<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑431/11</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62011CC0431</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:187">EU:C:2013:187</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ KOKOTT – ΥΠΟΘΕΣΗ C-431/11</P><P>ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ τησ Γενικησ Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>της <DATE ISO="20130321">21ης Μαρτίου 2013</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑431/ 11</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Εξωτερικές σχέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Συντονισμός των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως</KEYWORD><KEYWORD>Σχεδιαζόμενη συμφωνία για την τροποποίηση του παραρτήματος VI (κοινωνικές ασφαλίσεις) και του πρωτοκόλλου 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ</KEYWORD><KEYWORD>Επέκταση του συστήματος του κανονισμού (EK) 883/2004 επί του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση 2011/407/ ΕΕ του Συμβουλίου σχετικά με τη θέση που θα λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ</KEYWORD><KEYWORD>Επιλογή της καθ’ ύλην αρμόζουσας νομικής βάσεως</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 48 ΣΛΕΕ, άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ ή άρθρο 217 ΣΛΕΕ</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Επί ποιας νομικής βάσεως μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να επεκτείνει σε τρίτες χώρες τις εσωτερικές διατάξεις της περί κοινωνικής ασφαλίσεως; Αυτό το πολιτικά ακανθώδες ερώτημα ίσταται στο επίκεντρο της υπό κρίση διαφοράς μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τους αντίστοιχους παρεμβαίνοντες υπέρ αυτών.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Αφορμή για τη διαφορά αυτή ήταν η επέκταση, με την απόφαση της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ, επί του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) των νέων διατάξεων που ισχύουν εντός της Ένωσης για τον συντονισμό των συστημάτων της κοινωνικής ασφαλίσεως. Προς τούτο, το Συμβούλιο είχε προηγουμένως καθορίσει με την απόφαση 2011/407/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Απόφαση του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20110606">6ης Ιουνίου 2011</DATE>, σχετικά με τη θέση που θα λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ για την τροποποίηση του παραρτήματος VI (Κοινωνικές ασφαλίσεις) και του πρωτοκόλλου 37 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="182" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2011">ΕΕ L 182, σ. 12</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> τη θέση που θα λάβει η Ένωση στηριζόμενο συναφώς επί των διατάξεων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, και πιο συγκεκριμένα επί του άρθρου 48 ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Κατά της αποφάσεως αυτής βάλλει το Ηνωμένο Βασίλειο με την υπό κρίση προσφυγή ακυρώσεως. Εν αντιθέσει προς το Συμβούλιο και την Επιτροπή, το Ηνωμένο Βασίλειο, υποστηριζόμενο από την Ιρλανδία, υποστηρίζει ότι πρέπει να εφαρμοστούν όχι οι διατάξεις περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, αλλά οι διατάξεις περί των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ακριβώς δε ειπείν το άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><?PAGE NO="2"?><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Εκ πρώτης όψεως, ενδέχεται η οριοθέτηση μεταξύ του άρθρου 48 ΣΛΕΕ και του άρθρου 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ ή και η σχέση αυτών των δύο διατάξεων προς τη γενική αρμοδιότητα συνάψεως συμφωνιών που συνιστούν σύνδεση του άρθρου 217 ΣΛΕΕ να δίδει την εντύπωση ενός άκρως τεχνικού ζητήματος. Εντούτοις, στην πραγματικότητα η οριοθέτηση αυτή έχει σημαντικές πρακτικές συνέπειες, ιδίως όσον αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Και τούτο διότι, βάσει ρυθμίσεως εισάγουσας εξαίρεση, αυτά τα δύο κράτη μέλη έχουν την ελευθερία, στο πλαίσιο του άρθρου 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ να αποφασίσουν εάν προτίθενται να συμμετάσχουν στις νομοθετικές πράξεις της Ένωσης (λεγόμενη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>λύση οpt-in<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>), ενώ, αντιθέτως, στο πλαίσιο του άρθρου 48, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ δεν διαθέτουν ειδικά δικαιώματα και μπορούν ενδεχομένως, όσον αφορά νομοθετικές πράξεις, να κάνουν χρήση του καλούμενου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>μηχανισμού έκτακτης τροχοπέδησης<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/> (άρθρο 48, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ).</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Η απόφαση του Δικαστηρίου εν προκειμένω θα αποτελέσει νομολογιακό προηγούμενο για άλλες παρεμφερείς υποθέσεις στο πλαίσιο των οποίων η Ένωση προτίθεται να επεκτείνει, στο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών, ορισμένες διατάξεις του δικαίου της κοινωνικής ασφαλίσεως σε τρίτες χώρες. Στη συνάφεια αυτή, οι περιπτώσεις της Ελβετίας και της Τουρκίας χρήζουν ιδιαίτερης μνείας αφού αποτελούν επί του παρόντος επίσης αντικείμενο προσφυγών ακυρώσεως του Ηνωμένου Βασιλείου κατά του Συμβουλίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Εκκρεμείς υποθέσεις C‑656/11, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου, και C‑81/13, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το νομικό πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως καθορίζεται, αφενός, από τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Συνθήκη ΛΕΕ) και, αφετέρου, από τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (Συμφωνία ΕΟΧ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 1, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, περιλαμβανομένων των εκάστοτε πρόσθετων πρωτοκόλλων τους.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η Συνθήκη ΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Μεταξύ των διατάξεων περί της ελεύθερης κυκλοφορίας του τρίτου μέρους, τίτλος IV, της Συνθήκης ΛΕΕ περιλαμβάνεται το άρθρο 48 ΣΛΕΕ, του οποίου το πρώτο εδάφιο έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, λαμβάνουν στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης τα αναγκαία μέτρα για την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, ιδίως με τη θέσπιση ενός συστήματος που να εξασφαλίζει στους διακινούμενους εργαζομένους, μισθωτούς και μη μισθωτούς, και στους εξ αυτών έλκοντες δικαιώματα:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τον συνυπολογισμό όλων των περιόδων που λαμβάνονται υπόψη από τις διάφορες εθνικές νομοθεσίες, για την κτήση και τη διατήρηση του δικαιώματος προς λήψη παροχής, όπως και για τον υπολογισμό του ύψους αυτών,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>την καταβολή των παροχών στα πρόσωπα που κατοικούν στις επικράτειες των κρατών μελών.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="3"?><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 79 ΣΛΕΕ, το οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ των διατάξεων για τον <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/> του τρίτου μέρους, τίτλος V, της Συνθήκης ΛΕΕ, ορίζει μεταξύ άλλων τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="079.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η Ένωση αναπτύσσει κοινή μεταναστευτική πολιτική, η οποία έχει ως στόχο να εξασφαλίζει, σε όλα τα στάδια, την αποτελεσματική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, τη δίκαιη μεταχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στα κράτη μέλη, καθώς και την πρόληψη της παράνομης μετανάστευσης και της εμπορίας ανθρώπων και την ενισχυμένη καταπολέμησή της.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="079.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, λαμβάνουν μέτρα σχετικά με τους ακόλουθους τομείς:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>καθορισμός των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα σε κράτος μέλος, συμπεριλαμβανομένων των όρων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή στα άλλα κράτη μέλη,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Συμπληρωματικά, πρέπει να γίνει αναφορά στο άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής ή του ύπατου εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, εκδίδει απόφαση για την αναστολή της εφαρμογής μιας συμφωνίας και τον καθορισμό των θέσεων που θα πρέπει να ληφθούν, εξ ονόματος της Ένωσης, σε όργανο που συνιστάται από δεδομένη συμφωνία, όταν το εν λόγω όργανο καλείται να θεσπίσει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα, με εξαίρεση τις πράξεις που συμπληρώνουν ή τροποποιούν το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Το πρωτόκολλο 21 της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΛΕΕ προσαρτάται πρωτόκολλο για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης (πρωτόκολλο 21). Στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, το πρωτόκολλο αυτό ισχύει για ολόκληρο τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, στη δε περίπτωση της Ιρλανδίας εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής του πρωτοκόλλου το άρθρο 75 ΣΛΕΕ (βλ. άρθρο 9 του πρωτοκόλλου 21).