Voorlopige editie

ARREST VAN HET HOF (Vierde kamer)

22 oktober 2026 (*)

„ Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Europese erfrechtverklaring – Verordening (EU) nr. 650/2012 – Artikel 68, onder l) – Inhoud van de Europese erfrechtverklaring – Nalatenschap die een onroerend goed in een andere lidstaat dan de lidstaat van afgifte van de erfrechtverklaring omvat – Verklaring aangevraagd met het oog op de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van de eerste lidstaat – Verplichting van de lidstaat van afgifte om het onroerende goed in de Europese erfrechtverklaring te identificeren – Nationale regeling waarbij inschrijving in het onroerendgoedregister louter op basis van een Europese erfrechtverklaring zonder de door die regeling vereiste gegevens over het betrokken goed wordt geweigerd – Stelsel van erfopvolging onder algemene titel in de wet die van toepassing is op de erfopvolging – Nationale regeling van de lidstaat waar het onroerendgoedregister wordt gehouden die voorziet in de mogelijkheid om met het oog op deze inschrijving een document ter aanvulling van de Europese erfrechtverklaring over te leggen indien het betrokken goed daarin niet wordt geïdentificeerd – Eventuele gevolgen van de toepassing van dat stelsel en het bestaan van deze regeling voor de verplichting van de autoriteit van afgifte om het betrokken goed in die verklaring te identificeren ”

In zaak C‑873/24 [Marwanak] (i),

betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Bundesgerichtshof (hoogste federale rechter in burgerlijke en strafzaken, Duitsland) bij beslissing van 27 november 2024, ingekomen bij het Hof op 17 december 2024, in de procedure

GK,

NU,

TZ,

MV,

UK,

wijst

HET HOF (Vierde kamer),

samengesteld als volgt: I. Jarukaitis, kamerpresident, R. Frendo, N. Jääskinen (rapporteur), M. Condinanzi en A. Kornezov, rechters,

advocaat-generaal: M. Szpunar,

griffier: V. Di Bucci,

gezien de stukken,

gelet op de opmerkingen van:

–        GK, NU, TZ, MV en UK, vertegenwoordigd door S. Heidenhain, Rechtsanwalt,

–        de Duitse regering, vertegenwoordigd door J. Möller, M. Hellmann en J. Simon als gemachtigden,

–        de Tsjechische regering, vertegenwoordigd door A. Pagáčová, M. Smolek en J. Vláčil als gemachtigden,

–        de Spaanse regering, vertegenwoordigd door P. Pérez Zapico als gemachtigde,

–        de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,

–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door B. Ernst en S. Noë als gemachtigden,

gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 5 februari 2026,

het navolgende

Arrest

1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 68, onder l), van verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring (PB 2012, L 201, blz. 107).

2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een procedure die door GK, NU, TZ, MV en UK in Duitsland is ingeleid met het oog op de afgifte van een Europese erfrechtverklaring waarin uitdrukkelijk een in Tsjechië gelegen onroerend goed is vermeld, zodat een recht daarop in het Tsjechische kadaster kan worden ingeschreven.

 Toepasselijke bepalingen

 Unierecht

 Verordening nr. 650/2012

3        De overwegingen 7 tot en met 9, 18, 19, 67, 68, 71 en 80 van verordening nr. 650/2012 luiden als volgt:

„(7)      De goede werking van de interne markt moet worden vergemakkelijkt door het wegnemen van de belemmeringen voor het vrije verkeer van personen die thans moeilijkheden ondervinden om hun rechten te doen gelden in het kader van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen. [...] De rechten van erfgenamen en legatarissen, van andere personen die de erflater na staan en van schuldeisers van de nalatenschap moeten daadwerkelijk worden gegarandeerd.

(8)      Om deze doelstellingen te bereiken, moeten in deze verordening bepalingen worden samengebracht inzake rechterlijke bevoegdheid, inzake toepasselijk recht, inzake erkenning – of, naargelang van het geval, aanvaarding –, uitvoerbaarheid en tenuitvoerlegging van beslissingen, authentieke akten en gerechtelijke schikkingen, en inzake het tot stand brengen van een Europese erfrechtverklaring.

(9)      Het toepassingsgebied van deze verordening moet alle burgerrechtelijke aspecten van erfopvolging in de nalatenschap van een overleden persoon omvatten, namelijk elke vorm van overgang en overdracht van goederen, rechten en verplichtingen bij overlijden, ongeacht of het gaat om een onder een uiterste wilsbeschikking vrijwillige overgang en overdracht dan wel om overgang in het geval van erfopvolging bij versterf.

[...]

(18)      De voorwaarden voor de inschrijving van een recht op onroerende en op roerende zaken moeten van het toepassingsgebied van deze verordening worden uitgesloten. Het is derhalve aan het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden (voor onroerende zaken de lex rei sitae), om te bepalen onder welke wettelijke voorwaarden en op welke wijze de registratie moet plaatsvinden, en welke autoriteiten, zoals het kadaster of een notaris, belast zijn om na te gaan of aan alle voorwaarden is voldaan en of de aangeboden of opgemaakte akten volledig zijn of de noodzakelijke informatie bevatten. De autoriteiten kunnen in het bijzonder nagaan of het recht van de erflater op de zaken uit de nalatenschap die in het ter inschrijving aangeboden document staan vermeld, een recht is dat als zodanig is geregistreerd of waarvan anderszins het bewijs wordt geleverd in overeenstemming met het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden. Om veelvouden van akten te voorkomen, moeten akten die door de bevoegde autoriteiten in een andere lidstaat zijn opgemaakt en op grond van deze verordening worden verspreid, door de registrerende autoriteit worden aanvaard. In het bijzonder dient de op grond van deze verordening afgegeven Europese erfrechtverklaring een geldig document te vormen voor de inschrijving van de goederen van de nalatenschap in het register van een lidstaat. Dit laat onverlet dat de bij de registratie betrokken autoriteiten de persoon die om registratie verzoekt, kunnen vragen om zodanige aanvullende informatie te verstrekken of zodanige aanvullende stukken over te leggen, als vereist onder het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden, zoals gegevens of documenten in verband met de betaling van belastingen. De bevoegde autoriteit kan de persoon die om registratie verzoekt, mededelen hoe de ontbrekende gegevens of documenten kunnen worden verstrekt.

(19)      De rechtsgevolgen van de inschrijving van een recht in een register moeten eveneens van het toepassingsgebied worden uitgesloten. Het is derhalve het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden dat bepaalt of de registratie bijvoorbeeld van declaratoire dan wel van constitutieve aard is. Daar waar bijvoorbeeld voor de verkrijging van een recht op een onroerende zaak onder het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden, registratie vereist is omwille van de werking erga omnes van de registers of ter bescherming van rechtsgeldige transacties, wordt het tijdstip van verkrijging derhalve door het recht van die lidstaat bepaald.

[...]

(67)      Een snelle, soepele en efficiënte behandeling van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen in de [Europese] Unie impliceert dat de erfgenamen [...] eenvoudig hun rechtspositie en/of rechten en bevoegdheden moeten kunnen aantonen in een andere lidstaat, bijvoorbeeld een lidstaat waar zich goederen van de nalatenschap bevinden. Om dit te verwezenlijken, moet bij deze verordening worden voorzien in de instelling van een eenvormige verklaring, de Europese erfrechtverklaring [...], die wordt afgegeven om in een andere lidstaat te worden gebruikt. Teneinde het subsidiariteitsbeginsel te eerbiedigen, mag de erfrechtverklaring niet in de plaats treden van interne documenten met gelijkaardige strekking in de lidstaten.

(68)      De autoriteit die de erfrechtverklaring afgeeft, moet de formaliteiten die vereist zijn voor de registratie van onroerende goederen in de lidstaat waar het register wordt gehouden, in acht nemen. Daartoe moet deze verordening voorzien in uitwisseling van informatie over die formaliteiten tussen de lidstaten.

[...]

(71)      De erfrechtverklaring moet in alle lidstaten dezelfde rechtsgevolgen hebben. De erfrechtverklaring moet niet een zelfstandige executoriale titel zijn, maar moet bewijskracht hebben en moet worden geacht nauwkeurig aan te geven welke elementen zijn vastgesteld krachtens het op de erfopvolging toepasselijke recht of krachtens een ander rechtsstelsel dat van toepassing is op bepaalde elementen, bijvoorbeeld de materiële geldigheid van een uiterste wilsbeschikking. De bewijskracht van de erfrechtverklaring mag zich niet uitstrekken tot elementen die door deze verordening niet geregeld worden, zoals verwantschapskwesties en de vraag of een bepaald goed eigendom van de erflater was. [...] Of de derde persoon de goederen in eigendom werkelijk heeft verkregen, moet niet in deze verordening worden geregeld.

[...]

(80)      [...] [D]e doelstellingen van deze verordening, namelijk het vrije verkeer van personen, de mogelijkheid dat burgers de vererving van hun nalatenschap in Unieverband van tevoren regelen, en de bescherming van de rechten van erfgenamen en legatarissen en van personen die de erflater na staan, alsook van schuldeisers van de nalatenschap, [kunnen] niet afdoende door de lidstaten [...] worden verwezenlijkt [...].”

