1.

Στην υπό κρίση υπόθεση, το Administrativen sad Silistra (διοικητικό πρωτοδικείο Silistra, Βουλγαρία) υπέβαλε αίτηση προδικαστικής αποφάσεως στο Δικαστήριο με αντικείμενο την ερμηνεία του άρθρου 39 της αποφάσεως 2007/533/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 2007, σχετικά με την εγκατάσταση, τη λειτουργία και τη χρήση του συστήματος πληροφοριών Σένγκεν δεύτερης γενιάς (SIS II)  ( 2 ).

2.

Το Δικαστήριο θα έχει, ως εκ τούτου, τη δυνατότητα να παράσχει για πρώτη φορά διευκρινίσεις σχετικά με τον μηχανισμό τον οποίο θέσπισε η ως άνω απόφαση του Συμβουλίου προς τον σκοπό της υποστήριξης της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις, τούτο δε στην ειδική περίπτωση αντικειμένων που καταχωρίστηκαν στο SIS II με σκοπό την κατάσχεσή τους ή τη χρησιμοποίησή τους ως αποδεικτικών στοιχείων σε ποινική διαδικασία  ( 3 ). Ειδικότερα, το Δικαστήριο θα πρέπει να προσδιορίσει το εύρος του περιθωρίου εκτιμήσεως που καταλείπεται στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών ως προς την εκτέλεση δράσης βάσει της καταχωρίσεως και ως προς τη συνέχεια που πρέπει να δίδεται στην εν λόγω εκτέλεση.

I.

Το νομικό πλαίσιο

Α.

Το δίκαιο της Ένωσης

3.

Στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως κρίσιμες είναι οι διατάξεις των άρθρων 38, 39, 45, 48 και 49 της αποφάσεως 2007/533.

Β.

Το βουλγαρικό δίκαιο

4.

Το άρθρο 84 του Zakon za Ministerstvoto na vatreshnite reboti (νόμου περί του Υπουργείου Εσωτερικών, στο εξής: ZMVR)  ( 4 ) ορίζει τα εξής:

II.

Το ιστορικό της διαφοράς, η διαδικασία της κύριας δίκης, το προδικαστικό ερώτημα και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου

5.

Ο EF, Βούλγαρος υπήκοος, αγόρασε αυτοκίνητο όχημα με δάνειο από νορβηγική τράπεζα με την ονομασία Santander Consumer Bank. Tον Μάιο του 2016, ο EF σταμάτησε να αποπληρώνει το δάνειο και η εν λόγω τράπεζα διαβίβασε τον φάκελο στη Lindorff AS για την είσπραξη των οφειλών. Απαντώντας σε αίτημα εκούσιας πληρωμής και σε προειδοποιητική επιστολή, ο EF ενημέρωσε την εταιρία αυτή ότι το επίμαχο όχημα βρισκόταν στη Βουλγαρία. Το όχημα είχε, συγκεκριμένα, πωληθεί στον AB, νομίμως καταχωρισθέντα ως ιδιοκτήτη στο κράτος αυτό, ο οποίος το είχε μεταπωλήσει στον προσφεύγοντα της κύριας δίκης, DB. Ο τελευταίος είχε αγοράσει το όχημα τον Μάρτιο του 2017 στη Varna (Βουλγαρία) και το είχε ταξινομήσει.

6.

Στις 24 Μαΐου 2017, δημιουργήθηκε και εγγράφηκε καταχώριση στο Εθνικό Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν (SISN) από τη Νορβηγία για την κατάσχεση αυτοκινήτου οχήματος που χαρακτηρίσθηκε ως «αγαθό που έχει κλαπεί, υπεξαιρεθεί ή απολεσθεί», έγινε δε η δέουσα εξατομίκευση του οχήματος με αναφορά και του αριθμού πλαισίου.

7.

Στις 26 Μαΐου 2017, η βουλγαρική αστυνομία ανακάλυψε σε χώρο σταθμεύσεως αυτοκινήτων στη Silistra (Βουλγαρία) το όχημα που ταξινομήθηκε στο όνομα του DB και, αφού συμβουλεύθηκε το αυτοματοποιημένο σύστημα πληροφοριών «Δραστηριότητες αναζητήσεως» – SIS II, διαπίστωσε απόλυτη ταύτιση με τον αριθμό πλαισίου του οχήματος για το οποίο η Νορβηγία είχε εισαγάγει καταχώριση. Δυνάμει του άρθρου 84, παράγραφος 3, του ZMVR, κατασχέθηκαν το όχημα και η άδεια κυκλοφορίας του DB.

8.

Κατόπιν ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των τμημάτων Sirene της Βουλγαρίας και της Νορβηγίας, εκδόθηκε απόφαση επιστροφής των κατασχεθέντων αγαθών από τον προϊστάμενο της περιφερειακής αστυνομικής διοικήσεως της Silistra. Από την αιτιολογία της αποφάσεως προκύπτει ότι το όχημα είχε καταχωριστεί ως αναζητούμενο από το νορβηγικό τμήμα Sirene στο πλαίσιο της ποινικής διώξεως για την αξιόποινη πράξη της απάτης ή της καταχρήσεως εμπιστοσύνης που διαπράχθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014 στη Hordaland (Νορβηγία).

9.

Η νορβηγική εμπορική εταιρία Santander Consumer Bank, ιδιοκτήτρια του οχήματος, δήλωσε ότι επιθυμούσε να της επιστραφεί το όχημα και εξουσιοδότησε σχετικώς την εταιρία Lindorff, την οποία αντιπροσωπεύει στη Βουλγαρία η εταιρία Plam EOOD.

10.