</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Από το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίοδος, και το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου 21 συνάγεται ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>δεν συμμετέχουν στη θέσπιση από το Συμβούλιο προτεινόμενων μέτρων<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>, βάσει του τρίτου μέρους, τίτλος V, ΣΛΕΕ, εκτός και εάν γνωστοποιήσουν γραπτώς στον Πρόεδρο του Συμβουλίου εντός τριών μηνών από την υποβολή στο Συμβούλιο προτάσεως ή πρωτοβουλίας ότι επιθυμούν να συμμετάσχουν στη θέσπιση και εφαρμογή οποιωνδήποτε τέτοιων προτεινόμενων μέτρων.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το άρθρο 2 του πρωτοκόλλου 21, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>διατάξεις του τρίτου μέρους, τίτλος V, [ΣΛΕΕ], μέτρα θεσπιζόμενα δυνάμει του τίτλου αυτού, διατάξεις οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας συναπτομένης από την Ένωση δυνάμει του τίτλου αυτού και αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την ερμηνεία τέτοιων διατάξεων ή μέτρων, δεν έχουν δεσμευτική ισχύ ούτε εφαρμόζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο ή την Ιρλανδία<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>· περαιτέρω <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>αυτές οι διατάξεις, μέτρα ή αποφάσεις δεν θίγουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις αρμοδιότητες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των εν λόγω κρατών<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η Συμφωνία ΕΟΧ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η Συμφωνία ΕΟΧ εγκρίθηκε εκ μέρους των τότε Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις <DATE ISO="19931213">13 Δεκεμβρίου 1993</DATE> από το Συμβούλιο και την Επιτροπή, το δε άρθρο 238 της Συνθήκης ΕΟΚ (νυν άρθρο 217 ΣΛΕΕ) αποτέλεσε την καθ’ ύλην νομική βάση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Απόφαση 94/1/ΕΚ, ΕΚΑΧ του Συμβουλίου και της Επιτροπής, της <DATE ISO="19931213">13ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>, για τη σύναψη συμφωνίας σχετικά με τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, των κρατών μελών αυτών και της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν, του Βασιλείου της Νορβηγίας, του Βασιλείου της Σουηδίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">ΕΕ L 1, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Πρόκειται για μια μεικτού χαρακτήρα συμφωνία στην οποία συμβαλλόμενα μέρη, πέραν της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπεισελθούσας στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ήσαν και τα κράτη μέλη της.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η Συμφωνία ΕΟΧ, σύμφωνα με το άρθρο της 1, παράγραφος 1, έχει ως σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>να προωθήσει τη συνεχή και ισόρροπη ενίσχυση των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των συμβαλλομένων μερών, με ίσους όρους ανταγωνισμού και με την τήρηση των ιδίων κανόνων, με σκοπό τη δημιουργία ομοιογενούς ΕΟΧ […]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Προς επίτευξη των σκοπών της Συμφωνίας ΕΟΧ, η σύνδεση περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τις τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς και ειδικότερα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> (άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της Συμφωνίας ΕΟΧ), καθώς και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>τη στενότερη συνεργασία σε άλλους τομείς, όπως […] η κοινωνική πολιτική<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> (άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, της Συμφωνίας ΕΟΧ).</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 7 της Συμφωνίας ΕΟΧ, οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>πράξεις που αναφέρονται ή που περιέχονται στα παραρτήματα της παρούσας συμφωνίας ή στις αποφάσεις της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ είναι δεσμευτικές για τα συμβαλλόμενα μέρη και αποτελούν ή θα αποτελέσουν τμήμα της εσωτερικής τους έννομης τάξης<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>, το δε σημείο αʹ της εν λόγω διατάξεως ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>μια πράξη, που αντιστοιχεί σε κανονισμό ΕΟΚ, εντάσσεται ως έχει στην εσωτερική έννομη τάξη των συμβαλλομένων μερών<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 28 της Συμφωνίας ΕΟΧ περιλαμβάνει μια παρεμφερή προς το άρθρο 45 ΣΛΕΕ ρύθμιση που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός του ΕΟΧ, το δε άρθρο 29 της Συμφωνίας ΕΟΧ περιλαμβάνει μια αντίστοιχη προς το άρθρο 48 ΣΛΕΕ διάταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το άρθρο 98 της Συμφωνίας ΕΟΧ παρέχει στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ την εξουσία να τροποποιεί τα παραρτήματα, καθώς και ορισμένα πρωτόκολλα της Συμφωνίας ΕΟΧ, μεταξύ δε άλλων το πρωτόκολλο 37.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το αρχικό παράρτημα VI (κοινωνικές ασφαλίσεις) της Συμφωνίας ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="327" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 1, σ. 327</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, στο τμήμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Αναφερόμενες πράξεις<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>, έκανε μνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19710614">14ης Ιουνίου 1971</DATE>, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας (δημοσιεύθηκε το πρώτον στην OJ 1971, L 149, σ. 2 [γαλλική έκδοση], και έκτοτε έχει πλειστάκις τροποποιηθεί).</P></NOTE>. Μνεία του ιδίου κανονισμού κάνει και το πρωτόκολλο 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="206" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 1, σ. 206</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ως είχε αρχικώς, σε σχέση με τη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Διοικητική Επιτροπή για την Κοινωνική Ασφάλιση των Διακινούμενων Εργαζομένων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>. Εφεξής, βάσει της αποφάσεως 76/2011 της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20110701">1ης Ιουλίου 2011</DATE>, για την τροποποίηση του παραρτήματος VI (Κοινωνικές ασφαλίσεις) και του πρωτοκόλλου 37 στη Συμφωνία ΕΟΧ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="262" PAGE.FIRST="33" DATE.PUB="2011">ΕΕ L 262, σ. 33</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, οι δύο αυτοί αναφερόμενοι κανονισμοί αντικαθίστανται πλέον κατ’ ουσίαν από τον κανονισμό (ΕΚ) 883/2004<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="166" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">ΕΕ L 166, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και τον κανονισμό (ΕΚ) 988/2009<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090916">16ης Σεπτεμβρίου 2009</DATE>, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004 για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας και τον καθορισμό του περιεχομένου των παραρτημάτων του (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="284" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2009">ΕΕ L 284, σ. 43</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα προηγηθέντα της ένδικης διαφοράς πραγματικά περιστατικά</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Οι ισχύουσες στο εσωτερικό της Ένωσης διατάξεις για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως περιλαμβάνονταν επί μακρόν στον κανονισμό 1408/71. Από <DATE ISO="20100501">1ης Μαΐου 2010</DATE>, οι διατάξεις αυτές αντικαταστάθηκαν από τον κανονισμό 883/2004 ο οποίος εν συνεχεία τροποποιήθηκε μεταξύ άλλων από τον κανονισμό 988/2009.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Πρόθεση της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ ήταν να προσαρμοστούν οι διατάξεις περί κοινωνικής ασφαλίσεως του παραρτήματος VI και του πρωτοκόλλου 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ προς την τροποποιηθείσα νομοθεσία που ίσχυε εντός της Ένωσης και να περιληφθεί ο κανονισμός 883/2004 στη Συμφωνία ΕΟΧ. Προς τούτο, έπρεπε μεταξύ άλλων οι παραπομπές στον κανονισμό 1408/71 που υπήρχαν στο παράρτημα VI και στο πρωτόκολλο 37 να αντικατασταθούν με παραπομπές στον κανονισμό 883/2004 και στον κανονισμό 988/2009.