<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑14/15</NO.CASE><NO.CASE>C‑116/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0014</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:411">EU:C:2016:411</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>13</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA N. WAHLA – SPRAWY POŁĄCZONE C‑14/15 I C‑116/15</P><P>PARLAMENT/RADA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Nilsa Wahla</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20160607">7 czerwca 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawy połączone C‑14/15 i C‑116/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Parlament Europejski</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Radzie Unii Europejskiej</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Podstawa prawna</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzje Rady 2014/731/UE, 2014/743/UE, 2014/744/UE i 2014/911/UE</KEYWORD><KEYWORD>Zautomatyzowana wymiana danych</KEYWORD><KEYWORD>Rejestracja pojazdów</KEYWORD><KEYWORD>Dane daktyloskopijne</KEYWORD><KEYWORD>Procedura decyzyjna</KEYWORD><KEYWORD>Wpływ wejścia w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Przepisy przejściowe</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 9 protokołu nr 36</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>aktów podstawowych<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Wtórna podstawa prawna</KEYWORD><KEYWORD>Konsultacja z Parlamentem</KEYWORD><KEYWORD>Inicjatywa państwa członkowskiego lub Komisji</KEYWORD><KEYWORD>Zasady głosowania</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejsze skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez Parlament Europejski dotyczą czterech decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Decyzja Rady 2014/731/UE z dnia <DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Malcie zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="56" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 302, s. 56</REF.DOC.OJ>), decyzja Rady 2014/743/UE z dnia <DATE ISO="20141021">21 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Cyprze zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="308" PAGE.FIRST="100" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 308, s. 100</REF.DOC.OJ>), decyzja Rady 2014/744/UE z dnia <DATE ISO="20141021">21 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="308" PAGE.FIRST="102" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 308, s. 102</REF.DOC.OJ>) (sprawa C‑14/15) i decyzja Rady 2014/911/UE z dnia <DATE ISO="20141204">4 grudnia 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Łotwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="360" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 360, s. 28</REF.DOC.OJ>) (sprawa C‑116/15).</P></NOTE> (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>zaskarżonymi decyzjami<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) odnoszących się do unijnej współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (dawny tytuł VI traktatu UE; <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>trzeci filar<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), które Rada przyjęła po wejściu w życie traktatu z Lizbony. Jak wiadomo, wejście w życie tego traktatu miało bezprecedensowy wpływ na instytucjonalny i prawny kontekst przyjmowania środków dotyczących trzeciego filaru: wraz z procesem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>lizbonizacji<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, którego traktat był źródłem, trzeci filar został włączony do ponadnarodowych ram Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>W celu zapewnienia płynnego przejścia od podejmowania decyzji głównie na szczeblu międzyrządowym do nowych ram prawnych Unii w tym obszarze do traktatów dołączono Protokół nr 36 w sprawie postanowień przejściowych. Zaskarżone decyzje zostały przyjęte na podstawie aktu objętego zakresem art. 9 protokołu nr 36<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Protokół w sprawie postanowień przejściowych, dołączony do traktatów. Artykuł 9 tego protokołu znajduje się w tytule VII, który dotyczy aktów przyjętych na podstawie tytułu V i VI wersji Traktatu o Unii Europejskiej poprzedzającej traktat z Lizbony.</P></NOTE>. Zgodnie z tym postanowieniem skutki prawne aktów przyjętych w ramach trzeciego filaru przed wejściem w życie traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W niedawnych sprawach Trybunał rozwiązał już szereg podstawowych problemów wynikających ze stosowania tego przejściowego przepisu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑363/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:579">EU:C:2015:579</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151223">23 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑595/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:847">EU:C:2015:847</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Mimo tego i mimo wyraźnego powiązania niniejszych skarg z tymi sprawami skargi wniesione przez Parlament ujawniają także kwestie, w przedmiocie których Trybunał jeszcze nie rozstrzygał, takie jak charakter zaskarżonych decyzji w okolicznościach, w jakich decyzje te, zdaje się, zostały przyjęte według <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>hybrydowej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> procedury decyzyjnej, oraz zgodność z prawem tej procedury.