<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0800259501.case.xml"><NO.CASE>203/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0203</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2597</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2620</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>24</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19811111">11. 11. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 203/80</LEFT><RIGHT>CASATI</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 203/80</P><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο αίτηση τοῦ Tribunale di Bolzano πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν ὁποια ζητείται, στό πλαίσιο τῆς ποινικής διώξεως κατά</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><DEFENDANTS><P>Guerrino Casati,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή ἔκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός τήν ερμηνεία, μεταξύ ἄλλων, των άρθρων 67, 69, 71, 73 καί 106 τῆς ἐν λόγω συνθήκης, καθώς καί διαφόρων άρχων τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, προκειμένου νά καταστεί δυνατό στον παραπέμποντα δικαστή νά ἀποφανθεί ἐπί τοῦ ἄν ὡρισμένες διατάξεις τῆς ιταλικής νομοθεσίας περί συναλλάγματος συμβιβάζονται πρός τά ἀνωτέρω άρθρα καί ἀρχές,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, G. Bosco, A. Touffait καί O. Due, προέδρους τμήματος, Mackenzie Stuart, Α. O'Keeffe, Τ. Koopmans, U. Everling καί Α. Χλωρό, δικαστές,</P><P>γενικός είσαγγελεύς: F. Capotorti</P><P>γραμματεύς: Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οι παρατηρήσεις πού υπεβλήθησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, έχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Κατά τοῦ κατηγορουμένου στην κυρία δίκη, G. Casati, ἰταλοῦ υπηκόου, κατοίκου τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας,<?PAGE NO="2598"?> ἠσκήθη δίωξη ενώπιον τοῦ Tribunale di Bolzano, διότι ἀπεπειράθη νά εξαγάγει ἀπό την 'Ιταλία, χωρίς νά έχει λάβει τήν άδεια πού προβλέπεται ἀπό τήν ἰταλική νομοθεσία περί συναλλάγματος, ποσό <FT TYPE="NUMBER">650000</FT> λιρετών καί <FT TYPE="NUMBER">24000</FT> γερμανικῶν μάρκων, τό όποιο κατελήφθη νά <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> στην κατοχή του στό ἰταλοαυστριακά σύνορα. Γιά νά δικαιολογήσει τήν πράξη του, ὁ Casati ἰσχυρίσθη ενώπιον τοῦ παραπέμποντος δικαστοῦ ὅτι εἶχε τήν πρόθεση νά ἀγοράσει, κατά τίς διακοπές του στην 'Ιταλία, ὡρισμένα μηχανήματα <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>γιά τήν επιχείρηση του στην Γερμανία<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>. Πρός τόν σκοπό αυτό, είχε εισαγάγει τό ποσό των <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> γερμανικών μάρκων χωρίς νά τό δηλώσει. 'Επειδή ὅμως τό εργοστάσιο ἀπό τό όποιο ἐσκόπευε νά ἀγοράσει τά μηχανήματα ήταν κλειστό λόγω διακοπῶν, ευρέθη ἀναγκασμένος νά ἐπανεξαγάγει τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ἀνωτέρω ποσοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 13 τῆς υπουργικής ἀποφάσεως (Decreto Ministeriale) τῆς <DATE ISO="19780807">7ης Αυγούστου 1978</DATE> (Gazzetta Ufficiale τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας, φύλλο 220 τῆς <DATE ISO="19780808">8ης Αυγούστου 1978</DATE>) ὁρίζει ὅτι ἡ εξαγωγή, μεταξύ άλλων, ξένων τραπεζογραμματίων ἀπό μή κατοίκους επιτρέπεται μέχρι τοῦ ποσοῦ πού ἔχει εισαχθεί προηγουμένως ἡ έχει κτηθεῖ νομίμως στην 'Ιταλία καί ἐφ' ὅσον τά περιστατικά αὐτά ἀποδεικνύονται κατά τόν τρόπο πού προσδιορίζεται ἀπό τόν Υπουργό 'Εξωτερικοῦ 'Εμπορίου (Ministero del Commercio con l'Estero).</TXT><P>Ό τρόπος αυτός προσδιωρίσθη, ιδίως, μέ τήν εγκύκλιο Α/300, τῆς <DATE ISO="19740503">3ης Μαΐου 1974</DATE>, τοῦ Ufficio Italiano dei Cambi (ἰταλικοῦ γραφείου συναλλάγματος), ἡ ὁποία ὁρίζει, στό σημείο τῆς 11, ὅτι οἱ μή κάτοικοι δύνανται νά ἐπανεξάγουν τά νομίσματα πού ἐδήλωσαν μέ τό <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>έντυπο V2<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> κατά τήν εἴσοδό τους στην 'Ιταλία.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>'Η εξαγωγή συναλλάγματος, μετοχῶν ή ὁμολογιών, πιστωτικών τίτλων ἤ άλλων μέσων πληρωμής, χωρίς προηγουμένη άδεια, τιμωρείται μέ διοικητικές κυρώσεις ἄν ἡ ἀξία τους δέν ὑπερβαίνει τίς <FT TYPE="NUMBER">500000</FT> λιρέτες, μέ πρόστιμο ἴσο πρός τό ήμισυ μέχρι τό τριπλάσιο τῆς ἀξίας τῶν εξαγομένων, ἄν ἡ ἀξία αυτή εἶναι ἀνώτερη τῶν <FT TYPE="NUMBER">500000</FT> καί κατώτερη τῶν 5 εκατομμυρίων λιρετών καί, ἄν ἡ ἀξία υπερβαίνει τό τελευταίο αυτό ποσό, μέ ποινή στερητική τῆς ελευθερίας ενός μέχρι ἕξι ετών καί πρόστιμο ἀπό τοῦ διπλασίου μέχρι τοῦ τετραπλασίου τῆς αξίας αὐτής (άρθρο 1 τοῦ νομοθετικού διατάγματος 31 τῆς <DATE ISO="19760304">4ης Μαρτίου 1976</DATE>, Gazzetta Ufficiale, φύλλο 60, τῆς <DATE ISO="19760305">5ης Μαρτίου 1976</DATE>, πού μετετράπη, μέ ὡρισμένες τροποποιήσεις στον νόμο 159 τῆς <DATE ISO="19760430">30ής 'Απριλίου 1976</DATE>, ὁπως ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως, πλέον δέ προσφάτως ἀπό τό άρθρο 2 τοῦ νόμου 863 τῆς <DATE ISO="19761223">23ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, Gazzetta Ufficiale, φύλλο 348, τῆς <DATE ISO="19761231">31ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>). Πρό τοῦ 1976, οἱ παραβάσεις τοῦ είδους αὐτοῦ ἐχαρακτηρίζοντο ὡς διοικητικές παραβάσεις καί ὄχι ὡς εγκλήματα, ἐτιμωροῦντο δέ μόνο μέ διοικητικές κυρώσεις συνιστάμενες στην καταβολή ποσοῦ μέχρι τοῦ τετραπλασίου τῆς ἀξίας τοῦ εξαγομένου συναλλάγματος (άρθρο 15 τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 476 τῆς <DATE ISO="19560606">6ης 'Ιουνίου 1956</DATE> — Gazzetta Ufficiale, φύλλο 137, τῆς <DATE ISO="19560606">6ης 'Ιουνίου 1956</DATE>, τό όποιο παραπέμπει στην ἀπόφαση τοῦ Ministro del Tesoro (Ὑπουργοῦ Οικονομικών) πού προβλέπεται στό βασιλικό διάταγμα 1928, τῆς <DATE ISO="19381205">5ης Δεκεμβρίου 1938</DATE>, Gazzetta Ufficiale 297, τῆς <DATE ISO="19381229">29ης Δεκεμβρίου 1938</DATE>, τό όποιο μετετράπη στον νόμο 739 τῆς <DATE ISO="19390602">2ας 'Ιουνίου 1939</DATE>).</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 67 τῆς συνθήκης προβλέπει στην παράγραφο 1 :</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Τά Κράτη μέλη καταργούν προοδευτικώς μεταξύ τους, κατά τήν διάρκεια τῆς μεταβατικής περιόδου καί κατά τό μέτρο πού είναι ἀναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγορᾶς, τους περιορισμούς στην κίνηση τῶν κεφαλαίων πού ἀνήκουν σέ πρόσωπα τά όποια έχουν κατοικία εντός τῶν Κρατών μελών, ὅπως καί τίς διακρίσεις μεταχειρίσεως πού βασίζονται στην ιθαγένεια ἡ στην κατοικία τῶν μερών ἡ στόν τόπο τῆς επενδύσεως.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 τῆς συνθήκης:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>Τό Συμβούλιο, προτάσει τῆς Ἐπιτροπής πού συμβουλεύεται γιά τόν σκοπό αυτόν τήν Νομισματική 'Επιτροπή τοῦ άρθρου 105, εκδίδει τίς ἀναγκαίες ὁδηγίες γιά τήν<?PAGE NO="2599"?> προοδευτική εφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 67, ὁμοφώνως μέν κατά τήν διάρκεια τῶν δύο πρώτων σταδίων, μέ ειδική δέ πλειοψηφία ἀκολούθως.<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Τό άρθρο 71 τῆς συνθήκης περιέχει στην πρώτη του παράγραφο έναν κανόνα <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>, πού <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> ὡς έξῆς:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Τά Κράτη μέλη καταβάλλουν προσπάθεια νά μή εισάγουν εντός τῆς Κοινότητος νέους συναλλαγματικούς περιορισμούς πού επηρεάζουν τίς κινήσεις κεφαλαίων καί τίς σχετικές μέ τίς κινήσεις αυτές τρέχουσες πληρωμές καί νά μή καθιστούν περισσότερο περιοριστικές τίς υπάρχουσες ρυθμίσεις<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P><P>Τό Συμβούλιο ἐθέσπισε δύο ὁδηγίες γιά τήν θέση σέ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 67 της συνθήκης. Ἡ πρώτη ἐξεδόθη τήν <DATE ISO="19600511">11η Μαΐου 1960</DATE> (ΕΕ ειδ. ἔκδ. 10/001, σ. 4) καί ή δεύτερη — πού συμπληρώνει καί τροποποιεί τήν πρώτη — τήν <DATE ISO="19621218">18η Δεκεμβρίου 1962</DATE> (ΕΕ ειδ. ἔκδ. 10/001, σ. 16).</P><P>Οἱ δύο ὁδηγίες περιέχουν, στό παράρτημα Ι, πλήρη κατάλογο τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού εμπίπτουν στό πεδίο εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 67. Ή λεπτομερής περιγραφή τῶν διακινήσεων κεφαλαίου περιέχεται στό παράρτημα ΙΙ. Στό παράρτημα Ι οἱ διακινήσεις τῶν κεφαλαίων διαιροῦνται σέ τέσσερις κατηγορίες ὑπό τά στοιχεία Α, Β, Γ καί Δ.</P><P>Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 1 τῆς πρώτης ὁδηγίας, τά Κράτη μέλη υποχρεούνται νά χορηγούν κάθε έγκριση συναλλάγματος πού ἀπαιτείται γιά τήν εκτέλεση τῶν συναλλαγών πού ἀπαριθμούνται στόν κατάλογο Α, ὅπως πχ. οἱ άμεσες επενδύσεις, οἱ επενδύσεις σέ ἀκίνητα καί οἱ διακινήσεις κεφαλαίων προσωπικοί) χαρακτῆρος (δωρεές, κληρονομιές κλπ.).</P><P>Τό άρθρο 2 τῆς ὁδηγίας ὁρίζει ὅτι τά Κράτη μέλη χορηγοῦν γενικές εγκρίσεις γιά τίς συναλλαγές πού απαριθμοῦνται στον κατάλογο Β, δηλαδή γιά τίς πράξεις ἐπί τίτλων πού εἶναι διαπραγματεύσιμοι σέ χρηματιστήριο.</P><P>Βάσει τοῦ ἄρθρου 3 τῆς ὁδηγίας, οἱ εγκρίσεις συναλλάγματος πού ἀπαιτούνται γιά τήν εκτέλεση τῶν συναλλαγών πού ἀπαριθμούνται στόν κατάλογο Γ, ὅπως εἶναι πχ. οἰ πράξεις πού ἀφοροῦν τίτλους μή διαπραγματεύσιμους σέ χρηματιστήριο, τήν έκδοση καί τοποθέτηση τίτλων στην κεφαλαιαγορά άλλων Κρατῶν μελῶν καί μεσοπρόθεσμα ἡ μακροπρόθεσμα δάνεια καί πιστώσεις — χορηγούνται μόνο ἄν ἡ ελεύθερη διακίνηση αυτών τῶν κεφαλαίων δέν εἶναι δυνατόν νά παρεμποδίσει τήν πραγματοποίηση τῶν στόχων τῆς οικονομικής πολιτικής ἑνός Κράτους μέλους. Μόνο τό Βέλγιο, τό Λουξεμβοῦργο καί ἡ 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας έχουν ἀρχίσει νά ελευθερώνουν αυτές τίς διακινήσεις κεφαλαίων.</P><P>Τέλος, ὅσον άφορᾶ τίς συναλλαγές πού ἀπαριθμούνται στόν κατάλογο Δ, δηλαδή διακινήσεις κεφαλαίων μεγάλης κινητικότητος — πχ. τήν τροφοδότηση τρεχούμενων λογαριασμών καί τήν κατάθεση σέ ἀλλοδαπούς πιστωτικούς ὀργανισμούς, τίς επενδύσεις σέ γραμμάτια δημοσίου, τίς εισαγωγές καί εξαγωγές χρημάτων — τό άρθρο 7 τῆς ὁδηγίας δέν επιβάλλει στά Κράτη μέλη παρά μόνο τήν υποχρέωση νά γνωστοποιούν στην 'Επιτροπή τίς τροποποιήσεις τῶν διατάξεων πού τίς διέπουν.