POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (dziewiąta izba)
z dnia 16 stycznia 2014 r. ( *1 )
„Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — EFRROW — Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania — Zmiana wspomnianych wymogów — Kompetencje państw członkowskich — Granice”
W sprawie C‑24/13
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Fővárosi közigazgatási és munkaügyi bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 stycznia 2013 r., w postępowaniu:
Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft.
przeciwko
Vidékfejlesztési miniszter,
TRYBUNAŁ (dziewiąta izba),
w składzie: M. Safjan, prezes izby, J. Malenovský i A. Prechal (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: P. Cruz Villalón,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając podjętą po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego decyzję o rozstrzygnięciu sprawy postanowieniem z uzasadnieniem zgodnie z art. 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem,
wydaje następujące
Postanowienie
|
1 |
Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 368, s. 15). |
|
2 |
Wniosek ten został złożony w ramach sporu toczącego się pomiędzy Dél‑Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft. (zwanej dalej „DZNLN”) a vidékfejlesztési miniszter (węgierskim ministrem rozwoju obszarów wiejskich) w przedmiocie decyzji o odebraniu DZNLN statusu lokalnej grupy działania, z którego spółka ta korzystała. |
Ramy prawne
Prawo Unii
|
3 |
Rozporządzenie nr 1698/2005 ustanawia zasady udzielania pomocy z EFRROW. |
|
4 |
Artykuł 15 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, co następuje: „EFFROW działa w państwach członkowskich poprzez programy rozwoju obszarów wiejskich. Programy te wdrażają strategię rozwoju obszarów wiejskich poprzez szereg środków zgrupowanych zgodnie z osiami określonymi w tytule IV, do osiągnięcia których potrzebna będzie pomoc z EFFROW. Każdy program rozwoju obszarów wiejskich obejmuje okres pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2013 r.”. |
|
5 |
W ramach systemu pomocy osi 4 „Leader” art. 61 rozporządzenia nr 1698/2005 stanowi, że: „Podejście Leader obejmuje przynajmniej następujące elementy:
[…]
|
|
6 |
Artykuł 62 rozporządzenia nr 1698/2005, zatytułowany „Lokalne grupy działania”, stanowi, że: „1. Partnerskie podejście [do] rozwoju lokalnego jest realizowane przez lokalne grupy działania spełniające następujące warunki:
2. Instytucja zarządzająca zapewnia, aby lokalne grupy działania wybrały podmiot prowadzący sprawy administracyjne i finansowe, zdolny do administrowania środkami publicznymi i zapewnienia zadowalającego funkcjonowania partnerstwa, albo zrzeszyły się w prawnie ukonstytuowanej wspólnej strukturze, której skład gwarantuje zadowalające funkcjonowanie partnerstwa oraz zdolność do administrowania środkami publicznymi. […] 4. Lokalne grupy działania wybierają projekty, które mają być finansowane w ramach strategii. Mogą również wybierać projekty współpracy”. |
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
|
7 |
DZNLN, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o celach niezarobkowych, została uznana za lokalną grupę działania Leader decyzją Új Magyarország Vidékfejlesztési Program Irányító Hatósága (instytucji zarządzającej programu rozwoju obszarów wiejskich „Nowe Węgry”) z dnia 26 września 2008 r. |
|
8 |
DZNLN następnie prowadziła działalność jako lokalna grupa działania Leader przy poszanowaniu wymogów wynikających zarówno z prawa Unii, jak i z prawa krajowego. |
|
9 |
Wyżej wymieniony status został odebrany DZNLN w drodze decyzji z dnia 26 kwietnia 2012 r., ze skutkiem od dnia 30 kwietnia 2012 r., z tego względu, że na podstawie art. 2 ust. 1–3 wydanego przez ministra rozwoju obszarów wiejskich rozporządzenia 54/2011, począwszy od tego dnia, status lokalnej grupy działania Leader mogą może przysługiwać jedynie stowarzyszeniom, z wyłączeniem zatem w szczególności podmiotów prowadzących działalność, tak jak DZNLN, w formie spółek handlowych o celach niezarobkowych. |
|
10 |
Fővárosi közigazgatási és munkaügyi bíróság (sąd administracyjny i pracy w Budapeszcie), do którego DZNLN wniosła skargę kwestionującą wspomnianą decyzję, zastanawia się nad zgodnością tej decyzji z rozporządzeniami nr 1698/2005 i nr 1974/2006. Sąd ten postanowił zatem zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:
