1.   Strony niniejszej Umowy ustanawiają niniejszym strefę wolnego handlu, zgodnie z art. XXIV GATT 1994 i art. V GATS.

2.   Strony potwierdzają swoje wzajemne prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia WTO.

3.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako zobowiązujące Strony do działania w sposób niezgodny z jej obowiązkami wynikającymi z Porozumienia WTO.

1.   Unia Europejska jest odpowiedzialna za wypełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.

2.   O ile nie postanowiono inaczej, każde z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR niniejszej Umowy jest odpowiedzialne za wypełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.

1.   Uznając różnice w swoich odpowiednich procesach integracji regionalnej i bez uszczerbku dla zobowiązań podjętych na podstawie niniejszej Umowy, Strony wspierają warunki ułatwiające przepływ towarów i usług między obydwoma regionami i w ich obrębie.

2.   W odniesieniu do przepływu towarów, zgodnie z ust. 1:

Traktowanie, o którym mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, nie obejmuje traktowania taryfowego towarów wchodzącego w zakres rozdziału 2.;

3.   W odniesieniu do przepływu usług, zgodnie z ust. 1:

1.   O ile nie określono inaczej, w przypadku odniesienia do przepisów ustawowych i wykonawczych Strony takie przepisy ustawowe i wykonawcze traktuje się jako obejmujące ich zmiany.

2.   O ile nie określono inaczej, każde zawarte w niniejszej Umowie odniesienie do innych umów lub instrumentów prawnych, w całości lub w części, lub włączenie ich poprzez odesłanie należy interpretować jako obejmujące powiązane załączniki, protokoły, przypisy, noty interpretacyjne i noty wyjaśniające.

3.   O ile nie określono inaczej, w przypadku gdy postanowienia niniejszej Umowy odnoszą się do umów międzynarodowych lub gdy takie umowy do niej włączono, w całości lub w części, takie odniesienia należy rozumieć jako obejmujące zmiany do tych umów lub umowy je zastępujące, wchodzące w życie w odniesieniu do obu Stron dnia podpisania niniejszej Umowy lub po tym dniu. Jeżeli w wyniku wprowadzenia takich zmian lub umów zastępujących pojawi się jakakolwiek kwestia dotycząca wykonywania lub stosowania postanowień niniejszej Umowy, Strony mogą w razie konieczności, na wniosek którejkolwiek ze Stron, konsultować się ze sobą za pośrednictwem Rady ds. Handlu w celu znalezienia obustronnie zadowalającego rozwiązania tej kwestii. W wyniku takich konsultacji Strony mogą, decyzją Rady ds. Handlu, wprowadzić odpowiednie zmiany do niniejszej Umowy.

4.   Ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli zmiana umowy międzynarodowej lub umowa zastępująca umowę międzynarodową, o której mowa w niniejszej Umowie lub którą włączono do niniejszej Umowy w całości lub w części, weszła w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej i do jednego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub większej ich liczby.

1.   Strony ustanawiają strefę wolnego handlu towarami w okresie przejściowym rozpoczynającym się w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.

2.   O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do handlu towarami Strony.

1.   Strony uznają znaczenie kwestii ułatwień celnych i handlowych w zmieniających się globalnych warunkach handlu.

2.   Strony uznają, że handel międzynarodowy oraz instrumenty i normy celne stanowią podstawę wymogów i procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu.

3.   Strony uznają, że ich prawodawstwo powinno być niedyskryminujące, a procedury celne i inne procedury związane z handlem powinny opierać się na stosowaniu nowoczesnych metod i skutecznej kontroli w celu zwalczania nadużyć, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz wspierania legalnego handlu. Każda Strona powinna okresowo dokonywać przeglądu swojego prawodawstwa i procedur celnych. Strony uznają również, że ich procedury celne i inne procedury związane z handlem nie powinny być bardziej uciążliwe pod względem administracyjnym ani ograniczać handlu w stopniu wyższym niż to konieczne, aby osiągnąć uzasadnione cele, oraz że powinny one być stosowane w sposób przewidywalny, spójny i przejrzysty.

4.   Strony wzmacniają swoją współpracę w celu zapewnienia, aby odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze oraz zdolności administracyjne odpowiednich organów administracyjnych realizowały cele promowania ułatwień handlowych, zapewniając jednocześnie skuteczną kontrolę przywozu, wywozu i tranzytu towarów na granicy.

5.   Strony współpracują w celu wspierania rozwoju integracji regionalnej zarówno w Unii Europejskiej, jak i w ramach MERCOSUR.

1.   Strony współpracują w sprawach celnych i innych sprawach związanych z handlem za pośrednictwem swoich odpowiednich organów, aby zapewnić osiągnięcie celów określonych w art. 4.1.

2.   Współpraca może obejmować:

3.   Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami załącznika 4-A.

1.   Ustawowe i wykonawcze przepisy prawa celnego oraz przepisy ustawowe i wykonawcze związane z handlem każdej Strony (15) muszą się opierać na:

2.   W celu usprawnienia metod pracy oraz zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości, efektywności, uczciwości i rozliczalności działań każda Strona:

1.   Każda Strona przyjmuje lub zachowuje wymogi i procedury, które:

2.   Do celów ust. 1 lit. c) warunkiem takiego zwolnienia może być wymaganie przez każdą Stronę złożenia zabezpieczenia na kwotę jeszcze nieokreśloną w formie poręczenia, depozytu lub innego odpowiedniego instrumentu przewidzianego w jej przepisach ustawowych i wykonawczych. Kwota takiego zabezpieczenia nie może być wyższa od kwoty, której uiszczenia Strona wymaga z tytułu należności celnych, podatków, opłat i należności, które należy ostatecznie zapłacić w odniesieniu do towarów objętych zabezpieczeniem. Zabezpieczenie zostaje zwolnione, gdy nie jest już dłużej wymagane (17).

3.   Każda Strona podejmuje działania na rzecz dalszego skrócenia czasu trwania procedury zwalniania i na rzecz zwalniania towarów bez zbędnej zwłoki.

1.   Do celów niniejszego postanowienia łatwo psujące się towary oznaczają towary szybko ulegające zniszczeniu z uwagi na ich naturalne cechy, w szczególności gdy nie mają zapewnionych właściwych warunków przechowywania.

2.   Każda Strona, planując i przeprowadzając ewentualne wymagane kontrole, traktuje w sposób priorytetowy łatwo psujące się towary.

3.   Na wniosek przedsiębiorcy każda Strona, w miarę możliwości i zgodne ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi:

1.   Do celów niniejszego artykułu „interpretacja indywidualna” oznacza decyzję przekazaną wnioskodawcy przed przywozem towaru, którego dotyczy wniosek, w której określa się traktowanie, jakie zapewnia Strona w momencie przywozu tego towaru w odniesieniu do:

2.   Każda Strona, za pośrednictwem swoich organów celnych, wydaje interpretację indywidualną określającą traktowanie należne danym towarom. Jeżeli wnioskodawca złożył wniosek na piśmie, w tym w formie elektronicznej, zawierający wszystkie niezbędne informacje zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony wydającej, interpretację tę wydaje się w rozsądny i ograniczony czasowo sposób.

3.   Interpretacja indywidualna jest ważna przez okres co najmniej 3 (trzech) lat od jej wydania, chyba że zmieniły się przepisy prawa, fakty lub okoliczności, na których opierała się pierwotna interpretacja indywidualna.

4.   Strona może odmówić wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli podnoszona kwestia stanowi przedmiot kontroli administracyjnej lub sądowej lub jeżeli wniosek nie ma związku z zamierzonym wykorzystaniem interpretacji indywidualnej. Jeżeli Strona odmawia wydania interpretacji indywidualnej, bezzwłocznie powiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie, podając odpowiednie fakty oraz podstawę takiej decyzji.

5.   Każda Strona publikuje co najmniej:

6.   Jeżeli Strona uchyla, zmienia lub unieważnia interpretację indywidualną, przekazuje wnioskodawcy zawiadomienie na piśmie, podając odpowiednie fakty oraz podstawę takiej decyzji. Strona może uchylić, zmienić lub unieważnić interpretację indywidualną z mocą wsteczną tylko wówczas, gdy interpretacja została wydana na podstawie niepełnych, nieprawidłowych, fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji.