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Właściwe postanowienia traktatu (poprzedzające traktat z Lizbony)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 34 ust. 2 UE stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Rada, w stosownej formie i według właściwych procedur przewidzianych w niniejszym tytule, przyjmuje środki i sprzyja współpracy, przyczyniając się do osiągnięcia przez Unię jej celów. W związku z tym, stanowiąc jednomyślnie z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji, Rada może:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>podejmować decyzje dla osiągnięcia jakichkolwiek innych rezultatów, zgodnych z celami niniejszego tytułu, z wyłączeniem zbliżania przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich. Decyzje te są wiążące i nie mogą wywoływać skutku bezpośredniego. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje środki niezbędne do wykonania tych decyzji na poziomie Unii. […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 39 ust. 1 UE stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Przed przyjęciem środków wymienionych w art. 34 ust. 2 lit. b), c) i d) Rada zasięga opinii Parlamentu Europejskiego. […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Protokół nr 36</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 9 protokołu nr 36 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów. To samo dotyczy konwencji zawartych między państwami członkowskimi na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Właściwe decyzje</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Decyzja 2008/615/WSiSW<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Decyzja Rady z dnia <DATE ISO="20080623">23 czerwca 2008 r.</DATE> w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="210" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 210, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2008/615 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Państwa członkowskie zamierzają w drodze niniejszej decyzji zintensyfikować współpracę transgraniczną w sprawach objętych postanowieniami tytułu VI Traktatu, w szczególności dotyczących wymiany informacji między organami odpowiedzialnymi za prewencję kryminalną i wykrywanie przestępstw. W tym celu niniejsza decyzja zawiera przepisy w następujących dziedzinach:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>przepisy dotyczące warunków i trybu automatycznego przekazywania profili DNA, danych daktyloskopijnych i niektórych krajowych danych rejestracyjnych pojazdów (rozdział 2);</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Rozdział 6 decyzji 2008/615 określa przepisy ogólne o ochronie danych w kontekście wymiany informacji, która odbywa się na podstawie tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 25 ust. 2 decyzji 2008/615 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Dostarczanie danych osobowych przewidziane w niniejszej decyzji nie może się rozpocząć, dopóki przepisy niniejszego rozdziału nie zostaną wdrożone do prawa krajowego obowiązującego na terytoriach państw członkowskich uczestniczących w dostarczaniu tych danych. O tym, czy warunek ten został spełniony, decyduje jednomyślnie Rada<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 33 decyzji 2008/615 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji na poziomie Unii<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Decyzja 2008/616/WSiSW<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Decyzja Rady z dnia <DATE ISO="20080623">23 czerwca 2008 r.</DATE> w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="210" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 210, s. 12</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 20 decyzji 2008/616 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="020.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Rada podejmuje decyzję, o której mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="020.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji Rady 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny jest również oparte na wynikach wizyty ewaluacyjnej oraz operacji pilotażowej, które zostaną przeprowadzone wówczas, gdy odpowiednie państwo członkowskie przekaże Sekretariatowi Generalnemu informacje zgodnie z art. 36 ust. 2 zdanie pierwsze decyzji 2008/615/WSiSW.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="020.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Dalsze szczegóły tej procedury są określone w rozdziale 4 załącznika do niniejszej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zaskarżone decyzje</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Motywy 1–3 zaskarżonych decyzji, które zostały wydane na podstawie decyzji 2008/615 i decyzji 2008/616, wyjaśniają:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>(1)</NO.P><TXT>Zgodnie z [protokołem nr 36] skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(2)</NO.P><TXT>W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji [2008/615] i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(3)</NO.P><TXT>Artykuł 20 decyzji [2008/616] stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji [2008/615], mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji [2008/615] sprawozdanie z oceny ma być oparte na wizycie ewaluacyjnej i operacji pilotażowej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2014/731 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych rejestracyjnych pojazdów Malta w pełni wdrożyła przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji [2008/615] i jest uprawniona do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 12 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2014/743 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych rejestracyjnych pojazdów Cypr w pełni wdrożył przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji [2008/615] i jest uprawniony do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 12 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2014/744 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych rejestracyjnych pojazdów Estonia w pełni wdrożyła przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji [2008/615] i jest uprawniona do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 12 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2014/911 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych daktyloskopijnych Łotwa w pełni wdrożyła przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji [2008/615] i jest uprawniona do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 9 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Pismami z dnia <DATE ISO="20150114">14 stycznia</DATE> i <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE> na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE Parlament wniósł niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Na mocy postanowienia prezesa Trybunału z dnia <DATE ISO="20150408">8 kwietnia 2015 r.