Στις 6 Ιουνίου 2017, η βουλγαρική αστυνομική αρχή έλαβε από την Plam EOOD αίτηση για την παράδοση του κατασχεθέντος οχήματος. Κατόπιν τούτου, η αστυνομική αρχή επικοινώνησε με το βουλγαρικό Υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να επιτύχει την αποστολή επίσημης αίτησης για την επιστροφή από τη Νορβηγία. Στις 4 Ιουλίου 2017, το όχημα παραδόθηκε στον CD, διαχειριστή της Plam EOOD. Στις 12 Ιουλίου 2017, οι δύο πινακίδες κυκλοφορίας και η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος επεστράφησαν στον προσφεύγοντα.

11.

Ο DB και η σύζυγός του LY άσκησαν προσφυγή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αμφισβητώντας τη νομιμότητα της αποφάσεως παράδοσης του επίμαχου οχήματος στην εταιρία Plam EOOD που εκδόθηκε από την καθής της κύριας δίκης αστυνομική αρχή βάσει του άρθρου 84, παράγραφος 8, του ZMVR, λαμβανομένου υπόψη του ότι η καταχώριση που εισήχθη από τη Νορβηγία στο SIS II ήταν αναιτιολόγητη λόγω ελλείψεως πειστικών αποδεικτικών στοιχείων ότι κινήθηκαν και διεξήχθησαν ποινικές διώξεις σχετικά με το όχημα αυτό στη Νορβηγία. Οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης υπέβαλαν επίσης αίτηση ενώπιον της εν λόγω αρχής ζητώντας την άμεση επιστροφή του οχήματος για τον λόγο ότι η κατάσχεση είχε διενεργηθεί αναγκαστικώς και άνευ οποιασδήποτε πραγματικής και νομικής βάσεως. Αφού οι προσφεύγοντες παρέλαβαν ρητή απορριπτική απόφαση από την εν λόγω αρχή, την προσέβαλαν ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου. Η δεύτερη αυτή υπόθεση ανεστάλη έως την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.

12.

Στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο ζήτησε από την καθής αρχή να προσκομίσει απόσπασμα από τον ποινικό κώδικα που ισχύει στη Νορβηγία, συνοδευόμενο από επίσημη μετάφραση στη βουλγαρική γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των παραγράφων που χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να διενεργηθεί η καταχώριση στο SIS II σχετικά με το επίμαχο όχημα, όπερ όμως δεν συνέβη. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 8ης Ιουλίου 2020, το εν λόγω δικαστήριο επισήμανε επίσης στην ως άνω αρχή ότι σ’ αυτήν εναπόκειται να προσκομίσει την επίσημη απάντηση από τις νορβηγικές αστυνομικές αρχές όσον αφορά το ζήτημα αν είχαν κινηθεί ποινικές διώξεις με αντικείμενο το εν λόγω όχημα στη Νορβηγία και, σε περίπτωση που τούτο συνέβη, να δηλώσει ποιο αδίκημα αποτελούσε το αντικείμενο των εν λόγω διαδικασιών και σε ποιο στάδιο αυτές βρίσκονταν. Κατόπιν του αιτήματος αυτού, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 26ης Αυγούστου 2020, προσκομίστηκε έγγραφο του προϊσταμένου της υπηρεσίας Sirene, υπαγομένης στη διεύθυνση «Διεθνής Επιχειρησιακή Συνεργασία» του Υπουργείου Εσωτερικών, στο οποίο διευκρινίζεται ότι ο φάκελος σχετικά με το εν λόγω όχημα έκλεισε και η ανάκριση της υποθέσεως περατώθηκε στις 10 Ιουλίου 2017 λόγω της ευρέσεως και του επαναπατρισμού του οχήματος στη Νορβηγία.

13.

Το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το αν το επίμαχο όχημα έχει αποτελέσει αντικείμενο οποιαδήποτε ποινικής διαδικασίας στη Νορβηγία  ( 5 ) και θεωρεί ότι, σε περίπτωση που τούτο δεν συνέβη, η καταχώριση στο SIS II έχει εισαχθεί εκτός του πεδίου εφαρμογής που ορίζεται στο άρθρο 2 της απόφασης 2007/533 και, κατά συνέπεια, κατά παράβαση του σκοπού που επιδιώκεται με τη δημιουργία του SIS II, όπως ο σκοπός αυτός δηλώνεται στην εν λόγω απόφαση.

14.

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται σχετικά με το αν είναι σύμφωνη προς την απόφαση 2007/533 εθνική νομοθετική διάταξη, όπως το άρθρο 84 του ZMVR, που επιβάλλει στις αρμόδιες βουλγαρικές αρχές να κατάσχουν οποιοδήποτε αγαθό έχει καταχωριστεί για σκοπούς αναζητήσεως στο SIS II και, εφόσον το καταχωρούν κράτος μέλος ζητήσει την επιστροφή του, να παραδώσουν το αγαθό στο κράτος αυτό, χωρίς οι εν λόγω αρχές να επιτρέπεται να επικαλεστούν, κατά τη διάρκεια της σχετικής διαδικασίας, τον παράνομο χαρακτήρα της εισαγωγής της καταχωρίσεως, όπως περιγράφεται στο προηγούμενο σημείο. Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ειδικότερα ότι οι ενδεχόμενοι καλόπιστοι ιδιοκτήτες, όπως οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης, θα στερούνταν, σε μια τέτοια περίπτωση, κάθε έννομης προστασίας.

15.

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Administrativen sad Silistra (διοικητικό πρωτοδικείο Silistra) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:

16.

Γραπτές παρατηρήσεις υπέβαλαν ο DB, η Βουλγαρική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

III.

Ανάλυση

Α.

Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

17.

Το προδικαστικό ερώτημα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αναδιατυπωθεί. Τούτο διότι, όπως διατυπώθηκε από το αιτούν δικαστήριο, φαίνεται να είναι αμιγώς υποθετικό και, ως εκ τούτου, η απάντηση του Δικαστηρίου δεν θα μπορούσε να συμβάλει στην επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.

18.