7.   Wydana przez Stronę interpretacja indywidualna jest wiążąca dla tej Strony w odniesieniu do wnioskodawcy, który wystąpił o jej wydanie. Strona może postanowić, że interpretacja indywidualna jest wiążąca dla wnioskodawcy.

8.   Każda Strona, na wniosek na piśmie wnioskodawcy złożony na pismie, zapewnia przeprowadzenie kontroli interpretacji indywidualnej lub decyzji o jej zmianie, cofnięciu lub unieważnieniu (18).

9.   Z zastrzeżeniem wymogów w zakresie poufności istotne elementy interpretacji indywidualnych publikuje się w internecie lub w innych stosownych formatach.

10.   Aby ułatwić wymianę handlową, Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, o którym mowa w art. 4.21, regularnie omawia aktualizacje zmian w odpowiednich przepisach ustawowych i wykonawczych Stron w sprawach wymienionych w niniejszym artykule.

11.   Strony mogą uzgadniać interpretacje indywidualne we wszelkich innych sprawach.

1.   Każda Strona zapewnia swobodny tranzyt towarów przez swoje terytorium, z wykorzystaniem najbardziej odpowiednich tras dla tranzytu.

2.   Bez uszczerbku dla uzasadnionej kontroli każda Strona przyznaje ruchowi tranzytowemu na terytorium lub z terytorium drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane własnym podobnym towarom i ich przemieszczaniu, w tym przywozowi i wywozowi, w przypadku gdy takie towary są przewożone na tej samej trasie w podobnych warunkach.

3.   Każda Strona, w miarę możliwości, stosuje w odniesieniu do przeładowanych towarów procedury celne, które są mniej uciążliwe niż procedury stosowane w ruchu tranzytowym.

4.   Każda Strona ustanawia transportowe procedury celne zezwalające na tranzyt towarów bez uiszczania należności celnych ani innych opłat, pod warunkiem dostarczenia odpowiednich zabezpieczeń.

5.   Każda Strona promuje i wdraża regionalne uzgodnienia tranzytowe z myślą o ułatwieniu ruchu tranzytowego i zmniejszeniu barier handlowych.

6.   Każda Strona korzysta z międzynarodowych norm i instrumentów mających zastosowanie do tranzytu oraz je stosuje.

7.   Procedury tranzytu celnego można stosować także, gdy tranzyt towarów zaczyna się lub kończy na terytorium Strony (tranzyt wewnętrzny).

8.   Strony zapewniają, aby wszystkie zainteresowane organy i jednostki organizacyjne na ich terytoriach współpracowały i koordynowały działania w sprawach celnych z myślą o ułatwieniu ruchu tranzytowego.

1.   Każda Strona ustanawia lub utrzymuje program partnerstwa na rzecz ułatwień w handlu dla przedsiębiorców, którzy spełniają określone kryteria(zwanych dalej upoważnionymi przedsiębiorcami).

2.   Określone kryteria, które przedsiębiorcy muszą spełnić, aby kwalifikować się jako upoważnieni przedsiębiorcy (zwane dalej „określonymi kryteriami”), muszą odnosić się do zgodności lub ryzyka braku zgodności z wymogami określonymi w przepisach ustawowych i wykonawczych każdej Strony. Te określone kryteria są publikowane i mogą obejmować:

3.   Określone kryteria nie mogą być opracowywane ani stosowane w sposób umożliwiający lub powodujący arbitralną lub nieuzasadnioną dyskryminację między przedsiębiorcami w przypadku istnienia tych samych warunków oraz muszą umożliwiać udział MŚP.

4.   Program partnerstwa na rzecz ułatwień w handlu obejmuje co najmniej cztery z następujących korzyści:

5.   Strony powinny zapewnić koordynację między organami celnymi i innymi organami ochrony granic w zakresie opracowywania ich odpowiednich programów upoważnionego przedsiębiorcy za pomocą środków takich jak dostosowanie wymogów, minimalizacja zbędnego powielania oraz dostęp do korzyści związanych z kontrolami i wymogami zarządzanymi przez organy inne niż organy celne.

1.   Strony uznają znaczenie przeprowadzania w odpowiednim czasie konsultacji z przedstawicielami sektora handlu na temat swoich odpowiednich wniosków ustawodawczych oraz proponowanych procedur dotyczących kwestii celnych i ułatwień w handlu.

2.   Każda Strona zapewnia, aby jej odpowiednie wymogi i procedury celne oraz inne wymogi i procedury związane z handlem nadal odpowiadały na potrzeby środowiska handlowego, były zgodne z najlepszymi praktykami i w jak najmniejszym stopniu ograniczały wymianę handlową.

3.   Każda Strona, stosownie do przypadku, zapewnia regularne konsultacje między swoimi organami ochrony granic a przedsiębiorstwami handlowymi lub innymi zainteresowanymi stronami na swoim terytorium.

4.   Każda Strona publikuje bezzwłocznie oraz w niedyskryminujący i łatwo dostępny sposób, w miarę możliwości w formie elektronicznej, nowe przepisy ustawowe i wykonawcze oraz ogólne procedury dotyczące spraw z zakresu ułatwień celnych i ułatwień w handlu, przed rozpoczęciem stosowania takich przepisów ustawowych lub wykonawczych lub ogólnych procedur, a także zmiany i interpretacje tych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz ogólnych procedur. Obejmuje to:

5.   Każda Strona zapewnia rozsądny okres między publikacją nowych lub zmienionych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz ogólnych procedur, a także opłat lub należności, a ich wejściem w życie.

6.   Każda Strona udostępnia w internecie i aktualizuje, stosownie do przypadku, następujące elementy:

7.   Każda Strona ustanawia lub nadal prowadzi punkt informacyjny lub punkty informacyjne w celu udzielenia w rozsądnym czasie odpowiedzi na zapytania od władz publicznych, przedsiębiorstw handlowych i innych zainteresowanych stron dotyczące ceł i innych spraw związanych z handlem. Strony nie mogą wymagać uiszczenia opłaty za udzielenie odpowiedzi na zapytania ani za przekazanie wymaganych formularzy i dokumentów. Punkty informacyjne udzielają odpowiedzi na zapytania i przekazują wymagane formularze i dokumenty w rozsądnym terminie określonym przez każdą Stronę, który może różnić się w zależności od charakteru lub stopnia złożoności zapytania.

1.   Każda Strona przyjmuje lub zachowuje system zarządzania ryzykiem w zakresie kontroli celnych.

2.   Każda Strona opracowuje i stosuje system zarządzania ryzykiem w sposób zapewniający unikanie arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu międzynarodowym.

3.   Każda Strona koncentruje kontrolę celną i inne odpowiednie kontrole graniczne na przesyłkach wysokiego ryzyka oraz przyspiesza zwalnianie przesyłek niskiego ryzyka. Każda Strona może również wyrywkowo wybierać przesyłki do takich kontroli w ramach swojego systemu zarządzania ryzykiem.

4.   Każda Strona zarządza ryzykiem w oparciu o ocenę ryzyka według odpowiednich kryteriów selektywności.

5.   Postanowienia niniejszego artykułu stosuje się, w miarę możliwości, do procedur zarządzanych przez inne organy ochrony granic.

1.   Aby usprawnić procedurę zwolnienia towarów, każda Strona przyjmuje lub zachowuje audyty po odprawie celnej w celu zapewnienia zgodności z ustawowymi i wykonawczymi przepisami prawa celnego oraz z innymi powiązanymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2.   Każda Strona prowadzi audyty po odprawie celnej w sposób oparty na analizie ryzyka.

3.   Każda Strona prowadzi audyty po odprawie celnej w sposób przejrzysty. W przypadku przeprowadzenia audytu i uzyskania miarodajnych wyników Strona niezwłocznie powiadamia osobę, której dokumenty poddano audytowi, o wynikach audytu, prawach i obowiązkach tej osoby i uzasadnieniu wyników.