|
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
|
11 |
Tytułem wstępu należy przypomnieć, po pierwsze, że zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa lub nie pozostawia ona żadnych uzasadnionych wątpliwości, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem. W ramach niniejszej sprawy należy zastosować ten przepis w odniesieniu do pytań od pierwszego do piątego oraz siódmego. |
|
12 |
Po drugie, zgodnie z art. 53 § 2 tego regulaminu, jeżeli wniosek jest oczywiście niedopuszczalny, Trybunał, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, może w każdej chwili wydać postanowienie z uzasadnieniem. W ramach niniejszej sprawy należy zastosować ten przepis w odniesieniu do pytania szóstego. |
W przedmiocie pytań od pierwszego do trzeciego
|
13 |
Zwracając się z trzema pierwszymi pytaniami, które należy rozważać łącznie, sąd odsyłający w istocie pyta, czy rozporządzenia nr 1698/2005 i nr 1974/2006 należy interpretować w ten sposób, że wymagają one przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, iż lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 podlega ponadto obowiązkowi przyjęcia określonej formy prawnej i innym wymogom z nimi związanym, zakazują przyjęcia tych przepisów lub na nie zezwalają. |
|
14 |
W tym względzie należy przypomnieć w pierwszej kolejności, że chociaż przepisy rozporządzeń mają z reguły, ze względu na sam ich charakter i ich funkcję w systemie źródeł prawa Unii, bezpośredni skutek w krajowych porządkach prawnych, bez konieczności przyjmowania środków wykonawczych przez władze krajowe, wprowadzenie w życie niektórych ich przepisów może jednakże wymagać przyjęcia środków wykonawczych przez państwa członkowskie (zob. w szczególności wyrok z dnia 25 października 2012 r. w sprawie C‑592/11 Ketelä, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
15 |
Z utrwalonego orzecznictwa wynika w tym kontekście, że państwa członkowskie mogą przyjmować środki w celu wykonania rozporządzenia, jeżeli nie stanowią one przeszkody w jego bezpośrednim stosowaniu ani nie maskują charakteru aktu prawa Unii tego rozporządzenia oraz określają korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego im na mocy tego rozporządzenia, przy zachowaniu granic wyznaczonych jego przepisami (ww. wyrok w sprawie Ketelä, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
16 |
Należy więc odwołać się do właściwych przepisów rozpatrywanego rozporządzenia, interpretowanych w świetle jego celów, aby ustalić, czy przepisy te zakazują, nakazują lub umożliwiają państwu członkowskiemu przyjęcie niektórych środków wykonawczych, a w szczególności w tym ostatnim przypadku, czy rozważany środek wpisuje się w ramy zakresu swobodnego uznania przyznanego każdemu państwu członkowskiemu (ww. wyrok w sprawie Ketelä, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
17 |
W drugiej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Przy jego wprowadzaniu w życie państwa członkowskie są zobowiązane również do zapewnienia poszanowania ogólnych zasad tego prawa, takich jak w szczególności zasada równego traktowania, zasada pewności prawa, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasada proporcjonalności (zob. w szczególności wyroki: z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-313/99 Mulligan i in., Rec. s. I-5719, pkt 46; a także z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-241/07 JK Otsa Talu, Zb.Orz. s. I-4323, pkt 46). |
|
18 |
W świetle informacji przypomnianych w pkt 15 i 16 niniejszego postanowienia należy przede wszystkim zaznaczyć, że rozporządzenie nr 1698/2005 nie zawiera uregulowań dotyczących określonej formy prawnej, jaką powinny przybrać lokalne grupy działania. W tym względzie wspomniane rozporządzenie ogranicza się do ustanowienia w art. 62 ust. 2, że instytucja zarządzająca zapewnia, aby lokalne grupy działania wybrały podmiot prowadzący sprawy administracyjne i finansowe, zdolny do administrowania środkami publicznymi i zapewnienia zadowalającego funkcjonowania partnerstwa, albo zrzeszyły się w prawnie ukonstytuowanej wspólnej strukturze, której skład gwarantuje zadowalające funkcjonowanie partnerstwa oraz zdolność do administrowania środkami publicznymi. |