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Λόγω των ανωτέρω, η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με τη θέση που θα έπρεπε να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ. Το αρχικό κείμενο της προτάσεως αυτής ανέτρεχε στην <DATE ISO="20100909">9η Σεπτεμβρίου 2010</DATE> και είχε ακόμη ως νομική βάση τα άρθρα 48 ΣΛΕΕ, 352 ΣΛΕΕ και 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>C(2010) 1013 τελικό.</P></NOTE>. Εν συνεχεία, στις <DATE ISO="20110310">10 Μαρτίου 2011</DATE>, η Επιτροπή τροποποίησε την πρότασή της υπό την έννοια ότι έλαβε πλέον υπόψη της ως νομικές βάσεις τα άρθρα 48 ΣΛΕΕ και 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>C(2011) 261 τελικό.</P></NOTE>. Η Επιτροπή αιτιολόγησε την αφαίρεση του άρθρου 352 ΣΛΕΕ ως συμπληρωματικής νομικής βάσεως με το γεγονός ότι η Συνθήκη της Λισσαβώνας επεξέτεινε τη βάσει του άρθρου 48 ΣΛΕΕ αρμοδιότητα της Ένωσης πέραν του κλασικού τομέα των διακινούμενων εργαζομένων και σε αυτόν των μισθωτών διακινούμενων εργαζομένων.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20110606">6 Ιουνίου 2011</DATE>, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2011/407 σχετικά με τη θέση που επρόκειτο να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ (στο εξής και ως: προσβαλλόμενη απόφαση). Η απόφαση αυτή στηρίζεται, όπως είχε προτείνει η Επιτροπή, στα άρθρα 48 ΣΛΕΕ και 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Με την απόφαση 76/2011, της <DATE ISO="20110701">1ης Ιουλίου 2011</DATE>, η Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ προέβη στις σκοπούμενες τροποποιήσεις του παραρτήματος VI (κοινωνική ασφάλιση) και του πρωτοκόλλου 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ. Ωστόσο, προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η απόφαση αυτή, απαιτείται περαιτέρω η εκπλήρωση από ένα συμβαλλόμενο μέρος στη Συμφωνία ΕΟΧ ορισμένων συνταγματικής φύσεως απαιτήσεων.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Με δικόγραφο της <DATE ISO="20110816">16ης Αυγούστου 2011</DATE>, το Ηνωμένο Βασίλειο άσκησε προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως 2011/407. Υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έπρεπε να στηριχθεί στο άρθρο 48 ΣΛΕΕ, αλλά στο άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με διάταξη της <DATE ISO="20120110">10ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου επέτρεψε στην Ιρλανδία να παρέμβει προς στήριξη των αιτημάτων του προσφεύγοντος και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς στήριξη των αιτημάτων του καθού η προσφυγή.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το Ηνωμένο Βασίλειο, υποστηριζόμενο από την Ιρλανδία, ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση 2011/407,</P></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><P>να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής μέχρις ότου το Συμβούλιο εκδώσει, βάσει του άρθρου 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ, νέα απόφαση σχετικά με τη θέση που θα λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ για την τροποποίηση του παραρτήματος VI (κοινωνικές ασφαλίσεις) και του πρωτοκόλλου 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Η Ιρλανδία ως παρεμβαίνουσα δεν υπέβαλε αίτημα ως προς τον καταλογισμό των δικαστικών εξόδων.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Την άσκηση της προσφυγής του Ηνωμένου Βασιλείου ακολούθησαν η έγγραφη και, στις <DATE ISO="20130206">6 Φεβρουαρίου 2013</DATE>, η προφορική διαδικασία.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Η προσφυγή του Ηνωμένου Βασιλείου στηρίζεται σε ένα μόνο λόγο ακυρώσεως: το Συμβούλιο στηρίχθηκε, κατά τη διατύπωση της θέσεως της Ένωσης, σε εσφαλμένη νομική βάση και, με τον τρόπο αυτόν, παραβίασε την αρχή της δοτής αρμοδιότητας (άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, ΣΕΕ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Ειδικώς επί της αρχής της δοτής αρμοδιότητας στον τομέα της εξωτερικής δράσεως της Ένωσης βλ. γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/94" PAGE.ECR="I-1759" YEAR="1996">2/94, της <DATE ISO="19960328">28ης Μαρτίου 1996</DATE> (Συλλογή 1996, σ. I-1759</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 23 και 24), γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/00" PAGE.ECR="I-9713" YEAR="2001">2/00, της <DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (Συλλογή 2001, σ. I-9713</REF.DOC.ECR>, σκέψη 5), γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="1/08" PAGE.ECR="I-11129" YEAR="2009">1/08, της <DATE ISO="20091130">30ής Νοεμβρίου 2009</DATE> (Συλλογή 2009, σ. I-11129</REF.DOC.ECR>, σκέψη 110), και απόφαση της <DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-370/07" PAGE.ECR="I-8917" YEAR="2009">C-370/07, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2009, σ. I-8917</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 46 και 47).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Από <HT TYPE="ITALIC">διαδικαστικής απόψεως,</HT> όλοι οι διάδικοι συμφωνούν ότι η θέση της Ένωσης ορθώς πρέπει να καθοριστεί από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό τη μορφή αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ. Πράγματι, η Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ αποτελεί ένα όργανο το οποίο χρησιμοποιείται, όπως προβλέπει η Συμφωνία ΕΟΧ, προκειμένου να τροποποιεί τα παραρτήματα, καθώς και ορισμένα πρωτόκολλα της εν λόγω συμφωνίας μέσω της λήψεως έγκυρων αποφάσεων (άρθρο 98 της Συμφωνίας ΕΟΧ).</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, είναι αναμφισβήτητο ότι μια τέτοια απόφαση του Συμβουλίου για τον καθορισμό της θέσεως της Κοινότητας απαιτεί, πέραν του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, και καθ’ ύλην <HT TYPE="ITALIC">νομική βάση</HT> από την οποία να προκύπτει το εύρος των αρμοδιοτήτων και έτσι, εν τελευταία αναλύσει, το περιθώριο χειρισμών που έχει η Ένωση βάσει των όσων προβλέπουν οι Συνθήκες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση C-370/07, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 15)· στο ίδιο πνεύμα, βλ. απόφαση της <DATE ISO="19760714">14ης Ιουλίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="3/76+4/76+6/76" PAGE.ECR="475" YEAR="1976">3/76, 4/76 και 6/76, Kramer κ.λπ. (Συλλογή τόμος 1976, σ. 475</REF.DOC.ECR>, σκέψη 19), κατά την οποία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>τόσο το σύστημα του κοινοτικού δικαίου όσο και οι ουσιαστικές του διατάξεις<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>· βλ. περαιτέρω τη γνωμοδότηση 2/94 (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 15, σκέψεις 23 επ.).</P></NOTE>. Ωστόσο, αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων αποτελεί το ζήτημα εάν αυτή η νομική βάση πρέπει να αναζητηθεί, στην υπό κρίση υπόθεση, στις διατάξεις περί εσωτερικής αγοράς ή στις διατάξεις περί του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης ή, αντιθέτως, στην αρμοδιότητα της Ένωσης να συνάπτει συμφωνίες συνδέσεως κατά την έννοια του άρθρου 217 ΣΛΕΕ.</TXT></NP><?PAGE NO="7"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Είναι προφανές ότι σε μια υπόθεση όπως είναι η υπό κρίση η επιλογή της προσήκουσας νομικής βάσεως ενέχει ιδιαίτερη σπουδαιότητα, πρακτικού, θεσμικού, αλλά και συνταγματικού χαρακτήρα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Γνωμοδότηση 2/00 (σκέψη 5), γνωμοδότηση 1/08 (σκέψη 110), και απόφαση C-370/07, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (σκέψη 47), όλες προπαρατεθείσες στην υποσημείωση 15.</P></NOTE>: με την επιλογή της νομικής βάσεως καθορίζεται κατά πόσον το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία μπορούν να κάνουν χρήση των ειδικών δικαιωμάτων τα οποία τους παρέχει η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>ρύθμιση οpt-in [ρύθμιση περί συμμετοχής]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/> βάσει του πρωτοκόλλου 21 της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η επιλογή της καθ’ ύλην αρμόζουσας νομικής βάσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, η επιλογή της νομικής βάσεως μιας πράξεως της Ένωσης πρέπει να στηρίζεται σε αντικειμενικά και επιδεχόμενα δικαστικό έλεγχο στοιχεία μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται, ιδίως, ο σκοπός και το περιεχόμενο της πράξεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19910611">11ης Ιουνίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-300/89" PAGE.ECR="I-2867" YEAR="1991">C-300/89, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1991, σ. Ι-2867</REF.DOC.ECR>, σκέψη 10), της <DATE ISO="20080903">3ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-402/05 P+C-415/05 P" PAGE.ECR="I-6351" YEAR="2008">C-402/05 P και C-415/05 P, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (Συλλογή 2008, σ. I-6351</REF.DOC.ECR>, σκέψη 182), και της <DATE ISO="20120719">19ης Ιουλίου 2012</DATE>, C‑130/10, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (σκέψη 42).