4.   Strony uznają, że informacje uzyskane w ramach audytu po odprawie celnej mogą być wykorzystane w dalszych postępowaniach administracyjnych lub sądowych.

5.   Strony w miarę możliwości wykorzystują wyniki audytu po odprawie celnej do celów zarządzania ryzykiem.

1.   Każda Strona zapewnia skuteczne, szybkie, niedyskryminujące i łatwo dostępne procedury, które gwarantują prawo do odwołania od czynności administracyjnych, interpretacji i decyzji organów celnych lub innych właściwych organów, które mają wpływ na przywóz lub wywóz towarów lub na towary w tranzycie.

2.   Procedury odwoławcze mogą obejmować kontrolę administracyjną przeprowadzaną przez organ nadzoru oraz kontrolę sądową decyzji podjętych na poziomie administracyjnym zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony.

3.   Każda osoba, która wystąpiła do organów celnych o wydanie decyzji i nie uzyskała decyzji w sprawie złożonego wniosku w stosownym terminie, jest również uprawniona do skorzystania z prawa do odwołania.

4.   Każda Strona zapewnia osobie, w odniesieniu do której wydała decyzję administracyjną, uzasadnienie tej decyzji, aby umożliwić tej osobie skorzystanie – w razie potrzeby – z procedur odwoławczych.

1.   Każda Strona zapewnia, aby procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu oraz wymogi w zakresie danych i dokumentacji:

2.   MERCOSUR podejmuje działania zmierzające do stosowania wspólnych procedur celnych oraz jednolitych wymogów w zakresie danych celnych na potrzeby zwolnienia towarów.

1.   Każda Strona wykorzystuje technologie informacyjne, które przyspieszają procedury zwolnienia towarów w celu ułatwienia handlu między Stronami.

2.   Każda Strona:

3.   Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury umożliwiające elektroniczną płatność ceł, podatków, opłat i należności nakładanych przy przywozie i wywozie i pobieranych przez organy celne oraz, w każdym przypadku, gdy jest to możliwe i stosowne, przez inne organy ochrony granic.

1.   Każda Strona zapewnia, aby zgodnie z jej ustawowymi i wykonawczymi przepisami prawa celnego sankcje nakładane za naruszenie przepisów prawa celnego lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł były proporcjonalne i niedyskryminujące.

2.   Sankcje za naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych Strony w zakresie ceł są nakładane wyłącznie na osobę odpowiedzialną za takie naruszenie zgodnie z prawem tej Strony.

3.   Nałożone sankcje muszą być oparte na faktach i okolicznościach konkretnej sprawy oraz być proporcjonalne do stopnia i wagi naruszenia. Każda Strona unika zachęt do ustalania lub pobierania sankcji lub konfliktów interesów przy ustalaniu oraz pobieraniu sankcji.

4.   W przypadku dobrowolnego wcześniejszego ujawnienia administracji celnej okoliczności naruszenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł zachęca się każdą Stronę, aby uznała to za potencjalną okoliczność łagodzącą przy wymiarze sankcji.

5.   W przypadku nałożenia sankcji za naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł przekazuje się osobie, na którą nałożono sankcję, wyjaśnienie na piśmie, w którym określa się charakter naruszenia oraz mające zastosowanie przepisy ustawowe, wykonawcze lub wymogi proceduralne, na podstawie których ustalono wysokość lub wymiar sankcji.

1.   Do celów niniejszego artykułu pojęcie „odprawa czasowa” oznacza procedurę celną, w ramach której określone towary, łącznie ze środkami ich transportu, przywiezione na obszar celny w konkretnym celu są warunkowo zwolnione z należności celnych przywozowych i podatków, bez stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych o charakterze gospodarczym. Towary takie muszą być przeznaczone do ponownego wywozu w określonym czasie i bez poddawania ich jakimkolwiek zmianom, z wyjątkiem zwykłej amortyzacji spowodowanej ich użytkowaniem.

2.   Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie powinno być interpretowane jako zwalniające przywożone towary z obowiązku spełniania wymogów związanych z handlem o charakterze niegospodarczym, w szczególności środków SPS.

3.   Każda Strona, zgodnie ze swoim prawem, udziela odprawy czasowej, z całkowitym warunkowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych i podatków oraz bez stosowania ograniczeń lub zakazów przywozowych o charakterze gospodarczym w odniesieniu do następujących towarów:

4.   Każda Strona – na potrzeby odprawy czasowej towarów, o których mowa w ust. 3, niezależnie od ich pochodzenia – uznaje karnety ATA wydane i poświadczone przez drugą Stronę zgodnie z Konwencją celną w sprawie karnetu ATA dla odprawy warunkowej towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r., oraz gwarantowane przez zrzeszenie należące do międzynarodowego systemu gwarancji, poświadczone przez właściwe organy i ważne na terytorium Strony dokonującej przywozu (19).

1.   Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia w sprawie TBT, które włącza się niniejszym do niniejszej Umowy i stanowi ono jej część.

2.   Odniesienia do „niniejszej Umowy” w Porozumieniu w sprawie TBT odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odniesienia do Umowy przejściowej w sprawie handlu między Unią Europejską, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony.

3.   Pojęcie „Członkowie” w Porozumieniu w sprawie TBT oznacza Strony niniejszej Umowy.

1.   Niniejszy rozdział stosuje się do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny, które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.

2.   Niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1.   Strony uznają znaczenie zacieśnienia współpracy w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz przyczynienia się do wyeliminowania lub uniknięcia tworzenia barier technicznych w handlu. W związku z tym Strony podejmują działania na rzecz określania, promowania, opracowywania i wdrażania, stosownie do przypadku, inicjatyw ułatwiających handel, indywidualnie dla każdego przypadku.

2.   Strona może zaproponować drugiej Stronie inicjatywy dotyczące konkretnych sektorów w dziedzinach objętych niniejszym rozdziałem. Propozycje te przekazuje się koordynatorowi do spraw rozdziału TBT, wyznaczonemu zgodnie z art. 5.13, i mogą one obejmować:

3.   W przypadku gdy jedna Strona zaproponuje konkretną inicjatywę ułatwiającą handel, druga Strona należycie rozważa taką propozycję i udziela odpowiedzi w rozsądnym terminie. Jeżeli druga Strona odrzuci zaproponowaną inicjatywę, uzasadnia swoją decyzję Stronie, która przedstawiła propozycję.

4.   Zasady prowadzenia prac przewidzianych w niniejszym artykule określają w razie potrzeby, z jednej strony, Unia Europejska, a z drugiej strony, Państwo-Sygnatariusz lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR zaangażowane w każde działanie ułatwiające handel i mogą obejmować powoływanie grup roboczych ad hoc. W celu skorzystania z pozarządowych punktów widzenia na sprawy związane z niniejszym artykułem każda Strona może, w stosownych przypadkach i zgodnie ze swoimi przepisami i procedurami, skonsultować się z interesariuszami i innymi zainteresowanymi stronami.

5.   Podkomitet ds. Handlu Towarami, ustanowiony na podstawie art. 22.3 ust. 4, omawia wyniki prac przeprowadzonych na podstawie niniejszego artykułu i może rozważyć podjęcie odpowiednich działań.

6.   Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie może być interpretowane jako zobowiązujące Stronę do:

7.   W przypadku uzgodnionych inicjatyw, o których mowa w niniejszym artykule, i jeżeli jest to konieczne do ich wdrożenia, każda Strona ułatwia interakcję zespołów technicznych mającą na celu zaprezentowanie swoich programów i systemów oceny zgodności w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia.

8.   Do celów niniejszego artykułu Unia Europejska działa za pośrednictwem Komisji Europejskiej.

1.   Każda Strona jak najlepiej wykorzystuje z dobre praktyki regulacyjne w celu opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych zgodnie z Porozumieniem w sprawie TBT, w tym na przykład preferuje przepisy techniczne oparte na wymogach funkcjonalnych, korzysta z ocen skutków lub konsultuje się z zainteresowanymi stronami.

