van het terugtrekkingsakkoord of, bij gebreke daarvan, na verloop van twee jaar na de in lid 2 bedoelde kennisgeving, tenzij de Europese Raad met instemming van de betrokken lidstaat met eenparigheid van stemmen tot verlenging van deze termijn besluit.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Terugtrekkingsakkoord</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De vierde alinea van de preambule van het terugtrekkingsakkoord herinnert aan artikel 50 VEU:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-30" title="page-5">
      „ERAAN HERINNEREND dat ingevolge artikel 50 VEU, juncto artikel 106 bis van het Euratom-Verdrag en onverminderd de in dit akkoord neergelegde regelingen, het recht van de Unie en van Euratom in zijn geheel niet langer op het Verenigd Koninkrijk van toepassing is met ingang van de datum van inwerkingtreding van dit akkoord”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de zevende alinea van de preambule van het terugtrekkingsakkoord wordt de doelstelling van rechtszekerheid benadrukt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-5">
      „VASTBESLOTEN voor een ordelijk verloop van de terugtrekking te zorgen door middel van diverse scheidingsbepalingen waarmee ontwrichting moet worden voorkomen en burgers en marktdeelnemers alsook justitiële en administratieve autoriteiten in de Unie en in het Verenigd Koninkrijk rechtszekerheid moet worden geboden, zonder de mogelijkheid uit te sluiten dat het akkoord of de akkoorden over de toekomstige betrekkingen voorrang krijgen boven relevante scheidingsbepalingen”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De artikelen 66 en 67 van het terugtrekkingsakkoord bevatten overgangsbepalingen voor civielrechtelijke aangelegenheden:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C36Centre" id="para-34" title="page-5">
      „Artikel 66
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-35" title="page-1">
      
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-36" title="page-5">
      Het in contractuele en niet-contractuele aangelegenheden toepasselijke recht
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-37" title="page-1">
      
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-5">
      In het Verenigd Koninkrijk zijn de volgende handelingen als volgt van toepassing:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-39" title="page-5">
      a) verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">6</a>
</span>)] is van toepassing op overeenkomsten die voor het eind van de overgangsperiode zijn gesloten;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-40" title="page-5">
      b) verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">7</a>
</span>)] is van toepassing op schadeveroorzakende gebeurtenissen die zich voor het eind van de overgangsperiode hebben voorgedaan.
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-41" title="page-5">
      Artikel 67
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-42" title="page-1">
      
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-43" title="page-6">
      Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en daarmee verband houdende samenwerking tussen centrale autoriteiten
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-44" title="page-1">
      
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-6">
      1. In het Verenigd Koninkrijk, alsook in de lidstaten in situaties waarbij het Verenigd Koninkrijk is betrokken, zijn ten aanzien van gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingeleid en ten aanzien van procedures of vorderingen die met dergelijke gerechtelijke procedures verband houden ingevolge de artikelen 29, 30 en 31 van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">8</a>
</span>)], artikel 19 van verordening (EG) nr. 2201/2003[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">9</a>
</span>)] of de artikelen 12 en 13 van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">10</a>
</span>)], de volgende handelingen of bepalingen van toepassing:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-6">
      a) de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid van verordening (EU) nr. 1215/2012;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-47" title="page-6">
      b) de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid van verordening (EU) 2017/1001[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">11</a>
</span>)], verordening (EG) nr. 6/2002[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">12</a>
</span>)], verordening (EG) nr. 2100/94[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">13</a>
</span>)] en verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">14</a>
</span>)] en van richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">15</a>
</span>)];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-48" title="page-6">
      c) de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid van [verordening nr. 2201/2003];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-49" title="page-7">
      d) de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid van [verordening nr. 4/2009].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-50" title="page-7">
      2. In het Verenigd Koninkrijk, alsook in de lidstaten in situaties waarbij het Verenigd Koninkrijk is betrokken, zijn ten aanzien van de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen, authentieke akten, en gerechtelijke schikkingen en overeenkomsten de volgende handelingen of bepalingen als volgt van toepassing:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-51" title="page-7">
      a) [verordening nr. 1215/2012] is van toepassing op de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen die zijn gegeven inzake gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingesteld en op voor het eind van de overgangsperiode verleden of geregistreerde authentieke akten en goedgekeurde of getroffen gerechtelijke schikkingen;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-52" title="page-7">
      b) de bepalingen van [verordening nr. 2201/2003] betreffende erkenning en tenuitvoerlegging zijn van toepassing op beslissingen die zijn gegeven in gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingesteld en op voor het eind van de overgangsperiode als authentieke akte verleden documenten en gesloten overeenkomsten;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-53" title="page-7">
      c) de bepalingen van [verordening nr. 4/2009] betreffende erkenning en tenuitvoerlegging zijn van toepassing op beslissingen die zijn gegeven in gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingesteld en op voor het eind van de overgangsperiode goedgekeurde of getroffen gerechtelijke schikkingen en vastgestelde authentieke akten;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-54" title="page-7">
      d) verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees Parlement en de Raad[ (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">16</a>
</span>)] is van toepassing op beslissingen die zijn gegeven in gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingesteld en op voor het eind van de overgangsperiode goedgekeurde of getroffen gerechtelijke schikkingen en verleden authentieke akten, mits voor het eind van de overgangsperiode om de waarmerking als Europese executoriale titel werd verzocht.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-55" title="page-7">
      3. [...]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Overeenkomstig artikel 126 van het terugtrekkingsakkoord eindigde de overgangsperiode op 31 december 2020. Gedurende die periode bleef het recht van de Unie van toepassing op en in het Verenigd Koninkrijk, behoudens een aantal specifieke uitzonderingen in de artikelen 127 tot en met 131.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Richtlijn gelijke behandeling</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Overweging 30 van de richtlijn gelijke behandeling betreft de bewijsregeling van artikel 19:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-59" title="page-8">