</DATE> dwie rozpatrywane sprawy zostały połączone do celów procedury pisemnej, procedury ustnej oraz do wydania wyroku. Postanowieniami prezesa Trybunału z dnia <DATE ISO="20150624">24 czerwca 2015 r.</DATE> Federalna Republika Niemiec i Królestwo Szwecji zostały dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Rady w obydwu sprawach. Mimo dopuszczenia do sprawy w charakterze interwenienta rząd niemiecki nie przedstawił uwag w niniejszym postępowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W swoich skargach Parlament wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>unieważnienie zaskarżonych decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Rady kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Rada – wspierana przez rząd szwedzki – wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>oddalenie skarg jako bezzasadnych w zakresie, w jakim odnoszą się one do zarzutu pierwszego (podstawa prawna) oraz pierwszej części i dwóch pierwszych elementów drugiej części zarzutu drugiego (wymogi proceduralne). Jeżeli chodzi o trzeci element drugiej części zarzutu drugiego (konsultacje z Parlamentem), Rada pozostawia tę kwestię ocenie Trybunału;</P></ITEM><ITEM><P>tytułem alternatywnym, w przypadku unieważnienia przez Trybunał zaskarżonych decyzji, utrzymanie w mocy skutków zaskarżonych decyzji do czasu ich zastąpienia przez nowe decyzje;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 76 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem rozprawa nie odbyła się.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W niniejszych skargach o stwierdzenie nieważności Parlament kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonych decyzji przyjętych przez Radę. Decyzje te stwierdzają zasadniczo, że niektóre państwa członkowskie wdrożyły przepisy ogólne o ochronie danych określone w rozdziale 6 decyzji 2008/615 i zezwalają na odbieranie i dostarczanie danych objętych decyzją 2008/615 od konkretnej daty. W uproszczeniu praktyczną konsekwencją zaskarżonych decyzji jest uzyskanie przez odpowiednie państwa członkowskie dostępu do systemu, który umożliwia wymianę informacji dotyczących profili DNA, danych daktyloskopijnych (odciski palców) oraz niektórych krajowych danych rejestracyjnych pojazdów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>System ten został pierwotnie wprowadzony na podstawie tzw. konwencji z Prüm. Niektóre postanowienia tej umowy międzynarodowej zostały później włączone do prawa Unii w drodze decyzji 2008/615.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Parlament podnosi, tytułem głównym, że Rada w każdym przypadku zastosowała niewłaściwą podstawę prawną. Twierdzi ponadto, że w procedurze decyzyjnej prowadzącej do przyjęcia tych decyzji niektóre istotne wymogi proceduralne zostały naruszone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Rada ze swojej strony uważa, że zgodnie z art. 9 protokołu nr 36 zaskarżone decyzje zostały przyjęte z zastosowaniem właściwej podstawy prawnej: art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615. Rada podważyła większość przedstawionych przez Parlament argumentów dotyczących wymogów proceduralnych, ale przyznała, że powinna była zasięgnąć opinii Parlamentu w trakcie procedury decyzyjnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Na potrzeby orzeczenia w przedmiocie skarg wniesionych przez Parlament Trybunał musi ustalić między innymi <HT TYPE="ITALIC">charakter</HT> zaskarżonych decyzji, będący kwestią sporną między stronami. Kwestia ta ma istotne konsekwencje dla sposobu rozpatrzenia zarzutu niezgodności z prawem określonego w art. 277 TFUE i podniesionego przez Parlament w odniesieniu do art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 oraz zarzutu drugiego dotyczącego podnoszonego naruszenia wymogów proceduralnych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Podstawa prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W ramach zarzutu pierwszego Parlament twierdzi, że Rada zastosowała niewłaściwą podstawę prawną do przyjęcia zaskarżonych decyzji. Na poparcie swojego twierdzenia Parlament przytacza szereg argumentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Z jednej strony Parlament podnosi, że Rada powinna była zastosować podstawę prawną określoną w traktacie FUE. Uważa on bowiem, że zaskarżone decyzje są aktami podstawowymi, tak jak decyzja 2008/615, i jako takie powinny były zostać przyjęte z zastosowaniem tej samej podstawy prawnej co rzeczona decyzja w wersji zmienionej traktatem z Lizbony. Według niego należało zastosować art. 82 ust. 1 lit. d) TFUE i art. 87 ust. 2 lit a) TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Z drugiej strony instytucja ta uważa, że gdyby w każdym razie uznano, iż zaskarżone decyzje nie są aktami podstawowymi, ale środkami mającymi na celu wdrożenie decyzji 2008/615, art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 stanowi niezgodną z prawem wtórną podstawę prawną. W jej opinii bowiem przepis ten przewiduje procedurę decyzyjną, która jest niezgodna z prawem pierwotnym [art. 34 ust. 2 lit. c) UE w związku z art. 39 ust. 1 UE] obowiązującym w momencie przyjmowania decyzji 2008/615.