Πράγματι, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με το αν είναι σύμφωνες προς το άρθρο 39 της αποφάσεως 2007/533 διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας ή εθνικές διοικητικές πρακτικές που επιβάλλουν την άρνηση εκτελέσεως καταχωρίσεως που εισήχθη στο SIS II από τις αρχές του κράτους μέλους εκτελέσεως, όταν οι τελευταίες εκτιμούν ότι η καταχώριση δεν εμπίπτει στους σκοπούς που επιδιώκει η ως άνω απόφαση.

19.

Όπως προαναφέρθηκε, από το άρθρο 84 του ZMVR προκύπτει, ωστόσο, ότι η βουλγαρική νομοθεσία ουδόλως επιτρέπει στις αρμόδιες εθνικές αρχές να προβάλλουν τέτοια άρνηση σε περιστάσεις όπως αυτές που περιγράφονται από το αιτούν δικαστήριο. Αντιθέτως, οι αρχές αυτές δρουν κατά δέσμια αρμοδιότητα στο μέτρο που, όταν εντοπιστεί αγαθό που έχει καταχωριστεί για σκοπούς αναζητήσεως στο SIS II, οι εν λόγω αρχές υποχρεούνται να το κατασχέσουν και, εάν στη συνέχεια λάβουν σχετική αίτηση από το καταχωρούν κράτος μέλος εντός προθεσμίας 60 ημερών από την κοινοποίηση της κατασχέσεως στο εν λόγω κράτος, να το επιστρέψουν στο πρόσωπο που αναφέρεται στην αίτηση.

20.

Ως εκ τούτου, προτείνω στο Δικαστήριο να αναδιατυπώσει το ερώτημα, αλλά όχι με τον τρόπο που προκρίνει η Επιτροπή. Κατά την Επιτροπή, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν το βουλγαρικό δίκαιο είναι σύμφωνο προς την απόφαση 2007/533 κατά το μέρος που προβλέπει άνευ όρων επαναπατρισμό των αντικειμένων που έχουν κατασχεθεί βάσει καταχωρίσεως στο SIS II· ως εκ τούτου, η Επιτροπή φρονεί ότι ο έλεγχος τον οποίο διενεργεί το δικαστήριο αυτό στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης αφορά αποκλειστικά το εν λόγω ζήτημα.

21.

Πράγματι, οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης αμφισβητούν τη νομιμότητα της αποφάσεως που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 84, παράγραφος 8, του ZMVR, με την οποία η βουλγαρική αστυνομία ανταποκρίθηκε στη γραπτή αίτηση για την επιστροφή του επίμαχου οχήματος που απεστάλη από τη Νορβηγία. Ωστόσο, πολλά σημεία της αποφάσεως περί παραπομπής καθιστούν σαφές, κατά τη γνώμη μου, ότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες αφορούν μάλλον την παρανομία που απορρέει από τη μη τήρηση των προϋποθέσεων που δικαιολογούν την εισαγωγή της καταχωρίσεως στο SIS II, η οποία καθιστά την εκτέλεση της καταχωρίσεως παράνομη στο σύνολό της, δοθέντος ότι, εάν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν τέτοια παρανομία, δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί ούτε η κατάσχεση ούτε ο επαναπατρισμός του οχήματος στη Νορβηγία. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί η πρόταση της Επιτροπής να αναδιατυπωθεί το υποβληθέν ερώτημα με τέτοιον τρόπο ώστε να αναφέρεται αποκλειστικά στο αν είναι σύμφωνη προς την απόφαση 2007/533 η εθνική διάταξη κατά το μέρος που προβλέπει τον άνευ όρων επαναπατρισμό των αντικειμένων που κατάσχονται βάσει καταχωρίσεως στο SIS II.

22.

Συνεπώς, θεωρώ αναγκαίο να αναδιατυπωθεί το υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα υπό την έννοια ότι το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινιστεί αν το άρθρο 39 της αποφάσεως 2007/533 αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση που δεν επιτρέπει στις αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση να αρνηθούν την εκτέλεση καταχωρίσεως για αντικείμενο καταχωρισθέν στο SIS II σε περίπτωση που ορισμένα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η καταχώριση δεν εμπίπτει στον σκοπό που επιδιώκει το άρθρο 38 της εν λόγω αποφάσεως.

23.

Θα επανέλθω στο ζήτημα αυτό στη συνέχεια.

Β.

Επί του προδικαστικού ερωτήματος

24.

Το SIS, το οποίο δημιουργήθηκε με τη Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν (στο εξής: ΣΕΣΣ)  ( 6 ) και το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε στη σημερινή του μορφή, αυτή του SIS δεύτερης γενιάς (SIS II), είναι ένα κοινό σύστημα πληροφοριών που επιτρέπει στις αρχές ασφαλείας των κρατών μελών να συνεργάζονται ανταλλάσσοντας πληροφορίες με σκοπό την εφαρμογή των σημαντικών πολιτικών για τη δημιουργία ενός χώρου χωρίς ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα της Ένωσης. Ειδικότερα, το SIS επιτρέπει στις εν λόγω αρχές, μέσω αυτοματοποιημένης διαδικασίας υποβολής ερωτήσεων, να έχουν πρόσβαση σε καταχωρίσεις που αφορούν πρόσωπα ή αντικείμενα που εισέρχονται από κάποιο άλλο κράτος μέλος. Οι καταχωρίσεις αυτές χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο των προσώπων στα εξωτερικά σύνορα ή στο εθνικό έδαφος και για τη χορήγηση θεωρήσεων και αδειών διαμονής, καθώς και για την αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις  ( 7 ). Ως εκ τούτου, το SIS αποτελεί ουσιαστικό εργαλείο τόσο για την εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων όσο και για τη διασφάλιση υψηλού επιπέδου ασφάλειας εντός του χώρου αυτού  ( 8 ).

25.