      „Voor een effectieve handhaving van het beginsel van gelijke behandeling is het van groot belang dat regels voor de bewijslast worden vastgesteld. Zoals het [Hof] heeft geoordeeld, moet derhalve worden bepaald dat de bewijslast bij de verweerder wordt gelegd indien er sprake is van kennelijke discriminatie, behalve in procedures waarin de rechter of een andere bevoegde nationale instantie de feiten moet onderzoeken. Wel moet worden verduidelijkt dat de beoordeling van de feiten die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden, blijft toekomen aan de relevante nationale instantie, overeenkomstig de nationale wetgeving of praktijk. Voorts behouden de lidstaten het recht om in alle fasen van de procedures een voor de eiser gunstigere bewijsregeling in te voeren.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 19, lid 1, van de richtlijn gelijke behandeling regelt de bewijslast:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-61" title="page-8">
      „De lidstaten nemen, overeenkomstig hun nationale rechtsstelsels, de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat wanneer iemand die zich door niet-toepassing te zijnen aanzien van het beginsel van gelijke behandeling benadeeld acht, voor de rechter of een andere bevoegde instantie feiten aanvoert die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden, de verweerder moet bewijzen dat het beginsel van gelijke behandeling niet is geschonden.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">C.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Recht van het Verenigd Koninkrijk</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Section 136 („Bewijslast”) van de Equality Act 2010 (wet van 2010 inzake gelijke behandeling; hierna: „Equality Act 2010”) zet artikel 19 van de richtlijn gelijke behandeling om in nationaal recht:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-64" title="page-8">
      „1. Dit artikel is van toepassing op elke procedure die betrekking heeft op een schending van deze wet.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-65" title="page-8">
      2. Indien er feiten zijn waaruit de rechter, bij gebreke van enige andere verklaring, kan afleiden dat een persoon (A) de betreffende bepalingen heeft geschonden, moet de rechter deze schending als bewezen beschouwen.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-66" title="page-8">
      3. Lid 2 is evenwel niet van toepassing indien A aantoont dat hij de betreffende bepalingen niet heeft geschonden.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Feiten en verzoek om een prejudiciële beslissing</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In het verzoek om een prejudiciële beslissing worden de feiten als volgt weergegeven, zonder dat informatie wordt verstrekt over de bevoegdheid van de Franse gerechten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">HJ is door de vennootschap Crédit agricole Corporate &amp; Investment Bank (hierna: „CACIB”) in dienst genomen bij overeenkomst van 17 januari 2007. Op de arbeidsovereenkomst is het recht van het Verenigd Koninkrijk van toepassing. HJ was voor het laatst werkzaam als Customer Information Systems Officer op een van de locaties van de bank in het Verenigd Koninkrijk, voordat zij op 28 augustus 2013 met ziekteverlof ging.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Omdat zij meende het slachtoffer te zijn geweest van discriminatie op grond van haar geslacht, alsmede van psychisch geweld, heeft HJ op 23 september 2013 bij de Conseil de prud’hommes Nanterre (arbeidsrechter Nanterre, Frankrijk) een vordering ingesteld, onder verwijzing naar de arbeidsovereenkomst. Bij vonnis van 26 juni 2019 heeft deze rechter de vordering afgewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">HJ heeft hoger beroep ingesteld bij de Cour d’appel de Versailles (rechter in tweede aanleg Versailles, Frankrijk). Bij arrest van 27 mei 2021 heeft deze rechter geoordeeld dat HJ geen feiten had aangevoerd die in aanmerking konden worden genomen als relevante omstandigheden op grond waarvan discriminatie in de zin van de sections 13 tot en met 19 en 136 van de Equality Act 2010 van het Verenigd Koninkrijk kon worden vastgesteld. De Cour d’appel heeft eveneens geoordeeld dat het bestaan van discriminerende intimidatie in de zin van section 26 en van represailles in de zin van section 27 van die wet niet was aangetoond.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">HJ heeft hiertegen cassatieberoep ingesteld bij de Cour de cassation.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Partijen zijn het met name oneens over de vraag of er, ondanks de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie in de tussentijd, een Unierechtelijke verplichting bestaat om de Equality Act 2010 en in het bijzonder de regel inzake de bewijslast van section 136 uit te leggen in overeenstemming met het Unierecht, en dan met name artikel 19 van de richtlijn gelijke behandeling.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Cour de cassation verzoekt het Hof derhalve om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-75" title="page-9">
      „1) Moet het [terugtrekkingsakkoord] aldus worden uitgelegd dat de rechter die uitspraak doet ná het eind van de overgangsperiode terwijl de feiten dateren van vóór deze datum en/of de procedure vóór die datum is ingeleid, een regeling van het Verenigd Koninkrijk tot omzetting van artikel 19 van [de richtlijn gelijke behandeling] moet aanmerken als een regeling van een lidstaat tot omzetting van een richtlijn?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-76" title="page-9">
      2) Moet artikel 288 VWEU aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie die uitspraak dient te doen in een geschil tussen particulieren en verplicht is om het recht van een andere lidstaat toe te passen, de bepalingen van dat recht moet uitleggen in overeenstemming met een richtlijn, zonder dat het beginsel van wederzijds vertrouwen zich daartegen verzet?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-77" title="page-10">
      3) Indien de nationale rechter van oordeel is dat een dergelijke richtlijnconforme uitlegging onmogelijk is, moet hij dit recht dan, net zoals hij voor zijn eigen nationale recht zou doen, buiten toepassing laten wanneer een algemeen beginsel van het Unierecht of een bepaling van het primaire recht, zoals geconcretiseerd in een richtlijn, in het geding is?”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">HJ, CACIB, de Franse Republiek, de Republiek Polen, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Europese Commissie hebben schriftelijke opmerkingen ingediend. Met uitzondering van Polen hebben zij ook deelgenomen aan de terechtzitting op 24 juni 2025.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Juridische beoordeling</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Vóór de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie verplichtte het Unierecht de rechterlijke instanties van die staat om, voor zover mogelijk, een nationale regeling tot omzetting van de richtlijn gelijke behandeling in overeenstemming met deze richtlijn uit te leggen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">17</a>
</span>) Voor zover dit niet mogelijk was, rees de vraag naar de rechtstreekse toepassing van de betrokken bepaling van de richtlijn (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">18</a>