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Przed rozstrzygnięciem w przedmiocie zarzutu pierwszego należy rozważyć dwie inne kwestie. Pierwsza z nich dotyczy art. 9 protokołu nr 36, druga zaś charakteru zaskarżonych decyzji.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie art. 9 protokołu nr 36</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W kontekście zarzutu pierwszego Parlament twierdzi, że art. 9 protokołu nr 36 dotyczy wyłącznie materialnych aktów prawnych, a nie aktów określających wymogi proceduralne dla przyjmowania innych środków. W opinii Parlamentu art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 nie może więc stanowić niezależnej podstawy prawnej dla zaskarżonych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Kwestia ta została już rozstrzygnięta przez Trybunał. Trybunał orzekł, że zawężająca wykładnia art. 9 protokołu nr 36 pozbawiłaby rzeczony artykuł wszelkiej skuteczności (effet utile). Stałoby się tak, gdyby przyjęto, że postanowienie to oznacza jedynie, iż akty z zakresu współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych nie podlegają automatycznie uchyleniu wskutek wejścia w życie traktatu z Lizbony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Nie można bowiem zapomnieć, że art. 9 protokołu nr 36 należy rozumieć w ten sposób, iż ma on na celu między innymi zapewnienie, by mimo zmian, które miały miejsce w ramach instytucjonalnych współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, akty przyjęte w jej ramach mogły nadal być skutecznie stosowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zatem akty prawidłowo przyjęte na podstawie traktatu UE przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, które przewidują tryb przyjmowania innych środków, nadal wywierają tym samym skutki prawne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W związku z tym, zgodnie z art. 9 protokołu nr 36, skutek art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 (a także, w tym względzie, art. 33 decyzji 2008/615) zostaje utrzymany w mocy nawet po uchyleniu art. 34 UE (na podstawie którego przyjęto decyzję 2008/615). Oznacza to także, że wymogi proceduralne określone w art. 25 ust. 2 (oraz art. 33) istnieją i są skuteczne nadal, niezależnie od zmian, które od tego czasu miały miejsce w konstytucyjnych ramach prawnych Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Po tych ustaleniach otwarte pozostaje pytanie, czy zaskarżone decyzje są aktami podstawowymi, jak twierdzi Parlament, czy też środkami wykonawczymi, jak podnosi Rada.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie charakteru zaskarżonych decyzji</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Parlament twierdzi, że zaskarżone decyzje są aktami podstawowymi a nie środkami wykonawczymi. W tym względzie Parlament zaznacza, że procedura określona w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 wymaga jednomyślności Rady co do przyjęcia zaskarżonych decyzji. W momencie przyjmowania decyzji 2008/615 art. 34 ust. 2 lit. c) UE określał dwie odrębne procedury przyjmowania aktów podstawowych i środków wykonawczych: tylko akty podstawowe wymagały jednomyślności w Radzie. Ponadto Parlament uważa za istotny fakt, że art. 33 decyzji 2008/615 zawiera odrębną podstawę do przyjmowania środków wykonawczych. Mimo istnienia tego przepisu Rada zdecydowała się nie przyjmować zaskarżonych decyzji na tej podstawie. Zważywszy na ten wybór, zaskarżonych decyzji nie można traktować jak środków wykonawczych, ale raczej jak akty podstawowe takie jak decyzja 2008/615. Ponadto tytuły zaskarżonych decyzji nie zawierają słowa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>wykonawcze<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, co także może wskazywać na to, że zaskarżone decyzje są w istocie aktami podstawowymi. Według Parlamentu zaskarżone decyzje uzupełniają decyzję 2008/615, jeżeli chodzi o termin, od którego państwo członkowskie może uzyskać dostęp do systemu zautomatyzowanej wymiany danych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Rada twierdzi, że art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 umożliwia jej korzystanie z uprawnień wykonawczych oraz że zaskarżone decyzje stanowią w związku z tym środki wykonawcze. Rada uważa, że brzmienie art. 25 ust. 2 oraz to, że jedynym celem zaskarżonych decyzji jest wykonanie celów decyzji 2008/615 wyraźnie wskazują, że zaskarżone decyzje stanowią środki wykonawcze. W ocenie Rady argumenty Parlamentu są niezgodne z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w myśl którego podstawa prawna określa procedurę, z której należy skorzystać, a nie odwrotnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Jak wyjaśnię dalej, argumenty przedstawione przez Parlament mnie nie przekonują.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Orzecznictwo Trybunału jest pomocne w zrozumieniu rozgraniczenia między <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>aktami podstawowymi<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> a <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>środkami wykonawczymi<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Akty podstawowe należą do prerogatyw prawodawcy, ponieważ zawierają przepisy kluczowe dla danej kwestii i, w tym znaczeniu, wymagają decyzji politycznych. Takie kluczowe przepisy nie mogą być delegowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120905">5 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑355/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:516">EU:C:2012:516</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Orzecznictwo wskazuje również, że te kluczowe elementy muszą opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, oraz uwzględniać cechy charakterystyczne