<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
  <head>
    <title>2018-07-201807C125201704040-00-TRA-DOC-PL-ARRET-C-0404-17-201805976-07_00</title>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="10/08/2018 10:33:00" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="KTVOgoQncRLAGFZGq20rFN4tnvENRhp/ibeG4CXR4v3WDm4ebRub6VZLxkFa7KoiPhDgNK6HvHifFgMwV24EqmZyI+x2gnT81KpPbKLvSwiP7tmy8UB2xlgitkY53b6OjKVIyW3rz5+m4cyWj8gFiOcrId56iY/D3lV8Z4PvjW4=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="stefahu" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0404" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2017" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="stefahu" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 12/07/2018 16:27:39" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="c4cffe8d748f43a6aea46fcd7345eb8f" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0404" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Wyrok z dnia 25.7.2018 r. – Sprawa C‑404/17</div>
      <div id="rId22" style="default">A</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 25 lipca 2018 r. (<span class="note">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)*
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 31 ust. 8 i art. 32 ust. 2 – Oczywiście bezzasadny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia – Brak krajowych reguł dotyczących tej koncepcji – Oświadczenia wnioskodawcy uznane za wiarygodne, lecz niewystarczające w świetle istnienia dostatecznej ochrony zapewnionej przez państwo pochodzenia wnioskodawcy
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie C‑404/17
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Migrationsdomstolen (sąd imigracyjny działający w ramach sądu administracyjnego w Malmö, Szwecja) postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 lipca 2017 r., w postępowaniu:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      A
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Migrationsverket,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J.C. Bonichot (sprawozdawca), A. Arabadjiev, S. Rodin i E. Regan, sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      rzecznik generalny: M. Wathelet,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      sekretarz: A. Calot Escobar,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      rozważywszy uwagi przedstawione:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev i L. Zettergren, działające w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez R. Fadoju, C. Crane i S. Brandona, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez D. Blundella, barrister,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Komisji Europejskiej przez K. Simonssona i M. Condou-Durande, działających w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-18" title="page-1">
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-20" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 31 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między A a Migrationsverket (urzędem ds. migracji, Szwecja) (zwanym dalej „urzędem”) dotyczącego decyzji tego urzędu o oddaleniu wniosku o przyznanie statusu uchodźcy i zezwolenie A na pobyt, nakazaniu powrotu A do państwa pochodzenia i zakazie przyjazdu do Szwecji przez okres dwóch lat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo Unii</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 23 ust. 4 lit. g) dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005, L 326, s. 13) ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-1">
      „Państwa członkowskie mogą także przewidzieć, że procedura rozpatrywania zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami rozdziału II otrzymuje priorytet lub jest przyspieszona, jeżeli:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-28" title="page-2">
      g) wnioskodawca przedstawił niespójne, sprzeczne, nieprawdopodobne lub niewystarczające wyjaśnienia, które czynią w sposób oczywisty nieprzekonującym jego wniosek w odniesieniu do tego, że był obiektem prześladowań […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Motywy 11, 12, 18, 40, 41 i 42 dyrektywy 2013/32 stanowią:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-30" title="page-2">
      „(11) W celu zapewnienia kompleksowej i skutecznej oceny potrzeby uzyskania ochrony międzynarodowej przez wnioskodawców w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony [(Dz.U. 2011, L 337, s. 9)] unijne ramy procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinny opierać się na koncepcji jednolitej procedury.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-31" title="page-2">
      (12) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest dalszy rozwój norm dotyczących procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w państwach członkowskich z myślą o ustanowieniu wspólnej procedury azylowej w Unii.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-32" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-33" title="page-2">
      (18) Podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w najkrótszym możliwym terminie leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i wnioskodawców, bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrywania wniosku.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-34" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-35" title="page-2">
      (40) Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo wnioskodawcy w jego kraju pochodzenia. W przypadku gdy państwo trzecie może zostać uznane za bezpieczny kraj pochodzenia, państwa członkowskie powinny mieć możliwość uznania go za bezpieczne i domniemywać, że jest ono bezpieczne dla danego wnioskodawcy, chyba że przedstawi on przeciwdowody.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-36" title="page-2">
      (41) Uwzględniając osiągnięty poziom harmonizacji w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, należy ustanowić wspólne kryteria określania państw trzecich jako bezpiecznych krajów pochodzenia.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-37" title="page-3">
      (42) Uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia do celów niniejszej dyrektywy nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa. Ocena decydująca o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, może jedynie brać pod uwagę ogólne uwarunkowania cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi [za winne] prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego powodu ważne jest, aby państwo określone jako bezpieczne dla wnioskodawcy nie mogło dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jego szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 1 tej dyrektywy:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-39" title="page-3">
      „Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 31 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Procedura rozpatrywania wniosku”, który zawarto na początku rozdziału III, zatytułowanego „Postępowanie w pierwszej instancji”, ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-41" title="page-3">
      „1. Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej w drodze procedury rozpatrywania wniosku zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami określonymi w rozdziale II.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-3">
      2. Państwa członkowskie zapewniają, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla odpowiedniego i pełnego rozpatrzenia.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-43" title="page-3">
      3. Państwa członkowskie zapewniają, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-44" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-3">
      8. Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że procedura rozpatrywania wniosku zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami określonymi w rozdziale II prowadzona jest w trybie przyspieszonym lub przeprowadzana na granicy lub w strefach tranzytowych zgodnie z art. 43, jeżeli:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-3">
      a) wnioskodawca, składając wniosek i przedstawiając stan faktyczny, poruszył jedynie kwestie, które nie mają znaczenia dla oceny, czy można go zakwalifikować jako beneficjenta ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95]; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-47" title="page-3">
      b) wnioskodawca pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia w rozumieniu niniejszej dyrektywy; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-48" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-49" title="page-4">
      e) wnioskodawca przedstawił wyraźnie niespójne i sprzeczne, wyraźnie nieprawdziwe lub ewidentnie nieprawdopodobne wyjaśnienia, które są sprzeczne z wystarczająco sprawdzonymi informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia, czyniąc tym samym swój wniosek w sposób oczywisty nieprzekonującym w odniesieniu do tego, czy kwalifikuje się jako beneficjent ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95]; lub
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-50" title="page-4">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 32 ust. 2 dyrektywy 2013/32:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-52" title="page-4">
      „W przypadkach wniosków bezzasadnych, w których zachodzą którekolwiek z okoliczności wymienionych w art. 31 ust. 8, państwa członkowskie mogą również uznać wniosek za oczywiście bezzasadny w przypadkach określonych w ustawodawstwie krajowym”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 36 tej dyrektywy, zatytułowany „Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia”, ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-54" title="page-4">
      „1. Państwo trzecie uznane za bezpieczny kraj pochodzenia na mocy niniejszej dyrektywy może, w następstwie indywidualnej oceny wniosku, zostać uznane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, tylko jeżeli:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-55" title="page-4">
      a) posiada on obywatelstwo tego państwa; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-56" title="page-4">
      b) jest on bezpaństwowcem i uprzednio stale zamieszkiwał w tym państwie;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-57" title="page-4">
      oraz nie podał żadnych poważnych podstaw do nieuznawania tego państwa za bezpieczny kraj pochodzenia, odnoszących się do jego szczególnej sytuacji oraz do zakwalifikowania go jako beneficjenta ochrony międzynarodowej zgodnie z dyrektywą [2011/95].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-58" title="page-4">
      2. Państwa członkowskie ustanawiają w ustawodawstwie krajowym dalsze przepisy i zasady stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 37 dyrektywy 2013/32, zatytułowany „Uznanie krajów trzecich na poziomie krajowym za bezpieczne kraje pochodzenia”, stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-60" title="page-4">
      „1. Państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić ustawodawstwo pozwalające, zgodnie z załącznikiem I, na określenie na poziomie krajowym bezpiecznych krajów pochodzenia na potrzeby rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-61" title="page-4">
      2. Państwa członkowskie dokonują regularnego przeglądu sytuacji w krajach trzecich uznanych za bezpieczne kraje pochodzenia zgodnie z niniejszym artykułem.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-62" title="page-5">
      3. Ocena, czy państwo jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu niniejszego artykułu, opiera się na zróżnicowanych źródłach informacji, w tym w szczególności na informacjach z innych państw członkowskich, [informacjach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)], [Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR)], Rady Europy i innych właściwych organizacji międzynarodowych.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-63" title="page-5">
      4. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji państwa uznane za bezpieczne kraje pochodzenia zgodnie z niniejszym artykułem”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Załącznik I do tej dyrektywy, zatytułowany „Uznanie za bezpieczny kraj pochodzenia do celów art. 37 ust. 1”, ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-65" title="page-5">
      „Kraj uznawany jest za bezpieczny kraj pochodzenia, w przypadku gdy na podstawie sytuacji prawnej, stosowania prawa w ramach ustroju demokratycznego i ogólnych uwarunkowań politycznych można wykazać, że co do zasady i konsekwentnie nie ma w nim prześladowań w rozumieniu art. 9 dyrektywy [2011/95]; nie stosuje się w nim tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub kar i nie występuje w nim zagrożenie poprzez [z powodu] masowe[go] użyci[a] przemocy w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-66" title="page-5">
      Przy dokonywaniu takiej oceny bierze się pod uwagę między innymi poziom ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem zapewniany poprzez:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-67" title="page-5">
      a) stosowne przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące w danym państwie oraz sposób, w jaki są stosowane;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-68" title="page-5">
      b) przestrzeganie praw i wolności ustanowionych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności [podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.] lub Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych [przyjętym w dniu 16 grudnia 1966 r. przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych], lub konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zakazu stosowania tortur, w szczególności zaś praw, od których nie można czynić odstępstw na mocy art. 15 ust. 2 wspomnianej europejskiej konwencji;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-69" title="page-5">
      c) przestrzeganie zasady non-refoulement zgodnie z konwencją genewską [dotyczącą statusu uchodźców, podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r.];
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-70" title="page-5">
      d) ustanowienie systemu skutecznych środków zaskarżenia przeciwko naruszaniu tych praw i wolności”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 46 dyrektywy 2013/32, zatytułowany „Prawo do skutecznego środka zaskarżenia”, zawiera ust. 5 i 6 o następującym brzmieniu:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-72" title="page-5">
      „5. Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie – do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-73" title="page-6">
      6. W przypadku decyzji:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-74" title="page-6">
      a) o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-75" title="page-6">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-76" title="page-6">
      sąd uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo szwedzkie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający wskazuje, że prawo szwedzkie nie zawiera żadnego przepisu ustawowego lub wykonawczego dotyczącego bezpiecznych krajów pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. § 19 rozdziału 8 utlänningslag (ustawy o cudzoziemcach) (SFS 2005, nr 716) przewidywał, że urząd może nakazać natychmiastowe wykonanie decyzji o wydaleniu – i to nawet przed uprawomocnieniem się – gdy wniosek o udzielenie azylu jest oczywiście bezzasadny i jest jasne, że nie istnieje inna podstawa do przyznania dokumentu pobytowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Według sądu odsyłającego przepis ten został znowelizowany w dniu 1 stycznia 2017 r. w celu uwzględnienia w prawie szwedzkim zmiany procedur azylowych w dyrektywie 2013/32, a w szczególności w jej art. 31 ust. 8. Od tej daty urząd może nakazać natychmiastowe wykonanie decyzji o wydaleniu – i to nawet przed uprawomocnieniem się tych decyzji – gdy przedstawione przez cudzoziemca okoliczności faktyczne są „nieistotne” dla wniosku o udzielenie azylu lub nie są „wiarygodne”, w związku z czym jego wniosek o udzielenie azylu należy uznać za oczywiście bezzasadny, a ponadto jest oczywiste, iż nie można przyznać dokumentu pobytowego na innej podstawie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z postanowienia odsyłającego wynika, że A, obywatel serbski, w marcu 2017 r. złożył wniosek o udzielenie azylu i zezwolenie na pobyt w Szwecji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie tego wniosku twierdzi on, że w latach 2001–2003 był ofiarą gróźb i przemocy ze strony nielegalnego ugrupowania paramilitarnego i że w 2003 r. złożył skargę przeciwko tej grupie. Wskazał on, że do 2012 r. korzystał z ochrony przysługującej świadkom, zapewnianej przez organy serbskie i tymczasową misję administracyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (MINUK), lecz że w ramach tej ochrony umieszczano go w różnych miejscach w Serbii, a w szczególności w zakładzie karnym. Powyższe okoliczności skłoniły go w 2012 r. do rezygnacji ze statusu chronionego świadka i ukrycia się we wsi, z której pochodzi, i to nawet pomimo otrzymywanych nadal gróźb pozbawienia życia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Urząd oddalił wspomniany wniosek, stwierdzając, że jest on oczywiście bezzasadny ze względu na to, że zgodnie z informacjami przedstawionymi przez samego wnioskodawcę Republika Serbii może zapewnić mu skuteczną ochronę, a zasadniczo to na organach państwa pochodzenia ciąży obowiązek zapewnienia ochrony przed groźbami takimi, jakie miały zostać wobec niego skierowane.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Powyższe oddalenie połączono z obowiązkiem opuszczenia terytorium, wykonalnym natychmiast ze względu na oczywisty brak dowodów umożliwiających uwzględnienie wniosku o udzielenie azylu oraz fakt, że na poparcie wniosku o wydanie dokumentu pobytowego A nie przedstawił istotnych argumentów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na decyzję urzędu A wniósł skargę do Förvaltningsrätten i Malmö – Migrationsdomstolen (sądu imigracyjnego działającego w ramach sądu administracyjnego w Malmö, Szwecja), który zawiesił wykonanie obowiązku opuszczenia terytorium.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd ten dąży do ustalenia sposobu wykładni art. 31 ust. 8 dyrektywy 2013/32, który – w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy – umożliwia państwom członkowskim oddalenie niektórych wniosków jako oczywiście bezzasadnych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach Förvaltningsrätten i Malmö – Migrationsdomstolen (sąd imigracyjny działający w ramach sądu administracyjnego w Malmö) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-89" title="page-7">
      „Czy wniosek zawierający przedstawione przez [wnioskodawcę] informacje, które uznano za wiarygodne i które stanowią zatem podstawę rozpatrzenia tego wniosku, lecz są niewystarczające, aby wykazać potrzebę udzielenia ochrony międzynarodowej ze względu na to, że informacje dotyczące państwa [pochodzenia] wskazują na to, iż jego organy zapewniają wystarczającą ochronę, należy uznać za oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 31 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez swe pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 31 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2013/32 w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on uznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której z jednej strony z informacji dotyczących państwa pochodzenia wnioskodawcy wynika, że można w nim zapewnić mu wystarczającą ochronę, a z drugiej strony wnioskodawca ten przedstawił informacje niewystarczające, aby uzasadnić udzielenie ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, nie ustanowiło zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wynika z postanowienia odsyłającego, urząd oddalił w istocie wniosek A jako oczywiście bezzasadny na podstawie prawa krajowego transponującego dyrektywę 2013/32, uzasadniając, że w państwie pochodzenia wnioskodawcy, czyli w Serbii, istnieje skuteczna ochrona, a wnioskodawca nie wykazał, że państwo to nie zapewniło mu wystarczającej ochrony przed groźbami, jakie miały być przeciwko niemu kierowane.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W ten sposób urząd oparł decyzję na rozumowaniu analogicznym do rozumowania przewidzianego w art. 36 i 37 dyrektywy 2013/32 w odniesieniu do rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej przedstawionych przez obywateli pochodzących z bezpiecznych krajów pochodzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przepisach tych ustanowiono szczególny reżim rozpatrywania wniosku, opierający się na wzruszalnym domniemaniu istnienia wystarczającej ochrony w państwie pochodzenia, które może zostać obalone przez wnioskodawcę, jeśli wykaże on nadrzędne względy związane ze swą szczególną sytuacją.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wobec braku takich nadrzędnych względów wniosek może zostać oddalony jako oczywiście bezzasadny, zgodnie z art. 31 ust. 8 lit. b) w związku z art. 32 ust. 2 dyrektywy 2013/32, gdy wskazaną sytuację – w niniejszym wypadku fakt, że wnioskodawca pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia – zdefiniowano jako taką w ustawodawstwie krajowym.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jednym ze skutków dla zainteresowanego, którego wniosek został oddalony na tej podstawie, jest to, że – odmiennie niż przewidziano to w wypadku zwykłego oddalenia – można nie udzielić mu zezwolenia na pozostanie na terytorium państwa, w którym złożono wniosek, w oczekiwaniu na rozpatrzenie środka zaskarżenia, jak wynika z art. 46 ust. 5 i 6 dyrektywy 2013/32.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W powyższych ramach każde państwo członkowskie powinno wskazać bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu tego ustawodawstwa, zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w art. 36 i 37 i w załączniku I do dyrektywy 2013/32, a konkretnie prawodawca krajowy powinien w szczególności przyjąć wykaz państw trzecich zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I, ustanowić dodatkowe przepisy i zasady stosowania, a także powiadomić Komisję o wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia lub ponadto dokonywać regularnego przeglądu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że w dacie przyjęcia decyzji zaskarżonej w postępowaniu głównym, w której to dacie upłynął już termin na dokonanie transpozycji istotnych przepisów dyrektywy 2013/32, Królestwo Szwecji nie przyjęło przepisów takich jak wspomniane w poprzednim punkcie ani nie przewidziało, aby okoliczność, że wnioskodawca pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia, mogła skutkować oddaleniem wniosku jako oczywiście bezzasadnego w rozumieniu art. 32 ust. 2 tej dyrektywy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy zaś przypomnieć, że na mocy motywów 11 i 12 i art. 1 dyrektywy 2013/32 ramy udzielenia ochrony międzynarodowej oparto na koncepcji jednolitej procedury i na minimalnych wspólnych regułach (zob. analogicznie wyrok z dnia 31 stycznia 2013 r., D. i A., C‑175/11, EU:C:2013:45, pkt 57).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dane państwo członkowskie nie może zatem wywodzić wzruszalnego domniemania z reguł zawartych w dyrektywie 2013/32 – dotyczących procedur opartych na koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia – bez pełnego zastosowania jednocześnie wspomnianych reguł w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, jakie państwo to powinno przyjąć.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy powziętych przez sąd odsyłający wątpliwości dotyczących możliwości, aby na podstawie art. 31 ust. 8 dyrektywy 2013/32 uznać wniosek za oczywiście bezzasadny ze względu na to, że oświadczenia wnioskodawcy są niewystarczające, należy przypomnieć, że dyrektywą tą zmieniono dyrektywę 2005/85.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">O ile jest zaś prawdą, że w art. 23 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2005/85 wskazano przypadek „niewystarczających” oświadczeń wnioskodawcy, o tyle w art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32, którym zastąpiono ów przepis, nie wspomniano już takiego wypadku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z brzmienia art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32 w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy wynika zatem, że państwo członkowskie nie może uznać wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny ze względu na niewystarczający charakter oświadczeń wnioskodawcy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji na zadane pytanie należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 31 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2013/32 w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie umożliwia on uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której z jednej strony z informacji dotyczących państwa pochodzenia wnioskodawcy wynika, że można w nim zapewnić mu wystarczającą ochronę, a z drugiej strony wnioskodawca ten przedstawił informacje niewystarczające, aby uzasadnić udzielenie ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, nie ustanowiło zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-107" title="page-10">
      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-108" title="page-10">
      Artykuł 31 ust. 8 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie umożliwia on uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której z jednej strony z informacji dotyczących państwa pochodzenia wnioskodawcy wynika, że można w nim zapewnić mu wystarczającą ochronę, a z drugiej strony wnioskodawca ten przedstawił informacje niewystarczające, aby uzasadnić udzielenie ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, nie ustanowiło zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.
    </p>
    <p class="C77Signatures" id="para-109" title="page-10">
      Podpisy
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note">(<span class="note">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>)*Język postępowania: szwedzki.</p>
</body>
</html>