</span>) of naar de rechtstreekse toepassing van het verbod van discriminatie in het licht van de richtlijn (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">19</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze verplichting was zonder enige twijfel van toepassing ten tijde van de feiten van het hoofdgeding, aangezien de feiten moeten dateren van vóór de instelling van het beroep op 23 september 2013 bij de Conseil de prud’hommes Nanterre. Zij was nog steeds van kracht ten tijde van de afwijzing van de vordering op 26 juni 2019.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op het moment waarop de Cour d’appel de Versailles zich over het hoger beroep heeft uitgesproken, te weten op 27 mei 2021, had het Verenigd Koninkrijk de Unie daarentegen al verlaten en was ook de overgangsperiode, tijdens welke het Unierecht van toepassing bleef op zijn grondgebied, al verstreken, namelijk op 31 december 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dit leidt tot de centrale vraag in het verzoek om een prejudiciële beslissing van de Cour de cassation, namelijk of in een dergelijk „oud geval” de bovengenoemde Unierechtelijke verplichtingen ondanks de terugtrekking blijven gelden (zie onder B). Het antwoord op deze vraag hangt af van de vraag of er in dit verband sprake kan zijn van uit het Unierecht voortvloeiende verplichtingen om de regeling van het Verenigd Koninkrijk richtlijnconform uit te leggen (zie onder C). Om te beginnen moeten echter enkele opmerkingen worden gemaakt over de ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing, welke opmerkingen met name leiden tot de niet-ontvankelijkheid van de derde vraag (zie onder A).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ontvankelijkheid</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Commissie en CACIB betwijfelen of alle of althans sommige van de prejudiciële vragen relevant zijn.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Commissie ziet geen tegenstrijdigheid tussen section 136 van de Equality Act 2010 en artikel 19 van de richtlijn gelijke behandeling. Evenmin blijkt volgens de Commissie dat de Cour d’appel de Versailles bij de uitlegging en de toepassing van section 136 is afgeweken van artikel 19 van de richtlijn. Daarom doet zich volgens haar niet de vraag voor of er op grond van het Unierecht nog steeds een verplichting tot richtlijnconforme uitlegging van de regeling van het Verenigd Koninkrijk bestaat, laat staan de vraag naar de rechtstreekse toepassing van artikel 19.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">CACIB zet uiteen dat het hoofdgeding betrekking heeft op een bewijsregel die niet voortvloeit uit het Unierecht, maar uit de Franse rechtspraak. Dit is een voor beweerdelijk gediscrimineerde personen – toegestane – gunstiger regeling waarin het Franse recht voorziet, maar die niet analoog kan worden toegepast op de omzetting van de richtlijn gelijke behandeling door het Verenigd Koninkrijk.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien benadrukt CACIB dat er inhoudelijk onenigheid bestaat over de beoordeling van de bewijzen door de Cour d’appel de Versailles, maar dat die beoordeling niet kan worden getoetst door de Cour de cassation.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg heeft de Cour de cassation onvoldoende uiteengezet waarom het verzoek om een prejudiciële beslissing relevant is voor de beslechting van het geding. In werkelijkheid zijn de vragen hypothetisch.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens vaste rechtspraak rust er een vermoeden van relevantie op de vragen betreffende de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste feitelijke en wettelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een verzoek van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">20</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt duidelijk waarom het Hof ervan uitgaat dat de prejudiciële vragen relevant zijn voor de beslechting van het geding en gegronde redenen verlangt om dit vermoeden te weerleggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De relevantie van de vragen hangt immers af van de toetsingsbevoegdheden die de Cour de cassation in het hoofdgeding heeft ten opzichte van de Cour d’appel de Versailles. De omvang van deze bevoegdheden is een vraag van Frans recht die het Hof niet kan beoordelen. Dit staat veeleer aan de Cour de cassation zelf.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het lijkt er immers op dat de Cour de cassation, in voltallige zitting, het verzoek om een prejudiciële beslissing bij het Hof heeft ingediend ter voorbereiding van een beslissing over een eventuele verdere ontwikkeling van deze toetsingsbevoegdheden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens het verzoek om een prejudiciële beslissing is de feitenrechter naar Frans recht in beginsel soeverein in zijn toepassing en uitlegging van het buitenlandse recht. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">21</a>
</span>) Die toepassing en uitlegging vallen dus grotendeels buiten de toetsing die de Cour de cassation als cassatierechter verricht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Cour de cassation is evenwel van oordeel dat, om de eerbiediging van de voorrang van het Unierecht door de Franse staat te garanderen, de aard van zijn toetsing van de toepassing en uitlegging van buitenlands recht zou moeten worden gewijzigd indien de Franse rechter verplicht zou zijn om na te gaan of een wet van een andere lidstaat verenigbaar is met het Unierecht. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">22</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dezelfde zin heeft mevrouw Berriat, voormalig advocaat-generaal bij de kamer voor sociale zaken van de Cour de cassation, in haar standpuntbepaling in het hoofdgeding een striktere toetsing voorgesteld indien het buitenlandse recht in overeenstemming met het Unierecht moet worden uitgelegd. Daarom heeft zij de Cour de cassation in overweging gegeven om de eerste twee vragen aan het Hof voor te leggen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">23</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De eerste twee prejudiciële vragen zijn dus relevant voor de beslissing van de Cour de cassation waar het gaat om zijn eigen bevoegdheden in het kader van het aanhangige geding.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Anders dan de Commissie betoogt, mag er overigens niet worden gespeculeerd over wat volgens de Cour de cassation een door de Cour d’appel de Versailles begane schending zou kunnen zijn van de eventuele verplichting tot richtlijnconforme uitlegging, waarvoor een toetsing in het kader van een cassatieberoep nodig zou kunnen. De Cour de cassation onderzoekt momenteel nog of hij überhaupt toetsingsbevoegdheid heeft. De uitkomst van een dergelijke toetsing is dus nog niet beslist.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op de informatie in het verzoek om een prejudiciële beslissing over de inhoud van section 136 van de Equality Act 2010 valt echter niet in te zien waarom de derde prejudiciële vraag zou moeten worden beantwoord. Volgens de gebruikelijke uitleggingsmethoden moet het zonder problemen mogelijk zijn om deze bepaling aldus uit te leggen dat elke tegenstrijdigheid met artikel 19 van de richtlijn gelijke behandeling wordt vermeden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mocht uit de uitlegging van section 136 door de rechterlijke instanties van het Verenigd Koninkrijk niettemin blijken dat een conforme uitlegging uitgesloten is, dan had dit, gelet op de bewoordingen van de bepaling, in het verzoek om een prejudiciële beslissing moeten worden uiteengezet om het vermoeden van relevantie te handhaven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Cour de cassation motiveert deze vraag echter enkel door te stellen dat een antwoord op deze vraag nuttig zou kunnen zijn.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De derde prejudiciële vraag is derhalve, uitgaande van de informatie in het verzoek om een prejudiciële beslissing, hypothetisch van aard en dus niet ontvankelijk.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Eerste vraag: gaat het nog steeds om Unierecht?</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve moet de eerste vraag worden onderzocht of een regeling als section 136 van de Equality Act 2010 vanuit het oogpunt van het Unierecht, ondanks de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk, nog steeds moet worden beschouwd als een omzetting van dat recht, althans voor oude gevallen, zodat er een verplichting tot richtlijnconforme uitlegging bestaat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens het Verenigd Koninkrijk blijven de rechters aldaar deze bepaling inderdaad conform de richtlijn uitleggen. Zij volgen ook de rechtspraak van het Hof die tot het eind van de overgangsperiode is gewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Verenigd Koninkrijk betwist echter dat deze praktijk berust op een Unierechtelijke verplichting. Zij vloeit integendeel voort uit de nationale regels inzake de terugtrekking uit de Unie, de Withdrawal Act (terugtrekkingswet; hierna: „Withdrawal Act”) (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">24</a>