2.   Strony w szczególności:

1.   Strony potwierdzają swoje obowiązki wynikające z art. 4.1 Porozumienia w sprawie TBT, w szczególności w odniesieniu do stosowania uzasadnionych środków w celu zapewnienia, aby wszystkie jednostki normalizacyjne na ich terytoriach przyjęły Kodeks właściwego postępowania przy przygotowywaniu, przyjmowaniu i stosowaniu norm zawarty w załączniku 3 do Porozumienia w sprawie TBT i go przestrzegały.

2.   Normy międzynarodowe opracowane przez ISO, IEC, ITU lub Kodeks Żywnościowy uznaje się za odpowiednie normy międzynarodowe w rozumieniu art. 2 i 5 Porozumienia w sprawie TBT oraz załącznika 3 do tego porozumienia.

3.   Norma opracowana przez inne organizacje międzynarodowe może również zostać uznana za odpowiednią normę międzynarodową w rozumieniu art. 2 i 5 Porozumienia w sprawie TBT oraz załącznika 3 do tego porozumienia, jeżeli:

4.   W celu harmonizacji norm w jak najszerszym zakresie, każda Strona w granicach swoich kompetencji i zasobów zachęca jednostki normalizacyjne ustanowione na jej terytorium, a także regionalne jednostki normalizacyjne, których ta Strona lub jednostki normalizacyjne utworzone na jej terytorium są członkami, do:

5.   Strony powinny wymieniać się informacjami za pośrednictwem koordynatorów do spraw rozdziału TBT, wyznaczonych zgodnie z art. 5.13, na temat:

1.   Postanowienia art. 5.6 dotyczące opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych stosuje się również do procedur oceny zgodności.

2.   Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym, Strona ta:

3.   Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia oceny zgodności przez osobę trzecią jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym oraz nie zastrzegła tego zadania dla organu publicznego, jak określono w ust. 5, Strona ta:

4.   Żadne z postanowień ust. 3 lit. g) nie może być interpretowane jako zakazujące Stronie nakładania na podwykonawców obowiązku spełnienia wymogów, które jednostka oceniająca zgodność, z którą zawarli umowę, musiałaby spełnić w przypadku samodzielnego przeprowadzenia badań lub inspekcji objętych umową.

5.   Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie uniemożliwia Stronie zażądania, aby ocenę zgodności dotyczącą określonych produktów przeprowadzały określone organy publiczne tej Strony. W takich przypadkach Strona ta:

6.   Niezależnie od ust. 3–5 niniejszego artykułu, w obszarach wymienionych w załączniku 5-A, w których Unia Europejska uznaje deklarację zgodności dostawcy jako zapewnienie zgodności produktu z przepisami technicznymi i w których Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wymaga obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w tych obszarach, Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR – jako zapewnienie zgodności produktu z wymogami określonymi w przepisach technicznych Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR – uznaje certyfikaty lub, w przypadku gdy takie uznanie nie jest przewidziane w odpowiednich przepisach ustawowych i wykonawczych, uznaje sprawozdania z badań wydane przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Unii Europejskiej i które zostały akredytowane w odpowiednim zakresie przez jednostkę akredytującą będącą członkiem międzynarodowych porozumień o wzajemnym uznawaniu w ramach ILAC i IAF; lub uznaje certyfikaty wydane w ramach Programu CB IECEE. Na potrzeby uznawania takich certyfikatów lub sprawozdań z badań Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR może wymagać w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych, aby jednostka oceniająca zgodność, która znajduje się na terytorium Unii Europejskiej, i jednostka oceniająca zgodność, która znajduje się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, zawarły dwustronne porozumienia, w tym protokoły ustaleń.

7.   Jeżeli deklarację zgodności dostawcy uznaje się za ważną procedurę oceny zgodności w Unii Europejskiej, sprawozdania z badań wydane przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, uznaje się za ważny dokument w procesie wykazywania zgodności produktu z wymogami określonymi w przepisach technicznych Unii Europejskiej. Producent pozostaje we wszystkich przypadkach odpowiedzialny za zgodność produktu.

8.   Ust. 6 stosuje się również w przypadku, gdy Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wprowadza nowe wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 5-A, zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu. Jeżeli Unia Europejska wprowadza wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 5-A, zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu, Strony omawiają na forum Podkomitetu ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 5.14, czy konieczne jest podjęcie działań w celu zapewnienia wzajemności w odniesieniu do uznawania sprawozdań z badań lub certyfikatów wydanych przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

9.   Rada ds. Handlu może przyjąć decyzję o zmianie sekcji A załącznika 5-A.

10.   Niezależnie od ust. 6 niniejszego artykułu Strona może wprowadzić wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 5-A w odniesieniu do produktów objętych zakresem tego załącznika pod następującymi warunkami:

11.   Ust. 6 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania, w sposób niedyskryminujący, kompetencji w zakresie nadzoru rynku przez organy Strony, w tym dodatkowego badania próbek w punkcie wprowadzenia.

1.   W odniesieniu do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności każda Strona:

2.   Do celów ust. 1 lit. d), w przypadku gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska albo bezpieczeństwa narodowego lub groźba ich wystąpienia, stosuje się art. 2.10 i 5.7 Porozumienia w sprawie TBT.

3.   Jeżeli normy stają się obowiązkowe poprzez ich włączenie do projektu przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności lub poprzez odesłanie do nich w takim projekcie, zastosowanie mają obowiązki w zakresie przejrzystości związane z powiadomieniem o barierach technicznych w handlu określone w niniejszym artykule oraz w art. 2 lub 5 Porozumienia w sprawie TBT.

4.   Każda Strona zapewnia, aby wszystkie przyjęte i obowiązujące przepisy techniczne i obowiązkowe procedury oceny zgodności były publicznie i nieodpłatnie dostępne na oficjalnej stronie internetowej. Każda Strona zawsze udziela nieograniczonego dostępu do wszystkich informacji istotnych dla osiągnięcia zgodności z przepisem technicznym. Jeżeli spełnienie określonych norm zapewnia domniemanie zgodności z przepisami technicznymi, a do norm tych nie ma odniesienia w tych przepisach technicznych, każda Strona zapewnia dostęp do informacji na temat odpowiednich norm.

5.   Każda Strona, na uzasadniony wniosek drugiej Strony lub jej podmiotów gospodarczych, bez zbędnej zwłoki przekazuje informacje na temat obowiązujących przepisów technicznych oraz, w stosownych przypadkach i o ile są one dostępne, wytyczne na piśmie na temat zgodności z przepisami technicznymi.

1.   Przepisy techniczne Stron, które zawierają wyłącznie wymogi w zakresie obowiązkowego oznakowania lub etykietowania lub dotyczą wyłącznie takich wymogów, muszą być zgodne z zasadami art. 2 Porozumienia w sprawie TBT.

2.   W szczególności, jeżeli Strona wymaga obowiązkowego oznakowania lub etykietowania produktów:

3.   Ust. 2 nie stosuje się do oznakowania ani etykietowania produktów leczniczych.

4.   Jeżeli Strona uzna, że można poprawić wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania produktu lub sektora drugiej Strony, może zaproponować inicjatywę ułatwiającą handel w celurozwiązania swoich wątpliwości zgodnie z art. 5.5.

1.   Aby przyczynić się do osiągnięcia celów niniejszego rozdziału, każda Strona między innymi:

2.   Strona należycie rozważa propozycje drugiej Strony dotyczące współpracy na podstawie niniejszego rozdziału.

1.   Każda Strona może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie dyskusji na temat jakichkolwiek wątpliwości wynikających z niniejszego rozdziału, w tym projektów lub propozycji przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności drugiej Strony, które zdaniem Strony mogą mieć znaczący negatywny wpływ na handel między Stronami. Strona występująca z wnioskiem przekazuje swój wniosek koordynatorowi do spraw rozdziału TBT drugiej Strony, wyznaczonemu zgodnie z art. 5.13 i określa w nim:

2.   Informacje lub wyjaśnienia, o które Strona wnioskuje zgodnie z ust. 1, przekazuje się nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia złożenia wniosku zgodnie z ust. 1. Termin ten może zostać przedłużony po uprzednim uzasadnieniu przez Stronę, do której skierowano wniosek.

