Do celów niniejszej decyzji przyjmuje się następujące definicje:

1.Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu umożliwienia mu konfiskaty, w całości lub w części, narzędzi i korzyści z przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze powyżej jednego roku lub mienia, którego wartość odpowiada takim korzyściom.2.W odniesieniu do przestępstw podatkowych państwa członkowskie w celu pozbawienia sprawcy korzyści pochodzących z przestępstwa mogą wykorzystywać inne postępowania niż karne.

2.

Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty na mocy niniejszego artykułu przynajmniej tam:

[…]

c)gdzie ustalono, że wartość mienia jest nieproporcjonalna w stosunku do legalnych dochodów osoby skazanej, a sąd krajowy na podstawie określonych faktów jest w pełni przekonany, że dane mienie pochodzi z działalności przestępczej tej osoby.

Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że zainteresowane strony dotknięte przez środki określone w art. 2 i 3 posiadają skuteczne środki prawne w celu ochrony swoich praw.

Niniejsza decyzja ramowa nie powoduje zmiany zobowiązań nakazujących poszanowanie podstawowych praw i podstawowych zasad, w tym w szczególności zasady domniemania niewinności, zagwarantowanej w art. 6 [UE].

Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej do 15 marca 2007 r..

Celem niniejszej decyzji ramowej jest ułatwienie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w związku z wzajemnym uznawaniem i wykonywaniem nakazów konfiskaty poprzez zobowiązanie państwa członkowskiego do uznawania i wykonywania na jego terytorium nakazów konfiskaty wydanych przez sąd innego państwa członkowskiego właściwy w sprawach karnych. Niniejsza decyzja ramowa jest związana z decyzją ramową Rady [2005/212]. Celem tej decyzji ramowej jest zapewnienie, by wszystkie państwa członkowskie posiadały skuteczne przepisy dotyczące konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa, między innymi w odniesieniu do ciężaru dowodu związanego ze źródłem pochodzenia majątku posiadanego przez osobę skazaną za przestępstwo mające związek z przestępczością zorganizowaną.

1.Niniejsza dyrektywa określa minimalne zasady dotyczące zabezpieczania mienia w celu ewentualnej późniejszej konfiskaty oraz zasady dotyczące konfiskaty mienia w sprawach karnych.2.Niniejsza dyrektywa nie narusza procedur, które państwa członkowskie mogą stosować w celu konfiskaty tego mienia.

Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

Niniejszą dyrektywę stosuje się do przestępstw objętych następującymi aktami prawnymi:

a także innymi aktami prawnymi, o ile stanowią one wyraźnie, że niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do przestępstw w nich wymienionych.

1.Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty, w całości lub w części, narzędzi i korzyści lub mienia, którego wartość odpowiada takim narzędziom lub korzyściom, w przypadku wydania prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, przy czym może być to również wyrok wydany w wyniku postępowania zaocznego.2.Jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie konfiskaty na podstawie ust. 1, przynajmniej w sytuacji, gdy niemożność ta wynika z choroby lub ucieczki podejrzanego lub oskarżonego, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty narzędzi i korzyści, w przypadkach gdy wszczęte zostało postępowanie karne w odniesieniu do przestępstwa, które może być źródłem – w sposób bezpośredni lub pośredni – korzyści majątkowych, i takie postępowanie mogło doprowadzić do wydania wyroku skazującego, gdyby podejrzany lub oskarżony był w stanie stanąć przed sądem.

Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty, w całości lub w części, mienia należącego do osoby skazanej za popełnienie przestępstwa, które może być źródłem – w sposób bezpośredni lub pośredni – korzyści majątkowych, w przypadku gdy sąd na podstawie okoliczności sprawy, w tym konkretnych faktów i dostępnych dowodów, takich jak nieproporcjonalna do legalnego dochodu skazanego wartość jego mienia, jest przekonany, że przedmiotowe mienie pochodzi z działalności przestępczej.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty korzyści lub innego mienia, którego wartość odpowiada korzyściom, jeżeli takie korzyści lub inne mienie podejrzany lub oskarżony przekazał, bezpośrednio lub pośrednio, osobom trzecim lub jeżeli osoby trzecie nabyły je od podejrzanego lub oskarżonego, przynajmniej w przypadkach, gdy te osoby trzecie wiedziały lub powinny były wiedzieć – na podstawie konkretnych faktów i okoliczności, takich jak przekazanie lub nabycie nieodpłatne lub za kwotę znacznie niższą niż wartość rynkowa danego mienia – że celem przekazania lub nabycia było uniknięcie konfiskaty.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia osobom, w odniesieniu do których stosuje się środki przewidziane w niniejszej dyrektywie, prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia oraz do rzetelnego procesu sądowego w celu umożliwienia im korzystania z przysługujących im praw.