</span>), die onder meer nagenoeg het gehele Unierecht dat vóór de terugtrekking in het Verenigd Koninkrijk van kracht was, in nationaal recht heeft omgezet (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">25</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dit standpunt kan echter, met name in het licht van artikel 70 van het Verdrag van Wenen, noch op artikel 50, lid 3, VEU (zie onder 1), noch op het terugtrekkingsakkoord (zie onder 2) worden gebaseerd. Indien de rechterlijke instanties van de lidstaten evenwel bij wijze van uitzondering het Unierecht toepassen op dergelijke oude gevallen uit het Verenigd Koninkrijk, kunnen zij, net zomin als de rechterlijke instanties van het Verenigd Koninkrijk, het Hof verzoeken om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van dat recht met betrekking tot de situatie die aan de orde is in het hoofdgeding (zie onder 3).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 50, lid 3, VEU</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het standpunt van het Verenigd Koninkrijk is op het eerste gezicht in overeenstemming met artikel 50, lid 3, VEU. Op grond daarvan zijn de Verdragen niet meer van toepassing op de staat die besluit zich terug te trekken, met ingang van de datum van inwerkingtreding van het terugtrekkingsakkoord of, bij gebreke daarvan, na verloop van twee jaar na de kennisgeving van het voornemen tot terugtrekking, tenzij de Europese Raad met instemming van de betrokken lidstaat met eenparigheid van stemmen tot verlenging van deze termijn besluit.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het is juist dat het Unierecht sinds het eind van de overgangsperiode niet meer van toepassing is op of in het Verenigd Koninkrijk (zie onder a). Dit betekent echter niet dat het Unierecht niet langer van toepassing is op oude gevallen (zie onder b).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Geen toepassing sinds het eind van de overgangsperiode</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Hof vat artikel 50, lid 3, VEU terecht aldus op dat de Verdragen sinds de datum van inwerkingtreding van het terugtrekkingsakkoord, te weten 1 februari 2020, niet langer van toepassing zijn op het Verenigd Koninkrijk, zodat dit land sinds die datum niet langer een lidstaat is. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">26</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De artikelen 126 tot en met 131 van het terugtrekkingsakkoord hebben de toepassing van het recht van de Unie in het Verenigd Koninkrijk, op enkele uitzonderingen na, verlengd tot en met 31 december 2020, het eind van de overgangsperiode.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Overeenkomstig artikel 50, lid 2, tweede volzin, VEU bevat het terugtrekkingsakkoord voor bepaalde aangelegenheden specifieke bepalingen die ook na het eind van de overgangsperiode van toepassing zullen zijn. Het recht van de Unie verplicht het Verenigd Koninkrijk, in de vorm van het terugtrekkingsakkoord, derhalve om over deze aangelegenheden een besluit te nemen in overeenstemming met die bepalingen van het akkoord.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De richtlijn gelijke behandeling valt echter niet onder deze specifieke bepalingen van het terugtrekkingsakkoord. Bijgevolg verplicht het akkoord sinds het eind van de overgangsperiode noch het Verenigd Koninkrijk, noch zijn rechterlijke instanties om de richtlijn gelijke behandeling na te leven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voortgezette toepassing voor oude gevallen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Maar wat betekent dit voor oude gevallen, dat wil zeggen voor feiten die zich eerder hebben voorgedaan?</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband zou men kunnen denken dat het Unierecht op grond van artikel 50, lid 3, VEU thans geen andere verplichtingen voor het Verenigd Koninkrijk meer kan meebrengen, zelfs niet in oude gevallen, omdat „[d]e Verdragen [...] niet meer van toepassing [zijn] op de betrokken staat”. Wat is dan de basis van een Unierechtelijke regel die het Verenigd Koninkrijk verplicht om het Unierecht op oude gevallen te blijven toepassen? Geen van de weinige Unierechtelijke bepalingen die voor die staat bindend blijven, voorziet hierin. Dit is overigens ook het standpunt van het Verenigd Koninkrijk in de onderhavige procedure. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">27</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij nadere beschouwing is echter ook een andere uitlegging van artikel 50, lid 3, VEU mogelijk, aangezien deze bepaling evenmin uitdrukkelijk aangeeft dat het Unierecht na de terugtrekking niet meer van toepassing is op oude gevallen in de betrokken staat. Een dergelijke uitdrukkelijke bepaling zou evenwel noodzakelijk zijn om aan te kunnen nemen dat de lidstaten aan artikel 50, lid 3, VEU terugwerkende kracht (ex tunc) hebben willen verlenen. Normaal gesproken zijn wettelijke bepalingen pas van toepassing vanaf de bekendmaking ervan (ex nunc). De terugwerkende kracht zou immers slechts in uitzonderlijke gevallen verenigbaar zijn met het fundamentele beginsel van rechtszekerheid. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">28</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Verenigd Koninkrijk tracht weliswaar aan te voeren dat het thans niet langer gebonden is door het Unierecht en in het bijzonder door het rechtszekerheidsbeginsel van de Unie. Dit betekent echter niet dat artikel 50, lid 3, VEU kan worden opgevat als een afwijking van dat beginsel.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het rechtszekerheidsbeginsel is immers geen bijzonderheid van het Unierecht, maar een aan de rechtsstelsels der lidstaten gemeenschappelijk beginsel, waarvan de oorsprong reeds in het Romeinse recht te vinden is. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">29</a>
</span>) Het maakt met name integraal deel uit van het rechtsstelsel van het Verenigd Koninkrijk. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">30</a>
</span>) Er is dus geen reden om aan te nemen dat de lidstaten in het geval van een terugtrekking een dergelijke sterke vermindering van de rechtszekerheid hebben willen aanvaarden, die ook ten koste zou kunnen gaan van hun eigen onderdanen en ondernemingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien is het belang van de rechtszekerheid van de internationale gemeenschap, juist in de context van de beëindiging van internationale verdragen, waarvan de gevolgen worden geregeld door artikel 70 van het Verdrag van Wenen, welbekend. Net als artikel 50, lid 3, VEU bepaalt artikel 70, lid 1, onder a), van het Verdrag van Wenen dat de beëindiging van een internationaal verdrag de partijen ontslaat van de verplichting de uitvoering van het verdrag voort te zetten. Volgens artikel 70, lid 1, onder b), tast de beëindiging evenwel geen enkel recht, geen enkele verplichting of geen enkele rechtspositie van partijen aan, die door de uitvoering van het verdrag vóór zijn beëindiging is ontstaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hoewel het Verdrag van Wenen noch de Unie noch alle lidstaten bindt, weerspiegelen sommige bepalingen ervan regels van internationaal gewoonterecht die als zodanig verbindend zijn voor de instellingen van de Unie en deel uitmaken van de rechtsorde van de Unie. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-31" href="#t-31">31</a>
</span>) Voor zover kan worden vastgesteld, wordt niet betwist dat ook artikel 70 internationaal gewoonterecht codificeert (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-32" href="#t-32">32</a>