i szczególne danej dziedziny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120905">5 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑355/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:516">EU:C:2012:516</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140506">6 maja 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑43/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:298">EU:C:2014:298</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131022">22 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑137/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:675">EU:C:2013:675</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Należy także rozważyć kontekst prawny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090908">8 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑411/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:518">EU:C:2009:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Motywy decyzji 2008/615 wskazują, że jej celem jest włączenie zasadniczej treści przepisów konwencji z Prüm<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz przypis 7 powyżej.</P></NOTE> do ram prawnych Unii Europejskiej. Decyzja ta służy w szczególności poprawie wymiany informacji między właściwymi organami państw członkowskich dla celów wykrywania przestępstw kryminalnych i prowadzenia dochodzeń w ich sprawie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Artykuł 25 ust. 2 decyzji 2008/615 stanowi, że dostarczanie danych osobowych nie może się rozpocząć, dopóki przepisy dotyczące ochrony danych nie zostaną wdrożone do prawa krajowego i Rada w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego i każdej kategorii wymienianych danych (profile DNA, dane daktyloskopijne, dane rejestracyjne pojazdów) nie zdecyduje jednomyślnie o tym, czy warunek ten został spełniony. Zgodnie z art. 20 decyzji 2008/616 Rada podejmuje taką decyzję na podstawie sprawozdania z oceny przygotowanego przez ekspertów z państw członkowskich, które już wprowadziły wspomniane przepisy. Sprawozdanie jest oparte na kwestionariuszu, wynikach wizyty ewaluacyjnej oraz operacji pilotażowej odpowiedniej bazy danych. Na podstawie tego sprawozdania można stwierdzić, czy dane państwo członkowskie stworzyło system ochrony danych oraz określiło prawne i techniczne wymogi dla zautomatyzowanego przeszukiwania i otrzymywania danych z innych państw członkowskich, a także czy jego baza danych jest zgodna z bazą danych innego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W tym świetle zaskarżone decyzje zasadniczo (i) stwierdzają, że dane państwa członkowskie z powodzeniem przeszły wstępny etap oceny zgodnie z art. 20 decyzji 2008/616 i (ii) na podstawie tego stwierdzenia zezwalają tym państwom członkowskim na dostęp do systemu zautomatyzowanej wymiany danych od konkretnej daty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>O ile zaskarżone decyzje stanowią niezbędny krok przed przystąpieniem do jakiejkolwiek wymiany informacji, nie oznacza to jednak, że są one aktami podstawowymi podobnymi do samej decyzji 2008/615. Moim zdaniem nie można twierdzić, że treść zaskarżonych decyzji ma wpływ na decyzje polityczne dotyczące wprowadzania systemu wymiany informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Ponadto, jak słusznie zauważa Rada, to podstawa prawna określa procedurę, którą należy zastosować, a nie odwrotnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz między innymi wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120719">19 lipca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑130/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:472">EU:C:2012:472</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140624">24 czerwca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Wobec tego nie jestem przekonany, że z procedury opisanej w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 można wyciągnąć daleko idące wnioski dotyczące charakteru zaskarżonych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ponadto gdyby stanowisko Parlamentu zostało przyjęte, oznaczałoby to, że za każdym razem po przeprowadzeniu przez państwo członkowskie wstępnej ewaluacji i etapu pilotażowego niezbędnych do wymiany informacji, o których mowa w decyzji 2008/615, prawodawca byłby zaangażowany w ustalenie, czy przestrzegano środków ochrony danych, o których mowa w rozdziale 6 tej decyzji, oraz w potwierdzenie, że dane państwo członkowskie może uzyskać bezpośredni dostęp do danych objętych decyzją 2008/615. Według mnie tak szerokie rozumienie pojęcia aktu podstawowego ograniczyłoby zakres wdrażania do praktycznie nieistniejącego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Wreszcie, Parlament nie przedstawił żadnego przekonującego argumentu wyjaśniającego, w jaki sposób zaskarżone decyzje mogą być postrzegane jako autonomiczne decyzje mające cel, który w taki czy inny sposób różniłby się od celu decyzji 2008/615. Przeciwnie, jak już wyjaśniłem, decyzje te tworzą integralną i niezbędną część procedury, która prowadzi do realizacji celów decyzji 2008/615. W tym kontekście nieuwzględnienie słowa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>wykonawcze<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> nie może moim zdaniem oznaczać, że zaskarżone decyzje są aktami podstawowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Uważam więc, że zaskarżone decyzje stanowią środki wykonawcze, a argumenty Parlamentu podważające takie stanowisko należy odrzucić. Odrzucić należy także argumenty stwierdzające, że zaskarżone decyzje nie mogą mieć za podstawę decyzji 2008/615, a zamiast na niej powinny opierać się na istniejących postanowieniach TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższy wniosek, zajmę się teraz podniesionym przez Parlament zarzutem niezgodności z