1.[…] art. 1 pierwsze cztery tiret oraz art. 3 decyzji ramowej [2005/212] zostają zastąpione niniejszą dyrektywą w odniesieniu do związanych nią państw członkowskich, bez uszczerbku dla obowiązków tych państw członkowskich dotyczących terminu transpozycji [tej decyzji ramowej] do prawa krajowego.2.W odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszą dyrektywą odesłania do przepisów [decyzji ramowej 2005/212], o której mowa w akapicie pierwszym, odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.

1.Niniejsza ustawa reguluje warunki i sposób konfiskaty przez państwo mienia nabytego nielegalnie.2.Mienie, o którym mowa w ust. 1, oznacza mienie, którego nabycie nie może być stwierdzone zgodnie z prawem.

Postępowanie na podstawie niniejszej ustawy prowadzi się niezależnie od postępowania karnego toczącego się przeciwko osobie objętej dochodzeniem lub związanym z nią osobom.

[Komisja ds. konfiskaty mienia] jest wyspecjalizowanym, niezależnym i stałym organem krajowym.

1.[Komisja ds. konfiskaty mienia] wszczyna postępowanie na podstawie niniejszej ustawy, gdy ma uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane mienie zostało nabyte nielegalnie.2.Takie uzasadnione podstawy istnieją wówczas, gdy po przeprowadzeniu dochodzenia stwierdza się istotną różnicę w zakresie majątku posiadanego przez osobę objętą dochodzeniem.

Dochodzenie określone art. 21 ust. 2 wszczyna się na podstawie decyzji dyrektora odpowiedniej terytorialnej dyrekcji, gdy osobę oskarżono o przestępstwo określone w:

[…]

[…].

1.Podlega konfiskacie mienie, które osoba objęta dochodzeniem przeniosła na osobę prawną lub wniosła jako wkład rzeczowy lub pieniężny do kapitału osoby prawnej, gdy osoby, które zarządzają osobą prawną lub ją kontrolują, wiedziały lub na podstawie okoliczności mogły zakładać, że mienie to nabyto nielegalnie.2.Podlega konfiskacie również mienie nielegalnie nabyte przez osobę prawną, która jest kontrolowana przez osobę objętą dochodzeniem lub związane z nią osoby lub przez nie wspólnie.[…].

Wniosek sądowy o konfiskatę na rzecz państwa mienia nabytego nielegalnie wnosi się przeciwko osobie objętej dochodzeniem oraz osobom, o których mowa w art. 64, 65, 66, 67 i 71.

Osoba objęta dochodzeniem oraz osoby, o których mowa w art. 64, 65, 66, 67 i 71, są pozwanymi w postępowaniu.

Kwestie, które nie są objęte zakresem niniejszego rozdziału, podlegają przepisom Grazhdanski-protsesualen kodeks [(kodeksu postępowania cywilnego)].

Sąd orzeka we wszystkich kwestiach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poza kwestią dotyczącą tego, czy dopuszczono się przestępstwa.

1.

Niezależnie od odpowiedzialności karnej na rzecz państwa są konfiskowane:

a)rzeczy należące do osoby winnej, które miały być wykorzystane lub zostały wykorzystane do popełnienia przestępstwa umyślnego;b)rzeczy, które należą do osoby winnej i były przedmiotem przestępstwa umyślnego – w przypadkach wyraźnie przewidzianych w części szczególnej tego kodeksu.

Kto w ramach swoich obowiązków defrauduje środki pieniężne, mienie lub inne wartościowe przedmioty, które do niego nie należą i które zostały mu przekazane w ramach wykonywanych przez niego obowiązków lub powierzone w celu sprawowania opieki nad nimi lub zarządzania nimi, podlega za to sprzeniewierzenie w trakcie pełnienia obowiązków karze pozbawienia wolności do lat ośmiu, a sąd może zarządzić konfiskatę co najwyżej połowy mienia należącego do winnego i pozbawienie go przysługujących mu praw […].

Sprzeniewierzenie na znaczną skalę w ramach pełnienia funkcji administracyjnych, stanowiące szczególnie poważny przypadek, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 20 lat.