Μολονότι πρόκειται για ενιαίο σύστημα, το SIS II διέπεται από δύο διαφορετικά νομοθετήματα, δηλαδή τον κανονισμό 1987/2006  ( 9 ) και την απόφαση 2007/533, τέτοια δε διπλή ρύθμιση καθίσταται αναγκαία από το γεγονός ότι το σύστημα αυτό έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίζει τόσο την εφαρμογή πολιτικών που συνδέονται με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, οι οποίες εμπίπτουν στη ΣΛΕΕ, όσο και τη συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις, η οποία εμπίπτει στη ΣΕΕ. Οι νομοθετικές αυτές πράξεις εφαρμόζονται επίσης στην Ισλανδία και στη Νορβηγία δυνάμει του άρθρου 2 της Συμφωνίας που έχει συναφθεί από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τη σύνδεση των εν λόγω χωρών προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν  ( 10 ).

26.

Όσον αφορά την απόφαση 2007/533, της οποίας η ερμηνεία ζητείται στην υπό κρίση υπόθεση από το αιτούν δικαστήριο, πρέπει εκ προοιμίου να επισημανθεί ότι το άρθρο της 2, παράγραφος 1, ορίζει ότι η εν λόγω απόφαση καθορίζει τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες για την εισαγωγή και επεξεργασία των καταχωρίσεων στο SIS II σχετικά με πρόσωπα και αντικείμενα και για την ανταλλαγή συμπληρωματικών πληροφοριών και πρόσθετων στοιχείων στο πλαίσιο της αστυνομικής συνεργασίας και της δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών υποθέσεων.

27.

Η ανταλλαγή «συμπληρωματικών πληροφοριών» που συνδέονται με μια καταχώριση είναι απαραίτητη για την εφαρμογή ορισμένων διατάξεων της αποφάσεως 2007/533  ( 11 ). Δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, της εν λόγω αποφάσεως, κάθε κράτος μέλος υποχρεούται να δημιουργήσει μια δομή που ονομάζεται «τμήμα Sirene», η οποία προβαίνει στην ανταλλαγή των ως άνω πληροφοριών σύμφωνα με τις διατάξεις ενός εγχειριδίου που ονομάζεται «εγχειρίδιο Sirene», όπως ορίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως.

28.

Οι καταχωρίσεις ταξινομούνται και ρυθμίζονται στην απόφαση 2007/533 με βάση τον λόγο της εγγραφής τους στο SIS II. Κάθε κατηγορία καταχωρίσεως που προσδιορίζεται με τον τρόπο αυτόν αποτελεί αντικείμενο ενός κεφαλαίου που περιλαμβάνει αναγκαίως μια διάταξη σχετικά με τα δεδομένα που επιτρέπουν την ταυτοποίηση ή την εύρεση του προσώπου ή του αντικειμένου τα οποία αφορά η καταχώριση και μια διάταξη σχετικά με τη δράση που πρέπει να αναλάβουν για την εκτέλεση της καταχώρισης οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση.

29.

Όταν αφορούν αντικείμενα, οι καταχωρίσεις ταξινομούνται ως καταχωρίσεις με σκοπό τη διακριτική παρακολούθηση ή τον ειδικό έλεγχο, οι οποίες διέπονται από τα άρθρα 36 και 37 της αποφάσεως 2007/533, και καταχωρίσεις για την κατάσχεση ή την απόδειξη σε ποινική διαδικασία, οι οποίες διέπονται από τα άρθρα 38 και 39 της αποφάσεως. Όσον αφορά τη δεύτερη αυτή κατηγορία καταχωρίσεων, τα δεδομένα που επιτρέπουν την ταυτοποίηση ή την εύρεση του σχετικού αντικειμένου είναι οι εύκολα αναγνωρίσιμες κατηγορίες αντικειμένων που αναφέρονται στο άρθρο 38, παράγραφος 2, της εν λόγω απόφασης.

30.

Ωστόσο, δεν αμφισβητείται ότι η επίμαχη καταχώριση στην υπόθεση της κύριας δίκης εισήχθη στο SIS II από τη Νορβηγία με σκοπό την κατάσχεση του επίμαχου οχήματος και ότι το όχημα αυτό, όπως και η άδεια και οι πινακίδες κυκλοφορίας του, εμπίπτουν στις κατηγορίες που κατονομάζονται αντιστοίχως ως «οχήματα κυλινδρισμού κινητήρα άνω των 50 κυβικών εκατοστών» (άρθρο 38, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της αποφάσεως 2007/533) και «άδειες κυκλοφορίας οχημάτων και πινακίδες αριθμού κυκλοφορίας που έχουν κλαπεί, υπεξαιρεθεί, απολεσθεί ή ακυρωθεί» (άρθρο 38, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, της αποφάσεως).

31.

Η εκτέλεση δράσης βάσει καταχωρίσεως με σκοπό την κατάσχεση ή την απόδειξη σε ποινική διαδικασία, όπως εν προκειμένω, αποτελεί το αντικείμενο του άρθρου 39 της αποφάσεως 2007/533. Η παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου έχει ως εξής: «Εάν από αναζήτηση διαπιστωθεί ότι υπάρχει καταχώριση για αντικείμενο το οποίο έχει εντοπισθεί, η αρχή η οποία συνδύασε τα δύο δεδομένα επικοινωνεί με την αρχή που εισήγαγε την καταχώριση, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για τα αναγκαία μέτρα […]».

32.

