<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑228/16 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016CJ0228</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:409">EU:C:2017:409</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>7</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20170531">31.5.2017</DATE> R. – SPRAWA C 228/16 P</P><P>DEI/KOMISJA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20170531">31 maja 2017 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: grecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Pomoc państwa</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja o umorzeniu</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa dalszego badania przez Komisję Europejską skargi złożonej do niej przez wnoszącą odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Brak pomocy po zakończeniu wstępnego etapu badania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja wyłącznie potwierdzająca</KEYWORD><KEYWORD>Przesłanki zgodności z prawem cofnięcia decyzji o umorzeniu</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑228/16 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20160422">22 kwietnia 2016 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)</HT>, z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowana przez adwokata E. Bourtzalasa, A. Oikonomou, E. Salakę, Ch. Synodinosa i C. Tagarasa, dikigoroi, oraz przez adwokata D. Waelbroecka,</P><PARTY.STATUS>wnosząca odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną postępowania jest:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, reprezentowana przez A. Bouchagiara oraz É. Gippiniego Fourniera, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, E. Regan, J.C. Bonichot (sprawozdawca), A. Arabadjiev i C.G. Fernlund, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Wathelet,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>spółką DEI<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) żąda stwierdzenia nieważności postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20160209">9 lutego 2016 r.</DATE>, DEI/Komisja (T‑639/14, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:77">EU:T:2016:77</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie jej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie COMP/E3/ON/AB/ark *2014/61460 z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>decyzją z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), w której to decyzji instytucja ta oddaliła złożone do niej przez spółkę DEI skargi w sprawie pomocy państwa.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia <DATE ISO="19990322">22 marca 1999 r.</DATE> ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="083" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 83, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 339), które obowiązywało w momencie wydania decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, w art. 4, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Wstępne badanie zgłoszenia i decyzje Komisji<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowiło:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Komisja bada zgłoszenie bezzwłocznie po jego otrzymaniu. Z zastrzeżeniem art. 8 Komisja podejmuje decyzję zgodnie z ust. 2, 3 lub 4.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że środek będący przedmiotem zgłoszenia nie stanowi pomocy, ustalenie to zostaje stwierdzone w formie decyzji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że nie ma żadnych wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia [z rynkiem wewnętrznym], w stopniu, w jakim mieści się on w zakresie art. [107 ust. 1 TFUE], Komisja podejmuje decyzję, że środek jest zgodny [z rynkiem wewnętrznym] (zwaną dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>decyzją o niewnoszeniu zastrzeżeń<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/>). W decyzji określone zostaje, który z przewidzianych traktatem wyjątków zastosowano.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy po przeprowadzeniu wstępnego badania Komisja stwierdza, że zaistniały wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia [z rynkiem wewnętrznym], Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. [108 ust. 2 TFUE] (zwaną dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>decyzją o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia [formalnego postępowania wyjaśniającego]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/>).</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 13 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Decyzje Komisji<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, przewiduje w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Badanie pomocy, która mogła zostać przyznana bezprawnie, skutkuje decyzją na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Okoliczności powstania sporu i decyzja z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Spółka DEI jest producentem energii elektrycznej w Grecji. Jednym z jej klientów jest między innymi spółka Alouminion SA. Wskutek sporu pomiędzy tymi dwoma przedsiębiorstwami w przedmiocie taryfy energii elektrycznej dostarczanej przez spółkę DEI grecki organ regulacyjny ds. energii ustalił taryfę tymczasową. W skardze skierowanej do Komisji w dniu <DATE ISO="20120615">15 czerwca 2012 r.</DATE> spółka DEI utrzymywała, że taryfa ta zobowiązuje ją do dostarczania energii elektrycznej spółce Alouminion po cenie niższej od ceny rynkowej, co stanowi bezprawną pomoc państwa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20131031">31 października 2013 r.</DATE> sąd arbitrażowy ustanowiony przez spółki DEI i Alouminion ustalił, ze skutkiem wstecznym, taryfę energii elektrycznej dostarczanej przez spółkę DEI na poziomie jeszcze niższym niż poziom ustalony tymczasowo przez grecki organ regulacyjny ds. energii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20131223">23 grudnia 2013 r.