</span>), dat zelf is gebaseerd op de algemeen aanvaarde beginselen van rechtszekerheid en niet-terugwerkende kracht (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-33" href="#t-33">33</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 70 van het Verdrag van Wenen staat weliswaar afwijkingen toe, maar bij gebreke van een uitdrukkelijke bepaling in artikel 50 VEU ben ik van mening dat het uitgesloten is om deze bepaling uit te leggen in de zin van een dergelijke afwijking.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Terugtrekkingsakkoord</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het blijft dus de vraag of het terugtrekkingsakkoord een specifieke afwijking van artikel 70, lid 1, onder b), van het Verdrag van Wenen bevat die de voortzetting van de toepassing van de richtlijn gelijke behandeling op het hoofdgeding uitsluit.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband moet allereerst worden vastgesteld dat het terugtrekkingsakkoord geen enkele bepaling bevat die uitdrukkelijk betrekking heeft op de toepassing van de richtlijn gelijke behandeling of van het Unierecht in zijn geheel op oude gevallen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het terugtrekkingsakkoord bepaalt echter uitdrukkelijk dat sommige bepalingen van toepassing blijven op oude gevallen. In dit verband zijn met name de artikelen 66 en 67 van het terugtrekkingsakkoord relevant.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Overeenkomstig artikel 66 van het terugtrekkingsakkoord blijven de verordeningen inzake het recht dat van toepassing is in contractuele en niet-contractuele aangelegenheden, van toepassing in het Verenigd Koninkrijk op overeenkomsten die voor het eind van de overgangsperiode zijn gesloten, en op schadeveroorzakende gebeurtenissen die zich vóór die datum hebben voorgedaan. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-34" href="#t-34">34</a>
</span>) Daarentegen zijn deze verordeningen in de lidstaten – zoals in Frankrijk in het hoofdgeding – reeds onafhankelijk van het terugtrekkingsakkoord van toepassing, zoals de Commissie opmerkt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien bepaalt artikel 67 van het terugtrekkingsakkoord dat bepaalde Unierechtelijke regels betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen van toepassing blijven op gerechtelijke procedures die voor het eind van de overgangsperiode zijn ingeleid – zoals de procedure in het hoofdgeding. Het is dus mogelijk dat rechterlijke instanties in de Unie de bevoegdheid van de rechterlijke instanties van het Verenigd Koninkrijk moeten erkennen en dat de lidstaten in beginsel bepaalde beslissingen van die rechterlijke instanties ten uitvoer moeten leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">CACIB leidt hieruit a contrario af dat het Unierecht niet langer van toepassing is op kwesties die niet worden geregeld door de artikelen 66 en 67 of door andere bepalingen, ook wat betreft oude gevallen. Het Verenigd Koninkrijk komt eveneens tot deze conclusie, aangezien het terugtrekkingsakkoord een gedetailleerde, volledige en alomvattende codificatie vormt die voorziet in de toepassing van het Unierecht op bepaalde oude gevallen die uitdrukkelijk zijn geregeld, wat juist niet geldt voor het hoofdgeding. Anders zou het Hof ondanks de terugtrekking bevoegd blijven om het recht van het Verenigd Koninkrijk te beoordelen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">HJ en de Commissie verzetten zich echter tegen deze conclusie a contrario. Hun uitlegging van het terugtrekkingsakkoord vindt steun in de doelstelling om de rechtszekerheid te waarborgen, zoals uiteengezet in de zevende alinea van de preambule van dat akkoord. Een wijziging met terugwerkende kracht van de rechtssituatie is hiermee in beginsel onverenigbaar. Dit geldt des te meer in het onderhavige geval, daar de uitkomst van aanhangige gedingen zou kunnen afhangen van de toevallige omstandigheid dat zij vóór het eind van de overgangsperiode of, zoals in het hoofdgeding, pas na die datum zijn beslecht. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-35" href="#t-35">35</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het is waar dat het Verenigd Koninkrijk bij zijn terugtrekking nagenoeg het gehele Unierecht in nationaal recht heeft omgezet, juist om de rechtszekerheid te waarborgen (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-36" href="#t-36">36</a>
</span>), en dat de rechterlijke instanties aldaar deze bepalingen nog steeds uitleggen in het licht van het Unierecht en de rechtspraak van het Hof (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-37" href="#t-37">37</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dit doet echter niet af aan de redenering die aan de hier reeds voorgestane uitlegging van artikel 50, lid 3, VEU ten grondslag ligt: gelet op het fundamentele belang van het rechtszekerheidsbeginsel kan, bij gebreke van een uitdrukkelijke bepaling, niet worden aangenomen dat de Unie en het Verenigd Koninkrijk in het terugtrekkingsakkoord, als rechtshandeling van de Unie, zijn overeengekomen om de toepassing van nagenoeg het gehele Unierecht op oude gevallen met terugwerkende kracht op te heffen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-38" href="#t-38">38</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beperking van de prejudiciële procedure</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik ben het echter eens met het standpunt van het Verenigd Koninkrijk dat het Hof niet bevoegd moet blijven om uitspraak te doen over de verenigbaarheid van het omzettingsrecht van het Verenigd Koninkrijk – dat mogelijk van toepassing blijft – met het recht van de Unie waar het gaat om oude gevallen die bij de rechterlijke instanties van de lidstaten aanhangig zijn gemaakt. Op dit punt bevat het terugtrekkingsakkoord namelijk bepalingen die, hoewel zij niet uitdrukkelijk betrekking hebben op de situatie in het hoofdgeding, aantonen hoe daarmee moet worden omgegaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Krachtens artikel 4, lid 4, van het akkoord worden de bepalingen ervan die verwijzen naar het recht van de Unie, of naar begrippen of bepalingen daarin, in het kader van hun uitvoering en toepassing uitgelegd overeenkomstig de relevante rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie die is vastgesteld voor het eind van de overgangsperiode. Artikel 4, lid 5, bepaalt voorts dat de justitiële en administratieve autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk bij de uitlegging en toepassing van dit akkoord terdege rekening houden met de relevante rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie die is vastgesteld na het eind van de overgangsperiode. Met uitzondering van de enkele gevallen waarin het terugtrekkingsakkoord uitdrukkelijk voorziet (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-39" href="#t-39">39</a>
</span>), hebben de rechterlijke instanties van het Verenigd Koninkrijk echter niet langer het recht om het Hof om een prejudiciële beslissing te verzoeken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik leid hieruit af dat het Hof sinds het eind van de overgangsperiode geen nieuwe bindende beslissingen kan nemen over de uitlegging van het Unierecht met betrekking tot situaties die onder het recht van het Verenigd Koninkrijk vallen. Dit sluit met name uit dat de rechterlijke instanties van de lidstaten waarbij, zoals in het hoofdgeding, oude gevallen uit het Verenigd Koninkrijk aanhangig zijn gemaakt, bij het Hof verzoeken om een prejudiciële beslissing indienen over de uitlegging van de op die gevallen toepasselijke bepalingen. Een prejudicieel arrest van het Hof is bindend voor de nationale rechter bij de beslechting van het hoofdgeding (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-40" href="#t-40">40</a>
</span>), en het is niet aan het Hof om rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken te formuleren (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-41" href="#t-41">41</a>