|
19 |
W tych okolicznościach i w szczególności w świetle wyboru, który oferuje instytucji zarządzającej ten art. 62 ust. 2, rozporządzenie nr 1698/2005 nie może być interpretowane w ten sposób, że nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby lokalne grupy działania przybrały określoną formę prawną. |
|
20 |
Następnie należy stwierdzić, że wspomniany art. 62 ust. 2 nie może również być interpretowany w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wymagały przyjęcia przez lokalne grupy działania określonej formy prawnej, dając w ten sposób pierwszeństwo jednemu z dwóch sposobów, do których odsyła wspomniany przepis. |
|
21 |
Jak wynika z samego brzmienia art. 62 ust. 2, jego jedynym celem jest przyczynienie się do zapewnienia zadowalającego funkcjonowania partnerstwa i jego zdolności do administrowania środkami publicznymi. |
|
22 |
Uwzględniając zaś w szczególności informacje zawarte w art. 61 i art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005, z których wynika, że lokalna grupa działania stanowi partnerstwo publiczno‑prywatne, w skład którego wchodzą różnego rodzaju partnerzy prywatni i które winno mieć uprawnienia decyzyjne oraz zdolność do określenia i wdrażania lokalnej strategii rozwoju, za którą jest ono odpowiedzialne, należy stwierdzić, że obowiązek wykorzystania przy tworzeniu takiej grupy określonej formy prawnej może przyczynić się w bardzo skuteczny sposób do osiągnięcia wspomnianego celu. W tym zakresie nałożenie takiego obowiązku objęte jest zasadniczo zakresem swobodnego uznania, jakim dysponują państwa członkowskie przy wprowadzaniu w życie rozporządzenia nr 1698/2005. |
|
23 |
Wreszcie w odniesieniu do kwestii, czy przyjmując przepisy takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, władze krajowe nie przekroczyły granic swobodnego uznania przysługującego im przy wprowadzaniu w życie rozporządzenia nr 1698/2005, należy przypomnieć, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, konieczność dokonania wykładni prawa Unii, która będzie pomocna dla sądu krajowego, wymaga w szczególności, aby sąd ten określił ramy faktyczne i prawne, w które wpisane są przedłożone przez niego pytania, lub aby co najmniej sąd ten wyjaśnił sytuacje faktyczne, które są podstawą tych pytań (zob. w szczególności wyrok z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie C-380/05 Centro Europa 7, Zb.Orz. s. I-349, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
24 |
Należy natomiast zauważyć w tym względzie, że poza twierdzeniem, iż z art. 2 ust. 1–3 rozporządzenia ministerialnego 54/2011 wynika, że począwszy od dnia 30 kwietnia 2012 r., tylko podmioty korzystające z formy prawnej stowarzyszenia mogą mieć status lokalnej grupy działania Leader, postanowienie odsyłające nie zawiera żadnych informacji o innych warunkach i przepisach charakteryzujących ustanowione w ten sposób nowe ramy prawne i nie wyjaśnia ponadto, jakie szczególne cechy prawne muszą spełniać „stowarzyszenia” zgodnie z obowiązującym prawem krajowym. Poza tym wspomniane postanowienie nie zawiera żadnych informacji dotyczących wcześniejszych obowiązujących krajowych ram prawnych ani jasnych wskazówek w odniesieniu do przyczyn, które doprowadziły właściwy organ do zastąpienia ich nowymi ramami prawnymi. |
|
25 |
W związku z powyższym należy stwierdzić, że treść postanowienia odsyłającego nie pozwala Trybunałowi na udzielenie sądowi odsyłającemu wskazówek wykraczających poza te mające charakter ogólny, przypomniane już w pkt 15–17 niniejszego postanowienia. |
|
26 |
W tym względzie należy w szczególności przypomnieć, że informacje zawarte w postanowieniach odsyłających służą nie tylko umożliwieniu Trybunałowi udzielenia użytecznej odpowiedzi, ale także umożliwieniu państwom członkowskim oraz zainteresowanym stronom przedstawienia uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem obowiązkiem Trybunału jest czuwanie, aby ta możliwość była zachowana, zważywszy, że na mocy tego postanowienia statutu zainteresowanym stronom doręczane są jedynie postanowienia odsyłające (zob. w szczególności postanowienie z dnia 28 czerwca 2000 r. w sprawie C-116/00 Laguillaumie, Rec. s. I-4979, pkt 14 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
27 |