3.   Jeżeli Strony już wcześniej poruszyły daną kwestię na jakimkolwiek forum, Strona może bezpośrednio wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie dyskusji – osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji lub telekonferencji – nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia złożenia takiego wniosku. W takich przypadkach Strona, do której skierowano wniosek, dokłada wszelkich starań, aby zapewnić swoją dostępność na potrzeby takiej dyskusji.

4.   Jeżeli Strony nie prowadziły dyskusji na podstawie niniejszego artykułu w okresie obejmującym ostatnich 12 (dwanaście) miesięcy, druga Strona nie może odrzucić wniosku. Jeżeli Strona występująca z wnioskiem uważa, że kwestia jest pilna, może zwrócić się z wnioskiem o wyznaczenie spotkania w krótszym terminie. W takich przypadkach Strona odpowiadająca rozpatruje taki wniosek pozytywnie. Strony dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć obustronnie zadowalające rozwiązanie danej kwestii.

5.   Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strona może zwrócić się do drugiej Strony o przeprowadzenie dyskusji technicznych na podstawie ust. 2 również w odniesieniu do przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności władz krajowych, regionalnych lub lokalnych, w zależności od przypadku, bezpośrednio poniżej centralnego poziomu władzy, które mogą mieć znaczący wpływ na handel.

6.   Po przeprowadzeniu dyskusji technicznej Strony mogą stwierdzić, że daną kwestię można lepiej rozwiązać za pomocą inicjatywy ułatwiającej handel, zgodnie z art. 5.5.

7.   Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Strony wynikających z rozdziału 21.

1.   Każda Strona wyznacza koordynatora ds. rozdziału TBT oraz powiadamia drugą Stronę w przypadku jakichkolwiek zmian. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT pracują wspólnie nad ułatwieniem wykonania niniejszego rozdziału oraz współpracy między Stronami we wszystkich kwestiach związanych z barierami technicznymi w handlu.

2.   Zadania koordynatorów do spraw rozdziału TBT obejmują:

3.   Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT porozumiewają się ze sobą w dowolny uzgodniony sposób, który jest odpowiedni do celów wykonywania ich funkcji, co może obejmować e-maile, telekonferencje, wideokonferencje i spotkania.

1.   Niniejszy rozdział ma stosuje się do wszystkich środków SPS (21), które pośrednio lub bezpośrednio mogą wpływać na handel między Stronami.

2.   Niniejszy rozdział stosuje się do współpracy na forachwielostronnych zajmujących się sprawami SPS.

1.   Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

Strefy chronione są obszarami wolnymi od agrofaga podlegającymi kontroli Unii Europejskiej na terytorium Unii Europejskiej. Są one uznawane na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (22). Pojęcie to nie ma zastosowania poza terytorium Unii Europejskiej. Do celów handlowych Unia Europejska nie wymaga od drugiej Strony ustanowienia stref chronionych na jej terytorium. W takich przypadkach stosuje się warunki dotyczące obszarów wolnych od agrofaga. Do celów rozdziału 6 oraz do celów uznawania stref chronionych stosuje się takie same warunki jak w przypadku obszarów wolnych od agrofaga.

2.   W przypadku niezgodności między definicjami zawartymi w załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS a definicjami uzgodnionymi przez Strony lub definicjami przyjętymi przez Kodeks Żywnościowy, WOAH i IPPC pierwszeństwo mają definicje określone w załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS.

1.   Do celów niniejszego rozdziału oficjalnym właściwym organem Strony jest organ, który zgodnie z prawem Strony jest uprawniony do egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych objętych zakresem niniejszego rozdziału w celu zapewnienia zgodności z jego wymogami, lub każdy inny organ, któremu organy te przekazały takie uprawnienie (zwane dalej „właściwymi organami”).

2.   Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy każda Strona przekazuje drugiej Stronie na piśmie nazwy właściwych organów, o których mowa w ust. 1, wskazując, gdzie informacje te są podawane do wiadomości publicznej, oraz przedstawiając opis podziału kompetencji między odpowiednimi właściwymi organami.

3.   Zgodnie z art. 6.11 ust. 4 Strony informują się o wszelkich zmianach dotyczących tych właściwych organów.

1.   Produkty wywożone z terytorium Strony muszą spełniać mające zastosowanie wymogi SPSSPS Strony dokonującej przywozu.

2.   Wymogi SPS Strony dokonującej przywozu muszą być takie same dla całego terytorium Strony dokonującej wywozu, o ile na całym tym terytorium panują takie same warunki SPS, bez uszczerbku dla decyzji i środków przyjętych zgodnie z art. 6.10. każda Strona zapewnia, aby jej środki SPS były stosowane w sposób proporcjonalny i nie powodowały arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR, w których panują identyczne lub podobne warunki, w tym między jej własnym terytorium a terytorium drugiej Strony. Środki SPS nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu między Stronami.

3.   Procedury, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się bez zbędnej zwłoki i w przejrzysty sposób, a żądane informacje muszą być ograniczone do tego, co jest niezbędne do odpowiednich celów zatwierdzenia, kontroli, inspekcji i weryfikacji.

4.   Każda Strona zapewnia, aby opłaty nakładane w związku z procedurami przywozowymi w celu sprawdzenia i zapewnienia, że spełnione są wymogi SPS, były sprawiedliwe w odniesieniu do opłat pobieranych za podobne produkty krajowe lub produkty pochodzące od innego członka WTO i nie były wyższe od faktycznego kosztu takiej usługi.

5.   O ile art. 6.14 nie stanowi inaczej, w przypadku zmiany wymogów SPS dotyczących przywozu każda Strona oraz, w stosownych przypadkach, MERCOSUR, przewidują okres przejściowy, z uwzględnieniem charakteru zmiany, w celu uniknięcia niepotrzebnego przerwania lub zakłócenia przepływów handlowych produktów oraz umożliwienia Stronie dokonującej wywozu dostosowania jej procedur wywozowych do takiej zmiany.

6.   Wykonanie niniejszego rozdziału nie narusza wymogów SPS dotyczących handlu między Stronami istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.

7.   Bez uszczerbku dla podobnych postanowień zawartych w innych rozdziałach niniejszej Umowy żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie ma wpływu na prawa i obowiązki Stron w zakresie ochrony informacji poufnych, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Stron. Każda Strona zapewnia wprowadzenie procedur zapobiegających ujawnianiu informacji poufnych uzyskanych w trakcie procedur, o których mowa w niniejszym rozdziale.

8.   Każda Strona zapewnia dostępność zasobów niezbędnych do skutecznego wykonania niniejszego rozdziału.

1.   Strona dokonująca przywozu może wymagać zatwierdzenia zakładów zlokalizowanych na terytorium Strony dokonującej wywozu w odniesieniu do przywozu zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z takich zakładów.

2.   Takiego zatwierdzenia dokonuje się bez wcześniejszych inspekcji poszczególnych zakładów przez Stronę dokonującą przywozu, jeżeli:

3.   Strona dokonująca wywozu zezwala na wywóz wyłącznie z zatwierdzonych zakładów, o których mowa w ust. 1. Strona dokonująca wywozu zawiesza lub cofa swoje zatwierdzenie zakładu, jeżeli nie spełnia on wymogów sanitarnych Strony dokonującej przywozu, i powiadamia Stronę dokonującą przywozu o takim zawieszeniu lub cofnięciu.

4.   Strona dokonująca wywozu przedstawia Stronie dokonującej przywozu wykaz zakładów, które mają zostać zatwierdzone. Wykazowi temu towarzyszą gwarancje właściwego organu Strony dokonującej wywozu, że wymienione zakłady spełniają gwarancje, o których mowa w ust. 2 lit. c).

5.   Strona dokonująca przywozu zezwala na przywóz z zatwierdzonych zakładów nie później niż 40 (czterdzieści) dni roboczych od otrzymania wykazu i gwarancji, o których mowa w ust. 4, Strony dokonującej wywozu. Jeżeli wymagane są dodatkowe informacje i w związku z tym nie ma możliwości udzielenia zezwolenia w terminie 40 (czterdziestu) dni roboczych, Strona dokonująca przywozu informuje o tym Stronę dokonującą wywozu i wyznacza nowy termin udzielenia takiego zezwolenia. Termin ten nie może przekraczać 40 (czterdziestu) dni roboczych od otrzymania dodatkowych informacji.