prawem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>W przedmiocie zgodności z prawem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Parlament twierdzi, że art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 przewiduje uproszczoną procedurę nieuwzględnioną przez art. 34 ust. 2 lit. c) UE, która do przyjęcia aktów podstawowych wymaga uprzedniej inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji oraz zasięgnięcia opinii Parlamentu. Parlament podnosi, że nawet gdyby Trybunał uznał, iż zaskarżone decyzje stanowią środki wykonawcze, procedura określona w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 różni się od procedury określonej w art. 34 ust. 2 lit. c) UE: byłoby tak nie tylko dlatego, że art. 25 ust. 2 nie wymaga uprzedniej inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji lub zasięgnięcia opinii Parlamentu, lecz także dlatego, że przepis ten wymaga jednomyślności w Radzie. W konsekwencji zaskarżone decyzje powinny zostać unieważnione ze względu na niezgodność z prawem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Rada z kolei podnosi, że w świetle orzecznictwa Trybunału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> zgodność z prawem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 nie może być kwestionowana tylko ze względu na bezspornie niezręczne sformułowanie tego przepisu. W ocenie Rady sporny przepis można pogodzić z odpowiednimi postanowieniami traktatu UE [art. 34 ust. 2 lit. c) UE w związku z art. 39 ust. 1 UE], nawet jeżeli nie wspomina on o zasięganiu opinii Parlamentu ani nie wskazuje różnych etapów procedury prowadzącej do włączenia państwa członkowskiego do systemu ustanowionego na mocy decyzji 2008/615.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W tym kontekście Rada potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym zaskarżone decyzje są środkami wykonawczymi i zauważa, że art. 34 ust. 2 lit. c) UE w każdym razie nie wymaga uprzedniej inicjatywy ze strony Komisji czy państwa członkowskiego dla przyjęcia środków wykonawczych. Jeżeli chodzi o wymóg zasięgnięcia opinii Parlamentu, podobnie brak takiego wyraźnego wymogu nie jest decydujący, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału spójna wykładnia i tak jest możliwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Rada przywołuje wreszcie wymóg jednomyślności określony w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615. Twierdzi, że brzmienie decyzji: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>decyduje jednomyślnie<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> zamiast <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>przyjmuje decyzję jednomyślnie<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> daje pole do interpretacji i dlatego należy uwzględnić kontekst, w którym pojawia się ten przepis oraz jego cel. Zdaniem Rady wymóg jednomyślności obejmuje w rzeczywistości dwa odrębne etapy w procedurze decyzyjnej. Najpierw państwa członkowskie jednomyślnie stwierdzają (na podstawie wyniku przeprowadzonej wstępnej oceny, zob. pkt 39 powyżej), czy dane państwo członkowskie pomyślnie ukończyło ocenę. Z uwagi na strukturę systemu wymiany danych przyznającego uczestniczącym w nim państwom członkowskim bezpośredni dostęp do krajowych baz danych innych państw członkowskich pozytywny wynik wstępnej oceny wymaga koniecznie zgody każdego państwa członkowskiego. Następnie większością kwalifikowaną podejmowana jest formalna decyzja dotycząca dopuszczenia państwa członkowskiego oraz terminu rozpoczęcia wymiany danych. Jak twierdzi Rada, w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 te dwa etapy są połączone w jednej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jak przyznają obie strony, istotne jest, aby normy regulujące sposób dochodzenia do decyzji przez instytucje Unii ustanowione były przez traktaty. Normy te nie mieszczą się w ramach zakresu uznania ani państw członkowskich, ani samych instytucji Unii. Zatem wtórne podstawy prawne, które usztywniają lub łagodzą normy ustanowione w traktatach nie powinny być wprowadzane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080506">6 maja 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑133/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:257">EU:C:2008:257</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ta ważna zasada dotyczy także przyjmowania środków wykonawczych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Należy również pamiętać, że zgodność z prawem aktu Unii powinna być oceniana na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili przyjęcia tej decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Jak już stwierdziłem powyżej, zaskarżone decyzje powinny być traktowane jak środki wykonawcze. Zatem zgodność z prawem art. 25 decyzji 2008/615 należy oceniać w świetle przepisu, który w momencie przyjmowania tej decyzji regulował przyjmowanie środków wykonawczych w ramach trzeciego filaru: art. 34 ust. 2 lit. c) UE i art. 39 ust. 1 UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑363/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:579">EU:C:2015:579</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zgodnie z tymi postanowieniami Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje środki niezbędne do wykonania decyzji w ramach trzeciego filaru.