4        Artikel 1 („Toepassingsgebied”) van deze verordening bepaalt:

„1.      Deze verordening is van toepassing op de erfopvolging in de nalatenschappen van overleden personen. Zij is niet van toepassing op fiscale zaken, douanezaken en administratiefrechtelijke zaken.

2.      Deze verordening is niet van toepassing op:

[...]

k)      de aard van zakelijke rechten, en

l)      de inschrijving van rechten op onroerende en roerende zaken in een register, met inbegrip van de wettelijke voorschriften voor een dergelijke inschrijving en de rechtsgevolgen van de inschrijving van dergelijke rechten of van het achterwege blijven daarvan.”

5        Artikel 3 („Definities”) van die verordening luidt als volgt:

„1.      In deze verordening wordt verstaan onder:

a)      ‚erfopvolging’: de erfopvolging in de nalatenschap van een overleden persoon, waaronder wordt begrepen elke vorm van overgang of overdracht van goederen, rechten en verplichtingen naar aanleiding van een overlijden, ongeacht of het gaat om een vrijwillige overgang of overdracht krachtens een uiterste wilsbeschikking, dan wel om een overgang middels erfopvolging bij versterf;

[...]

c)      ‚gemeenschappelijk testament’: een door twee of meer personen in een akte opgesteld testament;

[...]”

6        Hoofdstuk III („Toepasselijk recht”) van verordening nr. 650/2012 omvat de artikelen 20 tot en met 38.

7        Artikel 21 („Algemene regel”) van die verordening bepaalt in lid 1:

„Tenzij in deze verordening anders is bepaald, is op de erfopvolging in haar geheel het recht van de staat van toepassing, waar de erflater op het tijdstip van overlijden zijn gewone verblijfplaats had.”

8        Artikel 22 („Rechtskeuze”) van verordening nr. 650/2012 bepaalt in lid 1, eerste alinea:

„Een persoon kan als het recht dat zijn erfopvolging in het geheel beheerst, het recht van de staat kiezen, waarvan hij op het tijdstip van de rechtskeuze of op het tijdstip van overlijden de nationaliteit bezit.”

9        Artikel 23 van die verordening, „Toepassingsgebied van het toepasselijke recht”, bepaalt:

„1.      Het krachtens artikel 21 of artikel 22 aangewezen recht beheerst de vererving van de gehele nalatenschap.

2.      Dit recht regelt in het bijzonder:

a)      de gronden voor, het tijdstip en de plaats van het openvallen van de nalatenschap;

b)      de aanwijzing van de rechthebbenden, de bepaling van hun onderscheiden erfdelen en van de verplichtingen die hun door de erflater opgelegd kunnen zijn, alsook de bepaling van andere rechten op de nalatenschap, daaronder begrepen de erfrechten van de langstlevende echtgenoot of partner;

[...]

e)      de overgang op en de overdracht aan de erfgenamen en, naargelang van het geval, de legatarissen van de goederen, rechten en verplichtingen die de nalatenschap vormen, met inbegrip van de voorwaarden en de gevolgen van de aanvaarding of verwerping van de nalatenschap of van een legaat;

[...]”

10      Hoofdstuk VI („Europese erfrechtverklaring”) van verordening nr. 650/2012 omvat de artikelen 62 tot en met 73.

11      In artikel 63 van de verordening, met als opschrift „Doel van de erfrechtverklaring”, bepaalt:

„1.      De erfrechtverklaring is bestemd voor erfgenamen, rechtstreeks tot de nalatenschap gerechtigde legatarissen en voor executeurs-testamentair of beheerders van de nalatenschap, die zich in een andere lidstaat dienen te beroepen op hun hoedanigheid of de daaraan verbonden rechten en/of bevoegdheden dienen aan te tonen.

2.      De erfrechtverklaring kan met name worden gebruikt om het bewijs te leveren van een of meer van het volgende:

a)      de rechtspositie en/of de rechten van alle erfgenamen en, in voorkomend geval, alle legatarissen die in de erfrechtverklaring worden genoemd, alsmede hun erfdeel of legaat;

b)      de toewijzing van een bepaald goed of bepaalde goederen van de nalatenschap aan de erfgenamen of, in voorkomend geval, de legatarissen die in de erfrechtverklaring worden genoemd;

[...]”

12      In artikel 65 („Aanvraag van een erfrechtverklaring”) van verordening nr. 650/2012 bepalen de leden 1 en 3:

„1.      De erfrechtverklaring wordt afgegeven op verzoek van een van de in artikel 63, lid 1, bedoelde personen (hierna ‚de aanvrager’).

[...]

3.      De aanvraag bevat de volgende informatie, voor zover deze de aanvrager bekend is en de autoriteit van afgifte deze nodig heeft om de juistheid van de gegevens te kunnen vaststellen, welke de aanvrager gestaafd wil hebben, en gaat vergezeld van alle nodige documenten, hetzij de originele documenten, hetzij afschriften aan de hand waarvan de echtheid ervan kan worden vastgesteld, onverminderd artikel 66, lid 2:

[...]

f)      het beoogde doel van de erfrechtverklaring overeenkomstig artikel 63;

[...]

h)      de elementen waarop de aanvrager zich beroept om in voorkomend geval als rechthebbende aanspraak te maken op goederen van de nalatenschap en/of zijn recht te laten gelden om het testament van de erflater uit te voeren en/of de nalatenschap te beheren;

[...]”

13      Artikel 66 van die verordening, „Behandeling van de aanvraag”, bepaalt in de leden 1, 2 en 5:

„1.      Na ontvangst van de aanvraag verifieert de autoriteit van afgifte de door de aanvrager verstrekte gegevens, verklaringen, stukken en andere bewijzen. Zij verricht uit eigen beweging het daartoe vereiste en in haar wetgeving voorgeschreven of toegestane onderzoek, of verzoekt de aanvrager alle bewijzen over te leggen die zij verder nodig acht.

2.      Indien de aanvrager geen afschriften van de documenten heeft kunnen overleggen die voldoen aan de voorschriften noodzakelijk voor vaststelling van de echtheid ervan, kan de autoriteit van afgifte andere bewijsmiddelen aanvaarden.

[...]

5.      Voor de toepassing van dit artikel verschaft de bevoegde autoriteit van een lidstaat de autoriteit van afgifte van een andere lidstaat, op haar verzoek, de informatie uit met name het kadaster, de registers van de burgerlijke stand en de registers waarin documenten en feiten die betrekking hebben op de erfopvolging of op het huwelijksvermogensstelsel of equivalent vermogensstelsel van de erflater zijn opgenomen, mits de bevoegde autoriteit volgens het nationaal recht die informatie aan een andere nationale autoriteit zou mogen verschaffen.

14      Artikel 67 van deze verordening, met als opschrift „Afgifte van de erfrechtverklaring”, bepaalt in lid 1:

„Zodra de te staven gegevens volgens het op de erfopvolging toepasselijke recht of volgens een ander, specifiek toepasselijk recht vaststaan, wordt de erfrechtverklaring volgens de in dit hoofdstuk bepaalde procedure onverwijld afgegeven. De autoriteit van afgifte gebruikt daarvoor het formulier dat in overeenstemming met de in artikel 81, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure is vastgesteld.

De autoriteit van afgifte geeft de erfrechtverklaring in het bijzonder niet af indien:

a)      de te staven gegevens worden betwist, of

b)      de erfrechtverklaring niet in overeenstemming zou zijn met een beslissing betreffende de te staven gegevens.”

15      Artikel 68 („Inhoud van de erfrechtverklaring”) van verordening nr. 650/2012 bepaalt:

„De erfrechtverklaring bevat de volgende gegevens, voor zover deze nodig zijn voor de doeleinden waarvoor zij wordt afgegeven:

[...]

l)      het erfdeel dat elke erfgenaam toekomt en, in voorkomend geval, de lijst van rechten en/of goederen die elke erfgenaam toekomen;

[...]”

16      Artikel 69 van die verordening, „Rechtsgevolgen van de erfrechtverklaring”, bepaalt:

„1.      De erfrechtverklaring heeft rechtsgevolgen in alle lidstaten zonder dat daartoe een procedure vereist is.

2.      De erfrechtverklaring wordt geacht datgene nauwkeurig aan te tonen dat vaststaat volgens het recht dat van toepassing is op de erfopvolging, dan wel volgens enig ander recht van toepassing op specifieke gegevens. Degene die in de erfrechtverklaring als erfgenaam, legataris, executeur-testamentair of beheerder van de nalatenschap wordt genoemd, wordt geacht de in de erfrechtverklaring genoemde hoedanigheid te hebben en/of de houder te zijn van de in de erfrechtverklaring vermelde rechten of bevoegdheden, zonder andere voorwaarden en/of beperkingen met betrekking tot die rechten of bevoegdheden dan die welke in de erfrechtverklaring vermeld zijn.

3.      Eenieder die, handelend op grond van de in de erfrechtverklaring geattesteerde informatie, betalingen verricht of een goed overdraagt aan een persoon die in de erfrechtverklaring wordt genoemd als bevoegd om betalingen of goederen in ontvangst te nemen, wordt geacht een transactie te hebben verricht met een persoon die bevoegd is betalingen of goederen te ontvangen, tenzij hij weet, of door grove nalatigheid niet weet, dat de inhoud van de erfrechtverklaring niet met de werkelijkheid overeenstemt.