6.   Strona dokonująca przywozu sporządza wykazy zatwierdzonych zakładów i podaje je do publicznej wiadomości.

7.   Strona dokonująca przywozu może odmówić zatwierdzenia zakładów, które nie spełniają jej wymogów sanitarnych. W takich przypadkach Strona dokonująca przywozu informuje Stronę dokonującą wywozu o takiej odmowie, podając jej uzasadnienie.

8.   Strona dokonująca przywozu może przeprowadzać weryfikacje systemu kontroli urzędowych zgodnie z art. 6.15. W oparciu o wyniki tych weryfikacji Strona dokonująca przywozu może zmienić wykazy zatwierdzonych zakładów.

9.   Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury związane z kontrolami SPS przywozu, umożliwiające przyspieszone dopuszczenie produktów do przywozu bez zbędnej zwłoki.

10.   Każda Strona, w stosownych przypadkach, upraszcza kontrole i weryfikacje oraz zmniejsza częstotliwość kontroli SPS przywozu przeprowadzanych przez Stronę dokonującą przywozu w odniesieniu do produktów Strony dokonującej wywozu. Podstawą decyzji każdej Strony są następujące kryteria:

11.   Każda Strona może stosować inne kryteria w celu uproszczenia kontroli i weryfikacji na podstawie ust. 10, jeżeli nie podważają one wspólnie uzgodnionych kryteriów wymienionych w tym ustępie.

12.   Jeżeli kontrole przywozu wykazują brak zgodności z wymogami SPS dotyczącymi przywozu, a produkty lub przesyłki zostają odrzucone, Strona dokonująca przywozu powiadamia o tym Stronę dokonującą wywozu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6.12, tak szybko, jak to możliwe, i nie później niż 5 (pięć) dni roboczych od dnia odrzucenia.

13.   Jeżeli kontrole przywozu wykazują brak zgodności z odpowiednimi wymogami SPS dotyczącymi przywozu, działania podejmowane przez Stronę dokonującą przywozu muszą być uzasadnione, opierać się na stwierdzonej niezgodności oraz nie mogą ograniczać handlu w większym stopniu niż jest to wymagane, aby osiągnąć odpowiedni poziom ochrony sanitarnej lub fitosanitarnej Strony.

14.   Strony uznają różnice w poziomach osiągniętych w ramach procesów integracji regionalnej w Unii Europejskiej z jednej strony oraz w MERCOSUR z drugiej strony. W celu ułatwienia wymiany handlowej między terytoriami obu Stron MERCOSUR dokłada wszelkich starań, aby stopniowo przyjmować do celów procedur przywozu i zatwierdzania produktów i zakładów Unii Europejskiej, w stosownych przypadkach:

15.   MERCOSUR dołoży wszelkich starań, aby zharmonizować wymogi SPS dotyczące przywozu, świadectwa i kontrole przywozu poszczególnych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

1.   Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu sprawdza, czy w drodze wyjątku środek SPS będący alternatywą dla środka SPS Strony dokonującej przywozu zapewnia odpowiedni poziom ochrony Strony dokonującej przywozu. Środek alternatywny może opierać się na międzynarodowych wytycznych, normach i zaleceniach Kodeksu Żywnościowego, WOAH lub IPPC lub na środkach SPS Strony dokonującej wywozu.

2.   Art. 6.9 nie ma stosuje się do alternatywnych środków SPS.

1.   Strona dokonująca wywozu może zwrócić się do Strony dokonującej przywozu o ustalenie, że określony środek SPS lub określone środki SPS dotyczące produktu lub grupy produktów lub stosowane systemowo są równoważne jej własnym środkom sanitarnym i fitosanitarnym.

2.   W celu wykonania niniejszego artykułu Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 6.18, wydaje zalecenia w sprawie ustanowienia procedury uznawania równoważności na podstawie decyzji w sprawie wykonania art. 4 Porozumienia w sprawie stosowania środków SPS Komitetu WTO ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych (23) oraz jej wszelkich późniejszych aktualizacji, a także na podstawie międzynarodowych wytycznych, norm i zaleceń przyjętych w ramach Kodeksu Żywnościowego, WOAH i IPPC. Procedura ta powinna obejmować proces, w ramach którego Strony przeprowadzają konsultacje w celu ustalenia równoważności środków SPS, informacji wymaganych od Stron, obowiązków Stron oraz terminów uznawania równoważności.

3.   Po otrzymaniu konkretnego wniosku Strony rozpoczynają konsultacje na podstawie procedury, którą ustanawia się na podstawie ust. 2, w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie uznawania równoważności.

4.   Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu informuje Stronę dokonującą wywozu o etapie procedury uznawania równoważności.

1.   Strony uznają koncepcję podziału na strefy i kompartmenty, w tym obszary wolne od chorób i agrofaga oraz obszary niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga, i stosują ją w handlu między Stronami, zgodnie z Porozumieniem w sprawie środków SPS, w tym z wytycznymi dotyczącymi dalszego praktycznego wykonania art. 6 Porozumienia w sprawie środków SPS przyjętego przez Komitet WTO ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych (24) oraz odpowiednimi wytycznymi, zaleceniami i normami WOAH lub IPPC.

2.   Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu podejmuje decyzję, w sprawie uznania obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów Strony dokonującej wywozu, po raz pierwszy lub po wystąpieniu ogniska choroby zwierząt lub agrofaga roślin. Strona dokonująca przywozu opiera swoją decyzję na informacjach przekazanych przez Stronę dokonującą wywozu zgodnie z Porozumieniem w sprawie środków SPS oraz normami WOAH i IPPC, a także uwzględnia ustanowienie przez Stronę dokonującą wywozu obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów. Strony stosują procedury określone w załączniku 6-A.

3.   Decyzję Strony dokonującej przywozu na podstawie ust. 2 podejmuje się bez zbędnej zwłoki. Jeżeli, bez uszczerbku dla art. 6.14, Strona dokonująca przywozu podejmie decyzję o uznaniu obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów Strony dokonującej wywozu, bez zbędnej zwłoki zezwala na handel z tych obszarów lub kompartmentów.

4.   Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 6.18, może określić dalsze szczegóły procedury uznawania obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów określonej w ust. 2, z uwzględnieniem Porozumienia w sprawie środków SPS oraz wytycznych, norm i zaleceń IPPC i WOAH.

5.   Procedurę uznawania stref lub kompartmentów wolnych od choroby w odniesieniu do zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określono w ust. 7–9 niniejszego artykułu i w załączniku 6-A.

6.   Ustanawiając lub zachowując strefy lub kompartmenty, o których mowa w ust. 2, w odniesieniu do zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, Strony uwzględniają takie czynniki jak położenie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny i skuteczność kontroli sanitarnych.

7.   Nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od otrzymania od Strony dokonującej wywozu informacji, o których mowa w ust. 2, Strona dokonująca przywozu może:

Strona dokonująca przywozu ocenia wszelkie dodatkowe informacje nie później niż 30 (trzydzieści) dni roboczych od ich otrzymania. Jeżeli Strona dokonująca przywozu zażąda przeprowadzenia weryfikacji, bieg terminu oceny dodatkowych informacji zostaje przerwany.

8.   Strona dokonująca przywozu przyspiesza procedurę ustanowioną na podstawie ust. 7, jeżeli strefy lub kompartmenty, w odniesieniu do których Strona dokonująca wywozu występuje o uznanie, zostały oficjalnie uznane przez WOAH za posiadające status obszaru wolnego od choroby lub jeżeli status obszaru wolnego od choroby został przywrócony po wystąpieniu ogniska choroby.

9.   Jeżeli po przeprowadzeniu procedury określonej w ust. 7 Strona dokonująca przywozu postanowi nie uznać stref lub kompartmentów, w odniesieniu do których Strona dokonująca wywozu wystąpiła o uznanie, powiadamia o swojej decyzji Stronę dokonującą wywozu i wyjaśnia powody nieuznania danych stref lub kompartmentów oraz, na wniosek, przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 6.13.

