<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-386/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0386</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:670">EU:C:2018:670</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>20</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>20</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia Y. Bota – Sprawa C‑386/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Liberato</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves’A Bota</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑386/17</HT></P><P>Stefano Liberato</P><P>przeciwko</P><P>Luminicie Luisie Grigorescu</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny, Włochy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca sądowa w sprawach cywilnych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 Artykuł 5 pkt 2</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 27</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 35 ust. 3</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących obowiązku alimentacyjnego</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 19 i 24</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej</KEYWORD><KEYWORD>Zawisłość sporu</KEYWORD><KEYWORD>Naruszenie zasad dotyczących zawisłości sporu</KEYWORD><KEYWORD>Konsekwencje</KEYWORD><KEYWORD>Zakaz kontroli jurysdykcji sądu państwa pochodzenia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 19 i art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia <DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="338" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U 2003, L 338, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="179" PAGE.FIRST="56" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 179, s. 56</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 70, s. 19</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 347, s. 32</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="099" PAGE.FIRST="34" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 99, s. 34</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Stefanem Liberatem i Luminitą Luisą Grigorescu dotyczącego uznania przez sądy włoskie orzeczenia wydanego przez sądy rumuńskie dotyczącego związku małżeńskiego, odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa stanie się dla Trybunału okazją do określenia, czy naruszenie zasad dotyczących zawisłości sporu przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, może stanowić podstawę nieuznania orzeczenia wydanego przez ten sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>We wnioskach mojej analizy zaproponuję Trybunałowi, zgodnie z wyrokiem z dnia <DATE ISO="20151119">19 listopada 2015 r.</DATE>, P<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>C‑455/15 PPU, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>P<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></NAME.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:763">EU:C:2015:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, uznanie w pierwszej kolejności, że art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>W odniesieniu do potrzeby zastosowania tego rozporządzenia zob. pkt 43, 44 niniejszej opinii.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="174" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 174, s. 28</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="311" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 311, s. 35</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> oraz art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować jako zakazujące tego, by naruszenie zasad dotyczących zawisłości sporu, ustanowionych w art. 27<?PAGE NO="2"?> rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, stanowiło podstawę nieuznania orzeczenia wydanego przez ten sąd, ze względu na sprzeczność z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 44/2001</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 5 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, może być pozwana w innym państwie członkowskim:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>w sprawach alimentacyjnych – przed sąd miejsca, gdzie uprawniony do alimentów ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu albo – w wypadku, gdy sprawa alimentacyjna jest rozpoznawana łącznie ze sprawą dotyczącą stanu cywilnego – przed sąd, który ma jurysdykcję do rozpoznania tej sprawy według własnego prawa, chyba że jurysdykcja ta opiera się jedynie na obywatelstwie jednej ze stron<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 27 tego rozporządzenia brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="027.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli przed sądami różnych państw członkowskich zawisły sprawy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli stwierdzona zostanie jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 28 rzeczonego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="028.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli przed sądami różnych państw członkowskich zawisłe są sprawy, które pozostają ze sobą w związku, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może zawiesić postępowanie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="028.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli sprawy takie są zawisłe w pierwszej instancji, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może na wniosek strony stwierdzić także brak swej jurysdykcji, jeżeli sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma jurysdykcję w tych sprawach, a połączenie spraw jest dopuszczalne zgodnie z jego prawem.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="028.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W rozumieniu niniejszego artykułu uważa się, że sprawy pozostają ze sobą w związku, jeżeli istnieje między nimi tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 34 tego samego rozporządzenia przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Orzeczenia nie uznaje się, jeżeli:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>uznanie byłoby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="3"?><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>orzeczenia nie da się pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym w innym państwie członkowskim albo w państwie trzecim w sporze o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, o ile to wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 35 rozporządzenia nr 44/2001 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="035.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Orzeczenia nie uznaje się nadto, jeżeli jest ono sprzeczne z przepisami sekcji 3, 4 i 6 rozdziału II lub w wypadku przewidzianym w art. 72.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Przy badaniu podstaw jurysdykcji wymienionych w ust. 1 sąd lub inny właściwy organ państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, jest związany ustaleniami faktycznymi, na których sąd państwa członkowskiego pochodzenia oparł swą jurysdykcję.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, jurysdykcja sądu państwa członkowskiego pochodzenia nie może być przedmiotem ponownego badania. Przepisy dotyczące jurysdykcji nie należą do porządku publicznego w rozumieniu art. 34 pkt 1<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 2201/2003</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W motywach: 11, 12, 21, 33 rozporządzenia nr 2201/2003 wskazano:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>(11)</NO.P><TXT>Obowiązki alimentacyjne są wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, ponieważ są już uregulowane w rozporządzeniu […] nr 44/2001. Sądy mające jurysdykcję według niniejszego rozporządzenia z reguły będą miały jurysdykcję w sprawach alimentacyjnych na podstawie art. 5 [pkt] 2 rozporządzenia […] nr 44/2001.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(12)</NO.P><TXT>Podstawy jurysdykcji w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu ukształtowane są zgodnie z zasadą dobra dziecka, w szczególności według kryterium bliskości. Oznacza to, że jurysdykcja powinna należeć w pierwszej kolejności do sądów państw członkowskich zwykłego pobytu dziecka, z wyjątkiem niektórych przypadków zmiany miejsca pobytu dziecka lub w następstwie porozumienia zawartego między podmiotami odpowiedzialności rodzicielskiej.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w państwie członkowskim powinno opierać się na zasadzie wzajemnego zaufania, a podstawy nieuznania orzeczenia powinny być ograniczone do niezbędnego minimum.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(33)</NO.P><TXT>Niniejsze rozporządzenie uznaje prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami przyjętymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności zmierza do zapewnienia przestrzegania podstawowych praw dziecka określonych w art. 24 Karty praw podstawowych […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 12 przedmiotowego rozporządzenia zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Pozostałe jurysdykcje<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> w ust. 1 i 2 stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><PARAG IDENTIFIER="012.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Sądy państwa członkowskiego mające jurysdykcję w przypadku pozwu lub wniosku o rozwód, separację lub unieważnienie małżeństwa na podstawie art. 3 mają jurysdykcję w każdej sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej związanej z pozwem lub wnioskiem, jeżeli:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>na co najmniej jednym z małżonków spoczywa odpowiedzialność rodzicielska w odniesieniu do dziecka;</TXT><P>oraz</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>jurysdykcja tych sądów została wyraźnie lub w inny jednoznaczny sposób uznana przez małżonków lub podmioty odpowiedzialności rodzicielskiej w chwili wszczęcia postępowania oraz jest zgodna z dobrem dziecka.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="012.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Jurysdykcja wykonywana zgodnie z ust. 1 ustaje:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>gdy orzeczenie uwzględniające albo oddalające wniosek o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa stało się prawomocne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w przypadkach, w których postępowanie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej jeszcze się toczy w chwili określonej w lit. a) – gdy orzeczenie w tym postępowaniu stało się prawomocne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>gdy postępowania, o których mowa w lit. a) i b) zostały zakończone z innej przyczyny<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 17 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Badanie jurysdykcji<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Sąd państwa członkowskiego stwierdza z urzędu brak swojej jurysdykcji, jeżeli postępowanie zostało wszczęte przed tym sądem w sprawie, w której nie ma jurysdykcji na podstawie niniejszego rozporządzenia i w której sąd innego państwa członkowskiego ma jurysdykcję na podstawie niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 19 tego rozporządzenia, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Zawisłość sprawy i postępowania zależne<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="019.