</P><P>Οἱ σχετικές ἀσφαλιστικές ρήτρες τῆς συνθήκης περιέχονται στά άρθρα 73 (διακινήσεις κεφαλαίων πού επιφέρουν διαταραχές στην λειτουργία τῆς κεφαλαιαγοράς), 108 (δυσχέρειες ἤ σοβαρή ἀπειλή δυσχερειών στό ισοζύγιο πληρωμών) καί 109 (αιφνίδια κρίση τοῦ ισοζυγίου πληρωμών). Πολλά ἀπό τά Κράτη μέλη έκαναν χρήση τῶν ρητρών αυτών.</P><P>Δυνάμει τῆς ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19720321">21ης Μαρτίου 1972</DATE>, περί τῆς ρυθμίσεως τῶν διεθνών χρηματοδοτικών ροών καί τῆς ἐξουδετερώσεως τῶν ἀνεπιθύμητων επιπτώσεων τους ἐπί τῆς εσωτερικής ρευστότητος (72/156, ΕΕ εἰδ. ἔκδ. Ν 91 10/001, σ. 42), τά Κράτη μέλη δύνανται ἐξ άλλου νά λαμβάνουν τά ἀναγκαία μέτρα γιά τήν ἀποτελεσματική ρύθμιση τῶν διεθνών χρηματοδοτικών ροών καί γιά τήν εξουδετέρωση τῶν<?PAGE NO="2600"?> κρινόμενων ὡς ἀνεπιθύμητων επιπτώσεων των ροῶν αυτών ἐπί τῆς ἐσωτερικής ρευστότητος.</P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801006">6ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, τό Tribunale di Bolzano υπέβαλε στό Δικαστήριο τά ἀκόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Μετά την λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, οἱ περιορισμοί ἐπί τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού ἀναφέρονται στό άρθρο 67 τῆς συνθήκης ΕΟΚ λογίζονται καταργηθέντες, ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 69 τῆς συνθήκης αυτής;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Συνιστά παραβίαση τῆς συνθήκης ή παράλειψη, ἀπό τήν ιταλική κυβέρνηση, τῆς διαδικασίας διαβουλεύσεως πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 73 τῆς συνθήκης, ὅσον άφορᾶ τό νομοθετικό διάταγμα 31 τῆς <DATE ISO="19760304">4ης Μαρτίου 1976</DATE>, τό όποιο μετετράπη στόν νόμο 159 τῆς <DATE ISO="19760430">30ής 'Απριλίου 1976</DATE>;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Μήπως υφίσταται ἀρχή ἡ διάταξη τῆς συνθήκης, ἡ ὁποία εξασφαλίζει στόν μή κάτοικο τό δικαίωμα νά ἐπανεξάγει συνάλλαγμα πού έχει εισαχθεί προηγουμένως καί δέν έχει χρησιμοποιηθεί, έστω καί ἄν έχει μετατραπεί σέ ιταλικές λιρέτες;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, ἡ ενδεχομένη παράλειψη τῶν διατυπώσεων πού προβλέπονται ἀπό τήν νομοθεσία περί συναλλάγματος τοῦ κράτους ἀπό τό όποιο ἐν συνεχεία ἐπανεξάγονται τά ποσά, ὑπό τίς ἀνωτέρω συνθήκες, επιτρέπεται νά τιμωρείται μέ ποινές συνιστάμενες στην δήμευση τοῦ συναλλάγματος, πρόστιμο μέχρι τοῦ πενταπλασίου τοῦ ποσοῦ τοῦ ἐν λόγω συναλλάγματος, καθώς καί στέρηση τῆς προσωπικής ελευθερίας μέχρι πέντε ετῶν (τῶν ποινών αυτών ἐπιβαρυνομένων σέ περίπτωση συμμετοχής περισσοτέρων προσώπων);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως στό προηγούμενο ερώτημα, ή ενδεχομένη παράλειψη τῶν διατυπώσεων πού περιγράφονται ανωτέρω επιτρέπεται νά επισύρει ποινές τῆς ίδιας βαρύτητος μέ εκείνες πού ἀπειλοῦνται γιά τήν παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι συμβιβάζεται πρός τίς υποχρεώσεις τοῦ <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>, τίς όποιες θεσπίζουν τά άρθρα 71 καί 106 παράγραφος 3, ἕνας εθνικός νόμος πού επιτείνει τήν βαρύτητα τῶν ἀπειλουμένων ἀπό προγενέστερο νόμο ποινών, ὅπως πχ. ὅταν παραβάσεις, πού προηγουμένως ἐτιμωροῦντο μέ διοικητικές ποινές, τιμωρούνται ήδη, χαρακτηριζόμενες ὡς εγκλήματα, μέ ποινή στερητικής τῆς ελευθερίας καί πρόστιμο;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>Ή ἀρχή κατά τήν ὁποία ἀνόμοιες καταστάσεις δέν δύνανται νά τυγχάνουν όμοιας μεταχειρίσεως (ή οποία συνάγεται επίσης ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων, πού διατυπώνεται, μεταξύ άλλων, στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης) επιτρέπει, οἱ ἴδιες ποινές πού ἀπειλούνται ἀπό ἕνα Κράτος μέλος γιά τήν παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος ἡ γιά τήν μή τήρηση τῶν προβλεπομένων ἀπό τήν περί συναλλάγματος νομοθεσία διατυπώσεων, νά επιβάλλονται ἀδιακρίτως τόσο ἐπί τῶν κατοίκων, ὅσο καί ἐπί τῶν μή κατοίκων τοῦ κράτους αὐτοῦ;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου πρέπει νά θεωροῦνται ὡς ἀσυμβίβαστες πρός τά άρθρα 67, 71 καί 106 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης, εθνικές διατάξεις πού προβλέπουν ὡρισμένες διατυπώσεις γιά τήν άσκηση τοῦ ἀναγνωριζομένου δικαιώματος τῆς ἐπανεξαγωγῆς κεφαλαίων πού έχουν εισαχθεί προηγουμένως, ἀνάγοντας τήν τήρηση τῶν διατυπώσεων αυτών σέ ἀποκλειστική ἀπόδειξη τῆς προηγουμένης εισαγωγής καί συνεπώς καταλήγοντας κατ' ουσία στην ποινική κύρωση τῆς παραλείψεως τους;<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ή διάταξη περί παραπομπής ἐπρωτοκολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν <DATE ISO="19801016">16η 'Οκτωβρίου 1980</DATE>.</TXT><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας τοῦ Δικαστηρίου, κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ὁ G. Casati, εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Η. Rungger, δικηγόρο τοῦ Bolzano, καί<?PAGE NO="2601"?> τούς G. M. Ubertazzi καί F.. Capelli, δικηγόρους Μιλάνου</P></ITEM><ITEM><P>ή γαλλική κυβέρνηση, εκπροσωπουμενη ἀπό τόν Th. Le Roy, τῆς γενικῆς γραμματείας τῆς διυπουργικής επιτροπῆς ἐπί τῶν θεμάτων ευρωπαϊκῆς οικονομικής συνεργασίας</P></ITEM><ITEM><P>ή κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, εκπροσωπουμενη ἀπό τόν Μ. Seidel, σύμβουλο στό ὁμοσπονδιακό Ὑπουργείο Οικονομικῶν</P></ITEM><ITEM><P>ή ιταλική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Α. Squillante, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορῶν, συνθηκών καί νομοθετικών υποθέσεων, επικουρούμενο ἀπό τόν Μ. Conti, Avvocato dello Stato</P></ITEM><ITEM><P>ή κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν R. D. Munrow, Treasury Solicitor</P></ITEM><ITEM><P>ή δανική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο L. Mikaelsen, τοῦ 'Υπουργείου 'Εξωτερικών</P></ITEM><ITEM><P>ή κυβέρνηση τῆς Δημοκρατίας της 'Ιρλανδίας, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν L. Dockery, Chief State Solicitor,</P><P>καί</P></ITEM><ITEM><P>ή Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο Α. Abate.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατόπιν τῆς εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικού εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν ἔναρξη τῆς προφορικῆς διαδικασίας, χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. 'Εν τούτοις, ἐκάλεσε τά μέρη πού κατέθεσαν παρατηρήσεις νά ἀπαντήσουν σέ ὡρισμένες ερωτήσεις, εγγράφως καί πρό τῆς ἐπ' ἀκροατηρίου συζητήσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατετέθησαν ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τον πρώτον προδικαστικού ἐρωτήματος (ἀπ' εὐθείας εφαρμογή τον ἄρθρον 67 τῆς συνθήκης)</P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Ἡ δανική, ἡ ἰρλανδική, ἡ γαλλική, ἡ ιταλική καί ἡ βρετανική κυβέρνηση</HT> ὑποστηρίζουν ὅτι τό άρθρο 67 τῆς συνθήκης δέν έχει ἀπ' ευθείας εφαρμογή. Πράγματι, τό άρθρο αυτό υποχρεώνει τά Κράτη μέλη νά καταργήσουν τούς περιορισμούς στίς διακινήσεις κεφαλαίων μόνο <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινῆς ἀγοράς<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>. 'Η γενικότης μέ τήν όποια εἶναι διατυπωμένη ἡ επιφύλαξη αύτη εμποδίζει νά εφαρμοσθεί ἐπί τοῦ άρθρου 67 ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου περί ἀπ' ευθείας εφαρμογῆς, ἡ οποία άφορᾶ μόνο τίς διατάξεις τῆς συνθήκης πού επιβάλλουν μία ἀκριβώς προσδιωρισμένη υποχρέωση επιτεύξεως ενός ἀποτελέσματος.</P><P>Δεδομένου ὅτι ἡ εκτίμηση τοῦ <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>ἀναγκαίου γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινῆς ἀγοράς<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> βαθμού ελευθερώσεως εἶναι πολιτικῆς φύσεως καί ὅτι ἡ προσαρμογή τοῦ καθεστώτος τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πρός τήν ἀξία αύτη συνιστᾶ ἕνα όργανο συνεχούς παρεμβάσεως, ἡ ἀπαιτουμένη εκτίμηση δέν δύναται νά γίνει ἀπό τούς εθνικούς δικαστές, άλλά ἀποκλειστικώς καί μόνο ἀπό τό Συμβούλιο, μέσω οδηγιών εκδιδομένων βάσει τοῦ ἄρθρου 69 της συνθήκης. Πράγματι, οἱ διατάξεις της συνθήκης πού αφορούν τίς διακινήσεις κεφαλαίων καί τό ισοζύγιο πληρωμών ἀντανακλούν ἕνα προσεκτικά εξισορροπημένο σύστημα ἁρμοδιοτήτων πού καταμερίζονται μεταξύ τῆς 'Επιτροπής, τοῦ Συμβουλίου καί τῶν Κρατών μελών.</P><P>Ή ερμηνεία αύτη επιβεβαιώνεται ἀπό τήν διατύπωση τῆς λεγομένης ρήτρας <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> πού περιέχεται στό άρθρο 71 πρώτη παράγραφος τῆς συνθήκης, δυνάμει τοῦ ὁποίου <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>τά Κράτη μέλη <HT TYPE="ITALIC">καταβάλλουν προσπάθεια</HT><?PAGE NO="2602"?> νά μη εισάγουν εντός τῆς Κοινότητος νέους συναλλαγματικούς περιορισμούς ... καί νά μή καθιστούν περισσότερο περιοριστικές τίς υπάρχουσες ρυθμίσεις<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>. Πράγματι, ἡ διάταξη αύτη διακρίνεται ἀπό τίς ἄλλες ρῆτρες <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> τῆς συνθήκης, οἱ όποιες συνιστούν ἀπαγορεύσεις μέ ἀκριβές περιεχόμενο.</P><P>Ἡ ρύθμιση τῶν κινήσεων κεφαλαίων συνδέεται ἐξ άλλου στενῶς μέ τα άλλα μέτρα οικονομικής πολιτικής πού ἀνήκουν στην ἁρμοδιότητα τῶν Κρατῶν μελών, ὅπως είναι ἡ νομισματική πολιτική καί ἡ πολιτική τῶν επενδύσεων. Γιά την καλή λειτουργία τῶν άλλων αυτῶν μέτρων εἶναι ἀπαραίτητο νά δύνανται τά Κράτη μέλη νά περιορίζουν ὡρισμένες διακινήσεις κεφαλαίων.</P><P>Ή στενή σχέση πού υφίσταται μεταξύ τῆς ρυθμίσεως τῆς διακινήσεως κεφαλαίων καί της ρυθμίσεως τοῦ ισοζυγίου πληρωμών ἀποδεικνύεται καί ἀπό τό άρθρο 71 δεύτερη παράγραφος, σύμφωνα μέ τό όποιο τά Κράτη μέλη <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>δηλώνουν ὅτι εἶναι διατεθειμένα νά υπερβούν τό επίπεδο ελευθερώσεως τῶν κεφαλαίων πού προβλέπεται στά προηγούμενα άρθρα, κατά τό μέτρο πού τους επιτρέπει ἡ οικονομική τους κατάσταση, ἰδίως δέ ἡ κατάσταση τοῦ ισοζυγίου πληρωμών τους<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">δανική κυβέρνηση</HT> υπενθυμίζει ὅτι οι ὅροι τῶν άρθρων 52 καί 59 τῆς συνθήκης, ὅπως έχουν ἀναλυθεί ἀπό την νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, προσδιορίζουν τόν τρόπο εκπληρώσεως τῶν υποχρεώσεων ελευθερώσεως κατά τήν διάρκεια τῆς μεταβατικής περιόδου. 'Αντιθέτως, οἱ περιορισμοί πού ἀναφέρει τό άρθρο 67 προσδιορίζουν τό μέτρο κατά τό όποιο πρέπει νά πραγματοποιηθεί ἡ ελευθέρωση.