Μολονότι το γράμμα της διατάξεως καταλείπει ορισμένες αμφιβολίες ως προς τον ακριβή προσδιορισμό της δράσης την οποία πρέπει να εκτελέσουν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση, αρκεί η αναδρομή στο σημείο 2.2.2. του προσαρτήματος 2 του εγχειριδίου Sirene προκειμένου να διαπιστωθεί ότι η δράση διαρθρώνεται γύρω από τις ακόλουθες πράξεις: πρώτον, την κατάσχεση του αντικειμένου ή τη λήψη όλων των αναγκαίων ασφαλιστικών μέτρων, δεύτερον, την ταυτοποίηση του προσώπου που κατέχει το αντικείμενο και, τρίτον, την επικοινωνία με το τμήμα Sirene του καταχωρούντος κράτους μέλους (προκειμένου να συμφωνηθούν τα αναγκαία μέτρα).

33.

Όσον αφορά την εκτέλεση της ζητούμενης δράσης, το άρθρο 39, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2007/533 προβλέπει ότι, προς τον σκοπό αυτόν, οι αρμόδιες αρχές των οικείων κρατών μελών επικοινωνούν μέσω της ανταλλαγής συμπληρωματικών πληροφοριών. Ειδικότερα, το σημείο 8.3. του εγχειριδίου Sirene διευκρινίζει ότι δομημένη ανταλλαγή πληροφοριών λαμβάνει χώρα μεταξύ του τμήματος Sirene του καταχωρούντος κράτους μέλους και του τμήματος Sirene του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση μέσω των εντύπων Sirene. Το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση χρησιμοποιεί το έντυπο G για να ενημερώσει το τμήμα Sirene του καταχωρούντος κράτους μέλους, όταν εντοπίζεται καταχώριση κατόπιν αυτοματοποιημένης αναζητήσεως του SIS II όσον αφορά αντικείμενο καταχωρισθέν από το εν λόγω τμήμα. Εφόσον ζητούνται συμπληρωματικές πληροφορίες, το τμήμα Sirene του κράτους μέλους τις παρέχει μέσω του εντύπου P.

34.

Επομένως, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι από τη στιγμή που έχει εισαχθεί καταχώριση στο SIS II με σκοπό την κατάσχεση αντικειμένων ή τη χρησιμοποίησή τους ως αποδεικτικών στοιχείων σε ποινική διαδικασία, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση υποχρεούνται καταρχήν να εκτελέσουν τη δράση βάσει της καταχωρίσεως.

35.

Ειδικότερα, καμία άρνηση των εν λόγω αρχών να εκτελέσουν τη ζητούμενη δράση δεν μπορεί να θεμελιωθεί στη δική τους εκτίμηση των περιστάσεων που δικαιολόγησαν την εισαγωγή καταχωρίσεως στο SIS II, όπως είναι οι περιστάσεις που αφορούν την ύπαρξη εκκρεμούς ποινικής διαδικασίας στο καταχωρούν κράτος μέλος. Το συμπέρασμα αυτό απορρέει, μεταξύ άλλων, από τις διατάξεις του άρθρου 49, παράγραφοι 1 και 2, της αποφάσεως 2007/533, σύμφωνα με τις οποίες μόνο το καταχωρούν κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την ακρίβεια και την ενημερότητα των δεδομένων, καθώς και τη νομότυπη εισαγωγή τους στο SIS II και επιτρέπεται να τροποποιεί, να συμπληρώνει, να διορθώνει, να ενημερώνει ή να διαγράφει τα δεδομένα που έχει εισαγάγει  ( 12 ). Υπό την αυτή έννοια, το άρθρο 21 της εν λόγω αποφάσεως ορίζει ότι η εκτίμηση που προηγείται της εισαγωγής της καταχωρίσεως και αφορά το ζήτημα κατά πόσον η επίμαχη περίπτωση είναι αρκούντως κατάλληλη, συναφής και σπουδαία για να δικαιολογηθεί τέτοια εισαγωγή ανήκει στο καταχωρούν κράτος μέλος.

36.

Όπως διευκρίνισε το Δικαστήριο στην απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας  ( 13 ), ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν προκαλεί έκπληξη.

37.

Στην υπόθεση εκείνη, το Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί σχετικά με την παραβίαση των κανόνων της ΣΕΣΣ οι οποίοι ενσωματώνονται επί του παρόντος στον κανονισμό 1987/2006 και οι οποίοι διέπουν την είσοδο στο έδαφος και την άρνηση χορηγήσεως θεωρήσεως σε οποιονδήποτε πολίτη τρίτης χώρας έχει αποτελέσει αντικείμενο καταχωρίσεως στον κατάλογο ανεπιθυμήτων του SIS. Συναφώς, το Δικαστήριο επισήμανε καταρχάς ότι οι εν λόγω κανόνες προέβλεπαν, πρώτον, ότι η εκτίμηση όσον αφορά τις περιστάσεις που δικαιολογούν την ενσωμάτωση της καταχωρίσεως στο SIS αποτελούν αρμοδιότητα του καταχωρούντος κράτους μέλους (άρθρο 94, παράγραφος 1, και άρθρο 105 της ΣΕΣΣ) και, δεύτερον, ότι τα λοιπά συμβαλλόμενα κράτη είναι υποχρεωμένα, πλην εξαιρετικών περιστάσεων, να αρνηθούν την είσοδο και την έκδοση θεωρήσεως στον αλλοδαπό που αποτελεί αντικείμενο καταχωρίσεως στον κατάλογο ανεπιθυμήτων (άρθρα 5 και 15 της ΣΕΣΣ). Στη συνέχεια, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι ο «αυτοματισμός» της αρνήσεως αυτής αποτελεί «την έκφραση της αρχής της συνεργασίας μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών», η οποία αποτελεί τη βάση του κεκτημένου του Σένγκεν και η οποία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του SIS  ( 14 ).

38.