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Με την προσβαλλόμενη απόφαση καθορίστηκε η θέση που θα ελάμβανε η Ένωση στη Mεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ και η οποία συνίστατο κατ’ ουσίαν στο ότι οι νέες, μέχρι τούδε μόνον εντός της Ένωσης ισχύουσες διατάξεις περί του συντονισμού των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως θα έπρεπε να επεκταθούν, βάσει των κανονισμών 883/2004 και 988/2009<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Στο εξής, για λόγους συντομίας, θα κάνω λόγο μόνο για τον κανονισμό 883/2004.</P></NOTE>, σε ολόκληρο τον ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Πρέπει να συμπεριληφθεί στη Συμφωνία για τον ΕΟΧ ο [κανονισμός (ΕΚ) 883/2004 και ο κανονισμός (ΕΚ) 988/2009] […]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το άρθρο 79 ΣΛΕΕ δεν αποτελεί πρόσφορη νομική βάση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Διά της επεκτάσεως του κανονισμού 883/2004 επί του συνόλου του ΕΟΧ διευρύνεται το εδαφικό πεδίο ισχύος του πέραν της Ένωσης στις τρεις χώρες του ΕΟΧ, ήτοι στη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάιν. Τούτο έχει κατ’ ανάγκην ως αποτέλεσμα και το υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού να περιλαμβάνει εφεξής έναν ευρύτερο κύκλο προσώπων οι οποίοι δεν είναι πολίτες της Ένωσης, αλλά έχουν την ιθαγένεια τρίτων χωρών. Τούτο επισήμαναν μετ’ επιτάσεως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Εκ πρώτης όψεως, το άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ θα μπορούσε για τον λόγο αυτό να είναι η κρίσιμη διάταξη, πλην όμως το εν λόγω άρθρο παρέχει ρητώς τη δυνατότητα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>καθορισμ[ού] των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα σε κράτος μέλος, συμπεριλαμβανομένων των όρων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή στα άλλα κράτη<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>. Μεταξύ αυτών ενδέχεται να περιλαμβάνονται και ρυθμίσεις για την κοινωνική ασφάλιση υπηκόων τρίτων χωρών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Τούτο προκύπτει μεταξύ άλλων από τη δήλωση επί των άρθρων 48 και 79 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δήλωση 22 η οποία προσαρτάται στην τελική πράξη της διακυβερνητικής διασκέψεως η οποία υιοθέτησε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας που υπογράφηκε στις <DATE ISO="20071213">13 Δεκεμβρίου 2007</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="115" PAGE.FIRST="346" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, C 115, σ. 346</REF.DOC.OJ>, και <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="348" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, C 326, σ. 348</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="8"?><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Αναμφισβήτητα, επί της διατάξεως αυτής στηρίχθηκαν πλειστάκις διάφορες πράξεις οι οποίες σκοπούσαν, στο πλαίσιο συμβάσεων με τρίτες χώρες, να συμπεριλάβουν τους υπηκόους τους στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του κοινωνικοασφαλιστικού δικαίου της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Πρόκειται για τις έξι αποφάσεις του Συμβουλίου 2010/697/ΕΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 1</REF.DOC.OJ>), 2010/698/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="8" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 8</REF.DOC.OJ>), 2010/699/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 14</REF.DOC.OJ>), 2010/700/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 21</REF.DOC.OJ>), 2010/701/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 28</REF.DOC.OJ>), και 2010/702/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="306" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 306, σ. 35</REF.DOC.OJ>), της <DATE ISO="20101021">21ης Οκτωβρίου 2010</DATE>, για τη θέση που πρέπει να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο των συμβουλίων συνδέσεως με το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία και το Ισραήλ, καθώς και στο πλαίσιο των συμβουλίων σταθεροποιήσεως και συνδέσεως με την ΠΓΔΜ και την Κροατία, αφετέρου για τις τρεις αποφάσεις 2012/773/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 340, σ. 1</REF.DOC.OJ>), 2012/774/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 340, σ. 7</REF.DOC.OJ>), και 2012/775/EΕ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 340, σ. 13</REF.DOC.OJ>) του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, για τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο των συμβουλίων σταθεροποιήσεως και συνδέσεως με την Αλβανία και το Μαυροβούνιο, καθώς και στο πλαίσιο της επιτροπής συνεργασίας με τη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου. Στο εσωτερικό της Ένωσης, το άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 63, σημείο 4, ΕΚ) αποτέλεσε επίσης νομική βάση για την έκδοση του κανονισμού (ΕΚ) 859/2003 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030514">14ης Μαΐου 2003</DATE>, για την επέκταση των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 και του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 στους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι δεν καλύπτονται ήδη από τις διατάξεις αυτές μόνο λόγω της ιθαγένειάς τους (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="124" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">EE L 124, σ. 1</REF.DOC.OJ>), και του κανονισμού (ΕΕ) 1231/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20101124">24ης Νοεμβρίου 2010</DATE>, για την επέκταση της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004 και του κανονισμού (ΕΚ) 987/2009 στους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι δεν διέπονται ήδη από τους κανονισμούς αυτούς μόνο λόγω της ιθαγένειάς τους (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="344" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ L 344, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Εντούτοις, αυτή και μόνον η περίσταση δεν μπορεί να έχει σημαίνουσα βαρύτητα, δεδομένου ότι το ζητούμενο είναι να καθοριστεί η προσήκουσα νομική βάση για την προσβαλλόμενη εν προκειμένω απόφαση του Συμβουλίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20081106">6ης Νοεμβρίου 2008</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-155/07" PAGE.ECR="I-8103" YEAR="2008">C-155/07, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2008, σ. I-8103</REF.DOC.ECR>, σκέψη 34), και της <DATE ISO="20090908">8ης Σεπτεμβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-411/06" PAGE.ECR="I-7585" YEAR="2009">C-411/06, Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (Συλλογή 2009, σ. I-7585</REF.DOC.ECR>, σκέψη 77), καθώς και γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="1/94" PAGE.ECR="I-5267" YEAR="1994">1/94, της <DATE ISO="19941115">15ης Νοεμβρίου 1994</DATE> (Συλλογή 1994, σ. I-5267</REF.DOC.ECR>, σκέψη 52), και γνωμοδότηση 1/08 (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 15, σκέψη 172).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το άρθρο 79 ΣΛΕΕ αποτελεί μέρος των διατάξεων περί του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης και ότι περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο που αφορά τις πολιτικές σχετικά με τους ελέγχους στα σύνορα, το άσυλο και τη μετανάστευση. Πράγματι, όπως προκύπτει από την πρώτη παράγραφο, το άρθρο 79 ΣΛΕΕ έχει επίσης έναν ειδικό σκοπό: η διάταξη έχει ως σκοπό την ανάπτυξη μιας κοινής μεταναστευτικής πολιτικής της Ένωσης η οποία να εξασφαλίζει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>την αποτελεσματική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, τη δίκαιη μεταχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών […] καθώς και την ενισχυμένη πρόληψη της παράνομης μετανάστευσης και της εμπορίας ανθρώπων και την καταπολέμησή της<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>. Όλα τα μέτρα που στηρίζονται στο άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ πρέπει να εντάσσονται στη συνάφεια αυτή και, κατά τα λοιπά, πρέπει να εκδίδονται ρητώς μόνο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>για τους σκοπούς της παραγράφου 1<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Αυτός ο σκοπός και αυτή η ρυθμιστική συνάφεια του άρθρου 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ είναι ασύμβατα προς ένα μέτρο όπως είναι αυτό που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς στην παρούσα διαδικασία.