4.      Indien degene die in de erfrechtverklaring wordt genoemd als bevoegd om over goederen uit de nalatenschap te beschikken, deze goederen aan een ander overdraagt, dan wordt laatstgenoemde, handelend op grond van de in de verklaring geattesteerde informatie, geacht een rechtshandeling te hebben verricht met een persoon die bevoegd is om over de betrokken goederen te beschikken, tenzij hij weet, of door grove nalatigheid niet weet, dat de inhoud van de erfrechtverklaring niet met de werkelijkheid overeenstemt.

5.      Onverminderd artikel 1, lid 2, onder k) en l), is de erfrechtverklaring een geldig document voor de inschrijving van goederen uit de nalatenschap in het desbetreffende register in een lidstaat.”

 Uitvoeringsverordening nr. 1329/2014

17      Artikel 1, lid 5, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1329/2014 van de Commissie van 9 december 2014 tot vaststelling van de formulieren bedoeld in verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring (PB 2014, L 359, blz. 30) bepaalt:

„Voor de Europese erfrechtverklaring, zoals bedoeld in artikel 67, lid 1, van verordening [nr. 650/2012], wordt het in bijlage 5 vastgestelde formulier V gebruikt.”

18      Formulier V in bijlage 5 bij uitvoeringsverordening nr. 1329/2014 heeft als opschrift „Europese erfrechtverklaring”.

19      In dit formulier V worden de bijlagen opgesomd die naargelang het geval bij de Europese erfrechtverklaring kunnen worden gevoegd. Een daarvan is bijlage IV, met als opschrift „Status en rechten van de erfgena(a)m(en)”.

20      Punt 9 van deze bijlage IV luidt: „Goed(eren) dat (die) aan de erfgenaam is (zijn) toegekend en waarvoor een verklaring werd aangevraagd [specificeer het (de) goed(eren) en vermeld alle relevante identificatiegegevens]”. Voetnoot 13 bij dat punt 9 luidt:

„Vermeld in het geval van een geregistreerd goed de informatie die volgens het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden vereist is om het goed te kunnen identificeren [bijvoorbeeld voor onroerende goederen het exacte adres van het goed, het kadaster, het perceel- of kadasternummer, de beschrijving van het goed (voeg indien nodig relevante documenten bij)].”

 Duits recht

21      § 1922 van het Bürgerliche Gesetzbuch (burgerlijk wetboek; hierna: „BGB”), met het opschrift „Erfopvolging onder algemene titel”, in de versie van toepassing op het hoofdgeding, bepaalt in lid 1:

„Bij het overlijden van een persoon (openvallen van de nalatenschap) gaat diens vermogen (nalatenschap) in zijn geheel over op een of meer andere personen (erfgenamen).”

 Hoofdgeding en prejudiciële vragen

22      Op 1 maart 2013 hebben de erflater en zijn echtgenote een gemeenschappelijk testament opgemaakt waarin elk van hen de ander heeft aangewezen als enige erfgenaam indien hij of zij als eerste zou overlijden en heeft verklaard dat hun dochter de enige erfgenaam van de als laatste overleden echtgenoot zou zijn.

23      De erflater, die zijn laatste gewone verblijfplaats in Duitsland had, is overleden op 5 oktober 2015. Zijn dochter is overleden op 5 januari 2019 en zijn echtgenote op 21 februari 2022. De nalatenschap van de erflater (hierna: „erflater”) omvatte onder meer een op het grondgebied van Tsjechië gelegen onroerend goed.

24      Op 27 april 2023 hebben de vijf verzoekers in het hoofdgeding, handelend in hun hoedanigheid van kinderen van de overleden dochter van de erflater, bij het Amtsgericht Fürth (rechter in eerste aanleg Fürth, Duitsland) een Europese erfrechtverklaring aangevraagd met het oog op met name de afwikkeling van de nalatenschap met betrekking tot dat onroerende goed. Daartoe hebben zij verzocht in die verklaring de echtgenote van de erflater als zijn enige erfgenaam aan te wijzen en henzelf als de erfgenamen van de erfgenaam van die echtgenote, met elk een aandeel van een vijfde in de nalatenschap. Bovendien hebben zij verzocht om dat onroerende goed uitdrukkelijk te identificeren in die erfrechtverklaring, omdat die identificatie volgens de toepasselijke Tsjechische wet noodzakelijk was om de erfopvolging louter op basis van een dergelijke erfrechtverklaring in het Tsjechische kadaster te kunnen inschrijven.

25      Bij beslissing van 19 juli 2023 heeft het Amtsgericht Fürth het verzoek van verzoekers in het hoofdgeding om het in Tsjechië gelegen onroerende goed in de in het hoofdgeding aan de orde zijnde Europese erfrechtverklaring uitdrukkelijk te identificeren afgewezen.

26      Bij beslissing van 11 december 2023 is deze afwijzing bevestigd door het Oberlandesgericht Nürnberg (een van de drie hoogste rechterlijke instanties van de deelstaat Beieren, Neurenberg, Duitsland). Deze rechter was van oordeel dat een louter informatieve vermelding van afzonderlijke goederen in de Europese erfrechtverklaring, die niet onder het vermoeden noch onder de bescherming van het gewettigd vertrouwen van verordening nr. 650/2012 zou vallen, in strijd zou zijn met de doelstelling van deze verordening, namelijk een eenvormig instrument scheppen dat in alle lidstaten zonder problemen kan worden gebruikt. Hij heeft daaraan toegevoegd dat niet was voorzien in de verplichting voor de autoriteit van afgifte van de verklaring om na te gaan of de erflater bij zijn overlijden eigenaar was van een bepaald goed. Volgens deze rechter zou de zekerheid van het rechtsverkeer in gevaar kunnen komen als eenvoudige verklaringen van een erflater in de erfrechtverklaring zouden worden overgenomen en aldus een schijn van authenticiteit zouden verkrijgen.

27      Verzoekers in het hoofdgeding hebben tegen deze beslissing beroep in Revision ingesteld bij het Bundesgerichtshof (hoogste federale rechter in burgerlijke en strafzaken, Duitsland), de verwijzende rechter, om een Europese erfrechtverklaring te verkrijgen waarin concreet wordt vermeld dat het in Tsjechië gelegen onroerende goed deel uitmaakt van de nalatenschap.

28      Het Bundesgerichtshof heeft twijfels hierover en merkt op dat er in Duitsland uiteenlopende opvattingen zijn over de noodzaak om specifieke goederen van een nalatenschap in de erfrechtverklaring te vermelden. Volgens een eerste opvatting, die in een deel van de rechtspraak en van de rechtsleer wordt aangehangen, zijn dergelijke vermeldingen uitgesloten indien Duits recht op de erfopvolging van toepassing is, aangezien daarin het beginsel van de erfopvolging onder algemene titel geldt, dat in § 1922 BGB, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, is neergelegd. Volgens de aanhangers van deze opvatting is de lijst van goederen in artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 enkel nuttig bij erfopvolgingen die worden beheerst door vreemd recht in geval van meerdere erfgenamen van wie er één zijn rechten op goederen die hem individueel zijn toebedeeld wil vastleggen. Na het arrest van 9 maart 2023, Registrų centras (C‑354/21, EU:C:2023:184), verdedigt een belangrijk deel van de rechtsleer echter de tegenovergestelde opvatting, namelijk dat het doel van de Europese erfrechtverklaring – de afwikkeling van de erfopvolging in de lidstaten vereenvoudigen – ervoor pleit dat individuele goederen erin moeten worden opgenomen.

29      In deze context wenst de verwijzende rechter in de eerste plaats te vernemen of artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 verlangt dat in een Europese erfrechtverklaring de relevante identificatiegegevens worden vermeld van een onroerend goed dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin de verklaring is afgegeven indien de betrokken erfgenamen verzoeken om opneming van deze gegevens in de verklaring om als eigenaren van dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat te worden ingeschreven en indien die gegevens naar het recht van die lidstaat (lex rei sitae) voor die inschrijving vereist zijn. Hij vraagt zich met name af of een dergelijke verplichting bestaat indien deze gegevens krachtens dit recht enkel op grond van louter een Europese erfrechtverklaring kunnen worden ingeschreven indien het betrokken goed daarin wordt geïdentificeerd. Indien dat het geval is, zouden de met deze verordening nagestreefde doelstellingen niet worden verwezenlijkt, aangezien de rechten van de erfgenamen mogelijk niet daadwerkelijk worden gewaarborgd en de afgifte van een dergelijke verklaring tot vertragingen en extra kosten kan leiden indien de autoriteit die deze verklaring afgeeft, twijfels heeft over de vraag of een onroerend goed tot de betrokken nalatenschap behoort en indien het noodzakelijk zou kunnen blijken om juridisch advies in te winnen, bewijs te vergaren en documenten te laten vertalen.

30      In de tweede plaats wenst de verwijzende rechter te vernemen of de omstandigheid dat het vermogen van de erflater uit hoofde van het op de erfopvolging toepasselijke recht (lex successionis) „onder algemene titel” op de betrokken erfgenaam overgaat, van belang is voor het antwoord op de in het vorige punt van dit arrest bedoelde vraag. Hij vraagt zich met name af of de verplichting om in de Europese erfrechtverklaring de gegevens over een onroerend goed te vermelden die door de lex rei sitae worden vereist, een geval van onnodig formalisme oplevert indien de goederen van de erflater naar dat recht bij overlijden als geheel op de erfgenaam overgaan.

31      In de derde plaats vraagt de verwijzende rechter zich af of het voor het antwoord op zijn eerste vraag van belang is dat een onroerend goed volgens de lex rei sitae in het onroerendgoedregister van de lidstaat waar het is gelegen, kan worden ingeschreven indien een Europese erfrechtverklaring niet de door dat recht vereiste gegevens bevat, maar gepaard gaat met een document dat een verklaring van de betrokken erfgenaam, of eventueel van diens erfgenamen, over dat goed bevat. In dat verband merkt de verwijzende rechter op dat de erfgenaam volgens het in casu toepasselijke Tsjechische recht, in het bijzonder de artikelen 66 en 69 van vyhláška č. 357/2013 Sb., o katastru nemovitostí (katastrální vyhláška) (besluit nr. 357/2013 over het kadaster) een verklaring kan overleggen om te bewerkstelligen dat het kadaster een goed uit de nalatenschap inschrijft indien de voor die inschrijving vereiste gegevens niet in de Europese erfrechtverklaring zijn opgenomen, omdat dat in de rechtsorde van de lidstaat waar die verklaring is afgegeven niet mogelijk is.

32      Daarop heeft de Bundesgerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

„1)      Moet artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus worden uitgelegd dat de Europese erfrechtverklaring de gegevens moet bevatten die volgens het nationale recht van de staat waar het onroerend goed is gelegen, vereist zijn voor de inschrijving van de erfgenaam als eigenaar in het kadaster met betrekking tot het tot de nalatenschap behorende onroerende goed dat in een andere lidstaat is gelegen dan de staat van de instantie van afgifte van de verklaring, wanneer de erfgenaam heeft verzocht om die gegevens met het oog op zijn inschrijving als eigenaar in het kadaster van de staat waar het onroerend goed is gelegen, in de Europese erfrechtverklaring op te nemen en wanneer de inschrijving in het kadaster van de staat waar het onroerende goed is gelegen, volgens het nationale recht van die staat – indien het enige document dat ter ondersteuning van de aanvraag om het onroerende goed in te schrijven wordt overgelegd, de Europese erfrechtverklaring is – alleen kan plaatsvinden, wanneer de Europese erfrechtverklaring die gegevens bevat?

2)      Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang of de nalatenschap volgens het toepasselijke erfrecht onder algemene titel overgaat?

3)      Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang of de in de eerste vraag bedoelde inschrijving in het kadaster van de staat waar het onroerend goed is gelegen, volgens het nationale recht van die staat in plaats van door de indiening van een Europese erfrechtverklaring met de in de eerste vraag bedoelde gegevens ook kan worden verkregen doordat de erfgenaam of, na het overlijden van de erfgenaam, diens erfgenaam bij het kadaster van de staat waar het goed is gelegen, naast een Europese erfrechtverklaring die niet de in de eerste vraag bedoelde gegevens bevat, een ander document overlegt met een verklaring van de erfgenaam of, na het overlijden van de erfgenaam, van diens erfgenaam?”

 Beantwoording van de prejudiciële vragen

 Eerste vraag

33      Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, is gehouden om daarin de gegevens te vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de nalatenschap in kwestie en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien die verklaring wordt aangevraagd met het oog op de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat en de regeling van die lidstaat vereist dat deze gegevens in die verklaring worden vermeld om het goed louter op basis van dat document te kunnen inschrijven.

34      In herinnering moet worden gebracht dat artikel 68 van verordening nr. 650/2012, dat is opgenomen in hoofdstuk VI van deze verordening, volgens het opschrift ervan de inhoud van de Europese erfrechtverklaring vaststelt, die een autonome juridische regeling kent die is neergelegd in de bepalingen van dat hoofdstuk [zie in die zin arresten van 16 juli 2020, E. E. (Rechterlijke bevoegdheid en op erfopvolging toepasselijk recht), C‑80/19, EU:C:2020:569, punt 70, en 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak]. In dat verband bepaalt artikel 68 dat een erfrechtverklaring de in dat artikel opgesomde gegevens bevat, „voor zover deze nodig zijn voor de doeleinden waarvoor zij wordt afgegeven”. Tot deze gegevens behoort volgens punt l) van dat artikel „het erfdeel dat elke erfgenaam toekomt en, in voorkomend geval, de lijst van rechten en/of goederen die elke erfgenaam toekomen”.

35      De verwijzende rechter vraagt zich met name af of uit de bewoordingen van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012, en in het bijzonder uit het gebruik van de termen „in voorkomend geval” en „elke erfgenaam” blijkt dat deze bepaling vereist dat het betrokken goed uit de nalatenschap enkel in een Europese erfrechtverklaring hoeft te worden geïdentificeerd indien dit goed wordt toebedeeld aan een bepaalde erfgenaam onder meerdere erfgenamen.

36      Opgemerkt moet worden dat overeenkomstig vaste rechtspraak bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet enkel rekening moet worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (zie arresten van 17 november 1983, Merck, 292/82, EU:C:1983:335, punt 12, en 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punt 39).

37      Wat in de eerste plaats de bewoordingen van artikel 68 van verordening nr. 650/2012 betreft, daaruit blijkt ondubbelzinnig dat het feit dat de betrokken gegevens „nodig zijn voor de doeleinden” van de aanvrager van een Europese erfrechtverklaring een beslissende factor is om vast te stellen welke gegevens een dergelijke verklaring moet bevatten.

38      Bovendien heeft het Hof reeds benadrukt dat artikel 68 van verordening nr. 650/2012 met name voor het geval dat een dergelijke verklaring dient als grondslag waarop inschrijving van een geërfd onroerend goed wordt aangevraagd, bepaalt dat zij een minimum aan gegevens moet bevatten. Het heeft ook verklaard dat de inhoud van de verklaring per geval en afhankelijk van de doeleinden waarvoor zij wordt afgegeven kan verschillen (zie in die zin arrest van 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punt 45).

39      In casu wenst de verwijzende rechter te vernemen of een Europese erfrechtverklaring de gegevens moet bevatten aan de hand waarvan een onroerend goed uit een nalatenschap dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring is afgegeven, kan worden geïdentificeerd, ingeval de aanvrager om vermelding van deze gegevens vraagt met het oog op inschrijving in het onroerendgoedregister van de lidstaat van ligging en de regelgeving van die lidstaat deze inschrijving, indien zij louter op basis van een dergelijke verklaring wordt aangevraagd, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat die verklaring het betrokken goed noemt, zodat de vermelding van die gegevens noodzakelijk is voor de gevraagde inschrijving.

40      In de in de eerste vraag bedoelde omstandigheden, waaruit blijkt dat de vermelding van een onroerend goed dat tot de betrokken nalatenschap behoort en is gelegen in een andere lidstaat dan waarin de Europese erfrechtverklaring is afgegeven, noodzakelijk is in het licht van het doel waarvoor deze verklaring wordt afgegeven, kunnen de bewoordingen van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 dus aldus worden uitgelegd dat de autoriteit van afgifte verplicht is om daarin de identificatiegegevens van dat onroerende goed op te nemen.

41      Bovendien kunnen de uitdrukkingen „in voorkomend geval” en „elke erfgenaam”, die in punt l) van artikel 68 worden gebruikt, niet aldus worden uitgelegd dat zij impliceren dat een bepaald goed uit de nalatenschap enkel in een Europese erfrechtverklaring hoeft te worden geïdentificeerd wanneer dat goed is toebedeeld aan een bepaalde erfgenaam onder meerdere erfgenamen, aangezien die identificatie ook in andere gevallen noodzakelijk kan zijn voor het door de aanvrager van die verklaring nagestreefde doel. Deze uitdrukkingen moeten aldus worden opgevat dat die verklaring niet stelselmatig een lijst hoeft te omvatten van de rechten en/of goederen die deel uitmaken van de nalatenschap, maar enkel indien dat noodzakelijk is voor het doel waarvoor de verklaring wordt afgegeven.

42      Wat in de tweede plaats de context van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 betreft, moet om te beginnen worden opgemerkt dat in meerdere bepalingen van deze verordening een rechtstreeks verband wordt gelegd tussen het doel van de aanvraag van de Europese erfrechtverklaring en de inhoud ervan.

43      Zo bepaalt artikel 63 van verordening nr. 650/2012, dat betrekking heeft op het doel van de Europese erfrechtverklaring, in lid 1 dat dit instrument bestemd is voor erfgenamen die zich in een andere lidstaat willen beroepen op hun hoedanigheid of de daaraan verbonden rechten willen uitoefenen. In lid 2, onder a) en b), van artikel 63 is nader bepaald dat deze erfrechtverklaring met name kan worden gebruikt om het bewijs te leveren van de rechtspositie van erfgenaam en/of de rechten van alle erfgenamen die in de verklaring worden genoemd, alsmede hun erfdeel, alsook van de toewijzing van een bepaald goed of bepaalde goederen van de nalatenschap aan de erfgenamen (zie in die zin arrest van 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punt 43).

44      In dat verband moet de aanvraag de in artikel 65, lid 3, van deze verordening genoemde gegevens bevatten, in het bijzonder het beoogde doel van de verklaring overeenkomstig artikel 63 van die verordening, voor zover deze informatie noodzakelijk is om de autoriteit van afgifte in staat te stellen om de door de aanvrager verstrekte gegevens te bevestigen. Bovendien moet de aanvraag vergezeld gaan van het origineel van de relevante documenten of van naar behoren gewaarmerkte afschriften.

45      Vervolgens komt de impact van het doel waarvoor een Europese erfrechtverklaring wordt aangevraagd ook tot uiting in artikel 69 van verordening nr. 650/2012, gelezen in het licht van overweging 71 ervan, waarin de rechtsgevolgen van deze verklaring in alle lidstaten worden opgesomd. Uit artikel 69 volgt dat degene die in een erfrechtverklaring als erfgenaam wordt genoemd, wordt geacht de in de erfrechtverklaring genoemde hoedanigheid te hebben en/of de houder te zijn van de in de erfrechtverklaring vermelde rechten of bevoegdheden, die wordt geacht datgene nauwkeurig aan te tonen dat vaststaat volgens het recht dat van toepassing is op de erfopvolging, dan wel volgens enig ander recht van toepassing op specifieke gegevens. Wanneer een Europese erfrechtverklaring is afgegeven aan een erfgenaam in de lidstaat waar de erflater zijn gewone verblijfplaats had, kan die erfgenaam deze dus gebruiken in de andere lidstaten waar de goederen van de erflater zich bevinden (zie in die zin arresten van 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punt 44, en 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punt 52).

46      Wat ten slotte de verhouding betreft tussen de bepalingen van verordening nr. 650/2012 betreffende de Europese erfrechtverklaring en de toepasselijke bepalingen van nationaal recht, zij eraan herinnerd dat uit de rechtspraak van het Hof volgt dat deze bepalingen een lidstaat niet beletten om de vereisten vast te stellen waaraan moet worden voldaan voor de registratie van zakelijke rechten op onroerende goederen, overeenkomstig overweging 18 van deze verordening, die verwijst naar de lex rei sitae. Artikel 1, lid 2, onder l), artikel 68, onder l), en artikel 69, lid 5, van deze verordening verzetten zich dus niet tegen een regeling van een lidstaat op grond waarvan het verzoek om een onroerend goed in te schrijven in het onroerendgoedregister van die lidstaat kan worden afgewezen indien het enige document dat ter ondersteuning van die aanvraag is overgelegd, een Europese erfrechtverklaring is waarin dat onroerende goed niet wordt geïdentificeerd (zie in die zin arrest van 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punten 47‑53).

47      Bovendien is het geval waarin de identificatie van een goed uit de nalatenschap noodzakelijk is om een erfgenaam in staat te stellen om aan te tonen dat dat goed aan hem is toebedeeld, met name wanneer deze identificatie is vereist door het recht van de lidstaat waar het betrokken register wordt gehouden, ook voorzien in punt 9 van bijlage IV bij formulier V in bijlage 5 bij uitvoeringsverordening nr. 1329/2014, dat de autoriteit van afgifte voor een Europese erfrechtverklaring moet gebruiken (zie in die zin arrest van 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en in voetnoot 13 van bijlage IV.

48      Uit alle bovengenoemde bepalingen van verordening nr. 650/2012 samen volgt dat het bewijs van de toebedeling van bepaalde goederen uit de nalatenschap aan de betrokken erfgenamen een van de doeleinden is waarvoor een Europese erfrechtverklaring kan worden afgegeven. Daaruit volgt ook dat de inhoud ervan in het bijzonder ervan afhangt of de aangevraagde vermelding noodzakelijk is in het licht van het doel waarvoor de verklaring wordt afgegeven. Dat is met name het geval bij de toebedeling van een onroerend goed uit de nalatenschap dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin de verklaring is afgegeven indien de vermelding ervan vereist is voor de inschrijving in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat, zoals in het hoofdgeding.

49      In de derde plaats zij eraan herinnerd dat de doelstellingen van verordening nr. 650/2012 er met name in bestaan om erfgenamen te helpen hun rechten, die daadwerkelijk moeten worden gewaarborgd, te doen gelden in het kader van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen, zoals volgt uit de overwegingen 7, 8 en 80 van de verordening (zie in die zin arresten van 1 maart 2018, Mahnkopf, C‑558/16, EU:C:2018:138, punt 35; 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punt 50, en 27 maart 2025, Ławida, C‑57/24, EU:C:2025:217, punt 37).

50      Meer bepaald verklaart overweging 67 van die verordening dat de Europese erfrechtverklaring is ingevoerd om het voor erfgenamen met name mogelijk te maken om eenvoudig hun rechtspositie en/of rechten en bevoegdheden aan te tonen in een andere lidstaat, bijvoorbeeld de lidstaat waar zich goederen van de nalatenschap bevinden, zodat een dergelijke erfopvolging in de Unie snel, soepel en efficiënt kan worden behandeld (zie in die zin arresten van 1 maart 2018, Mahnkopf, C‑558/16, EU:C:2018:138, punt 36; 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punt 42, en 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punt 51).

51      Daaruit volgt dat de Europese erfrechtverklaring ertoe strekt erfgenamen in staat te stellen om hun rechten te doen gelden in een of meer andere lidstaten dan waar de verklaring is afgegeven en dus om te voorkomen dat zij zich in die lidstaten tot verschillende autoriteiten moeten wenden. Bijgevolg kan door de uitlegging van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 dat de inhoud van de Europese erfrechtverklaring wordt bepaald door het doel waarvoor deze verklaring wordt afgegeven, de nuttige werking van deze bepaling worden gewaarborgd, waarbij naar behoren rekening wordt gehouden met de belangen van de betrokken erfgenamen, en worden gegarandeerd dat de aldus door deze verordening in het algemeen en door de Europese erfrechtverklaring in het bijzonder nagestreefde doelstellingen worden verwezenlijkt.

52      In een situatie als in het hoofdgeding kan het gebruik van een Europese erfrechtverklaring voor het doel waarvoor zij is aangevraagd, namelijk, in casu, het certificeren van de verwerving van het recht van eigendom op het betrokken goed, door het ontbreken van vermeldingen worden belet. Met het oog op de verwezenlijking van de in het vorige punt genoemde doelstellingen is de autoriteit van afgifte dus gehouden om de identificatiegegevens van een onroerend goed in een dergelijke verklaring op te nemen wanneer zij wordt aangevraagd met het oog op inschrijving in een onroerendgoedregister die volgens het recht van de lidstaat waar dit goed is gelegen en het register wordt gehouden, louter op basis van die verklaring zonder vermelding van die gegevens niet mogelijk is. Om de uitvoering ervan te waarborgen en de nuttige werking van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 te behouden kan een dergelijke verplichting voor de autoriteit van afgifte bovendien niet worden beperkt tot de in punt 35 van het onderhavige arrest bedoelde gevallen, te weten de gevallen waarin het goed is toebedeeld aan een bepaalde erfgenaam onder meerdere erfgenamen.

53      Bijgevolg is het in overeenstemming met de bewoordingen van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012, de context van deze bepaling en de doelstellingen van deze verordening om deze bepaling aldus uit te leggen dat de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring daardoor wordt verplicht om in de erfrechtverklaring de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een aan een erfgenaam of erfgenamen toebedeeld onroerend goed kan worden geïdentificeerd indien die gegevens noodzakelijk zijn om het goed louter op grond van de verklaring te kunnen inschrijven in het onroerendgoedregister van de lidstaat waar dat goed is gelegen.

54      Aan deze uitlegging van artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 kan niet worden afgedaan door de twijfels van praktische aard van de verwijzende rechter dat die uitlegging ertoe zou leiden dat de autoriteit van afgifte van de Europese erfrechtverklaring in voorkomend geval stappen moet ondernemen om te bepalen of het betrokken onroerende goed volgens het recht van de lidstaat waar het is gelegen daadwerkelijk deel uitmaakt van de nalatenschap. Volgens deze rechter kunnen dergelijke stappen leiden tot extra kosten en vertragingen die afbreuk kunnen doen aan de door deze verordening nagestreefde doelstellingen van eenvoud en snelheid, en worden deze obstakels niet gecompenseerd door de samenwerkingsmechanismen tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten.

55      Een dergelijke verificatie kan weliswaar extra kosten en termijnen meebrengen, maar indien de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, niet vaststelt dat een onroerend goed deel uitmaakt van de nalatenschap, zou dat namelijk het grotere nadeel hebben dat de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van de betrokken erfgenaam in het gedrang komt. Volgens overweging 7 van verordening nr. 650/2012 moet de goede werking van de interne markt worden vergemakkelijkt door het wegnemen van de belemmeringen voor het vrije verkeer van personen die thans moeilijkheden ondervinden om hun rechten te doen gelden in het kader van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen, en moeten met name de rechten van erfgenamen daadwerkelijk worden gegarandeerd. De afgifte van een Europese erfrechtverklaring zonder de gegevens die vereist zijn naar het recht van de lidstaat waar het betrokken goed is gelegen en het onroerendgoedregister wordt gehouden, ontneemt de betrokken erfgenaam daarentegen de mogelijkheid om deze verklaring zinvol te gebruiken.

56      Bovendien blijkt uit artikel 66 van verordening nr. 650/2012 dat de wetgever van de Unie mechanismen voor onderzoek en overdracht van informatie tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten heeft ingesteld om te verifiëren of de gegevens die door de aanvrager van de Europese erfrechtverklaring zijn verstrekt, juist zijn (zie in die zin arrest van 17 januari 2019, Brisch, C‑102/18, EU:C:2019:34, punt 35). Op grond van artikel 66, lid 1, kan de autoriteit van afgifte, indien dat door het nationale recht wordt toegestaan, het onderzoek doen dat zij nodig acht of de aanvrager verzoeken om aanvullende bewijzen over te leggen. Lid 5 van dat artikel bepaalt dat de bevoegde autoriteit van een lidstaat de autoriteit van afgifte op haar verzoek de informatie verschaft uit de registers waarin documenten en feiten die betrekking hebben op de erfopvolging zijn opgenomen. In overweging 68 van deze verordening staat ook te lezen dat deze autoriteit informatie uitwisselt over de formaliteiten die vereist zijn voor de inschrijving van onroerende goederen in de lidstaat waar het register wordt gehouden. Daaruit volgt dat de praktische moeilijkheden die de verwijzende rechter heeft ingeroepen door de Uniewetgever in aanmerking zijn genomen en dat de verordening mechanismen omvat om ze te overwinnen.

57      Bovendien lijkt de strekking van overweging 71 van verordening nr. 650/2012 volgens de verwijzende rechter uit te sluiten dat de aan de Europese erfrechtverklaring verbonden bewijskracht zich uitstrekt tot de vraag of een goed aan de erflater toebehoorde. Hij is van mening dat uit artikel 66, lid 1, artikel 67, lid 1, eerste alinea, en artikel 69, leden 2 tot en met 4, van deze verordening lijkt voort te vloeien dat indien een goed in een Europese erfrechtverklaring moet worden geïdentificeerd, de autoriteit van afgifte verplicht is om na te gaan of het goed daadwerkelijk tot het vermogen van de erflater behoorde.

58      In dat verband zij eraan herinnerd dat in overweging 71 van verordening nr. 650/2012 staat te lezen dat de bewijskracht van de erfrechtverklaring zich niet mag uitstrekken tot de vraag of een bepaald goed eigendom van de erflater was, aangezien die kwestie niet behoort tot de werkingssfeer van die verordening zoals die in artikel 1 ervan is gedefinieerd. Uit overweging 18 van de verordening volgt dat de autoriteiten van de lidstaat die het register houdt, kunnen nagaan of het recht van de erflater op de zaken uit de nalatenschap die in het ter inschrijving aangeboden document staan vermeld, een recht is dat als zodanig is geregistreerd of waarvan anderszins het bewijs wordt geleverd in overeenstemming met het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden. Het feit dat de Europese erfrechtverklaring geen bewijskracht heeft met betrekking tot de vraag of een bepaald goed aan de erflater toebehoorde, doet dus niet af aan de verplichting die op de autoriteit van afgifte rust om een goed in die verklaring te identificeren indien die identificatie noodzakelijk is voor het doel waarvoor zij wordt afgegeven.

59      Artikel 69, lid 2, van verordening nr. 650/2012, gelezen in het licht van overweging 71, bepaalt dat de Europese erfrechtverklaring wordt geacht enkel datgene nauwkeurig aan te tonen dat vaststaat volgens het recht dat van toepassing is op de erfopvolging (aangewezen door de bepalingen van hoofdstuk III van deze verordening), dan wel volgens enig ander recht van toepassing op specifieke gegevens, bijvoorbeeld de materiële geldigheid van een uiterste wilsbeschikking. Lid 5 van artikel 69 voegt daaraan toe dat de verklaring een geldig document is voor de inschrijving van goederen uit de nalatenschap in het betreffende register in een lidstaat, onverminderd de uitzonderingen van artikel 1, lid 2, onder k) en l), van de verordening (zie in die zin arrest van 9 maart 2023, Registrų centras, C‑354/21, EU:C:2023:184, punten 44 en 47).

60      Voorts verplichten de artikelen 66 en 67 van verordening nr. 650/2012 de autoriteit van afgifte die een aanvraag van een Europese erfrechtverklaring onderzoekt om de door de aanvrager verstrekte gegevens, verklaringen en stukken te verifiëren en die verklaring enkel af te geven indien de te staven gegevens volgens het op de erfopvolging toepasselijke recht of volgens een ander, specifiek toepasselijk recht vaststaan. Het bij verordening nr. 650/2012 ingevoerde stelsel berust dus op de premisse dat de verklaring wordt afgegeven wanneer de te staven gegevens zijn vastgesteld volgens het op de erfopvolging toepasselijke recht [zie in die zin beschikking van 18 december 2025, BNP Paribas Fortis (Prejudiciële verwijzing van een plaatsvervangend notarieel medewerker), C‑240/24, EU:C:2025:1019, punt 46].

61      In dat verband heeft het Hof al onderstreept dat het absoluut noodzakelijk is dat de Europese erfrechtverklaring, die de in artikel 63 van verordening nr. 650/2012 vastgestelde bewijskracht heeft en de in artikel 69 van deze verordening genoemde gevolgen heeft, om het vertrouwen van de burgers van de Unie in dit instrument veilig te stellen, overeenkomstig artikel 67 van de verordening slechts wordt afgegeven indien de te staven gegevens niet worden betwist (zie in die zin arrest van 23 januari 2025, Albausy, C‑187/23, EU:C:2025:34, punten 43, 44 en 63‑65). Dit vereiste is des te belangrijker omdat een dergelijke verklaring gevolgen sorteert voor alle personen die er met naam in worden genoemd, in het bijzonder de erfgenamen, ook al hebben zij de verklaring niet zelf aangevraagd (zie in die zin arrest van 1 juli 2021, Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank, C‑301/20, EU:C:2021:528, punt 45).

62      Verordening nr. 650/2012 kan daarentegen niet aldus worden uitgelegd dat zij de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring verplicht om gegevens te certificeren die niet binnen de werkingssfeer van deze verordening vallen, zoals de vraag of een bepaald goed daadwerkelijk aan de erflater toebehoorde.

63      Uit alle bovenstaande overwegingen volgt dat de autoriteit van afgifte in de Europese erfrechtverklaring de gegevens moet vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de betrokken nalatenschap kan worden geïdentificeerd indien dat noodzakelijk is voor het doel waarvoor die erfrechtverklaring wordt afgegeven, ook al kan deze verplichting in voorkomend geval inhouden dat de te certificeren gegevens moeten worden geverifieerd. Bovendien moet deze autoriteit weigeren die verklaring af te geven indien deze gegevens worden betwist.

64      Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, daarin de gegevens moet vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de betrokken nalatenschap en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien die verklaring wordt aangevraagd met het oog op de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat en de regelgeving van die lidstaat vereist dat deze gegevens in die verklaring worden vermeld om het goed louter op basis van dat document te kunnen inschrijven.

 Tweede vraag

65      Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat het feit dat het vermogen van de erflater op grond van het recht dat op de erfopvolging van toepassing is, onder algemene titel op de erfgenamen overgaat, dat wil zeggen als geheel, de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, kan ontslaan van de verplichting om daarin de gegevens te vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van deze nalatenschap en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien de vermelding van deze gegevens in de verklaring nodig is voor het doel waarvoor zij wordt afgegeven, zoals de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat louter op basis van die verklaring.

66      In dat verband zij eraan herinnerd dat artikel 1, lid 2, onder l), van verordening nr. 650/2012, gelezen in het licht van de overwegingen 18 en 19 ervan, bepaalt dat de inschrijving van rechten op onroerende en roerende goederen in een register, met inbegrip van de wettelijke voorschriften voor een dergelijke inschrijving en de rechtsgevolgen van de inschrijving van dergelijke rechten of van het achterwege blijven daarvan, van de werkingssfeer van deze verordening is uitgesloten, aangezien deze aangelegenheden worden beheerst door het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden of, wat onroerende goederen betreft, door de lex rei sitae. Zoals het Hof al heeft geoordeeld, worden de voorwaarden waaronder dergelijke rechten zijn verkregen, door deze bepaling daarentegen niet van de werkingssfeer van deze verordening uitgesloten. Deze uitlegging vindt steun in artikel 23, leden 1 en 2, van de verordening, waarin is bepaald dat het krachtens artikel 21 of artikel 22 aangewezen recht dat van toepassing is op de erfopvolging, de vererving van de gehele nalatenschap beheerst, met name „de overgang op en de overdracht aan de erfgenamen [...] van de goederen, rechten en verplichtingen” (zie in die zin arrest van 12 oktober 2017, Kubicka, C‑218/16, EU:C:2017:755, punten 53‑55).

67      Zoals de Duitse regering in haar schriftelijke opmerkingen heeft opgemerkt, is het dus het recht dat bij verordening nr. 650/2012 is aangewezen als het op de erfopvolging toepasselijke recht dat de wijze van overgang van het vermogen van de erflater beheerst, en bepaalt dat recht in casu of de nalatenschap onder algemene titel overgaat of niet.

68      In de eerste plaats moet echter worden vastgesteld dat het niet in overeenstemming zou zijn met artikel 68 van deze verordening indien de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring in aanmerking neemt dat het op de erfopvolging toepasselijke recht uitgaat van „erfopvolging onder algemene titel” om de krachtens verordening nr. 650/2012 vereiste gegevens niet in een dergelijke verklaring te hoeven opnemen. Zoals blijkt uit de punten 37 en 48 van het onderhavige arrest moet de inhoud van deze verklaring namelijk worden bepaald aan de hand van het criterium dat de in artikel 68 opgesomde gegevens „nodig zijn voor de doeleinden waarvoor [die verklaring] wordt afgegeven”, zonder dat deze bepaling daartoe verwijst naar het recht van de lidstaten.

69      Bovendien kan de uitdrukking „in voorkomend geval”, die in artikel 68, onder l), wordt gebruikt, niet aldus worden uitgelegd dat de categorieën gegevens die in die verklaring moeten worden vermeld, kunnen verschillen naargelang de inhoud van het op de erfopvolging toepasselijke recht en in het bijzonder naargelang het stelsel dat de overgang van het vermogen van de erflater overeenkomstig dat recht beheerst, omdat anders afbreuk zou worden gedaan aan de doelstelling van harmonisatie die met de invoering van de Europese erfrechtverklaring wordt nagestreefd.

70      In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat geen enkele bepaling van verordening nr. 650/2012 ziet op een bijzonder erfopvolgingsstelsel, zoals de „erfopvolging onder algemene titel” in het in het hoofdgeding toepasselijke nationale recht, noch bepaalt dat een dergelijk stelsel van invloed kan zijn op de inhoud van de Europese erfrechtverklaring, die wordt geregeld in artikel 68 van deze verordening. Integendeel, uit artikel 1, lid 1, en artikel 3, lid 1, onder a), van verordening nr. 650/2012, gelezen in het licht van de overwegingen 7 en 9 ervan, volgt dat de werkingssfeer van die verordening elk type erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen en alle burgerrechtelijke aspecten ervan omvat, waarvoor de verordening een eenvormige regeling tot stand wil brengen, en met name elke vorm van overgang en overdracht van goederen of rechten en verplichtingen van de erflater [zie in die zin arrest van 9 september 2021, UM (Overeenkomst tot eigendomsoverdracht bij overlijden), C‑277/20, EU:C:2021:708, punt 33]. Aangezien de bepalingen van verordening nr. 650/2012 dus een algemene strekking hebben, kan de toepassing ervan niet verschillen naargelang van het betrokken erfopvolgingsstelsel.

71      In de derde plaats vindt deze vaststelling steun in het feit dat de Europese erfrechtverklaring een instrument van het Unierecht is met een autonome rechtsregeling die is neergelegd in de bepalingen van hoofdstuk VI van verordening nr. 650/2012, zoals in punt 34 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, en daarnaast in het feit dat deze verordening een rechtstreeks toepasselijke handeling van het Unierecht is. Bijgevolg kunnen de regels van het erfrecht van een lidstaat, zoals die waarbij een stelsel van „erfopvolging onder algemene titel” is ingevoerd, de uitlegging van de bepalingen van die verordening die de inhoud van de Europese erfrechtverklaring regelen, niet op een restrictieve manier beïnvloeden.

72      Bovendien is de uitlegging dat de inhoud van de Europese erfrechtverklaring niet afhangt van de bijzonderheden van de nationale rechtsorden inzake erfopvolging in overeenstemming met de doelstelling van vereenvoudiging van verordening nr. 650/2012 en in het bijzonder met de doelstellingen die met de invoering van deze erfrechtverklaring worden nagestreefd. Zoals in de punten 49 en 50 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, hebben deze verordening en die verklaring namelijk onder meer tot doel om erfgenamen te helpen hun rechten in het kader van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen daadwerkelijk te doen gelden, en hen daartoe in staat te stellen op een eenvoudige manier hun rechten aan te tonen, in een andere lidstaat, met name in de lidstaat waar het betrokken goed uit de nalatenschap is gelegen.

73      Deze overweging is van bijzonder belang in geval van een erfopvolging met grensoverschrijdende gevolgen die complex is, zoals opeenvolgende erfopvolgingen waarbij meerdere generaties erfgenamen betrokken zijn, zoals in casu.

74      Gelet op een en ander moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat het feit dat het vermogen van de erflater op grond van het recht dat op de erfopvolging van toepassing is, onder algemene titel op de erfgenamen overgaat, dat wil zeggen als geheel, de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, niet kan ontslaan van de verplichting om daarin de gegevens te vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van deze nalatenschap en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien de vermelding van deze gegevens in de verklaring nodig is voor het doel waarvoor zij wordt afgegeven, zoals de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat louter op basis van die verklaring.

 Derde vraag

75      Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring is vrijgesteld van de verplichting om daarin de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de nalatenschap kan worden geïdentificeerd indien om vermelding van die gegevens wordt verzocht met het oog op inschrijving in het onroerendgoedregister van de lidstaat waar dat goed is gelegen, ingeval dat goed volgens het recht van die lidstaat kan worden ingeschreven op basis van een aanvullend document dat wordt overgelegd samen met een Europese erfrechtverklaring die deze gegevens niet bevat.

76      Deze rechter is van oordeel dat de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring, indien zijn eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, niettemin vrijgesteld kan zijn van de verplichting om daarin de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een onroerend goed kan worden geïdentificeerd indien het recht van de lidstaat waar dat goed is gelegen een alternatieve procedure kent waarmee het goed kan worden ingeschreven in het onroerendgoedregister van die lidstaat op basis van een document ter aanvulling van een erfrechtverklaring die deze gegevens niet bevat. Volgens deze rechter sluit noch het arrest van 9 maart 2023, Registrų centras (C‑354/21, EU:C:2023:184), noch overweging 18, zesde en zevende volzin, van verordening nr. 650/2012 uit dat de hiervoor vereiste gegevens in een aanvullend document worden opgenomen. De verwijzende rechter wijst erop dat in casu uit de artikelen 66 en 69 van het Tsjechische kadasterbesluit, die in punt 31 van dit arrest zijn genoemd, voortvloeit dat de erfgenamen of de rechtverkrijgenden van een overleden erfgenaam een verklaring kunnen overleggen ter aanvulling van een Europese erfrechtverklaring waarin die gegevens ontbreken, zodat de door verzoekers in het hoofdgeding aangevraagde vermelding van bovengenoemde gegevens volgens hem zinloos zou kunnen zijn.

 Ontvankelijkheid

77      Zonder formeel een exceptie van niet-ontvankelijkheid met betrekking tot de derde prejudiciële vraag op te werpen stellen verzoekers in het hoofdgeding dat zij, indien de Europese erfrechtverklaring niet de identificatiegegevens van het betrokken onroerend goed bevat, geen gebruik kunnen maken van de volgens hen in het Tsjechische recht alleen voor rechtstreekse erfgenamen geboden mogelijkheid om een verklaring ter aanvulling daarvan over te leggen met het oog op inschrijving in het Tsjechische kadaster, aangezien zij rechtverkrijgenden in de tweede graad van de overledene zijn. Dit betoog kan aldus worden opgevat dat daarmee wordt opgekomen tegen de uitlegging van de lex rei sitae door de verwijzende rechter en dus dat daarmee wordt beoogd de relevantie van deze derde vraag voor het hoofdgeding ter discussie te stellen, zodat die vraag hypothetisch is.

78      In dat verband is het van belang om eraan te herinneren, in de eerste plaats, dat het Hof in het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen het Hof en de nationale rechter moet uitgaan van de in de verwijzingsbeslissing omschreven feitelijke en juridische context waarin de prejudiciële vragen worden gesteld. Aangezien de verwijzende rechter het feitelijke en wettelijke kader van de door hem gestelde vragen heeft afgebakend, staat het niet aan het Hof om de juistheid daarvan te onderzoeken (arresten van 8 juni 2023, Prestige en Limousine, C‑50/21, EU:C:2023:448, punten 42 en 43, en 19 maart 2026, Almirall, C‑589/24, EU:C:2026:217, punt 25).

79      In de onderhavige zaak moet dus worden uitgegaan van de veronderstelling van de verwijzende rechter dat verzoekers in het hoofdgeding op grond van de toepasselijke bepalingen van Tsjechisch recht inschrijving in het Tsjechische kadaster kunnen verkrijgen door samen met een Europese erfrechtverklaring een verklaring ter aanvulling ervan over te leggen indien de Europese erfrechtverklaring niet alle voor de inschrijving vereiste gegevens bevat.

80      In de tweede plaats is het volgens vaste rechtspraak uitsluitend een zaak van de nationale rechter bij wie het hoofdgeding aanhangig is gemaakt en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing om, rekening houdend met de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt, te beoordelen. Bijgevolg rust op de door de nationale rechter gestelde vragen een vermoeden van relevantie en kan het Hof slechts weigeren uitspraak te doen over een prejudiciële vraag van een nationale rechter wanneer de gevraagde uitlegging kennelijk geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de feitelijke en juridische gegevens die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen (zie in die zin arresten van 7 september 1999, Beck en Bergdorf, C‑355/97, EU:C:1999:391, punt 22, en 22 januari 2026, Secab, C‑423/23, EU:C:2026:32, punt 24).

81      Gelet op de door de verwijzende rechter verstrekte gegevens, die in punt 76 van het onderhavige arrest zijn samengevat, is in casu niet evident dat de door deze rechter gevraagde uitlegging van de bepalingen van verordening nr. 650/2012 geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, noch dat de in de derde prejudiciële vraag opgeworpen rechtsvraag van hypothetische aard is.

82      Bijgevolg is de derde vraag ontvankelijk.

 Ten gronde

83      In de eerste plaats moet worden benadrukt dat de Europese erfrechtverklaring een autonoom instrument van het Unierecht is, zoals in punt 34 van het onderhavige arrest is opgemerkt. Hieruit volgt dat de inhoud van dit certificaat uitsluitend moet worden bepaald aan de hand van de relevante bepalingen van verordening nr. 650/2012, en meer in het bijzonder aan de hand van artikel 68 ervan, dat bepaalt welke gegevens erin moeten worden opgenomen.

84      Met bepalingen van nationaal recht hoeft enkel rekening te worden gehouden indien verordening nr. 650/2012 uitdrukkelijk naar deze bepalingen verwijst. Zoals in punt 66 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, is dat met name het geval voor het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden of, wat onroerende goederen betreft, voor de lex rei sitae, zoals in de overwegingen 18 en 19 van deze verordening wordt uiteengezet, alsook voor het op de erfopvolging toepasselijke recht, dat op grond van artikel 21 of artikel 22 ervan is aangewezen.

85      In de tweede plaats is het van belang om eraan te herinneren dat artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 uitdrukkelijk bepaalt dat in een Europese erfrechtverklaring het erfdeel dat aan elke erfgenaam toekomt en, in voorkomend geval, de lijst van rechten en/of goederen die elke erfgenaam toekomen, moeten worden vermeld, voor zover deze gegevens noodzakelijk zijn voor de doeleinden waarvoor de erfrechtverklaring wordt afgegeven.

86      Zoals blijkt uit de uitlegging die in de punten 37 tot en met 53 en 64 van het onderhavige arrest aan deze bepaling is gegeven, hangt de verplichting voor de autoriteit van afgifte om in een Europese erfrechtverklaring de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een onroerende zaak die deel uitmaakt van de nalatenschap kan worden geïdentificeerd af van het doel waarvoor die erfrechtverklaring wordt afgegeven. Deze verplichting kan dus niet wegvallen door het enkele feit dat het recht van de lidstaat waar het goed is gelegen en het relevante onroerendgoedregister wordt gehouden, voorziet in een alternatieve procedure waarmee het recht van eigendom op dat goed in dat onroerendgoedregister kan worden ingeschreven door middel van een aanvullend document dat bedoeld is om de in die verklaring ontbrekende gegevens aan te vullen.

87      In de derde plaats moet worden overwogen dat aan een dergelijke uitlegging niet wordt afgedaan door de inhoud van het arrest van 9 maart 2023, Registrų centras (C‑354/21, EU:C:2023:184). Zoals blijkt uit de punten 35, 39 en 45 tot en met 53 van dat arrest had dat namelijk betrekking op de naleving van de in de regelgeving van een lidstaat gestelde vereisten voor de documenten die moeten worden overgelegd ter staving van de aanvraag tot inschrijving van het recht van eigendom op een onroerend goed in het onroerendgoedregister van die staat, in het bijzonder indien daartoe enkel een Europese erfrechtverklaring wordt overgelegd. Het Hof heeft in dat arrest echter niet de problematiek onderzocht die in de onderhavige vraag aan de orde is, namelijk welke gegevens over een dergelijk goed door de autoriteit van afgifte in deze verklaring moeten worden verstrekt indien de regelgeving van een lidstaat de aanvrager de mogelijkheid biedt om een aanvullend document over te leggen.

88      In de vierde en laatste plaats vindt deze uitlegging steun in de overwegingen 7, 67 en 80 van verordening nr. 650/2012, waarin is uiteengezet dat de vaststelling van deze verordening en de invoering van de Europese erfrechtverklaring met name tot doel hadden om de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van de erfgenamen te waarborgen en de gang van zaken binnen de Unie voor hen te vereenvoudigen, met name wanneer het erom gaat hun rechten aan te tonen in de lidstaat waar het betrokken goed is gelegen. Wanneer erfgenamen een erfrechtverklaring aanvragen met het oog op de uitoefening van die rechten, moet de verklaring dus alle daarvoor benodigde gegevens bevatten en mogen deze erfgenamen niet in een situatie worden gebracht waarin zij weliswaar een verklaring hebben verkregen maar zij een aanvullend document moeten overleggen om die rechten te kunnen uitoefenen omdat de verklaring, gelet op de eisen van deze verordening, onvolledig is.

89      Aan deze vaststelling wordt overigens niet afgedaan door het door de verwijzende rechter aangevoerde feit dat in overweging 18, eerste, zesde en zevende volzin, van verordening nr. 650/2012 wordt verklaard, ten eerste, dat de autoriteiten die belast zijn met de inschrijving van een recht op een roerend of onroerend goed in een register de persoon die om registratie verzoekt, kunnen vragen om de aanvullende informatie te verstrekken of de aanvullende stukken over te leggen die vereist zijn onder het recht van de lidstaat waar het register wordt gehouden, en, ten tweede, dat die autoriteiten aan die persoon kunnen meedelen hoe de ontbrekende gegevens of documenten kunnen worden verstrekt. Gelet op de bewoordingen van artikel 68, onder l), van deze verordening en de doelstellingen van deze verordening en de Europese erfrechtverklaring, zoals die met name in het vorige punt van het onderhavige arrest in herinnering zijn gebracht, kunnen de aanwijzingen in die overweging 18 namelijk niet aldus worden opgevat dat zij de autoriteit van afgifte ontheffen van de verplichting om in die verklaring de gegevens op te nemen die door dat nationale recht voor die inschrijving vereist zijn.

90      Gelet op een en ander moet op de derde vraag worden geantwoord dat artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012 aldus moet worden uitgelegd dat de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring niet is vrijgesteld van de verplichting om daarin de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de nalatenschap kan worden geïdentificeerd indien om vermelding van die gegevens wordt verzocht met het oog op inschrijving in het onroerendgoedregister van de lidstaat waar dat goed is gelegen, ingeval dat goed volgens het recht van die lidstaat kan worden ingeschreven op basis van een aanvullend document dat wordt overgelegd samen met een Europese erfrechtverklaring die deze gegevens niet bevat.

 Kosten

91      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.

Het Hof (Vierde kamer) verklaart voor recht:

1)      Artikel 68, onder l), van verordening (EU) nr. 650/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging, alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring

moet aldus worden uitgelegd dat

de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, daarin de gegevens moet vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de betrokken nalatenschap en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien die verklaring wordt aangevraagd met het oog op de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat en de regelgeving van die lidstaat vereist dat deze gegevens in die verklaring worden vermeld om het goed louter op basis van dat document te kunnen inschrijven.

2)      Artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012

moet aldus worden uitgelegd dat

het feit dat het vermogen van de erflater op grond van het recht dat op de erfopvolging van toepassing is, onder algemene titel op de erfgenamen overgaat, dat wil zeggen als geheel, de autoriteit die een Europese erfrechtverklaring afgeeft, niet kan ontslaan van de verplichting om daarin de gegevens te vermelden aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van deze nalatenschap en dat is gelegen in een andere lidstaat dan waarin deze verklaring wordt afgegeven, kan worden geïdentificeerd indien de vermelding van deze gegevens in de verklaring nodig is voor het doel waarvoor zij wordt afgegeven, zoals de inschrijving van het recht van eigendom op dat goed in het onroerendgoedregister van die andere lidstaat louter op basis van die verklaring.

3)      Artikel 68, onder l), van verordening nr. 650/2012

moet aldus worden uitgelegd dat

de autoriteit van afgifte van een Europese erfrechtverklaring niet is vrijgesteld van de verplichting om daarin de gegevens op te nemen aan de hand waarvan een onroerend goed dat deel uitmaakt van de nalatenschap kan worden geïdentificeerd indien om vermelding van die gegevens wordt verzocht met het oog op inschrijving in het onroerendgoedregister van de lidstaat waar dat goed is gelegen, ingeval dat goed volgens het recht van die lidstaat kan worden ingeschreven op basis van een aanvullend document dat wordt overgelegd samen met een Europese erfrechtverklaring die deze gegevens niet bevat.

ondertekeningen


*      Procestaal: Duits.


i      Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.