</P><P>Ή ίδια κυβέρνηση παρατηρεί επίσης ὅτι, στό πλαίσιο τῶν άρθρων 52-66, τό Συμβούλιο έχει, κατά κανόνα, ἁρμοδιότητα νά εκδίδει ὁδηγίες πού ισχύουν γιά έναν ὡρι-σμένο τομέα. 'Αντιθέτως, ὅσον άφορᾶ τίς διακινήσεις κεφαλαίων, οἱ ὁδηγίες πού εκδίδονται βάσει τοῦ ἄρθρου 69 τῆς συνθήκης έχουν εφαρμογή σέ ὅλες τίς διακινήσεις κεφαλαίων. Συνεπώς, τό Συμβούλιο <HT TYPE="ITALIC">έχει</HT> καθορίσει κατά τρόπο εξαντλητικό τήν ἔκταση εφαρμογής τῶν μέτρων ελευθερώσεως πού έπρεπε νά ληφθούν.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">γαλλική κυβέρνηση</HT> προσθέτει ὅτι τό άρθρο 8 τοῦ καταστατικού τοῦ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου περιορίζει τίς διακινήσεις κεφαλαίων πού πρέπει νά ἐλευθερωθοῦν στίς τρέχουσες συναλλαγές. Τό άρθρο 6 τμήμα 3 τοῦ καταστατικοῦ αὐτοῦ επιτρέπει ρητώς στά Κράτη μέλη νά ἀσκοῦν έλεγχο ἐπί τῶν διακινήσεων κεφαλαίων. Τό τμήμα 1 τοῦ ἴδιου άρθρου, μάλιστα, επιτρέπει στό Νομισματικό Ταμείο νά ἀρνηθεί σέ ένα ἀπό τά μέλη του τήν πρόσβαση στά δάνειά του, όταν αυτά πρόκειται νά διατεθούν γιά νά χρηματοδοτηθούν <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>σημαντικές ἡ παρατεταμένες έξοδοι κεφαλαίων<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> καί ἐφ᾽ ὅσον ἡ χώρα μέλος ἀρνηθεί νά λάβει τά κατάλληλα μέτρα έλεγχου.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> υπενθυμίζει ὅτι ὁ συντονισμός τῆς εθνικής οικονομικής πολιτικής τῶν Κρατών μελών πού προβλέπεται στά άρθρα 6, 104, 105 καί 145 τῆς συνθήκης δέν έχει ἀκόμα πραγματοποιηθεί. Λόγω τοῦ συνδέσμου πού υφίσταται μεταξύ τῆς κυκλοφορίας τῶν κεφαλαίων καί τῆς ἀνωτέρω πολιτικής, ἡ 'Επιτροπή δέν νομίζει ὅτι τό άρθρο 67 πληροί τίς ἀναγκαίες προϋποθέσεις γιά νά έχει ἀπ᾽ ευθείας εφαρμογή. Γιά τόν λόγο αυτό, έχει τήν γνώμη ὅτι, ἀκόμη καί μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, τά Κράτη μέλη εἶναι ελεύθερα νά διατηρήσουν τους περιορισμούς στίς διακινήσεις κεφαλαίων πού ἀπαριθμοῦνται στόν κατάλογο Δ καί, ἐν μέρει, στόν κατάλογο Γ τῆς πρώτης ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου πού εξεδόθη δυνάμει τοῦ ἄρθρου 69 τῆς συνθήκης, χωρίς νά χρειάζεται νά προστρέξουν στίς ρήτρες διασφαλίσεως.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας</HT> υπογραμμίζει πρώτα ὅτι οἱ παρατηρήσεις τῆς ὡς πρός τήν έκταση εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 67 τῆς συνθήκης ἀφοροῦν μόνο τους συναλλαγματικούς περιορισμούς, ἄν καί τό ερώτημα πού υπεβλήθη ἀπό τό παραπέμπον δικαστήριο<?PAGE NO="2603"?> άφορᾶ καί άλλους περιορισμούς στην διακίνηση τῶν κεφαλαίων.</P><P>Ἡ ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση εἶναι της γνώμης ὅτι τό άρθρο 67 τῆς συνθήκης ἀπαγορεύει, ἀπό τῆς λήξεως τῆς μεταβατικής περιόδου, πλην ὡρισμένων εξαιρέσεων, τήν διατήρηση σέ ἰσχύ τῶν συναλλαγματικῶν περιορισμών πού συνδέονται μέ τήν διακίνηση κεφαλαίων, ἀπαγόρευση τήν ὁποία δύνανται νά επικαλούνται οι ιδιώτες. Οἱ εξαιρέσεις ἀφορούν ιδίως τίς βραχυπρόθεσμες επενδύσεις καί πιστώσεις, τους λογαριασμούς ὄψεως καί προθεσμίας, καθώς καί τίς διακινήσεις κεφαλαίων προσωπικοί) χαρακτῆρος, πού, γιά λόγους νομισματικής πολιτικής τῶν Κρατών μελών καί ἐν ὄψει τοῦ παρόντος σταδίου τῆς ὁλοκληρώσεως, δέν δύνανται νά ελευθερωθούν. Οἱ εξαιρέσεις αυτές δύνανται νά προσδιορισθούν μέ ἀκρίβεια. Αυτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν όποιο τό Συμβούλιο περιέλαβε τίς ἐν λόγω διακινήσεις κεφαλαίων στόν κατάλογο Δ τῶν ὁδηγιών πού εξέδωσε βάσει τοῦ ἄρθρου 69 τῆς συνθήκης.</P><P>Πράγματι, τό Δικαστήριο έχει δεχθεί ὅτι οἱ ἀπαγορεύσεις πού θεσπίζει ἡ συνθήκη ἀρχίζουν αυτοδικαίως νά ισχύουν ἀπό της λήξεως τῆς μεταβατικής περιόδου καί συνεπώς οἱ ιδιώτες δύνανται νά τίς ἐπικα-λοῦνται χωρίς νά εἶναι ἀναγκαία ἡ έκδοση ὁδηγιών.</P><P>Ή ελεύθερη κυκλοφορία τῶν κεφαλαίων υπόκειται στίς ἴδιες ἀρχές ὅπως καί οἱ άλλες θεμελιώδεις ελευθερίες πού καθιερώνει ἡ συνθήκη πράγματι, ὅπως προκύπτει ἀπό τό άρθρο 3 τῆς συνθήκης, ἡ εξάλειψη τῶν εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία τῶν κεφαλαίων τοποθετεῖται στό ίδιο επίπεδο μέ τήν πραγμάτωση τῶν άλλων ελευθεριών.</P><P>Προβλέποντας τήν κατάργηση τῶν περιορισμών στην διακίνηση τῶν κεφαλαίων μόνο <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>κατά τό μέτρο πού εἶναι αναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγοράς<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>, τό άρθρο 67 τῆς συνθήκης δέν θέτει μία προϋπόθεση τῆς καταργήσεως αυτής, άλλά περιορίζει τήν ἔκταση εφαρμογής της.</P><P>Κατά τόν ίδιο τρόπο, ὁ κανόνας <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> τοῦ ἄρθρου 71 τῆς συνθήκης <HT TYPE="ITALIC">έχει</HT> ἀπ' ευθείας εφαρμογή, μολονότι τό άρθρο αυτό εἶναι διατυπωμένο μέ ὅρους λιγότερο σαφείς ἀπό ὅ,τι, πχ., άλλοι κανόνες <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> τῆς συνθήκης. Πράγματι, τό άρθρο 71 ἀνταποκρίνεται στό ίδιο πολιτικό μέλημα ὁλοκληρώσεως ὁπως καί οἱ άλλοι αυτοί κανόνες, δηλαδή στό μέλημα νά ἐμποδισθεῖ ή εισαγωγή νέων περιορισμών ἀπό τά Κράτη μέλη. Θά ήταν παράλογο νά έχουν ἀκόμη τά Κράτη μέλη αυτό τό δικαίωμα, τήν στιγμή πού ἡ συνθήκη τά υποχρεώνει νά καταργήσουν κατά τήν μεταβατική περίοδο τους υπάρχοντες περιορισμούς. Κατά τά λοιπά, ὅσον άφορᾶ, πχ. τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων, μολονότι καμμία διάταξη δέν ἀπαγορεύει τήν εισαγωγή, κατά τήν μεταβατική περίοδο, νέων περιορισμών στην εἴσοδο στό εθνικό έδαφος, τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι τό άρθρο 48 τῆς συνθήκης έχει ἀπ' ευθείας εφαρμογή.</P><P>Οἱ ουσιαστικές ιδιομορφίες πού ενδέχεται νά υφίστανται στό πεδίο τῆς κυκλοφορίας τῶν κεφαλαίων, σέ σύγκριση πρός άλλους τομείς πού ρυθμίζονται ἀπό τήν συνθήκη, δύνανται νά ληφθοῦν ὑπ' ὄψη, κατά τό ἀναγκαίο μέτρο, βάσει τῶν ρητρών διαφυγής, ιδίως δέ τῶν ρητρών τῶν άρθρων 73 καί 108, παράγραφος 3 τῆς συνθήκης, οἱ όποιες παραμένουν ἐν ἰσχύι καί μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου.</P><P>Στην ἀλληλουχία αυτή, ἡ ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση παραπέμπει ἐξ άλλου στό άρθρο 103 τῆς συνθήκης καί υπογραμμίζει ὅτι αυτό εἶναι τό άρθρο βάσει τοῦ ὁποίου τό Συμβούλιο εξέδωσε τήν ὁδηγία 72/156/ΕΟΚ τῆς <DATE ISO="19720321">21ης Μαρτίου 1972</DATE> περί τῆς ρυθμίσεως τῶν διεθνών χρηματοδοτικών ροών. Ή ἐν λόγω κυβέρνηση δέν ἀμφισβητεί τό ὅτι ἡ ὁδηγία αυτή παραμένει ἐν ἰσχύι καί μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, παρατηρεί δέ ὅτι μέ τήν ρύθμιση αυτή τό Συμβούλιο έδωσε στά Κράτη μέλη τήν δυνατότητα νά παρεμβαίνουν σέ ὡρισμένες διακινήσεις κεφαλαίων σέ περίπτωση κρισίμων νομισματικών καταστάσεων.</P><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">Casati,</HT> ἀφοῦ ἀναλύει τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου ὡς πρός τήν ἀπ' ευθείας εφαρμογή τῶν άρθρων 52 καί 59 τῆς συνθήκης, καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι τό ἄρθρο<?PAGE NO="2604"?> 67 τῆς συνθήκης <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> ἀπ' ευθείας εφαρμογή.</P><P>Ἡ μόνη διαφορά μεταξύ τοῦ κειμένου τοῦ άρθρου 67 καί τῶν κειμένων τῶν άρθρων 52 καί 59 εἶναι ὅτι στό πρῶτο ἡ κατάργηση των περιορισμῶν στην διακίνηση τῶν κεφαλαίων προβλέπεται μόνο <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγοράς<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</P><P>Ἀπό τό άρθρο 67, ἑρμηνευόμενο σέ συνδυασμό πρός τό ἄρθρο 69 τῆς συνθήκης, προκύπτει ὅτι ἡ εκτίμηση τοῦ βαθμοῦ τῆς καταργήσεως τῶν περιορισμών πού κρίνεται αναγκαίος <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>γιά τήν καλή λειτουργία της κοινής ἀγορᾶς<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> ήταν δυνατόν νά διευκρινισθεί μόνο μέ τήν θέσπιση κοινοτικών ὁδηγιών. Πράγματι, στίς ὁδηγίες πού ἐθέσπισε σχετικώς, τό Συμβούλιο εξέφρασε κατά τρόπο σαφή τήν γνώμη του ὅσον άφορᾶ τά κεφάλαια πού πρέπει νά ελευθερωθούν καί τους περιορισμούς πού πρέπει νά καταργηθούν γιά νά καταστεί δυνατή ἡ <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγορας<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>.</P><P>Συνεπώς, τό άρθρο 67 τῆς συνθήκης πρέπει, ἀπό τῆς λήξεως τῆς μεταβατικής περιόδου, νά θεωρείται ὡς κανόνας ἀπ' ευθείας εφαρμοστέος, δυνάμενος νά ἀπονέμει προσωπικά δικαιώματα στους ιδιώτες. Αυτό σημαίνει ὅτι, ἀπό τοῦ χρονικού αυτού σημείου, τό άρθρο 67, σέ συνδυασμό πρός τίς ὁδηγίες πού προβλέπονται στό άρθρο 69, κατέστη κανόνας ἀπ' ευθείας εφαρμοστέος. Αὐτό ἀκριβώς εδέχθη τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19701217">17ης Δεκεμβρίου 1970</DATE> στήν υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="33/70" YEAR="1970" PAGE.ECR="1213">33/70, SACE (Racc. 1970, σ. 1213)</REF.DOC.ECR>, ὡς πρός τόν κανόνα τοῦ άρθρου 13 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης, πού ἔπρεπε νά συμπληρωθεί μέ ὁδηγίες.</P><P>ἘΕν σχέσει πρός τά περιστατικά τῆς επιδίκου υποθέσεως, ὁ παραπέμπων δικαστής ὀφείλει, λοιπόν, νά διαπιστώσει ἄν ἡ πράξη τοῦ Casati υπόκειται σέ περιορισμό μή επιτρεπόμενο μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικῆς περιόδου. Κατά συνέπεια, ἄν τό ιταλικό κράτος δέν εἶχε πλέον τήν εξουσία, ἀπό τῆς ημερομηνίας αυτής, νά εφαρμόζει ἐπί τῶν μή κατοίκων πολιτών του περιορισμούς στην εισαγωγή καί στην ἐπανεξαγωγή τοῦ 'ίδιου ποσού, δέν εἶχε ούτε καί τήν ἐξουσία νά εισαγάγει, μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, έναν περιορισμό συνιστάμενο στόν ἀποκλεισμό κάθε άλλης ἀποδείξεως τῆς εισαγωγής τοῦ ποσοῦ πλην τοῦ έντυπου V2. Θά επρόκειτο, στην περίπτωση αυτή, γιά ἀνεπίτρεπτο περιορισμό πού δέν ἀποτελεί μία απλή διατύπωση, ἐφ' ὅσον έχει επιπτώσεις σ' αυτό τοῦτο τό προσωπικό δικαίωμα τῶν μή κατοίκων νά εισάγουν καί νά ἐπανεξάγουν ένα καί τό αυτό ποσό.</P><P>Στην ερμηνεία αὐτή τοῦ ἄρθρου 67 δέν δύναται νά ἀντιταχθεί ὅτι τό άρθρο 71 δέν θέτει έναν αυστηρό κανόνα <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> στην εισαγωγή νέων περιορισμών πράγματι, τό άρθρο 71 ἀναφέρεται στους περιορισμούς πού υφίστανται κατά τήν έναρξη τῆς ισχύος τῆς συνθήκης καί δέν δύναται νά ερμηνευθεί κατά τρόπο πού θά περιώριζε τήν έκταση εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 67 καί τῶν γενικών άρχων τῆς συνθήκης πού άρχισαν νά ισχύουν ἀπό τό τέλος τῆς μεταβατικής περιόδου.</P><P>Τοῦτο δέν σημαίνει ὅτι τά Κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα νά ἀνέχονται καταστάσεις ιδιαιτέρως επικίνδυνες γιά τό ισοζύγιο πληρωμών τους. Γιά τήν ἀντιμετώπιση καταστάσεων αὐτοῦ τοῦ είδους, ἡ συνθήκη επιτρέπει, πράγματι, τήν χρήση τῶν ρητρών διαφυγής πού περιέχονται στά άρθρα 73, 108 καί 109.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος (έλλειψη τῆς διαδικασίας διαβουλεύσεως τοῦ ἄρθρου 73 τῆς συνθήκης)</P></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">γαλλική καί ἡ ιταλική κυβέρνηση</HT> υποστηρίζουν ὅτι ἡ διαδικασία διαβουλεύσεως πού προβλέπεται στό άρθρο 73 τῆς συνθήκης<?PAGE NO="2605"?> παρέλκει ἐν προκειμένω, δεδομένου ὅτι ἐφαρμόζεται μόνο στους περιορισμούς τῶν ἐλευθερωθεισῶν διακινήσεων κεφαλαίων.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">γαλλική κυβέρνηση</HT> υπογραμμίζει επίσης — ἡ δέ <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> συμμερίζεται τήν ἄποψη αυτή — ὅτι τό άρθρο 73 τῆς συνθήκης εφαρμόζεται μόνο στά <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>μέτρα προστασίας<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> κατά τῶν <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>κινήσεων κεφαλαίων [πού] επιφέρουν διαταραχές στην λειτουργία τῆς κεφαλαιαγοράς ενός κράτους<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, καί ὄχι, συνεπῶς, στην επίταση τῆς 6α-ρύτητος τῶν ποινῶν.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας</HT> παρατηρεί ὅτι οἱ ιδιώτες δέν δύνανται νά ἐπικαλοῦνται τήν υποχρέωση διαβουλεύσεως, δεδομένου ὅτι αυτή δέν επιβάλλεται πρός τό συμφέρον τους.</P><P>Προσθέτει ὅτι ἡ παράβαση αυτής τῆς ὑποχρεώσεως δέν επισύρει ἀφ᾽ εαυτής τήν ἀκυρότητα τῶν μέτρων πού λαμβάνονται ἀπό τά Κράτη μέλη: τό κύρος τῶν μέτρων αυτῶν προϋποθέτει ἀποκλειστικώς καί μόνο τήν πλήρωση τῶν ουσιαστικών προϋποθέσεων πού τάσσονται ἀπό τό άρθρο 73 τῆς συνθήκης. Πράγματι, κατά τό άρθρο 73 παράγραφος 2, ἡ 'Επιτροπή δύναται μόνο νά τροποποιεί ἡ νά καταργεί ex nunc τά μέτρα πού έλαβε ἕνα Κράτος μέλος ἡ διάταξη αύτη προϋποθέτει, συνεπώς, τό κύρος τῶν μέτρων αυτών, ἀκόμη καί στην περίπτωση πού ἡ 'Επιτροπή δέν τά έχει πληροφορηθεί παρά μόνο μετά τήν ἔναρξη τῆς ισχύος τους.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου</HT> ἀμφιβάλλει ως πρός τό ἄν τό άρθρο 73 έχει εφαρμογή ἐν προκειμένω.</P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ. τρίτον προδικαστικού ερωτήματος (ύπαρξη ἀρχῆς πού διασφαλίζει στους μή κατοίκους τό δικαίωμα νά ἐπανε-ξάγουν συνάλλαγμα πού εἰσήχθη προηγουμένως)</P></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">γαλλική καί ἡ βρετανική κυβέρνηση</HT> υποστηρίζουν ὅτι ἐκ πρώτης όψεως ή εισαγωγή καί ἡ εξαγωγή μέσων πληρωμής εμπίπτουν στην κατηγορία <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>υλική εισαγωγή καί ἐξαγωγή άξιων<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> τοῦ καταλόγου Δ τῶν ὁδηγιών τοῦ Συμβουλίου περί τῆς διακινήσεως κεφαλαίων. Οἱ ὁδηγίες, ὅμως, αὐτές δέν επιβάλλουν στά Κράτη μέλη συγκεκριμένες υποχρεώσεις ελευθερώσεως τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού απαριθμούνται στόν κατάλογο Δ.</P><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">ιταλική κυβέρνηση,</HT> κανένας κοινοτικός κανών ἡ ἀρχή δέν άφορᾶ τίς ὑλικές εξαγωγές μέσων πληρωμής πού δέν προορίζονται γιά συγκεκριμένους σκοπούς.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας</HT> εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ἡ μεταφορά μέσων πληρωμής ἀπό μία χώρα σέ άλλη εἶναι ελεύθερη κατά τό μέτρο πού δύναται νά θεωρηθεί ὡς διακίνηση κεφαλαίων πού έχει ελευθερωθεί βάσει τοῦ ἄρθρου 67 τῆς συνθήκης.</P><P>Τό δικαίωμα τῆς μεταφοράς μέσων πληρωμής προστατεύεται επίσης καί ὅταν ὁ ιδιώτης τό χρησιμοποιεί γιά νά ἀσκήσει άλλες θεμελιώδεις ελευθερίες πού ἀναγνωρίζονται ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο, ιδίως τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν προσώπων, ἡ γιά νά τοῦ παρασχεθούν υπηρεσίες.</P><P>Ἀπό τό άρθρο 106 τῆς συνθήκης, σέ συνδυασμό μέ τόν πίνακα ἀδηλων συναλλαγών τοῦ παραρτήματος ΙΙΙ τῆς συνθήκης, δέν ἀπορρέει, ἀπό τήν άποψη αυτή, κανένα άλλο δικαίωμα γιά τους ιδιώτες πράγματι, οἱ πληρωμές ελευθερώνονται μόνο κατά τό μέτρο πού έχει ελευθερωθεῖ ἡ κυκλοφορία τῶν κεφαλαίων. Βεβαίως, τό άρθρο 106 παράγραφος 3, σέ συνδυασμό μέ τόν ἀνωτέρω πίνακα, εξασφαλίζει καί τήν ελευθερία τῶν πληρωμών, χωρίς άλλη διατύπωση, γιά ιδιωτικά ταξίδια καί παραμονή προσωπικοῦ χαρακτῆρος τοῦτο, ὅμως, δέν παρέχει στόν ιδιώτη τό δικαίωμα νά μεταφέρει ελευθέρως μέσα πληρωμής ἀπό τήν μία χώρα στην άλλη παρά μόνο ἐφ᾽ όσον τά μέσα αυτά πληρωμής εἶναι ἀναγκαία γιά τους σκοπούς τοῦ ταξιδιοῦ. Διαφορετική ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 106 παράγραφος 3 θά εἶχε ὡς συνέπεια νά καθίσταται δυνατή ἡ καταστρατήγηση τῶν περιορισμών στίς βραχυπρόθεσμες διακινήσεις κεφαλαίων, οἱ όποιοι επιτρέπονται ἀπό τό άρθρο 67.</P></GR.SEQ><?PAGE NO="2606"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ τετάρτου καί τον πέμπτον προδικαστικού ἐρωτήματος (ἀναλογικότης των ποινών)</P></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">γαλλική καί ἡ ιταλική κυβέρνηση</HT> παρατηροῦν ὅτι τό ζήτημα τῆς τηρήσεως τῶν άρχων τοῦ κοινοτικοί) δικαίου δέν τίθεται γιά τίς μή ἐλευθερωθεῖσες κινήσεις κεφαλαίων. Στίς χώρες πού διατηροῦν ἕναν μηχανισμό συναλλαγματικοί) έλεγχου εἶναι σύνηθες νά απειλούνται ποινές τῆς 'ίδιας βαρύτητος μέ εκείνες πού απειλούνται στην 'Ιταλία.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">γαλλική καί ἡ βρετανική κυβέρνηση</HT> ἀναφέρονται ἐξ άλλου στό άρθρο 5 παράγραφος 1 τῆς πρώτης ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου περί τῶν διακινήσεων τῶν κεφαλαίων, τό όποιο ὁρίζει:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>Οἱ διατάξεις τῆς παρούσης ὁδηγίας δέν περιορίζουν τό δικαίωμα τῶν Κρατών μελῶν νά εξακριβώνουν τήν φύση καί τήν αὐθεντικότητα τῶν συναλλαγῶν ἤ των μεταφορῶν συναλλάγματος, ἡ νά λαμβάνουν τά ἀπαραίτητα μέτρα προκειμένου νά εμποδίσουν τίς παραβάσεις τῶν νόμων καί των ἐν γένει ρυθμίσεων τους.<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/></P></QUOT.S><P>Κατά τήν βρετανική κυβέρνηση ἡ διάταξη αυτή <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> τήν έννοια ὅτι επιφυλάσσει στην ιταλική κυβέρνηση τό δικαίωμα νά ζητεί ἀπό τά πρόσωπα πού αναχωρούν ἀπό τήν 'Ιταλία πληροφορίες σχετικά μέ τίς εξαγωγές χρηματικών ποσών καί νά λαμβάνει πρός τοῦτο κάθε κατάλληλο μέτρο, ἀκόμη καί στην περίπτωση τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού έχουν ελευθερωθεί.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">ιταλική κνβέρνηση</HT> προσθέτει ὅτι ἡ παράνομη πράξη πού προβλέπεται στό άρθρο 1 τοῦ νομοθετικοί) διατάγματος 31 τῆς <DATE ISO="19760304">4ης Μαρτίου 1976</DATE> συνίσταται στην ἐξαγωγή συναλλάγματος χωρίς άδεια. Τό πέμπτο προδικαστικό ερώτημα καθίσταται συνεπώς, άνευ περιεχομένου. Ὡς πρός τό τέταρτο ερώτημα, ἡ ἐν λόγω κυβέρνηση παρατηρεί ὅτι ἡ ιταλική νομοθεσία δέν τιμωρεί τήν μή τήρηση ἁπλών διατυπώσεων, ἀλλα ἀκόμη καί στην περίπτωση τῶν μή κατοίκων, τιμωρεί ἀποκλειστικώς καί μόνο τήν παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος. Ἐξ άλλου, οἱ διάφορες περιπτώσεις πού προβλέπονται ἀπό τό ἀνωτέρω νομοθετικό διάταγμα εἶναι προσεκτικά διαβαθμι-σμένες, προκειμένου ἀκριβώς νά εξασφαλισθεί ἡ ἀναλογικότης τῶν ποινών, οἱ όποιες εμφανίζονται ἀπολύτως εύλογες ὡς προς τά ἀντικειμενικά τους χαρακτηριστικά. "Οσο γιά τίς σοβαρότερες περιπτώσεις, τά περιθώρια τῆς διακριτικής εξουσίας πού ἀφήνονται στόν δικαστή εἶναι τόσο ευρέα ώστε τοῦ επιτρέπουν νά λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη τίς περιστάσεις κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως καί νά καταλήγει στην κατάγνωση μιᾶς ποινής πού ἀντιστοιχεί ἀπολύτως στην βαρύτητα τοῦ συγκεκριμένου εγκλήματος.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">ἰρλανδική κυβέρνηση</HT> υποστηρίζει ὅτι οἱ κυρώσεις πού ἀπειλούνται ἀπό ἕνα Κράτος μέλος κατά τῶν παραβάσεων τῆς νομοθεσίας του, καί ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ή νομοθεσία αυτή συμβιβάζεται πρός τήν συνθήκη, εμπίπτουν στην ἀποκλειστική εξουσία τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἀκόμη καί στην περίπτωση τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού έχουν ελευθερωθεί. Μόνο ὑπό ιδιάζουσες περιστάσεις, τήν ἐμφάνιση τῶν ὁποίων στην πράξη δυσχερώς δύναται κανείς νά φαντασθεί, υπόκεινται οἱ ποινές σέ έλεγχο δυνάμει τῆς συνθήκης.</P><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">δανική κυβέρνηση</HT> δέν ἀντιβαίνει στην συνθήκη τό γεγονός ὅτι ένα Κράτος μέλος επιτείνει τήν βαρύτητα τῶν ποινών πού ἀπειλοῦνται κατά τῆς παρανόμου εξαγωγής κεφαλαίων. Ἐφ' ὅσον τά Κράτη μέλη δύνανται, δυνάμει τοῦ κοινοτικού δικαίου, νά εμποδίζουν ὡρισμένες διακινήσεις κεφαλαίων, σ᾽ αυτά ἀνήκει καί ή εξουσία νά επιβάλλουν κυρώσεις. Αυτό προκύπτει ἀπό τό γεγονός ὅτι τά Κράτη μέλη διατηροῦν τήν εξουσία νά ἐκτιμοῦν ποιά πολιτική ποινικῆς καταστολῆς πρέπει νά ἀκολουθήσουν καί, συνεπώς, νά επιλέγουν τόν τύπο κυρώσεων πού θά επιβάλλουν σέ περίπτωση παραβάσεως τῶν κοινοτικών κανόνων. 'Από αυτό προκύπτει επίσης ὅτι τά Κράτη μέλη έχουν τήν εξουσία νά επιτείνουν τήν βαρύτητα τῶν ποινών ὅταν τό κρίνουν ἀναγκαίο. 'Ακόμη καί ὅταν οἱ διακινήσεις κεφαλαίων έχουν ελευθερωθεί, τά Κράτη μέλη δύνανται,<?PAGE NO="2607"?> βάσει τῶν ὁδηγιών τοῦ Συμβουλίου περί τῶν διακινήσεων κεφαλαίων, νά επιβάλλουν την υποχρέωση συμπληρώσεως έντυπων καί άλλων δηλώσεων πρός τόν σκοπό έλεγχου τοῦ ὄγκου τῶν διακινήσεων κεφαλαίων καί τῆς νομιμότητος τῶν συναλλαγῶν. Σέ περίπτωση παραβάσεως τῶν κανόνων πού διέπουν αυτούς τους έλεγχους, τά Κράτη μέλη έχουν, ἑπομένως, καί τό δικαίωμα νά επιβάλλουν ανάλογες κυρώσεις.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηοη τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημο-κρανίας νῆς Γερμανίας</HT> παρατηρεί, ὡς πρός τό τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, ὅτι ή ελεύθερη κυκλοφορία τῶν κεφαλαίων δέν εξασφαλίζεται κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία της κοινής ἀγορᾶς ἄν τά Κράτη μέλη δύνανται νά τιμωρούν παραβάσεις τύπων μέ ποινές δυσανάλογες πρός τήν φύση τῆς παραβάσεως. Τό Δικαστήριο έχει παγίως εφαρμόσει αυτή τήν ἀρχή.</P><P>Όσον άφορᾶ τό πέμπτο ερώτημα, ἡ ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι, κατά κανόνα, δέν ενδείκνυται νά ἀπειλούνται γιά τήν παράβαση τύπων οἱ 'ίδιες ποινές πού επιβάλλονται σέ περίπτωση παραβάσεως κανόνων ουσίας. Κατά τήν γνώμη της, εἶναι πάντως δυνατό νά νοηθούν περιπτώσεις κατά τίς όποιες ἡ τήρηση τῶν διατυπώσεων δέν δύναται ἐπαρκώς νά εξασφαλισθεί μέ τήν ἀπειλή ελαφρότερων ποινών.</P><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή,</HT> τά Κράτη μέλη πρέπει νά λαμβάνουν ὑπ' ὄψη, κατά τήν άσκηση τῶν ἀρμοδιοτήτων τους στον τομέα τῶν κεφαλαίων πού δέν έχουν ελευθερωθεί, τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 5 δεύτερη παράγραφος τῆς συνθήκης. 'Αλλά, ὅταν μία εθνική ρύθμιση προβλέπει διοικητικούς έλεγχους ἐπί ὡρισμένων διακινήσεων κεφαλαίων, οἱ ποινές πού ἀπειλούνται γιά νά εξασφαλισθεί ἡ τήρηση τῶν σχετικών διατάξεων δέν πρέπει νά ἀντιβαίνουν στην ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος ὅπως αυτή συνάγεται ἀπό τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου. Ή εφαρμογή τῆς ἀρχής αυτής ενδείκνυται, ἰδίως, στην περίπτωση κατά τήν ὁποία ἕνα Κράτος μέλος δέν εξασφαλίζει τήν απαιτουμένη δημοσιότητα στά μέτρα έλέγχου, μή δημοσιεύοντάς τα πχ. στην επίσημη εφημερίδα του, ἡ δέν ἀναγνωρίζει πλήρως στόν μή κάτοικο πολίτη πού υπέπεσε σέ μία παράλειψη τό δικαίωμα νά επικαλείται ἀποδεικτικά στοιχεῖα ελευθέρως.</P><P>Κατά τήν γνώμη πάντα τῆς 'Επιτροπής, υπάρχει ἀσυμφωνία μεταξύ τῶν ἀνωτέρω ἀρχων καί τῶν ὑπερβολικῶς αυστηρών κυρώσεων πού προβλέπουν τά άρθρα 1 καί 2 τῶν ιταλικών νόμων 159 καί 863 τοῦ 1976. Τό έντυπο V 2 καθιερώθη, ὅπως ἀναφέρει ή διάταξη περί παραπομπής, μέ <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>διοικητικές διατάξεις<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>, στίς όποιες δέν παρέχεται στην 'Ιταλία επαρκής δημοσιότης. Ἀφ' έτερου, ὅμως, ἡ 'Επιτροπή εκφράζει ἀμφιβολίες ὡς προς τήν ελεύθερη χρήση ἀποδεικτικών στοιχείων, δεδομένου ὅτι στην 'Ιταλία, σύμφωνα πάντα πρός τήν διάταξη περί παραπομπής, <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>δύναται νά θεωρηθεί ὅτι τίθεται ἐκ τοῦ νόμου ένα όριο στην ἀπόδειξη τῆς προηγουμένης νομίμου εισαγωγής συναλλάγματος σέ περίπτωση παραλείψεως τῶν διοικητικών διατυπώσεων<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>. Ή 'Επιτροπή διερωτάται, τέλος, ἄν τηρείται ἐν προκειμένω ἡ ἀρχή τοῦ δικαιώματος υπερασπίσεως πού καθιερώνει τό άρθρο 6 παράγραφος 3 στοιχείο δ τῆς εὐρωπαϊκής συμβάσεως περί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρωπου.</P><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">Casati</HT> υπογραμμίζει ὅτι ἡ ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος έχει δύο έννοιες: ἡ πρώτη ἀνάγεται στην σχέση τῶν μέσων καί τοο σκοποῦ κατά τήν άλλη έννοια, πρέπει νά γίνεται εκτίμηση τῶν διατάξεων πού ἀφορούν τήν αντιμετώπιση διαφορετικών καταστάσεων γιά νά εξασφαλίζεται ὅτι ευρίσκονται σέ ἀναλογία ἡ μία πρός τήν άλλη.</P><P>Κατά τόν Casati, ἡ ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος πρέπει νά γίνεται σεβαστή ἀπό τήν εθνική νομοθεσία ὅταν, ὅπως ἐν προκειμένω, ἡ νομοθεσία αυτή δύναται νά έρχεται σέ ἀντίθεση πρός τό κοινοτικό δίκαιο καί συνεπώς νά έχει ἀρνητικές επιπτώσεις στην πραγματοποίηση τῶν στόχων καί στην λειτουργία τῆς κοινής<?PAGE NO="2608"?> ἀγορᾶς. 'Ακόμη καί ἡ ποινική νομοθεσία, μολονότι ἀνάγεται σέ ἕνα πεδίο ὅπου δέν λειτουργεί τό κοινοτικό δίκαιο, δύναται νά ἔχει επιπτώσεις στους στόχους καί στην λειτουργία τῆς κοινής ἀγορᾶς καί πρέπει νά σέβεται την ἀρχή τῆς ἀναλογικότητος. Αυτό ισχύει καί στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ὅτι οἱ κυρώσεις πού απειλούνται στην ιταλική νομοθεσία περί συναλλάγματος επηρεάζουν ἀναμφιβόλως τήν συμπεριφορά τῶν πολιτών τῶν Κρατών μελών καί τίς οικονομικές τους επιλογές.</P><P>Ὡς πρός τήν εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση τῆς ἀρχής τῆς ἀναλογικότητος ὑπό τήν πρώτη ἀπό τίς ανωτέρω έννοιες της, ὁ Casati παρατηρεί ὅτι σκοπός τῆς ἀμφισβητουμενης ἰταλικής διατάξεως εἶναι ή γνωστοποίηση ὡρισμένων πραγματικῶν περιστατικών καί ἡ διατήρηση τῆς μνήμης τους, εἴτε διότι τά περιστατικά αυτά ἔχουν σημασία γενικώς γιά τό ισοζύγιο πληρωμών εἴτε, ειδικότερα, διότι επιτρέπουν νά εξασφαλισθεί ὅτι ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο, πού εισήλθε στό ιταλικό ἔδαφος φέροντας <HT TYPE="ITALIC">'ένα</HT> ὡρισμένο ποσό, δέν θά εξέλθει μέ μεγαλύτερο ποσό. Οἱ στόχοι αυτοί δέν εἶναι ἀντίθετοι πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ἀλλα ἡ βαρύτης τῶν κυρώσεων πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη πρός τους ἐπιδιωκομένους σκοπούς.</P><P>Όσον άφορᾶ, τήν εφαρμογή τῆς ἀρχής της ἀναλογικότητος ὑπό τήν δεύτερη ἔννοιά της, ὁ Casati παρατηρεί ὅτι ὁ κάτοικος πού εξέρχεται ἀπό τό ιταλικό έδαφος φέροντας μαζί του, χωρίς άδεια, ἕνα ποσό πού προέρχεται ἀπό τό κράτος αυτό, τιμωρείται κατά τόν 'ίδιο τρόπο ὅπως καί ὁ μή κάτοικος πού εξέρχεται ἀπό τήν 'Ιταλία μέ ποσό πού ἔχει εισαχθεί προηγουμένως χωρίς νά ἔχει συμπληρωθεί τό έντυπο V 2. Κατά τήν άποψη τοῦ Casati, ἡ μεταχείριση πού επιφυλάσσεται στον δεύτερο δέν εἶναι ἀνάλογη πρός εκείνη πού επιφυλάσσεται στόν πρώτο.</P><P>Ό Casati συγκρίνει κατόπιν τήν εξαγωγή κεφαλαίων πρός τά Κράτη μέλη μέ τήν εξαγωγή κεφαλαίων πρός τρίτες χώρες, καταλήγει δέ στό συμπέρασμα ὅτι, ἀπό ἀπόψεως κοινοτικοί) δικαίου, ἡ εθνική ρύθμιση πρέπει νά ἀντανακλά τήν ουσιαστική διαφορά πού υφίσταται μεταξύ τῶν δύο καταστάσεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τον 'έκτον προδικαστικοῦ ερωτήματος (κανών <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> τῶν άρθρων 71 καί 106 της συνθήκης)</P></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">γαλλική καί ἡ ιταλική κυβέρνηση</HT> υπογραμμίζουν, παραπέμποντας στίς ἀπαντήσεις πού προτείνουν γιά τό πρώτο ερώτημα, ὅτι τό άρθρο 71 τῆς συνθήκης δέν ἀποκλείει τήν εισαγωγή νέων περιορισμών στίς διακινήσεις κεφαλαίων, ἀκόμη καί μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικῆς περιόδου, ἀφοῦ ὁρίζει ὅτι <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>τά Κράτη μέλη <HT TYPE="ITALIC">καταβάλλουν προσπάθεια</HT> νά μή εισάγουν εντός τῆς Κοινότητος νέους συναλλαγματικούς περιορισμούς ...<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>.</P><P>Οἱ ἀνωτέρω κυβερνήσεις προσθέτουν — τήν 'ίδια δέ άποψη διατυπώνουν καί <HT TYPE="ITALIC">ή δανική, γερμανική, ιρλανδική καί βρετανική κυβέρνηση καθώς καί ἡ 'Επιτροπή</HT> — ὅτι τά άρθρα 71 καί 106 τῆς συνθήκης καλοῦν τά Κράτη μέλη νά μή επιτείνουν τίς υπάρχουσες συναλλαγματικές ρυθμίσεις καί περιορισμούς, ἐνῶ ὁ παραπέμπων δικαστής κάνει λόγο μόνο γιά ἐπίταση τῶν ποινών πού προβλέπει ἡ ιταλική νομοθεσία, ή όποια παραμένει κατά τά λοιπά ἀμετάβλητη.</P><P>Ὁ <HT TYPE="ITALIC">Casati</HT> υπογραμμίζει ὅτι, ἀκόμη καί ὅταν δέν εμπίπτει σέ ρητούς κανόνες <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/>, οιοσδήποτε περιορισμός τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων, υπηρεσιών ή κεφαλαίων, καθώς καί ἡ ἐπίταση τῶν ήδη ισχυόντων μέτρων ἀπαγορεύονται διότι δέν συμβιβάζονται μέ τους στόχους της συνθήκης καί μέ τίς διαδικασίες προοδευτικής ὁλοκληρώσεως πού έχουν τεθεί σέ λειτουργία ἀπό αυτήν. Ή άποψη αυτή ἐπιβεβαιώνεται<?PAGE NO="2609"?> καί ἀπό τό ἄρθρο 5 δεύτερη παράγραφος τῆς συνθήκης. Ό κανών <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/> απαγορεύει ὄχι μόνο τά εσωτερικά μέτρα πού δύνανται νά θεωρηθούν ὑπό στενή έννοια ἀντίθετα πρός τους κανόνες τῆς ελευθερώσεως, ἀλλά καί ἐκεῖνα πού κρίνονται ἀπλώς ἀσυμβίβαστα πρός τους κανόνες αυτούς. Πράγματι, στην σφαίρα τοῦ κοινοτικού δικαίου, ὡς δικαίου της οικονομίας, ενδιαφέρουν κυρίως τά ἀποτελέσματα τῶν εσωτερικών μέτρων καί ή έστω καί έμμεση ικανότητα τους νά ἀναστέλλουν τήν διαδικασία τῆς ελευθερώσεως πού επιδιώκει ἡ συνθήκη. Κατά συνέπεια, ὁ κανών <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/> εφαρμόζεται επίσης καί στην εθνική ρύθμιση σέ τομείς πού εμπίπτουν κατά νόμο στην ἀρμοδιότητα τῶν Κρατών μελών, ὅπως εἶναι τό ποινικό δίκαιο.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τον ἑβδόμου προδικαστικοῦ ερωτήματος (ἀρχή τῆς ἵσης μεταχειρίσεως)</P></TI></TITLE><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">γερμανική κυβέρνηση,</HT> ἡ ἀρχή τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως ἀπονέμει στους ἰδιώτες τό δικαίωμα νά τύχουν ειδικής μεταχειρίσεως ἀναλόγως τοῦ ἄν εἶναι ἡ ὄχι κάτοικοι τοῦ κράτους γιά τό όποιο πρόκειται, ὅταν, πλην τῆς μή κατοικίας, συντρέχουν καί άλλες περιστάσεις πού καθιστούν αναγκαία μία ιδιαίτερη μεταχείριση.</P><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">Ἰρλανδία,</HT> τήν <HT TYPE="ITALIC">Γαλλία</HT> καί τήν <HT TYPE="ITALIC">'Ιταλία,</HT> ἡ ἀρχή τῆς ἴσης μεταχειρίσεως δέν έχει εφαρμογή ἐν προκειμένω. Ή Γαλλία καί ἡ 'Ιταλία παρατηρούν σχετικῶς ὅτι ή ιταλική νομοθεσία περί συναλλάγματος διακρίνει τά πρόσωπα μέ κριτήριο τόν τόπο τῆς κατοικίας τους καί ὄχι βάσει τῆς ιθαγενείας τους.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Γαλλία</HT> προσθέτει ὅτι ἡ ἐν λόγω ἀρχή δέν έχει εφαρμογή στην περίπτωση παρανόμων εξαγωγών μέσων πληρωμής, διότι ή περίπτωση τοῦ μή κατοίκου πού προβαίνει σέ μή νομότυπη εξαγωγή κεφαλαίων δέν διαφέρει ἀπό τήν περίπτωση τοῦ κατοίκου πού εξάγει κεφάλαια μή νομοτύπως. Σημασία έχει ὄχι ἀπό ποιόν, άλλά γιά λογαριασμό τίνος γίνεται ἡ μή νομότυπη ἐξαγωγή, δεδομένου ὅτι ἡ πείρα δείχνει ὅτι στόν τομέα αυτό ἡ συνεργία μεταξύ κατοίκων καί μή κατοίκων εἶναι ὄχι μόνον ὁ κανόνας, άλλά μία ἀπό τίς βασικές μεθόδους πού χρησιμοποιούνται γιά τήν καταστρατήγηση τῶν εθνικών ρυθμίσεων. 'Αντιθέτως, στό επίπεδο τῶν διατυπώσεων, ή κατάσταση διαφέρει, διότι μόνον οἱ μή κάτοικοι δύνανται νά εξάγουν μέσα πληρωμής πού έχουν εισαγάγει προηγουμένως καί, συνεπώς, μόνον αυτοί καλούνται νά συμπληρώσουν τά έντυπα πού επιτρέπουν τήν διαπίστωση τῶν εισαγωγών τους ἀπό τίς ιταλικές ἀρχές.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Ιταλία</HT> παρατηρεί ἐπί πλέον ὅτι οἱ κανόνες οὐσιαστικοῦ δικαίου πού επιβάλλουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις ἡ βάρη στους κατοίκους καί στους μή κατοίκους δύνανται νά διαφέρουν μεταξύ τους, ὅταν ὅμως πρόκειται γιά παράβαση πού συνεπάγεται εξαγωγή συναλλάγματος, γιά τήν ὁποία δέν εδόθη άδεια κατά τόν δέοντα τρόπο, δέν δικαιολογούνται διακρίσεις ὡς πρός τίς κυρώσεις.</P><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">Casati</HT> εξετάζει τό πρόβλημα πού διατυπώνεται στό έβδομο ερώτημα ἀπό τήν άποψη τῆς ἀρχής τῆς ἀναλογικότητος. Κατά τήν γνώμη του, εἶναι ἀνεπίτρεπτο νά υπόκειται ὁ μή κάτοικος στίς 'ίδιες κυρώσεις μέ τόν κάτοικο, δεδομένου ὅτι ὁ πρώτος μόνο κατ' εξαίρεση εἶναι σέ θέση νά γνωρίζει ὅτι εἶναι ἀναγκαία ή συμπλήρωση έντυπων ὅπως τό έντυπο V 2, καί ὅτι, γιά μεγάλο μέρος τῶν σχετικών ιταλικών διατάξεων δέν ἀπαιτείται ἡ ίδια δημοσιότης πού ἀπαιτείται γιά τους νόμους, λόγω τοῦ ὅτι ἀποτελούν άπλες διοικητικές πράξεις.</P></GR.SEQ><?PAGE NO="2610"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί του ὀγδόυ προδικαστικοῦ ερωτήματος (ἀποκλειστική ἀπόοειξη)</P></TI></TITLE><P>Οἱ <HT TYPE="ITALIC">κυβερνήσεις τῆς Δανίας, Γερμανίας, Ἰρλανδίας, Γαλλίας, 'Ιταλίας καί του Ἡνωμένου Βασιλείου</HT> υποστηρίζουν ὅτι ή επιβολή διατυπώσεων ὅπως οἱ ἀναφερόμενες στό ερώτημα αυτό εἶναι θεμιτή βάσει τοῦ ἄρθρου 5 παράγραφος 1 τῆς πρώτης ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου περί τῶν διακινήσεων κεφαλαίων.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">ιταλική κυβέρνηση</HT> υποστηρίζει ὅτι στην προκειμένη περίπτωση δέν τίθεται ζήτημα ἀποκλειστικῶν ἀποδείξεων ἡ περιορισμοί) των δικαιωμάτων υπερασπίσεως, ἀφοῦ ή ἀξιόποινη πράξη στοιχειοθετείται μόνο ἄν δέν προκύπτει ἡ λήψη ἀδείας ἐξαγωγῆς συναλλάγματος ἀπό τήν διοικητική ἀρχή, εἴτε μέ τήν ἁπλή κατοχή τῆς θεωρημένης δηλώσεως εισαγωγής εἴτε ἀπό ειδικό έγγραφο εκδιδόμενο μετά τους ἀναγκαίους, αυστηρούς έλεγχους. Κατά τήν γνώμη της, ή ἔλλειψη ἀδείας τῆς διοικήσεως δέν δύναται βεβαίως νά ὑποκατασταθεῖ μέ όψιμες ἀποδείξεις πού προσάγονται ενώπιον δικαστηρίου.</P><P>'Οπωσδήποτε, ελλείψει κανόνων ἡ ἀρχῶν κοινοτικοῦ δικαίου στό πεδίο τῶν εξαγωγῶν συναλλάγματος πού δέν προορίζεται γιά ειδικούς σκοπούς, ἡ ρύθμιση των περιπτώσεων καί τῶν προϋποθέσεων ὑπό τίς ὁποιες επιτρέπονται τέτοιες εξαγωγές, καθώς καί τῶν διαδικασιῶν χορηγήσεως ἀδείας καί τῶν επιτρεπομένων ἀποδείξεων, επαφίεται κατ' ἀνάγκη στόν εθνικό νομοθέτη. 'Αποτελεί γενική ἀρχή τό ὅτι ἡ ρύθμιση τῶν διοικητικών ἐλέγχων καί τῶν διαδικασιών, τόσο διοικητικών ὅσο καί δικαστικών, περιλαμβανομένων καί τῆς επιλογής τῶν ἀποδεικτικών μέσων καί τῶν τρόπων ἀποκτήσεως τῶν ἀποδεικτικῶν στοιχείων, εμπίπτει στην εξουσία τῶν Κρατών μελών ἀκόμη καί ὅταν πρόκειται γιά τήν ἀναγνώριση δικαιωμάτων πού απορρέουν ἀπό διατάξεις τοῦ κοινοτικού δικαίου.</P><P>Κατά τόν Casati, ἡ ιταλική ρύθμιση εἶναι ἀσυμβίβαστη πρός τό άρθρο 6 τῆς ευρωπαϊκής συμβάσεως περί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, τό όποιο ἀφ' ενός μέν εισάγει ένα τεκμήριο ἀθωότητος μέχρις ὅτου ἀποδειχθεῖ ἡ ένοχη, ἀφ' ἑτέρου δέ καθιερώνει τήν ἀρχή τῆς άψογου διεξαγωγής τῆς δίκης.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὁ κατηγορούμενος στην κυρία δίκη, G. Casati, εκπροσωπούμενος ἀπό τους δικηγόρους του Η. Rungger, G. Μ. Ubertazzi καί F. Capelli, ἡ γαλλική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν G. Guillaume, διευθυντή νομικών υποθέσεων, ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Μ. Seidel, σύμβουλο στό ομοσπονδιακό 'Υπουργείο Οικονομικών, ἡ ιταλική κυβέρνηση, εκπροσωπουμένη ἀπό τόν Μ. Conti, Avvocato dello Stato, καί ἡ Ἐπιτροπή, εκπροσωπουμένη άπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο Α. Abate, ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς παρατηρήσεις τους στην συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810526">26ης Μαΐου 1981</DATE>.</P><P>'Ο γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στην συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810707">7ης 'Ιουλίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="2611"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801006">6ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, πού περιῆλθε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου την <DATE ISO="19801016">16η 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, τό Tribunale di Bolzano υπέβαλε στό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ὡρισμένα προδικαστικά ερωτήματα ως πρός τήν ερμηνεία τῶν άρθρων 67, 69, 71, 73 καί 106 τῆς συνθήκης αυτής, καί ὡς πρός τήν ὕπαρξη διαφόρων άρχων τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, προκειμένου νά δυνηθεί νά κρίνει ἄν ὡρισμένες διατάξεις τῆς ιταλικής νομοθεσίας περί συναλλάγματος συμβιβάζονται πρός τά ἀνωτέρω άρθρα καί ἀρχές.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τά ζητήματα αυτά ἀνέκυψαν στό πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά ἰταλοῦ υπηκόου, κατοίκου τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, ὁ όποιος κατηγορείται ὅτι ἀπεπειράθη νά εξαγάγει ἀπό τήν 'Ιταλία, χωρίς τήν άδεια πού προβλέπεται ἀπό τίς ιταλικές διατάξεις περί συναλλάγματος, μεταξύ άλλων καί τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">24000</FT> γερμανικῶν μάρκων, τό όποιο ευρέθη νά κατέχει τήν <DATE ISO="19790716">16η 'Ιουλίου 1979</DATE> στά ἰταλοαυστριακά σύνορα. Ό κατηγορούμενος ἰσχυρίσθη ὅτι είχε εισαγάγει προηγουμένως τό ποσό αυτό στην 'Ιταλία, χωρίς νά τό δηλώσει, μέ σκοπό νά αγοράσει μηχανήματα πού τοῦ ήταν ἀναγκαῖα γιά τήν επιχείρηση πού εκμεταλλεύεται στην Γερμανία, καί ὅτι ευρέθη ἀναγκασμένος νά τό ἐπανε-ξαγάγει, διότι τό εργοστάσιο ἀπό τό όποιο ἐσκόπευε νά ἀγοράσει τά μηχανήματα ήταν κλειστό λόγω διακοπῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Τό άρθρο 14 τῆς ἰταλικής υπουργικής ἀποφάσεως (Decreto Ministeriale) τῆς <DATE ISO="19780807">7ης Αυγούστου 1978</DATE> (Gazzetta Ufficiale, φύλλο 220, τῆς <DATE ISO="19780808">8ης Αυγούστου 1978</DATE>) επιτρέπει τήν ελεύθερη εισαγωγή ξένων τραπεζογραμματίων. Τό άρθρο 13 τῆς ίδιας ἀποφάσεως ὁρίζει ὅτι ἡ εξαγωγή ξένων τραπεζογραμματίων ἀπό μή κάτοικο επιτρέπεται μέχρι τοῦ ποσοῦ πού <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> εισαχθεί προηγουμένως ἡ ἔχει κτηθεῖ νομίμως στην 'Ιταλία, καί ἐφ' ὅσον τά περιστατικά αυτά ἀποδεικνύονται κατά τόν τρόπο πού προσδιορίζεται ἀπό τόν Υπουργό Ἐξωτερικοῦ 'Εμπορίου. Ό τρόπος αυτός προσδιωρίσθη, ἰδίως, μέ τήν εγκύκλιο Α/300, τῆς <DATE ISO="19740503">3ης Μαΐου 1974</DATE>, τοῦ Ufficio Italiano dei Cambi (ἰταλικοῦ γραφείου συναλλάγματος), ἡ ὁποία ὁρίζει, στό σημείο τῆς 11, ὅτι οἱ μή κάτοικοι δύνανται νά ἐπανεξαγάγουν τά νομίσματα πού ἐδήλωσαν μέ τό <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>έντυπο V 2<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/> κατά τήν εἴσοδό τους στην 'Ιταλία.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 1 τοῦ νόμου 159 τῆς <DATE ISO="19760430">30ής 'Απριλίου 1976</DATE>, ἡ χωρίς άδεια ἐξαγωγή συναλλάγματος ἀξίας ἀνωτέρας τῶν <FT TYPE="NUMBER">500000</FT> λιρετών τιμωρείται μέ στερητική τῆς ελευθερίας ποινή ενός μέχρις έξι ετών καί μέ πρόστιμο ἀπό τοῦ διπλασίου μέχρι τοῦ τετραπλασίου τῆς ἀξίας τοῦ εξαγομένου συναλλάγματος. Πρό τοῦ<?PAGE NO="2612"?> 1976, οἱ παραβάσεις αυτές ἀποτελοῦσαν ἁπλες διοικητικές παραβάσεις καί ὄχι εγκλήματα, ἐτιμωροῦντο δέ μέ διοικητικές μόνο ποινές, συνιστάμενες στην πληρωμή ποσοῦ μέχρι τοῦ πενταπλασίου τῆς ἀξίας τοῦ εξαγομένου συναλλάγματος.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Στην διάταξη περί παραπομπής, ὁ εθνικός δικαστής ἀναφέρεται στην νομολογία τοῦ Suprema Corte di Cassazione, κατά τήν ὁποία ὁ μή κάτοικος πού παρέλειψε νά συμπληρώσει τό έντυπο V2 κατά τήν εἴσοδό του στό ιταλικό έδαφος καί ἀποπειρᾶται νά ἐπανεξαγάγει τό συνάλλαγμα πού Ισχυρίζεται ὅτι εισήγαγε νομίμως, διαπράττει τήν ἀξιόποινη πράξη πού περιγράφεται στό ἄρθρο 1 τοῦ νόμου 159 τοῦ 1976.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ἐν ὄψει τῶν περιστάσεων αυτῶν, τό εθνικό δικαστήριο ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀπαντήσει στά ἀκόλουθα ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, οἱ περιορισμοί ἐπί τῶν διακινήσεων κεφαλαίων πού ἀναφέρονται στό ἄρθρο 67 τῆς συνθήκης ΕΟΚ λογίζονται καταργηθέντες, ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 69 της συνθήκης αυτής;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Συνιστά παραβίαση τῆς συνθήκης ἡ παράλειψη, ἀπό τήν ιταλική κυβέρνηση, της διαδικασίας διαβουλεύσεως πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 31 της συνθήκης, ὅσον άφορᾶ τό νομοθετικό διάταγμα 31 τῆς <DATE ISO="19760304">4ης Μαρτίου 1976</DATE>, τό όποιο μετετράπη στόν νόμο 159 τῆς <DATE ISO="19760430">30ής 'Απριλίου 1976</DATE>;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Μήπως υφίσταται ἀρχή ἡ διάταξη τῆς συνθήκης, ἡ ὁποία εξασφαλίζει στόν μή κάτοικο τό δικαίωμα νά ἐπανεξάγει συνάλλαγμα πού έχει εισαχθεί προηγουμένως καί δέν ἔχει χρησιμοποιηθεί, ἔστω καί ἄν έχει μετατραπεί σέ ιταλικές λιρέτες;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, ἡ ενδεχομένη παράλειψη τῶν διατυπώσεων πού προβλέπονται ἀπό τήν νομοθεσία περί συναλλάγματος τοῦ κράτους ἀπό τό όποιο ἐν συνεχεία ἐπανεξάγονται τά ποσά, ὑπό τίς ἀνωτέρω συνθήκες, ἐπιτρέπεται νά τιμωρείται μέ ποινές συνιστάμενες στην δήμευση τοῦ συναλλάγματος, πρόστιμο μέχρι τοῦ πενταπλασίου τοῦ ποσοῦ τοῦ ἐν λόγω συναλλάγματος, καθώς καί στέρηση τῆς προσωπικής ελευθερίας μέχρι πέντε ετῶν (τῶν ποινών αυτών ἐπιβαρυνομένων σέ περίπτωση συμμετοχής περισσοτέρων προσώπων);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως στό προηγούμενο ερώτημα, ἡ ενδεχομένη παράλειψη τῶν διατυπώσεων πού περιγράφονται ἀνωτέρω επιτρέπεται νά επισύρει ποινές τῆς 'ίδιας βαρύτητος μέ εκείνες πού ἀπειλοῦνται γιά τήν παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="2613"?><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικῆς περιόδου, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι συμβιβάζεται πρός τίς υποχρεώσεις τοῦ <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>, τις όποιες θεσπίζουν τά άρθρα 71 καί 106 παράγραφος 3, ένας εθνικός νόμος πού επιτείνει την βαρύτητα τῶν ἀπειλουμένων ἀπό προγενέστερο νόμο ποινῶν, ὅπως πχ. ὅταν παραβάσεις, πού προηγουμένως ἐτιμωροῦντο μέ διοικητικές ποινές, τιμωρούνται ήδη, χαρακτηριζόμενες ως εγκλήματα, μέ ποινή στερητική τῆς ελευθερίας καί πρόστιμο;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>Ή ἀρχή κατά τήν ὁποία ἀνόμοιες καταστάσεις δέν δύνανται νά τυγχάνουν όμοιας μεταχειρίσεως (ή ὁποία συνάγεται επίσης ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων, πού διατυπώνεται, μεταξύ άλλων, στό άρθρο 7 της συνθήκης) επιτρέπει, οἱ 'ίδιες ποινές πού ἀπειλοῦνται ἀπό ἕνα Κράτος μέλος γιά τήν παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος ἡ γιά τήν μή τήρηση τῶν προβλεπομένων ἀπό τήν περί συναλλάγματος νομοθεσία διατυπώσεων, νά επιβάλλονται ἀδιακρίτως τόσο ἐπί τῶν κατοίκων, ὅσο καί ἐπί τῶν μή κατοίκων τοῦ κράτους αὐτοῦ;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT>Μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου πρέπει νά θεωρούνται ὡς ἀσυμβίβαστες πρός τά άρθρα 67, 71 καί 106, παράγραφος 3 τῆς συνθήκης, εθνικές διατάξεις πού προβλέπουν (ὡρισμένες διατυπώσεις γιά τήν άσκηση τοῦ ἀναγνωριζομένου δικαιώματος τῆς ἐπανεξαγωγῆς κεφαλαίων πού έχουν εισαχθεί προηγουμένως, ἀνάγοντας τήν τήρηση τῶν διατυπώσεων αυτῶν σέ ἀποκλειστική ἀπόδειξη τῆς προηγουμένης εισαγωγής καί συνεπώς καταλήγοντας κατ' ουσία στην ποινική κύρωση τῆς παραλείψεως τους;<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Τά ερωτήματα αυτά δύνανται νά διαιρεθοῦν σέ δύο ὁμάδες. Τά τρία πρώτα καί τό έκτο ἀφοροῦν κυρίως τήν ερμηνεία τῶν διατάξεων τῆς συνθήκης τῶν σχετικών μέ τίς διακινήσεις κεφαλαίων καί τίς μεταφορές χρημάτων. Τά υπόλοιπα ἀνάγονται στους περιορισμούς πού ενδεχομένως θέτει τό κοινοτικό δίκαιο στους κανόνες ποινικοί) δικαίου ἡ ποινικής δικονομίας πού έχουν θεσπίσει τά Κράτη μέλη σέ σχετικούς μέ τό κοινοτικό δίκαιο τομείς.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῆς ἑρμηνείας τῶν διατάξεων περί τῶν διακινήσεων τῶν κεφαλαίων καί τῶν μεταφορών χρημάτων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Τό πρώτο ερώτημα άφορᾶ τά ἀποτελέσματα τοῦ ἄρθρου 67, καί ειδικότερα της παραγράφου του 1, μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου. Τό άρθρο αυτό εἶναι τό πρώτο τοῦ κεφαλαίου πού άφορᾶ τά κεφάλαια καί πού περιέχεται στόν τίτλο περί τῆς <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν προσώπων, τῶν υπηρεσιών καί τῶν κεφαλαίων<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>, ὁ όποιος περιλαμβάνεται στό δεύτερο μέρος τῆς συνθήκης, πού τιτλοφορείται <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>οἱ βάσεις τῆς Κοινότητος<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>. Ή οικονομία τῶν διατάξεων αυτών αντιστοιχεί στην ἀπαρίθμηση, ἀπό τό άρθρο 3 τῆς συνθήκης, τῶν μέσων πού<?PAGE NO="2614"?> προβλέπονται γιά τήν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τῆς Κοινότητος. Τά μέσα αυτά περιλαμβάνουν, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 3 στοιχείο γ, <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>τήν εξάλειψη τῶν εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων, τῶν υπηρεσιῶν καί τῶν κεφαλαίων μεταξύ τῶν Κρατών μελών<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/>. Συνεπώς, ἡ ελεύθερη κυκλοφορία τῶν κεφαλαίων συνιστᾶ, ὅπως καί εκείνη τῶν προσώπων καί τῶν υπηρεσιών, μία ἀπό τίς βασικές ελευθερίες τῆς Κοινότητος. 'Επί πλέον, ἡ ελευθερία ὡρισμένων διακινήσεων κεφαλαίων συνιστά, στην πράξη, προϋπόθεση τῆς ἀποτελεσματικής ἀσκήσεως τῶν άλλων ελευθεριών πού διασφαλίζει ἡ συνθήκη, καί ἰδίως τοῦ δικαιώματος εγκαταστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ἐν τούτοις, ἡ διακίνηση τῶν κεφαλαίων συνδέεται επίσης στενά μέ τήν οικονομική καί νομισματική πολιτική τῶν Κρατών μελών. Κατά τό παρόν στάδιο, δέν ἀποκλείεται ἡ ἀπόλυτη ελευθερία τῆς κινήσεως κεφαλαίων νά δύναται νά θέσει σέ κίνδυνο τήν οικονομική πολιτική κάποιου Κράτους μέλους ἤ νά προκαλέσει μία ἀνισορροπία τοῦ ισοζυγίου πληρωμών του, παραβλάπτοντας ἔτσι τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγορᾶς.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Γιά τους λόγους αυτούς, τό άρθρο 67 παράγραφος 1 διαφέρει ἀπό τίς διατάξεις περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων, τῶν προσώπων καί τῶν υπηρεσιών, κατά τήν έννοια ὅτι ἡ υποχρέωση ελευθερώσεως τῶν διακινήσεων κεφαλαίων προβλέπεται μόνο <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής ἀγορᾶς<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/>. Ἡ έκταση τοῦ περιορισμού αὐτοῦ, πού εξακολουθεί νά ισχύει καί μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, ποικίλλει εκάστοτε καί εξαρτᾶται ἀπό τήν εκτίμηση τῶν ἀναγκών τῆς κοινής ἀγορᾶς καί ἀπό τήν εκτίμηση τόσο τῶν πλεονεκτημάτων, ὅσο καί τῶν κινδύνων πού ενδέχεται νά έχει γιά τήν ἐν λόγω ἀγορά ἡ ελευθέρωση, ἐν ὄψει τῆς καταστάσεως της κατά τό δεδομένο χρονικό σημείο καί, ἰδίως, τοῦ βαθμοῦ ὁλοκληρώσεως πού έχει επιτευχθεί στους τομείς γιά τους ὁποίους οἱ διακινήσεις κεφαλαίων έχουν ιδιάζουσα σημασία.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ή εκτίμηση αυτή ἀπόκειται, κατά πρώτο λόγο, στό Συμβούλιο, μέ τήν διαδικασία πού προβλέπεται στό άρθρο 69. Βάσει τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ τό Συμβούλιο έχει εκδώσει δύο ὁδηγίες, τήν πρώτη στίς <DATE ISO="19600511">11 Μαΐου 1960</DATE> (ΕΕ ειδ. ἔκδ. 10/0001, σ. 4) καί τήν δεύτερη στίς <DATE ISO="19621218">18 Δεκεμβρίου 1962</DATE> (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 10/001, σ. 16). Στά παραρτήματα τῶν δύο ὁδηγιών, τό σύνολο τῶν διακινήσεων κεφαλαίων διαιρείται σέ τέσσερις κατηγορίες (κατάλογοι Α, Β, Γ καί Δ). Γιά τίς διακινήσεις πού ἀπαριθμοῦνται στους καταλόγους Α καί Β, οἱ ὁδηγίες προβλέπουν τήν ελευθέρωση χωρίς ὅρους. 'Απεναντίας, γιά τίς διακινήσεις πού περιέχονται στόν κατάλογο Γ, οἱ ὁδηγίες επιτρέπουν στά Κράτη μέλη νά διατηροῦν ἡ νά επαναφέρουν<?PAGE NO="2615"?> συναλλαγματικούς περιορισμούς πού ἰσχύουν κατά την ημερομηνία τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος τῆς πρώτης ὁδηγίας, ἄν ἡ ελευθερία τῶν διακινήσεων αυτῶν ἐνδέχεται νά παρεμποδίσει την πραγματοποίηση τῶν στόχων τῆς οικονομικής πολιτικῆς τοῦ οικείου κράτους. Τέλος, γιά τίς διακινήσεις πού ἀπαριθμοῦνται στόν κατάλογο Δ, οἱ ὁδηγίες δέν επιβάλλουν στά Κράτη μέλη κανένα μέτρο ελευθερώσεως. Στόν τελευταίο αυτό κατάλογο περιέχονται, μεταξύ άλλων, ή υλική εισαγωγή καί εξαγωγή άξιων, στίς όποιες περιλαμβάνονται καί τά τραπεζογραμμάτια.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Ἐνδείκνυται, συνεπῶς, νά συναχθεί τό συμπέρασμα ὅτι ἡ υποχρέωση πού επιβάλλει στά Κράτη μέλη τό ἄρθρο 67 παράγραφος 1, νά καταργήσουν τους περιορισμούς στην διακίνηση τῶν κεφαλαίων, δέν δύναται νά εξειδικευθεί, ἐν σχέσει πρός ὡρισμένη κατηγορία αυτών τῶν διακινήσεων, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν εκτίμηση στήν ὁποία προβαίνει τό Συμβούλιο, στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 69, ως πρός τήν ἀναγκαιότητα τῆς ελευθερώσεως τῆς κατηγορίας αὐτῆς γιά τήν καλή λειτουργία τῆς κοινής άγορᾶς. Τό Συμβούλιο έχει, μέχρι στιγμής, κρίνει ὅτι τέτοια ἀνάγκη δέν υφίσταται ὅσον άφορᾶ τήν ελευθέρωση τῆς ἐξαγωγής τραπεζογραμματίων — πράξη γιά τήν ὁποία διώκεται ὁ κατηγορούμενος στην κυρία δίκη — καί τίποτα δέν επιτρέπει νά υποτεθεί ὅτι, λαμβάνοντας αυτή τήν θέση, υπερέβη τά ὅρια τῆς διακριτικής εξουσίας του.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Στό πρώτο ερώτημα πρέπει συνεπώς νά δοθεί ἡ ἀπάντηση ὅτι τό άρθρο 67 παργραφος 1 πρέπει νά ερμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι οἱ περιορισμοί στην εξαγωγή τραπεζογραμματίων δέν δύνανται νά θεωρηθούν καταργηθέντες ἀπό τῆς λήξεως της μεταβατικῆς περιόδου, ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 69.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Τό δεύτερο ερώτημα τοῦ ἐθνικοῦ δικαστοῦ άφορᾶ τήν ρήτρα διαφυγής τοῦ άρθρου 73. Τό άρθρο αυτό επιτρέπει στά Κράτη μέλη νά εισάγουν ὑπό ὡρισμένες προϋποθέσεις καί κατά ὡρισμένες διαδικασίες, περιορισμούς πού θά ήταν άλλως, βάσει τῶν γενικών άρχων περί διακινήσεως τῶν κεφαλαίων, υποχρεωμένα νά μή επιβάλλουν. Δέν ἔχει εφαρμογή στην περίπτωση περιορισμών, ή εισαγωγή τῶν ὁποίων έχει ἤδη επιτραπεί δυνάμει τῶν γενικών αυτών κανόνων.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Ἐν ὄψει τῆς ἀπαντήσεως στό πρώτο ερώτημα, ἀρκεῖ στό δεύτερο ερώτημα ή ἀπάντηση ὅτι δέν συνιστά παράβαση τῆς συνθήκης ἡ παράλειψη προσφυγής στίς διαδικασίες τοῦ ἄρθρου 73 ὅσον άφορᾶ περιορισμούς πού επιβάλλονται στίς διακινήσεις κεφαλαίων, τίς όποιες τό οικείο Κράτος μέλος δέν ὑποχρεοῦται νά ελευθερώσει δυνάμει τῶν κοινοτικών κανόνων.</TXT></NP><?PAGE NO="2616"?><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Μέ τό τρίτο ἐρώτημα ἐρωτᾶται, κυρίως, ἄν μία ἀρχή τοῦ κοινοτικού δικαίου ἤ μία διάταξη τῆς συνθήκης εξασφαλίζει στόν μή κάτοικο τό δικαίωμα νά ἐπανε-ξαγάγει συνάλλαγμα πού ἔχει εισαχθεί προηγουμένως καί δέν έχει χρησιμοποιηθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Πρέπει πρώτον νά παρατηρηθεί ὅτι, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς ἀπαντήσεις πού εδόθησαν στά δύο πρῶτα ερωτήματα, ὁ βαθμός ελευθερώσεως τῶν διακινήσεων κεφαλαίων καί ἡ προοδευτική κατάργηση τῶν συναλλαγματικῶν περιορισμών δέν ἀπορρέουν ἀπό μία γενική ἀρχή, ἀλλά ρυθμίζονται ἀπό τά ἄρθρα 67 καί 69 της συνθήκης καί τίς διατάξεις τῶν ἀνωτέρω ὁδηγιῶν τῆς <DATE ISO="19600511">11ης Μαΐου 1960</DATE> καί της <DATE ISO="19621218">18ης Δεκεμβρίου 1962</DATE>, πού ἐξεδόθησαν πρός εκτέλεση τους. Πρέπει, ἐν τούτοις, νά εξετασθεί τό ζήτημα ἄν, στους τομείς όπου, δυνάμει τῶν διατάξεων αυτών, οἱ διακινήσεις κεφαλαίων δέν ἀπαιτεῖται ἀκόμη νά ελευθερωθούν υποχρεωτικώς — ὅπως στην περίπτωση μεταφορών συναλλάγματος σέ μετρητά — τά άτομα ἀπολαύουν δικαιωμάτων πού τά Κράτη μέλη ὀφείλουν νά σέβονται, εἴτε δυνάμει τῶν κανόνων <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/> τοῦ ἄρθρου 71 τῆς συνθήκης εἴτε δυνάμει τοῦ ἄρθρου 106 τῆς συνθήκης, διατάξεων στίς όποιες ἀναφέρεται ὁ ἐθνικός δικαστής, ἄν καί σέ άλλη ἀλληλουχία, στό ἕκτο καί στό ἕβδομο ἐρώτημά του.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 71 πρώτη παράγραφος, τά Κράτη μέλη καταβάλλουν προσπάθεια νά μή εισάγουν εντός τῆς Κοινότητος νέους συναλλαγματικούς περιορισμούς πού επηρεάζουν τίς διακινήσεις κεφαλαίων καί νά μή καθιστοῦν περισσότερο περιοριστικές τίς υπάρχουσες ρυθμίσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Μέ τήν χρήση τῆς φράσεως <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>καταβάλλουν προσπάθεια<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/>, τό κείμενο τῆς διατάξεως αὐτης διακρίνεται σαφώς ἀπό τους περισσότερο ἀπόλυτους ὅρους μέ τους ὁποίους έχουν διατυπωθεί άλλες παρόμοιες διατάξεις σχετικές μέ τους περιορισμούς στην ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εμπορευμάτων, τῶν προσώπων καί τῶν υπηρεσιών. Ἀπό τήν διατύπωση αυτή προκύπτει ὅτι, πάντως, τό άρθρο 71 πρώτη παράγραφος δέν επιβάλλει στά Κράτη μέλη μία άνευ όρων υποχρέωση, τήν ὁποία δύνανται νά επικαλούνται οἱ ιδιώτες.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Οἱ διακινήσεις τῶν κεφαλαίων δέν συνιστούν παρά ἕνα μέρος τῶν πράξεων πού συνεπάγονται μεταφορές χρήματος. 'Ορθώς, επομένως, ὁ εθνικός δικαστής ἐπισύρει τήν προσοχή στό άρθρο 106, τό όποιο ἀποσκοπεῖ στην εξασφάλιση τῶν μεταφορών χρήματος πού εἶναι ἀναγκαῖες τόσο γιά τήν ελευθέρωση τῶν διακινήσεων τῶν κεφαλαίων ὅσο καί γιά τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εμπορευμάτων, τῶν υπηρεσιών καί τῶν προσώπων, καί τό ὁποῖο, ἐπί πλέον, δέν περιέχει τους 'ίδιους περιορισμούς μέ εκείνους πού προβλέπονται ρητώς ἀπό τίς ήδη ἐξετα-σθεῖσες διατάξεις.</TXT></NP><?PAGE NO="2617"?><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Ειδικότερα, στό ἕκτο ερώτημα, ὁ εθνικός δικαστής ἀναφέρεται στην υποχρέωση <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>standstill<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/> πού επιβάλλει το άρθρο 106 παράγραφος 3 πρῶτο ἐδάφιο. Κατά την διάταξη αυτή, τά Κράτη μέλη ἀναλαμβάνουν τήν υποχρέωση νά μή εισάγουν μεταξύ τους νέους περιορισμούς στίς μεταφορές συναλλάγματος τίς σχετικές μέ τίς λεγόμενες <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="00AB"/>ἄδηλες<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="00BB"/> συναλλαγές πού ἀπαριθμούνται στόν πίνακα τοῦ παραρτήματος ΙΙΙ τῆς συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Ἐν προκειμένω, ενδείκνυται νά ὑπομνησθεῖ ὅτι ὁ κατηγορούμενος στην κυρία δίκη υπεστήριξε ὅτι εἶχε τήν πρόθεση νά ἐπανεξαγάγει <HT TYPE="ITALIC">'ένα</HT> ποσό πού είχε προηγουμένως εισαγάγει μέ σκοπό νά προβεί σέ ἀγορές εμπορικής φύσεως, καί όχι ἕνα ποσό πού ἀντιστοιχοῦσε σέ μία ἀπό τίς συναλλαγές πού πράγματι ἀπαριθμούνται στό παράρτημα ΙΙΙ.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Συνεπῶς, στά ερωτήματα τά σχετικά μέ τό άρθρο 106 παράγραφος 3 προσήκει ή ἀπάντηση ὅτι ἡ διάταξη αυτή δέν έχει εφαρμογή ἐπί τῆς ἐπανεξαγωγῆς ἑνός ποσού πού εισήχθη προηγουμένως γιά τήν διενέργεια ἀγορών εμπορικής φύσεως, οἱ όποιες, ὅπως διεπιστώθη, δέν ἐπραγματοποιήθησαν.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Ή διάταξη περί παραπομπής δέν ἀναφέρεται ρητώς στίς δύο πρώτες παραγράφους τοῦ ἄρθρου 106. Ἐν ὄψει, ὅμως, τοῦ δηλωθέντος σκοπού εισαγωγής τοῦ επιδίκου ποσού, οἱ δύο αυτές παράγραφοι ἀποκτούν ενδιαφέρον στό πλαίσιο τοῦ τρίτου ερωτήματος. Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις αυτές, τά Κράτη μέλη ἀναλαμβάνουν τήν υποχρέωση νά επιτρέπουν, μετά τήν λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, τίς πληρωμές τίς σχετικές, μεταξύ ἄλλων, μέ τήν κυκλοφορία εμπορευμάτων. Οἱ δύο πρώτες παράγραφοι τοῦ ἄρθρου 106 ἀποσκοποῦν, συνεπώς, στην εξασφάλιση τῆς πραγματικής ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων, επιτρέποντας ὅλες τίς ἀναγκαίες πρός τοῦτο μεταφορές χρήματος. 'Αντιθέτως, οἱ διατάξεις αυτές δέν υποχρεώνουν τά κράτη νά επιτρέπουν τήν εισαγωγή καί τήν εξαγωγή τραπεζογραμματίων γιά τήν διενέργεια εμπορικών πράξεων, ὅταν τέτοιες μεταφορές δέν εἶναι ἀναγκαίες γιά τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εμπορευμάτων. Στό πλαίσιο εμπορικών συναλλαγών, ὁ τρόπος αυτός μεταφοράς, ὁ όποιος ἐξ άλλου δέν εἶναι σύμφωνος πρός τά συναλλακτικά ήθη, δέν δύναται νά θεωρηθεί ὅτι ἀνταποκρίνεται σέ μία τέτοια ἀνάγκη.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Οἱ ἀνωτέρω σκέψεις επιτρέπουν νά δοθεί στό τρίτο προδικαστικό ερώτημα ή ἀπάντηση ὅτι καμμία ἀρχή τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου ούτε διάταξη τοῦ δικαίου αὐτοῦ σχετική μέ τίς διακινήσεις κεφαλαίων ούτε οἱ κανόνες τοῦ ἄρθρου 106 περί τῶν πληρωμών τῶν σχετικών μέ τήν κυκλοφορία εμπορευμάτων εξασφαλίζουν στους μή κατοίκους τό δικαίωμα νά ἐπανεξάγουν τραπεζογραμμάτια πού<?PAGE NO="2618"?> ἔχουν προηγουμένως εισαχθεί γιά την διενέργεια ἐμπορικών συναλλαγῶν, άλλα δέν έχουν χρησιμοποιηθεί.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῶν ὁρίων πού τυχόν επιβάλλει τό κοινοτικό δίκαιο στους εθνικούς κανόνες ποινικοί) δικαίου ἤ ποινικῆς δικονομίας</P></TI></TITLE><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Μέ τό τέταρτο, πέμπτο καί έβδομο ερώτημά του, ὁ εθνικός δικαστής έρωτᾶ κυρίως ἄν οἱ κυρώσεις, ὅπως οἱ προβλεπόμενες ἀπό τήν ιταλική νομοθεσία περί συναλλάγματος, εἶναι ἀσυμβίβαστες πρός τίς κοινοτικές ἀρχές τῆς ἀναλογικότητος καί τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων. Τό ὄγδοο ερώτημα θέτει τό ζήτημα τῆς ἐλεύθερης εκτιμήσεως τῶν ἀποδείξεων στην ποινική δίκη.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Κατ' ἀρχήν, ἡ ποινική νομοθεσία καί οἱ κανόνες ποινικής δικονομίας εξακολουθοῦν νά εμπίπτουν στην δικαιοδοσία τῶν Κρατῶν μελών. Ἐν τούτοις, ἀπό τήν παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου προκύπτει ὅτι, καί σ' αυτόν τόν τομέα, τό κοινοτικό δίκαιο θέτει ὅρια ὡς πρός τά μέτρα έλεγχου πού τό δίκαιο αυτό επιτρέπει στά Κράτη μέλη νά διατηρούν ἐν ἰσχύι στό πλαίσιο τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων καί τῶν προσώπων. Τά διοικητικά ἡ κατασταλτικά μέτρα δέν δύνανται νά υπερβαίνουν τά ὅρια τοῦ ἀπολύτως ἀναγκαίου, οἱ λεπτομέρειες ἀσκήσεως τοῦ έλεγχου δέν δύνανται νά διαμορφώνονται κατά τρόπο ώστε νά περιορίζουν τήν επιθυμητή ἀπό τήν συνθήκη ελευθερία καί δέν πρέπει νά ἀπειλοῦνται γιά τήν παράβαση τους κυρώσεις τόσο δυσανάλογες ἐν σχέσει πρός τήν βαρύτητα τῆς παραβάσεως ώστε νά καθίστανται εμπόδια στην ελεύθερη αυτή κυκλοφορία.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Καταστάσεις ἀνάλογες πρός εκείνες στίς όποιες ἀναφέρεται ἡ νομολογία αυτή δύνανται νά εμφανισθοῦν, στό πεδίο τῶν διακινήσεων κεφαλαίων καί τῶν μεταφορών χρήματος, ὅσον άφορᾶ τά μέτρα έλεγχου πού διατηροῦνται ἐν ἰσχύι στά Κράτη μέλη δυνάμει, πχ., τοῦ ἄρθρου 5 τῆς πρώτης ὁδηγίας γιά τήν εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 67, ἀλλά ἀποκλειστικώς καί μόνο ἐν σχέσει πρός πράξεις, ἡ ελευθέρωση τῶν ὁποίων ἀπορρέει ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο. Τά ὅρια πού προσδιορίζει ἡ ἐν λόγω νομολογία χρησιμεύουν γιά νά ἀποφευχθεί νά τεθοῦν σέ κίνδυνο οἱ ελευθερίες πού προστατεύει τό κοινοτικό δίκαιο ἀπό τά μέτρα έλεγχου πού τό ἴδιο αυτό δίκαιο επιτρέπει στά Κράτη μέλη νά διατηροῦν. Αυτό δέν συντρέχει στην ὑπό κρίση υπόθεση. 'Από τίς ἀπαντήσεις πού εδόθησαν στά άλλα προδικαστικά ερωτήματα προκύπτει ότι ἡ ελευθέρωση τῆς επιδίκου πράξεως δέν ἀπορρέει οὔτε ἀπό τίς διατάξεις τῆς συνθήκης οὔτε ἀπό τίς ὁδηγίες πού ἐξεδόθησαν<?PAGE NO="2619"?> γιά την εφαρμογή τους. Ή ἀνωτέρω νομολογία δέν εφαρμόζεται σέ τέτοια περίπτωση.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Ἑπομένως, στά ερωτήματα αυτά προσήκει ἡ ἀπάντηση ὅτι ὅσον άφορᾶ τίς διακινήσεις κεφαλαίων καί τίς μεταφορές χρήματος τίς όποιες τά Κράτη μέλη δέν υποχρεούνται νά ελευθερώσουν δυνάμει τῶν κοινοτικῶν κανόνων, οἱ ἐν λόγω κανόνες δέν περιορίζουν τήν εξουσία τῶν Κρατών μελῶν νά λαμβάνουν μέτρα έλεγχου καί νά επιβάλλουν τήν τήρηση τους ὑπό τήν ἀπειλή ποινικών κυρώσεων.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν ἡ γαλλική κυβέρνηση, ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, ἡ ιταλική κυβέρνηση, ἡ κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, ἡ δανική κυβέρνηση, ἡ κυβέρνηση τῆς Δημοκρατίας τῆς 'Ιρλανδίας καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, δέν ἀποδίδονται' δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα δίκη έχει, ὡς πρός τόν κατηγορούμενο στην κυρία δίκη, τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ἐνώπιον τοῦ ἐθνικοί) δικαστηρίου, σ᾽ αυτό εναπόκειται νά ἀποφανθεῖ ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνοντας έπί τῶν ερωτημάτων πού τοῦ υπεβλήθησαν ἀπό τό Tribunale di Bolzano, μέ διάταξη τῆς 6ης 'Οκτωβρίου 1980, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Τό άρθρο 67 παράγραφος 1 πρέπει νά ερμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι οἱ περιορισμοί στην εξαγωγή τραπεζογραμματίων δέν δύνανται νά θεωρηθούν καταργηθέντες από τῆς λήξεως τῆς μεταβατικής περιόδου, ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 69.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Δέν συνιστᾶ παράβαση τῆς συνθήκης ἡ παράλειψη προσφυγής στις διαδικασίες τοῦ ἄρθρου 73 ὅσον άφορᾶ περιορισμούς πού ἐπιβάλλονται στίς διακινήσεις κεφαλαίων, τίς όποιες τό οικείο Κράτος μέλος δέν υποχρεοῦται νά ἐλευθερώσει δυνάμει τῶν κοινοτικών κανόνων.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 71 πρώτη παράγραφος δέν ἐπιβάλλει στά Κράτη μέλη μία άνευ ὅρών υποχρέωση, τήν ὁποία δύνανται νά ἐπικαλούνται οἱ ιδιώτες.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="2620"?><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 106 παράγραφος 3 δέν έχει ἐφαρμογή ἐπί τῆς ἐπανεξαγωγῆς ἑνός ποσοῦ πού εισήχθη προηγουμένως γιά τήν διενέργεια ἀγορῶν εμπορικῆς φύσεως, οἱ όποιες, ὅπως διεπιστώθη, δέν ἐπραγματοποιήθησαν.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Καμμία ἀρχή του κοινοτικού δικαίου οὔτε διάταξη τοῦ δικαίου αὐτοῦ σχετική μέ τις διακινήσεις κεφαλαίων οὔτε οι κανόνες του ἄρθρου 106 περί τῶν πληρωμῶν τῶν σχετικών μέ τήν κυκλοφορία εμπορευμάτων εξασφαλίζουν στους μή κατοίκους τό δικαίωμα νά ἐπανεξάγουν τραπεζογραμμάτια πού έχουν προηγουμένως εισαχθεί γιά τήν διενέργεια εμπορικών συναλλαγών, άλλα δέν έχουν χρησιμοποιηθεί.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορα τίς διακινήσεις κεφαλαίων καί τίς μεταφορές χρήματος τις όποιες τα Κράτη μέλη δέν υποχρεούνται νά ἐλευθερώσουν δυνάμει τῶν κοινοτικών κανόνων, οἱ ἐν λόγω κανόνες δέν περιορίζουν τήν εξουσία τῶν Κρατών μελών νά λαμβάνουν μέτρα έλεγχου καί νά επιβάλλουν τήν τήρηση τους ὑπό τήν ἀπειλή ποινικών κυρώσεων.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>O'Keeffe</P><P>Koopmans</P><P>Everling</P><P>Χλωρός</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο τήν <DATE ISO="19811111">11η Νοεμβρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>Α. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ὁ πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>