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Πράγματι, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εξαντλείται στην αναγνώριση, στο πλαίσιο μιας κοινής μεταναστευτικής πολιτικής, σε ορισμένους υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι διαμένουν νόμιμα στο έδαφος της Ένωσης, ορισμένων κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων, προκειμένου να έχουν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>δίκαιη μεταχείριση<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> κατά την έννοια του άρθρου 79, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, το περιεχόμενο της αποφάσεως αυτής είναι σαφώς ευρύτερο. Σκοπεί στην περαιτέρω ανάπτυξη της συνδέσεως που δημιουργήθηκε με τη Συμφωνία ΕΟΧ με τις τρεις χώρες του ΕΟΧ, ήτοι με τη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάιν, και αποτελεί μέρος των μέτρων με τα οποία το δίκαιο της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς επεκτείνεται, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, στον ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Επί του σκοπού αυτού του ΕΟΧ, βλ. εν γένει τις αποφάσεις της <DATE ISO="20030923">23ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-452/01" PAGE.ECR="I-9743" YEAR="2003">C-452/01, Ospelt και Schlössle Weissenberg (Συλλογή 2003, σ. Ι-9743</REF.DOC.ECR>, σκέψη 29), και της <DATE ISO="19970122">22ας Ιανουαρίου 1997</DATE>, Τ-<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="115/94" PAGE.ECR="II-39" YEAR="1997">115/94, Opel Austria κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1997, σ. II-39</REF.DOC.ECR>, σκέψη 107), καθώς και την πέμπτη αιτιολογική σκέψη της Συμφωνίας ΕΟΧ.</P></NOTE>. Οι υπήκοοι των τριών χωρών του ΕΟΧ, ήτοι της Νορβηγίας, της Ισλανδίας και του Λιχτενστάιν, πρέπει να έχουν τη δυνατότητα ελεύθερης κυκλοφορίας υπό τις αυτές κοινωνικοασφαλιστικές προϋποθέσεις όπως και οι πολίτες της Ένωσης.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Πέραν τούτου, σκοπός της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, δεν ήταν μόνον η ρύθμιση των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των <HT TYPE="ITALIC">υπηκόων τρίτων χώρων</HT> –των Νορβηγών, των Ισλανδών και των κατοίκων του Λιχτενστάιν– στην Ένωση, αλλά και αντιστρόφως η ρύθμιση των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των <HT TYPE="ITALIC">πολιτών της Ένωσης</HT> στις εν λόγω τρεις χώρες<?PAGE NO="9"?> του ΕΟΧ. Π.χ. με τη σκοπούμενη μέσω της προσβαλλομένης αποφάσεως τροποποίηση της Συμφωνίας ΕΟΧ, όχι μόνον ένας Νορβηγός υπήκοος στο έδαφος της Ένωσης, αλλά και ένας πολίτης της Ένωσης στη Νορβηγία απολαύει των πλεονεκτημάτων του συντονισμού των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως που επετεύχθη με τον κανονισμό 883/2004. Πράγματι, δυνάμει του άρθρου 7, στοιχείο αʹ, της Συμφωνίας ΕΟΧ, ένας κανονισμός της Ένωσης, που αναφέρεται σε κάποιο παράρτημα της Συμφωνίας ΕΟΧ, είναι δεσμευτικός για όλα τα συμβαλλόμενα μέρη –επομένως και για τις εν λόγω τρεις χώρες του ΕΟΧ– και αποτελεί τμήμα της εσωτερικής τους έννομης τάξεως. Εν αντιθέσει προς όσα φρονεί η Ιρλανδία, δεν απαιτείται η λήψη εσωτερικών μέτρων μεταφοράς του στο εθνικό δίκαιο.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας ότι το άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ πρέπει να θεωρηθεί ως η προσήκουσα νομική βάση για την προσβαλλόμενη απόφαση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ούτε το άρθρο 48 ΣΛΕΕ αποτελεί την προσήκουσα νομική βάση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Εντούτοις, φρονώ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στο άρθρο 48 ΣΛΕΕ το οποίο έλαβαν υπόψη τους το Συμβούλιο και η Επιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Τούτο οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός ότι στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων περί συντονισμού των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως εμπίπτουν, βάσει του κανονισμού 883/2004, και πρόσωπα τα οποία δεν έχουν οικονομική δραστηριότητα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Όπως προκύπτει από τη δικογραφία και από την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η πρόθεση να συμπεριληφθούν και πρόσωπα τα οποία δεν έχουν οικονομική δραστηριότητα στο ισχύον για τον ΕΟΧ σύστημα περί συντονισμού των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως είναι, <HT TYPE="ITALIC">από πολιτικής απόψεως,</HT> για το Ηνωμένο Βασίλειο η πραγματική πέτρα του σκανδάλου. Στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, το Ηνωμένο Βασίλειο εξεδήλωσε μεν την προθυμία του να εξεύρει μια ισοδύναμη προς τον κανονισμό 883/2004 διμερή λύση με τις τρεις χώρες του ΕΟΧ, ήτοι τη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάιν, εντούτοις υπό την προϋπόθεση του αποκλεισμού της κατηγορίας των προσώπων που δεν έχουν οικονομική δραστηριότητα.</P></NOTE>. Πράγματι, αντικείμενο του κανονισμού αυτού δεν είναι πρωτίστως η κοινωνική ασφάλιση των προσώπων χωρίς παραγωγική δραστηριότητα. Αντιθέτως, ο κανονισμός αφορά κυρίως την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, ήτοι των μισθωτών και των μη μισθωτών. Η κοινωνική ασφάλιση προσώπων τα οποία δεν έχουν οικονομική δραστηριότητα αποτελεί ενδεχομένως ένα δευτερεύοντα τομέα, τον οποίο ρυθμίζει μεν ο κανονισμός 883/2004, πλην όμως πόρρω απέχει από το να αποτελεί το κύριο αντικείμενό του. Ως εκ τούτου, η παράμετρος αυτή δεν είναι κρίσιμη για την επιλογή της νομικής βάσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Στο ίδιο πνεύμα, βλ. απόφαση της <DATE ISO="20011011">11ης Οκτωβρίου 2001</DATE>, C‑95/99 έως C‑98/99 και C‑180/99, Khalil κ.λπ. (Συλλογή 2001, σ. I ‑7413, σκέψεις 55 έως 58, ιδίως σκέψη 56), σε σχέση προς τη συμπερίληψη απάτριδων και προσφύγων στο σύστημα του κανονισμού 1408/71.</P></NOTE>. Πράγματι, η επιλογή της νομικής βάσεως μιας πράξεως της Ένωσης πρέπει να γίνεται με γνώμονα το βασικό ρυθμιστικό περιεχόμενό της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Αν από την εξέταση ενός μέτρου αποδεικνύεται ότι αυτό επιδιώκει διττό σκοπό ή ότι απαρτίζεται από δύο συνιστώσες και αν ο ένας από τους σκοπούς αυτούς ή η μία από τις συνιστώσες αυτές μπορεί να χαρακτηριστεί ως κύρια, ενώ η άλλη είναι απλώς παρακολουθηματική, η πράξη πρέπει να στηρίζεται μόνο σε μία νομική βάση, ήτοι εκείνη που απαιτείται από τον κύριο ή επικρατούντα σκοπό ή από την κύρια ή επικρατούσα συνιστώσα (αποφάσεις C‑155/07, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 23, σκέψη 35, και C‑130/10, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 18, σκέψη 43· στο ίδιο πνεύμα, βλ. απόφαση της <DATE ISO="19930317">17ης Μαρτίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-155/91" PAGE.ECR="I-939" YEAR="1993">C-155/91, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. I-939</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 19 και 21).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ωστόσο, απολύτως ορθώς το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία επισημαίνουν ότι το άρθρο 48 ΣΛΕΕ μπορεί να αποτελέσει νομική βάση μόνο για τη λήψη μέτρων στο εσωτερικό της Ένωσης και, πέραν αυτού, αφορά μόνον την κοινωνική ασφάλιση πολιτών της Ένωσης, όχι όμως αυτή των υπηκόων τρίτων χωρών.</TXT></NP><?PAGE NO="10"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Το άρθρο 48 ΣΛΕΕ παρέχει απλώς τη δυνατότητα να θεσπίζονται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης τα αναγκαία μέτρα για την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>. Το άρθρο αυτό εντάσσεται στο ίδιο κεφάλαιο της Συνθήκης με το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εξασφαλίζεται μόνον <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>εντός της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>. Και το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί ότι το άρθρο 45 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 48 της Συνθήκης ΕΟΚ) δεν διασφαλίζει την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>παρά μόνο στους εργαζομένους των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19840705">5ης Ιουλίου 1984</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="238/83" PAGE.ECR="2631" YEAR="1984">238/83, Meade (Συλλογή 1984, σ. 2631</REF.DOC.ECR>, σκέψη 7).</P></NOTE>, ήτοι στους πολίτες της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. F. Mancini της <DATE ISO="19840530">30ής Μαΐου 1984</DATE> επί της υποθέσεως Meade (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 28) και του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs της <DATE ISO="20001130">30ής Νοεμβρίου 2000</DATE> επί της υποθέσεως Khalil κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 26, σημείο 19).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, οι υπήκοοι τρίτων χωρών δεν μπορούν να επικαλεστούν εντός της Ένωσης το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας του άρθρου 45 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Αντιθέτως, η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός του ΕΟΧ κατοχυρώνεται με το άρθρο 28 της Συμφωνίας ΕΟΧ.</P></NOTE>, ο δε νομοθέτης της Ένωσης δεν έχει την εξουσία, επί τη βάσει και μόνον του άρθρου 48 ΣΛΕΕ, να λαμβάνει ειδικά μέτρα για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως μεταξύ της Ένωσης και τρίτων χωρών. Τούτο δε διότι τέτοια μέτρα δεν είναι αναγκαία για την εμπέδωση της (εντός της Ένωσης) ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων κατά την έννοια των άρθρων 45 ΣΛΕΕ και 48 ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Βεβαίως, ουδόλως φρονώ –εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζουν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία– ότι αποκλείεται να μπορούν τα όργανα της Ένωσης να στηρίζονται στις αρμοδιότητες που τους έχουν παραχωρηθεί για τη δημιουργία της εσωτερικής αγοράς προκειμένου, επ’ αφορμή της εκδόσεως ρυθμίσεων για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις της Ένωσης, να ρυθμίζουν και την κατάσταση υπηκόων τρίτων χωρών, π.χ. στην περίπτωση που τούτο είναι αναγκαίο για τη δημιουργία των αυτών όρων ανταγωνισμού εντός της εσωτερικής αγοράς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Στο ίδιο πνεύμα η απόφαση Khalil κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 26, σκέψη 56)· βλ. περαιτέρω τις προτάσεις μου της <DATE ISO="20090326">26ης Μαρτίου 2009</DATE> επί της υποθέσεως Επιτροπή κατά Συμβουλίου (γνωστή ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Βιετνάμ<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, C‑13/07, σημείο 149), όπου αναλύω το χωρίο από τη γνωμοδότηση 1/94 (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 23, ιδίως τα σημεία 81 και 86) το οποίο επικαλούνται εν προκειμένω το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται εν προκειμένω δεν είναι ότι ρυθμίζεται και η κατάσταση των υπηκόων τρίτων χωρών επ’ αφορμή της εκδόσεως μιας κοινωνικοασφαλιστικής ρυθμίσεως <HT TYPE="ITALIC">για το έδαφος της Ένωσης</HT>. Αντιθέτως, αντικείμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι πρωτίστως η επέκταση μιας προϋφιστάμενης κοινωνικοασφαλιστικής ρυθμίσεως, ήτοι του κανονισμού 883/2004, σε τρίτες χώρες, και δη στις τρεις χώρες του ΕΟΧ, ήτοι τη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάιν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Βλ. ανωτέρω σημείο 42 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω, ούτε το άρθρο 48 ΣΛΕΕ, όπως ακριβώς ούτε και το άρθρο 79 ΣΛΕΕ, μπορεί να αποτελέσει νομική βάση της προσβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το άρθρο 217 ΣΛΕΕ θα ήταν η καθ’ ύλην αρμόζουσα νομική βάση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Κρίσιμο για τον καθορισμό της αρμόζουσας νομικής βάσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι το γεγονός ότι η απόφαση αυτή αποτελεί εντός της Ένωσης το πρώτο, αναγκαίο στάδιο για την τροποποίηση και την περαιτέρω εξέλιξη της Συμφωνίας ΕΟΧ. Προς τούτο, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η ίδια <HT TYPE="ITALIC">ουσιαστική</HT> εξουσιοδότηση με αυτήν που ελήφθη υπόψη αρχικώς κατά τη σύναψη της Συμφωνίας ΕΟΧ, ήτοι η αρμοδιότητα του άρθρου 217 ΣΛΕΕ περί συνάψεως συμφωνιών που συνιστούν σύνδεση.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Κατά την ημερομηνία συνάψεως της Συμφωνίας ΕΟΧ περιελήφθη στο παράρτημά της VI (κοινωνική ασφάλιση) και στο πρωτόκολλό της 37 ο τότε ισχύων κανονισμός 1408/71 και, με τον τρόπο αυτό, το περιλαμβανόμενο στον κανονισμό αυτό ρυθμιστικό πλαίσιο για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον ΕΟΧ.</TXT></NP><?PAGE NO="11"?><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Μόνον η ισχύς του κανονισμού 1408/71 εντός της Ένωσης στηριζόταν, την εποχή εκείνη, στο άρθρο 48 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 51 της Συνθήκης ΕΟΚ), ενώ, αντιθέτως, το σύστημα που δημιούργησε ο κανονισμός αυτός επεκτάθηκε επί του ΕΟΧ μέσω της ίδιας της Συμφωνίας ΕΟΧ, ήτοι στηρίχθηκε στην αρμοδιότητα του άρθρου 217 ΣΛΕΕ περί συνάψεως συμφωνιών που συνιστούν σύνδεση (πρώην άρθρου 238 της Συνθήκης ΕΟΚ).</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Δεν θα ήταν λογικό να ισχύσει κάτι διαφορετικό σήμερα για την αντικατάσταση του κανονισμού 1408/71 από τον κανονισμό 883/2004.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, και με γνώμονα τον κανονισμό 883/2004 πρέπει να θεωρηθεί ότι μόνον η ισχύς του εντός της Ένωσης στηρίζεται στο άρθρο 48 ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, η απόφαση της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ βάσει της οποίας πρόκειται να περιληφθεί ο κανονισμός αυτός, σε αντικατάσταση του κανονισμού 1408/71, στο παράρτημα VI (κοινωνική ασφάλιση) και στο πρωτόκολλο 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ και, με τον τρόπο αυτόν, να επεκταθεί η ισχύς του σε ολόκληρο τον ΕΟΧ, αντλεί από απόψεως δικαίου της Ένωσης τη νομιμότητά της από την αρμοδιότητα του άρθρου 217 ΣΛΕΕ περί συνάψεως συμφωνιών συνδέσεως. Δεν μπορεί να ισχύσει κάτι διαφορετικό για την προσβαλλόμενη απόφαση η οποία προ της ενεργοποιήσεως της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ καθορίζει τη θέση της Ένωσης και, με τον τρόπο αυτό, προετοιμάζει τελικώς τη δράση της Ένωσης στο διεθνές επίπεδο, καθώς και τις σκοπούμενες τροποποιήσεις της Συμφωνίας ΕΟΧ.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Εν αντιθέσει προς το άρθρο 48 ΣΛΕΕ, το άρθρο 217 ΣΛΕΕ παρέχει αναμφισβήτητα τη δυνατότητα εκδόσεως ρυθμίσεων που αφορούν τις σχέσεις της Ένωσης προς τρίτες χώρες και επεκτάσεως των ευεργετικών διατάξεων των ρυθμίσεων αυτών και σε άλλα πρόσωπα πλην των πολιτών της Ένωσης, περιλαμβανομένων των προσώπων που δεν δραστηριοποιούνται στον οικονομικό τομέα. Ακριβώς τέτοιες ρυθμίσεις, οι οποίες αφορούν τη σχέση της Ένωσης προς τρίτες χώρες, καθώς και τη νομική θέση των υπηκόων αυτών των τρίτων χωρών, αποτελούν το περιεχόμενο μιας συμφωνίας συνδέσεως. Στο ίδιο πνεύμα, το Δικαστήριο έχει ήδη προ πολλού αποφανθεί ότι το άρθρο 217 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 238 της Συνθήκης ΕΟΚ) παρέχει υποχρεωτικά στην Ένωση την αρμοδιότητα να διασφαλίζει την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της έναντι τρίτων χωρών σε όλους τους τομείς που καλύπτονται από τις Συνθήκες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19870930">30ής Σεπτεμβρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="12/86" PAGE.ECR="3719" YEAR="1987">12/86, Demirel (Συλλογή 1987, σ. 3719</REF.DOC.ECR>, σκέψη 9).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ακόμα και αν υποτεθεί ότι οι ίδιες ή τουλάχιστον παρεμφερείς ρυθμίσεις για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως όσον αφορά τους υπηκόους τρίτων χωρών θα μπορούσαν να θεσπιστούν και επί τη βάσει του άρθρου 79, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ, και πάλι θα έπρεπε το άρθρο 217 ΣΛΕΕ να θεωρηθεί ως lex specialis στο πλαίσιο συμφωνίας συνδέσεως με τρίτες χώρες, ιδίως στο πλαίσιο μιας τόσο στενής συνδέσεως όπως είναι αυτή της Συμφωνίας ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Στο ίδιο πνεύμα, βλ. και απόφαση C‑155/07, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 23, σκέψη 34), κατά την οποία μια πράξη πρέπει να στηρίζεται πάντοτε στην ειδικότερη από τις δύο πιθανές νομικές βάσεις.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Κατά της απόψεως ότι το άρθρο 217 ΣΛΕΕ παρέχει την εξουσία λήψεως αποφάσεως όπως είναι η προσβαλλόμενη εν προκειμένω δεν μπορεί να αντιταχθεί ότι με τον τρόπο αυτό θα καθίστατο υπέρμετρα δυσχερής η διαδικασία για την πρόκληση αποφάσεων της Μεικτής Επιτροπής του ΕΟΧ.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Πράγματι, αφενός, δεν καθορίζουν οι διαδικασίες την επιλογή της νομικής βάσεως μιας πράξεως, αλλά η νομική βάση καθορίζει τις διαδικασίες που πρέπει να εφαρμοστούν για την έκδοση της πράξεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση C‑130/10, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 18, σκέψη 80).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Αφετέρου, η χρήση του άρθρου 217 ΣΛΕΕ ως καθ’ ύλην νομικής βάσεως στην υπό κρίση υπόθεση ουδόλως συνεπάγεται αλλαγές στη διαδικασία. Πράγματι, από διαδικαστικής απόψεως, κρίσιμο εξακολουθεί να είναι το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, εντός των ορίων εφαρμογής του οποίου το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία (άρθρο 16, παράγραφος 3, ΣΕΕ). Η απαίτηση περί<?PAGE NO="12"?