10.   Każda Strona ustanawia wykaz regulowanych agrofagów oraz regulowanych roślin i produktów roślinnych, w odniesieniu do których istnieją wymogi fitosanitarne. Strona dokonująca przywozu udostępnia drugiej Stronie swój wykaz regulowanych agrofagów oraz regulowanych roślin i produktów roślinnych, a także fitosanitarne wymogi przywozowe, które mają do nich zastosowanie. Fitosanitarne wymogi przywozowe dotyczące regulowanych roślin i produktów roślinnych ograniczają się do tego, co jest konieczne do ochrony zdrowia roślin lub zabezpieczenia zamierzonego zastosowania roślin i produktów roślinnych. Strona dokonująca przywozu informuje drugą Stronę o wymaganych dodatkowych deklaracjach.

11.   Wymogi fitosanitarne Strony dokonującej przywozu ustanawia się z uwzględnieniem statusu fitosanitarnego na terytorium Strony dokonującej wywozu oraz, jeżeli wymaga tego Strona dokonująca przywozu, wyników analizy zagrożenia agrofagiem. Analizę zagrożenia agrofagiem przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami dla środków fitosanitarnych (zwanymi dalej „ISPM”) opracowanymi przez IPPC. W takiej analizie zagrożenia uwzględnia się dostępne informacje naukowe i techniczne, a także zamierzone zastosowanie danych roślin i produktów roślinnych.

12.   Strona dokonująca przywozu aktualizuje wykazy, o których mowa w ust. 10, gdy Strona dokonująca wywozu składa wniosek o wywóz nowych produktów na terytorium drugiej Strony. W przypadku gdy Strona dokonująca przywozu wymaga analizy zagrożenia agrofagiem do celów zezwolenia na przywóz określonego produktu, w celu przyspieszenia tego procesu jako podstawę można wykorzystać analizę zagrożenia agrofagiem przeprowadzoną już w odniesieniu do tych samych lub podobnych produktów, wraz z wszelkimi dodatkowymi informacjami, których analizę Strona dokonująca przywozu uzna za niezbędną.

13.   Przy przeprowadzaniu procesu ustalania statusu agrofaga Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu uwzględnia ust. 10–17 niniejszego artykułu, załącznik 6-A oraz zalecenia w ramach ISPM opracowanych w ramach IPPC.

14.   Strony uznają koncepcje obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga oraz punktów produkcji wolnych od agrofaga, a także obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga określone w ISPM opracowanych przez IPPC, a także koncepcję stref chronionych, które to koncepcje stosują w handlu między sobą.

15.   Ustanawiając lub zachowując środki fitosanitarne, Strona dokonująca przywozu uwzględnia obszary wolne od agrofaga, miejsca produkcji wolne od agrofaga, punkty produkcji wolne od agrofaga i obszary niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga, a także strefy chronione, jeżeli Strona dokonująca wywozu je ustanowiła.

16.   Strona dokonująca wywozu przekazuje drugiej Stronie informacje na temat obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga, punktów produkcji wolnych od agrofaga lub obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga oraz przekazuje, na wniosek, wyjaśnienie i informacje uzupełniające zgodnie z odpowiednimi ISPM lub inne informacje uznane za stosowne. Strona dokonująca przywozu uznaje status Strony dokonującej wywozu, chyba że Strona dokonująca przywozu:

17.   Strona dokonująca przywozu ocenia wszelkie dodatkowe informacje, o które zwróciła się na podstawie ust. 16, nie później niż 90 (dziewięćdziesiąt) dni od ich otrzymania. Weryfikacje, o które Strona dokonująca przywozu zwróciła się na podstawie ust. 16, przeprowadza się zgodnie z art. 6.15, z uwzględnieniem biologii danego agrofaga i danej rośliny. Jeżeli Strona dokonująca przywozu zwróci się o takie weryfikacje, bieg terminu oceny dodatkowych informacji zostaje przerwany.

18.   Jeżeli po zastosowaniu procedury określonej w ust. 16 Strona dokonująca przywozu postanowi nie zatwierdzić obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga, punktów produkcji wolnych od agrofaga lub obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga, lub stref chronionych, jeżeli Strona dokonująca wywozu je ustanowiła, o których uznanie Strona dokonująca wywozu wystąpiła, powiadamia Stronę dokonującą wywozu o swojej decyzji i wyjaśnia powody odmowy zatwierdzenia oraz, na wniosek, przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 6.13.

1.   Na wniosek Strony i nie później niż 15 (piętnaście) dni roboczych od dnia złożenia takiego wniosku Strony wymieniają informacje na temat:

2.   W przypadkach gdy właściwe dowody naukowe są niewystarczające, Strona przyjmująca tymczasowy środek SPS przekazuje dostępne istotne informacje, na których opiera się dany środek, oraz dodatkowe informacje umożliwiające bardziej obiektywną ocenę ryzyka, o ile takie informacje są dostępne, a także dokonuje przeglądu środka SPS w rozsądnym terminie.

3.   Strony podają do wiadomości publicznej, w dowolny sposób, aktualne informacje na temat:

4.   Strony powiadamiają się o:

5.   Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli informacje, o których mowa w niniejszym artykule, zostały udostępnione przez Strony w drodze powiadomienia WTO lub odpowiedniej międzynarodowej jednostce normalizacyjnej zgodnie z jej odpowiednimi zasadami lub w drodze zamieszczenia tych informacji na publicznie dostępnych i bezpłatnych stronach internetowych Stron, wymiana informacji zgodnie z ust. 1 nie jest wymagana.

6.   Każda Strona wyznacza punkt kontaktowy do celów komunikacji we wszystkich sprawach objętych niniejszym rozdziałem i informuje o tym drugą Stronę nie później niż 1 (jeden) miesiąc od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Każda Strona bezzwłocznie powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach dotyczących punktu kontaktowego.

1.   O poważnych lub istotnych zagrożeniach dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, w tym o zagrożeniach związanych z kontrolą żywności lub pasz, powiadamia się punkty kontaktowe drugiej Strony wyznaczone na podstawie art. 6.11 w terminie 2 (dwóch) dni roboczych od stwierdzenia danego zagrożenia.

2.   O zagrożeniach dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, które nie są poważne, również powiadamia się punkty kontaktowe drugiej Strony w rozsądnym terminie, wystarczającym do uniknięcia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin lub zagrożenia dla istniejącego handlu między Stronami.

3.   Powiadomień, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się za pośrednictwem ustanowionego systemu powiadomień lub w drodze specjalnych powiadomień ad hoc, zgodnie z prawodawstwem Strony powiadamiającej. W obu przypadkach powiadomienie wysyła się do właściwych organów zainteresowanych Stron.

4.   Jeżeli Strona powiadamiająca przyjmuje lub zachowuje środek SPS w związku z powiadomieniem (w tym odrzucenie produktu lub przesyłki), powiadomieniu temu towarzyszy wyjaśnienie przyczyn zastosowania takiego środka.

5.   Strona powiadamiająca wycofuje powiadomienie sporządzone na podstawie informacji, które zostały następnie uznane za niepoparte dowodami lub które przekazano przez pomyłkę. Takie wycofanie następuje tak szybko, jak to możliwe, i powiadamia się o nim Stronę dokonującą wywozu, aby uniknąć negatywnego wpływu na handel między Stronami.

6.   Strony wyznaczają punkty kontaktowe do celów powiadomień na podstawie niniejszego artykułu i informują o tym drugą Stronę, jeżeli punkty te nie są tożsame z punktami kontaktowymi wyznaczonymi na podstawie art. 6.11 ust. 6.

1.   Bez uszczerbku dla rozdziału 21, jeżeli środki SPS lub projekty środków Strony dokonującej przywozu lub ich wdrożenie zostaną uznane za niezgodne z niniejszym rozdziałem, Strony rozpoczynają konsultacje nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od złożenia przez Stronę dokonującą wywozu uzasadnionego wniosku o przeprowadzenie takich konsultacji.