</span>). In het licht van deze criteria volstaat het niet dat alleen naar behoren rekening wordt gehouden met een beslissing van het Hof in de zin van artikel 4, lid 5, van het terugtrekkingsakkoord.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De rechterlijke instanties van de lidstaten moeten derhalve oude gevallen die onder het recht van het Verenigd Koninkrijk vallen, op dezelfde wijze beslechten als de rechterlijke instanties van die staat, waarbij zij zich moeten houden aan de relevante rechtspraak van het Hof die vóór het eind van de overgangsperiode is gewezen en naar behoren rekening moeten houden met de sindsdien gewezen rechtspraak, zonder zich evenwel tot het Hof te kunnen wenden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorlopige conclusie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg moet op de eerste vraag worden geantwoord dat een rechterlijke instantie van een lidstaat die uitspraak doet ná het eind van de overgangsperiode, een regeling van het Verenigd Koninkrijk waarbij artikel 19 van de richtlijn gelijke behandeling is omgezet, moet beschouwen als uitvoering van het Unierecht indien haar beslissing betrekking heeft op feiten die zich vóór die datum hebben voorgedaan in het Verenigd Koninkrijk. In dit verband moet deze rechter, net als een rechterlijke instantie van het Verenigd Koninkrijk, rekening houden met de relevante rechtspraak van het Hof van vóór het eind van de overgangsperiode en naar behoren rekening houden met de sindsdien gewezen rechtspraak, zonder het Hof evenwel om een prejudiciële beslissing te kunnen verzoeken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">C.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tweede vraag: verplichting tot richtlijnconforme uitlegging</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met zijn tweede vraag wenst de Cour de cassation te vernemen of rechterlijke instanties van de lidstaten die het recht van andere lidstaten toepassen, verplicht zijn om dat recht in overeenstemming met het Unierecht uit te leggen, net als het nationale recht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het antwoord op deze vraag ligt voor de hand. Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld in twee arresten die ook in het verzoek om een prejudiciële beslissing worden aangehaald, moeten de rechterlijke instanties van de lidstaten ook het recht van andere lidstaten in overeenstemming met het Unierecht toepassen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-42" href="#t-42">42</a>
</span>) Zelfs de Unierechter is in bepaalde gevallen verplicht om het nationale recht in overeenstemming met het Unierecht uit te leggen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-43" href="#t-43">43</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze conclusie is logisch, aangezien de verplichting tot uitlegging van het nationale recht in overeenstemming met het Unierecht in alle lidstaten van de Unie geldt. Deze verplichting is inherent aan het systeem van het VWEU, aangezien het de nationale rechters in staat stelt om binnen het kader van hun bevoegdheden de volle werking van het recht van de Unie te verzekeren bij de beslechting van de bij hen aanhangige gedingen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-44" href="#t-44">44</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wat het verzoek om een prejudiciële beslissing duidelijk aantoont, en wat nog duidelijker naar voren komt uit de standpuntbepaling van advocaat-generaal Berriat, is dat de twijfels over die conclusie berusten op het feit dat de uitlegging van het recht van een andere lidstaat in overeenstemming met het Unierecht kan worden beschouwd als een inbreuk op zijn soevereine rechten. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-45" href="#t-45">45</a>
</span>) Deze bezorgdheid komt ook tot uiting in de verwijzing naar het wederzijdse vertrouwen in de prejudiciële vraag.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wanneer de rechterlijke instanties van een lidstaat het recht van een andere lidstaat toepassen, oefenen zij, als autoriteiten van een lidstaat, noodzakelijkerwijs invloed uit op de soevereine rechten van die andere lidstaat. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-46" href="#t-46">46</a>
</span>) Er bestaat steeds een risico dat de betrokken bepalingen worden toegepast op een manier waarop de primair bevoegde rechterlijke instanties van de andere lidstaat dat niet zouden hebben gedaan. Een dergelijke invloed op de soevereine rechten wordt echter in beginsel aanvaard door de Unierechtelijke regels inzake het toepasselijke recht, zoals de Rome I-verordening en de Rome II-verordening die in artikel 66 van het terugtrekkingsakkoord worden genoemd. Daarin ligt dus geen inbreuk op deze rechten besloten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorts wijzen de Cour de cassation en advocaat-generaal Berriat erop dat het Hof in een zaak heeft geweigerd om een vraag betreffende de Unierechtconforme uitlegging van het recht van andere lidstaten te beantwoorden. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-47" href="#t-47">47</a>
</span>) Deze beslissing berust echter enkel op het feit dat het antwoord op de vraag niet relevant was voor de beslechting van het geding. Zij kan niet aldus worden uitgelegd dat de nationale rechterlijke instanties bij de toepassing van het recht van andere lidstaten dat recht niet in overeenstemming met het Unierecht zouden mogen uitleggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De vraag welk resultaat kan worden bereikt, moet echter worden onderscheiden van de verplichting tot Unierechtconforme uitlegging. In het Unierecht wordt de uitlegging begrensd door de algemene rechtsbeginselen van de Unie en in het bijzonder door het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht; evenmin kan deze verplichting dienen als grondslag voor een uitlegging contra legem van het nationale recht (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-48" href="#t-48">48</a>
</span>). Met andere woorden, de verplichting tot conforme uitlegging eindigt wanneer het nationale recht niet op zodanige wijze kan worden toegepast dat het tot een resultaat leidt dat verenigbaar is met het door de richtlijn beoogde resultaat. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-49" href="#t-49">49</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien kan het nationale recht slechts in overeenstemming met het Unierecht worden uitgelegd overeenkomstig de in het nationale recht erkende uitleggingsmethoden. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-50" href="#t-50">50</a>
</span>) Voor zover in de lidstaten verschillende uitleggingsmethoden worden erkend, is het dus denkbaar dat de Unierechtconforme uitlegging van in verschillende lidstaten op vergelijkbare wijze geformuleerde omzettingsregels tot verschillende resultaten leidt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hieruit volgt dat een nationale rechter bij wie een geding tussen particulieren aanhangig is en die het recht van een andere lidstaat moet toepassen, gehouden is om, met toepassing van de in die andere lidstaat erkende uitleggingsmethoden en met inachtneming van de algemene rechtsbeginselen, de bepalingen van dat recht in overeenstemming met het Unierecht uit te leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Conclusie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gezien het bovenstaande geef ik het Hof in overweging om op het verzoek om een prejudiciële beslissing te antwoorden als volgt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-154" title="page-22">
      „1) Een rechterlijke instantie van een lidstaat die uitspraak doet ná het eind van de overgangsperiode, moet een regeling van het Verenigd Koninkrijk waarbij artikel 19 van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep wordt omgezet, beschouwen als uitvoering van het Unierecht indien haar beslissing betrekking heeft op feiten die zich vóór die datum hebben voorgedaan in het Verenigd Koninkrijk. Daarbij moet deze rechterlijke instantie, net als een rechterlijke instantie van het Verenigd Koninkrijk, de relevante rechtspraak van het Hof die vóór het eind van de overgangsperiode is gewezen, eerbiedigen en naar behoren rekening houden met de sindsdien gewezen rechtspraak, zonder evenwel het Hof om een prejudiciële beslissing te kunnen verzoeken.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-155" title="page-23">
      2) Een rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij een geding tussen particulieren aanhangig is gemaakt en die het recht van een andere lidstaat moet toepassen, is verplicht om, met toepassing van de in die andere lidstaat erkende uitleggingsmethoden en met inachtneming van de algemene rechtsbeginselen, de bepalingen van dat recht in overeenstemming met het Unierecht uit te leggen.”