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Brzmienie art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 nie wymaga inicjatywy Komisji czy państwa członkowskiego ani nie nakłada na Radę obowiązku konsultacji z Parlamentem. Ponadto różni się od art. 34 ust. 2 lit. c) UE w ten sposób, że wymaga jednomyślności w Radzie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Chociaż zgadzam się z Radą, że możliwe jest pogodzenie art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 z art. 34 ust. 2 lit. c) UE i art. 39 ust. 1 UE, jeżeli chodzi o kwestie inicjatywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Trybunał potwierdził, że jeżeli chodzi o środki wykonawcze, art. 34 ust. 2 lit. c) UE nie wymaga uprzedniej inicjatywy Komisji lub państwa członkowskiego, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑363/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:579">EU:C:2015:579</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> i konsultacji z Parlamentem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>W sprawie dotyczącej podobnego zarzutu niezgodności z prawem Trybunał orzekł, że w przypadku wykładni przepisu w świetle art. 39 ust. 1 UE (zgodnie z którym należy przeprowadzić konsultacje z Parlamentem) fakt, iż rozpatrywany przepis nie przewiduje obowiązku konsultacji nie oznacza, że jest on niezgodny z prawem, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>, nie jestem jednak przekonany, czy to samo dotyczy wymogu jednomyślności z art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615. Wymóg ten wyraźnie różni się od art. 34 ust. 2 lit. c) UE, który przewiduje głosowanie większością kwalifikowaną dla przyjmowania środków wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Nie ulega wątpliwości, jak twierdzi Rada, że przy dokonywaniu wykładni przepisu należy uwzględniać jego cel oraz kontekst prawny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150521">21 maja 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosselle</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑65/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:339">EU:C:2015:339</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Ponadto Trybunał orzekł, że przepis powinien być interpretowany, tak dalece, jak to możliwe, w sposób, który nie podważa jego ważności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Te zasady dotyczące wykładni nie mogą jednak być zbytnio rozszerzane, w szczególności w sytuacji, w której zagrożona jest inna zasada o fundamentalnym znaczeniu, czyli zasada, zgodnie z którą traktaty określają procedurę decyzyjną (zob. także pkt 51 powyżej)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080506">6 maja 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑133/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:257">EU:C:2008:257</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Przede wszystkim Rada uznała, że wymóg jednomyślności z art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje on dwuetapową procedurę decyzyjną prowadzącą do <HT TYPE="ITALIC">jednej</HT> decyzji oraz że wymóg jednomyślności ma zastosowanie wyłącznie do pierwszego etapu wstępnego. Formalna decyzja podejmowana jest większością kwalifikowaną. Gdyby przyjąć dokonaną przez Radę wykładnię rzeczonego artykułu, przepis ten tworzyłby de facto wtórną podstawę prawną zmieniającą zasady określone w traktacie. Stałoby się tak, jak wyjaśniła Rada, dlatego że dwuetapowa procedura prowadzi do <HT TYPE="ITALIC">jednej</HT> decyzji, co oznacza, że wymóg głosowania większością kwalifikowaną zostałby zredukowany do teoretycznego, a Rada w praktyce przyjmowałaby akty wykonawcze w drodze jednomyślnego głosowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ponadto z uwagi na to, że art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 wyraźnie stanowi, iż głosowanie jest jednomyślne, uważam, że nie jest możliwe, w ramach spójnej wykładni, interpretowanie tego wymogu głosowania jako wymogu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>większości kwalifikowanej<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Wykładnia taka byłaby wyraźnie sprzeczna z brzmieniem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Można tu dokonać rozróżnienia z sytuacją opisaną powyżej w przypisie 22, w której w omawianym przepisie <HT TYPE="ITALIC">brak</HT> <HT TYPE="ITALIC">było wzmianki</HT> o obowiązku konsultacji z Parlamentem, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑317/13 i C‑679/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:223">EU:C:2015:223</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Ostatni punkt, którym chciałbym się zająć, jest następujący. Rozumiem argumenty Rady dotyczące kwestii tego, dlaczego każde państwo członkowskie musi – jako <HT TYPE="ITALIC">warunek wstępny</HT> przyjęcia późniejszej decyzji wykonawczej – potwierdzić, czy przystępujące państwo członkowskie pomyślnie ukończyło wstępny etap oceny. Nie może to jednak oznaczać, że Rada może przyjąć późniejszą decyzję wykonawczą na podstawie art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615, ponieważ przepis ten, wymagając jednomyślnego głosowania, stanowi niezgodną z prawem wtórną podstawę prawną. Jak słusznie zauważył Parlament, decyzja 2008/615 zawiera inny przepis, mianowicie art. 33, który upoważnia Radę do przyjęcia środków, które mogą być konieczne do wykonania tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, że art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 przewiduje procedurę, która różni się od procedury przewidzianej w art. 34 ust. 2 lit. c) UE, a zatem stanowi niezgodną z prawem wtórną podstawę prawną. Wynika z tego, że pierwszy zarzut Parlamentu należy przyjąć w całości, a zaskarżone decyzje – unieważnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Na wypadek gdyby Trybunał nie zgodził się ze mną i uznał, że zarzut pierwszy Parlamentu należy oddalić, omówię zarzut drugi Parlamentu dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Istotne wymogi proceduralne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W kontekście zarzutu drugiego Parlament twierdzi, że zaskarżone decyzje powinny były zostać przyjęte na podstawie art. 82 ust. 1 lit. d) i art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE. Zająłem się już tą kwestią powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Tytułem