</DATE> spółka DEI złożyła do Komisji drugą skargę, podnosząc, że także orzeczenie sądu arbitrażowego stanowi pomoc państwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140506">6 maja 2014 r.</DATE> Komisja doręczyła spółce DEI swoją wstępną ocenę, zgodnie z którą nie należało kontynuować badania skargi z dnia <DATE ISO="20131223">23 grudnia 2013 r.</DATE>, gdyż orzeczenie sądu arbitrażowego nie stanowi środka, który może zostać przypisany państwu, oraz z tego względu, że nie przysparza ono żadnej korzyści spółce Alouminion. W odpowiedzi w piśmie z dnia <DATE ISO="20140606">6 czerwca 2014 r.</DATE> spółka DEI przesłała Komisji dodatkowe uwagi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, która została przekazana spółce DEI w postaci pisma, Komisja między innymi poinformowała tę spółkę, że w uwagach zawartych w piśmie z dnia <DATE ISO="20140606">6 czerwca 2014 r.</DATE> nie podważono wstępnej oceny zawartej w piśmie z dnia <DATE ISO="20140506">6 maja 2014 r.</DATE> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>[w] związku z tym służby DG ds. Konkurencji doszły do wniosku, iż informacja ta jest niewystarczająca, by uzasadniać nowe rozpoznanie skargi<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20140822">22 sierpnia 2014 r.</DATE> spółka DEI wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20141007">7 października 2014 r.</DATE>, adresowanym do sekretariatu Sądu, skarżąca i Komisja wniosły wspólnie o zawieszenie postępowania na okres sześciu miesięcy, to jest do dnia <DATE ISO="20150407">7 kwietnia 2015 r.</DATE>, aby Komisja mogła ponownie przeanalizować kwestie podniesione w skardze. Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem prezesa czwartej izby Sądu z dnia <DATE ISO="20141024">24 października 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> Komisja wydała decyzję C(2015) 1942 final odnoszącą się do zarzucanej pomocy państwa SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP) przyznanej spółce Alouminion SA w postaci taryf energii elektrycznej niższych od kosztów, w związku z orzeczeniem sądu arbitrażowego (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>decyzją z dnia <DATE ISO="20170325">25 marca 2017 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Dwoma pismami z dnia <DATE ISO="20150427">27 kwietnia</DATE> i <DATE ISO="20150619">19 czerwca 2015 r.</DATE>, adresowanymi do sekretariatu Sądu, Komisja zwróciła się do Sądu o stwierdzenie, że wskutek decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> skarga na decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> stała się bezprzedmiotowa i że należy umorzyć postępowanie. Pismem z dnia <DATE ISO="20150703">3 lipca 2015 r.</DATE> skarżąca przedstawiła Sądowi swoje uwagi w przedmiocie tego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20150629">29 czerwca 2015 r.</DATE> skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE>, zaś skarga ta jest przedmiotem zawisłej przed Sądem sprawy DEI/Komisja (T‑352/15).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W zaskarżonym postanowieniu Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> zostaje umorzone, ponieważ decyzja ta została uchylona i formalnie zastąpiona decyzją z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Zdaniem Sądu argumenty skarżącej nie pozwalają podważyć powyższego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Po pierwsze, Sąd orzekł, że jego obowiązkiem nie było orzekanie o zgodności z prawem decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE>, która jest objęta domniemaniem zgodności z prawem aktów instytucji, dopóki decyzja ta nie zostanie cofnięta. Wobec tego oddalił on argument, jakoby decyzja ta była niezgodna z prawem, tak że skarga w sprawie T‑639/14 nie stała się bezprzedmiotowa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W drugiej kolejności Sąd oddalił twierdzenie skarżącej, jakoby zachowała ona interes prawny, aby uniknąć powtórzenia się podnoszonej niezgodności z prawem. Zdaniem Sądu rzekomo niezgodny z prawem powód, czyli brak możliwości przypisania spornego środka państwu, nie figuruje w decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> W każdym wypadku kwestia, czy skarżąca przedstawiła dowód istnienia naruszenia reguł w dziedzinie pomocy państwa, jest przedmiotem skargi na decyzję z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Wreszcie, po trzecie, Sąd stwierdził, że należy umorzyć postępowanie w sprawie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ono skargi do Komisji z dnia <DATE ISO="20120615">15 czerwca 2012 r.</DATE>, ponieważ instytucja ta odrzuciła ową skargę w sposób dorozumiany decyzją z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Żądania stron</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W odwołaniu spółka DEI wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego postanowienia;</P></ITEM><ITEM><P>odesłanie sprawy do Sądu, aby ten orzekł w przedmiocie jej żądań, w których domagała się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach postępowania odwoławczego.