> ομοφωνίας στο Συμβούλιο (άρθρο 218, παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ) αφορά, ακριβώς όπως και η απαίτηση της εγκρίσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (άρθρο 218, παράγραφος 6, στοιχείο αʹ, περίπτωση i, ΣΛΕΕ), από απόψεως σκοπού και περιεχομένου της μόνον την αρχική σύναψη συμφωνίας συνδέσεως ή τις διαρθρωτικές αλλαγές σε μια τέτοια συμφωνία, για τις οποίες δεν ισχύει το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ όπως προκύπτει από την τελευταία ημιπερίοδό του (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>με εξαίρεση […]<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω, καταλήγω ότι το άρθρο 217 ΣΛΕΕ θα αποτελούσε την καθ’ ύλην αρμόζουσα νομική βάση για την προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ από διαδικαστικής απόψεως κρίσιμο θα εξακολουθούσε να είναι το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Κατά τα λοιπά, από δικονομικής απόψεως τίποτα δεν εμποδίζει το Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση να υποδείξει το άρθρο 217 ΣΛΕΕ ως την ορθή νομική βάση για την προσβαλλόμενη απόφαση. Πράγματι, η αιτίαση περί εσφαλμένης νομικής βάσεως προβλήθηκε ρητώς από το Ηνωμένο Βασίλειο, υποστηριζόμενο από την Ιρλανδία, και, με τον τρόπο αυτό, κατέστη το αντικείμενο της διαφοράς. Ούτε μπορεί το Δικαστήριο, στο πλαίσιο της ανεξάρτητης εκτιμήσεώς του της προβληματικής της νομικής βάσεως, να περιοριστεί μόνο στις διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου στις οποίες παραπέμπουν οι διάδικοι (άρθρο 79 ΣΛΕΕ, αφενός, και άρθρο 48 ΣΛΕΕ, αφετέρου). Πράγματι, ο δικαστής δεν είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>το στόμα των διαδίκων<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Έτσι και ο γενικός εισαγγελέας P. Léger στις προτάσεις του της <DATE ISO="19980402">2ας Απριλίου 1998</DATE> επί της υποθέσεως <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-252/96 P" PAGE.ECR="I-7421" YEAR="1998">C-252/96 P, Κοινοβούλιο κατά Gutiérrez de Quijano και Lloréns (απόφαση της <DATE ISO="19981119">19ης Νοεμβρίου 1998</DATE>, Συλλογή 1998, σ. I-7421</REF.DOC.ECR>, σημείο 36).</P></NOTE>. Ως εκ τούτου, ο δικαστής δεν μπορεί να είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει υπόψη του μόνον τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι προς στήριξη των ισχυρισμών τους, διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε να θεμελιώσει την απόφασή του σε εσφαλμένες νομικές εκτιμήσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Στο ίδιο πνεύμα η διάταξη της <DATE ISO="20040927">27ης Σεπτεμβρίου 2004</DATE>, C‑470/02 P, UER κατά M6 κ.λπ. (σκέψη 69), και η απόφαση της <DATE ISO="20100921">21ης Σεπτεμβρίου 2010</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-514/07 P+C-528/07 P+C-532/07 P" PAGE.ECR="I-8533" YEAR="2010">C-514/07 P, C-528/07 P και C-532/07 P, Σουηδία κατά API και Επιτροπής (Συλλογή 2010, σ. Ι-8533</REF.DOC.ECR>, σκέψη 65).</P></NOTE>. Τέλος, δεν υφίστανται ούτε επιφυλάξεις υπό το πρίσμα της τηρήσεως της αρχής της αντιμωλίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20091202">2ας Δεκεμβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-89/08 P" PAGE.ECR="I-11245" YEAR="2009">C-89/08 P, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας κ.λπ. (Συλλογή 2009, σ. I-11245</REF.DOC.ECR>, ιδίως σκέψεις 50 και 51), και της <DATE ISO="20091217">17ης Δεκεμβρίου 2009</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-197/09 RX-II" PAGE.ECR="I-12033" YEAR="2009">C-197/09 RX-II, Επανεξέταση Μ κατά ΕΜΕΑ (Συλλογή 2009, σ. I-12033</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 39 έως 42).</P></NOTE>, δεδομένου ότι η δυνατότητα να ληφθεί υπόψη το άρθρο 217 ΣΛΕΕ ως καθ’ ύλην νομική βάση εξετάστηκε ρητώς με συμμετοχή όλων των διαδίκων κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Επικουρικώς: προσφυγή στο άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Μόνο στην περίπτωση που το Δικαστήριο δεν συμφωνήσει με την ανάλυσή μου επί του άρθρου 217 ΣΛΕΕ, προσθέτω ότι στην υπό κρίση υπόθεση θα μπορούσε επίσης να τεθεί ζήτημα προσφυγής στο άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Η διάταξη αυτή κωδικοποιεί κατ’ ουσίαν τη λεγόμενη θεωρία AETR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Η θεωρία AETR ανάγεται στην απόφαση της <DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="22/70" PAGE.ECR="729" YEAR="1969">22/70, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 729</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 15 έως 19)· μια πιο πρόσφατη σύνοψη της θεωρίας αυτής παρατίθεται π.χ. στη γνωμοδότηση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="1/03" PAGE.ECR="I-1145" YEAR="2006">1/03 της <DATE ISO="20060207">7ης Φεβρουαρίου 2006</DATE> (Συλλογή 2006, σ. Ι-1145</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 114 έως 133).</P></NOTE>, στην οποία παρέπεμψε, μεταξύ άλλων, το Συμβούλιο με τα γραπτά υπομνήματά του ενώπιον του Δικαστηρίου και επί της οποίας μπορούσαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους και οι λοιποί διάδικοι.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, εξουσιοδοτεί την Ένωση να συνάπτει διεθνείς συμβάσεις με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>όταν το προβλέπουν οι Συνθήκες ή όταν η σύναψη συμφωνίας είναι αναγκαία για την επίτευξη, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, ενός εκ των στόχων που καθορίζονται από τις Συνθήκες, ή προβλέπεται σε νομικά δεσμευτική πράξη της Ένωσης ή ακόμη ενδέχεται να επηρεάσει κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="13"?><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Η Συμφωνία ΕΟΧ αποτελεί διεθνή σύμβαση με τρίτες χώρες την οποία συνήψαν οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες στη νομική θέση των οποίων υπεισήλθε η Ένωση. Βάσει του άρθρου 216, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, η σύμβαση αυτή δεσμεύει τόσο την Ένωση όσο και τα κράτη μέλη και, ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ως δεσμευτική πράξη της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Από απόψεως περιεχομένου, σκοπός της Συμφωνίας ΕΟΧ είναι να εμπεδώσει ίσους όρους ανταγωνισμού και την τήρηση των ιδίων κανόνων προκειμένου να δημιουργηθεί ένας ομοιογενής Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος (άρθρο 1, παράγραφος 1, της Συμφωνίας ΕΟΧ). Αντικείμενο του ΕΟΧ είναι, μεταξύ άλλων, η διασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων (άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της Συμφωνίας ΕΟΧ), η οποία συνοδεύεται από τη στενή συνεργασία, μεταξύ άλλων, στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής (άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, της Συμφωνίας ΕΟΧ).</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Προς επίτευξη αυτών των σκοπών της Συμφωνίας ΕΟΧ, ενδέχεται να απαιτείται ο εκσυγχρονισμός και η απλούστευση των ρυθμίσεων που ισχύουν εντός της Ένωσης και αφορούν τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, πράγμα που έγινε με την κατάργηση του κανονισμού 1408/71 και την αντικατάστασή του από τον κανονισμό 883/2004<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Βλ. συναφώς την τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 883/2004.</P></NOTE>, και στο επίπεδο του ΕΟΧ. Εάν δεν αντικαθίστατο η παραπομπή στον προϊσχύσαντα κανονισμό από την παραπομπή στον νέο κανονισμό στο παράρτημα VI (κοινωνική ασφάλιση) και στο πρωτόκολλο 37 της Συμφωνίας ΕΟΧ, το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας εντός του ΕΟΧ δεν θα ασκείτο υπό τις αυτές κοινωνικές προϋποθέσεις όπως ασκείται εντός της Ένωσης. Επομένως, θα υπήρχε ο κίνδυνος να διακυβευθεί η επίτευξη του θεμελιώδους σκοπού του ΕΟΧ ο οποίος συνίσταται στην εμπέδωση ίσων όρων ανταγωνισμού υπό τους ίδιους κανόνες στο πλαίσιο ενός ομοιογενούς οικονομικού χώρου.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Τέλος, η σκοπούμενη με την προσβαλλόμενη απόφαση επέκταση του κανονισμού 883/2004 σε ολόκληρο τον ΕΟΧ διασφαλίζει επομένως ότι δεν θα επηρεαστούν οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>κοινοί κανόνες<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> κατά την έννοια του άρθρου 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ –εν προκειμένω η δεσμευτική για την Ένωση και όλα τα κράτη μέλη της Συμφωνίας ΕΟΧ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Σε σχέση με την εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης, οσάκις έχουν θεσπιστεί κοινοί κανόνες δικαίου οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεαστούν, βλ. επίσης τη γνωμοδότηση 1/03 (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 39, σκέψη 116).