alternatywnym Parlament podnosi, że procedura prowadząca do przyjęcia zaskarżonych decyzji była sprzeczna z art. 34 ust. 2 UE z trzech powodów. Artykuł 34 ust. 2 UE w związku z art. 39 ust. 1 UE określa następującą procedurę: jednomyślne przyjęcie przez Radę (lub kwalifikowaną większością w przypadku aktów wykonawczych) na uprzedni wniosek Komisji lub państwa członkowskiego i po zasięgnięciu opinii Parlamentu. Rada nie zastosowała tej procedury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Rada uważa, że podstawowy argument Parlamentu opiera się na błędnym rozumieniu prawidłowej podstawy prawnej dla zaskarżonych decyzji. Rada dodaje, że zgodnie z prawem przyjęła zaskarżone decyzje na podstawie art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615, który wymaga jednomyślności Rady, ale nie wymaga uprzedniej inicjatywy lub konsultacji z Parlamentem. Rada przyznaje jednak także, że w świetle wyroku Trybunału w sprawie Parlament/Rada<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> powinna była przeprowadzić konsultacje z Parlamentem przed przyjęciem zaskarżonych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W świetle powyższej analizy dotyczącej zgodności z prawem art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615 należy stwierdzić, co następuje.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Jak przyznaje Rada, powinna ona była zasięgnąć opinii Parlamentu. Brak konsultacji z Parlamentem powoduje, że decyzje należy unieważnić<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz niedawny wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151223">23 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑595/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:847">EU:C:2015:847</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Przyjmując zaskarżone decyzje jednomyślnie, Rada naruszyła także zasady dotyczące głosowania określone w art. 34 ust. 2 lit. c) UE. Jednakże argument Parlamentu dotyczący uprzedniej inicjatywy w kontekście zarzutu drugiego należy odrzucić. Należy tak uczynić, ponieważ, jak wyjaśniono powyżej, art. 34 ust. 2 lit. c) UE nie wymaga uprzedniej inicjatywy państwa członkowskiego czy Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Stwierdzam więc, że zarzut drugi Parlamentu także należy dopuścić. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Skutki zaskarżonych decyzji</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Rada, wspierana przez Królestwo Szwecji, wnosi do Trybunału o utrzymanie w mocy skutków zaskarżonych decyzji w przypadku stwierdzenia nieważności zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE. Parlament nie wyraził sprzeciwu wobec tego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Powyżej przedstawiłem wniosek, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji. Jednakże stwierdzenie nieważności tych decyzji bez pozostawienia w mocy ich skutków miałoby z pewnością poważne konsekwencje dla współpracy transgranicznej w zakresie zwalczania terroryzmu, poważnych przestępstw i nielegalnej migracji. Znacznie utrudniłoby to bowiem dostęp organów ścigania (zarówno w państwach członkowskich, których dotyczą zaskarżone decyzje, jak i w innych uczestniczących w systemie państwach członkowskich) do profili DNA, odcisków palców i danych rejestracyjnych pojazdów. W tym kontekście <HT TYPE="ITALIC">nieutrzymanie</HT> w mocy skutków zaskarżonych decyzji zagroziłoby utrzymaniu porządku publicznego i naruszyłoby skuteczność współpracy transgranicznej w tym obszarze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150416">16 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:224">EU:C:2015:224</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151223">23 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑595/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:847">EU:C:2015:847</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji spowoduje bowiem zniknięcie podstaw do takiej współpracy w przypadku zaangażowanych państw członkowskich. W mojej ocenie jest to wystarczający powód do pozostawienia w mocy skutku zaskarżonych decyzji do czasu ich zastąpienia nowymi aktami. Ponadto muszę zauważyć, że o ile Parlament wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, nie podważa on celu ani treści decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, że należy utrzymać w mocy skutki zaskarżonych decyzji do czasu wejścia w życie nowych aktów, które je zastąpią.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W obydwu tych sprawach Parlament wniósł o obciążenie Rady kosztami, a Rada przegrała sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie i instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty. Republika Federalna Niemiec i Królestwo Szwecji pokrywają zatem własne koszty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>stwierdził nieważność czterech zaskarżonych decyzji: decyzji Rady 2014/731/UE z dnia <DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Malcie zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów; decyzji Rady 2014/743/UE z dnia <DATE ISO="20141021">21 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Cyprze zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów; decyzji Rady 2014/744/UE z dnia <DATE ISO="20141021">21 października 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów, oraz decyzji Rady 2014/911/UE z dnia <DATE ISO="20141204">4 grudnia 2014 r.</DATE> w sprawie uruchomienia na Łotwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych;</P></ITEM><ITEM><P>utrzymał w mocy skutki zaskarżonych decyzji do czasu wejścia w życie nowych aktów, które je zastąpią;</P></ITEM><ITEM><P>obciążył Radę kosztami postępowania;</P></ITEM><ITEM><P>obciążył Republikę Federalną Niemiec i Królestwo Szwecji ich własnymi kosztami.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>