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli pozwy lub wnioski o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa między tymi samymi stronami zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli pozwy lub wnioski dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej w odniesieniu do tego samego dziecka oraz na tej samej podstawie roszczenia zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="019.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli ustalona została jurysdykcja sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu.</ALINEA><ALINEA>W takim przypadku strona, która wniosła pozew lub wniosek do sądu, przed którym wszczęto postępowanie później, może wnieść ten pozew lub wniosek do sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 21 rozporządzenia nr 2201/2003, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Uznawanie orzeczeń<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, stanowi w ust. 1 i 4:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="021.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Orzeczenie wydane w jednym państwie członkowskim jest uznawane w innych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="021.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli kwestia uznania orzeczenia zostaje podniesiona przed sądem państwa członkowskiego jako kwestia wstępna, sąd ten może ją rozstrzygnąć<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 22 tego rozporządzenia, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Podstawy nieuznania orzeczenia dotyczącego rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, brzmi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Orzeczenia dotyczącego rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa nie uznaje się:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jeżeli takie uznanie jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym w postępowaniu między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie; […]</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artykuł 23 przedmiotowego rozporządzenia, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Podstawy nieuznania orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej nie uznaje się:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jeżeli takie uznanie jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, biorąc pod uwagę dobro dziecka;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z późniejszym orzeczeniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej, wydanym w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Artykuł 24 tego rozporządzenia, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Zakaz badania jurysdykcji państwa członkowskiego pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia nie może być badana. Badanie zgodności z porządkiem publicznym, o którym mowa w art. 22 lit. a) i art. 23 lit. a), nie może rozciągać się na przepisy o jurysdykcji przewidziane w art. 3–14<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo włoskie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Artykuł 150 codice civile (kodeksu cywilnego), zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Separacja<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>Dopuszcza się separację małżonków.</ALINEA><?PAGE NO="6"?><ALINEA>Separacja może mieć charakter separacji sądowej lub separacji za zgodą obojga małżonków.</ALINEA><ALINEA>Prawo żądania orzeczenia separacji przez sąd lub zatwierdzenia separacji za zgodą obu stron przysługuje wyłącznie małżonkom<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Artykuł 151 kodeksu cywilnego, zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Separacja sądowa<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Separacji można żądać, kiedy, także niezależnie od woli jednego lub obojga małżonków, zachodzą takie fakty, które czynią nieznośnym dalsze współżycie lub poważnie szkodzą wychowaniu potomstwa.</ALINEA><ALINEA>Sąd, orzekając separację, stwierdza, kiedy zachodzą ku temu okoliczności i jest to wymagane, któremu z małżonków można przypisać winę za separację, mając na względzie jego zachowanie sprzeczne z obowiązkami wynikającymi z małżeństwa<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uściśla, że do celów ostatecznego rozwiązania małżeństwa (rozwód) zastosowanie ma <HT TYPE="ITALIC">ratione temporis</HT> art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) legge n. 898 (Disciplina dei casi di scioglimento del matrimonio) [ustawy nr 898 (Postępowanie w sprawach o rozwiązanie małżeństwa)]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>GURI nr 306, z dnia <DATE ISO="19701203">3 grudnia 1970 r.</DATE>, s. 8046.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="19701201">1 grudnia 1970 r.</DATE>, którego brzmienie jest następujące:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Rozwiązania lub ustania skutków prawnych małżeństwa może żądać jedno z małżonków:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>w przypadku gdy:</TXT><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wyrokiem, któremu przysługuje powaga rzeczy osądzonej, została orzeczona separacja sądowa pomiędzy małżonkami lub została zatwierdzona separacja za zgodą obu stron, lub miała miejsca separacja faktyczna, jeżeli ta sama separacja faktyczna rozpoczęła się przynajmniej dwa lata przed dniem <DATE ISO="19701218">18 grudnia 1970 r.</DATE> We wszystkich wyżej wskazanych przypadkach, aby możliwe było złożenie pozwu o rozwiązanie albo ustanie skutków cywilnych małżeństwa, separacja musi trwać nieprzerwanie przez okres co najmniej trzech lat od dnia stawienia się małżonków przed prezesem sądu w postępowaniu o separację, także kiedy postępowanie sporne przekształciło się w postępowanie prowadzone za zgodą obu stron<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający dodaje, że odpowiedzialność rodzicielska oraz obowiązek utrzymania dziecka zostały uregulowane w taki sam sposób w przypadku separacji i rozwodu, w art. 337 bis <FT TYPE="NUMBER">–337</FT> octies kodeksu cywilnego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Stefano Liberato i L.L. Grigorescu zawarli związek małżeński w Rzymie (Włochy) dnia <DATE ISO="20051022">22 października 2005 r.</DATE> i żyli razem w tym państwie członkowskim do narodzin ich dziecka, w dniu <DATE ISO="20060220">20 lutego 2006 r.</DATE> Ich relacja małżeńska stopniowo ulegała pogorszeniu. Matka zabrała dziecko do Rumunii i nigdy nie wróciła do domu we Włoszech<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>W prawomocnym wyroku nr 1072 Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego w Bukareszcie, Rumunia), III wydziału cywilnego ds. rodzinnych i nieletnich z dnia <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE>, załączonym do postanowienia odsyłającego i dostarczonym przez S. Liberata, zostało wyjaśnione, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>sąd stwierdził, iż strony zawarły małżeństwo we Włoszech w październiku 2005 r. i przebywały na przemian w Rumunii oraz Włoszech do października 2006 r. Od tego czasu strony pozostają w faktycznej separacji, przy czym pozwana oraz jej małoletnie dziecko pochodzące z tego związku mieszkają wyłącznie w Rumunii. Zatem od 2006 r. pozwana przebywała wyłącznie w Rumunii, gdzie zachowała swoje jedyne miejsce zamieszkania<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Z postanowienia odsyłającego wynika, że legalność zmiany miejsca pobytu lub braku powrotu dziecka nie jest przedmiotem sporu.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Stefano Liberato dnia <DATE ISO="20070522">22 maja 2007 r.</DATE> złożył do Tribunale di Teramo (sądu rejonowego w Teramo, Włochy) pozew zmierzający do uzyskania separacji oraz pieczy nad dzieckiem. Luminita Luisa Grigorescu wdała się w spór i zażądała orzeczenia separacji z winy jej małżonka, przyznania jej wyłącznej pieczy nad dzieckiem oraz obciążenia ojca udziałem w utrzymaniu dziecka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Sąd odsyłający wskazał, że ten wyrok uzyskał powagę rzeczy osądzonej.</P></NOTE> Tribunale di Teramo (sąd rejonowy w Teramo) orzekł separację między małżonkami z winy L.L. Grigorescu, a odrębnym postanowieniem skierował sprawę do osobnego rozpoznania w zakresie dotyczącym wzajemnych żądań stron co do wykonywania odpowiedzialności rodzicielskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Podczas gdy postępowanie odnoszące się do odpowiedzialności rodzicielskiej nadal toczyło się we Włoszech, dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE> L.L. Grigorescu wniosła sprawę do Judecătoria București (sądu pierwszej instancji w Bukareszcie, Rumunia) i zażądała rozwodu, wyłącznej opieki nad dzieckiem oraz udziału ojca w jego utrzymaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W ramach tego kontradyktoryjnego postępowania przeciwko S. Liberatowi, ten ostatni podniósł na wstępie zarzut zawisłości sporu ze względu na to, że postępowanie o separację zostało najpierw wszczęte we Włoszech. Pomimo to wyrokiem z dnia <DATE ISO="20100531">31 maja 2010 r.</DATE> Judecătoria București (sąd pierwszej instancji w Bukareszcie) orzekł rozwiązanie małżeństwa, przyznał pieczę nad dzieckiem matce oraz ustalił zasady osobistej styczności ojca z dzieckiem, jak również kwotę alimentów od ojca na rzecz dziecka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ten wyrok nabył powagę rzeczy osądzonej w następstwie wyroku Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego w Bukareszcie) z dnia <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE>, który utrzymał w mocy orzeczenie Tribunalul București (sądu wyższej instancji w Bukareszcie, Rumunia) z dnia <DATE ISO="20121203">3 grudnia 2012 r.</DATE>, oddalające apelację sformułowaną przez S. Liberata przeciwko wyrokowi z dnia <DATE ISO="20100531">31 maja 2010 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Następnie postępowanie w sprawie o separację we Włoszech zakończyło się wyrokiem Tribunale di Teramo (sądu rejonowego w Teramo) z dnia <DATE ISO="20130708">8 lipca 2013 r.</DATE> Ten sąd powierzył wyłączną opiekę nad dzieckiem ojcu i nakazał natychmiastowy powrót dziecka do Włoch. Wskazany sąd ustalił również zasady osobistej styczności matki z dzieckiem we Włoszech, pod kontrolą służb socjalnych i prokuratury, oraz zobowiązał matkę do udziału w utrzymaniu dziecka.