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση θα μπορούσε επίσης να στηριχθεί στη θεωρία ΑΕΤR την οποία απηχεί το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Ωστόσο, δεδομένου ότι το άρθρο 217 ΣΛΕΕ αποτελεί μια διαφορετική, ειδικότερη καθ’ ύλην νομική βάση για την προσβαλλόμενη απόφαση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. ανωτέρω σημεία 52 έως 63 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, δεν πρέπει εν τελευταία αναλύσει να ληφθεί υπόψη το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, αλλά το άρθρο 217 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Βλ. επ’ αυτού και πάλι την απόφαση C‑155/07, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 23, σκέψη 34), κατά την οποία μια πράξη πρέπει πάντοτε να στηρίζεται στην ειδικότερη από τις δύο πιθανές νομικές βάσεις.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της πρακτικής αποτελεσματικότητας του πρωτοκόλλου 21 της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Συμπληρωματικώς, πρέπει να επισημάνω ότι η εφαρμογή του άρθρου 217 ΣΛΕΕ –όπως ακριβώς αυτή του άρθρου 48 ΣΛΕΕ ή επίσης αυτή του άρθρου 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ– σε μια περίπτωση όπως είναι η υπό κρίση δεν στερεί από το πρωτόκολλο 21 της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ την πρακτική αποτελεσματικότητά του.</TXT></NP><?PAGE NO="14"?><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Το πρωτόκολλο 21 περιλαμβάνει ειδικές ρυθμίσεις για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Βάσει του εν λόγω πρωτοκόλλου, ισχύουν μέτρα, τα οποία προτείνονται βάσει του τρίτου μέρους, τίτλος V, ΣΛΕΕ, για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία μόνο στον βαθμό που αυτά τα δύο κράτη μέλη έχουν προβεί στην έγγραφη και ρητή γνωστοποίηση ότι επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτά τα μέτρα (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>ρύθμιση οpt-in<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/>, βλ. άρθρο 1, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου 21).</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής αυτής της ειδικής ρυθμίσεως περιορίζεται ρητώς στον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Περαιτέρω, ως ρύθμιση που εισάγει εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο συσταλτικό.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Σκοπός και επιδίωξη του πρωτοκόλλου 21 δεν είναι, σε άλλους επιμέρους τομείς του δικαίου της Ένωσης, ιδίως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς ή της συνδέσεως με τρίτες χώρες, να αφεθεί η συμμετοχή στα μέτρα που αποφασίζουν τα όργανα της Ένωσης και η συμμόρφωση προς αυτά στη διακριτική ευχέρεια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, η ρύθμιση οpt-in (ρύθμιση περί συμμετοχής) δεν μπορεί να εφαρμοσθεί επί της εκδόσεως μέτρων τα οποία –όπως η επίμαχη εν προκειμένω απόφαση του Συμβουλίου– αφορούν την επέκταση των διατάξεων που ισχύουν στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς σε τρίτες χώρες.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Η λειτουργία της συμφωνίας συνδέσεως –ιδίως μάλιστα αυτή της Συμφωνίας ΕΟΧ η οποία συνεπάγεται, στον τομέα της εσωτερικής αγοράς και της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, την πλήρη σύνδεση– θα επηρεαζόταν σε σημαντικό βαθμό, εάν μεμονωμένα κράτη μέλη της Ένωσης εφάρμοζαν, σε σχέση με τις συνδεόμενες χώρες ή τους υπηκόους τους, ένα μόνο μέρος του κοινοτικού κεκτημένου και, με τον τρόπο αυτό, μπορούσαν να απαιτήσουν ειδική μεταχείριση.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Εάν χρησιμοποιηθεί η ρύθμιση οpt-in και για μέτρα όπως είναι η προσβαλλόμενη απόφαση και, με τον τρόπο αυτό, προωθηθεί η ιδέα μιας Ευρώπης à la carte, τότε όχι μόνον η εσωτερική αγορά θα ετίθετο σε κίνδυνο ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά θα ετίθετο εν αμφιβόλω ακόμα και η ίδια η ύπαρξη του ΕΟΧ. Θα υπήρχε ο κίνδυνος κατακερματισμού αυτής της εσωτερικής αγοράς που έχει διευρυνθεί με τη συμμετοχή των τριών χωρών του ΕΟΧ, ήτοι της Νορβηγίας, της Ισλανδίας και του Λιχτενστάιν, με αρνητικές συνέπειες ως προς την ίση μεταχείριση όλων των δρώντων εντός αυτής της εσωτερικής αγοράς προσώπων και επιχειρήσεων, καθώς και ως προς την ομοιογένεια των εφαρμοστέων επ’ αυτών όρων ανταγωνισμού.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιπτώσεις της επιλογής της εσφαλμένης νομικής βάσεως επί του κύρους της προσβαλλομένης αποφάσεως</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Όπως προελέχθη, το Συμβούλιο επέλεξε εσφαλμένη νομική βάση για την επίμαχη απόφαση. Το ορθό θα ήταν η απόφαση αυτή να στηριχθεί επί της αρμοδιότητας περί συνάψεως συμφωνιών συνδέσεως του άρθρου 217 ΣΛΕΕ ως καθ’ ύλην νομικής βάσεως σε συνδυασμό με τη διαδικαστική νομική βάση του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η επιλογή της εσφαλμένης νομικής βάσεως για μια πράξη της Ένωσης δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι αυτή η πράξη της Ένωσης θα έπρεπε να ακυρωθεί. Βάσει της νομολογίας, δεν τίθεται θέμα ακυρώσεως της πράξεως, όταν η επιλογή εσφαλμένης νομικής βάσεως δεν μπορούσε να επηρεάσει το περιεχόμενο της πράξεως ή τη διαδικασία για την έκδοσή της και, ως εκ τούτου,<?PAGE NO="15"?> επρόκειτο για ένα καθαρά τυπικό ελάττωμα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19880927">27ης Σεπτεμβρίου 1988</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="165/87" PAGE.ECR="5545" YEAR="1988">165/87, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1988, σ. 5545</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 18 έως 21), της <DATE ISO="20040909">9ης Σεπτεμβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-184/02+C-223/02" PAGE.ECR="I-7789" YEAR="2004">C-184/02 και C-223/02, Ισπανία και Φινλανδία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (Συλλογή 2004, σ. I-7789</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 42 έως 44), και της <DATE ISO="20041214">14ης Δεκεμβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-210/03" PAGE.ECR="I-11893" YEAR="2004">C-210/03, Swedish Match (Συλλογή 2004, σ. I-11893</REF.DOC.ECR>, σκέψη 44)· βλ. περαιτέρω τις προτάσεις μου της <DATE ISO="20050526">26ης Μαΐου 2005</DATE> επί της υποθέσεως <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-94/03" PAGE.ECR="I-1" YEAR="2006">C-94/03, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (απόφαση της <DATE ISO="20060110">10ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, Συλλογή 2006, σ. I-1</REF.DOC.ECR>, σημείο 53).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Το ίδιο συμβαίνει και εν προκειμένω. Δυνάμει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να εκδοθεί από το Συμβούλιο με ειδική πλειοψηφία και χωρίς τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Βλ. ανωτέρω σημείο 61 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, ανεξαρτήτως του εάν το άρθρο 217 ΣΛΕΕ, το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, ή το άρθρο 48 ΣΛΕΕ θεωρηθεί ως η ορθή νομική βάση. Περαιτέρω, καμία από τις προαναφερθείσες καθ’ ύλην νομικές βάσεις δεν παρέχει στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία τη δυνατότητα να κάνουν χρήση της προβλεπόμενης στο πρωτόκολλο 21 της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ ειδικής ρυθμίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Συνεπώς, η επιλογή εσφαλμένης νομικής βάσεως εν προκειμένω δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Πάντως, εάν το Δικαστήριο –εν αντιθέσει προς όσα προτείνω ανωτέρω– κάνει δεκτή την προσφυγή του Ηνωμένου Βασιλείου, τότε φρονώ ότι ενδείκνυται να διατηρηθούν τα αποτελέσματα της προσβαλλομένης αποφάσεως μέχρις εκδόσεως νέας, πανομοιότυπης αποφάσεως από το Συμβούλιο στηριζόμενης επί της ορθής νομικής βάσεως (άρθρο 264, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ). Υπέρ της απόψεως αυτής τάχθηκαν μεταξύ άλλων και το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Δικαστικά έξοδα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας της <DATE ISO="20120925">25ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι βάσει της λύσεως που προτείνω πρέπει να απορριφθούν όσα πρότεινε το Ηνωμένο Βασίλειο και δεδομένου ότι το Συμβούλιο προέβαλε σχετικό αίτημα, πρέπει το Ηνωμένο Βασίλειο να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα. Ανεξαρτήτως τούτου, δυνάμει του άρθρου 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Ιρλανδία και η Επιτροπή φέρουν ως παρεμβαίνουσες αντιστοίχως τα έξοδά τους.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Η Ιρλανδία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν εκάστη τα δικαστικά έξοδά της.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Καταδικάζει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>