Ένας τέτοιος αυτοματισμός χαρακτηρίζει επίσης, κατά τη γνώμη μου, την απόφαση 2007/533, καθόσον και η απόφαση αυτή περιέχει κανόνες για την καθιέρωση της αρμοδιότητας του καταχωρούντος κράτους μέλους όσον αφορά την εκτίμηση των περιστάσεων που δικαιολογούν καταχώριση στο SIS II (άρθρο 49, παράγραφοι 1 και 2, και άρθρο 21) και την υποχρέωση εκτελέσεως της δράσης βάσει της εν λόγω καταχώρισης στις αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση (άρθρο 39). Ως εκ τούτου, είναι αναπόδραστη, όπως άλλωστε επισήμανε και το Δικαστήριο στην απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας  ( 15 ), η ύπαρξη ορισμένου βαθμού αυτοματισμού στην εκτέλεση της δράσης βάσει της καταχώρισης, της οποίας η αναγκαιότητα δικαιολογείται από το γεγονός ότι τούτο αποτελεί έκφραση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών, η οποία αποτελεί τη βάση του κεκτημένου του Σένγκεν και η οποία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος διαχειρίσεως που αποσκοπεί στη διασφάλιση υψηλού επιπέδου ασφάλειας στον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης της Ένωσης, με επακόλουθο την ελεύθερη διέλευση των συνόρων στο εσωτερικό του χώρου Σένγκεν.

39.

Μολονότι υπάρχουν καταχωρίσεις που ενδέχεται να τεθούν υπό αμφισβήτηση και να οδηγήσουν σε άρνηση εκτελέσεως, ωστόσο αυτό δεν ισχύει όσον αφορά καταχωρίσεις για αντικείμενα που πρέπει να κατασχεθούν ή να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία σε ποινική διαδικασία.

40.

Πράγματι, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 24 της αποφάσεως 2007/533, που επιτρέπει στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση να απαιτήσει την προσθήκη «ειδικής ένδειξης» ώστε η καταχώριση να μην εκτελεστεί στο έδαφός του, εφόσον εκτιμά ότι η εκτέλεση της καταχωρίσεως αντίκειται στην εθνική του νομοθεσία, τις διεθνείς του υποχρεώσεις ή τα ουσιώδη εθνικά του συμφέροντα, δεν καλύπτει τις δύο αυτές κατηγορίες. Το πεδίο εφαρμογής του περιορίζεται, κατά το γράμμα του, στις καταχωρίσεις που εισάγονται κατά το άρθρο 26 («Καταχωρίσεις για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και παράδοση ή την έκδοσή τους»), το άρθρο 32 («Καταχωρίσεις για εξαφανισθέντα πρόσωπα») ή το άρθρο 36 («Καταχωρίσεις για πρόσωπα και αντικείμενα με σκοπό τη διακριτική παρακολούθηση ή τον ειδικό έλεγχο») της εν λόγω αποφάσεως.

41.

Το άρθρο 48 της αποφάσεως 2007/533 προβλέπει μια περίπτωση μη εκτελέσεως καταχωρίσεως, η οποία όμως δεν προκύπτει από άρνηση εκτελέσεως από τις αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση. Η διάταξη αυτή επιβάλλει στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση να ενημερώσει χωρίς καθυστέρηση το καταχωρούν κράτος μέλος «αν δεν είναι δυνατή η εκτέλεση της ζητούμενης δράσης». Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η επίμαχη περίπτωση αφορά αντικειμενική αδυναμία, όπως επιβεβαιώνει το σημείο 2.4. του εγχειριδίου Sirene, σύμφωνα με το οποίο η υποχρέωση ενημερώσεως κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης βαρύνει το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση «που, βάσει όλων των διαθέσιμων πληροφοριών, αδυνατεί οριστικά να εφαρμόσει τη διαδικασία [που προβλέπεται για την περίπτωση εντοπισμού καταχωρίσεως]»  ( 16 ) και αφορά «το γεγονός ότι δεν είναι σε θέση να εκτελέσει τη ζητούμενη δράση»  ( 17 ) (καθώς και τους λόγους τέτοιας αδυναμίας)  ( 18 ).

42.

Για λόγους πληρότητας πρέπει να διευκρινιστεί ότι, όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαριθμεί, το άρθρο 49, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2007/533 δεν αναγνωρίζει στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση καμία δυνατότητα να αρνηθούν την εκτέλεση δράσης βάσει της καταχωρίσεως. Η διάταξη αυτή προβλέπει πράγματι ότι, εάν το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση διαθέτει ενδείξεις ότι ένα στοιχείο περιέχει νομικό ή πραγματικό σφάλμα, τότε πρέπει, με την ανταλλαγή συμπληρωματικών πληροφοριών, να ειδοποιήσει το καταχωρούν κράτος μέλος το ταχύτερο δυνατόν (και το αργότερο εντός δεκαημέρου από την ημέρα που περιήλθαν στη γνώση του οι εν λόγω ενδείξεις) και, σε περίπτωση διαφωνίας με το κράτος αυτό, πρέπει να υποβάλει το ζήτημα για γνωμοδότηση στον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων (ΕΕΠΔ), ο οποίος ενεργεί ως διαμεσολαβητής, από κοινού με τις εθνικές εποπτικές αρχές. Άλλως ειπείν, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση οφείλουν μόνο να ενημερώσουν το καταχωρούν κράτος μέλος ότι τα δεδομένα είναι ανακριβή ή διατηρούνται παρανόμως, το δε καταχωρούν κράτος παραμένει τελικώς υπεύθυνο για τη διόρθωση ή τη διαγραφή των δεδομένων αυτών.

43.