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Oorspronkelijke taal: Duits.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">2</a>
</span>) Theresa May op 11 juli 2016 (https://www.youtube.com/watch?v=zV6n6zNVw_I).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">3</a>
</span>) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23; hierna: „richtlijn gelijke behandeling”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">4</a>
</span>) Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (PB 2020, L 29, blz. 7), goedgekeurd door de Raad van de Europese Unie bij besluit (EU) 2020/135 van 30 januari 2020 (PB 2020, L 29, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij besluit nr. 2/2024 van het Gemengd Comité dat is ingesteld bij het Akkoord over de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie van 16 mei 2024 waarbij een vastgestelde nieuwe Uniehandeling aan bijlage 2 bij het Windsor-kader wordt toegevoegd (PB L, 2024/2134) (hierna: „terugtrekkingsakkoord”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">5</a>
</span>) United Nations Treaty Series, deel 1155, blz. 331.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">6</a>
</span>) Verordening van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (PB 2008, L 177, blz. 6).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">7</a>
</span>) Verordening van 11 juli 2007 inzake het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (PB 2007, L 199, blz. 40).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">8</a>
</span>) Verordening van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">9</a>
</span>) Verordening van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 338, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">10</a>
</span>) Verordening van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen (PB 2009, L 7, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">11</a>
</span>) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">12</a>
</span>) Verordening van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">13</a>
</span>) Verordening van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (PB 1994, L 227, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">14</a>
</span>) Verordening van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">15</a>
</span>) Richtlijn van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (PB 1997, L 18, blz. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">16</a>
</span>) Verordening van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (PB 2004, L 143, blz. 15).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">17</a>
</span>) Zie arresten van 10 april 1984, Von Colson en Kamann (14/83, EU:C:1984:153, punt 26); 5 oktober 2004, Pfeiffer e.a. (C‑397/01–C‑403/01, EU:C:2004:584, punt 114), en 9 april 2024, Profi Credit Polska (Heropening van een procedure die is afgesloten met een definitieve rechterlijke beslissing) (C‑582/21, EU:C:2024:282, punt 61).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">18</a>
</span>) Zie arresten van 26 februari 1986, Marshall (152/84, EU:C:1986:84, punt 49), en 12 juli 1990, Foster e.a. (C‑188/89, EU:C:1990:313, punt 17).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">19</a>
</span>) Zie arrest van 19 januari 2010, Kücükdeveci (C‑555/07, EU:C:2010:21, punt 27).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">20</a>
</span>) Arresten van 24 juni 2008, Commune de Mesquer (C‑188/07, EU:C:2008:359, punt 30); 24 oktober 2018, XC e.a. (C‑234/17, EU:C:2018:853, punt 16), en 8 april 2025, Europees Openbaar Ministerie (Rechterlijke toetsing van procedurele handelingen) (C‑292/23, EU:C:2025:255, punt 36).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">21</a>
</span>) Punt 24 van het verzoek om een prejudiciële beslissing.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">22</a>
</span>) Punt 40 van het verzoek om een prejudiciële beslissing.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">23</a>
</span>) Opmerkingen van 5 april 2024 (Pourvoi no D 21‑21.615, blz. 24 en 25).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">24</a>
</span>) Besproken in het arrest van de Supreme Court (hoogste rechterlijke instantie, Verenigd Koninkrijk) van 10 juli 2024, Lipton and another/BA Cityflyer Ltd ([2024] UKSC 24, punten 81‑132).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">25</a>
</span>) Zie het arrest van de Supreme Court van 10 juli 2024, Lipton and another/BA Cityflyer Ltd ([2024] UKSC 24, punten 51‑57).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">26</a>
</span>) Arrest van 9 juni 2022, Préfet du Gers en Institut national de la statistique et des études économiques (C‑673/20, EU:C:2022:449, punt 55), en beschikking van 16 juni 2021, Sharpston/Raad en vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten (C‑685/20 P, EU:C:2021:485, punt 53).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">27</a>
</span>) Dat is ook hoe ik de zienswijze van het European Union Committee van de House of Lords van het Verenigd Koninkrijk begrijp, Brexit and the EU budget, 15e verslag van de zittingsperiode 2016/17 van 4 maart 2017 (HL Paper 125, punten 133 en 135).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">28</a>
</span>) Zie arresten van 12 oktober 1978, Belbouab (10/78, EU:C:1978:181, punt 7); 6 juli 2006, Kersbergen-Lap en Dams-Schipper (C‑154/05, EU:C:2006:449, punt 42), en 10 september 2024, Neves 77 Solutions (C‑351/22, EU:C:2024:723, punt 102).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">29</a>
</span>) Arresten van 25 februari 1969, Klomp (23/68, EU:C:1969:6, punt 13), en 29 maart 2011, ArcelorMittal Luxembourg/Commissie en Commissie/ArcelorMittal Luxembourg e.a. (C‑201/09 P en C‑216/09 P, EU:C:2011:190, punt 63). Zie verder arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 9 december 1994, Stran Greek Refineries en Stratis Andreadis tegen Griekenland (CE:ECHR:1994:1209JUD001342787, § 49), en 28 oktober 1999, Zielinski, Pradal en Gonzales e.a. tegen Frankrijk (CE:ECHR:1999:1028JUD002484694, § 57).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">30</a>
