Verzoeker acht zich door dit besluit bezwaard, want:

In de tweede plaats betoogt verzoeker dat dit bezwarend besluit met redenen had moeten worden omkleed in de zin van artikel 25 van het statuut, daar het Hof bij een eenvoudige verwijzing naar het dienstbelang geen controle kan uitoefenen.

In de derde plaats merkt verzoeker op dat de motivering, voor zover aanwezig:

In de vierde plaats is verzoeker van mening dat een onder deze omstandigheden genomen besluit moet worden beschouwd als een verkapte sanctie of een opzettelijke verslechtering van zijn positie, want zijn, noch omschreven, noch te identificeren functies passen in elk geval niet bij een ambtenaar met het niveau en de bekwaamheid van verzoeker die in Ispra voortaan onder een hiërarchie ressorteerde waaraan hij in Petten niet was onderworpen.

In de vijfde en laatste plaats merkt verzoeker op dat het overplaatsingsbesluit het hem onmogelijk maakt zijn taak binnen de commissie van deskundigen van het IAEA te vervullen, terwijl enerzijds de door deze commissie behandelde onderwerpen van het grootste belang zijn en het anderzijds tot de bijstandsverplichting van de administratie jegens haar ambtenaren (artikel 24, derde alinea, van het statuut) behoort, hen niet te beletten deel te nemen aan voor de wetenschap en hun loopbaan nuttige werkzaamheden.

Verweerster antwoordt naar het voorkomt op de eerste drie argumenten van verzoeker met een verwijzing naar het arrest Gutmann (zaken 18 en 35/65, Jurispr. 1966, blz. 149) volgens hetwelk een in het belang van de dienst genomen overplaatsingsbesluit niet kan benadelen en derhalve niet met redenen behoeft te worden omkleed. Verweerster beroept zich op de uitoefening van een discretionaire bevoegdheid bij de inrichting van haar diensten en de optimale verdeling van het aantal ambten. Zij eist een omkering van de bewijslast, want het staat aan verzoeker het bestaan van aan de dienst vreemde motieven te bewijzen met behulp van objectieve, ter zake dienende en samenhangende indiciën. In werkelijkheid was de overplaatsing de enig overgebleven mogelijkheid om de heer Geist nuttig in te zetten. Uit interne nota's die zich in het dossier bevinden worden de redenen van de overplaatsing begrijpelijk (nota's 1017 en 1257 van Villani aan Geist van 17 november 1975 en 11 december 1975).

Het is blijkbaar op het vierde argument betreffende. de verkapte sanctie dat de Commisie antwoordt dat het in werkelijkheid om een juiste toepassing van artikel 4, tweede alinea, van het statuut gaat.

Ten slotte antwoordt de Commissie op het vijfde argument betreffende de verplichting tot bijstand van de administratie, dat uit artikel 24, derde alinea, van het Statuut, niet kan worden afgeleid dat een ambtenaar het recht heeft naar believen tijd te besteden aan een taak die hem door een andere organisatie is opgedragen.

In repliek tracht verzoeker de door de Commissie gegeven antwoorden te weerleggen door te wijzen op de volgende punten betreffende zijn beide eerste argumenten:

Tot staving van het derde argument betreffende de onjuistheid van de zogenaamde motivering merkt verzoeker het volgende op:

Als vierde argument voert verzoeker misbruik van bevoegdheid aan. Zijn stelling is dat van administratieve besluiten gewoonlijk moet worden aangenomen dat zij in het belang van de dienst zijn genomen, doch dat dit slechts een presumptio juris tantum is, die vooral bij ontbreken van een deugdelijke motivering vatbaar is voor tegenbewijs met behulp van zeer vrije bewijsmiddelen zoals getuigenverklaringen of vermoedens; welke formules in het nationale of communautaire recht ook worden gebruikt, het staat steeds aan de rechter zich een overtuiging te vormen op grond van een bundel rechtsvermoedens. In het onderhavige geval kan een dergelijke overtuiging ontstaan op grond van talrijke gedragingen en geschriften.

Ten slotte gaat verzoeker nader in op zijn vijfde argument, namelijk zijn mogelijke inzet hetzij in programma's waar hij zijn capaciteiten zou kunnen ontplooien hetzij in externe contacten die vroeger blijkens het dossier en uitlatingen van hoge ambtenaren zeer gewenst werden geacht. Waarom zou men verzoeker niet verder laten werken op een gebied waartoe men hem had aangemoedigd? Dit vormt een in het arrest Guillot (11 juli 1974) erkende verplichting.

Verweerster betoogt in dupliek met betrekking tot de motivering van de litigieuze beschikking allereerst dat de feiten in het arrest Kley anders lagen. Vervolgens zet zij uiteen dat de motivering van besluiten minder een formeel dan een materieel vereiste is; de motivering van het betrokken besluit, die door reeds genoemde voorafgaande documenten in materieel opzicht duidelijk is aangegeven, voldoet aan de vereisten van het arrest Kley. Verzoeker is zich hiervan bewust, want hij tracht subsidiair te bewijzen dat die motivering onjuist is, en zulks met behulp van een reeds weerlegde argumentatie. Ten slotte heeft het ontbreken van de laatste beoordelingsrapporten geen invloed, daar een overplaatsing niet vergelijkbaar is met een bevordering en de. bekwaamheden en het gedrag van verzoeker in elk geval volledig bekend waren aan de directeur-generaal die het betrokken besluit heeft genomen.

Wat het beweerde misbruik van bevoegdheid betreft, eisen zowel de doctrine als de rechtspraak hiervan bewijzen door middel van objectieve, ter zake dienende en samenhangende aanwijzingen die in casu volledig ontbreken. De voorgedragen feiten zijn het gevolg van de door de Raad aan de Commissie opgelegde programmawijziging van de EGA, of van het persoonlijk gedrag van verzoeker. Deze is in Ispra, evenals in Petten, wetenschappelijk ambtenaar met behoud van zijn rang en noodzakelijkerwijs aan een hiërarchie onderworpen. Alleen uit zijn achtervolgingscomplex is te verklaren dat hij de administratie andere dan de uitdrukkelijk genoemde doelstellingen aanwrijft.

Verzoeker merkt op dat er in Ispra geen overeenkomstig artikel 4, tweede alinea, van het statuut bekendgemaakte vacature is geweest. Zo verdwijnen de aan eventuele kandidaten of ambtshalve overgeplaatste ambtenaren geboden garanties.

Verweerster antwoordt dat het ontbreken van publiciteit volgens 's Hofs rechtspraak (Vistosi, arrest van 16 juni 1971 in zaak 61/70) zijn verklaring vindt in het feit dat de ambtenaar in casu met zijn post is overgegaan en dat er geen vacature is geweest. In een zodanig geval bestaat er geen enkel recht op een bepaald ambt (Huybrechts, arrest van 6 mei 1969 in zaak 21/68), doch alleen op behoud van de rang.

Verzoeker merkt op dat wegens het ontbreken van een kennisgeving van vacature en de bij de aankondiging van de betwiste maatregel gebruikte terminologie, niemand zich kon vergissen in de ware aard van het genomen besluit. Overigens kan men zich niet op het arrest Vistosi beroepen, want in Ispra was er geen vacature en de post van verzoeker is niet overgebracht naar een eventuele opening in het organisatieschema. Ten slotte was de verhouding tussen de functies van verzoeker voor en na de overgang volledig zoek: van afdelingshoofd is hij in feite eenvoudig technicus geworden.

Verweerster herhaalt haar reeds sub A in fine weergegeven argumenten ten aanzien van de grief misbruik van bevoegdheid; zij voegt eraan toe dat het aan het oganisatieschema ontleende argument van geen belang is daar het statuut slechts het begrip lijst van het aantal ambten kent.

Verzoeker wijst met nadruk op het feit dat zijn beoordeling van 1969 aan de bekende kritiek onderhevig was en dat sindsdien in strijd met artikel 43, eerste alinea, van het statuut geen enkel rapport meer is opgesteld. Verzoeker, die voorts is beroofd van het recht zijn studies en externe contacten voort te zetten, schat de geleden morele schade voorlopig op 100000 FB.

Anderzijds begroot hij de door de overplaatsing veroorzaakte morele en materiele schade, met name gelet op de verstoring van zijn gezinsleven, op hetzelfde bedrag.

Verweerster is van mening dat de ontvankelijkheid van deze vorderingen twijfelachtig is en dat er geen voldoende causaal verband bestaat tussen het gedrag van de administratie en de beweerdelijk geleden schade.

Verzoeker gaat allereerst in op de door het — bekritiseerde — rapport van 1969 en het ontbreken van daaropvolgende rapporten veroorzaakte schade. Hij merkt op dat de oude rapporten gunstig waren totdat er conflicten ontstonden tussen verzoeker en de administratie van Petten. Hij zet uiteen dat de vroegere erkenning van zijn verdiensten normaliter tot een hogere indeling had moeten leiden en dat het missen van een kans als schade moet worden beschouwd waarvoor het Hof een billijke schadevergoeding zal vaststellen, ongeacht het in het verzoekschrift voorgestelde zeer lage forfaitaire bedrag. De betaling van een dergelijke vergoeding mag de administratie er trouwens niet van weerhouden de administratieve situatie van verzoeker in orde te brengen.

Vervolgens merkt verzoeker op dat de schade, veroorzaakt door de belemmeringen van zijn externe werkzaamheden, afhangt van het verzoek tot opschorting van het besluit, waarover inmiddels bij beschikking van 21 december 1976 uitspraak werd gedaan.

De door de overplaatsing zelf veroorzaakte schade wordt door verzoeker voorlopig berekend op 71000 FB, waarvan de reeds uitgekeerde dagvergoeding moet worden afgetrokken.

Verweerster antwoordt allereerst dat de klacht in de zin van artikel 90 van het statuut geen melding maakt van schade wegens het uitblijven van bevordering of plaatsing in een hogere salaristrap en dat deze grief voor het eerst in repliek voorkomt. Zij voegt eraan toe dat de loopbaan van verzoeker afhing van de bevorderingsprocedure van het onderzoekpersoneel, waarvoor twee paritaire comité's zijn ingesteld; hiervan maken deel uit de directeur-generaal van het GCO en de directeur van de inrichting te Petten, die de wetenschappelijke verdiensten van Geist en de aard van zijn functies persoonlijk kenden. Bovendien heeft Geist niet van zijn misnoegen over het uitblijven van een bevordering doen blijken. Het missen van kansen kan geen grond voor schadevergoeding vormen; Geist zou trouwens geen bevordering wensen die waarschijnlijk zijn overplaatsing en het einde van zijn persoonlijk onderzoek zou hebben meegebracht.

Overigens vloeit de zogenaamde schade voort uit een overplaatsing in het belang van de dienst en is een berekening daarvan dus nutteloos.

Ten slotte had verzoeker de toestemming om — zij het slechts marginale — contacten met het IAEA te onderhouden als een tegemoetkoming moeten beschouwen en werd hij door deze maatregel nooit belemmerd zijn wetenschappelijk werk voort te zetten. Hij kan derhalve niet stellen schade te hebben geleden.