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie odwołania</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie utrzymuje zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 36 zaskarżonego postanowienia, iż decyzja z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> zastąpiła formalnie decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> Po pierwsze, nie zweryfikował on zgodności z prawem i ważności tego domniemanego zastąpienia, a po drugie, nie zbadał podstawy prawnej i procedury prawnej mających zastosowanie do celów takiego zastąpienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>A zatem zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd błędnie doszedł do wniosku, że decyzja z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>nie należał[a] […] już do porządku prawnego Unii<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> oraz że w związku z tym sprawa T‑639/14 stała się bezprzedmiotowa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że oddalenie zarzutu pierwszego oznaczałoby, iż naruszenie prawa, jakiego dopuścił się Sąd, nabyłoby powagę rzeczy osądzonej, co miałoby bezpośredni wpływ na jej skargę w sprawie T‑352/15. W owej sprawie wnosząca odwołanie zakwestionowała bowiem w ramach swojego zarzutu pierwszego okoliczność, że decyzja z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> mogła zgodnie z prawem zastąpić decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> Utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia oznaczałoby zatem automatyczne oddalenie pierwszego zarzutu nieważności podniesionego w sprawie T‑352/15.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Ponadto w opinii wnoszącej odwołanie z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia dotyczącego wspomnianego domniemanego zastąpienia zaskarżone postanowienie jest także obarczone brakiem uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Komisja uważa natomiast, że pkt 36 i 37 zaskarżonego postanowienia są należycie uzasadnione, gdyż z jednej strony z odwołania wynika, iż wnosząca odwołanie była niezaprzeczalnie w stanie zrozumieć rozumowanie Sądu, zaś z drugiej strony rozważania Sądu umożliwiają Trybunałowi dokonanie spoczywającej na nim kontroli. W rzeczywistości wnosząca odwołanie nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W takiej sytuacji Sąd słusznie powstrzymał się od zbadania zgodności z prawem zastąpienia decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> decyzją z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE>, jako że ta druga decyzja nie jest przedmiotem sporu w sprawie T‑639/14. Jej zgodność z prawem stanowi przedmiot skargi w sprawie T‑352/15. Dopóki nie zostanie stwierdzona nieważność decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE>, powinna ona być objęta domniemaniem ważności, które wiąże się z aktami instytucji, i powinna ona wywoływać skutki prawne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Ponadto stwierdzenie nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> nie mogłoby przynieść żadnej korzyści wnoszącej odwołanie w stosunku do jej aktualnej sytuacji, ponieważ poprzez wydanie decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> Komisja faktycznie uprzedziła możliwość stwierdzenia jej nieważności przez Sąd z tego powodu, że była ona obarczona wadą formalną. Decyzja ta jest bowiem zwykłym pismem podpisanym przez urzędnika, a nie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>oficjalną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> Komisji opublikowaną z tego względu. A zatem stwierdzenie nieważności decyzji z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> zobowiązywałoby w każdym razie Komisję do wydania oficjalnej decyzji takiej jak decyzja z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że powaga rzeczy osądzonej zaskarżonego postanowienia nie może wpłynąć na zarzuty nieważności podniesione w sprawie T‑352/15.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem Trybunału art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 nakłada na Komisję, w przypadku złożenia przez zainteresowanych dodatkowych uwag lub upływu rozsądnego terminu, obowiązek zamknięcia wstępnego etapu badania poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 tego rozporządzenia, mianowicie decyzji stwierdzającej, że pomoc nie występuje, bądź decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, bądź decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Athinaïki Techniki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:783">EU:C:2010:783</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>A zatem, jak wynika w szczególności z pkt 15–18 zaskarżonego postanowienia, decyzją z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> Komisja umorzyła sprawę, postanawiając tym samym zakończyć wstępne postępowanie wyjaśniające uruchomione skargą złożoną do niej przez wnoszącą odwołanie, oraz stwierdziła w tej decyzji, że wszczęte dochodzenie nie pozwoliło stwierdzić istnienia pomocy w rozumieniu art. 107 TFUE, i w związku z tym odmówiła wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Postępując w opisany wyżej sposób, Komisja zajęła ostateczne stanowisko w sprawie wniosku wnoszącej odwołanie zmierzającego do stwierdzenia naruszenia art. 107 i 108 TFUE. Poza tym, ponieważ decyzja z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> uniemożliwiła wnoszącej odwołanie przedstawienie uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, wywołała ona wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy wnoszącej odwołanie. Wobec tego decyzja ta stanowi akt zaskarżalny w rozumieniu art. 263 TFUE (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Athinaïki Techniki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:783">EU:C:2010:783</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Choć Trybunał orzekł, że Komisja może cofnąć decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi dotyczącej domniemanej bezprawnej pomocy państwa w celu usunięcia niezgodności z prawem, jaką decyzja ta jest obarczona (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Athinaïki Techniki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:783">EU:C:2010:783</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), jednak wydanie decyzji wyłącznie potwierdzającej nie może zostać uznane za takie cofnięcie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że akt jest aktem wyłącznie potwierdzającym akt poprzedni, gdy nie zawiera on w stosunku do tego poprzedniego aktu żadnego nowego elementu (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140403">3 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niderlandy i ING Groep</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑224/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:213">EU:C:2014:213</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Natomiast decyzja, w której zostają uwzględnione w całości lub w części roszczenia zainteresowanego, nie jest decyzją potwierdzającą poprzednią decyzję odrzucającą (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800528">28 maja 1980 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kuhner/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>33/79 i 75/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:139">EU:C:1980:139</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Ponadto skarga na decyzję potwierdzającą jest niedopuszczalna jedynie wówczas, gdy decyzja potwierdzona stała się prawomocna względem zainteresowanego w braku skargi wniesionej do sądu w wymaganym terminie. W przeciwnym wypadku osoba zainteresowana ma prawo zaskarżyć albo decyzję potwierdzoną, albo decyzję potwierdzającą, bądź jedną i drugą (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weißenfels/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:812">EU:C:2007:812</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że decyzja z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> potwierdza jedynie decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, gdyż w wyniku ponownego zbadania dowodów, które zostały jej przedłożone, Komisja po prostu powtórzyła swoją odmowę wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, nie dodając zresztą żadnego nowego elementu. W związku z tym decyzja z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> nie została cofnięta decyzją z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Ponadto uznanie, że w takim wypadku wydanie przez Komisję nowej decyzji spowodowałoby umorzenie postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na pierwotną decyzję, mogłoby stać na przeszkodzie skutecznemu środkowi zaskarżenia w postępowaniu sądowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Wystarczyłoby bowiem, aby Komisja umorzyła postępowanie w sprawie skargi złożonej do niej przez zainteresowaną stronę, a następnie, po wniesieniu skargi przez tę stronę, cofnęła decyzję o umorzeniu postępowania, potem otworzyła na nowo wstępny etap badania i powtarzała te operacje tyle razy, ile jest to konieczne w celu uniknięcia jakiejkolwiek kontroli sądowej podejmowanych przez nią działań (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Athinaïki Techniki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:783">EU:C:2010:783</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>To samo odnosi się a fortiori do sytuacji, w której – tak jak w niniejszym przypadku – Komisja, w toku postępowania toczącego się przed Sądem w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi, wnosi o zawieszenie postępowania sądowego, aby móc ponownie zbadać sprawę, a następnie potwierdza po prostu swoją pierwotną decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Inna sytuacja mogłaby mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdyby Komisja zastąpiła decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie złożonej do niej skargi w celu usunięcia niezgodności z prawem, jaką decyzja ta jest obarczona, wskazując przy tym charakter niezgodności z prawem powodującej wadliwość tej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Athinaïki Techniki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:783">EU:C:2010:783</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W każdym razie z decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> nie wynika jednak, że poprzez wydanie tej decyzji Komisja zamierzała cofnąć decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> w celu usunięcia niezgodności z prawem, jaką decyzja ta była obarczona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>W celu zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania Sąd mógł zatem w niniejszej sprawie w szczególności zwrócić się do skarżącej z pytaniem, czy w związku z wydaniem decyzji z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> zamierza ona dostosować swoje żądania i skierować je także wobec tej ostatniej decyzji, o co skarżący może przecież wnieść na podstawie art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem, w przypadku gdy akt, na który została wniesiona skarga o stwierdzenie nieważności, został zastąpiony lub zmieniony przez inny akt mający ten sam przedmiot.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań Sąd błędnie stwierdził w pkt 36 i 37 zaskarżonego postanowienia, że decyzja z dnia <DATE ISO="20150325">25 marca 2015 r.</DATE> zastąpiła formalnie decyzję z dnia <DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE> oraz że spór stał się zatem bezprzedmiotowy, w związku z czym należało umorzyć postępowanie w przedmiocie tego sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Wobec powyższego należy uwzględnić odwołanie i uchylić zaskarżone postanowienie bez konieczności badania pozostałych zarzutów i argumentów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie skargi przed Sądem</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd stwierdził, że należy umorzyć postępowanie, nie badając dopuszczalności skargi ani istoty sporu. Trybunał stoi zatem na stanowisku, że stan postępowania nie pozwala na rozstrzygnięcie sporu i że należy odesłać sprawę do Sądu oraz orzec, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160209">9 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>DEI/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑639/14</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:77">EU:T:2016:77</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) zostaje uchylone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>