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Tribunale di Teramo (sąd rejonowy w Teramo) oddalił wniosek wpadkowy, w którym L.L. Grigorescu wnosiła o uznanie we Włoszech na podstawie rozporządzenia nr 2201/2003 wyroku rozwodowego wydanego przez Tribunalul București (sądu wyższej instancji w Bukareszcie) dnia <DATE ISO="20121203">3 grudnia 2012 r.</DATE> Tribunale di Teramo (sąd rejonowy w Teramo) zauważył, że postępowanie o rozwód zostało wszczęte w Rumunii w 2009 r. po postępowaniu o separację zainicjowanym w 2007 r. we Włoszech oraz że Tribunalul București (sąd wyższej instancji w Bukareszcie) naruszył art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, nie zawieszając wydania orzeczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Luminita Luisa Grigorescu wniosła zażalenie na to orzeczenie i sformułowała w pierwszej kolejności wnioski wpadkowe zmierzające do uznania wyroku Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego w Bukareszcie) z dnia <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE>, w którym nie uwzględniono zarzutu zawisłości sporu z tego względu, że według sądu odsyłającego obie sprawy nie miały identycznego przedmiotu zgodnie z rumuńskim prawem procesowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>W odniesieniu do szczegółów uzasadnienia zob. pkt 61 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20140331">31 marca 2014 r.</DATE> Corte d’appello di L’Aquila (sąd apelacyjny w Aquili, Włochy) zmienił wyrok wydany w pierwszej instancji i uwzględnił zarzut odnoszący się do powagi rzeczy osądzonej nabytej przez wyrok rozwodowy wydany przez sąd rumuński, który dotyczył również pieczy nad dzieckiem oraz udziału w jego utrzymaniu. Sąd ten stwierdził, że naruszenie zasady zawisłości sporu według prawa Unii przez sądy, przed które wytoczono sprawę później, tj. sądy rumuńskie, nie jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>istotne<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> przy badaniu warunków uznania ostatecznych środków przyjętych przez te sądy, że orzeczenia wydane w Rumunii są do pogodzenia z tymi wydanymi we Włoszech, oraz skonstatował, że nie istnieje żadna podstawa, w szczególności w zakresie porządku publicznego, stojąca na przeszkodzie uznaniu wyroku rumuńskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Stefano Liberato wniósł skargę kasacyjną przeciwko wyrokowi Corte d’appello di L’Aquila (sądu apelacyjnego w Aquili).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny, Włochy), czyli sąd odsyłający, wskazał, że wyrok wydany w Rumunii dotyczy związku małżeńskiego, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz obowiązku alimentacyjnego. W postępowaniu o separację wszczętym we Włoszech zostały sformułowane takie same żądania, z wyjątkiem żądania dotyczącego związku małżeńskiego, który nie jest takie samo, jako że włoski porządek prawny wymaga ustalenia przed rozwodem, że zostały spełnione warunki uregulowane w przepisach dotyczących separacji między małżonkami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Sąd ten wskazuje w pierwszej kolejności, że nie występują przesłanki wskazane w art. 22 lit. c) rozporządzenia nr 2201/2003, w art. 23 lit. e) tegoż rozporządzenia ani w art. 34 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001, stojące na przeszkodzie uznaniu wyroku rumuńskiego w zakresie – odpowiednio – małżeństwa, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz obowiązków alimentacyjnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Według rzeczonego sądu należy zbadać następnie, czy odpowiednie przepisy odnoszące się do zawisłości sporu w prawie Unii, to znaczy art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003 oraz art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, zostały naruszone przez sądy państwa członkowskiego, gdzie zostało wydane orzeczenie, o którego uznanie wniesiono, oraz – jeśli oba te przepisy zostały naruszone – czy to naruszenie można uznać za podstawę stojącą na przeszkodzie uznaniu ze względu na jego rażącą sprzeczność z porządkiem publicznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający podkreśla, że zawisłość sporu w prawie Unii jest wyrazem zasady, na której opiera się system zaufania i współpracy w zakresie przepływu orzeczeń sądowych między państwami członkowskimi. Zawisłość sporu opiera się na trzech zasadach, a mianowicie: na autonomii tego pojęcia, na zakazaniu sądowi, przed który wytoczono sprawę później, badania jurysdykcji sądu, przed który wytoczono sprawę najpierw, oraz na pierwszeństwie czasowym tegoż sądu, którego uznanie jest obowiązkowe dla sądu, przed który wytoczono sprawę później.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa, że zarzut zawisłości sporu podnoszony przez S. Liberata na każdym etapie postępowania przed sądami rumuńskimi, a zwłaszcza przed Curtea de Apel București (sądem apelacyjnym w Bukareszcie), został oddalony na podstawie idealnej tożsamości podstawy, przedmiotu oraz stron, przy zastosowaniu, z jednej strony, proceduralnej zasady zawisłości sporu w rumuńskim prawie krajowym oraz, z drugiej strony, pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>zawisłości sporu<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w prawie Unii, które występuje w art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003. Sąd wnioskuje z tego, że sądy rumuńskie źle zrozumiały treść art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, który stawia w jednym rzędzie wnioski o separację, rozwód i unieważnienie małżeństwa i nie wymaga w związku z tym tożsamości podstawy i przedmiotu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Co do wyroku odnoszącego się do obowiązku alimentacyjnego w stosunku do dziecka, sąd odsyłający zauważa, że jest on kauzalnie podporządkowany wyrokowi dotyczącemu odpowiedzialności rodzicielskiej i nie może być od niego oddzielony ani na płaszczyźnie logicznej, ani na płaszczyźnie prawnej, jako że jest zależny od orzeczenia głównego. Uważa on, że spełnione są warunki wskazane w art. 28 rozporządzenia nr 44/2001 interpretowane w świetle art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia <DATE ISO="20081218">18 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="007" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 7, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, chociaż ten ostatni przepis nie ma tu bezpośredniego zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zgodnie z art. 76 akapit trzeci rozporządzenia nr 4/2009 rozporządzenie to weszło w życie <DATE ISO="20110618">18 czerwca 2011 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Według sądu odsyłającego prawomocne orzeczenie sądu rumuńskiego, którego uznanie jest przedmiotem żądania, zostało wydane przez sąd nieuprawniony do rozpoznania sprawy, ponieważ przed ten sąd wytoczono sprawę później.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że to naruszenie dotyczy nie tylko zastosowania kryterium przyznawania jurysdykcji między dwoma państwami członkowskimi, ale również, biorąc pod uwagę funkcję zawisłości sporu w systemie automatycznego uznawania i wykonywania orzeczeń sądów państw członkowskich – wdrażania zasady proceduralnego porządku publicznego w prawie Unii, której emanacją jest przepływ orzeczeń sądowych wewnątrz Unii. Zasada pierwszeństwa czasowego, leżąca u podstaw przepisu proceduralnego, na podstawie którego podniesiono zarzut zawisłości sporu, ma zasadnicze znaczenie w ramach prawa proceduralnego Unii, ponieważ służy zapobieganiu podejmowaniu na drodze sądowej działań mających na celu jedynie podważenie wyniku procesu w przypadku braku zgody z merytorycznymi orzeczeniami uprzednio wydanymi przez właściwy sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę i którego jurysdykcja w danym przypadku została przyjęta w sposób niepodważalny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Sąd wskazuje również, że art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003, który zakazuje badania jurysdykcji sądu pochodzenia, odsyła do przepisów o jurysdykcji zawartych w art. 3–14 wskazanego rozporządzenia, a nie do przepisu zawartego w art. 19 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>1)</NO.P><TXT>Czy naruszenie zasad w przedmiocie zawisłości sporu zawartych w art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 ma wpływ wyłącznie na ustalenie jurysdykcji, z wynikającym z tego zastosowaniem art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003, czy też, przeciwnie, może stanowić przeszkodę dla uznania w państwie członkowskim, przed którego sąd sprawę wytoczono najpierw, orzeczenia wydanego w państwie członkowskim, przed którego sąd sprawę wytoczono później, ze względu na proceduralny porządek publiczny, mając na względzie, że art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 odwołuje się wyłącznie do zasad ustalania jurysdykcji zawartych w art. 3–14, a nie do art. 19?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="10"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy wykładnia art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, rozumianego wyłącznie jako kryterium ustalenia jurysdykcji, jest sprzeczna z pojęciem zawisłości sporu w rozumieniu prawa Unii, jak i z funkcją oraz celem tego przepisu, zmierzającego do ustanowienia zbioru bezwzględnie obowiązujących zasad proceduralnego porządku publicznego jako gwarancji stworzenia wspólnej przestrzeni charakteryzującej się wzajemnymi zaufaniem i rzetelnością procesową pomiędzy państwami członkowskimi, w obrębie której może obowiązywać automatycznie uznawanie i swobodny przepływ orzeczeń?<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Określenie skutków naruszenia zasad zawisłości sporu w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym wymaga sprecyzowania na wstępie ogółu przepisów wymagających wykładni, jak również przesłanek stosowania mechanizmu zawisłości sporu.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie przeformułowania pytań prejudycjalnych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że sąd odsyłający stawia pytania wyłącznie w świetle rozporządzenia nr 2201/2003, podczas gdy z postanowienia odsyłającego wynika, że sprawa rozpatrywana w postępowaniu głównym dotyczy nie tylko odpowiedzialności rodzicielskiej, ale także zobowiązań alimentacyjnych, które nie są objęte zakresem wspomnianego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Ta propozycja przeformułowania pytania jest zbliżona do tej, której Trybunał dokonał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170215">15 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>W i V</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑499/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:118">EU:C:2017:118</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W rezultacie należy przeformułować postawione pytania z uwzględnieniem art. 5 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, który ma zastosowanie pod warunkiem, że postępowanie zostało wszczęte przed <DATE ISO="20110618">18 czerwca 2011 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Do Tribunale di Teramo (sądu rejonowego w Teramo) dnia <DATE ISO="20070522">22 maja 2007 r.