</span>) Zie arrest van de Supreme Court van 10 juli 2024, Lipton and another/BA Cityflyer Ltd ([2024] UKSC 24, punten 66 en 67), en de concurring judgment van Lord Lloyd-Jones bij dat arrest (punt 196).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-31" href="#c-31">31</a>
</span>) Arresten van 16 juni 1998, Racke (C‑162/96, EU:C:1998:293, punten 24, 45 en 46); 25 februari 2010, Brita (C‑386/08, EU:C:2010:91, punt 42), en 27 februari 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118, punt 58).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-32" href="#c-32">32</a>
</span>) Arbitraal vonnis van 30 april 1990, Nieuw-Zeeland/Frankrijk (Rainbow Warrior) (United Nations Reports of International Arbitration Awards, deel XX, punt 75); Villiger, M. E. (2008), Commentary on the 1969 Vienna Convention on the Law of Treaties, artikel 70, punt 14; Ascensio, H., in Corten, O., en Klein, P. (red.) (2011), The Vienna Conventions on the Law of Treaties: a commentary (deel 2), artikel 70, punt 8, en Wittich, S., in Dörr, O., en Schmalenbach, K. (2018), Vienna convention on the law of treaties, artikel 70, punten 40 en 41.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-33" href="#c-33">33</a>
</span>) Villiger, M. E. (2008), Commentary on the 1969 Vienna Convention on the Law of Treaties, artikel 70, punt 14, en Ascensio, H., in Corten, O., en Klein, P. (red.) (2011), The Vienna Conventions on the Law of Treaties: a commentary (deel 2), artikel 70, punten 8 en 9.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-34" href="#c-34">34</a>
</span>) Zie in die zin arrest van 14 september 2023, Diamond Resorts Europe e.a. (C‑632/21, EU:C:2023:671, punt 66).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-35" href="#c-35">35</a>
</span>) Zie arrest van de Supreme Court van 10 juli 2024, Lipton and another/BA Cityflyer Ltd ([2024] UKSC 24, punt 66). Illustratief, waar het gaat om de Unie, is de in het arrest van het Gerecht van 16 maart 2022, Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, EU:T:2022:139, punt 15), weergegeven opvatting van de kamer van beroep van het EUIPO.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-36" href="#c-36">36</a>
</span>) Zie punt 44 hierboven.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-37" href="#c-37">37</a>
</span>) Zie section 6 van de Withdrawal Act.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-38" href="#c-38">38</a>
</span>) Zie punt 56 hierboven.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-39" href="#c-39">39</a>
</span>) Artikelen 158 en 160 van het terugtrekkingsakkoord.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-40" href="#c-40">40</a>
</span>) Arresten van 3 februari 1977, Benedetti (52/76, EU:C:1977:16, punten 26 en 27), en 16 juni 2015, Gauweiler e.a. (C‑62/14, EU:C:2015:400, punt 16).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-41" href="#c-41">41</a>
</span>) Arresten van 16 december 1981, Foglia (244/80, EU:C:1981:302, punt 18); 16 juli 1992, Meilicke (C‑83/91, EU:C:1992:332, punt 25), en 1 augustus 2025, Voore Mets en Lemeks Põlva (C‑784/23, EU:C:2025:609, punt 64).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-42" href="#c-42">42</a>
</span>) Arresten van 18 november 2020, DelayFix (C‑519/19, EU:C:2020:933, punt 51), en 8 december 2022, Luxury Trust Automobil (C‑247/21, EU:C:2022:966, punt 67).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-43" href="#c-43">43</a>
</span>) Arrest van 15 juli 2025, ECB en Commissie/Corneli (C‑777/22 P en C‑789/22 P, EU:C:2025:580, punt 137).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-44" href="#c-44">44</a>
</span>) Arresten van 5 oktober 2004, Pfeiffer e.a. (C‑397/01–C‑403/01, EU:C:2004:584, punt 114); 24 januari 2012, Dominguez (C‑282/10, EU:C:2012:33, punt 24), en 9 april 2024, Profi Credit Polska (Heropening van een procedure die is afgesloten met een definitieve rechterlijke beslissing) (C‑582/21, EU:C:2024:282, punt 61).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-45" href="#c-45">45</a>
</span>) Zie ook de conclusie van advocaat-generaal Emiliou in de zaak European Lotto and Betting en Deutsche Lotto‑ und Sportwetten (C‑440/23, EU:C:2025:668, punt 54).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-46" href="#c-46">46</a>
</span>) Zie de conclusie van advocaat-generaal Emiliou in de zaak European Lotto and Betting en Deutsche Lotto‑ und Sportwetten (C‑440/23, EU:C:2025:668, punten 48, 49 en 56) over de nog ruimere kwestie van de bevoegdheid om de toepassing van buitenlands recht te weigeren.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-47" href="#c-47">47</a>
</span>) Arrest van 15 december 2022, HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung (C‑577/21, EU:C:2022:992, punt 52).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-48" href="#c-48">48</a>
</span>) Arresten van 4 juli 2006, Adeneler e.a. (C‑212/04, EU:C:2006:443, punt 110); 9 april 2024, Profi Credit Polska (Heropening van een procedure die is afgesloten met een definitieve rechterlijke beslissing) (C‑582/21, EU:C:2024:282, punt 63), en 5 juni 2025, Nuratau (C‑349/24, EU:C:2025:397, punt 45).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-49" href="#c-49">49</a>
</span>) Arresten van 8 november 2016, Ognyanov (C‑554/14, EU:C:2016:835, punt 66); 24 juni 2019, Popławski (C‑573/17, EU:C:2019:530, punt 76), en 15 juli 2025, ECB en Commissie/Corneli (C‑777/22 P en C‑789/22 P, EU:C:2025:580, punt 140).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-50" href="#c-50">50</a>
</span>) Arresten van 5 oktober 2004, Pfeiffer e.a. (C‑397/01–C‑403/01, EU:C:2004:584, punt 116); 4 juli 2006, Adeneler e.a. (C‑212/04, EU:C:2006:443, punt 111); 9 april 2024, Profi Credit Polska (Heropening van een procedure die is afgesloten met een definitieve beslissing) (C‑582/21, EU:C:2024:282, punt 62), en 5 juni 2025, Nuratau (C‑349/24, EU:C:2025:397, punt 46).</p>
</body>
</html>