Πρέπει να διευκρινιστεί ότι, εν πάση περιπτώσει, το άρθρο 49, παράγραφοι 3 και 4, της αποφάσεως 2007/533 δεν αφορά την περίπτωση όπου οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση επικαλούνται παράνομο χαρακτήρα των δεδομένων λόγω του ότι η καταχώριση που εισήχθη στο SIS II δεν εμπίπτει στους σκοπούς που επιδιώκονται με την απόφαση αυτή. Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται τόσο στο γράμμα όσο και στο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη. Από άποψη γραμματικής ερμηνείας, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι η παράγραφος 3 του εν λόγω άρθρου 49 αναφέρεται σε «πραγματικό σφάλμα» και σε στοιχείο που «περιέχει νομικό […] σφάλμα» και όχι σε «παρανόμως εισαγόμενο» στοιχείο, γεγονός που υποδηλώνει ότι η παρανομία δεν αφορά τις προϋποθέσεις που διέπουν την εισαγωγή των καταχωρίσεων στο SIS II. Από την άποψη του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η διάταξη, επισημαίνω, πρώτον, ότι το άρθρο 49 της αποφάσεως 2007/533 αποτελεί μέρος του κεφαλαίου XI της εν λόγω αποφάσεως, με τίτλο «Γενικοί κανόνες για την επεξεργασία δεδομένων»  ( 19 ), και, δεύτερον, ότι δεν συντρέχει λόγος η έκφραση «στοιχείο [που] περιέχει νομικό […] σφάλμα» κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου να ερμηνευθεί διαφορετικά από την ανάλογη έκφραση που περιλαμβάνεται στο άρθρο 58, παράγραφος 5, της ίδιας αποφάσεως, κατά την οποία «[κ]άθε πρόσωπο έχει δικαίωμα […] να ζητήσει τη διαγραφή δεδομένων που το αφορούν και περιέχουν […] νομικό σφάλμα». Επομένως, κατά τη γνώμη μου, ο παράνομος χαρακτήρας των δεδομένων οφείλεται στην παραβίαση εθνικών ή ενωσιακών κανόνων για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ενδεχόμενη διαμεσολάβηση μεταξύ του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση και του καταχωρούντος κράτους μέλους ανατίθεται στον ΕΕΠΔ.

44.

Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, δεν υπάρχει αμφιβολία, κατά τη γνώμη μου, ότι η απόφαση 2007/533 δεν παρέχει στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση καμία δυνατότητα να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της εισαγωγής καταχωρίσεως με σκοπό την κατάσχεση αντικειμένων ή τη χρησιμοποίησή τους ως αποδεικτικών στοιχείων σε ποινική διαδικασία και, επομένως, να αρνηθούν να την εκτελέσουν για τον λόγο ότι δεν είναι σύμφωνη με τους σκοπούς που μπορούν να δικαιολογήσουν την εισαγωγή καταχωρίσεως στο SIS II. Εξάλλου, η αποτελεσματικότητα του SIS II θα υπονομευόταν σοβαρά αν η απόφαση 2007/533 είχε την έννοια ότι τα κράτη μέλη μπορούν να αρνηθούν να εκτελέσουν καταχώριση για τον προαναφερθέντα λόγο.

45.

Επομένως, η βουλγαρική νομοθεσία που εφαρμόστηκε στην υπόθεση της κύριας δίκης, και συγκεκριμένα το άρθρο 84 του ZMVR, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιβαίνει προς την απόφαση 2007/533, κατά το μέτρο που επιβάλλει στις εθνικές αστυνομικές αρχές άνευ όρων υποχρέωση να προβούν στην προσωρινή κατάσχεση ευρεθέντος αγαθού, όταν διαπιστώνουν ότι το αγαθό αυτό αποτελεί αντικείμενο καταχωρίσεως στο SIS II.

46.

Ως προς τον επαναπατρισμό του οχήματος που κατασχέθηκε από τις βουλγαρικές αστυνομικές αρχές στην υπόθεση της κύριας δίκης, πρέπει να σημειωθεί ότι τούτο εμπίπτει στα «αναγκαία μέτρα», των οποίων το περιεχόμενο πρέπει να συμφωνηθεί από το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση και το καταχωρούν κράτος μέλος, κατόπιν ανταλλαγής πληροφοριών κατά την έννοια του άρθρου 39 της αποφάσεως 2007/533. Ενώ η ανταλλαγή συμπληρωματικών πληροφοριών μεταξύ των τμημάτων Sirene των εν λόγω κρατών μελών για να συμφωνηθούν τέτοια μέτρα αποτελεί ένα από τα συστατικά στοιχεία της εκτέλεσης δράσης βάσει καταχωρίσεως για αντικείμενα που πρέπει να κατασχεθούν ή να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία σε ποινική διαδικασία  ( 20 ), η εφαρμογή των εν λόγω μέτρων δεν εμπίπτει στην εκτέλεση της καταχωρίσεως, όπως προβλέπεται στην απόφαση 2007/533. Επομένως, η εφαρμογή αυτή διέπεται, κατά το άρθρο 39, παράγραφος 3, της εν λόγω αποφάσεως, αποκλειστικά από το εθνικό δίκαιο.

47.

Αυτό σημαίνει ότι η βουλγαρική νομοθεσία, όπως ερμηνεύεται από τα εθνικά δικαστήρια, θα μπορούσε πράγματι να προβλέπει τη δυνατότητα, για τις αρμόδιες εθνικές αρχές, να μην προβαίνουν στον επαναπατρισμό του επίμαχου αντικειμένου προκειμένου να προστατευθεί το δικαίωμα κυριότητας του καλόπιστου αγοραστή, όπως των προσφευγόντων της κύριας δίκης. Ωστόσο, αυτό σημαίνει επίσης ότι μια διαφορετική νομοθετική επιλογή, όπως εν προκειμένω ο άνευ όρων επαναπατρισμός, δεν μπορεί να θεωρηθεί αντίθετη προς την απόφαση 2007/533. Πράγματι, δεν υπάρχει, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή στις γραπτές παρατηρήσεις της, υποχρέωση επαναπατρισμού που να απορρέει από την εν λόγω απόφαση.

48.

Η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται, κατά τη γνώμη μου, από το περιεχόμενο του νομικού καθεστώτος σχετικά με τη διαγραφή των καταχωρίσεων.

49.