</DATE> wniesiono powództwo główne, a sąd ten orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE> przekazał do osobnego rozpoznania powództwa zależne, następnie zaś wydał co do nich rozstrzygnięcie nieprawomocnym orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20130708">8 lipca 2013 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Należy również stwierdzić, że w swoich dwóch pytaniach prejudycjalnych, które trzeba rozważyć łącznie, sąd odsyłający chce w istocie uzyskać odpowiedź na pytanie, czy art. 35 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 można interpretować w ten sposób, że nie zakazują one tego, by naruszenie zasad zawisłości sporu zawartych w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003 przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, mogło stanowić podstawę nieuznania orzeczenia wydanego przez ten sąd, ze względu na sprzeczność z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, a w którego zakres wchodzą zasady proceduralne uważane za kardynalne dla porządku prawnego Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie tożsamości mechanizmu zawisłości sporu przewidzianego w rozporządzeniach nr 44/2001 oraz 2201/2003</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Wskazane dwa rozporządzenia nakazują sądowi, przed który wytoczono sprawę później, uznać swoją niewłaściwość w przypadku zawisłości sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Można zauważyć, że o obowiązku poszanowania kolejności wytoczenia sprawy mowa jest również w art. 12 rozporządzenia nr 4/2009, który jest bardziej rygorystyczny niż art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, ponieważ wymaga potrójnej tożsamości – podstawy, przedmiotu oraz stron. Obowiązek ten jest również wyrażony w art. 17 trzech innych rozporządzeń, a mianowicie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia <DATE ISO="20120704">4 lipca 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 201, s. 107</REF.DOC.OJ>), rozporządzenia Rady (UE) 2016/1103 z dnia <DATE ISO="20160624">24 czerwca 2016 r.</DATE> wdrażającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 183, s. 1</REF.DOC.OJ>) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2016/1104 z dnia <DATE ISO="20160624">24 czerwca 2016 r.</DATE> wdrażającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach dotyczących skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="30" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 183, s. 30</REF.DOC.OJ>). W dwóch ostatnich rozporządzeniach zostało wskazane, że w przypadku zawieszenia orzekania z powodu zawisłości sporu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>na wniosek sądu, przed którym toczy się spór, każdy inny sąd, do którego wniesiono sprawę, niezwłocznie informuje pierwszy sąd o dacie wniesienia do niego sprawy<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Artykuł 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>) został sformułowany w podobny sposób. Należy zauważyć, że przewidziany w art. 33 tego rozporządzenia mechanizm na wypadek zawisłości sporu pozaeuropejskiego, który to mechanizm stanowi istotną nowość, nie jest porównywalny.</P></NOTE>. Trybunał stwierdził, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Tym rozporządzeniem uchylono rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia <DATE ISO="20000529">29 maja 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 160, s. 19</REF.DOC.OJ>). Artykuł 11 ust. 2 tego rozporządzenia przewidywał przesłanki odstępstwa od potrójnej tożsamości – przedmiotu, podstawy i stron – jedynie dla sprawy o rozwód.</P></NOTE>] jest zredagowany w sposób podobny do art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, który zastąpił art. 21 konwencji[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Konwencja z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, C 27, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmieniona późniejszymi konwencjami związanymi z przystąpieniem do konwencji nowych państw członkowskich.</P></NOTE>] i ustanawia mechanizm postępowania w przypadkach zawisłości sprawy, który to mechanizm jest równoważny z tym przewidzianym w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 i art. 21 konwencji […]. Należy zatem uwzględnić rozważania Trybunału odnoszące się do tych dwóch artykułów<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie mechanizmu ustanowionego w odniesieniu do zawisłości sporu i jego celu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Tak jak Trybunał już podkreślił, w odniesieniu do rozporządzenia nr 2201/2003: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>prawodawca Unii postanowił ustanowić jasny i skuteczny mechanizm do rozstrzygania przypadków zawisłości spraw (zob. analogicznie w odniesieniu do rozporządzenia nr 44/2001 wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cartier parfums-lunettes i Axa Corporate Solutions assurances</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑1/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:109">EU:C:2014:109</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Ten mechanizm, który <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>opiera się na porządku chronologicznym, w jakim postępowania zostały wszczęte przed sądami<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, zakłada, że sąd, przed który wytoczono sprawę później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, do którego pozew lub wniosek wniesiono najpierw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Trybunał wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>dla ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, w rozumieniu art. 19 ust. 1 […] rozporządzenia [nr 2201/2003] wystarczy, by sąd, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, nie stwierdził z urzędu braku swojej jurysdykcji i by żadna ze stron nie podniosła zarzutu braku jego jurysdykcji przed zajęciem stanowiska względnie do czasu zajęcia stanowiska uznawanego przez krajowe prawo procesowe za podjęcie obrony po raz pierwszy (zob. analogicznie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cartier parfums-lunettes i Axa Corporate Solutions assurances</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑1/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:109">EU:C:2014:109</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE> <NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ta wykładnia, inspirowana wykładnią art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, ma zastosowanie również do art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 2201/2003. To rozwiązanie pozwala rozstrzygnąć przypadki, gdy sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę, nie wypowiedział się w sposób wyraźny o swojej jurysdykcji.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Jak zalecił Trybunał w sposób bardziej konkretny: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>[w] miarę możliwości ustanowionych w prawie krajowym sąd, do którego później wniesiono pozew lub wniosek, może – jeżeli w obydwu postępowaniach występują te same strony – wezwać stronę, która podniosła zarzut zawisłości sporu, do przedstawienia informacji na temat przytoczonego sporu i treści żądania. Poza tym, mając na uwadze okoliczność, że rozporządzenie nr 2201/2003 opiera się na współpracy i wzajemnym zaufaniu sądów, wspomniany sąd może powiadomić sąd, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, o tym, że zostało doń zgłoszone żądanie, zwrócić jego uwagę na ewentualną zawisłość sporu, poprosić go o przekazanie mu informacji dotyczących postępowania, które się przed nim toczy, oraz zajęcie stanowiska w przedmiocie jego właściwości w rozumieniu rozporządzenia nr 2201/2003 lub przekazanie mu wszelkich orzeczeń, które zostały już wydane w tym względzie. Sąd, do którego później wniesiono pozew lub wniosek, może wreszcie zwrócić się do organu centralnego w swoim państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purrucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑296/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:665">EU:C:2010:665</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W tym zakresie Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych (EJN – sprawy cywilne) odgrywa istotną rolę, której celem jest uproszczenie i przyspieszenie współpracy sądowej w przypadku zastosowania wskazanych przepisów w zakresie zawisłości sporu lub art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Bezwzględnie wiążący charakter przepisów dotyczących zawisłości sporu zawartych w art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Dotyczy to również art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, w przeciwieństwie do przepisów mających zastosowanie do spraw będących ze sobą w związku (art. 28 tego rozporządzenia). Należy zwrócić uwagę na to, że rozporządzenie nr 2201/2003, tak jak poprzedzające je rozporządzenie nr 1347/2000, nie zawiera szczególnej normy odnoszącej się do spraw będących ze sobą w związku.</P></NOTE> jest uzasadniony ich celem. Trybunał podniósł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>przepisy te służą unikaniu równoległych postępowań przed sądami różnych państw członkowskich i w rezultacie uniknięciu wydania sprzecznych orzeczeń<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Przepisy te uczestniczą we wdrażaniu zasady uznawania z mocy prawa orzeczeń wydanych w państwach członkowskich, która opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie przesłanek zawisłości sporu i ich zastosowania do sporu w postępowaniu głównym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Według ugruntowanego orzecznictwa Trybunału pojęcia używane celem określenia instytucji zawisłości sporu, w szczególności w rozporządzeniach nr 44/2001 i 2201/2003, powinno się uważać za autonomiczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Również w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej Trybunał przypomniał wprost tę zasadę, mając na uwadze cele rozporządzenia nr 2201/2003 oraz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>okoliczność, że w treści art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia nie zostało użyte pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>zawisłości sporu<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00AB" ID="QE0039"/>, tak jak ma to miejsce w krajowych porządkach prawnych różnych państw członkowskich, ale zamiast tego wymienionych zostało kilka przesłanek materialnych stanowiących elementy definicji<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purrucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑296/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:665">EU:C:2010:665</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W zakresie pozwów odnoszących się do związku małżeńskiego z art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, czytanego w kontekście art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, wynika, że jedyna okoliczność podlegająca badaniu celem ustalenia istnienia konkurencyjnego postępowania dotyczy stron. Trybunał miał okazję do wypowiedzenia się wprost w tym przedmiocie w wyroku z dnia<?PAGE NO="13"?> <DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, A<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑489/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:654">EU:C:2015:654</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Należy zauważyć, że ten wyrok został wydany ponad dwa lata po omawianym prawomocnym orzeczeniu sądu rumuńskiego w sprawie w postępowaniu głównym. Jednakże w tym czasie autonomiczny charakter pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>zawisłości sporu<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> został już stwierdzony kilkoma wyrokami Trybunału.</P></NOTE>. A zatem orzekł on, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>sytuacja zawisłości spraw może istnieć, w przypadku gdy […] przed sądami różnych państw członkowskich zostaną wszczęte dwa postępowania: o separację w jednym z nich oraz o rozwód w drugim albo gdy do obu sądów zostanie wniesiony pozew o rozwód<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Punkt 33 tego wyroku. Te przypadki są również kwalifikowane jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>quasi-zawisłość sporu<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>fałszywa zawisłość sporu<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>. To wyrażenie zostało użyte przez A. Borrás w sprawozdaniu wyjaśniającym dotyczącym konwencji na podstawie art. K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="221" PAGE.FIRST="27" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, C 221, s. 27</REF.DOC.OJ>, w szczególności pkt 54). Te wyjaśnienia dotyczą art. 11 rozporządzenia nr 1347/2000 powielonego zasadniczo w art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003 w formie uproszczonej, a wymagają jedynie, by działania zmierzające do rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub separacji zostały podjęte między tymi samymi stronami, bez uwzględnienia ich pozycji w procesie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Jeśli w związku z postępowaniem dotyczącym związku małżeńskiego zostały sformułowane wnioski związane z odpowiedzialnością rodzicielską, mają zastosowanie zasady zawisłości sporu odnoszące się do ustania małżeństwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz podobnie: H. Gaudemet-Tallon, Divorce – Divorce prononcé en France – Introduction – Compétence des tribunaux français – Particularités de l’instance, <HT TYPE="ITALIC">JurisClasseur – Droit international</HT>, marzec 2017, zeszyt 547‑10, w szczególności pkt 135.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Dotyczy to również spraw alimentacyjnych, pod warunkiem że sprawa jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>rozpoznawana łącznie ze sprawą dotyczącą stanu cywilnego<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, zgodnie z art. 5 pkt 2 rozporządzenia 44/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Po orzeczeniu rozwodu do zastosowania art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 wymagana jest przesłanka tożsamości przedmiotu oraz podstawy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej, zgodnie z art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz w zakresie wykładni tych pojęć wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purrucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑296/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:665">EU:C:2010:665</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz również tytułem przykładu wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mercredi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑497/10 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:829">EU:C:2010:829</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Co do pozwu dotyczącego obowiązku alimentacyjnego, zasady zawisłości sporu wskazane w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, mające zastosowanie w niniejszym przypadku, wymagają zbadania tożsamości przedmiotu, podstawy oraz stron.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Ponadto należy zauważyć, że pierwszeństwo przyznane sądowi, przed który najpierw wytoczono sprawę, trwa tak długo, aż nie stwierdzi on swojej niewłaściwości po obligatoryjnym jej zbadaniu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 2201/2003<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Podobnie jest wtedy, gdy w wypadku stosowania art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 na wniosek jednego lub drugiego sądu uprzywilejowana jest jurysdykcja sądu, który jest najlepiej umiejscowiony z punktu widzenia rozpoznania sprawy.</P></NOTE>, na każdym etapie postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz w zakresie istotności tego badania w dziedzinie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz uzasadnienia orzeczeń tego dotyczących: wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100715">15 lipca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purrucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑256/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:437">EU:C:2010:437</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), jak również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170215">15 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>W i V</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑499/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:118">EU:C:2017:118</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W zakresie obowiązku przeprowadzenia rzeczonego badania na każdym etapie procesu można przywołać dla porównania wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141112">12 listopada 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>L</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑656/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2364">EU:C:2014:2364</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), jak również sprawę iq (C‑478/17), aktualnie w toku, dotyczącą przesłanek zastosowania art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003. Zobacz opinię rzecznika generalnego Watheleta w tej sprawie (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑478/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:552">EU:C:2018:552</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Również w sprawie w postępowaniu głównym z chwilą wytoczenia sprawy przed sąd rumuński mechanizm przewidziany w przypadku zawisłości sporu powinien zostać wdrożony przez ten sąd zarówno w zakresie orzeczenia co do rozpadu związku małżeńskiego, jak i w zakresie jego konsekwencji dotyczących dziecka, które przebywa w Rumunii, poprzez prorogację jurysdykcji sądu włoskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 prorogacja jurysdykcji zakłada brak kwestionowania przez matkę jurysdykcji sądu włoskiego (zob. pkt 23 niniejszej opinii) oraz sprawdzenie przez ten sąd, że jego jurysdykcja jest zgodna z dobrem dziecka [zob. analogicznie: wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141001">1 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>E.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑436/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2246">EU:C:2014:2246</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Do porównania z postanowieniem prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180116">16 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>PM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑604/17</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:10">EU:C:2018:10</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180419">19 kwietnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Saponaro i Xylina</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑565/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:265">EU:C:2018:265</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczonym tam orzecznictwem).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Tymczasem z wyroku Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego w Bukareszcie) z dnia <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE> wynika, że sąd rumuński nieprawidłowo zastosował prawo Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz przypisy 25, 26 do niniejszej opinii.</P></NOTE>, oddalając zarzut zawisłości sporu podniesiony przez S. Liberata, oparty na powództwach dotyczących związku małżeńskiego. Najpierw bowiem sąd ten odniósł się do rumuńskiego prawa krajowego regulującego przesłanki zawisłości sporu oraz powagi rzeczy osądzonej, aby następnie ocenić, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>redakcja art. 19 [rozporządzenia nr 2201/2003], który wymienia oddzielnie trzy przypadki zawisłości sporu, a mianowicie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>powództwa o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa między tymi samymi stronami<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00AB" ID="QE0046"/>, wskazuje jasno, że wystarczy, by oba konkurencyjne powództwa miały wspólny jeden tylko z trzech przedmiotów, a nie dwa odrębne przedmioty spośród tych wyraźnie i wyczerpująco wymienionych w tekście. […] W niniejszej sprawie każdy z wniosków dotyczy innego przedmiotu, a mianowicie separacji we Włoszech i rozwodu w Rumunii, co wyklucza zastosowanie art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003. Sąd apelacyjny słusznie orzekł, że rumuński system prawny nie zna instytucji separacji. Tym samym jest oczywiste, że nie ma <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>tożsamości<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00AB" ID="QE0047"/> z takowym powództwem złożonym do sądu innego państwa członkowskiego. Nawet jeśli istniałaby taka instytucja, należy wskazać, że nie zachodzi tożsamość pomiędzy rozwodem i separacją<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Ponadto należy zauważyć, że zarzut zawisłości sporu podnoszony przez S. Liberata na każdym etapie postępowania został oparty na rzeczonej prorogacji jurysdykcji związanej z pozwem o separację, a nie na przepisach mających zastosowanie w dziedzinie odpowiedzialności rodzicielskiej lub alimentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>W tym zakresie można podnieść, że po ogłoszeniu w dniu <DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE> przez sąd włoski orzeczenia dotyczącego związku małżeńskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wydaje się, że skutki wydania orzeczenia o separacji nie zostały rozpatrzone, jako że później wydano dwa orzeczenia w Rumunii, a mianowicie wyrok z dnia <DATE ISO="20121203">3 grudnia 2012 r.</DATE> i wyrok z dnia <DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE> oddalający apelację wniesioną przez S. Liberata.</P></NOTE> kwestia zawisłości sporu jest znacznie trudniejsza do rozpatrzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Otóż zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003, prorogacja jurysdykcji ustaje, gdy tylko orzeczenie dotyczące separacji uzyska powagę rzeczy osądzonej. Ponadto, jak zauważył Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180628">28 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HR</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑512/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:513">EU:C:2018:513</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), odnoszącym się do wykładni art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>[p]rawodawca Unii uważa […], że sądy geograficznie bliskie miejscu zwykłego pobytu dziecka mogą ogólnie lepiej ocenić środki, jakie należy podjąć dla dobra dziecka<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>.</P></NOTE>. Sąd ten bowiem mógł nadal zajmować się sprawą odpowiedzialności rodzicielskiej jedynie ze względu na pozytywną weryfikację swojej jurysdykcji. Może ona według mnie wynikać jedynie z wykładni postanowień art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Trybunał nie wypowiedział się wprost co do zastosowania tego przepisu. Zobacz podobnie opinię rzecznika generalnego Watheleta w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>iq</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:552">EU:C:2018:552</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ta wykładnia może wynikać z komentarza É. Pataut, E. Gallant, Article 12: Prorogation of jurisdiction, w: U. Magnus, P. Mankowski, <HT TYPE="ITALIC">European Commentaries on Private International Law, Brussels IIbis Regulation</HT>, vol. IV, Sellier European Law Publishers, Otto Schmidt, Köln 2017., pkt 41 (s. 160). Tej koncepcji nie podziela N. Joubert, Autorité parentale – Conflits de juridictions, <HT TYPE="ITALIC">JurisClasseur – Droit international</HT>, marzec 2009, zeszyt 549‑20, w szczególności pkt 44.</P></NOTE>, którą należy, w mojej ocenie, łączyć z rozważeniem dobra dziecka, co uzasadniło, za zgodą matki, prorogację jurysdykcji na początku postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Przedmiotowa analiza powinna być zbliżona do tej przedstawionej w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141001">1 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>E.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑436/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2246">EU:C:2014:2246</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), jak również w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170215">15 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>W i V</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑499/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:118">EU:C:2017:118</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ponieważ dla uzasadnienia, że to sąd włoski jest właściwy do wydania orzeczenia wpadkowego w przedmiocie uznania orzeczenia rumuńskiego, które położyło kres zawisłości sporu, przesłanki te powinny być spełnione łącznie, do sądu odsyłającego należy zatem upewnienie się, że istnienie tych przesłanek zostało zbadane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Moim zdaniem z orzeczenia wydanego przez sąd włoski w ostatniej instancji powinno jasno wynikać, że orzeka on po rozważeniu, w odniesieniu do dobra dziecka, prorogacji jurysdykcji uzyskanej po wytoczeniu sprawy przed włoski sąd pierwszej instancji w 2007 r.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W świetle całokształtu powyższych rozważań należy zatem określić, jakie skutki powinny wyniknąć z nieprzestrzegania zasad zawisłości sporu w odniesieniu do okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Skutki nieprzestrzegania zasad zawisłości sporu</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Należy na wstępie zwrócić uwagę na szczególne okoliczności sprawy w postępowaniu głównym. Sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę i przed którym pozostają zawisłe sprawy z takimi samymi żądaniami i między tymi samymi stronami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Dla przypomnienia, tożsamość stron jest wymagana dla powództwa w zakresie alimentów. W zakresie powództwa dotyczącego związku małżeńskiego sąd włoski wydał prawomocne orzeczenie.</P></NOTE>, powinien wydać bowiem orzeczenie w przedmiocie wniosku wpadkowego dotyczącego uznania prawomocnego wyroku wydanego przez sąd, przed który wytoczono sprawę później.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W rezultacie, z tego jedynie powodu, orzeczenie Trybunału w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, Mercredi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑497/10 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:829">EU:C:2010:829</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, zgodnie z którym w przypadku zawisłości sporu orzeczenie w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej wydane przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, z naruszeniem obowiązku zawieszenia postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz pkt 68, 69 tego wyroku.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>nie miałoby wpływu<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> na orzeczenie, które ma być wydane przez sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz pkt 70 rzeczonego wyroku.</P></NOTE>, nie ma zastosowania do sprawy w postępowaniu głównym, w przeciwieństwie do tego, co podnosi Komisja. Trybunał wskazał bowiem w pkt 67 wyroku z dnia <DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, Mercredi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑497/10 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:829">EU:C:2010:829</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, że skarżone orzeczenie wydane przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, nie było prawomocne. Ponadto niepewność co do miejsca zamieszkania dziecka oraz nałożenie się na nią postępowania zmierzającego do jego powrotu uzasadniają szczególne rozwiązanie przyjęte w tej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W związku z tym w sprawie w postępowaniu głównym kwestia naruszenia zasad zawisłości sporu powinno się badać z uwzględnieniem podstaw nieuznawania wyrażonych w rozporządzeniach nr 2201/2003 oraz 44/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>W ramach postępowania zawisłego, które nie dotyczy już ustania małżeństwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>W zakresie braku sprzeczności wyroku rozwodowego z wyrokiem o separacji, zob. sprawozdanie wyjaśniające A. Borrás przytoczone w przypisie 26, w szczególności pkt 71.</P></NOTE>, sąd odsyłający słusznie ustalił, że wśród podstaw nieuznawania orzeczeń przewidzianych w rozporządzeniu nr 2201/2003 jedynie kryterium rażącej sprzeczności uznania orzeczenia wydanego w przedmiocie odpowiedzialności rodzicielskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Dotyczy to również spraw z zakresu obowiązku alimentacyjnego. Artykuł 34 pkt 1 i art. 35 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 znajdują zastosowanie.</P></NOTE> z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, wskazane w art. 23 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 powinno się zbadać w połączeniu z art. 24 tego rozporządzenia. Przepis ten bowiem wyklucza zastosowanie kryterium porządku publicznego do zasad jurysdykcji zawartych w art. 3–14 rzeczonego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Trybunał zbadał już tę kwestię w wyroku P.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Odmienność okoliczności tej sprawy w odniesieniu do okoliczności sprawy w postępowaniu głównym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Sporne orzeczenie zostało wydane przez sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę. Spór dotyczył miejsca zamieszkania dziecka i w rezultacie jurysdykcji tego sądu oraz twierdzenia, że sąd ten, orzekając, naruszył obowiązki wskazane w art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003.</P></NOTE> nie wydaje mi się rozstrzygająca, jako że z jednej strony orzeczenie Trybunału dotyczy związku przepisów odnoszących się do jurysdykcji lub do koordynacji równoległych postępowań z przepisami upoważniającymi do odmowy uznania orzeczeń wydanych w państwie członkowskim, a z drugiej strony orzeczenie to opiera się na ogólnych zasadach przejętych niemal dosłownie z wyroku z dnia <DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, Diageo Brands<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (pkt 40–42, 44).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>W wyroku P Trybunał wyraził wolę przyjęcia takiej samej, zawężającej koncepcji podstaw pozwalających na odmowę uznania orzeczenia, odnosząc się do koncepcji przyjętej przy zastosowaniu rozporządzenia nr 44/2001, co uzasadnia, korzystnie dla sprawy w postępowaniu głównym, z uwagi na dwa znajdujące zastosowanie rozporządzenia, wniosek, że to orzeczenie powinno służyć za podstawę do odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Trybunał przypomniał z jednej strony, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>zgodnie z motywem 21 rozporządzenia [nr 2201/2003] jego podstawą jest założenie, że uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w państwie członkowskim powinno opierać się na zasadzie wzajemnego zaufania, a podstawy nieuznania orzeczenia powinny być ograniczone do niezbędnego minimum<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Punkt 35 wyroku P.</P></NOTE>, a z drugiej strony, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>[w] ramach tego systemu art. 23 rozporządzenia nr 2201/2003, który określa podstawy, jakie mogą zostać powołane przeciwko uznaniu orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, należy interpretować w sposób ścisły, jako że stanowi on przeszkodę w realizacji jednego z podstawowych celów rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Punkt 36 wyroku P. Niedawno Trybunał przypomniał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170215">15 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>W i V</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑499/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:118">EU:C:2017:118</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), że zasada wzajemnego uznawania orzeczeń stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>podstawę dla stworzenia prawdziwej przestrzeni sprawiedliwości<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, co wynika z motywu 2 rozporządzenia nr 2201/2003.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Te cele i zasady uzasadniały wprowadzenie przez prawodawcę Unii, w art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003, zakazu jakiegokolwiek badania jurysdykcji sądu państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Ten zakaz został zawarty w większości rozporządzeń, jako że jest nieodłącznie związany z zasadą wzajemnego zaufania. Zobacz w szczególności art. 45 ust. 3 rozporządzenia nr 1215/2012, jak również art. 39 rozporządzeń 2016/1103 oraz 2016/1104. Trybunałowi chodzi tu o zasadę podstawową, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>[wyraźne sprecyzowanie], że art. 23 lit. a) tego rozporządzenia nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia takiego badania<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz pkt 42 wyroku P.</P></NOTE>, mając na względzie art. 3–14 wskazanego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Przez to odesłanie brzmienie tego artykułu różni się od brzmienia art. 35 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001, sformułowanego w sposób ogólny: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>jurysdykcja sądu państwa członkowskiego pochodzenia nie może być przedmiotem ponownego badania. Przepisy dotyczące jurysdykcji nie należą do porządku publicznego w rozumieniu art. 34 pkt 1<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>.</P></NOTE>. Ten fundament, od którego nie jest możliwe stosowanie bezpośrednich lub pośrednich odstępstw, skutkuje również ujednoliceniem zasad jurysdykcji oraz domniemaniem prawidłowości badania tych zasad przez każdy sąd od momentu, gdy wniesiono do niego sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Ze względu na całokształt powyższych argumentów Trybunał rozszerzył w wyroku P zakaz stosowania kryterium wynikającego ze sprzeczności z porządkiem publicznym państwa członkowskiego przyjęty w art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz pkt 45 wyroku P.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Jednakże, skoro art. 19 tego rozporządzenia znajduje się, podobnie jak art. 15, w jego rozdziale II zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>Jurysdykcja<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>, nie uzupełnia on szczególnych przepisów przyznających jurysdykcję zawartych w sekcjach 1 i 2, jako że znajduje się w sekcji 3 odnoszącej się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>przepisów wspólnych<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Niemniej jednak uważam, że należy powielić rozwiązanie przyjęte w wyroku P. Jeśli bowiem sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę, orzekając co do wniosku wpadkowego dotyczącego uznania, zbadał, czy zasady zawisłości sporu zostały prawidłowo zastosowane przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, i tym samym powody, dla których tamten sąd nie uznał się niewłaściwym, sąd, przed który najpierw wytoczono sprawę, kontroluje, czy tamten sąd zweryfikował swoją jurysdykcję. Tymczasem art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 zakazuje mu tego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Ponadto, ze względu na przesłanki realizacji zasad dotyczących jurysdykcji, które przedstawiliśmy powyżej, ta kontrola nie może się ograniczać do sprawdzenia dat wszczęcia postępowania. W rezultacie ocena wagi naruszenia tych zasad na etapie uznawania orzeczenia może się okazać problematyczna. Można sobie bowiem wyobrazić, zwłaszcza w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej i w przypadku prorogacji jurysdykcji, że w następstwie wymiany informacji między sądami sąd, przed który wytoczono sprawę później, uzna się za niewłaściwy, zwłaszcza ze względu na kryteria jurysdykcji, a mianowicie bliskość z miejscem zamieszkania dziecka oraz jego dobro<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180628">28 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HR</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑512/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:513">EU:C:2018:513</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Ponadto, jak wskazał Trybunał w wyroku P: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>sąd państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, nie może odmówić uznania orzeczenia pochodzącego z innego państwa członkowskiego tylko dlatego, że jego zdaniem w orzeczeniu tym prawo krajowe lub prawo Unii zostało niewłaściwie zastosowane, gdyż taki krok podważałby cel rozporządzenia nr 2201/2003<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz pkt 46 wyroku P, w którym przypomniano stałą zasadę wynikającą z zakazu kontroli orzeczeń (zob. w szczególności art. 36 i art. 45 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001, jak również art. 26 rozporządzenia nr 2201/2003).</P></NOTE>. Również wydaje mi się trudne do uzasadnienia, by błędne rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrażenie użyte w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16 lipca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hadadi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑168/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:474">EU:C:2009:474</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>C</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑376/14 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2268">EU:C:2014:2268</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> w przypadku równoległych postępowań było traktowane bardziej restrykcyjnie niż brak zbadania jurysdykcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz tytułem przykładu: wyrok P oraz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170215">15 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>W i V</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑499/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:118">EU:C:2017:118</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Zobacz również uwagi N. Joubert, La résidence de l’enfant du divorce face à la demande de modification de la décision relative à la garde et aux aliments, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, 2018, s. 138–142, w szczególności pkt 9 (s. 140, 141).</P></NOTE> lub błędy popełnione przy tej okazji, które nie podlegają jakiejkolwiek kontroli zgodnie z postanowieniami art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 i innymi rozporządzeniami europejskimi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Z całokształtu powyższych argumentów wnioskuję, że niezależnie od braku wyraźnego odniesienia do art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003 w art. 24 tego rozporządzenia przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zawarty w nim zakaz kontroli jurysdykcji sądu pochodzenia ma zastosowanie również w przypadku naruszenia zasad zawisłości sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Biorąc pod uwagę istotność tej kwestii, podobnie jak tej podjętej w wyroku P, można zasugerować dodanie propozycji dotyczącej wzmiankowanego art. 24 w związku z przeredagowaniem rozporządzenia nr 2201/2003. Można zauważyć, że nie przedstawiono żadnej zmiany dotyczącej zasad jurysdykcji w początkowym projekcie, a mianowicie w propozycji rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej oraz w sprawie uprowadzenia dziecka za granicę [COM(2016) 411 final], ani w rezolucji ustawodawczej Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20180118">18 stycznia 2018 r.</DATE> w sprawie tej propozycji, dostępnej pod następującym adresem internetowym: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P8-TA-2018-0017+0+DOC+XML+V0//PL. W zakresie ostatniego etapu prowadzonych w Radzie Unii Europejskiej dyskusji na temat tego projektu, zob. <HT TYPE="ITALIC">Bulletin Quotidien Europe</HT> n<HT TYPE="SUP">o</HT> 12033, Agence Europe, <DATE ISO="20180605">5 czerwca 2018 r.</DATE>, s. 2.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W zakresie żądań dotyczących alimentów należy zauważyć, że nie ma żadnej trudności związanej z brzmieniem art. 35 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz przypis 51 do niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W świetle całokształtu powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby orzekł, że art. 35 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 powinno się interpretować w ten sposób, że zakazują one tego, by naruszenie zasad zawisłości sporu zawartych w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 oraz w art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003 przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, stanowiło podstawę nieuznania orzeczenia wydanego przez ten sąd, ze względu na sprzeczność z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Celem uzupełnienia pragnę wyjaśnić, że w przypadku konieczności uznania, że kryterium porządku publicznego znajduje zastosowanie, wyrok P określa tu jeszcze ograniczenia, które wymagają potwierdzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz pkt 35–39 tego wyroku oraz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), cytowany w pkt 37, 39 wyroku P, które pozwalają na utrzymanie tego samego rozwiązania w dziedzinie alimentów regulowanej przez rozporządzenie nr 44/2001.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Wyrok ten bowiem opiera się na zasadach wskazanych wielokrotnie przy okazji wykładni podstaw nieuznania znajdujących się w wielu rozporządzeniach regulujących swobodny przepływ orzeczeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz w odniesieniu do rozporządzenia nr 44/2001, tytułem niedawnego przykładu, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meroni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑559/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:349">EU:C:2016:349</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, jak również na wymogu prawodawcy Unii, by brać pod uwagę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>dobro dziecka<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Zobacz pkt 39 wyroku P. Zobacz również pkt 93 niniejszej opinii.</P></NOTE> w przypadku nieuznania orzeczenia wydanego w przedmiocie odpowiedzialności rodzicielskiej, przy jednoczesnym zachowaniu ducha ciągłej możliwości zmiany orzeczeń dotyczących dziecka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Należałoby w rezultacie ponownie orzec, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>wykładni art. 23 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 należy dokonywać w ten sposób, że o ile nie dochodzi do oczywistego naruszenia – z punktu widzenia dobra dziecka – normy prawnej uznawanej za zasadniczą dla porządku prawnego państwa członkowskiego lub prawa uznanego za podstawowe w tym porządku prawnym, przepis ten nie pozwala sądowi tego państwa członkowskiego, który w swojej ocenie ma jurysdykcję do orzekania w przedmiocie prawa do pieczy nad dzieckiem, odmówić uznania orzeczenia sądu innego państwa członkowskiego dotyczącego pieczy nad tym dzieckiem<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz pkt 53 wyroku P.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że naruszenie zasad zawisłości sporu ma – ze względu na ich funkcję w systemie automatycznego uznawania orzeczeń wewnątrz Unii – negatywny wpływ na zasadę proceduralnego porządku publicznego, która gwarantuje przepływ orzeczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Tymczasem nie sposób zgodzić się z takim poglądem, ponieważ te zasady nie mają znaczenia porównywalnego z zasadami przyjętymi przez Trybunał do oceny, że uznanie orzeczenia stanowiłoby naruszenie europejskiego proceduralnego porządku publicznego Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090402">2 kwietnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gambazzi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑394/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:219">EU:C:2009:219</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), do porównania z wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meroni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑559/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:349">EU:C:2016:349</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Taka ocena powinna być spójna z zasadami wskazanymi uprzednio, a mianowicie z ograniczeniem podstaw nieuznania przewidzianych w art. 23 rozporządzenia nr 2201/2003, wyjątkowym charakterem powołania się na klauzulę porządku publicznego oraz zakazem dla sądu państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, odmowy uznania orzeczenia pochodzącego z innego państwa członkowskiego jedynie ze względu na to, że sąd ten uważa, iż prawo Unii zostało niewłaściwie zastosowane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Jestem w pełni świadomy znaczenia mojej analizy w dobrze znanym kontekście instrumentalizacji zasad zawisłości sporu, wspieranej przez szeroką gamę podstaw określania jurysdykcji występującą w rozporządzeniu nr 2201/2003, zwłaszcza w przypadku wytoczenia sprawy przed sąd państwa członkowskiego, w którym prawo nie pozwala na natychmiastowe żądanie rozwodu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zobacz, tytułem przykładu praktyk opóźniających postępowanie korzystających z utożsamienia separacji z rozwodem i ze zwłoki w rozpoznaniu powództwa o rozwód wynikającej z zasady zawisłości sporu, A. Bonomi, La compétence internationale en matière de divorce, quelques suggestions pour une (improbable) révision du règlement Bruxelles II bis, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, 2017, s. 511–534, w szczególności s. 528–530 [lit. a)], jak również odniesienie w przypisie 80 do komentarza: P. Mankowski, Article 19: Lis pendens and dependent actions, w: U. Magnus, P. Mankowski, op.cit., pkt 37 (s. 249, 250).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Można by również twierdzić, że ze względu na szeroki zakres rozwiązania, którego nie można ograniczać do rozporządzeń mających zastosowanie w sprawach rodzinnych, istnieje ryzyko poważnego zachwiania filarów zasady uznawania orzeczeń z mocy prawa ze względu na brak sankcji za naruszenie bezwzględnie wiążącej normy wyrażonej w wielu rozporządzeniach europejskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Jednakże nie należy się tego obawiać, jako że te rozporządzenia oparte są właśnie na współpracy, jak również na wzajemnym zaufaniu pomiędzy sądami państw członkowskich i jako że należy zachować tę samą logikę, która kieruje uznawaniem i wykonywaniem orzeczeń wydawanych w każdym państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz podobnie: wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>W rezultacie zasadniczo nie wydaje mi się możliwe, by liczba przypadków naruszenia zasad zawisłości sporu się powiększała, tym bardziej że w przeciwieństwie do sądu rumuńskiego w sprawie w postępowaniu głównym sądy państw członkowskich znają od 2015 roku wykładnię art. 19 ust. 1 rozporządzenia 2201/2003 i dzięki niniejszej sprawie w postępowaniu głównym będą dysponować w przyszłości komplementarną wykładnią Trybunału w zakresie warunków i zasad stosowania zasad zawisłości sporu w sporach rodzinnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Tę wykładnię należy połączyć z treścią orzeczeń wydanych przez Trybunał dotyczących rozporządzenia nr 4/2009 mającego zastosowanie w dziedzinie obowiązków alimentacyjnych od <DATE ISO="20110618">18 czerwca 2011 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Ponadto należy położyć nacisk na możliwość zapobiegania przez sądy trudnościom nieodłącznie związanym ze sporami proceduralnymi poprzez wyżej opisane współpracę sądową oraz dialog pomiędzy sądami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz pkt 50 niniejszej opinii.</P></NOTE>, inspirując się postanowieniami art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012, jak również art. 17 rozporządzeń 2016/1103 oraz 2016/1104<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz w tym miejscu bardzo interesujące propozycje: M.L. Niboyet, G. Geouffre de la Pradelle, <HT TYPE="ITALIC">Droit international privé</HT>, wydanie 6, Librairie générale de droit et de jurisprudence, Collection Manuels, Paris 2017, pkt 621, 622 (s. 424–426).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Twierdzę również, że w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej, mając na względzie dobro dziecka, które powinno być podstawą każdego rozwiązania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Zobacz, tytułem przykładu w odniesieniu do ograniczeń w zawieszeniu orzekania ze względu na zawisłość sporu określonych przez Trybunał na wypadek braku odpowiedzi ze strony sądu, przed który najpierw wytoczono sprawę, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purrucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑296/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:665">EU:C:2010:665</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz również w projekcie Rady w sprawie przeredagowania rozporządzenia nr 2201/2003, cytowanym w przypisie 57 niniejszej opinii, wyraźniejsze potwierdzenie tej zasady.</P></NOTE>, zapobieganie trudnościom z uznawaniem orzeczeń jest konieczne. Z tego względu w sprawie w postępowaniu głównym byłoby zasadne pozwolić Trybunałowi na wcześniejsze wypowiedzenie się<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Należy zauważyć, że w niniejszym przypadku w odniesieniu do powództw w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej i alimentów dotyczących dziecka urodzonego w lutym 2006 r. i żyjącego w Rumunii od października 2006 r. postępowanie jest zawisłe we Włoszech od 11 lat (po wniesieniu sprawy w maju 2007 r. pierwsze orzeczenie co do istoty sprawy zostało wydane w lipcu 2013 r. po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w styczniu 2012 r.) i że spór dotyczy uznania wyroku wydanego w Rumunii, prawomocnego od 5 lat (<DATE ISO="20130612">12 czerwca 2013 r.</DATE>).</P></NOTE> co do przesłanek zawisłości sporu. Zastosowanie procedury przewidzianej w art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 mogłoby również zostać rozważone na wniosek jednej ze stron lub z inicjatywy jednego z sądów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Zobacz w szczególności, celem przypomnienia ogólnych zasad w przypadku zastosowania art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>D.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:819">EU:C:2016:819</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Ponadto, jeśli w wyjątkowych okolicznościach naruszenie zasad zawisłości sporu musiało wynikać z nieznajomości mających zastosowanie rozporządzeń oraz orzecznictwa Trybunału lub doprowadziło do naruszenia nadrzędnych regulacji proceduralnych, takich jak te, które przykładowo gwarantują możliwość wypowiedzenia się przez rodzica, u którego nie przebywa dziecko<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Do porównania z pkt 44 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), na mocy którego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>stosowanie klauzuli porządku publicznego należy uważać za dopuszczalne tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy gwarancje przewidziane w ustawodawstwie państwa pochodzenia oraz w samej Konwencji [z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej późniejszymi konwencjami związanymi z przystąpieniem do konwencji nowych państw członkowskich] nie są wystarczające, by chronić pozwanego przed oczywistym naruszeniem uznanego przez [konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisaną w Rzymie <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE>] prawa do obrony przed sądem pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>, oraz z wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meroni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑559/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:349">EU:C:2016:349</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, jak również poszanowanie rozsądnych terminów wydania orzeczenia, wydaje mi się uzasadnione przywołanie podstawy nieuznania orzeczenia opartej na porządku publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, zawierającej prawa fundamentalne uznane przez prawo Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Na koniec należy przypomnieć, że Komisja może rozważać celowość wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> w przypadku błędnego zastosowania prawa krajowego lub prawa Unii i niedostatków systemu środków odwoławczych istniejącego w każdym państwie członkowskim, uzupełnionej mechanizmem odesłania prejudycjalnego przewidzianym w art. 267 TFUE, który powinien zostać wprowadzony celem zapobiegania naruszeniu porządku publicznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meroni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑559/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:349">EU:C:2016:349</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) w następujący sposób:</TXT><P>Artykuł 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia <DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że zakazują one, by naruszenie zasad dotyczących zawisłości sporu, ustanowionych w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, przez sąd, przed który wytoczono sprawę później, stanowiło podstawę nieuznania orzeczenia wydanego przez ten sąd ze względu na sprzeczność z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>