2.   Niezależnie od ust. 1, jeżeli Strona dokonała powiadomienia zgodnie z art. 6.12 lub jeżeli Strona ma poważne obawy dotyczące zagrożenia dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin, mającego wpływ na produkty będące przedmiotem handlu między Stronami; konsultacje przeprowadza się na wniosek Strony tak szybko, jak to możliwe. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby w takich warunkach przekazać informacje niezbędne do uniknięcia zakłóceń w handlu, w tym jego ograniczeń.

3.   Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu przekazuje informacje niezbędne do uniknięcia zakłóceń w handlu, w tym jego ograniczeń. Takie informacje obejmują informacje, o których mowa w art. 6.11 ust. 1.

4.   Konsultacje mogą być przeprowadzane przez rozsądny okres, który umożliwi Stronom wypracowanie obustronnie zadowalającego rozwiązania.

5.   Konsultacje mogą odbywać się za pośrednictwem poczty elektronicznej, wideokonferencji lub audiokonferencji, lub przy użyciu innych środków komunikacji dostępnych dla obu Stron. Za przygotowanie protokołu odpowiada Strona, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji. Protokół formalnie zatwierdzają strony konsultacji.

6.   Jeżeli strony konsultacji nie wypracują obustronnie zadowalającego rozwiązania, daną sprawę można przekazać Podkomitetowi ds. SPS, o którym mowa w art. 6.18.

1.   Jeżeli Strona przyjmie środek w celu kontroli poważnych zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, środek taki, bez uszczerbku dla ust. 2, musi również mieć na celu zapobieżenie wprowadzeniu ryzyka SPS na terytorium drugiej Strony.

2.   W przypadku poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin Strona dokonująca przywozu może przyjąć środki nadzwyczajne przeciwko takiemu zagrożeniu.

3.   W odniesieniu do produktów znajdujących się w tranzycie między Stronami Strona dokonująca przywozu rozważa najodpowiedniejsze i najbardziej proporcjonalne rozwiązanie w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu.

4.   Środki, o których mowa w ust. 2, mogą zostać przyjęte bez uprzedniego powiadomienia zgodnie z art. 6.12. Strona przyjmująca środki nadzwyczajne powiadamia drugą Stronę o przyjęciu tych środków tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż 48 (czterdzieści osiem) godzin od ich przyjęcia.

5.   Każda Strona może zażądać wszelkich informacji związanych z sytuacją SPS i z przyjętymi środkami nadzwyczajnymi. Każda Strona odpowiada na takie wnioski natychmiast po uzyskaniu wymaganych informacji.

6.   Na wniosek Stron i zgodnie z art. 6.13 Strony przeprowadzają konsultacje dotyczące środków nadzwyczajnych nie później niż 15 (piętnaście) dni roboczych od powiadomienia o tych środkach nadzwyczajnych. Strony mogą rozważyć warianty służące ułatwieniu wdrożenia lub zmiany środków nadzwyczajnych.

1.   Każda Strona, w zakresie objętym niniejszym rozdziałem, ma prawo do:

2.   Charakter i częstotliwość weryfikacji, w tym audytów, określa Strona dokonująca przywozu, uwzględniając wymogi przywozowe, właściwości danego produktu, historię wcześniejszych kontroli przywozu oraz inne dostępne informacje, takie jak audyty i inspekcje przeprowadzane przez właściwy organ Strony dokonującej wywozu.

3.   Celem weryfikacji jest ocena zdolności właściwych organów Strony dokonującej wywozu do zapewnienia, aby produkty wywożone lub przeznaczone do wywozu spełniały wymogi SPS Strony dokonującej przywozu.

4.   Wizyty weryfikacyjne przeprowadza się bez zbędnej zwłoki i powiadamia się o nich Stronę dokonującą wywozu co najmniej 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych przed przeprowadzeniem takich wizyt, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych lub jeżeli Strony postanowią inaczej. Wszelkie zmiany terminu wizyty są uzgadniane przez Strony.

5.   Weryfikacje przeprowadza się zgodnie z planem audytu uzgodnionym przez dane Strony, w oparciu o Wytyczne dotyczące projektowania, funkcjonowania, oceny i akredytacji systemów inspekcji i certyfikacji przywozu i wywozu żywności (25). Strona dokonująca przywozu przedstawia drugiej Stronie powody zmian w planie audytu, który ma być przeprowadzony podczas wizyty.

6.   Koszty związane z przeprowadzaniem weryfikacji ponosi Strona przeprowadzająca weryfikację.

7.   Strona przeprowadzająca weryfikację przesyła Stronie podlegającej weryfikacji projekt sprawozdania z weryfikacji nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od zakończenia wizyty weryfikacyjnej. Strona podlegająca weryfikacji może zgłosić uwagi do projektu sprawozdania nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od jego otrzymania. Do sprawozdania końcowego dołącza się uwagi i plan działania, jeżeli są wymagane. Strona przeprowadzająca weryfikację przesyła sprawozdanie końcowe Stronie podlegającej weryfikacji nie później niż 30 (trzydzieści) dni roboczych od otrzymania uwag do projektu sprawozdania.

8.   Wszelkie środki podjęte w wyniku weryfikacji muszą być proporcjonalne do stwierdzonych niedociągnięć lub zagrożeń. Na wniosek przeprowadza się konsultacje techniczne w danej sprawie zgodnie z art. 6.13.

9.   W przypadku gdy w trakcie weryfikacji wykryto znaczące zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt lub roślin, informuje się o tym Stronę podlegającą weryfikacji najszybciej, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż 10 (dziesięć) dni roboczych od zakończenia weryfikacji.

1.   Strony promują współpracę między sobą na wszystkich forach wielostronnych zajmujących się zagadnieniami dotyczącymi środków SPS, w szczególności w ramach międzynarodowych jednostek normalizacyjnych uznanych w ramach Porozumienia w sprawie środków SPS, i w tym celu wymieniają informacje.

2.   Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 6.18, stanowi forum służące do promowania współpracy, o której mowa w ust. 1.

1.   Strony dokładają wszelkich starań, aby współpracować przy wykonywaniu niniejszego rozdziału i uzyskać jak najlepsze wyniki w celu zwiększenia możliwości i uzyskania jak największych korzyści dla Stron. Taka współpraca prowadzona jest w ramach prawnych i instytucjonalnych regulujących stosunki współpracy między Stronami.

2.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Strony uwzględniają potrzeby w zakresie współpracy określone przez Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 6.18.

1.   Podkomitet ds. SPS, ustanowiony na podstawie art. 22.3 ust. 4, zbiera się po raz pierwszy nie później niż 1 (jeden) rok od wejścia w życie niniejszej Umowy.

2.   Oprócz funkcji wymienionych w art. 22.3 Podkomitet ds. SPS pełni następujące funkcje:

1.   Strony powinny wspierać współpracę między swoimi urzędowymi organami naukowymi odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo żywności i naukę o zdrowiu zwierząt i roślin. Taka współpraca ma na celu pogłębienie informacji naukowych dostępnych Stronom w celu wsparcia ich podejść do norm regulacyjnych, które mogą mieć wpływ na wzajemną wymianę handlową.

2.   Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym, o którym mowa w art. 7.2 prowadzi dialog na temat spraw naukowych związanych z bezpieczeństwem żywności oraz zdrowiem zwierząt i roślin, obejmujący między innymi następujące zagadnienia:

1.   Strony zapewniają, aby działania Podkomitetu ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym, o którym mowa w art. 7.2, nie zagrażały niezależności ich krajowych lub regionalnych jednostek organizacyjnych. Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym ustanawia zasady dotyczące konfliktów interesów wśród uczestników swoich posiedzeń.

2.   Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie wpływa na prawa ani obowiązki Stron w zakresie ochrony informacji poufnych, zgodnie z odpowiednim prawodawstwem każdej Strony. Każda Strona zapewnia obowiązywanie procedur zapobiegających ujawnianiu informacji poufnych uzyskanych w trakcie procesu ustanowionego w niniejszym rozdziale.

3.   Przy pełnym poszanowaniu prawa Stron do stanowienia przepisów żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako zobowiązujące Stronę do: