Het omvat twee afdelingen:
de afdeling Garantie,
de afdeling Oriëntatie.
De afdeling Garantie financiert:
a) de restituties bij uitvoer naar derde landen; b) de interventies ter regulering van de landbouwmarkten.
In zaak 18/76,
REGERING VAN DE BONDSREPUBLIEK DUITSLAND, ten deze vertegenwoordigd door K. Redeker, advocaat, als gemachtigde, en domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ter ambassade van de Bondsrepubliek Duitsland, 20-22 rue de l'Arsenal,
COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, ten deze vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur E. Gilsdorf en door G. zur Hausen, lid van de juridische dienst, als gemachtigden, en domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij haar juridisch adviseur M. Cervino, Bâtiment Jean Monnet, Kirchberg,
betreffende verzoek tot nietigverklaring van beschikkingen nrs. 76/141 en 76/147 van de Commissie van
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE,
samengesteld als volgt: H. Kutscher, president, J. Mertens de Wilmars en Mackenzie Stuart, kamerpresidenten, P. Pescatore, M. Sørensen, A. O’Keeffe en G. Bosco, rechters,
advocaat-generaal: F. Capotorti
griffier: A. Van Houtte
het navolgende
De feiten, het procesverloop, de conclusies en de middelen en argumenten van partijen kunnen worden samengevat als volgt:
DM
DM
Deze beschikkingen werden genomen op grond dat genoemde uitgaven niet waren toegestaan of door verzoekster niet waren verricht overeenkomstig de gemeenschapsbepalingen in het kader van de gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten.
In haar verzoekschrift betoogt verzoekster dat de beschikkingen van de Commissie ondeugdelijk zijn en derhalve moeten worden vernietigd voor zover de Commissie de financiering van uitgaven voor een bedrag van
DM
DM
Het Hof heeft, op rapport van de rechterrapporteur en gehoord de advocaat-generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
de beschikkingen nrs. 75/33036 en 75/33038 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van niet ten laste zijn gebracht van het EOGFL, afdeling Garantie; de Commissie te verwijzen in de kosten van het geding.
het beroep te verwerpen; verzoekster in de kosten te verwijzen.
Het omvat twee afdelingen: de afdeling Garantie, de afdeling Oriëntatie. De afdeling Garantie financiert: De Lid-Staten wijzen de diensten en organen aan, die zij machtigen tot uitbetaling van de in de artikelen 2 en 3 bedoelde uitgaven vanaf het ogenblik waarop deze verordening van toepassing wordt. Zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding van deze verordening verstrekken zij de Commissie de volgende inlichtingen betreffende deze diensten en organen : benaming en, in voorkomend geval, statuut, administratieve en boekhoudkundige voorschriften voor de betalingen in verband met de uitvoering van de communautaire voorschriften in het kader van de gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten. De Lid-Staten verstrekken de Commissie op gezette tijden de volgende documenten die betrekking hebben op de in artikel 4 bedoelde diensten en organen, en de door de afdeling Garantie gefinancierde maatregelen betreffen : De Commissie, na raadpleging van het in artikel 11 bedoelde Comité van het Fonds, bij de aanvang van het jaar, aan de hand van de in lid 1, sub a, genoemde documenten, over het toekennen, voor de diensten en organen, van een voorschot ten bedrage van maximaal een derde van de op de begroting opgevoerde kredieten; in de loop van het jaar, over aanvullende stortingen ter dekking van de uitgaven die door een dienst of orgaan moeten worden verricht; De Lid-Staten treffen, overeenkomstig de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, de nodige maatregelen om: zich ervan te vergewissen dat de door het Fonds gefinancierde maatregelen daadwerkelijk en op regelmatige wijze werden uitgevoerd; onregelmatigheden te voorkomen en te vervolgen; de ingevolge onregelmatigheden of nalatigheden verloren gegane bedragen terug te vorderen.
Verordening nr. 729/70 kent derhalve — in tegenstelling tot het bij 's Raads
In het
De voorlaatste overweging bij dit voorstel luidde als volgt:
…
De Lid-Staten doen de Commissie binnen drie maanden na de inwerkingtreding van deze verordening mededeling van: de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de in artikel 8, lid 1, van verordening EEG nr. 729/70 voorgeschreven maatregelen; de lijst van diensten en instellingen belast met de uitvoering van deze maatregelen alsook van de voornaamste bepalingen die betrekking hebben op de taakomschrijving en de werking van deze diensten en instellingen en op de procedures die zij moeten toepassen.
Artikel 14 van het
Bij de vaststelling van verordening nr. 283/72, hebben de Raad en de Commissie de volgende
Wanneer de Commissie … meent dat de financiële gevolgen van deze onregelmatigheden of nalatigheden niet door de Gemeenschap moeten worden gedragen, neemt zij contact op met de betrokken Lid-Staat en wisselt zij vervolgens van gedachten in het Comité van het EOGFL.
Deze uitlegging van de Commissie strookt echter noch met de tekst noch met de doelstellingen van artikel 8, lid 2. Daar de Lid-Staten de gemeenschapsvoorschriften niet slechts in hun eigen belang, maar ook in het belang van de Gemeenschap toepassen, lijkt het gerechtvaardigd, de bij de uitvoering van het gemeenschapsrecht voorkomende risico's tussen de Gemeenschap en de Lid-Staten te verdelen. Doch dit is alleen mogelijk wanneer men de werkingssfeer van artikel 8, lid 2, niet tot onregelmatigheden of nalatigheden van derden beperkt. Men moet ook rekening houden met de moeilijkheden die zijn verbonden met de toepassing van het rechtstreeks geldende gemeenschapsrecht. Vaak moet op korte termijn worden beslist, zonder dat een verbindende verklaring van de Commissie kan worden afgewacht. Daarbij zijn te goeder trouw gegeven onjuiste interpretaties niet uit te sluiten. De opvatting van de Commissie zou ertoe leiden dat zij in het kader van de goedkeuringsprocedure alleen heeft te beslissen of er sprake is van een inbreuk op het gemeenschapsrecht. Bij het overleg in het Comité van het Fonds hebben meerdere regeringen met name beklemtoond dat het ontoelaatbaar is dat de Commissie definitief bepaalt welke uitgaven ten laste van de Lid-Staten komen, zonder dat deze de mogelijkheid hebben werkelijk mee te werken (zij worden alleen gehoord). Voorts is gewezen op de aanzienlijke moeilijkheden die voor de Lid-Staten ontstaan door een niet-erkenning van uitgaven, omdat zij aan hun parlement om overeenkomstige middelen moeten verzoeken en het gebruik daarvan voor hun rekenkamer moeten rechtvaardigen. Volgens een in de notulen opgenomen verklaring van de Duitse delegatie bij de behandeling van de ontwerp-verordening nr. 283/72 die noch de Commissie noch een andere delegatie heeft weersproken, moet elke foutieve maatregel van de administratie van een Lid-Staat als een nalatigheid worden beschouwd. Deze begripsbepaling moet ook gelden voor de nalatigheden in de zin van artikel 8, lid 2. De tekst van artikel 8, lid 2, levert volgens verzoekster voldoende aanwijzingen om de criteria te kunnen vaststellen op grond waarvan de financiële gevolgen van onregelmatigheden of nalatigheden aan een Lid-Staat kunnen worden toegerekend. Indien volgens deze tekst wordt onderscheiden tussen onregelmatigheden en nalatigheden die de Lid-Staat kunnen worden verweten en die welke de Lid-Staat niet kunnen worden verweten, kan er van worden uitgegaan dat een toerekening het bestaan vereist van een verwijtbare gedraging op een gebied dat onder de verantwoordelijkheid van een administratie valt. Het spreekt vanzelf dat niet reeds elke slechts objectief foutieve gedraging tot een toerekening aan de betrokken Lid-Staat kan leiden. Een dergelijke verdeling van de financiële risico's lijkt onontbeerlijk, vooral in het belang van een vlotte uitvoering van de in het kader van de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gedane uitgaven alsmede van een zo goed mogelijke relatie tussen de Gemeenschap en de Lid-Staten. Met voornoemde verklaring hebben de Raad en de Commissie een voorlopige regeling getroffen ten aanzien van de uitvoeringsvoorschriften van de toerekeningsprocedure. Het daar genoemde verslag heeft de Commissie in casu niet aan de Raad uitgebracht. Evenmin is over de toerekening het Comité van het EOGFL gehoord.
De aan de Commissie toegekende competentie op dit stuk stemt geheel overeen met de in de artikelen 108, lid 3, en 110 van het Financieel Reglement van De goedkeuring der rekeningen vertoont ten aanzien van de gevolgen voor de Lid-Staten overigens geen principieel verschil met het besluit over de deelneming van het Fonds, dat de Commissie na het horen van het Comité van het Fonds krachtens de oude financieringsregeling conform artikel 10 van verordening nr. 17/64 EEG nam. De Commissie merkt in dit verband ten slotte op dat de procedure betreffende de goedkeuring der rekeningen de Lid-Staten een zeer vergaand recht op inspraak geeft. In de opzet van de Commissie omvat de procedure immers een bilaterale en een multilaterale fase waarbij deze laatste bestaat in overleg met het Comité van het Fonds betreffende ontwerp-besluiten tot goedkeuring. De Commissie verwijst in dit verband naar genoemd werkdocument (document VI/192/75 van Weliswaar heeft de Duitse delegatie bij de behandeling van het voorstel voor verordening nr. 283/72 in het Comité van Permanente Vertegenwoordigers een verklaring afgegeven, volgens welke Voor de omschrijving van het begrip De Commissie heeft het werkdocument van Indien er financieel verlies intreedt, dat uitsluitend zijn oorzaak vindt in de nalatigheid van een Lid-Staat, lijkt het slechts logisch, wanneer hem ook het financiële risico van zijn handelingen treft. Indien het financiële verlies echter zijn oorzaak vindt in een gedraging van een derde, dan is er sprake van een overschrijding van de aansprakelijkheidsspeelruimte van de Lid-Staat, die het ten minste redelijk doet schijnen de Lid-Staat vrij te stellen van het hem treffende financiële risico. Daarbij komt nog, dat onrechtmatige daden dikwijls hun gevolgen sorteren op de grondgebieden van meerdere Lid-Staten, zodat de onrechtmatige feiten niet kunnen worden gelocaliseerd. Deze overwegingen komen tot uiting in de op twee na laatste overweging van het voorstel voor verordening nr. 729/70. In dit voorstel was artikel 8, lid 2, overigens ook op dit punt nauwkeuriger geformuleerd (artikel 8, lid 3, van het voorstel). De Commissie betoogt voorts dat de Duitse tekst van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70 met name problematisch wordt door de invoeging van het woord Beziet men de Nederlandse tekst, die met de Franse overeenstemt, dan kan men in de eerste plaats vaststellen dat het begrip Naar het oordeel van de Commissie kan deze ongerijmdheid slechts worden vermeden, wanneer men bij de interpretatie naar de oorspronkelijke tekst van het voorstel van de Commissie teruggrijpt en het begrip Aangezien het begrip De Commissie verklaart dat de navolgende uiteenzettingen betreffende de verwijtbaarheid en de toerekeningsprocedure met name van belang zijn voor zover de principiële stelling van verzoekster betreffende de interpretatie van artikel 2, lid 2, als juist zou worden beschouwd. Wat betreft de materiële Artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70 spreekt zich niet uit over de vraag wanneer en onder welke voorwaarden dit Aangezien de in artikel 8, lid 3, bedoelde algemene voorschriften tot zover niet zijn uitgevaardigd, moet de omschrijving van het begrip Zou zich aan een objectieve en deskundige waarnemer bij voorbeeld a priori gefundeerde twijfel aan de juistheid van een bepaalde rechtsinterpretatie opdringen, dan zou men moeten verlangen dat de overheidsadministratie pogingen in het werk stelt om deze twijfel weg te nemen bij voorbeeld door informatie in te winnen bij de Commissie. Indien zij dit niet doet, gaat zij een risico aan en moet zij zich een eventuele verkeerde interpretatie laten verwijten, die daarmee ook budgetrechtelijk te haren laste komt. Zulk een opvatting is in het belang van een concrete toepassing van het gemeenschapsrecht noodzakelijk, wil men vermijden dat de overheidsinstanties anders om zo te zeggen een premie ontvangen voor een lichtvaardige handhaving van het gemeenschapsrecht. Het bestaan van de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de Commissie die bij de vaststelling van verordening nr. 283/72 is afgelegd, brengt in deze situatie geen enkele wijziging. Door geen rekening te houden met de in dit procesverbaal opgenomen procedurele regels, zou de Commissie hoogstens inbreuk hebben gemaakt op een soort, De mogelijkheid om de Raad in dergelijke individuele gevallen in te schakelen zou overigens het institutionele evenwicht van het Verdrag nadelig kunnen beïnvloeden. De Raad zou bovendien de tendens vertonen de bij hem aanhangige geschillen politiek op te lossen. Het uitzicht op zulk een politiek compromis zou een uitnodiging voor de Lid-Staten betekenen, zich eerst eens tegen een financiële toerekening van de onregelmatigheden te verzetten, de aangelegenheid voor de Raad te brengen en reeds bij de toepassing van het gemeenschapsrecht een oplossing te vinden die in hun eigen nationale belang zou liggen. Ten slotte is de Raad in tegenstelling tot de Commissie administratief gezien niet in staat, zich met talrijke individuele gevallen bezig te houden. De Commissie kan van ganser harte instemmen met de door de Franse delegatie voorgestelde verklaring voor het proces-verbaal, opgemaakt bij de vaststelling van verordening nr. 283/72 door de Raad, die niet inhoudt dat de Raad als verzoeningsinstantie wordt gebruikt, maar dat de verzoeningsmiddelen in het Comité van het EOGFL — dus een orgaan van de Commissie — worden ingeschakeld. Het valt moeilijk de stelling van verzoekster in overeenstemming te brengen met de tekst van de artikelen 2 en 3 van verordening nr. 729/70 — tenzij men de woorden Met name zou zulk een conceptie echter niet in overeenstemming zijn te brengen met het feit dat de Lid-Staten de betrokken gemeenschapsvoorschriften op eigen verantwoordelijkheid uitvoeren en niet bij voorbeeld Aan deze conclusie kan ook de omstandigheid niets veranderen, dat de toepassing en de interpretatie van het gemeenschapsrecht dikwijls praktische moeilijkheden doen rijzen: deze kunnen vaak reeds worden opgelost door navragen bij de Commissie of in het kader van de talrijke comités. De resterende gevallen zullen vermoedelijk uiterst zeldzaam zijn. Eventueel kunnen betalingen hetzij worden uitgsteld, hetzij onder voorbehoud plaatsvinden. Aan deze conclusie kan ook de omstandigheid niets veranderen, dat de toepassing en de interpretatie van het gemeenschapsrecht dikwijls praktische moeilijkheden doen rijzen: deze kunnen vaak reeds worden opgelost door navragen bij de Commissie of in het kader van de talrijke comités. De resterende gevallen zullen vermoedelijk uiterst zeldzaam zijn. Eventueel kunnen betalingen hetzij worden uitgesteld, hetzij onder voorbehoud plaatsvinden. Op het door de Commissie verdedigde beginsel bestaan evenwel uitzonderingen, bij voorbeeld in geval van onregelmatigheden van derden — artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70 — of wanneer de Gemeenschap zelf de onjuiste toepassing van de Lid-Staat heeft veroorzaakt of op een andere wijze voor deze onjuiste toepassing verantwoordelijk kan worden gesteld: zie de situatie die is ontstaan als gevolg van het arrest van het Hof van Justitie van Het argument van verzoekster dat de niet-erkenning van uitgaven door de Commissie ernstige gevolgen van budgettaire aard voor de Lid-Staten kan medebrengen, kan de Commissie niet overtuigen. De Lid-Staat moet vooraf begrotingsmaatregelen treffen, om een eventuele extra belasting op te vangen. Overigens komen deze extra uitgaven ook niet zo plotseling voor de Lid-Staat dat zij tot betalingsmoeilijkheden zouden kunnen leiden, want een afwijzende beschikking van de Commissie kondigt zich door de verplichte procedure tijdig aan. Mochten zich echter inderdaad echte fiscale moeilijkheden voor een Lid-Staat voordoen, dan kunnen in overleg met de Commissie praktische middelen worden gevonden om dit probleem op te lossen.
Verzoekster beklemtoont dat zij het met de Commissie eens is wat betreft het begrip
Wat betreft de uitlegging van het begrip
Verordening nr. 729/70 geeft niet nauwkeurig en concreet aan onder welke voorwaarden de toerekening moet worden verricht. Maar artikel 8 maakt onderscheid tussen toerekenbare en niet-toerekenbare gedragingen. Deze onderscheiding kan alleen haar oorzaak vinden in het feit dat een Lid-Staat voor de financiële gevolgen van een foutieve handeling van zijn ambtenaren niet steeds, doch slechts dan moet opkomen, wanneer de foutieve handeling ook verwijtbaar (
Welke omvang een objectief foutieve gedraging of schuld in een afzonderlijk geval moet hebben om aan te nemen dat zij verwijtbaar is kan buiten beschouwing blijven, want in de omstreden gevallen kan geen verwijtbaar of onverdedigbaar gedrag in strijd met de plicht of een schuld van de uitvoerende ambtenaren worden vastgesteld. Uit de opvatting van de Commissie volgt echter dat in de gevallen van lichte nalatigheid (
Het standpunt van de Commissie dat
Volgens verordening nr. 729/70 moet dan ook achtereenvolgens worden nagegaan:
zijn de door de betrokken Lid-Staat verrichte betalingen als restituties of interventies in het gemeenschapsrecht voorzien en vallen zij binnen het kader van de gemeenschappelijke ordening der landbouwmarkten? zijn bij deze betalingen onregelmatigheden of nalatigheden in de ruimste zin van het woord voorgevallen? zijn deze onregelmatigheden of nalatigheden aan de betrokken Lid-Staat te wijten en moeten zij derhalve daaraan worden toegerekend?
In casu heeft de Commissie deze drie etappes in een enkel onderzoek samengevoegd. Aldus beperkte zij de rechtsbescherming van verzoekster, hetgeen is gebleken bij het onderzoek van de afzonderlijke omstreden posten.
Verzoekster repliceert ten aanzien van de toerekeningsprocedure dat in de verklaring van de Raad en de Commissie bij de vaststelling van verordening nr. 283/72 (document R/151/72) aan de Raad met instemming van de Commissie een bepaalde rol werd toegewezen. De deelneming van de Raad kan reeds op grond van zijn samenstelling en zijn overige functies eerder tot een verzoening van belangen in de betrekkingen tussen de Commissie en de Lid-Staten leiden dan bij een eenzijdige besluitvorming door de Commissie mogelijk zou zijn.
Zelfs indien het slechts om een
De Commissie betwist dat de door haar verdedigde opvatting ertoe leidt dat elke inbreuk op enig vormvoorschrift tot gevolg heeft dat de restitutie respectievelijk interventie om deze reden in strijd met de communautaire voorschriften wordt verricht. Ook op dit gebied moet worden onderscheiden tussen wezenlijke en bijkomstige vormvoorschriften. Schending van de laatste heeft niet tot gevolg dat voor de restitutie of interventie de gemeenschapsfinanciering verloren gaat. Dit komt ook overeen met de praktijk van de Commissie zoals bij voorbeeld blijkt uit haar houding in geval nr. 4 alsmede in zaak 15/76 (Franse regering/Commissie).
De uiteenzettingen van verzoekster over de ontstaansgeschiedenis van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70 tonen slechts aan dat verzoekster van meet af aan een andere uitlegging heeft verdedigd, die echter door de andere delegaties niet werd overgenomen.
Uit de gebeurtenissen vóór de vaststelling van de tekst kan niet worden geconcludeerd, dat de Raad door wijziging van de tekst een volkomen verschillend concept betreffende de financiële lastenverdeling wilde invoeren. Een dergelijk voornemen zou in de definitieve tekst ten minste in een duidelijke vorm tot uiting hebben moeten komen.
De Commissie betwist de bewering van verzoekster dat men het erover eens was de administratieve sfeer in de toerekeningsprocedure te betrekken. Het is echter onweerlegbaar dat alle partijen van mening waren dat onregelmatigheden van particulieren vaak gepaard gaan met een nalatig gedrag van de nationale administratie. De invoering van het begrip
Bij het begrip verwijtbare handeling gaat het volgens de Commissie om een problematiek die vergelijkbaar is met die welke bestaat in het aansprakelijkheidsrecht van de staat en zijn ambtenaren. In dit verband kan aan de hand van een rechtsvergelijkende studie worden vastgesteld dat in de praktijk een gedraging van de administratie in strijd met de plicht een aanwijzing vormt voor de toerekenbaarheid of de verwijtbaarheid.
Ook het begrip
De kritiek van verzoekster op deze verzoeken om inlichtingen acht de Commissie onbegrijpelijk. Het is absurd te beweren, dat de plicht om inlichtingen te vragen als zodanig tot een onverdraaglijke rechtsonzekerheid in het handelsverkeer of zelfs tot een soort hinderpaal bij de toepassing van het gemeenschapsrecht zou leiden. Dergeljke verzoeken zijn integendeel in toenemende mate het geëigende middel gebleken bestaande rechtsonzekerheden weg te nemen en bij te dragen tot een doeltreffende en eenvormige toepassing van het gemeenschapsrecht. Indien de nationale administratie echter met spoed en beslissing moet nemen die geen tijd voor het vragen van inlichtingen laat, dan bestaan er andere mogelijkheden om een conflictsituatie te voorkomen. Mocht bij uitzondering een dergelijke mogelijkheid ontbreken, dan kan men eventueel tot de conclusie komen dat aan de betrokken Lid-Staat geen verwijtbaar gedrag kan worden toegerekend.
De Commissie wijst erop dat de procedure bedoeld in de verklaring bij de vaststelling van verordening nr. 283/72 niet tot gevolg kan hebben dat een beschikking betreffende afzonderlijke gevallen wordt genomen. Overigens ziet de Commissie niet in waaruit verzoekster de rechtens verbindende aard van deze regeling wil afleiden. Volgens ’s Hofs rechtspraak hebben zelfs resoluties van de Raad niet een dergelijk bindend karakter. Hetzelfde moet a fortiori gelden voor eenvoudige verklaringen die in de notulen zijn opgenomen. Zelfs indien de verklaring vertrouwen heeft gewekt, kan zulks geen invloed hebben op de kwestie van de lastenverdeling. De bescherming tegen een inbreuk op het gerechtvaardigd vertrouwen kan de betrokkene slechts hoeden voor schade in verband met disposities die hij in dit vertrouwen heeft getroffen.
Volkomen onaanvaardbaar is voor de Commissie de opvatting dat meningsverschillen betreffende de correcte toepassing van het gemeenschapsrecht en over de hierbij door de nationale administraties betrachte zorgvuldigheid in de eerste plaats door de Raad moeten worden opgelost in het kader van een
Dit vraagstuk, waarbij het gaat om een bedrag van DM
In repliek merkt verzoekster op dat het onderhavige beroep strekt tot de correctie van de goedkeuring der rekeningen over 1971 en 1972 overeenkomstig deze beslissing en tot overschrijving van de desbetreffende bedragen op haar rekening. De Commissie deelt in dupliek mede dat zij de noodzakelijke stappen zal ondernemen om de betwiste beschikkingen overeenkomstig te wijzigen. Bij beschikking nr. 78/710 van
Op deze regel is evenwel een tijdelijke uitzondering voorzien in artikel 3 van verordening nr. 986/68, zoals gewijzigd bij verordening nr. 673/71 van
Bij verordening nr. 2315/69 van de Commissie van
In de gevallen waarin het tijdstip van de onder-controlestelling niet meer duidelijk kan worden vastgesteld en waarin de bevoegde Italiaanse organen definitief hebben geweigerd de steun te betalen, bestaan tegen een betaling door de Bondsregering geen bezwaren, daar hier het gevaar van een dubbele betaling uitgesloten is
Tijdens de voorbereiding van de beschikkingen betreffende de goedkeuring der rekeningen strekte de Commissie deze opvatting uit tot alle gevallen waarin de onder-controlestelling na
Alvorens de steun uit te keren had het bevoegde Duitse orgaan aan de Italiaanse staatsdienst voor de interventie op de landbouwmarkt (AIMA) gevraagd, een controle uit te voeren. Bij brief van
Zelfs wanneer dergelijke partijen in Italië na Deze rechtstoestand blijft voortaan ook wat betreft eventuele toekomstige verzoeken om steun aan deze dienst bestaan voor de door het Bundesamt bekendgemaakte partijen. In de laatste alinea van genoemde circulaire nr. 141 werd immers vastgesteld, dat voor de partijen magere-melkpoeder die na
In het addendum op document VI/145/75 gaf de Commissie als reden voor haar weigering om het genoemde bedrag ten laste van het EOGFL te brengen op, dat het bewijs dat er geen dubbele betaling heeft plaatsgevonden betrekking moet hebben op nauwkeurig aangegeven afzonderlijke gevallen en dat niet kan worden volstaan met de mededeling dat een dubbele betaling op grond van de van kracht zijnde bepalingen uitgesloten is.
De Commissie weigerde dit bedrag ten laste van het EOGFL te brengen op grond dat overlegging van het origineel van het controle-exemplaar T1/T2 het enige toegelaten bewijs vormt voor de verkrijging van de steun.
Verzoekster verwijt de Commissie ten onrechte een tegenstrijdig gedrag. De Commissie heeft in de gevallen waarin de controledatum twijfelachtig was, afzonderlijke bewijzen geëist. Voor de gevallen waarin de onder-controlestelling duidelijk na
Ten slotte betoogt de Commissie dat, zelfs indien men uitgaat van de door haar verdedigde opvatting, verzoekster de onjuiste toepassing van het gemeenschapsrecht moet worden verweten. Verzoekster had niet gehandeld overeenkomstig de inlichtingen die waren verstrekt ten aanzien van de gevallen waarin twijfel bestond over de datum van de ondercontrolestelling. Daar zij zich op de brief van de AIMA had beroepen, had verzoekster niet van de juistheid van haar rechtstoepassing mogen uitgaan.
Uit het geheel der omstandigheden van de zaak volgt dat het antwoord van de Commissie:
De brief van de AIMA verwijst naar een bepaalde procedure van de Italiaanse douanekantoren waardoor dubbele betalingen zijn uitgesloten. Het gaat derhalve niet slechts om een juridisch waarde-oordeel. Verzoekster moest en kon de juistheid van deze brief van de AIMA onderstellen. Indien de Commissie de bij de vaststelling van verordening nr. 283/72 in de verklaring van Raad en Commissie voorgestelde procedure had gevolgd, was slechts een toerekening jegens Italië in aanmerking gekomen wanneer de Commissie had kunnen bewijzen dat dubbele betalingen hadden plaatsgevonden.
Het door de Commissie geëiste bewijs had vanzelfsprekend in een algemene brief kunnen worden opgenomen voor zover daarin slechts werd bevestigd dat de door de Duitse diensten aangeduide partijen in Italië geen steun hadden verkregen en geen steun zouden krijgen. Zelfs indien in de brief van de AIMA naar een bepaalde procedure werd verwezen betekent dit niets anders dan dat bij correcte toepassing van de bestaande regelingen geen uitkering van steun mogelijk was.
De steun werd echter eerst uitgekeerd en de waarborg vrijgegeven na overlegging van de begeleidende documenten, de inklaringsdocumenten en de verklaringen van de vertegenwoordigers der ondernemingen die om steun hadden verzocht. Deze papieren leveren het noodzakelijke bewijs voor de verzending van het magere-melkpoeder naar Italië alsmede voor de tijdige onder-controlestelling aldaar. Bovendien is door de brief van de AIMA van
Ten slotte is de Commissie van mening dat, zelfs indien men aanneemt dat verzoeksters stelling betreffende de toepasselijkheid van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70 juist is, haar moet worden verweten dat zij het recht onjuist heeft toegepast. Verzoekster heeft de steun uitgekeerd, hoewel duidelijk vaststond, dat de bewijzen die als enige door het gemeenschapsrecht zijn toegelaten, ontbraken.
Subsidiair merkt verzoekster op dat indien de procedure was gevolgd die in de bij vaststelling van verordening nr. 283/72 afgegeven verklaring van de Raad en de Commissie was voorzien, zou zijn gebleken dat de moeilijkheid om het bewijs van de verwerking van het melkpoeder te leveren, aan nalatigheid van de Commissie is te wijten. Het controlestempel van de Lid-Staat van ontvangst bevindt zich slechts op één document, terwijl het in het handelsverkeer algemeen gebruikelijk is dat de documenten van enig belang in verscheidene exemplaren worden opgemaakt. De betrokken bepalingen bevatten een leemte voor het geval dat een controle-exemplaar zoekraakt. Het onderzoek van de toerekening had er derhalve toe moeten leiden dat de omstreden betalingen ten laste van het EOGFL werden gebracht.
De Commissie is in het onderhavige geval te formalistisch. De regeling van het communautair douanevervoer mag geen doel op zichzelf zijn. De toekenning van financiële voordelen is vanzelfsprekend slechts gerechtvaardigd wanneer is gewaarborgd dat het betrokken magere-melkpoeder niet kan terugkeren in de normale afzetkanalen. Juist daarmee heeft verzoekster rekening gehouden. De door verzoekster erkende vervangende bewijsmiddelen boden juist deze garantie.
Ten slotte merkt verzoekster op dat een betalingsweigering door de nationale rechterlijke instanties zou zijn nietigverklaard. Dit toont aan, dat verzoekster noch een onregelmatigheid noch een nalatigheid van haar administratie kan worden verweten, daar schending van een rechtsregel ontbreekt.
De Commissie herinnert eraan dat het met het oog op de toepasselijke bepalingen van het gemeenschapsrecht en de rechtspraak van het Hof onwaarschijnlijk is dat verzoekster de bij de nationale rechterlijke instanties tegen haar aangespannen processen niet zou hebben gewonnen.
De door verzoekster toegelaten bewijzen leveren volgens de Commissie het bewijs dat de waren in Italië zijn aangekomen, doch niet dat zij daar onder controle zijn gesteld.
Het subsidiaire argument van verzoekster betreffende de vraag van de toerekenbaarheid is naar de mening van de Commissie van geen belang. Het geheel der feiten valt niet onder de werkingssfeer van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70. Evenmin doet zich hier een uitzonderingsgeval voor waarin de Gemeenschap voor de onjuiste toepassing van het gemeenschapsrecht door de Lid-Staat aansprakelijk kan worden gesteld.
De Commissie betoogt dat het in het communautaire handelsverkeer een wijdverbreide praktijk is dat bepaalde bewijzen slechts met behulp van een enkel document kunnen worden geleverd. Het certificaat inzake goederenverkeer DD4 waarom het in zaak 12/70 (Craeynest) ging, is daarvan een voorbeeld. Het gaat bovendien niet aan dat een Lid-Staat die een communautaire bepaling ondoelmatig acht deze bepaling eenvoudig niet toepast. De noodzakelijke eenvormigheid in de toepassing van het gemeenschapsrecht zou daarmee worden ontwricht.
Verordening nr. 414/70 van de Raad van
Op grond van deze machtiging nam de Commissie beschikking nr.. 70/228 van
Deze beschikking werd met ingang van
In de Bondsrepubliek Duitsland werden via de gemeentelijke sociale diensten bonkaarten voor de begunstigden uitgegeven. Deze kaarten bestonden uit souches die elk twee bonnen per maand bevatten. De Bondsrepubliek gaf de bonnen begin 1970 en 1971 telkens in één uit om te hoge administratie- en distributiekosten te vermijden.
Daarbij ging de Bondsregering ervan uit, dat beschikking nr. 71/166 de distributie van bonnen eerst na
De Commissie weigerde de door de Bondsrepubliek na
De gemeenschapsregeling kende de Lid-Staten noch het recht noch de verplichting toe, de bonnen aan voorwaarden of beperkingen te onderwerpen; zij bevatte evenmin een aanpassingsclausule. Verzoekster kon en moest derhalve tot maart 1971 van een handhaving der maatregelen tot tenminste
Beschikking nr. 71/166 kon de geldigheid van reeds uitgegeven bonnen niet aantasten. Dit geldt met name met het oog op de in de Bondsrepubliek gevolgde procedure die aan de Commissie bekend was. Voorts hadden de begunstigden die tot
De betrokken maatregel werd getroffen om de bestaande botervoorraden weg te werken. Zij moest derhalve de marktsituatie volgen en worden opgeheven zodra zij economisch niet meer was gerechtvaardigd. Dat was ook de reden waarom de geldigheidsduur van beschikking nr. 70/228 aanvankelijk niet beperkt was. Een intrekkingsmaatregel die zich had beperkt tot de uitgifte van bonnen zou volkomen zinloos zijn geweest, althans bij de door verzoekster toegepaste procedure van bon-uitgifte.
De houders van bonnen verkeerden niet in een beschermde rechtspositie. Allereerst gaat het in dit verband om rechtsbetrekkingen tussen particulieren en de betrokken Lid-Staat, die voor de kwestie van de financiering in de verhouding Gemeenschap-Lid-Staat van geen belang is. Zou een dergelijk recht zijn geschapen, dan zou dit trouwens slechts aantonen dat verzoekster ten onrechte heeft nagelaten het ontstaan daarvan te verhinderen. Overigens bestond er geen aanleiding, in beschikking nr. 70/228 een bepaling op te nemen, dat de geldigheid van de bonnen afhing van het voortduren der op communautair niveau besloten actie. De organisatie van het bonsysteem was volledig aan de Lid-Staten overgelaten.
Ten slotte merkt de Commissie op dat, ook indien men uitgaat van de door verzoekster verdedigde opvatting betreffende de toepasselijkheid van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 729/70, verzoekster de onjuiste toepassing van het gemeenschapsrecht moet worden verweten, daar deze toepassing voor een objectief waarnemer klaarblijkelijk in strijd is met letter en geest van de gemeenschapsbepalingen. Het gedrag van verzoekster moet op zijn minst zeer nalatig worden geacht, vooral wanneer men zich de omstandigheden voorstelt waaronder beschikking nr. 71/166 is tot stand gekomen.
Een ongeldigverklaring of intrekking achteraf van de bonkaarten was naar Duits recht onmogelijk, omdat de houders van de bonnen een beschermde rechtspositie hadden verkregen.
Dat verordening nr. 414/70 geen minimum-geldigheidsduur kende, vloeit reeds voort uit het rechtskarakter van een machtiging. De Raad had slechts een kader aangegeven waarbinnen de Commissie kon, doch niet moest handelen. Zij had zich ook kunnen beperken tot een gedeeltelijk gebruik van deze machtiging. Het is derhalve onjuist, in een beperkt gebruik van een machtiging een aantasting van het wezen daarvan te zien. Hetzelfde geldt voor de machtiging die door de Commissie aan de Lid-Staten werd verleend.
Ten einde aktie te kunnen ondernemen met het oog op de afzet van interventieboter gedurende het melkprijsjaar 1968/1969, stelde de Commissie op
Hoewel verordening nr. 1308/68 werd opgeheven door artikel 5 van verordening nr. 1893/70 van de Commissie van
Tijdens het dienstjaar 1971 legde verzoekster bij de toepassing van verordening nr. 1308/68 de term
Verzoekster had geen gegronde reden om de verordening zo toe te passen als is geschied: de Commissie heeft haar standpunt uiteengezet tijdens de 195e vergadering van het Comité van beheer voor melk- en zuivelprodukten op
Verzoeksters opvatting is niet in strijd met de door de Commissie aangevoerde, reeds genoemde bepalingen van de verordening. Artikel 1 sluit niet uit dat de koopovereenkomst reeds na een kortere opslag dan 4 maanden wordt gesloten met het beding, de boter eerst na afloop van deze 4 maanden uit te slaan. De in artikel 5 opgenomen verplichting van de Lid-Staten, de Commissie wekelijks een opgave van de verkochte hoeveelheden boter te verstrekken, krijgt eerst haar eigenlijke praktische betekenis, wanneer de Commissie wordt ingelicht over de feitelijk vrijgeworden opslagruimte, wanneer derhalve de datum van de uitslag beslissend wordt geacht.
Verzoekster betoogt voorts dat, zelfs wanneer zij nalatig is geweest, dit haar niet kan worden verweten. Volgens de door de Commissie vastgelegde toerekeningscriteria is er geen aanleiding tot toerekening voor zover de door de nationale administratie gehanteerde uitlegging van het gemeenschapsrecht uit het oogpunt van een objectieve en deskundige waarnemer kan worden verdedigd. Daarbij moet in aanmerking worden genomen dat de door verzoekster verdedigde uitlegging ook door andere Lid-Staten wordt voorgestaan. Bovendien heeft de Commissie door de onnauwkeurige formulering van verordening nr. 1308/68 aanleiding gegeven tot onjuiste interpretaties. Zij had gemakkelijk duidelijk kunnen aangeven dat de datum van de koopovereenkomst ook in artikel 3 van de verordening beslissend moet zijn, zoals zij dat in artikel 4 heeft gedaan.
De Commissie kan zich aan haar verplichting om bij de vaststelling van rechtshandelingen taalkundige duidelijkheid te betrachten, niet onttrekken door te wijzen op een eventuele mogelijkheid van de nationale autoriteiten om inlichtingen in te winnen. Bovendien is deze mogelijkheid slechts van beperkte waarde er kan hiervan in het economisch verkeer, waarin snelle beslissingen noodzakelijk zijn, nauwelijks gebruik worden gemaakt. Dit blijkt uit het werkdocument van de Commissie van
In het kader van de bijzondere maatregelen, bedoeld in artikel 6, lid 3, van verordening nr. 804/68 van
Aangezien ondanks de vereiste garanties tegen misbruik het voorgeschreven gebruik van het boterconcentraat niet kon worden gegarandeerd, nam de Commissie de beschikking van
De financiering van de interventies wordt in het onderhavige geval geregeld door artikel 4, lid 1, sub f, van verordening nr. 2306/70 van de Raad van
Verzoekster heeft boter en boterconcentraat teruggekocht tegen een marktprijs die hoger was dan de prijs waarvoor zij het produkt had verkocht. Deze prijs diende ter dekking van het risico dat er geen overdracht meer mogelijk was en van het daardoor ontstane recht op schadevergoeding. Voorts ontstonden kosten door renteverliezen, die voortvloeiden uit de opslag van de teruggekochte waar, alsmede kosten voor de verwerking van boter tot boterconcentraat. Verzoekster is van mening dat het EOGFL deze kosten moet financieren.
De Commissie meent dat de terugkoop moest geschieden tegen de vroegere verkoopprijs van het interventiebureau. De kosten die zij ten laste van het EOGFL heeft gebracht zijn de in artikel 4, lid 1, sub h, van verordening nr. 2306/70 genoemde verwerkingskosten alsmede de in de beschikking van
De Commissie heeft derhalve geweigerd, een bedrag van DM
Zij voegt hieraan toe, dat de door het interventiebureau toegepaste procedure, met name de verkoop van boter ter verwerking tot boterconcentraat door de kopers alsmede de door de terugkoop ontstane kosten de Commissie vóór de beschikking van
Wat de kosten voor verwerkingsmaatregelen betreft, schrijft artikel 4, lid 1, sub h, van verordening nr. 2306/70 slechts een voor de gehele Gemeenschap eenvormig forfaitair bedrag voor. Het artikel bepaalt niet dat de werkelijk ontstane kosten voor de verwerking in aanmerking moeten worden genomen.
Het feit dat de Commissie het terugdraaien van de maatregel had goedgekeurd, doet aan deze conclusie niets af. Voor de correcte uitvoering van de verkoopactie was alleen verzoekster verantwoordelijk. Zij had de noodzakelijke uitvoerings- en controlemaatregelen moeten treffen en de juiste toepassing van het gemeenschapsrecht moeten waarborgen. Ook het financiële risico van een onjuiste toepassing van communautaire bepalingen ligt in het algemeen bij de Lid-Staat. Verzoekster liep derhalve, indien de actie niet ongedaan was gemaakt, het risico, alle financiële gevolgen van een onjuiste uitvoering van de verkoopactie te moeten dragen. Overigens zou noch het bestaan van bijzondere belangen, noch de beschikking van de Commissie tot machtiging van het ongedaan maken van de maatregel niet kunnen leiden tot een financiering door het EOGFL in afwijking van de geldende bepalingen van verordening nr. 2306/70. Daar de beschikking van
Ten aanzien van de in de beschikking van
De rechtsgrondslag voor de gemeenschapsfinanciering schuilt in casu echter in artikel 8, lid 2, eerste zin, van verordening nr. 729/70, daar een toerekening jegens verzoekster na de voorafgaande argumenten niet in aanmerking komt.
Zelfs indien men de criteria van de Commissie betreffende de verdeling van het financiële risico tussen de Gemeenschap en de Lid-Staten toepast, komt men volgens verzoekster tot hetzelfde resultaat. De Commissie geeft toe dat de stelling dat de Lid-Staten zelf de financiële risico's moeten dragen, uitzondering lijdt wanneer de Gemeenschap zelf voor de onjuiste toepassing van de voorschriften verantwoordelijk gemaakt kan worden. Dit is in casu het geval. De Commissie heeft tot terugkoop gemachtigd, om nadelen voor de Gemeenschap te voorkomen. Door deze overweging heeft verzoekster zich laten leiden. Wanneer derhalve bij een lagere prijs het doel van de terugkoopactie niet kon worden bereikt, doch anderzijds om de uiteengezette redenen de terugkoop dringend geboden was, moest de prijs voor terugkoop dienovereenkomstig worden verhoogd. De Commissie heeft bij haar beschikking van
Bij zaakwaarneming gaat het om een civielrechtelijk begrip, dat niet eenvoudigweg in de betrekking tussen de Gemeenschap en de Lid-Staten kan worden toegepast en dat met de institutionele opbouw van de Gemeenschap onverenigbaar is. Het is de Gemeenschap, die in het kader van de haar toegewezen bevoegdheden het recht vaststelt. De Lid-Staten passen dit recht op het concrete geval toe. Het standpunt van verzoekster zou dit systeem omverwerpen.
De Gemeenschap heeft verzoekster geenszins tot haar gedrag aanleiding gegeven. Dat de onderhavige situatie geen der door de Commissie genoemde uitzonderingen van het beginsel van de financiering door de Lid-Staten is, volgt uit haar opmerkingen in geval nr. 5. Het feit dat de Commissie verzoekster heeft gemachtigd de actie terug te draaien, doet hieraan niet af. Deze machtiging, die in de eerste plaats is verleend in het belang van verzoekster, die zonder deze annulering veel zwaardere financiële gevolgen had moeten dragen, is door verzoekster overschreden.
Zoals in andere sectoren vindt voor suiker de financiering van de interventiekosten aldus plaats, dat met behulp van een door het interventiebureau beheerde rekening de netto-verliezen worden vastgesteld (artikelen 3 en 4 van verordening nr. 2334/69 van de Raad van
Op basis van artikel 10, lid 3, van verordening nr. 1009/67 van
Daar een gedeelte van de in Duitsland opgeslagen suiker was samengeklonterd, werd deze vóór de uitslag vermalen en opnieuw verpakt, om te voldoen aan de in verordening nr. 822/70 gestelde voorwaarden. Het Duitse interventiebureau voerde derhalve op de credit-zijde van de rekening die het overeenkomstig artikel 3 van verordening nr. 2334/69 moest opstellen, de feitelijk door de koper ontvangen prijs op, met aftrek — voor het dienstjaar 1971 — van een bedrag van DM
De Commissie weigerde dit bedrag ten laste van het EOGFL te brengen op grond dat het niet voorkomt in de opsomming van artikel 4, lid 1, van verordening nr. 2334/69.
Het interventiebureau heeft zich in casu gedragen, alsof in artikel 4, lid 1, van verordening nr. 2334/69 nog een debetpost onder een letter h) was opgevoerd. Doch de opsomming van de afzonderlijke elementen in artikel 4 van genoemde verordening heeft, evenals in de overeenkomstige bepalingen voor andere sectoren een limitatief karakter.
Dat de inschrijving tegen de wens van de Duitse delegatie in het Comité van Beheer betrekking had op witte suiker
Ten slotte wijst de Commissie erop, dat bij ontbreken van andere bepalingen de betrokken kosten tot het forfaitair bedrag voor opslagkosten van artikel 4, lid 1, sub f, van verordening nr. 2334/69 behoren.
Dit wordt niet anders, wanneer men ervan uitgaat, dat de betrokken uitgaven in verordening nr. 2334/69 niet zijn voorzien. Ten tijde van de vaststelling van verordening nr. 822/70 verkeerde alle suiker die onder de inschrijving viel niet in een toestand, dat kon worden gegarandeerd dat hij niet verhard was. Dit blijkt uit de overwegingen bij deze verordening en was de Commissie ook bekend. Door niettemin te garanderen dat de suiker niet was verhard, stelde zij verzoekster onvermijdelijk bloot aan schadevergoedings-envrijwaringsacties van de suikerkopers. Weliswaar had verzoekster de clausule van artikel 9, tweede alinea, van de verordening kunnen overnemen, doch dit zou geleid hebben tot een uitsluiting van de garantie die naar Duits recht niet toelaatbaar is. De in artikel 9, eerste alinea, genoemde maatregelen waren economisch niet uitvoerbaar. Geen enkele koper zou zich tevreden stellen met een geringe hoeveelheid minderwaardige suiker, wanneer hem een grotere hoeveelheid van hogere kwaliteit was gegarandeerd. Een vervangende levering was echter van meet af aan onmogelijk, daar alle onder de inschrijving vallende suiker niet de gegarandeerde kwaliteit bezat. De bij de vermaling ontstane kosten waren derhalve een gevolg van het feit dat de Commissie had nagelaten een regeling te treffen die geëigend was voor de kwaliteit van de suiker. Onder deze omstandigheden komt slechts de gemeenschapsfinanciering van artikel 8, lid 2, eerste zin, van verordening nr. 729/70 in aanmerking. Daar de Commissie, die op de hoogte was van de gebrekkige kwaliteit van de suiker, bij de inschrijving een betere kwaliteit heeft gegarandeerd, kan ze zich niet aan deze consequentie onttrekken met de bewering, dat verzoekster verantwoordelijk is voor de slechte kwaliteit van de suiker.
Tot staving van dit betoog merkt verzoekster voorts op, dat zij de betrokken uitgaven vooral heeft gedaan om de financiële schade voor de Gemeenschap als gevolg van vrijwarings- of schadevergoedingsacties zo klein mogelijk te houden. Deze moeten daarom door de Commissie als een soort vergoeding van uitgaven (
Ten slotte betoogt verzoekster, dat de Commissie bij haar bewering dat suiker niet samenklontert, van silo's uitgaat. Bedacht moet echter worden, dat in 1970 op grond van het bestaande gemeenschapsrecht ook voor suiker in driedubbele papieren zakken geïntervenieerd moest worden. Deze opslagmethode heeft ertoe geleid, dat de suiker samenklonterde, wanneer hij te lang was opgeslagen.
Ten slotte betoogt de Commissie, dat de gedeeltelijke samenklontering van deze suiker te wijten is aan ondeskundige opslag. De suiker bevond zich in papieren zakken van vijf lagen, waarvan de tweede laag van bitumen was voorzien. Voorts hadden ambtenaren van de Commissie vastgesteld, dat het Duitse entrepot zodanig was ingericht, dat een samenklontering van de suiker ondanks opslag in vijfdubbele papieren zakken niet verwonderlijk was.
Ter terechtzitting van
De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting van
De regering voert aan dat deze bepaling in die zin moet worden uitgelegd dat de financiële gevolgen van een onjuiste toepassing van een gemeenschapsbepaling door een nationale autoriteit, door de Gemeenschap moeten worden gedragen in alle gevallen waarin de begane fout niet is te wijten aan de overheidsdiensten of organen van de betrokken Lid-Staat, maar voortvloeit uit een interpretatie die, hoewel objectief onjuist, te goeder trouw is aangenomen. Immers, door te bepalen, dat de financiële gevolgen van de onregelmatigheden of nalatigheden, met uitzondering van die welke aan de Lid-Staten te wijten zijn, door de Gemeenschap worden gedragen, beduidt artikel 8, lid 2, volgens de verzoekende regering dat een Lid-Staat slechts gehouden is de financiële gevolgen te dragen wanneer de onjuiste toepassing van een gemeenschapsbepaling voortvloeit uit het verkeerde gedrag van een nationale dienst of orgaan.
het bedrag van de steun wordt in beginsel uitbetaald door het interventiebureau van de Lid-Staat op wiens grondgebied het bedrijf ligt dat het magere-melkpoeder heeft gedenatureerd of heeft gebruikt voor de vervaardiging van mengvoeder; wanneer het melkpoeder wordt geproduceerd in een Lid-Staat doch gedenatureerd of gebruikt in een andere Lid-Staat, was de eerste gemachtigd bij wijze van tijdelijke tot het beslissende moment voor de betaling van de steun door de Lid-Staat van verzending was de dag van de onder-controlestelling van elke partij goederen op het grondgebied van de Lid-Staat van ontvangst; het bewijs van de onder-controlestelling door de Lid-Staat van ontvangst kan slechts worden geleverd door overlegging van het controle-exemplaar van het document voor communautair douanevervoer, waarvan enkele vakjes op bepaalde wijze moesten worden ingevuld.
HET HOF VAN JUSTITIE,
rechtdoende:
Kutscher
Mertens de Wilmars
Mackenzie Stuart
Pescatore
Sørensen
O'Keeffe
Bosco
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op zeven februari negentienhonderdnegenenzeventig.
De griffier
A. Van Houtte
De president
H. Kutscher