W powyższym zakresie okoliczność, że rząd węgierski w uwagach na piśmie dołożył starań, by dokładniej określić krajowe uregulowania, których sama znajomość umożliwiłaby udzielenie w takim przypadku bardziej szczegółowych odpowiedzi na kwestie podniesione w pytaniach prejudycjalnych, nie może usunąć wyżej wymienionych braków cechujących postanowienie odsyłające. |
|
28 |
Ponadto należy zauważyć, że choć pytania sądu odsyłającego dotyczą formalnie rozporządzenia nr 1974/2006, to wspomniany sąd ani w tych pytaniach, ani w treści postanowienia odsyłającego nie wskazał przepisu rzeczonego rozporządzenia, w odniesieniu do którego w szczególności zwrócił się o udzielenie wykładni, ani, a fortiori, nie udzielił jakiegokolwiek wyjaśnienia dotyczącego związku, jaki wykazał on między tym przepisem a postępowaniem głównym lub przedmiotem tego postępowania. W tych okolicznościach nie ma konieczności badania pytań przedstawionych w świetle rozporządzenia nr 1974/2006. |
|
29 |
Mając na względzie ogół powyższych rozważań, na trzy pierwsze pytania należy odpowiedzieć, że przepisy rozporządzenia nr 1698/2005, a w szczególności art. 61 i 62 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, iż nie wymagają one ani co do zasady nie zakazują przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, że lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia może prowadzić działalność tylko w określonej formie prawnej. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, że takie uregulowanie nie stoi – ze względu na wszystkie swe istotne cechy – na przeszkodzie możliwości bezpośredniego zastosowania rzeczonego rozporządzenia i że dookreśla ono korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy tego rozporządzenia w taki sposób, iż granice wyznaczone jego przepisami pozostają nieprzekroczone. Sąd odsyłający musi podobnie upewnić się, że to uregulowanie krajowe jest zgodne z postanowieniami karty i ogólnymi zasadami prawa Unii. |
W przedmiocie pytań czwartego, piątego i siódmego
|
30 |
W pytaniach czwartym, piątym i siódmym, które należy rozważyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe przewidujące, że lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, było stosowane, po upływie rocznego okresu przejściowego, w odniesieniu do lokalnych grup działania, które zostały skutecznie utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, pomimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. |
|
31 |
Jak wynika z pkt 17 niniejszego postanowienia, państwa członkowskie, przyjmując uregulowanie takie jak to będące przedmiotem postępowania głównego, są w szczególności zobowiązane do zapewnienia poszanowania karty i ogólnych zasad prawa Unii. |
|
32 |
Do tych ogólnych zasad należy zasada pewności prawa, która wymaga, aby uregulowanie pociągające za sobą niekorzystne skutki dla jednostek było jasne i precyzyjne, natomiast sposób jego stosowania był możliwy do przewidzenia dla podmiotów nią objętych (zob. w szczególności wyrok z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C-17/03 VEMW i in., Zb.Orz. s. I-4983, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
33 |
Trybunał orzekł już, że jednostka nie może oczekiwać całkowitego braku zmian ustawodawczych, może jedynie kwestionować sposób wprowadzenia takiej zmiany. W tym względzie zasada pewności prawa wymaga w szczególności, aby ustawodawca wziął pod uwagę szczególną sytuację podmiotów i w razie potrzeby dostosował odpowiednio stosowanie nowych przepisów prawnych (zob. ww. wyrok w sprawie VEMW i in., pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
34 |
W tym kontekście należy stwierdzić, że rocznego okresu przejściowego mającego na w celu umożliwienie podmiotom, których dotyczy dostosowanie się do nowego uregulowania, takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego, nie można co do zasady uznać za nieracjonalny. |
|
35 |
W odniesieniu do pozostałych aspektów charakteryzujących wspomniane uregulowanie należy stwierdzić, że sąd odsyłający nie przedstawił w postanowieniu odsyłającym wystarczających informacji, które pozwoliłyby Trybunałowi na udzielenie temu sądowi użytecznej odpowiedzi wykraczającej poza przypomnienie zasad już sformułowanych w pkt 15–17 niniejszego postanowienia w ramach odpowiedzi na trzy pierwsze pytania prejudycjalne. |
|
36 |
Z wyjątkiem bowiem wyjaśnienia związanego z długością okresu przejściowego zawarty w postanowieniu odsyłającym opis mających znaczenie dla sprawy krajowych ram prawnych, jak już zauważono w pkt 24 niniejszego postanowienia, jest pobieżny. Podobnie należy zauważyć, że w postanowieniu tym brakuje jakichkolwiek informacji dotyczących z jednej strony warunków charakteryzujących pierwotne uznanie DZNLN za istniejącą jako lokalna grupa działania i charakteryzujących zobowiązania prawne, z których z tego tytułu korzystała ta spółka ze strony różnego rodzaju organów, a także z drugiej strony konkretnych następstw, jakie ma dla podmiotu takiego jak DZNLN przejście do formy prawnej stowarzyszenia w ramach nowego rozwiązania prawnego wprowadzonego w drodze rozporządzenia ministerialnego 54/2011 lub – w braku takiej zmiany formy – utrata statusu lokalnej grupy działania. |
|
37 |
W tych okolicznościach na pytania czwarte, piąte i siódme należy odpowiedzieć, że prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego w odniesieniu do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień karty oraz ogólnych zasad prawa Unii. |
W przedmiocie pytania szóstego
|
38 |
W pytaniu szóstym sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia skutków, jakie przepisy rozporządzeń nr 1698/2005 i nr 1974/2006 mogą mieć dla zobowiązań zaciągniętych i praw nabytych przez lokalną grupę działania w wypadku jej likwidacji. |
|
39 |
W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyrok z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie C‑571/10 Kamberaj, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
40 |
Jednakże w celu określenia swojej właściwości Trybunał powinien zweryfikować okoliczności, w jakich zwrócił się do niego sąd krajowy. Idea współpracy, która powinna bowiem przyświecać funkcjonowaniu instytucji wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, zakłada, że sąd krajowy ze swojej strony będzie miał wzgląd na powierzone Trybunałowi zadanie, którym jest przyczynianie się do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich, a nie wyrażanie opinii doradczych na pytania ogólne lub hipotetyczne (zob. ww. wyrok w sprawie Kamberaj, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
41 |
W tej kwestii należy wskazać, że odrzucenie wniosku sądu krajowego jest możliwe jedynie wtedy, gdy wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, pozostaje w sposób oczywisty bez związku ze stanem faktycznym czy z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem ma charakter hipotetyczny lub gdy Trybunał nie dysponuje informacjami o okolicznościach faktycznych i prawnych niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu postawione (zob. ww. wyrok w sprawie Kamberaj, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
42 |
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że postępowanie główne dotyczy toczącego się pomiędzy DZNLN a vidékfejlesztési miniszter sporu w przedmiocie zgodności z prawem decyzji, w drodze której minister odebrał DZLN status lokalnej grupy działania. |
|
43 |
Z żadnej zawartej we wspomnianej decyzji informacji nie wynika natomiast, by spór, do którego rozstrzygnięcia sąd odsyłający został powołany, dotyczył ponadto tego, co miałoby się stać ze zobowiązaniami zaciągniętymi lub z prawami nabytymi przez taką lokalną grupę działania, a zatem należy stwierdzić w tym zakresie, że sąd odsyłający nie wykazał, w jaki sposób pytanie przedstawione Trybunałowi mogłoby mieć związek ze stanem faktycznym lub z przedmiotem zawisłego przed nim sporu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Kamberaj, pkt 57). |
|
44 |
W tych okolicznościach należy uznać, że wspomniane pytanie nie dotyczy interpretacji prawa Unii, która byłaby obiektywnie potrzebna sądowi odsyłającemu do wydania orzeczenia (zob. podobnie postanowienie z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie C‑194/10 Abt i in., pkt 37, 38 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
45 |
W konsekwencji pytanie szóste jest oczywiście niedopuszczalne. |
W przedmiocie kosztów
|
46 |
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. |
|
Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) orzeka, co następuje: |
|
|
|
Podpisy |
( *1 ) Język postępowania: węgierski.