Το άρθρο 45, παράγραφοι 1 και 3, της αποφάσεως 2007/533 προβλέπει ότι οι καταχωρίσεις για αντικείμενα που εισάγονται στο SIS II διατηρούνται μόνον για το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του σκοπού για τον οποίο εισήχθησαν, και επί δέκα έτη κατ’ ανώτατο όριο στην περίπτωση καταχωρίσεων με σκοπό την κατάσχεση ή τη χρησιμοποίησή τους ως αποδεικτικών στοιχείων σε ποινική διαδικασία. Όσον αφορά την τελευταία κατηγορία καταχωρίσεων, το σημείο 8.4. του εγχειριδίου Sirene διευκρινίζει ότι η διαγραφή τους πραγματοποιείται, πέραν της περιπτώσεως λήξεως ισχύος της καταχωρίσεως (στοιχείο βʹ) ή λήψεως αποφάσεως διαγραφής από την αρμόδια αρχή του καταχωρούντος κράτους μέλους αναφοράς (στοιχείο γʹ), και μετά «την κατάσχεση του αντικειμένου ή τη λήψη ισοδυνάμου μέτρου, εφόσον έχει πραγματοποιηθεί η αναγκαία επακόλουθη ανταλλαγή συμπληρωματικών πληροφοριών μεταξύ των τμημάτων Sirene, ή εάν το αντικείμενο καταστεί αντικείμενο άλλης δικαστικής ή διοικητικής διαδικασίας»  ( 21 ) και αναφέρει, ως παράδειγμα, μια δικαστική διαδικασία για καλή τη πίστει αγορά, μια περίπτωση αμφισβητούμενης κυριότητας ή μια δικαστική συνεργασία για αποδεικτικά στοιχεία. Άλλως ειπείν, όταν στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση εκκρεμεί δικαστική διαδικασία που προκλήθηκε από αμφισβήτηση της κυριότητας του αντικειμένου, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, η καταχώριση πρέπει να διαγραφεί.

50.

Κρίνω σκόπιμο να συμπληρωθεί η διευκρίνιση που προκύπτει από το εγχειρίδιο Sirene με αναφορά στον κατάλογο συστάσεων και βέλτιστων πρακτικών με στόχο την ορθή εφαρμογή του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν δεύτερης γενιάς (SIS II) και την ανταλλαγή συμπληρωματικών πληροφοριών  ( 22 ), ο οποίος επίσης διαλαμβάνει ότι, «όσον αφορά τη διαγραφή των καταχωρίσεων, [ο κατάλογος] παρέχει παραδείγματα προς υποστήριξη του περιεκτικότερου κειμένου του εγχειριδίου Sirene»  ( 23 ). Για την περίπτωση που η διαγραφή αυτή αφορά καταχωρίσεις αντικειμένων, ο εν λόγω κατάλογος διευκρινίζει ότι «[τ]ο SIS επιτρέπει τον εντοπισμό προσώπων και αντικειμένων. Δεν διαδραματίζει κανέναν ρόλο στις διαδικασίες που διενεργούνται στη συνέχεια από τις εθνικές δικαστικές αρχές. Συνεπώς, οι καταχωρίσεις για αντικείμενα αποσκοπούν στην κατάσχεση του καθορισμένου αντικειμένου (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, στον εντοπισμό του) ούτως ώστε οι αρχές να μπορούν να προβαίνουν στις διαδικασίες εκτός SIS»  ( 24 ), προσθέτοντας στη συνέχεια ότι, «εάν η υπόθεση εμφανίζει κάποιον βαθμό πολυπλοκότητας, όπως αμφισβήτηση της κυριότητας ή καλή τη πίστει αγορά, θα πρέπει να θεωρηθεί ως μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής του SIS»  ( 25 ).

51.

Με άλλα λόγια, τα άρθρα 38 και 39 της απoφάσεως 2007/533 αναφέρονται σε καταχωρίσεις για αντικείμενα που πρέπει να κατασχεθούν ή να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία σε ποινική διαδικασία. Επομένως, μόλις πραγματοποιηθεί η κατάσχεση του επίμαχου αντικειμένου (ή ληφθεί οποιοδήποτε ισοδύναμο μέτρο), το ζήτημα καθίσταται υπόθεση αστικού δικαίου σχετική με την κυριότητα, η δε καταχώριση μπορεί να διαγραφεί, διότι έχει επιτύχει τον σκοπό της. Η απόφαση 2007/533 υποχωρεί, επομένως, πλήρως έναντι του εθνικού δικαίου.

52.

Αυτό σημαίνει ότι, αν το εθνικό δίκαιο, όπως αυτό έχει τύχει ερμηνείας από τη σχετική νομολογία, προβλέπει, όπως στην προκειμένη περίπτωση, ότι το κατασχεθέν αντικείμενο πρέπει να παραδοθεί στο καταχωρούν κράτος μέλος, χωρίς οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση να διαθέτουν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν τη συμφωνία της εισαγωγής της καταχωρίσεως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό της αποφάσεως 2007/533, η νομοθετική αυτή επιλογή ουδόλως μπορεί να προσβληθεί με βάση την ανωτέρω απόφαση.

53.

Ως εκ τούτου, φρονώ ότι συνάδει πλήρως προς το άρθρο 39 της αποφάσεως 2007/533 ο αυτόματος χαρακτήρας του επίμαχου νομοθετικού μηχανισμού, δηλαδή του άρθρου 84 του ZMVR, δυνάμει του οποίου, όταν η βουλγαρική αστυνομική αρχή εντοπίσει όχημα που έχει καταχωριστεί στο SIS II, το κατάσχει και, εάν υποβληθεί σχετική αίτηση από το καταχωρούν κράτος μέλος, το επιστρέφει.

IV.

Πρόταση

54.

Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Administrativen sad Silistra (διοικητικό πρωτοδικείο Silistra, Βουλγαρία) ως εξής: